THE PROSPERITY OF HUMANKIND

23 January 1995
To the National Spiritual Assemblies of the Baha'is throughout the world

Dear Friends,
As the twentieth century rapidly approaches its end, there is a marked acceleration in the efforts of governments and peoples to reach common understandings on issues affecting the future of humankind. The 1992 Conference on Environment and Development held in Rio de Janeiro, the 1993 World Conference on Human Rights in Vienna, the 1994 International Conference on Population and Development in Cairo, the forthcoming March 1995 World Summit for Social Development in Copenhagen, to be followed in September by the Fourth World Conference on Women in Beijing, are conspicuous indications of this acceleration. These events are as capstones to the myriad activities taking place in different parts of the world involving a wide range of nongovernmental organizations and networks in an urgent search for values, ideas and practical measures that can advance prospects for the peaceful development of all peoples. In this endeavor can be discerned the gathering momentum of an emerging unity of thought in world undertakings, the realization of which our sacred scriptures describe as one of the lights of unity that will illumine the path to peace. The Baha'is around the world are, of course, heartened by such hopeful trends and will continue increasingly to lend moral and practical support to them as opportunities allow.
In view of the intensive attention being given to the issues of social and economic development since the Earth Summit in Brazil, we requested the Baha'i International Community's Office of Public Information to prepare a statement on the concept of global prosperity in the context of the Baha'i Teachings. This statement is now ready for distribution. We are therefore very pleased to send each of you herewith a copy of "The Prosperity of Humankind" and to commend it to your use as you pursue activities that enable you to interact with governments, organizations, and people everywhere. Our confident hope is that the statement will assist you to foster understanding of this important topic among the members of your communities and thus vitalize their contribution to the constructive social processes at work throughout the planet.
With loving Baha'i greetings,
Enclosure
-------------------------------------------------------------------------------

--Universal House of Justice, The Prosperity of Humankind, Page 1
To an extent unimaginable a decade ago, the ideal of world peace is taking on form and substance. Obstacles that long seemed immovable have collapsed in humanity's path; apparently irreconcilable conflicts have begun to surrender to processes of consultation and resolution; a willingness to counter military aggression through unified international action is emerging. The effect has been to awaken in both the masses of humanity and many world leaders a degree of hopefulness about the future of our planet that had been nearly extinguished.
Throughout the world, immense intellectual and spiritual energies are seeking expression, energies whose gathering pressure is in direct proportion to the frustrations of recent decades. Everywhere the signs multiply that the earth's peoples yearn for an end to conflict and to the suffering and ruin from which no land is any longer immune. These rising impulses for change must be seized upon and channeled into overcoming the remaining barriers that block realization of the age-old dream of global peace. The effort of will required for such a task cannot be summoned up merely by appeals for action against the countless ills afflicting society. It must be galvanized by a vision of human prosperity in the fullest sense of the term -- an awakening to the possibilities of the spiritual and material well-being now brought within grasp. Its beneficiaries must be all of the planet's inhabitants, without distinction, without the imposition of conditions unrelated to the fundamental goals of such a reorganization of human affairs.
History has thus far recorded principally the experience of tribes, cultures, classes, and nations. With the physical unification of the planet in this century and acknowledgement of the interdependence of all who live on it, the history of humanity as one people is now beginning. The long, slow civilizing of human character has been a sporadic development, uneven and admittedly inequitable in the material advantages it has conferred. Nevertheless, endowed with the wealth of all the genetic and cultural diversity that has evolved through past ages, the earth's inhabitants are now challenged to draw on their collective inheritance to take up, consciously and systematically, the responsibility for the design of their future.
It is unrealistic to imagine that the vision of the next stage in the advancement of civilization can be formulated without a searching reexamination of the attitudes and assumptions that currently underlie approaches to social and economic development. At the most obvious level, such rethinking will have to address practical matters of policy, resource utilization, planning procedures, implementation methodologies, and organization. As it proceeds, however, fundamental issues will quickly emerge, related to the long-term goals to be pursued, the social structures required, the implications for development of principles of social justice, and the nature and role of knowledge in effecting enduring change. Indeed, such a reexamination will be driven to seek a broad consensus of understanding about human nature itself.

--Universal House of Justice, The Prosperity of Humankind, Page 2
Two avenues of discussion open directly onto all of these issues, whether conceptual or practical, and it is along these two avenues that we wish to explore, in the pages that follow, the subject of a strategy of global development. The first is prevailing beliefs about the nature and purpose of the development process; the second is the roles assigned in it to the various protagonists.
The assumptions directing most of current development planning are essentially materialistic. That is to say, the purpose of development is defined in terms of the successful cultivation in all societies of those means for the achievement of material prosperity that have, through trial and error, already come to characterize certain regions of the world. Modifications in development discourse do indeed occur, accommodating differences of culture and political system and responding to the alarming dangers posed by environmental degradation. Yet the underlying materialistic assumptions remain essentially unchallenged.
As the twentieth century draws to a close, it is no longer possible to maintain the belief that the approach to social and economic development to which the materialistic conception of life has given rise is capable of meeting humanity's needs. Optimistic forecasts about the changes it would generate have vanished into the ever-widening abyss that separates the living standards of a small and relatively diminishing minority of the world's inhabitants from the poverty experienced by the vast majority of the globe's population.
This unprecedented economic crisis, together with the social breakdown it has helped to engender, reflects a profound error of conception about human nature itself. For the levels of response elicited from human beings by the incentives of the prevailing order are not only inadequate, but seem almost irrelevant in the face of world events. We are being shown that, unless the development of society finds a purpose beyond the mere amelioration of material conditions, it will fail of attaining even these goals. That purpose must be sought in spiritual dimensions of life and motivation that transcend a constantly changing economic landscape and an artificially imposed division of human societies into "developed" and "developing".
As the purpose of development is being redefined, it will become necessary also to look again at assumptions about the appropriate roles to be played by the protagonists in the process. The crucial role of government, at whatever level, requires no elaboration. Future generations, however, will find almost incomprehensible the circumstance that, in an age paying tribute to an egalitarian philosophy and related democratic principles, development planning should view the masses of humanity as essentially recipients of benefits from aid and training. Despite acknowledgement of participation as a principle, the scope of the decision making left to most of the world's population is at best secondary, limited to a range of choices formulated by agencies inaccessible to them and determined by goals that are often irreconcilable with their perceptions of reality.
This approach is even endorsed, implicitly if not explicitly, by established religion. Burdened by traditions of paternalism, prevailing religious thought seems incapable of translating an expressed faith in the spiritual dimensions of human nature into confidence in humanity's collective capacity to transcend material conditions.

--Universal House of Justice, The Prosperity of Humankind, Page 3
Such an attitude misses the significance of what is likely the most important social phenomenon of our time. If it is true that the governments of the world are striving through the medium of the United Nations system to construct a new global order, it is equally true that the peoples of the world are galvanized by this same vision. Their response has taken the form of a sudden efflorescence of countless movements and organizations of social change at local, regional, and international levels. Human rights, the advance of women, the social requirements of sustainable economic development, the overcoming of prejudices, the moral education of children, literacy, primary health care, and a host of other vital concerns each commands the urgent advocacy of organizations supported by growing numbers in every part of the globe.
This response of the world's people themselves to the crying needs of the age echoes the call that Baha'u'llah raised over a hundred years ago: "Be anxiously concerned with the needs of the age ye live in, and center your deliberations on its exigencies and requirements." The transformation in the way that great numbers of ordinary people are coming to see themselves -- a change that is dramatically abrupt in the perspective of the history of civilization -- raises fundamental questions about the role assigned to the general body of humanity in the planning of our planet's future.

I
The bedrock of a strategy that can engage the world's population in assuming responsibility for its collective destiny must be the consciousness of the oneness of humankind. Deceptively simple in popular discourse, the concept that humanity constitutes a single people presents fundamental challenges to the way that most of the institutions of contemporary society carry out their functions. Whether in the form of the adversarial structure of civil government, the advocacy principle informing most of civil law, a glorification of the struggle between classes and other social groups, or the competitive spirit dominating so much of modern life, conflict is accepted as the mainspring of human interaction. It represents yet another expression in social organization of the materialistic interpretation of life that has progressively consolidated itself over the past two centuries.
In a letter addressed to Queen Victoria over a century ago, and employing an analogy that points to the one model holding convincing promise for the organization of a planetary society, Baha'u'llah compared the world to the human body. There is, indeed, no other model in phenomenal existence to which we can reasonably look. Human society is composed not of a mass of merely differentiated cells but of associations of individuals, each one of whom is endowed with intelligence and will; nevertheless, the modes of operation that characterize man's biological nature illustrate fundamental principles of existence. Chief among these is that of unity in diversity. Paradoxically, it is precisely the wholeness and complexity of the order constituting the human body -- and the perfect integration into it of the body's cells -- that permit the full realization of the distinctive capacities inherent in each of these component elements. No cell lives apart from the body, whether in contributing

--Universal House of Justice, The Prosperity of Humankind, Page 4
to its functioning or in deriving its share from the well-being of the whole. The physical well-being thus achieved finds its purpose in making possible the expression of human consciousness; that is to say, the purpose of biological development transcends the mere existence of the body and its parts.
What is true of the life of the individual has its parallels in human society. The human species is an organic whole, the leading edge of the evolutionary process. That human consciousness necessarily operates through an infinite diversity of individual minds and motivations detracts in no way from its essential unity. Indeed, it is precisely an inhering diversity that distinguishes unity from homogeneity or uniformity. What the peoples of the world are today experiencing, Baha'u'llah said, is their collective coming- of-age, and it is through this emerging maturity of the race that the principle of unity in diversity will find full expression. From its earliest beginnings in the consolidation of family life, the process of social organization has successively moved from the simple structures of clan and tribe, through multitudinous forms of urban society, to the eventual emergence of the nation-state, each stage opening up a wealth of new opportunities for the exercise of human capacity.
Clearly, the advancement of the race has not occurred at the expense of human individuality. As social organization has increased, the scope for the expression of the capacities latent in each human being has correspondingly expanded. Because the relationship between the individual and society is a reciprocal one, the transformation now required must occur simultaneously within human consciousness and the structure of social institutions. It is in the opportunities afforded by this twofold process of change that a strategy of global development will find its purpose. At this crucial stage of history, that purpose must be to establish enduring foundations on which planetary civilization can gradually take shape.
Laying the groundwork for global civilization calls for the creation of laws and institutions that are universal in both character and authority. The effort can begin only when the concept of the oneness of humanity has been wholeheartedly embraced by those in whose hands the responsibility for decision making rests, and when the related principles are propagated through both educational systems and the media of mass communication. Once this threshold is crossed, a process will have been set in motion through which the peoples of the world can be drawn into the task of formulating common goals and committing themselves to their attainment. Only so fundamental a reorientation can protect them, too, from the age-old demons of ethnic and religious strife. Only through the dawning consciousness that they constitute a single people will the inhabitants of the planet be enabled to turn away from the patterns of conflict that have dominated social organization in the past and begin to learn the ways of collaboration and conciliation. "The well-being of mankind," Baha'u'llah writes, "its peace and security, are unattainable unless and until its unity is firmly established."

