Bahá'u'lláh
Bloemlezing uit de Geschriften



(c) Copyright
Deel I De Dag van God; De komst van zulk een Openbaring werd in alle heilige Geschriften aangekondigd
Deel II De Manifestatie van God; Zijn betekenis in het vertegenwoordigen van de hoedanigheden van God
Deel III De ziel en haar onsterfelijkheid
Deel IV De geestelijke aspecten van de wereldorde en de allergrootste vrede
Deel V De persoonlijke plichten en de geestelijke betekenis van het leven
Noten
Woordenlijst
Transliteratie


Oorspronkelijke titel: Gleanings from the Writings of Baha'u'llah
vertaald uit het Perzisch en Arabisch in het Engels door Shoghi Effendi, Behoeder van het Baha'i Geloof.
Nederlandse vertaling onder toezicht van de Nationale Geestelijke Raad van de baha'is van Nederland. Deze electronische uitgave is gelijk aan de gedrukte versie uit 1979. De errata, verschenen in april 1998 zijn in deze uitgave verwerkt.
(c) 1979, 1998 Stichting Baha'i Literatuur, Den Haag
Alle rechten voorbehouden.
ISBN 90-70765-10-1







Deel I
DE DAG VAN GOD
DE KOMST VAN ZULK EEN OPENBARING WERD IN ALLE HEILIGE GESCHRIFTEN AANGEKONDIGD. . . . .


I. Geloofd en verheerlijkt zijt Gij, o Heer, mijn God! Hoe kan ik van U gewagen, verzekerd als ik ben dat geen tong, hoe diep ook zijn wijsheid, Uw naam op passende wijze kan verheerlijken en evenmin kan de vogel van het menselijk hart, hoe groot ook zijn verlangen, ooit hopen tot in de hemel Uwer majesteit en kennis op te stijgen.
Als ik U beschrijf, o mijn God, als Degene die de Aldoorziende is, zie ik mij gedwongen te erkennen dat Zij die de hoogste Belichaming van waarneming zijn, krachtens Uw bevel zijn geschapen. En als ik U verheerlijk als Degeen die de Alwijze is, word ik eveneens genoodzaakt in te zien dat de Bronnen der wijsheid zelve zijn verwekt door de werking van Uw Wil. En als ik U verkondig als de Onvergelijkelijke, bespeur ik weldra dat Zij die de geheimste kern van Eenheid zijn, door U werden neergezonden en slechts de getuigenis zijn van het werk Uwer handen. En als ik U begroet als de Kenner aller dingen, moet ik bekennen dat Zij die de Kern van kennis zijn slechts de in leven geroepen werktuigen zijn van Uw Doel.
Verheven, onmetelijk verheven, zijt Gij boven het streven van de sterfelijke mens om Uw mysterie te ontrafelen, Uw heerlijkheid te beschrijven, of zelfs ook maar de aard van Uw Wezen aan te duiden. Want wat ook de resultaten van zulk een streven mogen zijn, nooit kan men verwachten de grenzen te overschrijden die Uw schepselen zijn opgelegd, aangezien deze pogingen hun oorsprong vinden in Uw gebod en geboren zijn uit Uw schepping. De meest verheven gevoelens die de heiligste van alle heiligen tot uitdrukking kan brengen in het loven van U, en de diepste wijsheid die de meest geleerde der mensen kan verwoorden bij het pogen Uw aard te begrijpen, zij allen bewegen zich rond het Middelpunt dat geheel aan Uw soevereiniteit is onderworpen, Uw Schoonheid aanbidt en wordt gedreven door de beweging van Uw Pen.
Neen, o mijn God, verhoed dat ik woorden zou hebben gesproken die noodzakelijkerwijs laten doorschemeren dat er enig rechtstreeks verband zou bestaan tussen de Pen Uwer Openbaring en de kern van het geschapene. Ver, ver staan Zij die met U verbonden zijn boven de opvatting van een dergelijke betrekking tot U. Alle vergelijkingen en gelijkenissen blijven in gebreke om de Boom Uwer Openbaring recht te doen wedervaren, en tot het begrijpen van de Manifestatie van Uzelf is iedere weg gesloten. Ver, ver zij het van Uw glorie wat de sterfelijke mens van U kan bevestigen of U kan toeschrijven, of de lof waarmede hij u kan verheerlijken! Welke plicht Gij Uw dienaren ook hebt opgedragen om Uw majesteit en glorie tot in de hoogste mate te prijzen, dan is dit slechts een teken van Uw genade jegens hen, opdat zij in staat mogen worden gesteld zich te verheffen tot de staat die verleend is aan hun innerlijk wezen, de staat van zichzelf te kennen.
Niemand buiten U is ooit in staat geweest Uw mysterie te peilen of Uw grootheid op passende wijze te prijzen. Onnaspeurlijk en hoog verheven boven de lof der mensen zult Gij steeds blijven. Er is geen ander God dan Gij, de Ongenaakbare, de Almachtige, de Alwetende, de Heilige der Heiligen.
II. Het begin aller dingen is de kennis van God, en het einde aller dingen is nauwgezette naleving van al hetgeen is neergezonden uit de hoogste hemel van de goddelijke Wil, welke alles wat in de hemelen en alles wat op aarde is, doordringt.
III. De Openbaring die, sedert onheuglijke tijden, werd toegejuicht als het Doel en de Belofte van alle Profeten van God, en de dierbaarste wens van Zijn Boodschappers, is nu, krachtens de doordringende Wil van de Almachtige en op Zijn onweerstaanbaar bevel, aan de mensen geopenbaard. De komst van zulk een Openbaring werd in alle heilige Geschriften aangekondigd. Ziet hoe, ondanks zulk een aankondiging, de mensheid van haar pad is afgedwaald en zich van haar heerlijkheid heeft afgesloten.
Zeg: O gij geliefden van de Ene ware God! Streeft er naar, dat gij Hem waarlijk moogt erkennen en verstaan, en Zijn voorschriften moogt naleven, zoals het betaamt. Dit is een Openbaring, waarin, zo een mens om der wille hiervan één druppel bloed zou vergieten, zijn beloning myriaden oceanen zal zijn. Hoedt u, o vrienden, dat gij zulk een onschatbaar voorrecht niet verbeurt of de alles te boven gaande rang ervan veronachtzaamt. Overdenkt het grote aantal levens die werden, en nog steeds worden opgeofferd in een wereld, die misleid wordt door louter schijn, ingegeven door de ijdele inbeeldingen van haar volkeren. betuigt uw dank aan God, aangezien gij het Verlangen van uw hart hebt verkregen en verenigd werd met Hem, die de Beloofde aller volkeren is. Waakt met de hulp van de ene ware God - verheven zij Zijn heerlijkheid - over de zuiverheid van de staat die gij hebt bereikt en blijft trouw aan hetgeen Zijn Zaak zal bevorderen. Hij waarlijk, legt u op wat juist is en bevorderlijk voor 's mensen staat. Verheerlijkt zij de Albarmhartige, de Openbaarder van deze wondere Tafel.
IV. Dit is de Dag waarin Gods verhevenste gunsten over de mensen zijn uitgestort; de Dag waarin Zijn machtigste genade al het geschapene heeft doordrongen. Het is de plicht van alle volkeren ter wereld hun geschillen bij te leggen en in volmaakte eenheid en vrede onder de schaduw van de Boom van Zijn zorg en goedertierenheid te verblijven. Het betaamt hun zich te houden aan al hetgeen in deze Dag zal strekken tot de verheffing van hun staat en de bevordering van hun hoogste belang. Gelukkig degene die de alglorierijke Pen verkoos te gedenken en gezegend degenen wier namen Wij krachtens Ons ondoorgrondelijk besluit geliefden te verzwijgen.
Smeekt de ene ware God toe te staan dat alle mensen genadiglijk worden geholpen om te volbrengen hetgeen in Onze ogen aanvaardbaar is. Spoedig zal de huidige orde worden opgerold en een nieuwe in haar plaats worden uitgespreid. Waarlijk, uw Heer spreekt de waarheid en is de Kenner van ongeziene dingen.
V. Dit is de Dag waarin de Oceaan van Gods genade aan de mensen is geopenbaard, de Dag waarin de Dagster van Zijn goedertierenheid haar glans over hen uitspreidt, de Dag waarin de wolken van Zijn overvloedige genade de gehele mensheid overschaduwen. Het is nu de tijd om de terneergeslagenen te verblijden en te verkwikken met de bezielende bries van liefde en kameraadschap en met de levende wateren van vriendschap en menslievendheid.
Zij die de geliefden Gods zijn, moeten in welke plaats zij ook samenkomen en wie zij ook ontmoeten, in hun houding jegens God en in de wijze waarop zij Zijn lof en heerlijkheid verkondigen, zulk een nederigheid en onderwerping aan de dag leggen dat ieder stofdeeltje onder hun voeten getuigt van de ernst van hun toewijding. De door deze heilige zielen gehouden gesprekken moeten met zulk een kracht zijn geladen, dat die stofdeeltjes door de invloed ervan worden aangegrepen. Zij moeten zich op zulk een wijze gedragen dat de grond waarop zij lopen, nooit woorden tot hen zal kunnen richten als deze: "Ik ben boven u te verkiezen, want ziet hoe geduldig ik de last draag die de landman mij oplegt. Ik ben het werktuig dat voortdurend aan alle wezens de zegeningen doorgeeft, welke Hij die de Bron van alle genade is, mij heeft toevertrouwd. Ziet hoe nederig ik ben ondanks de mij verleende eer en de ontelbare bewijzen van mijn rijkdom - een rijkdom die in de behoeften van de gehele schepping voorziet - en aanschouwt met welk een volkomen onderwerping ik mij door de voeten van de mensen laat vertreden...."
Betoont elkander verdraagzaamheid, welwillendheid en liefde. Mocht iemand onder u niet bij machte zijn een bepaalde waarheid te vatten en zich inspannen om deze te begrijpen, legt dan in uw gesprek met hem een geest van uiterste vriendelijkheid en welwillendheid aan de dag. Helpt hem de waarheid te zien en te erkennen zonder uzelf in het minst superieur of in het bezit van grotere gaven te achten.
Het is de hoogste plicht van de mens in deze Dag dat deel van de stroom van genade te verwerven, dat God voor hem uitstort. Laat daarom niemand acht slaan op de grootte van zijn ontvankelijkheid. Het deel van sommigen kan in de palm van een hand gaan, het deel van anderen een beker vullen en dat van weer anderen zelfs een litermaat.
In deze Dag moet ieder oog zoeken naar hetgeen de Zaak Gods het beste zal bevorderen. Hij, Die de Eeuwige Waarheid is, zij Mij tot getuige! In deze Dag kan niets groter schade aan deze Zaak toebrengen dan tweedracht en strijd, twist, vervreemding en traagheid onder de geliefden van God. Ontvliedt deze dingen door de kracht van God en Zijn soevereine hulp en streeft er naar het hart der mensen te verenigen in Zijn naam, de Eenmaker, de Alwetende, de Alwijze.
Smeekt de ene ware God te geven, dat gij het aroma moogt smaken van de daden op Zijn pad verricht, en deel moogt hebben aan de zoetheid van die deemoed en onderwerping om Zijnentwille betoond. Vergeet uzelve en richt uw blik op uw naaste. Richt uw krachten op al hetgeen de opvoeding der mensen zal bevorderen. Niets is of kan ooit verborgen blijven voor God. Als gij Zijn pad volgt, zullen Zijn ontelbare en onvergankelijke zegeningen over u worden uitgestort. Dit is de lichtende Tafel, waarvan de verzen vloeiden uit de bewegende Pen van Hem Die de Heer aller werelden is. Overweegt het in uw hart en behoort tot hen die zich houden aan de voorschriften ervan.
VI. Aanschouwt hoe de verschillende volkeren en geslachten der aarde gewacht hebben op de komst van de Beloofde. Nauwelijks had Hij die de Zon der Waarheid is, zich geopenbaard, of ziet, allen keerden zich van Hem af, behalve diegenen die het God behaagde te leiden. In deze Dag durven Wij niet de sluier op te lichten, welke de verheven staat die elke ware gelovige kan bereiken, verhult; want door de vreugde die een dergelijke onthulling teweeg zou brengen, zouden wellicht sommigen bezwijmen en sterven.
Hij die het Hart en Middelpunt is van de Bayán heeft geschreven: "De kiem die in zichzelf de mogelijkheden bergt van de komende Openbaring, is begiftigd met een macht die de gezamenlijke krachten van allen die Mij volgen te boven gaat". En wederom zegt Hij: "Van alle lof die Ik Hem die na Mij zal komen, heb betuigd is de grootste, Mijn geschreven bekentenis, dat geen van Mijn woorden Hem toereikend kunnen beschrijven; en evenmin kan enige verwijzing naar Hem in Mijn Boek, de Bayán, Zijn Zaak recht doen wedervaren".
Al wie de diepten van de oceanen die in deze verheven woorden verborgen liggen, heeft gepeild en hun betekenis heeft doorgrond, van hem kan worden gezegd, dat hij een glimp heeft ontdekt van de onuitsprekelijke glorie, waarmede deze machtige, deze verhevene en allerheiligste Openbaring werd begiftigd. Gezien de verhevenheid van een zo machtige Openbaring, kan men zich goed indenken, met welk een eer de trouwe volgelingen moeten zijn bekleed. Bij de rechtvaardigheid van de ene ware God! De adem van deze mensen alleen al is zoeter dan alle schatten der aarde. Gelukkig is de mens die dit heeft bereikt, en wee de achtelozen.
VII. Waarlijk Ik zeg u, dit is de Dag waarin de mensheid het Aangezicht kan aanschouwen en de stem kan horen van de Beloofde. De roep van God is aangeheven en het licht van Zijn aanschijn verlicht de mensen. Het betaamt ieder mens om elk spoor van ijdele woorden van de tafel van zijn hart uit te wissen en, open en onbevooroordeeld, de blik te richten op de tekenen van Zijn Openbaring, de bewijzen van Zijn Zending en de zinnebeelden van Zijn heerlijkheid.
Groots is waarlijk deze Dag! De zinspelingen die in alle heilige Geschriften hierop zijn gemaakt als de Dag van God, getuigen van de grootheid ervan. De ziel van iedere Profeet Gods, van iedere goddelijke Boodschapper, heeft naar deze wonderbare Dag gesmacht. De verscheidene volkeren op aarde hebben allen eveneens vurig verlangd deze te beleven. Nauwelijks was echter de Dagster van Zijn Openbaring aan de hemel van Gods Wil zichtbaar, of allen, behalve zij die het de Almachtige behaagde te leiden, bevonden Wij met stomheid geslagen en sloegen er verder geen acht op.
O gij die Mij indachtig zijt! De dichtste sluier heeft de volkeren der aarde van Zijn heerlijkheid afgesloten en hen belet Zijn roep te horen. God geve dat het licht van eenheid de gehele aarde moge omgeven en dat het zegel "Het Koninkrijk is Gods" gestempeld moge worden op het voorhoofd van alle volkeren.
VIII. Bij de gerechtigheid Gods! Dit zijn de dagen waarin God de harten van de gehele schare Zijner Boodschappers en Profeten heeft beproefd en daarenboven hen, die Zijn gewijd en onschendbaar Heiligdom bewaken, de bewoners van het Hemelse Paviljoen en zij die in het Tabernakel van Heerlijkheid verblijven. Hoe zwaar moeten derhalve de beproevingen zijn waaraan zij die zich met God gelijk stellen, onderworpen zullen worden.
IX. O Husayn! Overweeg het verlangen waarmede bepaalde volkeren en natin hebben uitgezien naar de terugkeer van de Imam Husayn wiens komst - na het verschijnen van de Qá'im - in vroeger tijden was voorzegd door Gods uitverkorenen, verheerlijkt zij Zijn glorie. Deze heiligen hebben bovendien aangekondigd dat, wanneer Hij die de Dageraad van Gods veelvuldige genade is, Zich openbaart, alle Profeten en Boodschappers met inbegrip van de Qá'im, zich zullen scharen onder de schaduw van het heilige Vaandel, welke de Beloofde zal heffen. Dit uur is nu gekomen. De wereld is verlicht met de stralende glorie van Zijn aanschijn. En toch, ziet hoe verre de volkeren van Zijn pad zijn afgedwaald! Niemand heeft in Hem geloofd, behalve zij die door de macht van de Heer van Namen de afgoden van hun nutteloze inbeelding en verdorven begeerten hebben verbrijzeld en de stad van zekerheid zijn binnengetreden. Het zegel van de uitgelezen Wijn Zijner Openbaring werd in deze Dag en in Zijn Naam, de Toereikende, verbroken. Haar genade wordt nu over de mensen uitgestort. Vult uw beker en drinkt in Zijn Naam, de Heiligste, de Alomgeprezene.
X. De tijd voorbeschikt aan de volkeren en geslachten der aarde is nu gekomen. De beloften Gods, zoals opgetekend in de heilige geschriften, zijn alle vervuld. Van Zion is de Wet van God uitgegaan en Jeruzalem, de heuvels en het land daaromheen, zijn vervuld van de heerlijkheid van Zijn Openbaring. Gelukkig is de mens die in zijn hart overweegt hetgeen geopenbaard is in de Boeken van God, de Helper-in-Nood, de Bij-Zich-Bestaande. Mediteert hierover, o gij geliefden Gods, en laat uw oor aandachtig luisteren naar Zijn Woord, opdat u zich door Zijn genade en barmhartigheid moogt verzadigen aan de kristalheldere wateren der standvastigheid en even onbeweegbaar en onwrikbaar als een berg moogt worden in Zijn Zaak.
In Jesaja staat geschreven: ''Ga in de rotskloven en verberg u in de grond voor de verschrikking des Heren en voor de luister van Zijn majesteit". Ieder mens die over dit vers mediteert moet zeker de grootheid van deze Zaak erkennen en niet twijfelen aan het verheven karakter van deze Dag - de Dag van God Zelf. Dit vers wordt gevolgd door deze woorden: "En de Here alleen is te dien dage verheven". Dit is de Dag welke de Pen van de Allerhoogste in alle heilige geschriften heeft verheerlijkt. Elk vers hierin verheerlijkt de glorie van Zijn heilige Naam en ieder Boek getuigt uitsluitend van de verhevenheid van dit meest verheven thema. Zouden Wij alles vermelden wat is geopenbaard in de hemelse Boeken en heilige geschriften omtrent deze Openbaring, dan zou deze Tafel veel te omvangrijk worden. In deze Dag is het de plicht van ieder mens geheel zijn vertrouwen te stellen op de menigvuldige genadegiften van God en op te staan om met de grootste wijsheid de waarheden van Zijn Zaak te verspreiden. Dan en slechts dan zal de gehele aarde door het morgenlicht Zijner Openbaring worden omgeven.
XI. Alle glorie zij deze Dag, de Dag waarin de geuren van barmhartigheid over al het geschapene zijn verspreid, een Dag, zo gezegend dat voorbije tijdperken en eeuwen nooit kunnen hopen deze te evenaren, een Dag waarin het aangezicht van de Aloude der Dagen naar Zijn heilige zetel is gekeerd. Daarop hoorde men de stemmen van al het geschapene en daarenboven die van de Schare in den hoge luide roepen: "Haast u, o Karmel, want zie het licht van het aangezicht Gods, de Heerser van het Koninkrijk van Namen en de Maker der Hemelen, is over u opgegaan".
In vreugdevolle vervoering verhief zij luide haar stem en riep aldus uit: "Moge mijn leven voor U worden geofferd, aangezien Gij Uw blik op mij hebt gevestigd, mij Uw milddadigheid hebt geschonken en Uw schreden naar mij hebt gericht. Het van U gescheiden zijn, o Gij Bron van eeuwig leven, heeft mij nagenoeg verteerd en het veraf-zijn van Uw tegenwoordigheid heeft mijn ziel opgebrand. Alle lof zij U dat Gij mij in staat hebt gesteld naar Uw roep te luisteren, dat Gij mij met Uw voetstappen hebt geëerd, en dat Gij mijn ziel hebt opgewekt met de levengevende geur van Uw Dag en de aangrijpende stem van Uw Pen, welke Gij hebt bestemd tot Uw bazuingeschal onder Uw volk. En toen het uur sloeg waarop Uw onweerstaanbaar Geloof geopenbaard moest worden, hebt Gij een ademtocht van Uw geest in Uw Pen geblazen en ziet, de gehele schepping schudde op haar grondvesten, waardoor die geheimen voor de mensheid werden ontsluierd, welke verborgen lagen in de schatkamers van Hem Die de Bezitter is van al het geschapene".
Nauwelijks had haar stem de meest verheven Plek bereikt of Wij gaven ten antwoord: "Betuig dank aan Uw heer, o Karmel. Het vuur van het gescheiden zijn van Mij was u snel aan het verzengen, toen de oceaan van Mijn tegenwoordigheid voor uw gelaat aangolfde, en uw ogen en die van de gehele schepping vreugde bracht, en alle zichtbare en onzichtbare dingen met verrukking vervulde. Verheug u, want God heeft in deze Dag Zijn troon op u gevestigd, heeft u tot het ochtendgloren Zijner tekenen gemaakt en tot de dageraad van de bewijzen Zijner Openbaring. Wel ga het hem die zich rond u beweegt, die de openbaring van uw heerlijkheid verkondigt en verhaalt van hetgeen de milddadigheid van de Heer, uw God, over u heeft uitgestort. Grijp de Kelk der Onsterfelijkheid in naam van uw Heer, de Alglorierijke en betuig dank aan Hem, aangezien Hij als teken van Zijn barmhartigheid jegens u, uw droefheid in blijdschap en uw leed in zalige vreugde heeft veranderd. Waarlijk, Hij bemint de plek die tot de zetel van Zijn troon is gemaakt, waar Hij Zijn voetstappen heeft gezet, die door Zijn tegenwoordigheid is geëerd, vanwaar Hij Zijn roep aanhief en waarop Hij Zijn tranen stortte.
"Roep luide tot Zion, o Karmel, en verkondig de vreugdevolle tijding: Hij die voor het sterfelijk oog verborgen was, is gekomen! Zijn allesoverwinnende soevereiniteit is duidelijk; Zijn allesomvattende pracht is onthuld. Hoedt u er voor dat gij niet aarzelt of draalt. Spoedt u voort en schrijdt rondom de stad Gods die uit de hemel is neergedaald, de hemelse Kaaba, waaromheen de uitverkorenen Gods, de zuiveren van harte en de schare der verhevenste engelen zich in aanbidding hebben bewogen. O, hoe verlang Ik ernaar de blijde boodschap van deze Openbaring op elke plek der aarde te verkondigen en naar iedere stad te brengen - een Openbaring tot welke het hart van Sinaï1 werd aangetrokken en in naam waarvan de Brandende Braamstruik2 roept: "Aan God, de Heer der Heren, behoren de koninkrijken van hemel en aarde". Waarlijk, dit is de Dag waarin zowel het land als de zee zich over deze aankondiging verblijden, de Dag waarvoor de dingen bewaard zijn die God door een aan alle vergankelijk verstand en hart te boven gaande milddadigheid bestemd heeft voor openbaring. Eerlang zal God Zijn Ark op u doen varen en zal Hij het volk van Bahá bekend maken, waarvan melding wordt gemaakt in het Boek van Namen"3.
Geheiligd zij de Heer der gehele mensheid, bij het noemen van Wiens naam alle atomen der aarde tot trilling werden gebracht en de Tong van Grootheid werd bewogen te onthullen hetgeen in Zijn kennis en in de schatkamer van Zijn macht diep verborgen lag. Hij is waarlijk de Heerser over al wat in de hemel en op aarde is, door de kracht van Zijn naam, de Machtige, de Almogende, de Meest Verhevene.
XII. O mensen, bereidt u voor, in afwachting van de dagen van goddelijke gerechtigheid, want het beloofde uur is nu gekomen. Hoedt u er voor de betekenis ervan mis te vatten en tot de afgedwaalden te worden gerekend.
XIII. Ga het verleden na. Hoevelen, hoog en laag, hebben te allen tijde vol verlangen gewacht op de komst van de Manifestaties van God in de geheiligde personen van Zijn Uitverkorenen. Hoe dikwijls hebben zij Zijn komst verwacht, hoe veelvuldig hebben zij gebeden dat de koelte van goddelijke barmhartigheid mocht waaien, en de beloofde Schoonheid van achter de sluier van verborgenheid tevoorschijn mocht komen en kenbaar worden gemaakt aan de gehele wereld. En telkens wanneer de poorten van genade opengingen, de wolken van goddelijke barmhartigheid op de mensheid neerregenden en het licht van de Ongeziene boven de horizon van hemelse macht scheen, verloochenden zij Hem allen en wendden zich af van Zijn aangezicht - het aangezicht van God Zelf.....
Overweeg, wat de beweegreden voor zulke daden kon zijn geweest!

Wat kon zo'n gedrag jegens de Openbaarders van de schoonheid van de Alglorierijke hebben aangespoord?

Alles wat in voorbije tijden de oorzaak is geweest van de verloochening en tegenstand van de mensen, heeft nu geleid tot de verdorvenheid van de mensen van deze tijd.

Vol te houden dat het getuigenis van de Voorzienigheid onvolledig was, en dat dit daarom de oorzaak van de verloochening der mensen is geweest, is slechts openlijke godslastering.

Hoe ver zij het van de genade van de Almilddadige en van Zijn liefdevolle voorzienigheid en tedere barmhartigheid om uit alle mensen één ziel te bestemmen voor de leiding van Zijn schepselen, en enerzijds Hem de volle maat van Zijn goddelijke getuigenis te onthouden, en anderzijds Zijn volk een zware vergelding op te leggen, omdat zij zich hebben afgekeerd van Zijn Uitverkorene!

Neen, de veelvuldige milddadigheid van de Heer aller schepselen heeft te allen tijde, door de Manifestaties van Zijn goddelijk Wezen, de aarde en allen die daarop wonen, omvat.

Geen moment is aan de mensheid Zijn genade onthouden, noch heeft de stroom van Zijn goedertierenheid opgehouden over hen neer te dalen.

Bijgevolg kan zo'n gedrag alleen worden toegeschreven aan de kleingeestigheid van die zielen die de vallei van aanmatiging en hoogmoed bewandelen, verdoold zijn in de wildernissen van verafzijn, de wegen van hun nutteloze verbeelding gaan en de voorschriften van hun godsdienstleiders opvolgen.

Het is hun voornamelijk te doen om louter tegenstand; hun enige wens is de waarheid niet te willen kennen.

Voor iedere scherpziende opmerker is het vanzelfsprekend en duidelijk dat, indien deze mensen ten tijde van de Manifestaties van de Zon van Waarheid hun ogen, oren en hart hadden geheiligd van al wat zij hadden gezien, gehoord en gevoeld, zij beslist niet verstoken zouden zijn geweest van het aanschouwen van de schoonheid van God, noch ver zijn afgedwaald van de verblijven van heerlijkheid.

Maar, na de getuigenis van God te hebben gewogen naar de maatstaf van hun eigen kennis, verkregen uit de leringen van hun godsdienstleiders, en deze in strijd met hun beperkt begrip te hebben bevonden, stonden zij op om dergelijke onbetamelijke handelingen te plegen.....
Overdenk Mozes. Gewapend met de staf van hemelse heerschappij, getooid met de blanke hand van goddelijke kennis, en komend uit de Paran van Gods liefde, hanteerde Hij de slang van macht en eeuwigdurende majesteit en bescheen de wereld vanuit de Sinai van licht. Hij riep alle volkeren en geslachten der aarde op tot het Koninkrijk van eeuwigheid en noodde hen deel te hebben aan de vrucht van de boom van waar geloof. U bent voorzeker op de hoogte van de heftige tegenstand van Farao en zijn volk, en van de stenen van nutteloze verbeelding die de handen der ongelovigen naar die gezegende Boom wierpen. Zozeer, dat Farao en zijn volk tenslotte alles in het werk stelden om met de wateren van bedrog en verloochening het vuur van die heilige Boom te blussen, met voorbijzien van het feit, dat geen aards water de vlam van goddelijke wijsheid kan blussen noch sterfelijke rukwinden de lamp van eeuwige heerschappij kunnen doven. Neen, veeleer kan zulk water de vlam nog feller doen branden en de rukwinden het behoud van de lamp slechts veilig stellen, indien gij zoudt waarnemen met het oog des onderscheids en wandelen op de weg van Gods heilige wil en welbehagen. . .
En toen de dagen van Mozes ten einde waren en het licht van Jezus, schijnend vanuit de dageraad van de Geest, de wereld omvatte, stonden alle volken van Israel tegen Hem op.

Zij riepen luid dat Hij, Wiens komst de Bijbel voorspeld had, beslist de wetten van Mozes moest verkondigen en vervullen, terwijl deze jeugdige Nazarener die aanspraak maakte op de rang van de goddelijke Messias, de wet van de echtscheiding en de wet van de Sabbathdag - de gewichtigste van alle wetten van Mozes - had opgeheven.

Hoe stond het bovendien met de tekenen van de Manifestatie die nog komen zal?

Dit volk van Israel verwacht zelfs tot op de huidige dag nog de Manifestatie die de Bijbel heeft voorspeld.

Hoevele Manifestaties van Heiligheid, hoevele Openbaarders van het eeuwige licht zijn er sedert de tijd van Mozes verschenen en toch verwacht Israel, gewikkeld in de dichtste sluiers van duivelse fantasie en bedrieglijke inbeeldingen, nog steeds dat de afgod van eigen maaksel zal verschijnen met door hemzelf bedachte wondertekenen!

Daarom heeft God hen hard aangepakt voor hun zonden, de geest van geloof in hen gedoofd en hen gefolterd met de vlammen van het diepste vuur.

En dit om geen andere reden, dan dat Israel weigerde de betekenis te beseffen van de woorden die in de Bijbel zijn onthuld aangaande de tekenen van de komende Openbaring.

Daar het nimmer de werkelijke betekenis daarvan begreep en oppervlakkig gezien zulke gebeurtenissen nooit plaats vonden, bleef het ervan verstoken de schoonheid van Jezus te herkennen en het aangezicht Gods te aanschouwen.

En nog wachten zij op Zijn komst!

Sinds onheuglijke tijden en zelfs tot op deze dag, hebben alle geslachten en volken der aarde zich vastgeklampt aan zulke fantastische en onbetamelijke gedachten en zich zodoende beroofd van de heldere wateren, die stromen uit de bronnen van zuiverheid en heiligheid....
Voor hen die begiftigd zijn met begrip is het overduidelijk dat, toen het vuur van Jezus de sluiers van joodse bekrompenheid verteerde en Zijn gezag duidelijk werd en ten dele in werking trad, Hij, de Onthuller van de ongeziene Schoonheid, op een dag Zijn discipelen toesprekend, zinspeelde op Zijn heengaan en daardoor in hun hart het vuur van groot verlies deed ontvlammen. "Ik ga heen en kom tot u". En op een andere plaats zei Hij: "Ik ga heen en een ander zal komen Die u alles zal vertellen wat Ik u niet heb verteld en alles waar maken wat Ik heb gezegd". Zoudt gij met goddelijk inzicht over de Manifestaties van de Eenheid van God nadenken, dan hebben beide uitspraken slechts één betekenis.
Ieder scherpzinnig opmerker zal erkennen dat in de Beschikking van de Qur'án, zowel het Boek als de Zaak van Jezus werden bevestigd.