II
Justice is the one power that can translate the dawning consciousness of humanity's oneness into a collective will through which the necessary structures of global community life can be confidently erected. An age that sees the people of the world increasingly gaining access to information of

--Universal House of Justice, The Prosperity of Humankind, Page 5
every kind and to a diversity of ideas will find justice asserting itself as the ruling principle of successful social organization. With ever greater frequency, proposals aiming at the development of the planet will have to submit to the candid light of the standards it requires.
At the individual level, justice is that faculty of the human soul that enables each person to distinguish truth from falsehood. In the sight of God, Baha'u'llah avers, justice is "the best beloved of all things" since it permits each individual to see with his own eyes rather than the eyes of others, to know through his own knowledge rather than the knowledge of his neighbor or his group. It calls for fair-mindedness in one's judgments, for equity in one's treatment of others, and is thus a constant if demanding companion in the daily occasions of life.
At the group level, a concern for justice is the indispensable compass in collective decision making, because it is the only means by which unity of thought and action can be achieved. Far from encouraging the punitive spirit that has often masqueraded under its name in past ages, justice is the practical expression of awareness that, in the achievement of human progress, the interests of the individual and those of society are inextricably linked. To the extent that justice becomes a guiding concern of human interaction, a consultative climate is encouraged that permits options to be examined dispassionately and appropriate courses of action selected. In such a climate the perennial tendencies toward manipulation and partisanship are far less likely to deflect the decision-making process.
The implications for social and economic development are profound. Concern for justice protects the task of defining progress from the temptation to sacrifice the well-being of the generality of humankind -- and even of the planet itself -- to the advantages which technological breakthroughs can make available to privileged minorities. In design and planning, it ensures that limited resources are not diverted to the pursuit of projects extraneous to a community's essential social or economic priorities. Above all, only development programs that are perceived as meeting their needs and as being just and equitable in objective can hope to engage the commitment of the masses of humanity, upon whom implementation depends. The relevant human qualities such as honesty, a willingness to work, and a spirit of cooperation are successfully harnessed to the accomplishment of enormously demanding collective goals when every member of society -- indeed every component group within society -- can trust that they are protected by standards and assured of benefits that apply equally to all.
At the heart of the discussion of a strategy of social and economic development, therefore, lies the issue of human rights. The shaping of such a strategy calls for the promotion of human rights to be freed from the grip of the false dichotomies that have for so long held it hostage. Concern that each human being should enjoy the freedom of thought and action conducive to his or her personal growth does not justify devotion to the cult of individualism that so deeply corrupts many areas of contemporary life. Nor does concern to ensure the welfare of society as a whole require a deification of the state as the supposed source of humanity's well-being. Far otherwise: the history of the present century shows all too clearly that such ideologies and the partisan agendas to which they give rise have been themselves the principal enemies of

--Universal House of Justice, The Prosperity of Humankind, Page 6
the interests they purport to serve. Only in a consultative framework made possible by the consciousness of the organic unity of humankind can all aspects of the concern for human rights find legitimate and creative expression.
Today, the agency on whom has devolved the task of creating this framework and of liberating the promotion of human rights from those who would exploit it is the system of international institutions born out of the tragedies of two ruinous world wars and the experience of worldwide economic breakdown. Significantly, the term "human rights" has come into general use only since the promulgation of the United Nations Charter in l945 and the adoption of the Universal Declaration of Human Rights three years later. In these history-making documents, formal recognition has been given to respect for social justice as a correlative of the establishment of world peace. The fact that the Declaration passed without a dissenting vote in the General Assembly conferred on it from the outset an authority that has grown steadily in the intervening years.
The activity most intimately linked to the consciousness that distinguishes human nature is the individual's exploration of reality for himself or herself. The freedom to investigate the purpose of existence and to develop the endowments of human nature that make it achievable requires protection. Human beings must be free to know. That such freedom is often abused and such abuse grossly encouraged by features of contemporary society does not detract in any degree from the validity of the impulse itself.
It is this distinguishing impulse of human consciousness that provides the moral imperative for the enunciation of many of the rights enshrined in the Universal Declaration and the related Covenants. Universal education, freedom of movement, access to information, and the opportunity to participate in political life are all aspects of its operation that require explicit guarantee by the international community. The same is true of freedom of thought and belief, including religious liberty, along with the right to hold opinions and express these opinions appropriately.
Since the body of humankind is one and indivisible, each member of the race is born into the world as a trust of the whole. This trusteeship constitutes the moral foundation of most of the other rights -- principally economic and social -- which the instruments of the United Nations are attempting similarly to define. The security of the family and the home, the ownership of property, and the right to privacy are all implied in such a trusteeship. The obligations on the part of the community extend to the provision of employment, mental and physical health care, social security, fair wages, rest and recreation, and a host of other reasonable expectations on the part of the individual members of society.
The principle of collective trusteeship creates also the right of every person to expect that those cultural conditions essential to his or her identity enjoy the protection of national and international law. Much like the role played by the gene pool in the biological life of humankind and its environment, the immense wealth of cultural diversity achieved over thousands of years is vital to the social and economic development of a human race

--Universal House of Justice, The Prosperity of Humankind, Page 7
experiencing its collective coming-of-age. It represents a heritage that must be permitted to bear its fruit in a global civilization. On the one hand, cultural expressions need to be protected from suffocation by the materialistic influences currently holding sway. On the other, cultures must be enabled to interact with one another in ever-changing patterns of civilization, free of manipulation for partisan political ends.
"The light of men", Baha'u'llah says, "is Justice. Quench it not with the contrary winds of oppression and tyranny. The purpose of justice is the appearance of unity among men. The ocean of divine wisdom surgeth within this exalted word, while the books of the world cannot contain its inner significance."

III
In order for the standard of human rights now in the process of formulation by the community of nations to be promoted and established as prevailing international norms, a fundamental redefinition of human relationships is called for. Present-day conceptions of what is natural and appropriate in relationships -- among human beings themselves, between human beings and nature, between the individual and society, and between the members of society and its institutions -- reflect levels of understanding arrived at by the human race during earlier and less mature stages in its development. If humanity is indeed coming of age, if all the inhabitants of the planet constitute a single people, if justice is to be the ruling principle of social organization -- then existing conceptions that were born out of ignorance of these emerging realities have to be recast.
Movement in this direction has barely begun. It will lead, as it unfolds, to a new understanding of the nature of the family and of the rights and responsibilities of each of its members. It will entirely transform the role of women at every level of society. Its effect in reordering people's relation to the work they do and their understanding of the place of economic activity in their lives will be sweeping. It will bring about far-reaching changes in the governance of human affairs and in the institutions created to carry it out. Through its influence, the work of society's rapidly proliferating nongovernmental organizations will be increasingly rationalized. It will ensure the creation of binding legislation that will protect both the environment and the development needs of all peoples. Ultimately, the restructuring or transformation of the United Nations system that this movement is already bringing about will no doubt lead to the establishment of a world federation of nations with its own legislative, judicial, and executive bodies.
Central to the task of reconceptualizing the system of human relationships is the process that Baha'u'llah refers to as consultation. "In all things it is necessary to consult," is His advice. "The maturity of the gift of understanding is made manifest through consultation."

--Universal House of Justice, The Prosperity of Humankind, Page 8
The standard of truth seeking this process demands is far beyond the patterns of negotiation and compromise that tend to characterize the present-day discussion of human affairs. It cannot be achieved -- indeed, its attainment is severely handicapped -- by the culture of protest that is another widely prevailing feature of contemporary society. Debate, propaganda, the adversarial method, the entire apparatus of partisanship that have long been such familiar features of collective action are all fundamentally harmful to its purpose: that is, arriving at a consensus about the truth of a given situation and the wisest choice of action among the options open at any given moment.
What Baha'u'llah is calling for is a consultative process in which the individual participants strive to transcend their respective points of view, in order to function as members of a body with its own interests and goals. In such an atmosphere, characterized by both candor and courtesy, ideas belong not to the individual to whom they occur during the discussion but to the group as a whole, to take up, discard, or revise as seems to best serve the goal pursued. Consultation succeeds to the extent that all participants support the decisions arrived at, regardless of the individual opinions with which they entered the discussion. Under such circumstances an earlier decision can be readily reconsidered if experience exposes any shortcomings.
Viewed in such a light, consultation is the operating expression of justice in human affairs. So vital is it to the success of collective endeavor that it must constitute a basic feature of a viable strategy of social and economic development. Indeed, the participation of the people on whose commitment and efforts the success of such a strategy depends becomes effective only as consultation is made the organizing principle of every project. "No man can attain his true station", is Baha'u'llah's counsel, "except through his justice. No power can exist except through unity. No welfare and no well-being can be attained except through consultation."

IV
The tasks entailed in the development of a global society call for levels of capacity far beyond anything the human race has so far been able to muster. Reaching these levels will require an enormous expansion in access to knowledge, on the part of individuals and social organizations alike. Universal education will be an indispensable contributor to this process of capacity building, but the effort will succeed only as human affairs are so reorganized as to enable both individuals and groups in every sector of society to acquire knowledge and apply it to the shaping of human affairs.
Throughout recorded history, human consciousness has depended upon two basic knowledge systems through which its potentialities have progressively been expressed: science and religion. Through these two agencies, the race's experience has been organized, its environment interpreted, its latent powers explored, and its moral and intellectual life disciplined. They have acted as the real progenitors of civilization. With the benefit of hindsight, it is evident, moreover, that the effectiveness of this dual structure has been greatest during those periods when, each in its own sphere, religion and science were able to work in concert.

--Universal House of Justice, The Prosperity of Humankind, Page 9
Given the almost universal respect in which science is currently held, its credentials need no elaboration. In the context of a strategy of social and economic development, the issue rather is how scientific and technological activity is to be organized. If the work involved is viewed chiefly as the preserve of established elites living in a small number of nations, it is obvious that the enormous gap which such an arrangement has already created between the world's rich and poor will only continue to widen, with the disastrous consequences for the world's economy already noted. Indeed, if most of humankind continue to be regarded mainly as users of products of science and technology created elsewhere, then programs ostensibly designed to serve their needs cannot properly be termed "development".
A central challenge, therefore -- and an enormous one -- is the expansion of scientific and technological activity. Instruments of social and economic change so powerful must cease to be the patrimony of advantaged segments of society, and must be so organized as to permit people everywhere to participate in such activity on the basis of capacity. Apart from the creation of programs that make the required education available to all who are able to benefit from it, such reorganization will require the establishment of viable centers of learning throughout the world, institutions that will enhance the capability of the world's peoples to participate in the generation and application of knowledge. Development strategy, while acknowledging the wide differences of individual capacity, must take as a major goal the task of making it possible for all of the earth's inhabitants to approach on an equal basis the processes of science and technology which are their common birthright. Familiar arguments for maintaining the status quo grow daily less compelling as the accelerating revolution in communication technologies now brings information and training within reach of vast numbers of people around the globe, wherever they may be, whatever their cultural backgrounds.
The challenges facing humanity in its religious life, if different in character, are equally daunting. For the vast majority of the world's population, the idea that human nature has a spiritual dimension -- indeed that its fundamental identity is spiritual -- is a truth requiring no demonstration. It is a perception of reality that can be discovered in the earliest records of civilization and that has been cultivated for several millenia by every one of the great religious traditions of humanity's past. Its enduring achievements in law, the fine arts, and the civilizing of human intercourse are what give substance and meaning to history. In one form or another its promptings are a daily influence in the lives of most people on earth and, as events around the world today dramatically show, the longings it awakens are both inextinguishable and incalculably potent.
It would seem obvious, therefore, that efforts of any kind to promote human progress must seek to tap capacities so universal and so immensely creative. Why, then, have spiritual issues facing humanity not been central to the development discourse? Why have most of the priorities -- indeed most of the underlying assumptions -- of the international development agenda been determined so far by materialistic world views to which only small minorities of the earth's population subscribe? How much weight can be placed on a professed devotion to the principle of universal participation that denies the validity of the participants' defining cultural experience?

--Universal House of Justice, The Prosperity of Humankind, Page 10
It may be argued that, since spiritual and moral issues have historically been bound up with contending theological doctrines which are not susceptible of objective proof, these issues lie outside the framework of the international community's development concerns. To accord them any significant role would be to open the door to precisely those dogmatic influences that have nurtured social conflict and blocked human progress. There is doubtless a measure of truth in such an argument. Exponents of the world's various theological systems bear a heavy responsibility not only for the disrepute into which faith itself has fallen among many progressive thinkers, but for the inhibitions and distortions produced in humanity's continuing discourse on spiritual meaning. To conclude, however, that the answer lies in discouraging the investigation of spiritual reality and ignoring the deepest roots of human motivation is a self-evident delusion. The sole effect, to the degree that such censorship has been achieved in recent history, has been to deliver the shaping of humanity's future into the hands of a new orthodoxy, one which argues that truth is amoral and facts are independent of values.
So far as earthly existence is concerned, many of the greatest achievements of religion have been moral in character. Through its teachings and through the examples of human lives illumined by these teachings, masses of people in all ages and lands have developed the capacity to love. They have learned to discipline the animal side of their natures, to make great sacrifices for the common good, to practise forgiveness, generosity, and trust, to use wealth and other resources in ways that serve the advancement of civilization. Institutional systems have been devised to translate these moral advances into the norms of social life on a vast scale. However obscured by dogmatic accretions and diverted by sectarian conflict, the spiritual impulses set in motion by such transcendent figures as Krishna, Moses, Buddha, Zoroaster, Jesus, and Muhammad have been the chief influence in the civilizing of human character.
Since, then, the challenge is the empowerment of humankind through a vast increase in access to knowledge, the strategy that can make this possible must be constructed around an ongoing and intensifying dialogue between science and religion. It is -- or by now should be -- a truism that, in every sphere of human activity and at every level, the insights and skills that represent scientific accomplishment must look to the force of spiritual commitment and moral principle to ensure their appropriate application. People need, for example, to learn how to separate fact from conjecture -- indeed to distinguish between subjective views and objective reality; the extent to which individuals and institutions so equipped can contribute to human progress, however, will be determined by their devotion to truth and their detachment from the promptings of their own interests and passions. Another capacity that science must cultivate in all people is that of thinking in terms of process, including historical process; however, if this intellectual advancement is to contribute ultimately to promoting development, its perspective must be unclouded by prejudices of race, culture, sex, or sectarian belief. Similarly, the training that can make it possible for the earth's inhabitants to participate in the production of wealth will advance the aims of development only to the extent that such an impulse is illumined by the spiritual insight that service to humankind is the purpose of both individual life and social organization.