Wat betreft de namen, verklaarde Muhammad zelf: "Ik ben Jezus".

Hij erkende de waarheid van de tekenen, profetieën en woorden van Jezus en getuigde dat zij alle van God waren.

In dit opzicht verschilden noch de persoon van Jezus noch Zijn woorden van die van Muhammad en Zijn heilig Boek, aangezien beiden de Zaak Gods voorstonden, Zijn lof verkondigden en Zijn geboden openbaarden.

Zo verklaarde Jezus Zelf: "Ik ga heen en kom tot u".

Neem bijvoorbeeld de zon.

Als zij vandaag zegt: "Ik ben de zon van gisteren", dan zou zij de waarheid spreken.

En zou zij, denkend aan het tijdverloop, er aanspraak op maken een andere zon te zijn, dan zou zij ook de waarheid spreken.

Indien eveneens gezegd zou worden dat alle dagen gelijk zijn, is ook dit volkomen juist.

En wanneer ten opzichte van hun bijzondere namen en bestemmingen gezegd wordt dat zij verschillen, is ook dat waar.

Want ofschoon zij gelijk zijn, kent men toch aan iedere dag een aparte bestemming, een specifiek kenmerk, een eigen karakter toe.

Stel dienovereenkomstig het onderscheid, de verscheidenheid en de eenheid voor, die eigen zijn aan de verschillende Manifestaties van heiligheid, opdat gij de zinspelingen zult begrijpen die de Schepper van alle namen en hoedanigheden heeft gemaakt op de mysteries van verscheidenheid en eenheid, en gij dan het antwoord zult vinden op uw vraag waarom die immerdurende Schoonheid Zich op verschillende tijden met verschillende namen en titels heeft genoemd....
Toen de Ongeziene, de Eeuwige, de goddelijke Kern, de Dagster van Muhammad deed opgaan boven de horizon van kennis, was één der tegenwerpingen die de joodse godgeleerden tegen Hem inbrachten, dat er na Mozes geen Profeet door God gezonden zou worden.

Voorwaar, er is in de Geschriften melding gemaakt van een Ziel Die geopenbaard moest worden, en het Geloof en de belangen van het volk van Mozes zal bevorderen, zodat de Wet van de mozasche Beschikking de gehele aarde kan omvatten.

Zo heeft de Koning van eeuwige glorie in Zijn Boek verwezen naar de woorden, geuit door hen die zwerven in de vallei van afzondering en dwaling: "De Hand van God is geketend", zeggen de Joden. "Hun eigen handen zullen gekluisterd worden!

En om wat zij hebben gezegd, zijn zij vervloekt.

Ja, zelfs Zijn beide handen zijn uitgestrekt!"4 "De hand van God is boven hun handen!"5 Hoewel de uitleggers van de Qur'án op verschillende manieren de omstandigheden hebben verteld waaronder dit vers werd geopenbaard, zoudt gij toch moeten trachten de bedoeling ervan te begrijpen.

Hij zei:

Hoe onwaar is dat wat de Joden zich hebben ingebeeld!

Hoe kan de hand van Hem Die in waarheid de Koning is, Die maakte dat het aangezicht van Mozes kenbaar werd gemaakt, en Hem het gewaad van Profeet schonk - hoe kan de hand van zo Eén vastgeketend zijn?

Hoe kan men denken, dat Hij niet bij machte zou zijn om na Mozes nog een Boodschapper te doen opstaan?

Let op de ongerijmdheid van hun gezegde; hoe ver is dit afgedwaald van het pad van kennis en begrip!

Zie, hoe ook in deze tijd al deze mensen zich hebben beziggehouden met dergelijke dwaze ongerijmdheden.

Meer dan duizend jaar hebben zij dit vers opgezegd en zonder het te weten de Joden beschuldigd, er zich in het geheel niet van bewust zijnde dat zij zelf, zowel heimelijk als openlijk de gevoelens en het geloof van het Joodse volk vertolkten.

Gij zijt u zeker bewust van hun ijdele bewering dat alle Openbaring beëindigd is, dat de poorten van goddelijke genade gesloten zijn, dat er uit de dageraden van eeuwige heiligheid geen zon meer zal opgaan, dat de Oceaan van eeuwigdurende milddadigheid voorgoed tot rust is gekomen, en dat uit het Heiligdom van aloude glorie de Boodschappers van God niet meer worden geopenbaard.

Zo gering is het inzicht van deze kleinzielige, verachtelijke mensen.

Deze mensen hebben zich verbeeld dat de stroom van Gods alomvattende genade en overvloedige barmhartigheid, waarvan geen verstand zich kan indenken dat deze zal ophouden, tot stilstand is gebracht.

Van alle kanten zijn zij opgestaan, hebben zich met dwingelandij omgord en de uiterste pogingen in het werk gesteld om met de bittere wateren hunner ijdele verbeelding de vlam van Gods brandende Braamstruik te blussen, vergetend dat de ballon van kracht, binnen zijn eigen machtige bolwerk, de Lamp van God zal beschermen....
Zie, hoe de soevereiniteit van Muhammad, de Boodschapper van God, nu duidelijk zichtbaar is onder de mensen. U bent er zich wel van bewust wat Zijn Geloof is overkomen in de eerste dagen van Zijn Beschikking. Wat een bitter lijden deed de hand van de ongelovige en de dwalende, de godgeleerden van die tijd en hun bondgenoten, deze geestelijke Kern, dit allerzuiverste en heiligste Wezen ondergaan! Hoe overvloedig de doornen en stekels die zij op Zijn pad hebben gestrooid! Het is duidelijk dat dit armzalige geslacht in zijn goddeloze en duivelse verbeelding iedere krenking van dit onsterfelijke Wezen beschouwde als een middel tot het verkrijgen van een blijvende gelukzaligheid; aangezien de erkende godgeleerden van die tijd, zoals 'Abdu'lláh-i-Ubayy, Abú'Ámir, de hermiet, Ka'b-Ibn-i-Ashraf en Nadr-Íbn-i-Hárith, Hem allen behandelden als een bedrieger en verklaarden dat Hij een krankzinnige en lasteraar was. Zulke pijnlijke beschuldigingen brachten zij tegen Hem in dat, bij het opsommen ervan, God niet toelaat de inkt te doen vloeien, Onze pen te bewegen en de bladzijde verbiedt ze te bevatten. Deze boosaardige beschuldigingen spoorden het volk aan om op te staan en Hem te kwellen. En hoe wreed is die kwelling, als de godgeleerden van die tijd de voornaamste aanstichters zijn, als zij Hem bij hun volgelingen aanklagen, Hem uit hun midden verjagen en verklaren dat Hij een ongelovige is! Is deze Dienaar niet hetzelfde overkomen en zijn allen daar geen getuige van geweest?
Om deze reden riep Muhammad uit: "Geen Profeet van God is zoveel kwaad aangedaan als Mij is aangedaan". En in de Qur'án zijn alle lasteringen en verwijten opgetekend die tegen Hem werden geuit, evenals alle smarten die Hij heeft geleden. Raadpleeg ze, opdat gij wellicht moogt worden ingelicht omtrent hetgeen Zijn Openbaring is overkomen. Zo smartelijk was Zijn lot dat allen een tijdlang ophielden omgang te hebben met Hem en Zijn metgezellen. Al wie zich met Hem verbond werd het slachtoffer van de meedogenloze wreedheid van Zijn vijanden....
Ga na hoe heel anders het heden ten dage is! Zie hoe talrijk de heersers zijn die de knie buigen voor Zijn naam! Hoe talrijk de staten en koninkrijken die de beschutting hebben gezocht van Zijn schaduw, die Zijn Geloof aanhangen en zich daarop beroemen! Van de kansel stijgen heden ten dage de woorden van lof op die, in uiterste nederigheid, Zijn gezegende naam verheerlijken; en vanaf de toppen der minaretten weergalmt de roep die de schare van Zijn volk oproept Hem te aanbidden. Zelfs die koningen der aarde, die geweigerd hebben Zijn Geloof te omhelzen en het kleed van ongeloof af te leggen, bekennen en erkennen niettemin de grootheid en overweldigende majesteit van die Dagster van goedertierenheid. Zo groot is Zijn aardse soevereiniteit, waarvan gij de bewijzen aan alle kanten waarneemt. Deze soevereiniteit moet worden geopenbaard en bevestigd, of tijdens het leven van iedere Manifestatie van God of na Zijn hemelvaart naar Zijn ware woning in de rijken in den hoge.....
Het is duidelijk dat de veranderingen, in iedere Beschikking teweeggebracht, de donkere wolken vormen die hangen tussen het oog van menselijk begrip en het goddelijk Licht dat schijnt vanuit de dageraad van de goddelijke Essentie. Bedenk, hoe de mensen generaties lang blindelings hun vaderen hebben nagebootst, en zijn opgevoed volgens de gebruiken en gewoonten als zijn vastgelegd door de voorschriften van hun Geloof. Zouden deze mensen bijgevolg plotseling ontdekken dat een Man, die in hun midden leefde en, wat betreft iedere menselijke beperking, hun gelijke was, zich verhief om ieder, door hun Geloof opgelegd, beginsel af te schaffen - beginselen waarmee zij eeuwenlang zijn getraind, en iedere tegenstander en ontkenner ervan zijn gaan beschouwen als ongelovig, zedeloos en zondig - dan zouden zij zeker verblind zijn en verhinderd Zijn waarheid te erkennen. Zulke dingen zijn als "wolken," die de ogen versluieren van hen, wier innerlijk wezen niet de Salsabil6 van onthechting heeft geproefd noch heeft gedronken uit de Kawthar7 van de kennis van God. Wanneer zulke mensen met deze gebeurtenissen bekend worden gemaakt, worden zij zo verblind, dat zij, zonder de minste bedenking, de Manifestatie van God voor een ongelovige verklaren en Hem ter dood veroordelen. U moet ervan hebben gehoord dat zulke dingen door alle tijden heen plaats vonden en u neemt ze nu in deze dagen waar.
Het betaamt ons derhalve om ons uiterste best te doen, opdat, met Gods onzichtbare bijstand, deze donkere sluiers, deze wolken van uit de Hemel gezonden beproevingen, ons niet beletten de schoonheid van Zijn stralend Aanschijn te aanschouwen en dat wij Hem alleen door Zijn eigen Zelf mogen herkennen.
XIV. De goddelijke Lentetijd is gekomen, O Verhevenste Pen, want het Hoogtij van de Albarmhartige komt snel naderbij. Maakt u op en verheerlijkt de naam van God voor de gehele schepping en verkondigt Zijn lof op zulk een wijze dat al het geschapene zal worden herboren en vernieuwd. Spreekt en houdt U niet stil. De dagster van gelukzaligheid schijnt boven de horizont van Onze naam, de Gelukzalige, aangezien het koninkrijk van de naam van God is getooid met het versiersel van de naam van uw Heer, de Schepper der hemelen. Staat op voor de volkeren der aarde en wapent u met de kracht van deze Grootste Naam, en behoort niet tot hen die dralen.
Het komt Mij voor dat gij weifelde en niet voortging met Mijn Tafel. Kan het zijn dat de aanblik van het goddelijk Aanschijn u heeft verbijsterd, of dat de ijdele praat van de weerspannigen u met smart heeft vervuld en u met lamheid heeft geslagen? Hoedt u dat niets u weerhoudt de grootheid van deze Dag te verheerlijken - de Dag waarop de Vinger van majesteit en macht het zegel heeft verbroken van de Wijn van Hereniging, en allen die in de hemelen en allen die op aarde zijn, heeft geroepen. Draalt gij liever wanneer de bries die de Dag van God aankondigt reeds over u heen heeft geademd, of behoort gij tot hen die als door een sluier van Hem zijn gescheiden?
Door geen enkele sluier heb ik mij laten afsluiten, o Heer van alle namen en Schepper der hemelen, van de erkenning der heerlijkheden van Uw Dag - de Dag die het lichtbaken is voor de gehele wereld, en het teken van de Aloude der Dagen voor allen die haar bewonen. Mijn stilzwijgen is veroorzaakt door de sluiers die de ogen Uwer schepselen voor u blind hebben gemaakt, en sprakeloosheid komt door de belemmeringen die Uw volk in de weg staan Uw waarheid te erkennen. Gij weet wat in mij is, maar ik weet niet wat in U is. Gij zijt de Alwetende, de Albezielde. Bij Uw naam welke alle namen overtreft! Indien Uw allesbeheersende en bevel mij ooit zou bereiken, zou het mij de kracht geven de zielen van alle mensen te doen herleven door Uw meest verheven Woord, dat ik Uw Tong van macht in Uw Koninkrijk van Heerlijkheid heb horen uitspreken. Het zou mij in staat stellen de openbaring van Uw stralend Aanschijn te verkondigen, waardoor hetgeen voor het oog der mensen was verborgen, werd geopenbaard in Uw Naam, de Scherpziende, de soevereine Beschermer, de Bij-Zich-Bestaande.
Kunt gij in deze Dag iemand anders ontdekken dan Mij. O Pen? Wat is er geworden van de schepping en haar verschijnselen? Wat is er geschied met de namen en hun koninkrijk? Werwaarts is al het geschapene, gezien of ongezien, gegaan? Wat is er gebeurd met de verborgen geheimen van het heelal en zijn openbaringen? Ziet, de gehele schepping is voorbij gegaan! Er is niets over dan Mijn Aangezicht, de Immerverblijvende, de Luisterrijke, de Alglorierijke.
Dit is de Dag waarop niets anders kan worden waargenomen dan de pracht van het Licht dat van het Aanschijn van Uw Heer, de Genadige, de Milddadigste, afstraalt. Waarlijk, Wij hebben ieder mens doen ophouden te bestaan krachtens Onze onweerstaanbare en allesonderwerpende soevereiniteit. Daarna hebben Wij een nieuwe schepping in het leven geroepen als een teken van Onze genade jegens de mensen. Ik ben waarlijk de Almilddadige, de Aloude der Dagen.
Dit is de Dag waarop de ongeziene wereld uitroept: "Groot is uw zegening, o aarde, want gij werd gemaakt tot voetbank van uw God, en uitverkoren tot de zetel van Zijn machtige troon". Het rijk van heerlijkheid roept uit: "God geve dat mijn leven voor u geofferd moge worden, want Hij die de Geliefde van de Albarmhartige is, heeft Zijn soevereiniteit op u gevestigd door de kracht van Zijn Naam die aan alle dingen werd beloofd, of deze van het verleden of van de toekomst zijn. Dit is de Dag waarop ieder welriekend ding zijn aroma heeft verkregen van de geur van Mijn gewaad - een gewaad dat zijn geur over de gehele schepping heeft verspreid. Dit is de Dag waarop de snelvliedende wateren van eeuwig leven zijn voortgestroomd uit de Wil van de Albarmhartige. Spoedt u met hart en ziel en drinkt met volle teugen, o Schare van de rijken in den hoge!
Zeg: Hij is de Manifestatie van Hem Die de Onkenbare is, de Onzichtbare van de Onzichtbaren, kondet gij het slechts bevatten. Hij is Degeen, die het verborgen en kostbare Juweel voor u heeft onthuld, zocht gij er slechts naar. Hij is de ene Geliefde van alle dingen, zij het van het verleden of van de toekomst. God geve dat gij uw liefde en hoop op Hem moogt vestigen.
Wij hebben de stem van Uw smeking gehoord, O Pen, en vergeven u uw stilzwijgen. Wat heeft u zo hevig verbijsterd?
De roes van Uw tegenwoordigheid, O Welbeminde aller werelden, heeft mij bevangen en mij geheel vervuld.
Sta op en verkondig aan de gehele schepping de boodschap dat Hij, Die de Albarmhartige is, Zijn schreden heeft gericht naar de Ridván en daar is binnengetreden. Leid dan de mensen naar de tuin van verrukking, welke God tot Troon van Zijn Paradijs heeft gemaakt. Wij hebben u uitverkoren om Onze machtigste Bazuin te zijn, waarvan het geschal de herleving van de gehele mensheid zal aankondigen.
Zeg: Dit is het Paradijs op welks gebladerte de wijn van uiting de getuigenis heeft gestempeld: "Hij, die verborgen was voor de ogen der mensen, is geopenbaard, bekleed met soevereiniteit en macht!" Dit is het Paradijs, waarvan het geritsel der bladeren verkondigt: "O gij die de hemelen en de aarde bewonen! Daar is verschenen wat nog nimmer tevoren is verschenen. Hij Die sinds mensenheugenis Zijn Gelaat voor het oog der schepping had verborgen is thans gekomen". Uit de fluisterende bries die door de takken waait, komt de roep: "Hij, Die de soevereine Heer is over allen, werd geopenbaard. Het Koninkrijk is aan God", terwijl uit de stromende wateren het gemurmeld kan worden gehoord: "Alle ogen zijn verblijd, want Hij Dien niemand heeft aanschouwd, Wiens geheim niemand heeft ontdekt, heeft de sluier van heerlijkheid opgelicht, en het aangezicht van Schoonheid onthuld".
Binnen dit Paradijs en vanuit de hoogten van de verhevenste vertrekken daarvan hebben de Maagden des Hemels luide geroepen en gejuicht: verblijdt u, gij bewoners van de rijken in den hoge, want de vingers van Hem Die de Aloude der Dagen is, luiden in de naam van de Alglorierijke de Grootste Klok binnenin het hart der hemelen. De handen van milddadigheid hebben de kelken van eeuwig leven rondgedragen. Komt naderbij en drinkt met volle teugen. Drinkt met gezonde smaak, O gij die de ware incarnatie van verlangen, gij die de belichaming zijt van heftig begeren!"
Dit is de Dag waarop Hij die de Onthuller is van de Namen Gods uit het Tabernakel van heerlijkheid is getreden en aan allen die in de hemelen en aan allen die op aarde zijn heeft verkondigd: "Zet de kelken van het Paradijs en alle levengevende wateren die zij bevatten, terzijde, want ziet, het volk van Bahá is het gelukzalig verblijf van goddelijke Tegenwoordigheid binnengetreden en heeft de wijn van hereniging gedronken uit de kelk van de schoonheid van hun Heer, de Albezittende, de Allerhoogste".
Vergeet de wereld der schepping, O Pen, en wendt u naar het Aanschijn van uw Heer, de Heer aller namen. Tooi dan de wereld met het ornament van de gunsten van uw Heer, de Koning van eeuwigdurende dagen. Want Wij bespeuren de geur van de Dag, waarop Hij Die het Verlangen aller volkeren is, de pracht van het licht van Zijn onovertroffen namen heeft geworpen op de koninkrijken van het ongeziene en het geziene, en hen met de gloed van de hemellichten van Zijn meest genadige gunsten heeft omhuld - gunsten die niemand kan schatten dan Hij Die de almachtige Beschermer is van de gehele schepping.
Zie slechts naar de schepselen Gods met het oog van genegenheid en erbarmen, want van Onze liefdevolle voorzienigheid is al het geschapene doortrokken en Onze genade heeft de hemel en de aarde omsloten. Dit is de Dag waarop de ware dienaren van God de levengevende wateren van hereniging deelachtig worden, de Dag waarop degenen die Hem nabij zijn in staat zijn uit de zachtstromende rivier van onsterfelijkheid te drinken, en zij die in Zijn Eenheid geloven van de wijn van Zijn tegenwoordigheid, doordat zij Hem herkennen, Die het hoogste en laatste Doel is van allen in Wie de Tong van Majesteit en Heerlijkheid de roep doet horen: "Mij is het Koninkrijk. Ik Zelf ben, rechtens, daarvan de Heerser".
Lok de harten der mensen aan door middel van de roep van Hem, de enige Geliefde. Zeg: Dit is de Stem van God, zo gij slechts zoudt luisteren. Dit is de Dageraad van de Openbaring van God; wist gij het slechts. Dit is het Dageraadsoord van de Zaak Gods, erkende gij het slechts. Dit is de Bron van de geboden Gods, beoordeelde gij het slechts rechtvaardig. Dit is het geopenbaarde en verborgen Geheim, o hoe wenste Ik dat gij het bespeurde. O volkeren der wereld! Werpt van u de dingen die gij bezit, in Mijn naam die alle andere namen te boven gaat, en dompelt u in deze Oceaan, in welker diepten de parelen van wijsheid en van woorden verborgen liggen, een oceaan die golft in Mijn naam, de Albarmhartige. Aldus onderricht Hij bij Wie het Moederboek berust.
De Meest Geliefde is gekomen. In Zijn rechterhand houdt Hij de verzegelde Wijn van Zijn naam. Gelukkig is de mens die zich tot Hem keert, met volle teugen drinkt en uitroept: "Geprezen zijt Gij, Onthuller van de tekenen Gods!" Bij de rechtvaardigheid van de Almachtige! Ieder verborgen ding is onthuld door de macht der waarheid. Alle gunsten van God zijn neergezonden als een teken van Zijn genade. De wateren van eeuwig leven zijn in overvloed aan de mensen aangeboden. Iedere drinkbeker afzonderlijk is door de hand van de Welbeminde rondgedragen. Komt nader en draalt niet, ook niet al ware het slechts een ogenblik.
Gezegend zijn zij die op de vleugelen van onthechting omhoog zijn gewiekt en de staat hebben bereikt die, zoals God beschikte, de gehele schepping overschaduwt, die zich noch door de holle denkbeelden der geleerden, noch door de menigte der wereldse scharen lieten afhouden van Zijn Zaak. Wie onder u, o mensen, wil de wereld verzaken en God, de Heer aller namen, naderen? Waar vindt men hem die door de macht van Mijn naam, die al het geschapene te boven gaat, de dingen die de mensen bezitten van zich zal werpen en zich met alle macht wil vastklemmen aan hetgeen God, de Kenner van het geziene en ongeziene, hem heeft geboden na te komen? Aldus werd Zijn milddadigheid tot de mensen neergezonden, Zijn getuigenis vervuld en schitterde Zijn bewijs boven de Horizont van barmhartigheid. Groot is de beloning die verkregen zal worden door hem die heeft geloofd en uitgeroepen: "Geloofd zijt Gij, O Geliefde aller werelden! Verheerlijkt zij Uw Naam, O Gij ,het Verlangen van ieder begrijpend hart! '
Verblijdt u met de grootste vreugde O volk van Bahá, wanneer u de Dag van overweldigend geluk in de herinnering terugroept, de Dag waarop de Tong van de Aloude der Dagen heeft gesproken, toen Hij uit Zijn Huis vertrok en Zich begaf naar de Plek van waaruit Hij over de gehele schepping de pracht van Zijn naam, de Albarmhartige, heeft uitgestort. God is Ons tot getuige. Zouden Wij de verborgen geheimen van die Dag onthullen, dan zouden allen die de hemelen en de aarde bewonen, wegkwijnen en sterven, behalve zij die zullen worden gespaard door God, de Almachtige, de Alwijze. Zodanig is de bedwelmende uitwerking van de woorden van God op Hem Die de Onthuller is van Zijn ontwijfelbare bewijzen, dat Zijn Pen niet langer kan bewegen. Met deze woorden beëindigt Hij Zijn Tafel: "Er is geen God buiten Mij, de Verhevenste, de Krachtigste, de Voortreffelijkste, de Alwetende".
XV. De Pen van Openbaring roept uit: "In deze Dag is het Koninkrijk aan God!" De Tong van Kracht maakt bekend: "In deze Dag is alle soevereiniteit geheel en al bij God!" De Feniks van de rijken in den hoge roept vanuit de onsterfelijke Tak: "De glorie aller grootheid behoort God, de Onvergelijkelijke, de Algebiedende!" De mystieke Duif verkondigt vanuit zijn goddelijke prieel in het eeuwige Paradijs: "De bron van alle milddadigheid vindt in deze Dag haar oorsprong in God, de Ene, de Vergevende!" De Vogel van de Troon zingt zijn melodie in zijn schuilplaats van heiligheid: "Het hoogste gezag kan in deze Dag aan geen ander worden toegeschreven dan aan God, aan Hem Die Zijns gelijke of weerga niet heeft, Die de Almachtige is, de Albeheerser!" In alles weerklinkt het diepste wezen aller dingen van de getuigenis: "Alle vergeving komt in deze Dag van God, van Hem met Wien niemand te vergelijken is en Die geen deelgenoten heeft, de soevereine Beschermer aller mensen en de Verheler van hun zonden!" De Quintessens van Heerlijkheid heeft zijn stem boven Mijn hoofd verheven en roept vanuit zulk een grote hoogte als geen pen of tong ook maar enigszins kan beschrijven: "God is mij tot getuige! Hij, de Aloude der onvergankelijke dagen is gekomen, omgord met majesteit en macht. Er is geen ander God dan Hij, de Alglorierijke, de Almachtige, de Allerhoogste, de Alwijze, de Aldoordringende, de Alziende, de Albezielde, de soevereine Beschermer, de Bron van eeuwig Licht!"
O Mijn dienaar die het welbehagen van God heeft gezocht en Zijn liefde trouw is gebleven in deze Dag, toen allen behalve enkelen die met inzicht waren begiftigd, zich van Hem hebben losgerukt! Moge God, door Zijn genade, het u vergelden met een overvloedige, onvergankelijke en eeuwigdurende beloning, aangezien gij Hem hebt gezocht in de Dag toen de ogen verblind waren. Weet dat als Wij slechts enkele druppels van de stortvloed die op Gods bevel en door de afgunstigen en kwaadwilligen over Ons neerdaalden, zouden onthullen, dan zoudt gij wenen met groot geween en dag en nacht Onze benarde toestand bejammeren. O, hoe wenste Ik dat er een scherpzinnig en rechtvaardig mens kon worden gevonden die de wonderen van iedere Openbaring zou erkennen en de verheven kracht daarvan verkondigen. Hoe wenste Ik dat zulk een mens zou opstaan om geheel ter wille van God, zowel binnenskamers als in het openbaar, de mensen te vermanen, opdat zij zich wellicht zullen beijveren om deze Verguisde te helpen, die de kwaadstichters zo zwaar hebben getroffen.
Mij dunkt dat Ik de Stem van de Heilige Geest achter Mij hoor roepen zeggende: Breng verandering in Uw onderwerp en wijzig Uw toon, opdat niet het hart van hem die zijn blik op Uw gelaat heeft gevestigd, bedroefd worde. Zeg: Ik heb met Gods genade en Zijn macht in het verleden niemand om hulp gesmeekt, evenmin zal Ik in de toekomst de hulp van wie dan ook zoeken. Hij is het Die Mij geholpen heeft door de kracht der waarheid, gedurende de dagen van Mijn ballingschap in 'Iráq. Hij is het Die Mij overschaduwde met Zijn bescherming in de tijd dat de geslachten der aarde Mij bestreden. Hij is het Die Mij in staat stelde uit de stad te vertrekken, bekleed met zulk een majesteit die niemand, behalve de loochenaar en de kwaadwillige, kan nalaten te erkennen. Zeg: Mijn leger is Mijn betrouwen op God; Mijn volk is de kracht van Mijn vertrouwen in Hem. Mijn liefde is Mijn vaandel en Mijn metgezel is het God gedenken, de soevereine Heer van allen, de Krachtigste, de Alglorierijke, de Onbeperkte.
Sta op, o reiziger op de weg van de Liefde Gods en helpt gij Zijn Zaak. O volk, verkwanselt deze Jongeling niet voor de ijdelheden dezer wereld of voor de verrukkingen des hemels. Bij de gerechtigheid van de ene ware God! Eén haar van Hem overtreft alles wat in de hemelen en alles wat op aarde is. Hoedt u, o mensen, opdat gij niet in de verleiding komt Hem te verlaten in ruil voor het goud en zilver dat gij bezit. Laat Zijn liefde een schatkamer voor uw ziel zijn op de Dag wanneer niets buiten Hem u zal baten, de Dag waarop iedere zuil zal beven, wanneer de mensen van ontzetting zullen huiveren, wanneer alle ogen in vreze omhoog zullen staren. Zeg: O volk ! Vreest God en wendt u niet minachtend af van Zijn openbaring. Werpt u met het gelaat ter aarde voor God en zingt Zijn lof bij dag en bij nacht.
Laat uw ziel gloeien met de vlam van dit onsterfelijk Vuur dat diep in het hart der wereld brandt, op zulk een wijze dat alle wateren van het heelal machteloos zullen zijn de gloed ervan af te koelen. Maak dan gewag van uw Heer, opdat mogelijk de achtelozen onder Onze dienaren door uw woorden vermaand zullen worden en het hart der rechtschapenen zal worden verblijd.
XVI. Zeg: O mensen! Dit is een weergaloze Dag. Weergaloos moet eveneens de tong zijn die de lof van het Verlangen van alle volkeren verheerlijkt en weergaloos de daad die ernaar streeft in Zijn oog aanvaardbaar te zijn. Het gehele mensengeslacht heeft naar deze Dag verlangd, opdat het kan vervullen hetgeen zijn staat betaamt en zijn bestemming waardig is. Gezegend de mens die niet door wereldse zaken wordt weerhouden, Hem te erkennen die de Heer aller dingen is.
Zo ongevoelig is het hart van de mens geworden dat noch de verwoesting der stad, noch het uiteenvallen van de berg tot stof, noch zelfs de splijting der aarde zijn gevoelloosheid kan afschudden. De aanduidingen in de heilige Boeken zijn onthuld, de daarin vermelde tekenen geopenbaard, terwijl de profetische roep voortdurend wordt aangeheven. En toch zijn allen, behalve zij die het God behaagde te leiden, verzonken in de roes van hun achteloosheid!
Ziet hoe de wereld iedere dag door een nieuwe ramp wordt geteisterd. De ellende in de wereld neemt voortdurend toe. Vanaf het ogenblik dat de Súriy-i-Ra'is (Tafel aan de Ra'is) werd geopenbaard tot de huidige dag kwam noch de wereld, noch het hart van haar volkeren tot rust. Nu eens door wedijver en geschillen beroerd, dan weer door oorlogen geschokt, is de wereld het slachtoffer geworden van ingewortelde ziekten. Haar ziekte nadert het stadium van volslagen hopeloosheid, aangezien het de ware Geneesheer belet wordt het geneesmiddel toe te dienen, terwijl kwakzalvers met eerbied worden bejegend en volle vrijheid van handelen krijgen.... Het stof van oproer heeft het hart der mensen verduisterd en hun ogen verblind. Eerlang zullen zij de gevolgen ontwaren van hetgeen hun handen hebben aangericht in de Dag Gods. Aldus waarschuwt Hij die de Albezielde is, in opdracht van Hem Die de Almogende is, de Almachtige.
XVII. Bij Hem, die de Grote Aankondiging is! De Albarmhartige is gekomen, bekleed met ontwijfelbare soevereiniteit. De Waag is ingesteld en allen die op aarde wonen zijn bijeengebracht. De Klaroen heeft weerklonken en zie, alle ogen staren in vreze omhoog en het hart van allen in de hemel en op aarde beeft, behalve van degenen die door de adem van de verzen Gods zijn bezield en die zich van alles hebben onthecht.
Dit is de Dag waarop de aarde haar nieuwstijding zal verkondigen. De bedrijvers van ongerechtigheid zijn haar last, bemerkte gij het slechts. De maan van ijdele fantasieën is gespleten en de hemel heeft een tastbare rook afgegeven. Wij zien de mensen terneergeslagen en van ontzag vervuld in grote vreze voor uw Heer, de Almachtige, de Almogende. De Roeper heeft luide geroepen en de mensen zijn weggerukt, zo groot is de furie van Zijn gramschap. De mensen ter linkerhand zuchten en steunen. De mensen ter rechterhand vertoeven in edele woningen; zij drinken met diepe teugen van de Wijn die het ware leven is uit de handen van de Albarmhartige en zij zijn, waarlijk, de gelukzaligen.
De aarde heeft gebeefd, de bergen zijn voorbijgegaan en de engelen zijn in rijen voor Ons verschenen. De meeste mensen zijn buiten zinnen in hun roes en hun gelaat is door woede getekend. Aldus hebben Wij de bedrijvers van ongerechtigheid verzameld. Wij zien hen naar hun afgod snellen. Zeg: Niemand zal in deze Dag aan Gods gebod ontkomen. Dit is waarlijk een smartelijke Dag. Wij wijzen hun degenen aan die hen op dwaalwegen hebben gebracht. Zij zien hen, maar toch herkennen zij hen niet. Hun ogen zijn beneveld, zij behoren werkelijk tot de blinden. Hun bewijzen zijn de lasteringen die zij uiten; hun lasteringen worden veroordeeld door God, de Helper-in-nood, de Bij-Zich-Bestaande. De Boze heeft hun hart tot kwaad aangezet en zij worden bezocht door een kwelling die niemand kan afwenden. Zij haasten zich naar de goddelozen, met zich meevoerend de naamlijst der bedrijvers van ongerechtigheid. Zo zijn hun daden.
Zeg: De hemelen zijn samengevouwen en de aarde ligt gekluisterd in Zijn greep, de boosdoeners worden aan hun voorlok vastgehouden en nog steeds begrijpen zij niet. Zij drinken van het besmette water en weten het niet. Zeg: De kreet is aangeheven en de mensen zijn uit hun graf naar buiten getreden, en verrijzend keken zij om zich heen. Sommigen hebben zich gehaast om de hof van de God van Barmhartigheid te bereiken, anderen zijn op het gezicht gevallen in het hellevuur, terwijl weer anderen geheel verbijsterd waren. De verzen Gods zijn geopenbaard en toch hebben zij zich ervan afgekeerd. Zijn bewijs is bekend gemaakt en toch hebben zij er geen besef van. En wanneer zij dan het aangezicht van de Albarmhartige aanschouwen, versombert hun gelaat terwijl zij zich blijven vermaken. Zij spoeden zich naar het Vuur der hel en zien het aan voor licht. Wat zij zich zo gaarne inbeelden is verre van God! Zeg: Of gij u verheugt, of dat gij barst van woede, de hemel is opengespleten en God is nedergedaald, bekleed met stralende soevereiniteit. Al het geschapene hoort men uitroepen: "Het Koninkrijk is aan God, de Almachtige, de Alwetende, de Alwijze".
Weet bovendien, dat Wij als gevolg van de daden der ongelovigen in een rampzalige Gevangenis zijn geworpen, omringd door de legers der tirannie. De blijdschap die de Jongeling heeft gesmaakt is evenwel zo groot, dat geen aardse vreugde daarmede kan worden vergeleken. Bij God! Het onheil dat Hem door de handen van de onderdrukker wordt toegebracht kan Zijn hart nooit bedroeven en evenmin kan de overmacht van hen die Zijn waarheid hebben verworpen, Hem treurig maken.
Zeg: Rampspoeden zijn een horizont van Mijn Openbaring. De dagster der genade schijnt daarboven en geeft een licht dat noch door de wolken van 's mensen ijdele inbeelding, noch door de holle denkbeelden van de aanvaller kan worden verduisterd.
Volgt gij de voetsporen van uw Heer, en gedenkt Zijn dienaren zoals Hij u gedenkt, zonder u te laten afschrikken door het getier der achtelozen of het zwaard van de vijand.... Verspreidt wijd en zijd de zoete geuren van uw Heer en weifelt niet, ware het slechts een ogenblik, in de dienst van Zijn Zaak. De dag komt nader waarop de overwinning van uw Heer, de Immervergevende, de Almilddadige, zal worden verkondigd.
XVIII. Zeg: Wij lieten de rivieren van goddelijke leiding uit Onze troon stromen, opdat de tere kruiden der wijsheid en begrip uit de aarde van uw hart zullen opkomen. Wilt gij niet dankbaar zijn? Zij die het beneden zich achten hun Heer te aanbidden, zullen tot hen behoren die worden verstoten. En hoe vaak ook Onze verzen voor hen worden opgelezen, toch volharden zij in hun trotse minachting en grove schending van Zijn wet, en zij weten het niet. Wat hun aangaat die niet in Hem geloven, zij zullen in de schaduw van een zwarte rookwolk staan. "Het Uur" overvalt hen, terwijl zij zich verlustigen. Zij zijn bij hun voorlok gegrepen en toch weten zij het niet.
Dat wat komen moet is plotseling gekomen; aanschouwt hoe zij hiervan wegvluchten! Het onvermijdelijke is geschied; getuigt hoe zij het achter zich hebben geworpen! Dit is de Dag waarop een ieder van zichzelf zal vluchten, dus hoeveel temeer van zijn medemensen, kon gij het slechts begrijpen. Zeg: Bij God! De Klaroenstoot heeft weerklonken en ziet, de mensheid bezwijmde ten aanschouwen van Ons! De Heraut riep luide en de Ontbieder verhief zijn stem, zeggende: "Het Koninkrijk is aan God, de Krachtigste, de Helper-in-Nood, de Bij-Zich-Bestaande".
Dit is de Dag waarop alle ogen in paniek omhoog zullen staren, de Dag waarop het hart van alle bewoners der aarde zal beven, behalve zij wie het uw Heer, de Alwetende, de Alwijze behaagt te verlossen. Aller gelaat werd somber, behalve van hen die de God van Barmhartigheid genadiglijk een stralend hart verleende. Beneveld zijn de ogen van die mensen die openlijk hebben geweigerd het aangezicht van God, de Alglorierijke, de Algeprezene, te aanschouwen.
Zeg: Hebt gij de Qur'án niet doorvorst? Leest hem, opdat gij wellicht de Waarheid moge vinden, want dit Boek is waarlijk het rechte Pad. Dit is de weg tot God voor allen die in de hemelen en allen die op aarde zijn. Als gij de Qur'án hebt veronachtzaamd, dan kunt u de Bayán niet als verre van u beschouwen. Ziet, het ligt open voor uw ogen. Leest de venen ervan, opdat gij u ervan onthoudt datgene te bedrijven wat de Boodschappers van God doet treuren en weeklagen.
Spoedt u uit uw graven. Hoe lang nog wilt gij slapen? De tweede klaroenstoot heeft weerklonken. Naar wie ziet gij op? Dit is uw Heer, de God van Barmhartigheid. Getuigt hoe gij Zijn tekenen verloochent! De aarde heeft gebeefd met grote beving en haar lasten afgeworpen. Wilt gij het niet toegeven? Zeg: Wilt gij niet inzien dat de bergen als vlokken wol zijn geworden en hoe de mensen diep verontrust zijn over de ontzaglijke majesteit van Gods Zaak? Getuigt hoe hun huizen ledige bouwvallen zijn en zij zelf een diep gezonken schare.
Dit is de Dag waarop de Albarmhartige is neergedaald op de wolken van kennis, bekleed met duidelijk waarneembare soevereiniteit. De daden der mensen zijn Hem welbekend. Hij is het, Wiens heerlijkheid niemand kan misverstaan, begreept gij het slechts. De hemel van iedere godsdienst is opengescheurd, de aarde van menselijk begrip gekloofd en men ziet de engelen Gods neerdalen. Zeg: Dit is de Dag der onthulling van gebreken. Waar vlucht gij heen? De bergen zijn voorbijgegaan, de hemelen samengevouwen en de gehele aarde wordt in Zijn greep gehouden, kon gij het slechts begrijpen. Wie kan u beschermen? Niemand, bij Hem Die Albarmhartig is! Niemand buiten God, de Almachtige, de Alglorierijke, de Weldadige. Iedere vrouw die een last in haar schoot had, heeft haar last afgeworpen. In deze Dag zien Wij de mensen in een roes, de Dag waarin mensen en engelen zijn bijeengekomen.
Zeg: Bestaat er enige twijfel over God? Aanschouwt hoe Hij uit de hemel van Zijn genade is nedergedaald, omgord met macht en bekleed met soevereiniteit. Bestaat er enige twijfel over Zijn tekenen? Opent uw ogen en overweegt Zijn duidelijk bewijs. Het Paradijs is aan uw rechterhand en is u nabij gebracht, terwijl de Hel in vlammen is gezet. Ziet haar verterend vuur. Haast u het Paradijs binnen te gaan als een teken van Onze genade voor u en drinkt de Wijn die het ware leven is uit de handen van de Albarmhartige.
Drinkt met weldadig genot, o volk van Bahá. Gij behoort met recht tot hen die het wel zal gaan. Dit is hetgeen wat zij die God nabij zijn, hebben bereikt. Dit is het stromende water dat u in de Qur'án en later in de Bayán, werd beloofd als beloning van uw Heer, de God van Barmhartigheid. Gezegend zijn zij die met volle teugen drinken.
O Mijn dienaar die uw gelaat naar Mij heeft gekeerd! Breng Gode dank voor het tot u neder zenden van deze Tafel in deze Gevangenis, opdat gij de mensen indachtig moogt maken aan de dagen van uw Heer, de Alglorierijke, de Alwetende. Aldus hebben Wij door de wateren van deze wijsheid en uiting, de fundamenten van uw geloof voor u gelegd. Dit is, waarlijk, het water waarop de Troon van uw Heer is opgericht. "Zijn Troon stond op de wateren". Overweeg dit in uw hart, opdat gij de betekenis moogt begrijpen. Zeg: Geprezen zij God, de Heer aller werelden.