--Universal House of Justice, The Prosperity of Humankind, Page 11
V
It is in the context of raising the level of human capacity through the expansion of knowledge at all levels that the economic issues facing humankind need to be addressed. As the experience of recent decades has demonstrated, material benefits and endeavors cannot be regarded as ends in themselves. Their value consists not only in providing for humanity's basic needs in housing, food, health care, and the like, but in extending the reach of human abilities. The most important role that economic efforts must play in development lies, therefore, in equipping people and institutions with the means through which they can achieve the real purpose of development: that is, laying foundations for a new social order that can cultivate the limitless potentialities latent in human consciousness.
The challenge to economic thinking is to accept unambiguously this purpose of development -- and its own role in fostering creation of the means to achieve it. Only in this way can economics and the related sciences free themselves from the undertow of the materialistic preoccupations that now distract them, and fulfill their potential as tools vital to achieving human well-being in the full sense of the term. Nowhere is the need for a rigorous dialogue between the work of science and the insights of religion more apparent.
The problem of poverty is a case in point. Proposals aimed at addressing it are predicated on the conviction that material resources exist, or can be created by scientific and technological endeavor, which will alleviate and eventually entirely eradicate this age-old condition as a feature of human life. A major reason why such relief is not achieved is that the necessary scientific and technological advances respond to a set of priorities only tangentially related to the real interests of the generality of humankind. A radical reordering of these priorities will be required if the burden of poverty is finally to be lifted from the world. Such an achievement demands a determined quest for appropriate values, a quest that will test profoundly both the spiritual and scientific resources of humankind. Religion will be severely hampered in contributing to this joint undertaking so long as it is held prisoner by sectarian doctrines which cannot distinguish between contentment and mere passivity and which teach that poverty is an inherent feature of earthly life, escape from which lies only in the world beyond. To participate effectively in the struggle to bring material well-being to humanity, the religious spirit must find -- in the Source of inspiration from which it flows -- new spiritual concepts and principles relevant to an age that seeks to establish unity and justice in human affairs.
Unemployment raises similar issues. In most of contemporary thinking, the concept of work has been largely reduced to that of gainful employment aimed at acquiring the means for the consumption of available goods. The system is circular: acquisition and consumption resulting in the maintenance and expansion of the production of goods and, in consequence, in supporting paid employment. Taken individually, all of these activities are essential to the well-being of society. The inadequacy of the overall conception, however, can be read in both the apathy that social commentators discern among large numbers of the employed in every land and the demoralization of the growing armies of the unemployed.

--Universal House of Justice, The Prosperity of Humankind, Page 12
Not surprisingly, therefore, there is increasing recognition that the world is in urgent need of a new "work ethic". Here again, nothing less than insights generated by the creative interaction of the scientific and religious systems of knowledge can produce so fundamental a reorientation of habits and attitudes. Unlike animals, which depend for their sustenance on whatever the environment readily affords, human beings are impelled to express the immense capacities latent within them through productive work designed to meet their own needs and those of others. In acting thus they become participants, at however modest a level, in the processes of the advancement of civilization. They fulfill purposes that unite them with others. To the extent that work is consciously undertaken in a spirit of service to humanity, Baha'u'llah says, it is a form of prayer, a means of worshiping God. Every individual has the capacity to see himself or herself in this light, and it is to this inalienable capacity of the self that development strategy must appeal, whatever the nature of the plans being pursued, whatever the rewards they promise. No narrower a perspective will ever call up from the people of the world the magnitude of effort and commitment that the economic tasks ahead will require.
A challenge of similar nature faces economic thinking as a result of the environmental crisis. The fallacies in theories based on the belief that there is no limit to nature's capacity to fulfill any demand made on it by human beings have now been coldly exposed. A culture which attaches absolute value to expansion, to acquisition, and to the satisfaction of people's wants is being compelled to recognize that such goals are not, by themselves, realistic guides to policy. Inadequate, too, are approaches to economic issues whose decision-making tools cannot deal with the fact that most of the major challenges are global rather than particular in scope.
The earnest hope that this moral crisis can somehow be met by deifying nature itself is an evidence of the spiritual and intellectual desperation that the crisis has engendered. Recognition that creation is an organic whole and that humanity has the responsibility to care for this whole, welcome as it is, does not represent an influence which can by itself establish in the consciousness of people a new system of values. Only a breakthrough in understanding that is scientific and spiritual in the fullest sense of the terms will empower the human race to assume the trusteeship toward which history impels it.
All people will have sooner or later to recover, for example, the capacity for contentment, the welcoming of moral discipline, and the devotion to duty that, until relatively recently, were considered essential aspects of being human. Repeatedly throughout history, the teachings of the Founders of the great religions have been able to instill these qualities of character in the mass of people who responded to them. The qualities themselves are even more vital today, but their expression must now take a form consistent with humanity's coming-of-age. Here again, religion's challenge is to free itself from the obsessions of the past: contentment is not fatalism; morality has nothing in common with the life-denying puritanism that has so often presumed to speak in its name; and a genuine devotion to duty brings feelings not of self-righteousness but of self-worth.
The effect of the persistent denial to women of full equality with men sharpens still further the challenge to science and religion in the economic life of humankind. To any objective observer the principle of the equality of the sexes is fundamental to all realistic thinking about the future well-being

--Universal House of Justice, The Prosperity of Humankind, Page 13
of the earth and its people. It represents a truth about human nature that has waited largely unrecognized throughout the long ages of the race's childhood and adolescence. "Women and men", is Baha'u'llah's emphatic assertion, "have been and will always be equal in the sight of God." The rational soul has no sex, and whatever social inequities may have been dictated by the survival requirements of the past, they clearly cannot be justified at a time when humanity stands at the threshold of maturity. A commitment to the establishment of full equality between men and women, in all departments of life and at every level of society, will be central to the success of efforts to conceive and implement a strategy of global development.
Indeed, in an important sense, progress in this area will itself be a measure of the success of any development program. Given the vital role of economic activity in the advancement of civilization, visible evidence of the pace at which development is progressing will be the extent to which women gain access to all avenues of economic endeavor. The challenge goes beyond ensuring an equitable distribution of opportunity, important as that is. It calls for a fundamental rethinking of economic issues in a manner that will invite the full participation of a range of human experience and insight hitherto largely excluded from the discourse. The classical economic models of impersonal markets in which human beings act as autonomous makers of self-regarding choices will not serve the needs of a world motivated by ideals of unity and justice. Society will find itself increasingly challenged to develop new economic models shaped by insights that arise from a sympathetic understanding of shared experience, from viewing human beings in relation to others, and from a recognition of the centrality to social well-being of the role of the family and the community. Such an intellectual breakthrough -- strongly altruistic rather than self-centered in focus -- must draw heavily on both the spiritual and scientific sensibilities of the race, and millenia of experience have prepared women to make crucial contributions to the common effort.

VI
To contemplate a transformation of society on this scale is to raise both the question of the power that can be harnessed to accomplish it and the issue inextricably linked to it, the authority to exercise that power. As with all other implications of the accelerating integration of the planet and its people, both of these familiar terms stand in urgent need of redefinition.
Throughout history -- and despite theologically or ideologically inspired assurances to the contrary -- power has been largely interpreted as advantage enjoyed by persons or groups. Often, indeed, it has been expressed simply in terms of means to be used against others. This interpretation of power has become an inherent feature of the culture of division and conflict that has characterized the human race during the past several millenia, regardless of the social, religious, or political orientations that have enjoyed ascendancy in given ages, in given parts of the world. In general, power has been an attribute of individuals, factions, peoples, classes, and nations. It has been an attribute especially associated with men rather than women. Its chief effect has been to confer on its beneficiaries the ability to acquire, to surpass, to dominate, to resist, to win.

--Universal House of Justice, The Prosperity of Humankind, Page 14
The resulting historical processes have been responsible for both ruinous setbacks in human well-being and extraordinary advances in civilization. To appreciate the benefits is to acknowledge also the setbacks, as well as the clear limitations of the behavioral patterns that have produced both. Habits and attitudes related to the use of power which emerged during the long ages of humanity's infancy and adolescence have reached the outer limits of their effectiveness. Today, in an era most of whose pressing problems are global in nature, persistence in the idea that power means advantage for various segments of the human family is profoundly mistaken in theory and of no practical service to the social and economic development of the planet. Those who still adhere to it -- and who could in earlier eras have felt confident in such adherence -- now find their plans enmeshed in inexplicable frustrations and hindrances. In its traditional, competitive expression, power is as irrelevant to the needs of humanity's future as would be the technologies of railway locomotion to the task of lifting space satellites into orbits around the earth.
The analogy is more than a little apt. The human race is being urged by the requirements of its own maturation to free itself from its inherited understanding and use of power. That it can do so is demonstrated by the fact that, although dominated by the traditional conception, humanity has always been able to conceive of power in other forms critical to its hopes. History provides ample evidence that, however intermittently and ineptly, people of every background, throughout the ages, have tapped a wide range of creative resources within themselves. The most obvious example, perhaps, has been the power of truth itself, an agent of change associated with some of the greatest advances in the philosophical, religious, artistic, and scientific experience of the race. Force of character represents yet another means of mobilizing immense human response, as does the influence of example, whether in the lives of individual human beings or in human societies. Almost wholly unappreciated is the magnitude of the force that will be generated by the achievement of unity, an influence "so powerful", in Baha'u'llah's words, "that it can illuminate the whole Earth."
The institutions of society will succeed in eliciting and directing the potentialities latent in the consciousness of the world's peoples to the extent that the exercise of authority is governed by principles that are in harmony with the evolving interests of a rapidly maturing human race. Such principles include the obligation of those in authority to win the confidence, respect, and genuine support of those whose actions they seek to govern; to consult openly and to the fullest extent possible with all whose interests are affected by decisions being arrived at; to assess in an objective manner both the real needs and the aspirations of the communities they serve; to benefit from scientific and moral advancement in order to make appropriate use of the community's resources, including the energies of its members. No single principle of effective authority is so important as giving priority to building and maintaining unity among the members of a society and the members of its administrative institutions. Reference has already been made to the intimately associated issue of commitment to the search for justice in all matters.
Clearly, such principles can operate only within a culture that is essentially democratic in spirit and method. To say this, however, is not to endorse the ideology of partisanship that has everywhere boldly assumed democracy's name and which, despite impressive contributions to human progress in the past, today finds itself mired in the cynicism, apathy, and corruption

--Universal House of Justice, The Prosperity of Humankind, Page 15
to which it has given rise. In selecting those who are to take collective decisions on its behalf, society does not need and is not well served by the political theater of nominations, candidature, electioneering, and solicitation. It lies within the capacity of all people, as they become progressively educated and convinced that their real development interests are being served by programs proposed to them, to adopt electoral procedures that will gradually refine the selection of their decision-making bodies.
As the integration of humanity gains momentum, those who are thus selected will increasingly have to see all their efforts in a global perspective. Not only at the national, but also at the local level, the elected governors of human affairs should, in Baha'u'llah's view, consider themselves responsible for the welfare of all of humankind.

VII
The task of creating a global development strategy that will accelerate humanity's coming-of-age constitutes a challenge to reshape fundamentally all the institutions of society. The protagonists to whom the challenge addresses itself are all of the inhabitants of the planet: the generality of humankind, members of governing institutions at all levels, persons serving in agencies of international coordination, scientists and social thinkers, all those endowed with artistic talents or with access to the media of communication, and leaders of nongovernmental organizations. The response called for must base itself on an unconditioned recognition of the oneness of humankind, a commitment to the establishment of justice as the organizing principle of society, and a determination to exploit to their utmost the possibilities that a systematic dialogue between the scientific and religious genius of the race can bring to the building of human capacity. The enterprise requires a radical rethinking of most of the concepts and assumptions currently governing social and economic life. It must be wedded, as well, to a conviction that, however long the process and whatever setbacks may be encountered, the governance of human affairs can be conducted along lines that serve humanity's real needs.
Only if humanity's collective childhood has indeed come to an end and the age of its adulthood is dawning does such a prospect represent more than another utopian mirage. To imagine that an effort of the magnitude envisioned here can be summoned up by despondent and mutually antagonistic peoples and nations runs counter to the whole of received wisdom. Only if, as Baha'u'llah asserts to be the case, the course of social evolution has arrived at one of those decisive turning points through which all of the phenomena of existence are impelled suddenly forward into new stages of their development, can such a possibility be conceived. A profound conviction that just so great a transformation in human consciousness is underway has inspired the views set forth in this statement. To all who recognize in it familiar promptings from within their own hearts, Baha'u'llah's words bring assurance that God has, in this matchless day, endowed humanity with spiritual resources fully equal to the challenge:

--Universal House of Justice, The Prosperity of Humankind, Page 16
"O ye that inhabit the heavens and the earth! There hath appeared what hath never previously appeared."
"This is the Day in which God's most excellent favors have been poured out upon men, the Day in which His most mighty grace hath been infused into all created things."
The turmoil now convulsing human affairs is unprecedented, and many of its consequences enormously destructive. Dangers unimagined in all history gather around a distracted humanity. The greatest error that the world's leadership could make at this juncture, however, would be to allow the crisis to cast doubt on the ultimate outcome of the process that is occurring. A world is passing away and a new one is struggling to be born. The habits, attitudes, and institutions that have accumulated over the centuries are being subjected to tests that are as necessary to human development as they are inescapable. What is required of the peoples of the world is a measure of faith and resolve to match the enormous energies with which the Creator of all things has endowed this spiritual springtime of the race. "Be united in counsel," is Baha'u'llah's appeal, "be one in thought. Let each morn be better than its eve and each morrow richer than its yesterday. Man's merit lieth in service and virtue and not in the pageantry of wealth and riches. Take heed that your words be purged from idle fancies and worldly desires and your deeds be cleansed from craftiness and suspicion. Dissipate not the wealth of your precious lives in the pursuit of evil and corrupt affection, nor let your endeavors be spent in promoting your personal interest. Be generous in your days of plenty, and be patient in the hour of loss. Adversity is followed by success and rejoicings follow woe. Guard against idleness and sloth, and cling unto that which profiteth mankind, whether young or old, whether high or low. Beware lest ye sow tares of dissension among men or plant thorns of doubt in pure and radiant hearts."

In een mate die tien jaar geleden nog ondenkbaar was, begint het ideaal van wereldvrede nu werkelijk gestalte te krijgen. Hindernissen die de mensheid op haar weg tegenkwam en die lange tijd onoverkomelijk leken, zijn omvergeworpen; schijnbaar onoplosbare conflicten beginnen plaats te maken voor processen van beraadslaging en besluitvorming en er is een groeiende bereidheid om met gezamenlijke internationale acties te reageren op militaire agressie. Dit alles heeft tot gevolg dat zowel bij het gewone volk als bij veel wereldleiders een zekere mate van hoop opleeft voor de toekomst van onze planeet, een hoop die bijna uitgedoofd was.

In de gehele wereld proberen immense intellectuele en geestelijke krachten door te breken, krachten waarvan de gezamenlijke druk in directe verhouding staat tot de frustraties van recente decennia. Overal nemen de tekenen toe dat de wereldbevolking reikhalzend uitziet naar een einde aan strijd, lijden en verwoesting waarvan geen enkel land nog langer gevrijwaard is. Deze opkomende impulsen tot verandering moeten aangegrepen en in banen geleid worden om de nog aanwezige barrières te overwinnen die de verwezenlijking van de eeuwenoude droom van een wereldomvattende vrede in de weg staan. De wilsinspanning, vereist voor een dergelijke taak, kan niet alleen opgebracht worden door de roep om actie tegen de talloze kwalen die de samenleving teisteren. Deze moet opgewekt worden door een visie op menselijke welvaart in de ruimste zin van het woord - een bewustwording van de mogelijkheden van het geestelijke en materiële welzijn dat nu binnen bereik is gebracht. Alle bewoners van de planeet dienen de vruchten ervan te plukken, zonder onderscheid, zonder het opleggen van voorwaarden welke vreemd zijn aan de fundamentele doelen van een dergelijke reorganisatie van menselijke aangelegenheden.

De geschiedenis heeft tot dusverre hoofdzakelijk het wedervaren van stammen, culturen, klassen en naties vastgelegd. Met de fysieke eenwording van de planeet in deze eeuw en de erkenning van de onderlinge afhankelijkheid van allen die erop leven, begint nu de geschiedenis van de mensheid als één volk. De lange, langzame beschaving van het menselijk karakter kwam op verschillende plaatsen en ongelijkmatig tot ontwikkeling en was vaak onrechtvaardig in het verdelen van de materiële voordelen die zij bood. Niettemin staan de bewoners van de aarde, begiftigd met de rijkdom van alle genetische en culturele verscheidenheid die zich door de eeuwen heen heeft ontwikkeld, nu voor de uitdaging om te putten uit hun collectieve erfenis om, bewust en systematisch, de verantwoordelijkheid op zich te nemen hun toekomst vorm te geven.

Het is niet realistisch om te denken dat de visie met betrekking tot het volgende stadium in de vooruitgang van de beschaving geformuleerd kan worden zonder het opnieuw grondig onderzoeken van de standpunten en veronderstellingen waar men thans van uitgaat bij de aanpak van sociale en economische ontwikkeling. Het is het meest voor de hand liggend dat een dergelijke heroverweging zich bezig zal moeten houden met praktische beleidskwesties, gebruik van hulpbronnen, planningsprocedures, uitvoeringsmethoden en organisatie. Gaandeweg zal men echter spoedig stuiten op fundamentele kwesties, gerelateerd aan de langlopende doelen die dienen te worden nagestreefd, de sociale structuren die nodig zijn, de implicaties voor de ontwikkeling van principes van sociale rechtvaardigheid en de aard en rol van kennis om duurzame verandering te bewerkstelligen. Zeker, bij een dergelijk hernieuwd onderzoek zal men genoodzaakt zijn om op grote schaal consensus te bereiken in het begrijpen van de menselijke natuur zelf.

Er liggen twee wegen voor discussie open, die rechtstreeks tot al deze conceptuele dan wel praktische kwesties leiden, en langs deze twee wegen willen wij op de volgende bladzijden de mogelijkheid van een strategie voor een wereldwijde ontwikkeling nauwkeurig bekijken. De eerste omvat de heersende overtuigingen omtrent de aard en het doel van het ontwikkelingsproces; de tweede heeft betrekking op de rollen die in dit proces aan de diverse hoofdfiguren zijn toebedeeld.

De voorwaarden waardoor de meest gangbare ontwikkelingsplannen worden geleid zijn in wezen materialistisch van aard. Dat wil zeggen, dat het doel van ontwikkeling wordt gedefinieerd in termen van het in alle gemeenschappen met succes tot ontwikkeling brengen van die middelen voor het verkrijgen van materiële welvaart die bepaalde delen van de wereld met vallen en opstaan nu al zijn gaan kenmerken. Er vinden in de ontwikkelingsdialoog wel wijzigingen plaats om in te spelen op de verschillen in cultuur en politiek, en om gehoor te geven aan de alarmerende gevaren die veroorzaakt worden door de achteruitgang van het milieu, maar de onderliggende materialistische veronderstellingen blijven feitelijk onbetwist.

Nu de twintigste eeuw ten einde loopt is het niet langer mogelijk om vast te houden aan de overtuiging, dat de benadering van sociale en economische ontwikkeling waartoe de materialistische opvatting over het leven heeft geleid, in staat is tegemoet te komen aan de noden der mensheid. Optimistische voorspellingen met betrekking tot de veranderingen die deze overtuiging zou genereren zijn verdwenen in de al maar wijder wordende kloof die de levensstandaard van een kleine en relatief kleiner wordende minderheid van de wereldbevolking scheidt van de armoede, ervaren door de grote meerderheid van haar bewoners.

Deze ongekende economische crisis, tezamen met de sociale afbraak die deze heeft helpen voortbrengen, weerspiegelt een grondige misvatting over de menselijke natuur zelf. Want de mate waarin respons wordt opgewekt onder de mensen door de impulsen van de heersende orde is niet alleen ontoereikend, maar schijnt welhaast geen betekenis te hebben in vergelijking met de gebeurtenissen in de wereld. Wij zien dat, tenzij het oogmerk van maatschappelijke ontwikkeling verder gaat dan slechts de verbetering van materiële omstandigheden, zelfs dit doel niet bereikt wordt. Dat oogmerk moet gezocht worden in geestelijke dimensies van leven en streven, die een steeds weer veranderend economisch landschap en een kunstmatig opgelegde scheiding van menselijke gemeenschappen in 'ontwikkeld' en 'in ontwikkeling' overstijgen.

Terwijl het doel van ontwikkeling opnieuw wordt gedefinieerd, zal het tevens noodzakelijk worden om de vooronderstellingen opnieuw te bezien met betrekking tot de gepaste rol die door de hoofdfiguren in het proces vervuld dient te worden. De cruciale rol van bestuur, op welk niveau dan ook, behoeft geen betoog. Toekomstige generaties zullen het echter als een bijna onbegrijpelijk feit beschouwen dat, in een eeuw die een filosofie van gelijkheid en daaraan gerelateerde democratische principes vereert, het overgrote deel van de mensheid beschouwd wordt als niet meer dan de ontvangers van de voordelen van hulp en scholing. In weerwil van de erkenning van deelname als principe, is deelname op het gebied van besluitvorming voor het grootste deel van de wereldbevolking in het gunstigste geval secundair, beperkt als het is door een reeks van keuzes die geformuleerd zijn door voor hen ontoegankelijke instanties en die bepaald worden door doelen die vaak onverenigbaar zijn met hun voorstelling van de werkelijkheid.

Door de gevestigde religie wordt deze benadering impliciet en expliciet onderschreven. Gehinderd door paternalistische tradities lijkt de heersende religieuze gedachte niet in staat te zijn een uitgesproken geloof in de geestelijke dimensies van de menselijke natuur te vertalen in vertrouwen in het collectieve vermogen van de mensheid om boven materiële omstandigheden uit te stijgen.

Een dergelijke houding mist de invloed van wat waarschijnlijk het belangrijkste sociale fenomeen van onze tijd is. Als het waar is, dat de regeringen van de wereld door middel van de organisatie der Verenigde Naties een nieuwe wereldorde trachten te vormen, dan is het een even grote waarheid dat de wereldbevolking door eenzelfde visie tot actie wordt aangespoord. Hun reactie heeft vorm gekregen in een plotselinge bloei van bewegingen en organisaties voor sociale verandering op lokaal, regionaal en internationaal niveau. Mensenrechten, de vooruitgang van vrouwen, de sociale behoefte aan duurzame economische ontwikkeling, het overwinnen van vooroordelen, de morele opvoeding van kinderen, het leren lezen en schrijven, basisgezondheidszorg en een veelvoud van andere vitale belangen doen alle een dringend beroep op de voorspraak van organisaties die in alle delen van de wereld steeds meer steun krijgen van de bevolking.

Deze reactie van de wereldbevolking zelf op de schreeuwende behoeften van de tijd weerklinkt in de roep welke Bahá'u'lláh meer dan honderd jaar geleden liet horen: "Houdt u zich vol zorg bezig met de noden van de tijd waarin gij leeft, maakt zijn noden en behoeften het middelpunt van uw overwegingen." De verandering in de manier waarop heel veel gewone mensen zichzelf beginnen te bezien - een verandering die dramatisch abrupt is in het licht van de geschiedenis van de beschaving - roept fundamentele vragen op over de rol die bij de planning van de toekomst van onze planeet aan de gehele mensheid is toebedeeld.

Eenheid in verscheidenheid

De grondslag van een strategie die de wereldbevolking kan activeren om de verantwoordelijkheid voor haar collectieve bestemming op zich te nemen, moet het besef van de eenheid van de mensheid zijn. Hoewel bedrieglijk eenvoudig in gewone gesprekken, biedt het concept dat de mensheid bestaat uit één volk wezenlijke uitdagingen voor de manier waarop de meeste instituten van de hedendaagse maatschappij hun functies uitoefenen. Of het nu in de vorm is van de antagonistische structuur van het burgerlijk bestuur, of het verdedigingsprincipe waarop het grootste deel van het civiele recht berust, of een verheerlijking van de strijd tussen klassen en andere sociale groeperingen, dan wel het competitieve karakter dat een groot deel van het moderne leven domineert, overal wordt conflict geaccepteerd als de drijfveer van menselijke interactie. In het maatschappelijk bestel betekent het nochtans een omschrijving van de materialistische interpretatie van het leven, dat zich gedurende de afgelopen twee eeuwen geleidelijk heeft geconsolideerd.

In een brief, die ruim een eeuw geleden aan Koningin Victoria werd gericht en waarin gebruik wordt gemaakt van analogie die verwijst naar het enige model dat een overtuigende belofte inhoudt voor de organisatie van een planetaire samenleving, vergeleek Bahá'u'lláh de wereld met het menselijk lichaam. Er is inderdaad geen enkel ander model in het waarneembare bestaan waarnaar wij redelijkerwijs kunnen kijken. De menselijke samenleving is niet slechts opgebouwd uit een grote hoeveelheid cellen die zich verschillend ontwikkelen, maar uit relaties tussen individuen die elk begiftigd zijn met intelligentie en wil. De manier van functioneren die kenmerkend is voor de biologische natuur van de mens, illustreert niettemin de fundamentele principes van het bestaan. Het voornaamste hiervan is het principe van eenheid in verscheidenheid. Paradoxaal genoeg zijn het juist de heelheid en complexiteit van het stelsel dat het lichaam vormt - en de perfecte integratie van de lichaamscellen daarin - die de volle realisatie mogelijk maken van de onderscheiden vaardigheden die inherent zijn aan elk der samenstellende delen. Geen enkele cel leeft los van het lichaam, of hij nu bijdraagt aan de functie ervan, of als deel betrokken is bij het welzijn van het geheel. Het aldus bereikte fysieke welzijn heeft tot doel de expressie van het menselijk bewustzijn mogelijk te maken. Dat wil zeggen, het doel van de biologische ontwikkeling overstijgt het louter bestaan van het lichaam en zijn onderdelen.