Deel II
DE MANIFESTATIE VAN GOD;
ZIJN BETEKENIS IN HET VERTEGENWOORDIGEN VAN DE HOEDANIGHEDEN VAN GOD.


XIX. Voor ieder scherpziend en verlicht hart is het duidelijk dat God, de onkenbare Essentie, het goddelijk Wezen, onmetelijk verheven is boven iedere menselijke eigenschap, zoals lichamelijk bestaan, stijgen en neerdalen, vooruitgang en teruggang. Verre zij het van Zijn heerlijkheid dat de menselijke tong Zijn lof naar behoren kan verkondigen of het mensenhart Zijn onpeilbaar mysterie bevatten. Hij is en was altijd verborgen in de aloude eeuwigheid van Zijn wezen en zal eeuwigdurend in Zijn Werkelijkheid verborgen blijven voor het menselijk oog. "Geen blik ontwaart Hem, doch Hij ontwaart alles. Hij is de Onnaspeurlijke, de Aldoorziende."8....
Daar de deur tot de kennis van de Aloude der Dagen aldus voor alle wezens is gesloten, deed de Bron van oneindige genade, overeenkomstig Zijn gezegde: "Zijn genade gaat alle dingen te boven; Mijn genade heeft hen alle omvat", deze stralende Juwelen van Heiligheid uit het rijk van de geest verschijnen in de edele vorm van de menselijke tempel en zich aan alle mensen openbaren, opdat zij aan de wereld de geheimen van het onveranderlijke Wezen kunnen meedelen en vertellen van de subtiliteiten van Zijn onvergankelijke Essentie.

Deze geheiligde Spiegels, deze Dageraden van aloude glorie, zijn allen de Belichaming op aarde van Hem Die de centrale Lichtbol is van het heelal, Zijn Essentie en uiteindelijke Doel.

Uit Hem komt hun kennis en kracht; uit Hem spruit hun soevereiniteit voort.

De schoonheid van hun aangezicht is slechts een weerspiegeling van Zijn beeld en hun openbaring een teken van Zijn onsterfelijke glorie.

Zij zijn de Schatkamers van goddelijke kennis en de Bewaarplaatsen van hemelse wijsheid.

Door hen wordt een genade overgebracht die oneindig is en door hen wordt het licht dat nimmer kan verflauwen geopenbaard....

Deze Tabernakels van heiligheid, deze eerste Spiegels die het licht van onvergankelijke glorie weerkaatsen, zijn slechts uitdrukkingen van Hem Die de Onzichtbare der Onzichtbaren is.

Door de openbaring van deze juwelen van goddelijke deugd zijn alle namen en attributen van God, zoals kennis en macht, soevereiniteit en heerschappij, barmhartigheid en wijsheid, glorie, milddadigheid en genade kenbaar gemaakt.

Deze attributen van God zijn niet en werden nooit aan bepaalde Profeten in het bijzonder verleend en aan andere onthouden.

Neen, alle Profeten van God, Zijn welbegunstigden, Zijn heilige en uitverkoren Boodschappers, zijn, zonder uitzondering, de dragers van Zijn namen en de belichamingen van Zijn attributen.

Zij verschillen alleen in de intensiteit van hun openbaring en de meer of minder sterke kracht van hun licht.

Zoals Hij heeft geopenbaard: "Sommigen van de Apostelen hebben Wij doen uitblinken boven de anderen."9
Het is daarom zonneklaar, dat in de tabernakels van deze Profeten en Uitverkorenen van God het licht van Zijn oneindige namen en verheven attributen weerkaatst, zelfs al is het mogelijk dat het licht van sommige van deze attributen al dan niet vanuit deze heldere Tempels uiterlijk zichtbaar was voor het menselijk oog. Dat een zeker attribuut van God niet uiterlijk aan het licht kwam door deze Kernen van Onthechting sluit niet in dat Zij die de Dageraden van Gods attributen zijn en de Schatkamers van Zijn heilige namen, dit niet werkelijk bezaten. Daarom zijn deze verlichte Zielen, deze verheven Wezens, ieder voor zich begiftigd met alle attributen van God, zoals soevereiniteit, heerschappij en dergelijke, zelfs al zijn zij, uiterlijk bezien, verstoken van alle aardse majesteit....
XX. Weet voorzeker, dat de Ongeziene Zijn Essentie op generlei wijze vlees kan doen worden en deze evenmin voor de mens zichtbaar kan maken. Hij is en was steeds onmetelijk verheven boven al wat beschreven of waargenomen kan worden. Vanuit Zijn verblijf van heerlijkheid roept Zijn stem steeds: "Waarlijk, Ik ben God; er is geen ander God buiten Mij, de Alwetende, de Alwijze. Ik heb Mijzelf aan de mensen geopenbaard, en heb Hem neergezonden die de Dageraad is van de tekenen Mijner openbaring. Door middel van Hem heb Ik de gehele schepping doen getuigen dat er geen ander God is dan Hij, de Onvergelijkelijke, de Albezielde, de Alwijze". Hij Die voor de ogen van de mens eeuwig verborgen blijft, kan nimmer gekend worden behalve door Zijn Manifestatie, en Zijn Manifestatie kan geen groter bewijs van de waarheid van zijn zending aanvoeren dan het bewijs van Zijn eigen persoon.
XXI. O Salmán! De deur tot de kennis van het Aloude Wezen is altijd en zal altijd gesloten blijven voor het aangezicht der mensen. Geen menselijk verstand zal ooit tot Zijn heilige hof toegang verkrijgen. Als teken van Zijn barmhartigheid en als bewijs van Zijn goedertierenheid heeft Hij evenwel de Dagsterren van Zijn goddelijke leiding, de Zinnebeelden van Zijn goddelijke eenheid geopenbaard en bepaald dat de kennis van deze heilige Wezens identiek is aan de kennis van Zijn eigen Wezen. Al wie Hen herkent, heeft God erkend. En al wie gehoor geeft aan Hun roepstem, heeft gehoor gegeven aan de Stem van God, en al wie getuigt van de waarheid van Hun openbaring, heeft getuigd van de waarheid van God Zelf. Al wie zich van Hen afwendt, heeft zich van God afgewend, en al wie niet in Hen gelooft, heeft niet aan God geloofd. Ieder van Hen is de weg tot God welke deze wereld verbindt met de rijken in den hoge, en de Maatstaf van Zijn waarheid voor een ieder in de koninkrijken van hemel en aarde. Zij zijn de Manifestaties van God onder de mensen, de bewijzen van Zijn waarheid en de tekenen van Zijn heerlijkheid.
XXII. De Dragers van het vertrouwen Gods worden aan de volkeren der aarde bekendgemaakt als de Exponenten van een nieuwe Zaak en de Onthullers van een nieuwe Boodschap. Aangezien deze Vogels van de hemelse Troon allen zijn neergezonden uit de hemel van Gods Wil, en aangezien zij allen opstaan om Zijn onweerstaanbaar Geloof te verkondigen, daarom zijn zij allen te beschouwen als één ziel en één en dezelfde persoon. Want zij drinken allen uit de ene Beker van Gods liefde en allen hebben deel aan de vruchten van dezelfde Boom van Eenheid.
Ieder van deze Manifestaties van God heeft een tweevoudige rang.

De ene is de rang van louter vergeestelijking en wezenlijke eenheid.

In dit opzicht wijkt gij niet af van de waarheid, indien gij hen allen bij één naam noemt en aan hen allen dezelfde attributen toeschrijft.

Zoals Hij heeft geopenbaard: "Niet maken Wij onderscheid tussen één van Zijn Boodschappers!"10 Want zij allen roepen de volkeren der aarde op tot erkenning van de Eenheid van God en zij kondigen hun de Kawthar aan van oneindige genade en milddadigheid.

Zij zijn allen bekleed met het gewaad van Profeet en geerd met de mantel van heerlijkheid.

Zo heeft Muhammad, de Punt van de Qur'án, geopenbaard: "Ik ben alle Profeten".

Eveneens zegt Hij: "Ik ben de eerste Adam, Noach, Mozes en Jezus".

Soortgelijke verklaringen werden afgelegd door 'Alí.

Uitspraken als deze, die de wezenlijke eenheid van deze Exponenten van Eenheid aanduiden, zijn ook voortgevloeid uit de kanalen van Gods onsterfelijke uiting en de Schatkamers der juwelen van goddelijke kennis, en zijn opgetekend in de Schriften.

Deze Verschijningen zijn de ontvangers van het goddelijke Gebod en de dageraden van Zijn Openbaring.

Deze Openbaring is verheven boven de sluiers van meervoudigheid en de begrenzingen van aantal.

Zo zegt Hij: "Onze Zaak is één en dezelfde".11 Aangezien de Zaak één en dezelfde is, zijn de Exponenten hiervan vanzelfsprekend ook één en dezelfde.

Zoals de Imams van het islamitische Geloof, die lampen van zekerheid, hebben gezegd: "Muhammad is onze eerste, Muhammad is onze laatste, Muhammad ons alles."
Het is u overduidelijk dat alle Profeten de Tempels zijn van Gods Zaak, verschenen in verschillende stoffelijke omhulsels. Indien gij met scherpziende blik wilt waarnemen, dan zult gij zien dat zij allen verblijven in dezelfde tabernakel, zich verheffen in dezelfde hemel, gezeten zijn op dezelfde troon, dezelfde taal spreken en hetzelfde Geloof verkondigen. Van dien aard is de eenheid van deze Essenties van bestaan, deze Hemellichten van oneindige en onmetelijke luister. Zou daarom één van de Manifestaties van heiligheid verkondigen: "Ik ben de weerkeer van alle Profeten", dan spreekt hij waarlijk de waarheid. Evenzo is in iedere volgende Openbaring de terugkeer van de voorafgaande Openbaring een feit. Deze waarheid staat vast....
De andere rang is de rang van het onderscheid en behoort tot de wereld van de schepping en haar beperkingen. In dit opzicht bezit iedere Manifestatie van God een onderscheiden persoonlijkheid, heeft een duidelijk voorgeschreven opdracht, een voorbeschikte Openbaring en speciaal afgebakende beperkingen. Een ieder van hen wordt onder een andere naam gekend, wordt gekenmerkt door een speciale hoedanigheid, vervult een bepaalde Zending en is een eigen Openbaring toevertrouwd. Evenals Hij zegt: "Van de Apostelen hebben wij enkelen boven de anderen doen uitmunten. Met enkelen sprak God, enkelen verhief Hij tot een hoge rang en Jezus, zoon van Maria, schonken Wij duidelijke tekenen en Wij sterkten Hem met de Heilige Geest."12
Door dit verschil in rang en zending komt het, dat de woorden en uitspraken die voortvloeien uit deze Bronnen van goddelijke kennis, schijnbaar uiteenlopen en verschillen. Anderzijds zijn in de ogen van hen die zijn ingewijd in de mysteries van goddelijke wijsheid, al hun uitingen in werkelijkheid slechts de uitdrukking van één Waarheid. Daar de meeste mensen deze rangen, waarnaar Wij hebben verwezen, niet naar waarde hebben geschat, voelen zij zich verward en ontmoedigd door de uiteenlopende uitspraken die zijn verkondigd door de Manifestaties, uitspraken die in wezen dezelfde betekenis hebben.
Het is altijd duidelijk geweest dat al deze afwijkende uitingen toe te schrijven zijn aan verschil in rang. Zo zijn, bezien uit het standpunt van hun eenheid en verheven onthechting, de attributen Godheid, Goddelijkheid, Allerhoogste Eenheid en Innerlijke Essentie, toepasselijk geweest en nog van toepassing op deze Essenties van het zijn, aangezien zij allen verblijven op de troon van de goddelijke Openbaring en zijn gevestigd op de zetel van goddelijke Verborgenheid. Door hun verschijning wordt de Openbaring van God kenbaar gemaakt, en door hun aanschijn wordt de Schoonheid van God geopenbaard. Aldus heeft men de woorden van God Zelf door deze Manifestaties van het goddelijke Wezen horen uiten.
Bezien in het licht van hun tweede rang - de rang van het onderscheid, verscheidenheid, aardse beperkingen en maatstaven - manifesteren zij volkomen dienstbaarheid, uiterste armoede en volledige zelfuitwissing. Zoals Hij zegt: "Ik ben de dienaar van God. Ik ben slechts een mens zoals gij." . . .
Zou één der alomvattende Manifestaties van God verklaren: "Ik ben God", dan spreekt Hij voorwaar de waarheid, en dit leidt geen twijfel. Want het is herhaaldelijk aangetoond dat door hun Openbaring, hun attributen en namen, de Openbaring van God, Zijn naam en Zijn attributen kenbaar worden gemaakt aan de wereld.
Zo heeft Hij geopenbaard: "Die pijlen waren van God, niet de Uwe".13 En ook zegt Hij: "Waarlijk, zij die U trouw zweren, zweren werkelijk trouw aan God".14 En zou één hunner verklaren: "Ik ben de Boodschapper van God", dan spreekt Hij eveneens de waarheid, de ontwijfelbare waarheid. Evenals Hij zegt: "Muhammad is niet de vader van één uwer, doch Hij is de Boodschapper van God". In dit licht bezien zijn zij allen slechts Boodschappers van die volmaakte Koning, de onveranderlijke Essentie. En zouden zij allen verkondigen: "Ik ben het Zegel der Profeten", dan spreken zij slechts de waarheid, zonder een zweem van twijfel. Want zij allen zijn slechts één persoon, één ziel, één geest, één wezen, één openbaring. Zij zijn allen de manifestaties van het "Begin" en het "Einde", de "Eerste" en de "Laatste", de "Kenbare'en de "Verborgene" - dit alles behoort tot Hem Die de innerlijke Geest der Geesten is en de eeuwige Essentie der Essenties. En zouden zij zeggen: "Wij zijn de dienaren Gods",15 dan is dit eveneens een duidelijk en onbetwistbaar feit. Want zij zijn geopenbaard in de uiterste staat van dienstbaarheid, een dienstbaarheid zoals geen mens ooit kan bereiken. Zo hielden deze Essenties van bestaan, in ogenblikken dat zij diep ondergedompeld waren in de oceanen van aloude en eeuwige heiligheid of wanneer zij omhoog wiekten naar de meest verheven toppen van goddelijke verborgenheden, staande dat hun uitspraken de goddelijke Stem, de Roepstem van God Zelf waren.
Zou het oog des onderscheids worden geopend, dan zou het erkennen dat zij juist in deze staat zichzelve beschouwden als volkomen in de schaduw gesteld en niet-bestaand tegenover Hem Die de Aldoordringende, de Onvergankelijke is. Mij dunkt dat zij zichzelf beschouwden als volkomen niets en hun vermelding in die Hof achtten als een daad van heiligschennis. Want het minste gefluister van het ik is in zulk een Hof een teken van aanmatiging en onafhankelijk bestaan. In de ogen van hen die deze Hof bereikt hebben is zo'n ingeving alleen al een ernstige overtreding. Hoeveel ernstiger zou het zijn, indien er in die Tegenwoordigheid van iets anders gewag zou worden gemaakt, indien iemands hart, tong, verstand of ziel zich zou bezighouden met iets anders dan de Welbeminde, indien zijn ogen een ander aangezicht zouden aanschouwen dan Zijn Schoonheid, of indien zijn oor zou luisteren naar enig andere melodie dan Zijn Stem en zijn voeten een andere weg dan Zijn weg zouden betreden....
Krachtens deze rang hebben zij voor zichzelf er aanspraak op gemaakt de Stem der Godheid te zijn en wat daarmee overeenkomt, terwijl zij krachtens hun rang van Boodschappers zich tot de Boodschappers van God hebben verklaard. Bij iedere gelegenheid hebben zij een uitspraak gedaan die in overeenstemming was met de vereisten van de aangelegenheid en al deze uitspraken komen uit HenzeL voort, uitspraken die alle gebieden bestrijken van het rijk van goddelijke Openbaring tot het rijk der schepping en van het domein van goddelijkheid tot zelfs het domein van het aardse bestaan. Zo komt het dat wat zij ook zeggen, of het nu betrekking heeft op het rijk van goddelijkheid, heerschappij, van de Profeten en Boodschappers, Behoeders, Apostelen of Dienaren, alles zonder een zweem van twijfel waar is. Daarom moeten deze gezegden welke Wij ter ondersteuning van Onze bewijsvoering hebben aangehaald aandachtig worden overwogen, opdat de uiteenlopende uitspraken van de Manifestaties van de Ongeziene en de Dageraden van heiligheid niet langer de ziel verontrusten en het verstand in verwarring brengen.
XXIII. Denk aan de vroegere generaties. Zie hoe iedere keer wanneer de Dagster van goddelijke Milddadigheid het licht van Zijn Openbaring over de wereld verspreidde, de mensen van Zijn Dag tegen Hem opstonden en Zijn waarheid verloochenden. Zij die beschouwd werden als de leiders der mensen hebben zonder uitzondering gepoogd hun volgelingen te beletten zich tot Hem Die de Oceaan van Gods onbegrensde milddadigheid is te keren.
Zie hoe de mensen, tengevolge van het oordeel uitgesproken door de godgeleerden van Zijn tijd, Abraham, de Vriend van God, hebben verworpen; hoe Mozes, Hij die met de Almachtige sprak, openlijk werd veroordeeld als een leugenaar en een lasteraar. Bedenk hoe Jezus, de Geest van God, ondanks Zijn buitengewone zachtmoedigheid en volkomen teerhartigheid, door Zijn vijanden werd behandeld. Zo meedogenloos was het verzet waar Hij, de Essentie van het Bestaan en Heer van het zichtbare en onzichtbare, tegenover stond, dat Hij nergens Zijn hoofd kon neerleggen. Hij zwierf voortdurend van de ene plaats naar de andere, verstoken van een vaste woonplaats. Overweeg datgene wat Muhammad overkwam, het Zegel der Profeten, moge het leven van alle anderen aan Hem worden opgeofferd. Hoe zwaar waren de rampspoeden die de leiders van bet joodse volk en de afgodendienaren lieten neerdalen op Hem, die de Opperheer van allen is, tengevolge van Zijn verkondiging van de eenheid van God en van de waarheid van Zijn Boodschap! Bij de gerechtigheid van Mijn Zaak! Mijn Pen kreunt en al het geschapene weent met luide weeklacht, tengevolge van de kwellingen die Hij onderging door toedoen van hen die het Verbond Gods hebben verbroken, Zijn testament ontwijd, Zijn bewijzen verworpen, en Zijn tekenen betwist. Aldus verhalen Wij u de geschiedenis van dat wat gebeurde in vervlogen tijden, opdat gij het misschien kunt begrijpen.
Gij hebt gezien hoe zwaar Gods Profeten, Zijn Boodschappers en Uitverkorenen werden gekweld. Overpeins een wijle de beweegredenen en de oorzaken die tot zulk een vervolging gevoerd hebben. Nimmer, in geen enkele Godsbeschikking, zijn de Profeten Gods ontkomen aan de godslastering van hun vijanden, de wreedheid van hun onderdrukkers, de veroordeling van de geleerden van hun tijd, die verschenen onder het mom van rechtschapenheid en vroomheid. Dag en nacht maakten Zij een zielesmart door die door niemand ooit gepeild kan worden, behalve door de kennis van de ene ware God, verheven zij Zijn glorie.
Beschouw deze Verguisde. Alhoewel de duidelijkste bewijzen de waarheid van Zijn Zaak bevestigen, alhoewel de voorspellingen die Hij in onmiskenbare taal heeft gedaan in vervulling zijn gegaan, alhoewel en ondanks het feit dat Hij niet onder de geleerden gerekend werd, ongeschoold was en onervaren in de woordenstrijd, gangbaar onder de godgeleerden, heeft Hij de vloed van Zijn menigvuldige en goddelijk bezielde kennis over de mensen uitgestort; doch, zie hoe deze generatie Zijn gezag heeft verworpen en tegen Hem in opstand is gekomen! Hij werd gedurende het grootste deel van Zijn leven zwaar beproefd in de klauwen van Zijn vijanden. Zijn lijden heeft nu het hoogtepunt bereikt in deze kwellende Gevangenis, waarin Zijn onderdrukkers Hem zo onrechtvaardig hebben geworpen. God geve dat gij met een scherpzinnige blik en stralend hart de dingen moogt waarnemen die zich hebben voorgedaan en die nu gebeuren en terwijl gij deze in uw hart overweegt, moogt erkennen wat de meeste mensen in deze Dag niet hebben bemerkt. Het behage God u in staat te stellen de welriekendheid van Zijn Dag te mogen inademen, deel te hebben aan de onbeperkte uitstortingen van Zijn genade, u volop te laven door middel van Zijn goedgunstige genade uit de allergrootste Oceaan die in deze Dag in naam van de Aloude Koning opwelt, en standvastig en onwrikbaar als een berg te blijven in Zijn Zaak.
Zeg: Ere zij U Die alle heiligen hun hulpeloosheid deed bekennen tegenover de menigvuldige openbaringen van Uw macht en iedere Profeet zijn nietszijn deed erkennen bij de glans van Uw durende heerlijkheid. Ik smeek U, bij Uw Naam welke de poorten des hemels ontsloot en de Schare in den hoge met verrukking vervulde, mij in staat te stellen U te dienen in deze Dag en mij te sterken om hetgeen Gij voorschreef in Uw Boek na te komen. Gij weet, o mijn Heer, hetgeen is in mij, doch ik weet niet hetgeen is in U. Gij zijt de Alwetende, de Albezielde.
XXIV. Hoedt u, o gelovigen in de Eenheid van God, dat gij niet in de verleiding komt enig onderscheid te maken tussen welke ook van de Manifestaties van Zijn Zaak of tussen de tekenen die hun Openbaring hebben begeleid en aangeduid. Dit is werkelijk de ware betekenis van goddelijke Eenheid, als gij behoort tot hen die deze waarheid verstaan en erin geloven. Weest bovendien verzekerd dat de werken en handelingen van elk van de Manifestaties Gods - ja zelfs al hetgeen tot hen behoort en al hetgeen zij in de toekomst mogen openbaren door God werden beschikt en een weerspiegeling zijn van Zijn Wil en Plan. Al wie het geringste onderscheid maakt tussen hun persoon, hun woorden, hun boodschap, hun daden en wijze van handelen, heeft in feite niet in God geloofd, heeft Zijn tekenen verworpen en de Zaak van Zijn Boodschap- pers verraden.
XXV. Het is duidelijk dat ieder tijdperk, waarin een Manifestatie van God heeft geleefd, goddelijk werd beschikt, en in zekere zin gekenmerkt kan worden als de door God bestemde Dag. Deze Dag, evenwel, is ongeëvenaard en moet onderscheiden worden van de dagen die zijn voorafgegaan aan deze. De aanduiding "Zegel der Profeten" onthult ten volle de hoge rang ervan. De profetische Cyclus is, voorwaar, geëindigd. De eeuwige Waarheid is nu gekomen. Hij heeft het Vaandel van Macht geheven en stort thans de onverduisterde pracht van Zijn Openbaring uit over de wereld.
XXVI.