Wat geldt voor het leven van het individu geldt op gelijke wijze voor de menselijke samenleving. De menselijke soort is een organisch geheel, de hoogste schakel in het evolutieproces. Het feit dat menselijk bewustzijn noodzakelijkerwijs werkt door middel van een oneindige verscheidenheid aan individuele denkwijzen en motiveringen doet op geen enkele wijze afbreuk aan zijn wezenlijke eenheid. Zeker, het is juist een inherente verscheidenheid die eenheid onderscheidt van homogeniteit of uniformiteit. Dat wat de volkeren van de wereld heden ten dage doormaken, zei Bahá'u'lláh, is hun collectieve volwassenwording en het is middels deze groeiende volwassenheid van het ras dat het principe van eenheid in verscheidenheid ten volle tot uitdrukking zal komen. Vanaf zijn vroegste begin bij de consolidatie van het gezinsleven heeft het proces van sociale organisatie successievelijk de eenvoudige structuren van clan en stam, via uiteenlopende vormen van stedelijke samenleving, naar de uiteindelijke verschijning van de natie-staat doorlopen, waarbij elk stadium de weg vrijmaakt voor een schat aan nieuwe mogelijkheden voor de uitoefening van het menselijk kunnen.

Zeer zeker heeft de vooruitgang van het ras niet ten koste van de menselijke individualiteit plaatsgevonden. Terwijl de organisatie van de samenleving is gegroeid, is ook de ruimte voor expressie van de mogelijkheden die in ieder mens latent aanwezig zijn op overeenkomstige wijze vergroot. Aangezien de relatie tussen het individu en de samenleving wederkerig is, dient de nu vereiste transformatie tegelijkertijd plaats te vinden in zowel het menselijk bewustzijn als in het samenstel van maatschappelijke instellingen. In de mogelijkheden die dit tweevoudige proces van verandering biedt zal een strategie voor ontwikkeling van de wereld zijn doel vinden. Op dit cruciale punt in de geschiedenis moet dat doel het leggen van duurzame fundamenten zijn, waarop de planetaire beschaving geleidelijk vorm kan aannemen.

Het leggen van de basis voor een wereldbeschaving vraagt om het opstellen van wetten en het in het leven roepen van instituten die zowel in aard als in autoriteit universeel zijn. Deze inspanning kan alleen aanvangen wanneer het concept van de eenheid van de mensheid van ganser harte wordt omhelsd door diegenen in wier handen de verantwoordelijkheid voor het nemen van beslissingen rust, en wanneer de eraan gerelateerde principes verspreid worden via zowel de onderwijssystemen als de media voor massacommunicatie. Wanneer deze drempel is overschreden zal een proces in gang worden gezet waardoor de volkeren der wereld betrokken kunnen worden bij de taak om gemeenschappelijke doelen te formuleren en zich te verplichten om deze te behalen. Slechts een zo grondige heroriëntatie kan hen tevens beschermen tegen de eeuwenoude demonen van etnische en religieuze strijd. Alleen door een ontwakend bewustzijn dat zij één enkel volk vormen, zullen de bewoners van de planeet in staat zijn zich af te keren van de wetmatigheid van conflicten die de georganiseerde samenleving in het verleden hebben gedomineerd en zullen zij in staat zijn een begin te maken met het volgen van de wegen van samenwerking en verzoening. "Het welzijn der mensheid," schreef Bahá'u'lláh, "haar vrede en veiligheid zijn onbereikbaar, tenzij haar eenheid blijvend tot stand is gebracht."

Rechtvaardigheid en mensenrechten

Rechtvaardigheid is de enige kracht die het ontwakende bewustzijn van de eenheid der mensheid kan omzetten in een collectieve wil waardoor de noodzakelijke structuren van het mondiale gemeenschapsleven vol vertrouwen kunnen worden opgebouwd. In een tijd waarin de wereldbevolking meer en meer toegang krijgt tot informatie van allerlei aard en tot een verscheidenheid aan ideeën, zal men ontdekken dat rechtvaardigheid zichzelf zal doen gelden als het heersende principe van succesvolle sociale organisatie. Steeds vaker zullen voorstellen die de ontwikkeling van de planeet tot doel hebben zich moeten onderwerpen aan de onbevooroordeelde klaarheid van de normen die verlangd worden.

Op individueel niveau is rechtvaardigheid het vermogen van de menselijke ziel dat elke persoon in staat stelt waarheid te onderscheiden van onwaarheid. In de ogen van God, verzekert Bahá'u'lláh, is rechtvaardigheid "het meest geliefd" daar het elk individu in staat stelt met eigen ogen te zien in plaats van door de ogen van anderen, uit eigen kennis te weten in plaats van door de kennis van zijn naaste of de groep waartoe hij behoort. Rechtvaardigheid vraagt om eerlijkheid bij het oordelen, billijkheid in het behandelen van anderen en is aldus een constante maar ook veeleisende metgezellin in de dagelijkse aangelegenheden van het leven.

Op groepsniveau is bekommernis om rechtvaardigheid het onmisbare kompas bij het nemen van collectieve beslissingen, aangezien zij het enige hulpmiddel is waarmee eenheid van denken en doen kan worden bereikt. Verre van het aanmoedigen van de bestraffende geest die in voorbije tijden vaak voor rechtvaardigheid is doorgegaan, is zij de praktische uiting van het besef dat bij het streven naar de vooruitgang van de mensheid de belangen van het individu en die van de samenleving onverbrekelijk met elkaar verbonden zijn. In de mate dat rechtvaardigheid als gids deelneemt aan menselijke interactie, wordt een klimaat van beraadslaging bevorderd dat het objectief bestuderen van mogelijkheden en het selecteren van passende wegen toestaat. In een dergelijk klimaat zullen de telkens weer opduikende tendensen tot manipulatie en partijgeest veel minder kans krijgen het proces van besluitvorming uit zijn koers te brengen.

De implicaties voor sociale en economische ontwikkelingen zijn vèrgaand. De taak om vooruitgang te definiëren wordt door de zorg voor rechtvaardigheid beschermd tegen de verleiding om het welzijn van het overgrote deel van de mensheid - en zelfs dat van de planeet - op te offeren aan de voordelen die technologische doorbraken binnen het bereik van bevoorrechte minderheden kunnen brengen. Bij het ontwerpen en plannen zorgt rechtvaardigheid ervoor dat beperkte hulpbronnen niet bestemd worden voor de jacht op projecten welke irrelevant zijn voor de wezenlijke sociale en economische prioriteiten van een gemeenschap. Bovenal kunnen alleen die ontwikkelingsprogramma's, waarvan waarneembaar is dat ze voldoen aan de noden, en die rechtvaardig en billijk zijn met betrekking tot het doel, hopen op de algemene steun en toewijding van de grote massa van wie de uitvoering afhankelijk is. De menselijke eigenschappen die van belang zijn, zoals eerlijkheid, bereidheid tot werken en een geest van samenwerking worden op succesvolle wijze aangewend voor het bereiken van de zeer veeleisende gezamenlijke doelen als elk lid van de gemeenschap - ja elke groep die deel uitmaakt van de gemeenschap - erop kan vertrouwen dat hij beschermd wordt door richtlijnen en verzekerd is van de voordelen die voor allen in gelijke mate gelden.

Centraal in de discussie over een strategie voor sociale en economische ontwikkeling staat daarom de kwestie van de mensenrechten. De vorming van zo'n strategie vereist dat de bevordering van mensenrechten bevrijd wordt uit de greep van de bedrieglijke dichotomieën waarin zij zo lang gevangen heeft gezeten. De zorg dat ieder mens de vrijheid van gedachte en handelen moet genieten welke bevorderlijk is voor zijn of haar persoonlijke groei rechtvaardigt geenszins de overgave aan de cultus van het individualisme, dat veel facetten van het hedendaagse leven zo grondig aantast. Noch vraagt de zorg voor het veiligstellen van de welvaart van de samenleving als geheel om een verafgoding van de staat als de vermeende bron van het welzijn van de mensheid. Integendeel: de geschiedenis van de huidige eeuw laat maar al te duidelijk zien dat dergelijke ideologieën en de eenzijdige programma's die daaruit voortvloeien zelf de voornaamste vijanden zijn geweest van de belangen die zij beweren te dienen. Alleen binnen een kader van beraadslaging, mogelijk gemaakt door het zich bewust zijn van de organische eenheid van de mensheid, kunnen alle aspecten van de zorg voor mensenrechten op een legitieme en creatieve manier tot uitdrukking komen.

De instantie op wie thans de taak rust om dit kader te ontwikkelen en om het bevorderen van de mensenrechten uit handen te houden van degenen die ervan zouden willen profiteren, is het systeem van internationale instituten dat geboren is uit de tragedies van twee rampzalige wereldoorlogen en de ervaring van de wereldwijde economische afbraak. Opmerkelijk genoeg is de term "mensenrechten" pas algemeen in gebruik genomen sinds de afkondiging van het Handvest van de Verenigde Naties in 1945 en de aanvaarding van de Universele Verklaring voor de Rechten van de Mens, drie jaar later. In deze historische documenten is de aandacht voor sociale rechtvaardigheid als een correlaat voor de vestiging van wereldvrede formeel erkend. Het feit dat de verklaring in de Algemene Vergadering met algemene stemmen werd aangenomen verleende er vanaf het begin een gezag aan dat in de tussenliggende jaren gestadig is gegroeid.

De activiteit van het individu, die het hechtst verbonden is met het bewustzijn dat kenmerkend is voor de menselijke natuur, is het onderzoeken van de werkelijkheid die op hem- of haarzelf betrekking heeft. De vrijheid om het doel van het bestaan te onderzoeken en om de natuurlijke eigenschappen van de mens te ontwikkelen, die het mogelijk maken dit doel te bereiken, moet beschermd worden. Het moet mensen vrij staan om kennis te vergaren. Dat een dergelijke vrijheid vaak misbruikt wordt en dat dit misbruik op flagrante wijze wordt aangemoedigd door elementen in de hedendaagse samenleving, doet op geen enkele wijze afbreuk aan de geldigheid van het verlangen zelf.

Het is deze karakteristieke drijfveer van het menselijk bewustzijn die de morele verplichting oplegt tot het bekendmaken van veel van de rechten die in de Universele Verklaring en de daaraan gerelateerde verdragen zijn vastgelegd. Universeel onderwijs, vrijheid van beweging, toegang tot informatie en de mogelijkheid om te participeren in de politiek, zijn alle aspecten van zijn uitwerking en behoeven de uitdrukkelijke goedkeuring van de internationale gemeenschap. Hetzelfde geldt voor vrijheid van gedachte en overtuiging, inclusief godsdienstige vrijheid, tezamen met het recht op het hebben van een mening en het recht om deze mening op passende wijze te uiten.

Aangezien het lichaam der mensheid één en ondeelbaar is, wordt elk lid van het menselijk ras dat op de wereld word geboren toevertrouwd aan de hoede van het geheel. Dit beheerderschap vormt de morele basis van het grootste deel van de andere rechten - met name economische en sociale - die de afdelingen van de Verenigde Naties op gelijke wijze proberen te omschrijven. De geborgenheid van het huisgezin, het recht op eigendom en bezit en het recht op privacy liggen alle besloten in een dergelijk beheerderschap. De verplichtingen ten aanzien van de gemeenschap strekken zich uit tot het verschaffen van werk, geestelijke en lichamelijke gezondheidszorg, sociale zekerheid, redelijke lonen, ontspanning en recreatie en legio andere redelijke verwachtingen van de individuele leden van de samenleving.

Het principe van collectief beheerderschap schept tevens het recht van elk individu te mogen verwachten dat de culturele voorwaarden, welke essentieel zijn voor zijn of haar identiteit, de bescherming genieten van de nationale en internationale wetgeving. Net zoals de rol die de genenpool speelt in het biologische leven van de mensheid en haar milieu, zo is de immense rijkdom van de culturele diversiteit, die in een periode van duizenden jaren bereikt is, van wezenlijk belang voor de sociale en economische ontwikkeling van een mensheid die haar gezamenlijke volwassenwording doormaakt. Dit alles vertegenwoordigt een erfenis die vrijelijk haar vruchten moet kunnen afwerpen in een wereldomvattende beschaving. Aan de ene kant dienen culturele uitingsvormen beschermd te worden tegen verstikking door de materialistische invloeden die thans opgang vinden. Aan de andere kant moeten culturen in staat worden gesteld om, vrij van manipulatie ten gunste van partijpolitieke doelen, binnen steeds veranderende beschavingspatronen op elkaar in te werken.

"Het licht van de mens," zegt Bahá'u'lláh, "is gerechtigheid. Doof het niet met de tegenwind van onderdrukking en tirannie. Het doel van gerechtigheid is het verschijnen van eenheid onder de mensen. De oceaan van goddelijke wijsheid zwelt aan met dit verheven woord, terwijl de boeken der wereld de innerlijke betekenis ervan niet kunnen bevatten."