Geprezen zij God, de Albezitter, de Koning van onvergelijkelijke heerlijkheid, een lof die het verstand van al het geschapene onmetelijk ver te boven gaat en verheven is boven het bevattingsvermogen van 's mensen verstand.

Niemand buiten Hem is ooit in staat geweest Zijn lof naar behoren te bezingen, en evenmin zal enig mens er ooit in slagen Zijn heerlijkheid ten volle te beschrijven.

Wie is er die er aanspraak op kan maken de hoogten van Zijn verheven Essentie te hebben bereikt, en welke geest kan de diepten van Zijn ondoorgrondelijk mysterie peilen?

Van iedere openbaring, voortstromende uit de Bron van Zijn heerlijkheid, zijn heilige en oneindige bewijzen van onvoorstelbare pracht verschenen, en vanuit iedere manifestatie van Zijn onoverwinnelijke macht zijn oceanen van eeuwig licht gestroomd.

Hoe oneindig verheven zijn de wonderbaarlijke bewijzen van Zijn machtige soevereiniteit, welke allen die in de hemelen en op aarde zijn geheel zou vernietigen, zo zij hiervan slechts een glimp zouden opvangen!

Hoe onbeschrijfelijk verheven zijn de bewijzen van Zijn volmaakte macht, waarvan een enkel teken, hoe onbetekenend ook, het begrip van al wat in het leven werd geroepen sedert het begin dat geen begin heeft, of in de toekomst geschapen zal worden tot het einde dat geen einde heeft, te boven moet gaan.

Alle Belichamingen van Zijn Namen zwerven in de wildernis van het zoeken, dorstend en verlangend om Zijn Essentie te ontdekken, en alle Manifestaties van Zijn hoedanigheden smeken Hem, vanuit de Sinaï van Heiligheid, Zijn Mysterie op te helderen.
Een druppel van de golvende oceaan van Zijn oneindige barmhartigheid heeft de gehele schepping getooid met het sieraad van het bestaan en een ademtocht, geademd vanuit Zijn weergaloos Paradijs, heeft alle wezens bekleed met het gewaad van Zijn heiligheid en heerlijkheid. Een sprenkeltje uit de peilloze diepte van Zijn oppermachtige en allesdoordringende Wil heeft, vanuit het volslagen niets een oneindig uitgestrekte en eeuwigdurende schepping doen ontstaan. Aan de wonderen van Zijn milddadigheid kan geen einde komen en de stroom van Zijn barmhartige genade kan nooit tot staan worden gebracht. De voortgang van Zijn schepping had geen begin en kan geen einde hebben.
In ieder tijdperk en cyclus heeft Hij door middel van het schitterende licht, uitgestraald door de Manifestaties van Zijn wonderbaarlijke Essentie, alle dingen herschapen, opdat al wat in de hemelen en op aarde de tekenen van Zijn heerlijkheid weerspiegelt, de uitstortingen van Zijn barmhartigheid niet onthouden zal worden, noch wanhoopt aan de stroom van Zijn gunsten.

Hoe alomvattend zijn de wonderen van Zijn grenzeloze genade!

Ziet hoe zij de gehele schepping hebben doordrongen.

Zodanig is hun kracht, dat geen enkel atoom in het gehele universum gevonden kan worden dat de bewijzen van Zijn macht niet verkondigt, dat Zijn heilige Naam niet verheerlijkt of dat niet de uitdrukking is van Zijn eenheid.

Zo volmaakt en veelomvattend is Zijn schepping dat noch verstand noch hart, hoe scherp en zuiver ook, ooit de aard van het meest onbeduidende van Zijn schepselen kan begrijpen; nog minder het mysterie van Hem Die de Dagster van waarheid, Die de onzichtbare en onkenbare Essentie is, kan doorgronden.

De voorstellingen van de vroomsten onder de mystici, de kundigheden van de meest talentvolle onder de mensen, de hoogste lof die de menselijke tong of pen kan betuigen, zijn allen het resultaat van de begrensde geest der mensen en worden bepaald door diens beperkingen.

Tienduizend Profeten, ieder van hen een Mozes, zijn als door de bliksem getroffen op de Sinaï van hun vorsen, door Zijn onverbiddelijke stem: "Gij zult Mij nimmer aanschouwen!", terwijl talloze Boodschappers, ieder even voornaam als Jezus, terneergeslagen zijn op hum hemelse troon door het verbod: "Mijn Essentie zult gij nimmer begrijpen!"

Sedert onheuglijke tijden bleef Hij verborgen in de onuitsprekelijke heiligheid van Zijn verheven Zelf en zal eeuwigdurend gehuld blijven in het ondoorgrondelijke mysterie van Zijn onkenbaar Wezen.

Iedere poging om zich een begrip te vormen van Zijn ongenaakbare Werkelijkheid is op volslagen verbijstering uitgelopen, en iedere inspanning om Zijn verheven Zelf nader te kennen en Zijn Essentie te aanschouwen, is tot vertwijfeling en mislukking gedoemd.
Hoe verbijsterend is voor mij, onbeduidend als ik ben, de poging om de heilige diepten van Uw kennis te peilen!

Hoe nutteloos zijn mijn inspanningen om mij de grootte van de macht, eigen aan het werk Uwer handen - de openbaring van Uw scheppende kracht - voor te stellen!

Hoe kan mijn oog dat niet in staat is zichzelf waar te nemen, er aanspraak op maken Uw Essentie te hebben waargenomen, en hoe kan mijn hart dat niet eens bij machte is de betekenis van zijn eigen vermogens te bevatten, zich aanmatigen Uw aard te hebben begrepen?

Hoe kan ik er aanspraak op maken U te kennen, terwijl de gehele schepping verbijsterd is door Uw mysterie, en hoe kan ik getuigen U niet te hebben gekend, terwijl toch het hele universum Uw Tegenwoordigheid verkondigt en van Uw waarheid getuigt?

De poorten van Uw genade hebben in alle eeuwigheid opengestaan en de wegen van toegang tot Uw Tegenwoordigheid werden gebaand voor al het geschapene, en de openbaringen van Uw onvergelijkelijke Schoonheid werden te allen tijde op de werkelijkheid aller wezens, zichtbaar en onzichtbaar, gestempeld.

Toch voel ik mij gedrongen om, ondanks deze meest genadige gunst, deze voortreffelijke en volmaakte gave, te getuigen dat Uw hof van heiligheid en heerlijkheid onmetelijk verheven is boven de kennis van alles buiten U, en het mysterie van Uw Tegenwoordigheid ondoorgrondelijk is voor iedere geest, behalve de Uwe.

Geen ander dan Gij kan het geheim van Uw aard ontrafelen en niets anders behalve Uw bovenzinnelijke Essentie kan de werkelijkheid van Uw onnaspeurlijke wezen begrijpen.

Hoe immens groot is het aantal hemelse en alglorierijke wezens die in de wildernis van het gescheiden-zijn van U, al de dagen van hun leven hebben gezworven en uiteindelijk faalden U te vinden!

Hoe groot is de menigte gewijde en onsterfelijke zielen die verloren en verbijsterd waren bij het zoeken in de woestijn van het vorsen om Uw aangezicht te aanschouwen!

Ontelbaar zijn Uw vurige minnaars die de verterende vlam van het veraf-zijn van U heeft doen bezwijken en vergaan, en talloos zijn de trouwe zielen die vrijwillig hun leven hebben gegeven in de hoop het licht van Uw aangezicht te aanschouwen.

Het zuchten en kreunen van deze hunkerende harten die vurig naar U verlangen, kan Uw heilig hof nooit bereiken en evenmin kunnen de weeklachten van de reizigers die ernaar dorsten om voor Uw aangezicht te verschijnen, Uw zetel van heerlijkheid bereiken.
XXVII. Alle lof aan de eenheid van God en alle eer aan Hem, de soevereine Heer, de onvergelijkelijke en alglorierijke Heerser van het heelal, Die uit het volslagen niets de werkelijkheid aller dingen schiep, Die uit het niets aan de meest verfijnde en subtiele elementen van Zijn schepping bestaan gaf en Die om Zijn schepselen te bewaren voor de vernedering van verafzijn en de gevaren van uiteindelijke ondergang hen in Zijn koninkrijk van onvergankelijke heerlijkheid heeft opgenomen. Niets buiten Zijn alomvattende genade en Zijn aldoordringende barmhartigheid had dit ooit kunnen volbrengen. Hoe zou het anders voor het loutere niets mogelijk zijn geweest uit zichzelf de waardigheid en het vermogen te verkrijgen, om uit zijn staat van niet-zijn te treden in de wereld van het zijn?
Na de wereld en al hetgeen erin leeft en beweegt te hebben geschapen, verkoos Hij door de rechtstreekse werking van Zijn onbeperkte en soevereine Wil de mens te onderscheiden door hem het unieke vermogen te verlenen, Hem te kennen en lief te hebben - een vermogen dat beschouwd moet worden als de bezielende kracht, het voornaamste doel en de grondslag van de gehele schepping . . . Op de diepste werkelijkheid van ieder geschapen ding heeft Hij het licht van één Zijner namen laten schijnen en het ontvankelijk gemaakt voor de heerlijkheid van één van Zijn hoedanigheden. Op de wezenlijkheid van de mens echter richtte Hij de glans van al Zijn namen en hoedanigheden en maakte hem tot een spiegel van Zijn eigen wezen.
Uit al het geschapene werd alleen de mens voor zulk een grote gunst, zulk een blijvende milddadigheid uitverkoren.
Deze krachten waarmede de Dagster van goddelijke milddadigheid en de Bron van hemelse leiding de wezenlijkheid van de mens heeft begiftigd, liggen evenwel in hem verborgen gelijk de vlam in de kaars verborgen is en de lichtstralen potentieel in de lamp aanwezig zijn.
De uitstraling van deze krachten kan door wereldse begeerten worden verduisterd, evenals het licht van de zon verborgen kan blijven onder het stof en het vuil die de spiegel bedekken. Noch de kaars noch de lamp kan door eigen krachtsinspanning gaan branden, noch zal het de spiegel ooit mogelijk zijn zichzelf van het stof te bevrijden. Het is volkomen duidelijk dat de lamp nooit kan branden alvorens deze is aangestoken, en de spiegel, tenzij het stof is verwijderd, nooit het beeld van de zon kan weergeven of haar licht en haar heerlijkheid weerspiegelen.
En aangezien er geen band van directe gemeenschap kan zijn die de ene ware God met Zijn schepping verbindt en er geen enkele overeenkomst kan bestaan tussen het vergankelijke en de Eeuwige, het toevallige en de Absolute, heeft Hij beschikt dat in ieder tijdperk en iedere beschikking een zuivere en onbevlekte Ziel in de koninkrijken van hemel en aarde wordt geopenbaard.

Aan dit ondoorgrondelijke, dit mysterieuze en hemelse Wezen heeft Hij een tweevoudige natuur toegekend: de stoffelijke die behoort tot de wereld van de stof en de geestelijke die uit het wezen van God Zelf is geboren.

Bovendien heeft Hij Hem een dubbele rang verleend.

De eerste rang die betrekking heeft op Zijn innerlijkste wezen duidt op Hem als Een wiens stem de stem van God Zelf is.

Hiervan getuigt de traditie: "Veelvuldig en mysterieus is Mijn relatie tot God.

Ik ben Hem, Hemzelf, en Hij is Ik, Mijzelf, behalve dat Ik ben Wie ik ben en Hij is Wie Hij is".

En evenzo de woorden: "Verrijs, O Muhammad, want zie, de Beminde en de Geliefde zijn in U met elkaar verbonden en in U verenigd" .

Insgelijks zegt Hij: "Er is geen enkel onderscheid tussen U en Hen, behalve dat Zij Uw dienaren zijn".

De tweede rang is de menselijke rang die toegelicht wordt door de volgende verzen: "Ik ben slechts een mens zoals u". "Zeg:

Ere zij mijn Heer!

Ben ik meer dan een mens, een apostel?"

Deze Essenties van onthechting, deze schitterende Werkelijkheden zijn de kanalen van Gods aldoordringende genade.

Geleid door het licht van nimmer falende leiding, en bekleed met de hoogste soevereiniteit, hebben Zij de opdracht de inspiratie van Hun woorden, de uitstralingen van Hun onfeilbare genade en de heiligende bries van Hun Openbaring aan te wenden voor de zuivering van ieder verlangend hart en iedere ontvankelijke geest van de droesem en het stof van aardse zorgen en beperkingen.