De kracht van consultatie

Om de standaard van de mensenrechten, welke nu door de gemeenschap van naties worden geformuleerd, te bevorderen en te vestigen als gangbare internationale norm, is een fundamentele herwaardering van menselijke relaties noodzakelijk. Hedendaagse opvattingen over wat natuurlijk en passend is in relaties - tussen mensen onderling, tussen mens en natuur, tussen het individu en de samenleving en tussen de leden van de maatschappij en haar instituten - weerspiegelen de niveaus van inzicht die de mensheid heeft bereikt gedurende vroegere en minder volwassen stadia in haar ontwikkeling. Als de mensheid inderdaad bezig is volwassen te worden, als alle inwoners van de planeet één enkel volk vormen, als rechtvaardigheid het leidende principe van sociale organisatie moet worden - dan moeten bestaande opvattingen die ontstaan zijn zonder dat men van deze opkomende realiteiten op de hoogte was, herzien worden.

Beweging in deze richting is nog maar nauwelijks begonnen. Naarmate deze vordert zal zij leiden naar een nieuw begrip van het wezen van het gezin en van de rechten en verantwoordelijkheden van elk van haar leden. Zij zal de rol van vrouwen op elk niveau van de samenleving geheel transformeren. Het effect ervan op het reorganiseren van de relatie van de mensen met het werk dat zij doen en op hun begrip van de plaats van economische activiteit in hun leven, zal ingrijpend zijn. Deze beweging zal ook verregaande veranderingen in het beheer van menselijke aangelegenheden en in de voor het uitvoeren ervan opgerichte instituten doen ontstaan. Door de invloed ervan zal het werk van het snel groeiende aantal non-gouvernementele organisaties in de samenleving in toenemende mate worden gerationaliseerd. Zij zal het ontstaan van een bindende wetgeving verzekeren, die zowel het milieu als de ontwikkelingsnoden van alle volkeren zal beschermen. Uiteindelijk zal de herstructurering of de transformatie van het systeem der Verenigde Naties, die deze beweging nu reeds teweeg brengt, ongetwijfeld leiden tot de vestiging van een wereldfederatie van naties met haar eigen wetgevende, rechtsprekende en uitvoerende lichamen.

Centraal in de taak van het opnieuw uitdenken van het systeem van menselijke relaties staat het proces dat Bahá'u'lláh consultatie noemt. "In alle dingen is consultatie noodzakelijk," is Zijn advies. "De volmaaktheid van de gave van begrip komt tot uiting door consultatie."

De norm van het zoeken naar waarheid die dit proces vereist gaat verder dan de onderhandelings- en compromispatronen die het kenmerk neigen te zijn van de hedendaagse discussie over menselijke aangelegenheden. Deze norm kan niet worden bereikt - het verwerven ervan wordt zelfs sterk belemmerd - door de protestcultuur die weer een ander wijd verbreid kenmerk is van de hedendaagse maatschappij. Debat, propaganda, de antagonistische methode, het gehele partijpolitieke apparaat, die reeds lang zulke vertrouwde kenmerken van ons collectieve handelen zijn geweest, zijn alle in de grond schadelijk voor het doel: het bereiken van een consensus met betrekking tot de waarheid van een gegeven situatie en de meest wijze keuze van actie uit de op elk willekeurig moment openstaande mogelijkheden.

Waar Bahá'u'lláh toe oproept is een consultatief proces waarin de individuele deelnemers ernaar streven hun respectieve zienswijzen te overstijgen teneinde te functioneren als leden van een lichaam met zijn eigen belangen en doelen. In een dergelijke atmosfeer, gekarakteriseerd door zowel oprechtheid als hoffelijkheid, behoren ideeën niet toe aan het individu bij wie ze gedurende de discussie zijn opgekomen, maar aan de groep als geheel, die ze kan aannemen, verwerpen of herzien al naargelang ze het na te streven doel het best lijken te dienen. Consultatie zal slagen in de mate waarin alle deelnemers de genomen beslissingen steunen, ongeacht de individuele meningen waarmee men de discussie inging. Onder dergelijke omstandigheden kan een vroegere beslissing snel heroverwogen worden als de ervaring tekortkomingen aan het licht brengt.

In een dergelijk licht bezien is consultatie de werkzame uitingsvorm van rechtvaardigheid in menselijke aangelegenheden. Consultatie is dermate essentieel voor het succes van het collectieve streven, dat zij een basiskenmerk dient te vormen van een levensvatbare strategie voor sociale en economische ontwikkeling. Alleszins wordt de deelname van de mensen van wier betrokkenheid en inspanning het succes van een dergelijke strategie afhangt alleen effectief als consultatie tot het organiserend principe van elke onderneming wordt gemaakt. "Geen mens kan zijn ware staat bereiken," is Bahá'u'lláh’s advies, "dan door rechtvaardig te zijn. Er kan geen kracht bestaan dan door eenheid. Er kan geen voorspoed en geen welzijn worden verkregen dan door consultatie."

Wetenschap en religie

De taken die de ontwikkeling van een wereldgemeenschap met zich meebrengt vragen om bekwaamheden op een peil dat ver uitsteekt boven hetgeen de mensheid zich tot nu toe eigen heeft kunnen maken. Het bereiken van deze niveaus vraagt een enorme uitbreiding van de toegang tot kennis, zowel voor wat betreft individuen als voor sociale organisaties. Universeel onderwijs zal een onmisbare bijdrage leveren aan dit proces van ontwikkeling van bekwaamheden, maar de inspanning zal alleen slagen als de menselijke aangelegenheden zodanig gereorganiseerd worden dat zowel individuen als groepen in elke sector van de maatschappij in staat gesteld worden kennis te vergaren en toe te passen bij het vorm-geven aan de menselijke aangelegenheden.

Door de hele vastgelegde geschiedenis heen is het menselijk bewustzijn afhankelijk geweest van twee fundamentele kennissystemen waardoor zijn potentiële vermogens op progressieve wijze tot uitdrukking zijn gekomen: wetenschap en religie. Door middel van deze twee stelsels werd de ervaring van het ras ingedeeld, werd zijn omgeving verklaard, werden zijn latente krachten onderzocht en werd zijn morele en intellectuele leven gevormd. Deze stelsels hebben gefungeerd als de werkelijke voorlopers van de beschaving. Bovendien is het, achteraf gezien, duidelijk dat de effectiviteit van deze tweeledige structuur het grootst is geweest gedurende periodes waarin religie en wetenschap, elk op zijn eigen terrein, in staat waren harmonieus samen te werken.

Gezien het bijna universele respect dat wetenschap tegenwoordig geniet, behoeven de kwaliteiten ervan geen betoog. In de context van een strategie voor sociale en economische ontwikkeling is de kwestie veeleer hoe wetenschappelijke en technologische activiteiten dienen te worden georganiseerd. Indien dit werk in kwestie voornamelijk beschouwd wordt als het voorrecht van de gevestigde elite, woonachtig in een gering aantal landen, is het duidelijk dat de enorme kloof die een dergelijke ordening nu al tussen de rijken en de armen van de wereld heeft gecreëerd, alleen maar nog breder zal worden, met de eerder opgemerkte desastreuze gevolgen voor de wereldeconomie. Als men het grootste deel van de mensheid hoofdzakelijk blijft beschouwen als consumenten die producten van wetenschap en technologie gebruiken die elders ontwikkeld zijn, dan kunnen programma's, zogenaamd ontworpen om hun noden te lenigen, strikt genomen niet met de term "ontwikkeling" worden aangeduid.

Een belangrijke - en enorm grote - uitdaging is dientengevolge de uitbreiding van wetenschappelijke en technologische activiteit. De middelen van een zo krachtige sociale en economische verandering moeten niet langer het erfgoed zijn van bevoordeelde delen van de samenleving en dienen zo georganiseerd te zijn dat mensen van overal in de gelegenheid worden gesteld op grond van hun capaciteiten in dergelijke activiteiten te participeren. Behalve het ontwerpen van programma's die het noodzakelijke onderwijs binnen bereik brengen van allen die ervan kunnen profiteren, zal het voor een dergelijke reorganisatie nodig zijn over de gehele wereld levensvatbare onderwijscentra te vestigen - instituten, die het vermogen van de volkeren der wereld om deel te nemen aan het voortbrengen en toepassen van kennis, doen groeien. De grote verschillen in individuele capaciteiten erkennend moet een ontwikkelingsstrategie het als een belangrijk doel beschouwen dat alle bewoners der aarde op basis van gelijkwaardigheid toegang verkrijgen tot de processen van wetenschap en technologie - hun gemeenschappelijk geboorterecht. Vertrouwde argumenten voor het behoud van de status quo worden met de dag minder dwingend nu de steeds sneller gaande revolutie in communicatie- technologieën heden ten dage informatie en scholing binnen het bereik brengt van grote aantallen mensen over de gehele aardbol, waar ze zich ook mogen bevinden en wat hun culturele achtergronden ook mogen zijn.

De uitdagingen in het religieuze leven waar de mensheid nu voor staat zijn even ontzagwekkend, hoewel anders van aard. Voor de grote meerderheid van de wereldbevolking is de idee dat de menselijke natuur een geestelijke dimensie heeft - dat zelfs zijn fundamentele identiteit spiritueel van aard is - een waarheid die geen bewijs behoeft. Het is een visie op de realiteit die kan worden ontdekt in de vroegste optekeningen van de beschaving en die gedurende verscheidene millennia door elk van de grote religieuze tradities uit de geschiedenis van de mensheid is gecultiveerd. De duurzame resultaten ervan op het gebied van recht, de schone kunsten en het beschaven van menselijke omgang zijn de zaken die inhoud en betekenis geven aan de geschiedenis. In de één of andere vorm zijn de aansporingen ervan dagelijks van invloed op het leven van de meeste mensen op aarde en, zoals de gebeurtenissen in de wereld op dramatische wijze laten zien, zijn de hunkeringen die het wekt zowel onuitblusbaar als onmetelijk krachtig.

Het lijkt daarom voor de hand liggend dat iedere poging om menselijke vooruitgang te bevorderen, ernaar moet streven om zulke universele en oneindig creatieve vermogens aan te boren. Waarom hebben de geestelijke kwesties waar de mensheid voor staat dan niet centraal gestaan in het ontwikkelingsoverleg? Waarom zijn de meeste prioriteiten van het internationale ontwikkelingsplan - zelfs de meeste eraan ten grondslag liggende veronderstellingen - tot dusver bepaald door materialistische wereldbeschouwingen die slechts door kleine minderheden van de wereldbevolking worden onderschreven? Hoeveel gewicht kan gegeven worden aan een gepretendeerd aanhangen van het principe van universele deelname dat de geldigheid van de eigen culturele ervaring van de deelnemers ontkent?

Er kan aangevoerd worden dat, aangezien geestelijke en morele kwesties historisch gezien verbonden zijn met met elkaar wedijverende theologische doctrines die niet vatbaar zijn voor objectieve bewijsvoering, deze kwesties buiten het kader van de ontwikkelingszorgen van de internationale gemeenschap vallen. Het toekennen van enig belangrijke rol eraan zou lijken op het openen van de deur voor juist die dogmatische invloeden die het sociale conflict hebben gevoed en de menselijke voortgang hebben geblokkeerd. Er schuilt ongetwijfeld een zekere mate van waarheid in een dergelijk argument. Vertegenwoordigers van 's werelds verschillende theologische stelsels dragen een zware verantwoordelijkheid, niet alleen voor het diskrediet waarin geloof zelf bij vele progressieve denkers is geraakt, maar ook voor de remmingen en vertekeningen die bij de voortdurende dialoog van de mensheid over geestelijke betekenis zijn voortgebracht. Om echter te concluderen dat het antwoord ligt in het ontmoedigen van onderzoek naar geestelijke werkelijkheid en in het negeren van de diepste wortels van menselijke motivatie is een duidelijke misvatting. Het enige effect van een dergelijke censuur die in de recente geschiedenis is toegepast, is geweest dat het vormgeven van de toekomst van de mensheid is overgeleverd aan een nieuwe orthodoxie, één die beweert dat waarheid amoreel is en dat feiten onafhankelijk zijn van waarden.

Voor zover het het aardse bestaan betreft zijn vele van de grootste prestaties van religie moreel van aard geweest. Door middel van haar leringen en de voorbeelden van erdoor verlichte mensenlevens hebben grote groepen mensen door alle tijden heen en in alle landen het vermogen ontwikkeld om lief te hebben. Zij hebben geleerd de dierlijke kant van hun natuur te beheersen, om grote offers te brengen voor het gemeenschappelijke welzijn, om vergevingsgezindheid, edelmoedigheid en vertrouwen te beoefenen, om rijkdom en andere hulpbronnen aan te wenden op manieren die de vooruitgang van de beschaving dienen. Institutionele systemen zijn ontworpen om deze morele vorderingen te vertalen in normen van sociaal leven op grote schaal. Hoe verduisterd ook door dogmatische aanwassen en afgeleid door sektarische conflicten, zijn de geestelijke impulsen welke in beweging zijn gezet door zulke voortreffelijke figuren als Krishna, Mozes, Boeddha, Zoroaster, Jezus en Mohammed het meest van invloed geweest op de beschaving van het menselijk karakter.

Aangezien de uitdaging dus de versterking van de vermogens van de mensheid is door middel van een geweldige uitbreiding van de toegang tot kennis, moet de strategie die dit mogelijk kan maken opgebouwd worden rondom een voortgaande en steeds krachtiger wordende dialoog tussen wetenschap en religie. Het is overduidelijk - of zou dat reeds moeten zijn - dat op elk gebied van menselijke activiteit en op elk niveau de inzichten en vaardigheden die de wetenschappelijke verdienste vertegenwoordigen, zich tot de kracht van geestelijke overtuiging en morele principes moeten wenden om de juiste toepassing ervan te verzekeren. Mensen moeten bijvoorbeeld leren hoe feiten van veronderstellingen te scheiden, ja zelfs om onderscheid te maken tussen subjectieve gezichtspunten en objectieve realiteit. De mate waarin individuen en instituten die op deze wijze zijn toegerust bij kunnen dragen aan menselijke vooruitgang zal echter bepaald worden door hun toewijding aan waarheid en hun onthecht zijn aan de drijfveren van hun eigen belangen en hartstochten. Een andere vaardigheid die de wetenschap in alle mensen dient te cultiveren is het denken in termen van processen, inclusief historische processen. Echter als deze intellectuele vooruitgang uiteindelijk op welke wijze ook moet bijdragen aan het bevorderen van ontwikkeling, mag het perspectief ervan niet versluierd worden door vooroordelen van ras, cultuur, geslacht of sektarisch geloof. Evenzo zal de oefening die de bewoners van de aarde in staat zal stellen om deel te nemen in het creëren van welstand de doelstellingen van ontwikkeling slechts bevorderen naar gelang een dergelijke impuls verlicht wordt door het geestelijke inzicht dat dienstbaarheid aan de mensheid het doel is van zowel het individuele leven als van de georganiseerde samenleving.

Economie en de herwaardering van werk

In verband met het op een hoger peil brengen van het menselijk vermogen door middel van uitbreiding van kennis op alle gebieden is het nodig dat de economische problemen waar de mensheid voor komt te staan worden aangepakt. Zoals de ervaring van de laatste decennia leert, kunnen materiële voordelen en inspanningen niet beschouwd worden als doelen op zichzelf. Hun waarde bestaat niet alleen in de zorg voor de fundamentele noden van de mensheid met betrekking tot huisvesting, voedsel, gezondheidszorg en dergelijke, maar ook in het vergroten van het bereik

van de menselijke vermogens. De belangrijkste rol, die voor de inspanningen op economisch gebied bij ontwikkeling is weggelegd, is het toerusten van mensen en instituten met de middelen waarmee zij het werkelijke doel van ontwikkeling kunnen bereiken: namelijk het leggen van fundamenten voor een nieuwe sociale orde welke de onbegrensde mogelijkheden, latent in het menselijke bewustzijn aanwezig, kunnen cultiveren.

De uitdaging voor het economisch denken is om dit doel van ontwikkeling - en de eigen rol in het aanmoedigen van het scheppen van de middelen om die te bereiken - ondubbelzinnig te accepteren. Alleen op deze manier kunnen economie en de aanverwante wetenschappen zichzelf bevrijden van de onderstroom van de materialistische preoccupaties die hen er nu van afleiden, en hun potentieel verwezenlijken als instrumenten die vitaal zijn voor het bereiken van menselijk welzijn in de volle betekenis van het woord. Nergens is de behoefte aan een keiharde dialoog tussen het werk der wetenschap en de inzichten van religie duidelijker.

Het probleem van armoede illustreert dit punt. Voorstellen om deze aan te pakken zijn gebaseerd op de overtuiging dat er materiële hulpbronnen bestaan, of door wetenschappelijke en technologische inspanning kunnen worden gecreëerd, die deze eeuwenoude kwaal zullen verlichten en uiteindelijk geheel en al zullen doen verdwijnen als aspect van het menselijk leven. Een belangrijke reden waarom een dergelijke verlichting niet wordt bereikt is dat de noodzakelijke wetenschappelijke en technologische vorderingen reageren op een aantal prioriteiten die slechts oppervlakkig gerelateerd zijn aan de werkelijke belangen van het merendeel der mensheid. Een drastische herordening van deze prioriteiten is noodzakelijk als de last van armoede voorgoed van de schouders van de wereld moet worden afgenomen. Een dergelijke prestatie vraagt een vastberaden zoektocht naar juiste waarden, een zoektocht die zowel de geestelijke als de wetenschappelijke hulpbronnen van de mensheid grondig op de proef zal stellen. Religie zal ernstig belemmerd worden aan deze gezamenlijke onderneming bij te dragen zolang het gevangen blijft in bekrompen doctrines die geen onderscheid kunnen maken tussen tevredenheid en louter passiviteit en die leren dat armoede een wezenlijk kenmerk is van het leven op aarde, waaraan men slechts in de volgende wereld kan ontsnappen. Om effectief deel te nemen aan de krachtsinspanning om de mensheid materiële welvaart te brengen, moet de religieuze geest - in de Bron van inspiratie van waaruit het vloeit - nieuwe geestelijke denkbeelden en principes vinden welke relevant zijn voor een tijdperk dat eenheid en rechtvaardigheid in menselijke aangelegenheden wenst te vestigen.

Werkloosheid brengt soortgelijke kwesties ter discussie. Over het algemeen wordt het begrip werk in het hedendaagse denken bijna volledig gereduceerd tot de idee van betaalde arbeid, gericht op het verkrijgen van de middelen ter consumptie van beschikbare goederen. Het systeem is een vicieuze cirkel: verwerving en consumptie, resulterend in de handhaving en vergroting van de productie van goederen, en als gevolg daarvan in het steunen van betaalde arbeid. Stuk voor stuk beschouwd zijn al deze activiteiten essentieel voor het welzijn van de maatschappij. Echter, de tekortkoming in het algehele concept laat zich lezen in de apathie die sociale commentatoren bespeuren onder grote aantallen werknemers in elk land, alsook in de ontmoediging onder de groeiende legers werklozen.

Het is daarom niet verwonderlijk dat de erkenning dat de wereld dringend behoefte heeft aan een nieuwe "arbeidsethiek" groeiende is. Ook hier kunnen weer alleen inzichten die door de creatieve wisselwerking tussen de wetenschappelijke en religieuze kennisgebieden ontstaan zijn een dermate fundamentele heroriëntatie van gewoonten en opvattingen teweegbrengen. In tegenstelling tot de dieren, die voor hun voedsel afhankelijk zijn van datgene wat de omgeving gemakkelijk verschaft, worden mensen aangespoord om het immense potentieel dat latent in hen aanwezig is tot uitdrukking te brengen door middel van productief werk, ontworpen om in de behoeften van henzelf en die van anderen te voorzien. Door op die wijze te handelen worden zij deelnemers - op wat voor bescheiden niveau dan ook - aan de processen voor de vooruitgang van de beschaving. Zij vervullen doelen die hen met anderen verenigen. In zoverre arbeid bewust ter hand genomen wordt in een geest van dienstbaarheid aan de mensheid, zegt Bahá'u'lláh, is het een vorm van gebed, een manier om God te aanbidden. Elk individu heeft het vermogen zichzelf in dit licht te bezien en op dit onvervreemdbaar vermogen van het zelf moet een ontwikkelingsstrategie een beroep doen, wat ook de aard van de te volgen plannen moge zijn, wat ook de beloningen kunnen zijn die zij beloven. Ieder beperkter perspectief zal nooit die enorme mate van inspanning en toewijding van de wereldbevolking oproepen die de economische taken die in het verschiet liggen, zullen verlangen.

Ten gevolge van de milieucrisis staat het economisch denken voor een soortgelijke uitdaging. De dwalingen in theorieën, gebaseerd op het geloof dat er geen grens is aan het vermogen van de natuur om elk beroep dat de mens erop doet te vervullen, zijn nu ontnuchterend aan het licht gebracht. Een cultuur die absolute waarde hecht aan expansie, acquisitie en aan de bevrediging van de verlangens van de mens, wordt gedwongen te erkennen dat dergelijke doelen op zichzelf geen reële leidraad vormen voor beleid. Ontoereikend ook zijn de benaderingen van economische vraagstukken waarvan de beleidsinstrumenten voorbijgaan aan het feit dat de meeste grote uitdagingen eerder in een groter verband staan dan geïsoleerd kunnen worden.

De vurige hoop dat deze morele crisis op de één of andere wijze het hoofd geboden kan worden door de natuur zelf te verafgoden, is een teken van de geestelijke en intellectuele wanhoop welke deze crisis heeft veroorzaakt. De erkenning dat de schepping een organische eenheid is en dat de mensheid verantwoordelijk is voor de zorg daarvoor, is - hoe welkom ook - niet van voldoende invloed om een nieuw waardensysteem in het bewustzijn der mensen te doen ontstaan. Alleen een doorbraak van begrip dat in de volle betekenis zowel wetenschappelijk als geestelijk van aard is, zal het menselijk ras in staat stellen het beheerderschap op zich te nemen waartoe de geschiedenis het oproept.

Vroeg of laat zullen alle mensen bijvoorbeeld het vermogen tot tevredenheid moeten terugvinden, net als ze zich weer zullen moeten verheugen in morele discipline en plichtsbetrachting, zaken die tot voor kort als essentiële aspecten van het menszijn werden beschouwd. Door de eeuwen heen vermochten de leringen van de stichters van de grote religies deze karaktereigenschappen keer op keer inboezemen bij de massa die gehoor aan hen gaf. De eigenschappen op zich zijn tegenwoordig van nog groter belang, maar de vorm om ze te uiten moet nu worden aangepast aan het volwassen worden van de mensheid. Ook hier ligt de uitdaging voor religie om zichzelf vrij te maken van de dwangmatigheden uit het verleden: tevredenheid is geen fatalisme, deugdzaamheid heeft niets gemeen met het levenontkennende puritanisme, dat zo vaak de vrijheid nam om namens religie te spreken, en een oprechte plichtsbetrachting leidt niet tot gevoelens van eigendunk maar van eigenwaarde.

Het effect van de voortdurende ontkenning dat vrouwen volledig gelijkwaardig zijn aan mannen scherpt de uitdaging aan wetenschap en religie in het economische leven van de mensheid nog eens aan. Voor iedere objectieve waarnemer ligt het principe van de gelijkwaardigheid van de seksen aan de basis van alle werkelijkheidsbewust denken over het toekomstige welzijn van de aarde en haar bewoners. Het brengt een waarheid onder ogen met betrekking tot de menselijke natuur die door de lange eeuwen van de kindertijd en adolescentie van de mensheid heen grotendeels niet erkend bleef. "In Gods ogen," is de nadrukkelijke verzekering van Bahá'u'lláh, "zijn vrouwen en mannen gelijkwaardig en zullen zij dat voor altijd zijn." De met rede begiftigde ziel heeft geen sekse en welke sociale onrechtvaardigheden in het verleden ook mogen zijn opgelegd door de noodzaak om te overleven, zij kunnen duidelijk niet gerechtvaardigd worden in een tijd waarin de mensheid aan de drempel van volwassenheid staat. Een verplichting tot het vestigen van volledige gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen, in alle takken van het leven en op elk niveau van de samenleving, zal bepalend zijn voor het welslagen van pogingen om een strategie voor wereldomvattende ontwikkeling te ontwerpen en te implementeren.

Vooruitgang op dit gebied zal inderdaad een belangrijke maatstaf zijn voor het succes van om het even welk ontwikkelingsprogramma. Gezien de essentiële rol van economische activiteit in de vooruitgang van de beschaving zal de mate waarin vrouwen toegang krijgen tot alle richtingen van economische inspanning het zichtbare bewijs zijn van het tempo waarin ontwikkeling voortschrijdt. Deze moeilijke taak gaat veel verder dan het garanderen van een billijke verdeling van kansen, hoe belangrijk dat ook is. Het vraagt om een fundamentele heroverweging van economische kwesties en wel zo dat deze tot de volledige deelname van een grote verscheidenheid aan menselijke ervaring en inzicht uitnodigt, die tot nog toe grotendeels uitgesloten was van het overleg. De klassieke economische modellen van onpersoonlijke markten waarop mensen autonoom en uit eigenbelang keuzes maken, zullen niet ten goede komen aan de noden van een wereld die gemotiveerd is door idealen van eenheid en rechtvaardigheid. De samenleving zal zich in toenemende mate voor de moeilijke taak geplaatst zien om nieuwe economische modellen te ontwikkelen die bepaald worden door inzichten welke ontstaan uit een welwillend besef van gedeelde ervaring, uit het bezien van mensen in relatie tot anderen en uit een erkenning van de centrale plaats van de rol van het gezin en de gemeenschap voor sociaal welzijn. Een dergelijke intellectuele doorbraak - eerder altruïstisch dan egocentrisch gericht - moet sterk putten uit zowel de geestelijke als de wetenschappelijke inzichten van de mensheid, en duizenden jaren aan ervaring hebben de vrouwen voorbereid om cruciale bijdragen te leveren aan de gezamenlijke inspanningen.

Bestuursinstellingen en hun verantwoordelijkheden

De bezinning op een transformatie van de samenleving op deze schaal werpt zowel de vraag op over de macht die aangewend kan worden om deze tot stand te brengen alsook het daarmee onlosmakelijk verbonden probleem van het gezag om deze macht uit te oefenen. Zoals met alle andere implicaties van de steeds sneller gaande integratie van de planeet en haar bewoners moeten deze beide vertrouwde begrippen dringend geherdefinieerd worden.

Door de hele geschiedenis heen - en ondanks de door theologie of ideologie ingegeven verzekering van het tegendeel - is macht voornamelijk opgevat als een gunstige positie die door personen of groepen wordt genoten. Vaak is macht zelfs eenvoudigweg uitgedrukt in termen van een middel dat tegen anderen gebruikt werd. Deze interpretatie van macht is ingeworteld in de cultuur van verdeeldheid en conflict die het menselijk ras gedurende de afgelopen paar millennia heeft gekenmerkt, ongeacht de sociale, religieuze of politieke richtingen die in bepaalde eeuwen, in bepaalde delen van de wereld een overheersende invloed hebben gehad. Over het algemeen is macht een eigenschap geweest van individuen, groeperingen, volkeren, klassen en naties. Het was een eigenschap die eerder werd geassocieerd met mannen dan met vrouwen. Het voornaamste effect van macht was dat het zijn begunstigden de mogelijkheid verleende om zich te verrijken, te overtreffen, te domineren, zich te verzetten en om te winnen.

De daaruit voortvloeiende historische processen waren verantwoordelijk voor zowel de rampzalige terugval in het menselijk welzijn als voor de buitengewone vooruitgang in de beschaving. Het waarderen van de voordelen houdt tevens het erkennen van de tegenslagen in evenals de duidelijke limitering van de gedragspatronen die beide hebben voortgebracht. Gewoontes en gedragingen die gerelateerd zijn aan het gebruik van macht en die verschenen tijdens de eeuwendurende kindertijd en adolescentie van de mensheid hebben de uiterste grenzen van hun effectiviteit bereikt. Vandaag de dag, in een tijd waarin het merendeel van de urgente problemen wereldomvattend van aard is, is het vasthouden aan de idee dat macht een gunstige positie voor verschillende segmenten van de menselijke familie betekent, een grove misvatting in theorie en van geen praktisch nut voor de sociale en economische ontwikkeling van de planeet. Degenen die er nog altijd voorstander van zijn - en zich in vroegere tijden hierdoor zeker konden voelen - zien hun plannen nu vastlopen door onverklaarbare tegenwerkingen en hindernissen. In de traditionele, competitieve betekenis is macht even irrelevant voor de noden van de toekomst der mensheid als de technologie van het vervoer per spoor dat is voor de taak om een ruimtesatelliet in een baan om de aarde te brengen.

De analogie is meer dan toepasselijk. Door de eisen die zijn eigen volwassenwording stelt, wordt het menselijk ras aangespoord zichzelf te bevrijden van zijn overgeërfde begrip en gebruik van macht. Dat de mensheid hiertoe in staat is wordt aangetoond door het feit dat, ofschoon de traditionele opvatting een overheersende invloed heeft, zij altijd in staat is geweest om nog andere vormen van macht te bedenken die essentieel waren voor haar aspiraties. De geschiedenis levert uitvoerige bewijzen dat mensen van elke achtergrond, hoe wisselend en onbeholpen ook, gedurende alle tijden een scala aan creatieve hulpbronnen in zichzelf hebben aangeboord. Het duidelijkste voorbeeld is wellicht de macht van de waarheid zelf, een werktuig voor verandering nauw betrokken bij enkele van de grootste ontwikkelingen in de filosofische, religieuze, artistieke en wetenschappelijke kennis van het ras. Een sterk karakter betekent weer een ander middel om een zeer grote menselijke respons te mobiliseren, evenals de invloed van het voorbeeld, hetzij in het menselijke samenlevingsverbanden. Men is zich vrijwel in het geheel niet bewust van de grootte van de kracht die gegenereerd zal worden als eenheid bereikt wordt, een invloed "zo krachtig", in Bahá'u'lláh's woorden, "dat hij de gehele aarde kan verlichten".

De mate waarin de maatschappelijke instellingen erin zullen slagen om de vermogens die latent in het bewustzijn van de volkeren van de wereld aanwezig zijn op te wekken en te leiden is evenredig met de mate waarin de uitoefening van gezag geleid wordt door principes die in harmonie zijn met de opkomende belangen bij een snel volwassen wordend menselijk ras. In deze principes ligt de plicht van hen die gezag dragen besloten om het vertrouwen, het respect en de oprechte steun te winnen van hen wier handelingen zij wensen te leiden; om in zo groot mogelijke openheid te beraadslagen met allen wier belangen geraakt worden door de besluiten die genomen worden; om op objectieve wijze de werkelijke noden en de verlangens in te schatten van de gemeenschappen die zij dienen; om voordeel te halen uit wetenschappelijke en morele vooruitgang om zo een juist gebruik te kunnen maken van de hulpbronnen van de gemeenschap, inclusief de energie van haar leden. Geen enkel principe voor effectief gezag is zo belangrijk als het geven van prioriteit aan het bouwen en handhaven van eenheid tussen de leden van een gemeenschap en tussen de leden van haar bestuurlijke instellingen. Reeds eerder werd verwezen naar de hiermee zeer nauw verbonden verplichting tot het zoeken naar rechtvaardigheid in alle kwesties.

Het is duidelijk dat dergelijke principes alleen kunnen werken binnen een cultuur die zowel in wezen als in werkwijze echt democratisch is. Door dit te zeggen keurt men echter niet de ideologie van partijgeest goed, die zich overal op schaamteloze wijze de naam van democratie heeft toegeëigend en die zich, ondanks indrukwekkende bijdragen aan de vooruitgang van de mensheid in het verleden, thans in een moeilijk parket bevindt door het cynisme, de apathie en de corruptie waartoe zij aanleiding heeft gegeven.

Bij het selecteren van diegenen die uit haar naam gezamenlijke besluiten moeten nemen, heeft de samenleving geen behoefte aan het politieke theater van nomineren, kandidaat stellen, campagne voeren en stemmen werven, en wordt daarmee ook niet gediend. Het ligt binnen het vermogen van alle mensen om, terwijl zij zich stap voor stap ontwikkelen en ervan overtuigd raken dat hun werkelijke ontwikkelingsbelangen gediend worden door aan hen voorgelegde programma's, verkiezingsprocedures aan te nemen die geleidelijk het kiezen van hun instituten voor besluitvorming zullen verfijnen.

Terwijl de integratie van de mensheid aan kracht wint, zullen diegenen die aldus zijn uitgekozen hun inspanningen in een wereldomvattend perspectief moeten zien. Niet alleen op het nationale, maar ook op het plaatselijke niveau moeten de gekozen bestuurders van de menselijke aangelegenheden zichzelf, volgens Bahá'u'lláh's visie, verantwoordelijk beschouwen voor het welzijn van de gehele mensheid.

Dienstbaarheid

De taak om een wereldomvattende ontwikkelingsstrategie te ontwerpen die de volwassenwording van de mensheid zal versnellen, schept een uitdaging om alle instituten in de samenleving grondig te hervormen. De helden die de uitdaging aangaan zijn alle inwoners van de planeet: de mensheid in het algemeen, leden van bestuurlijke instituten op elk niveau, personen die werkzaam zijn in instellingen voor internationale samenwerking, wetenschappers en sociale denkers, allen die zijn begiftigd met kunstzinnige talenten of die toegang hebben tot de communicatiemiddelen en leiders van niet-gouvernementele organisaties. De respons waartoe opgeroepen wordt moet gebaseerd zijn op een onvoorwaardelijke erkenning van de eenheid der mensheid, op een verplichting om rechtvaardigheid het organiserend principe in de samenleving te maken en op een vastbeslotenheid om de mogelijkheden uit te buiten die een systematische dialoog op gang kunnen brengen tussen de wetenschappelijke en religieuze geesten van het ras voor de ontplooiing van het menselijk potentieel. De onderneming vereist een radicaal opnieuw bezien van de meeste concepten en begrippen gangbaar voor het besturen van het sociale en economische leven. Zij moet eveneens gepaard gaan met een overtuiging dat, hoe lang het proces ook mag duren en welke tegenslagen zich ook mogen voordoen, het bestuur van menselijke aangelegenheden volgens gedragslijnen uitgevoerd kan worden waarmee de werkelijke noden van de mensheid gediend zijn.

Alleen als de gezamenlijke kindertijd van de mensheid inderdaad ten einde is gekomen en het tijdperk van volwassenheid aanbreekt, zal een dergelijk vooruitzicht veel meer inhouden dan het zoveelste utopische fata morgana. De veronderstelling dat een inspanning van een dergelijke omvang als hier wordt voorgesteld door vertwijfelde en elkaar tegenwerkende volkeren en naties kan worden opgebracht, gaat regelrecht tegen het geheel van verworven kennis in. Alleen indien, zoals Bahá'u'lláh deze kwestie verklaart, de loop van de sociale evolutie aangekomen is bij één van die beslissende keerpunten waardoor alle verschijningsvormen van het bestaan plotseling genoodzaakt worden nieuwe stadia van hun ontwikkeling binnen te gaan, kan een dergelijke mogelijkheid verwacht worden. Een diepe overtuiging dat een transformatie van die grootte in het menselijk bewustzijn in volle gang is, heeft geïnspireerd tot de visie die in deze verklaring is uiteengezet. Aan allen bij wie in hun hart een vertrouwde snaar geraakt wordt, brengen Bahá'u'lláh's woorden de verzekering dat God, in deze ongeëvenaarde dag, de mensheid heeft begiftigd met geestelijke hulpbronnen die volledig voor deze uitdaging zijn toegerust:

"O, gij die de hemelen en de aarde bewonen! Daar is verschenen wat nog nimmer tevoren is verschenen."

"Dit is de dag waarin Gods verhevenste gunsten over de mensen zijn uitgestort; de Dag waarin Zijn machtigste genade al het geschapene heeft doordrongen."

De verwarring die de menselijke aangelegenheden op dit ogenblik in beroering brengt kent zijn weerga niet en veel gevolgen ervan zijn zeer destructief. Gevaren die in de hele geschiedenis voor onvoorstelbaar gehouden werden, stapelen zich op rond een verwarde mensheid. De grootste vergissing die de leiders van de wereld op dit kritieke moment echter zouden kunnen maken, is toestaan dat de crisis twijfel zaait over de uiteindelijke uitkomst van het proces dat in gang is gezet. Een wereld verdwijnt en een nieuwe vecht om geboren te worden. De gewoonten, standpunten en instituten die zich door de eeuwen heen hebben opgestapeld, worden onderworpen aan tests die even noodzakelijk als onontkoombaar zijn voor de menselijke ontwikkeling. Van de volkeren der wereld wordt een mate van geloof en vastberadenheid verlangd die in overeenstemming wordt gebracht met de enorme energieën waarmee de Schepper van alle dingen deze geestelijke lente van het ras heeft begiftigd. Bahá'u'lláh's oproep luidt,

"Weest verenigd in beraadslagingen, weest één in gedachte. Laat elke ochtend beter zijn dan de avond tevoren en iedere volgende dag rijker dan de dag van gisteren. 's Mensen verdienste ligt in dienstbaarheid en deugd en niet in het praalvertoon van rijkdom en overvloed. Let erop dat uw woorden gezuiverd zijn van ijdele verbeelding en wereldse begeerten en uw daden gereinigd zijn van sluwheid en argwaan. Verspilt niet de rijkdom van uw kostbare leven in het najagen van slechte en verdorven neigingen en laat evenmin uw inspanningen worden verspild in het bevorderen van uw persoonlijk belang. Weest edelmoedig in uw dagen van overvloed en weest geduldig in het uur van verlies.

Tegenspoed wordt gevolgd door succes en vreugde volgt op smart. Hoedt u voor luiheid en ledigheid en klemt u vast aan hetgeen de mensheid tot voordeel strekt, hetzij jong of oud, hoog of laag.

Hoedt u, opdat gij het onkruid van onenigheid niet onder de mensen zaait en geen doornen van twijfel plant in zuivere en stralende harten."

© Stichting Bahá'í Literatuur, Den Haag, 1995. Laatst gewijzigd: 19-11-2003

Uitgave in samenwerking met: Bahá'í-gemeenschap Nederland, bureau Voorlichting