Dan en alleen dan, zal het Pand van God, verborgen in de werkelijkheid van de mens, van achter de sluier van verborgenheid te voorschijn komen, even luisterrijk als de opkomende Hemelbol van goddelijke Openbaring, en het vaandel van Zijn geopenbaarde heerlijkheid planten op de top van 's mensen hart.
Uit de voorgaande passages en zinspelingen is het ontwijfelbaar duidelijk gemaakt dat er in de koninkrijken van hemel en aarde beslist een Wezen geopenbaard moet worden, een Essentie die zal handelen als een Manifestatie en Drager voor het overbrengen van de genade van de Goddelijkheid Zelf, de Opperheer van allen. Door de leringen van deze Dagster van Waarheid zal ieder mens vooruitgaan en zich ontwikkelen totdat hij de staat bereikt waarin alle verborgen krachten, waarmede zijn ware wezen werd begiftigd, aan de dag kunnen treden. Dit is het ware doel waartoe in ieder tijdperk en iedere godsbeschikking de Profeten Gods en Zijn uitverkorenen onder de mensen zijn verschenen en zulk een uit God geboren kracht en macht hebben getoond als alleen de Eeuwige kan openbaren.
Kan iemand met een gezond verstand zich ooit in alle ernst voorstellen dat, met het oog op bepaalde woorden waarvan hij de bedoeling niet kan begrijpen, de poort van Gods oneindige leiding ooit gesloten kan zijn voor de ogen der mensen? Kan hij zich ooit een begin of een einde voorstellen van deze goddelijke stralende Sterren, deze schitterende Lichten? Welke uitstortende vloed kan vergeleken worden met de stroom van Zijn alomvattende genade, en welke zegen kan de bewijzen van een zo grote en doordringende barmhartigheid overtreffen? Er kan absoluut geen twijfel over bestaan dat, zou de vloed van Zijn barmhartigheid en genade slechts één ogenblik aan de wereld worden onthouden, deze geheel zou vergaan. Om deze reden werden vanaf het begin dat geen begin heeft, de poorten van goddelijke barmhartigheid opengeworpen voor de gehele schepping, en de wolken der Waarheid zullen tot het einde dat geen einde heeft hun gunsten en milddadigheden steeds doen neerdalen op de vruchtbare bodem van menselijke bekwaamheid, werkelijkheid en persoonlijkheid. Op deze wijze is God steeds te werk gegaan vanaf het begin der tijden tot in alle eeuwigheid.
XXVIII.

Gelukkig is de mens die op zal staan om Mijn Zaak te dienen en Mijn schone Naam te verheerlijken.

Grijp Mijn Boek vast met de kracht van Mijn macht en houdt u strikt aan alle geboden, welke uw Heer, de Bestierder, de Alwijze, daarin heeft voorgeschreven.

Zie, O Muhammad, hoe de uitspraken en de handelingen van de volgelingen van de Shi'ah Islam de vreugde en het vuur uit de eerste dagen hebben getemperd en de oorspronkelijke pracht van zijn licht hebben doen tanen.

In de eerste dagen toen zij nog de leringen, verbonden met de naam van hun Profeet, de Heer der mensheid, volgden, werd hun loopbaan gekenmerkt door een onafgebroken reeks overwinningen en triomfen.

Naarmate zij geleidelijk van het pad van hun volmaakte Leider en Meester afdwaalden, zij zich afwendden van Gods licht en het grondbeginsel van Zijn goddelijke eenheid verbasterden, en daar zij steeds meer hun aandacht vestigden op hen die slechts de onthullers waren van de kracht van Zijn Woord, werd hun macht in zwakheid, hun luister in schande, hun moed in vrees veranderd.

Gij zijt getuige van de toestand waarin zij nu verkeren.

Zie hoe zij zich gelijk hebben gesteld met Hem die het Middelpunt is van goddelijke eenheid.

Zie, hoe hun euveldaden hen verhinderd hebben, op de Dag der Opstanding, het Woord van Waarheid, verheven zij Zijn heerlijkheid, te erkennen.

Wij koesteren de hoop dat dit volk zich voortaan zal beschermen tegen ijdele verwachtingen en nutteloze verbeeldingen, en tot een juist begrip van de betekenis van de eenheid van God zal komen.
De Persoon van de Manifestatie is altijd de vertegenwoordiger en de spreekbuis van God geweest. Hij is in waarheid de Dageraad van Gods meest voortreffelijke titels en de Dageraadsplaats van Zijn verheven hoedanigheden. Als wie dan ook naast Hem geplaatst zou worden als Zijn gelijke, als zij beschouwd zouden worden als gelijkwaardig aan Zijn Persoon, hoe kan men dan volhouden dat het goddelijk Wezen Eén en Onvergelijkelijk is, dat Zijn Essentie ondeelbaar en weergaloos is? Overdenk hetgeen Wij, door de kracht van de waarheid, aan u hebben geopenbaard en behoor tot hen die de betekenis hiervan begrijpen.
XXIX. Het doel van God met de schepping van de mens was en zal altijd zijn, hem in staat te stellen zijn Schepper te kennen en Zijn tegenwoordigheid te bereiken. Van dit voortreffelijke oogmerk, dit hoogste doel getuigen op ondubbelzinnige wijze alle hemelse Boeken en de goddelijk geopenbaarde en belangrijke Geschriften. Al wie de Dageraad van goddelijke leiding heeft herkend en Zijn heilige Hof is binnengetreden is dicht tot God genaderd en heeft Zijn tegenwoordigheid bereikt, een tegenwoordigheid die het ware paradijs is en waarvan de meest verheven verblijven des hemels slechts een zinnebeeld zijn. Zulk een mens is tot de kennis gekomen van Hem die zich bevindt "op de afstand van twee bogen", Hij die staat voorbij de Sadratu'l-Muntaha. Al wie gefaald heeft Hem te erkennen zal zichzelf veroordeeld hebben tot de ellende van het veraf-zijn, een veraf-zijn dat louter niets-zijn is en de kern van het hellevuur. Dat zal zijn lot zijn ook al zou hij naar uiterlijke schijn de hoogste posities in de wereld bekleden en op de hoogste troon zitten.
Ongetwijfeld is Hij, die de Dageraad der Waarheid is, ten volle in staat om verdoolde zielen van zulk een veraf-zijn te redden en hen Zijn hof te doen naderen en Zijn Tegenwoordigheid te laten bereiken. "Zo het God had behaagd zou Hij voorzeker alle mensen tot één volk hebben gemaakt". Zijn oogmerk is evenwel, om de zuiveren van geest en de onthechten van hart, door middel van hun eigen aangeboren vermogens in staat te stellen, zich te verheffen tot de kusten van de Grootste Oceaan, opdat daardoor diegenen die de Schoonheid van de Alglorierijke zoeken, onderscheiden en gescheiden kunnen worden van de verdoolden en de verdorvenen. Aldus is door de alglorierijke en luisterrijke Pen beschikt ....
Dat de Manifestaties van goddelijke gerechtigheid, de Dageraden van hemelse genade, toen Zij onder de mensen verschenen, altijd verstoken waren van alle aardse heerschappij en Hun de middelen tot uitoefening van wereldlijk gezag waren ontzegd, moet toegeschreven worden aan dit zelfde beginsel van scheiding en onderscheiding, welke het goddelijk Doel bezielt. Als de Eeuwige Essentie alles wat in Hem verborgen is zou openbaren, als Hij in de volheid van Zijn heerlijkheid zou schijnen, dan zou er niemand gevonden worden die Zijn macht zou betwijfelen of Zijn waarheid afwijzen. Ja zelfs, al het geschapene zou zo verblind en als door de bliksem getroffen zijn door de bewijzen van Zijn licht dat zij tot volkomen nietszijn zouden worden teruggebracht. Hoe kunnen dan onder zulke omstandigheden de godvruchtigen worden onderscheiden van de verdorvenen?
Dit beginsel is in iedere voorgaande Godsbeschikking van kracht geweest en is ruimschoots aangetoond.... Dit is de reden waarom in ieder tijdperk, wanneer er een nieuwe Manifestatie verscheen en een nieuwe openbaring van Gods alles te boven gaande macht aan de mensen werd geschonken, zij die niet in Hem geloofden, misleid als zij waren door het verschijnen van de weergaloze en eeuwige Schoonheid in het gewaad van sterfelijke mensen, faalden Hem te erkennen. Zij zijn van Zijn pad afgedwaald en hebben Zijn gezelschap vermeden - het gezelschap van Hem die het Symbool is van de nabijheid van God. Zij zijn zelfs opgestaan om de gelederen van de gelovigen te decimeren en degenen die in Hem geloofden uit te roeien.
Zie hoe in deze Godsbeschikking de onwaardigen en dwazen zich ijdellijk verbeeld hebben dat zij door middel van bloedbaden, roof en verbanning de Lamp die de Hand van goddelijke macht had ontstoken, konden uitdoven en de Dagster van eeuwigdurende pracht verduisteren. Hoe volkomen onwetend schenen zij te zijn van de waarheid dat zulke tegenspoed de olie is die de vlam van deze Lamp voedt! Zodanig is Gods herscheppende kracht. Hij verandert al wat Hij wil; Hij heeft waarlijk macht over alle dingen. . . . Overweeg te allen tijde dat het oppergezag uitgeoefend wordt door de volmaakte Koning, en zie de bewijzen van Zijn macht en beslissende invloed. Heilig uw oren van de beuzelpraat van hen die de zinnebeelden zijn van verloochening en de vertegenwoordigers van geweld en boosheid. Het uur nadert waarin gij getuige zult zijn van de macht van de ene ware God, zegevierend over al het geschapene, en van de tekenen van Zijn oppermacht die de gehele schepping omvat. Op die dag zult gij ontdekken dat alles buiten Hem zal zijn vergeten en als louter niets zal worden beschouwd.
Men moet evenwel bedenken dat God en Zijn Manifestatie onder geen beding kunnen worden gescheiden van de grootheid en verhevenheid die hun eigen zijn. Ja zelfs grootheid en verhevenheid zijn op zichzelf de scheppingen van Zijn Woord, zo gij door Mijn ogen en niet door de uwe verkiest te zien.
XXX.

God getuigt dat er geen ander God is buiten Hem, de Genadige, de Welbeminde.

Alle genade en milddadigheid zijn van Hem.

Aan een ieder die Hij wil geeft Hij al wat Hij wenst.

Hij is, waarlijk, de Almogende, de Almachtige, de Helper-in-Nood, de Bij-Zich-Bestaande.

Wij geloven waarlijk aan Hem die, in de persoon van de Báb, werd neergezonden door de Wil van de ene ware God, de Koning der Koningen, de Alomgeprezene.

Wij zweren, bovendien, trouw aan Hem die, in de tijd van Mustagháth, bestemd is om geopenbaard te worden, evenals aan Degenen die na Hem zullen komen tot aan het einde dat geen einde kent.

Wij erkennen in de manifestatie van een ieder van hen hetzij uiterlijk of innerlijk, de manifestatie van niemand anders dan van God Zelf, zo gij behoort tot hen die begrijpen.

Een ieder van hen is een spiegel van God, niets anders weerspiegelend dan Hemzelf, Zijn Schoonheid, Zijn Macht en Heerlijkheid, zo gij wenst te begrijpen.

Alle anderen buiten hem moeten beschouwd worden als spiegels die in staat zijn de heerlijkheid van deze Manifestaties, die op zichzelf de oorspronkelijke Spiegels van het Wezen van God zijn, te weerspiegelen, zo gij niet verstoken zijt van begrip.

Niemand is ooit aan hen ontkomen en evenmin moet iemand hen beletten hun doel te bereiken.

Deze spiegels zullen elkaar eeuwigdurend opvolgen en zullen het licht van de Aloude der Dagen blijven weerkaatsen.

Degenen die hun heerlijkheid weerspiegelen zullen evenzo voor eeuwig blijven bestaan, aangezien de genade Gods nooit zal ophouden te stromen.

Dit is een waarheid die niemand kan weerleggen.
XXXI.

Beschouw met uw innerlijk oog de reeks van opeenvolgende Openbaringen, welke de Manifestatie van Adam met die van de Báb verbinden.

Ik getuig voor God dat een ieder van deze Manifestaties werd neergezonden door de werking van de Wil en het Plan van God, dat ieder de drager was van een bepaalde boodschap en aan ieder van hen een goddelijk geopenbaard Boek werd toevertrouwd en ieder de opdracht kreeg de geheimen van een machtige Tafel te onthullen.

De omvang van de Openbaring waarmede ieder van hen werd vereenzelvigd was duidelijk afgebakend.

Dit is waarlijk een teken van Onze gunst jegens hen, zo gij behoort tot hen die deze waarheid begrijpen . . .

En toen dit proces van voortschrijdende openbaring zijn hoogtepunt bereikte in het stadium waarin Zijn weergaloos, Zijn heiligst en verhevenst Aanschijn ontsluierd had moeten worden voor 's mensen oog verkoos Hij Zijn Wezen te verbergen achter duizend sluiers, opdat niet ontheiligende sterfelijke ogen Zijn heerlijkheid zouden ontdekken.

Hij deed dit op een tijdstip toen de tekenen en bewijzen van een goddelijk bestemde Openbaring over Hem werden uitgestort - tekenen en bewijzen die niemand anders kan beoordelen dan de Heer, uw God, de Heer aller werelden.

En toen de aangewezen tijd van verborgenheid was vervuld, verspreidden Wij - nog in talloze sluiers gehuld - een oneindig kleine glimp van de stralende Heerlijkheid die het Gelaat van de Jongeling omhulde, en zie, de gehele schare der bewoners van de Rijken in den hoge werden gegrepen door een heftige beroering en de uitverkorenen Gods vielen voor Hem in aanbidding neer.

Hij heeft, waarlijk, een luister geopenbaard zoals niemand in de gehele schepping ooit heeft aanschouwd, aangezien Hij is opgestaan om persoonlijk Zijn Zaak te verkondigen aan allen die in de hemelen en allen die op aarde zijn.
XXXII. Dat wat gij gehoord hebt met betrekking tot Abraham, de Vriend van de Albarmhartige, is de waarheid, hierover bestaat geen twijfel. De stem van God gebood Hem Ismaël op te offeren als een offerande, om zijn standvastigheid in het Geloof van God en zijn onthechting van alles buiten Hem aan de mensen te tonen. De bedoeling van God was bovendien, om hem op te offeren als een losprijs voor de zonden en ongerechtigheden aller volkeren op aarde. Jezus, de Zoon van Maria, bad de ene ware God, verheven zij Zijn Naam en heerlijkheid, Hem deze zelfde eer te willen verlenen. Om dezelfde reden werd Husayn als offerande opgeofferd door Muhammad, de Apostel van God.
Geen mens kan ooit beweren de aard van de verborgen en veelvuldige genade Gods te hebben begrepen; niemand kan Zijn alomvattende barmhartigheid doorgronden. Zodanig was de verdorvenheid der mensen en hun overtredingen, zo zwaar de beproevingen waarmede de Profeten Gods en hun uitverkorenen bezocht werden, dat de gehele mensheid verdient gemarteld te worden en om te komen. Gods verborgen en meest liefdevolle voorzienigheid heeft haar echter, zowel door zichtbare als onzichtbare machten, beschermd en zal haar blijven beschermen tegen de straf voor haar verdorvenheid. Overweeg dit in uw hart, opdat de waarheid aan u moge worden geopenbaard en blijf standvastig op Zijn weg.
XXXIII. Door Ons werd verordend dat het Woord Gods en alle latente krachten aan de mensen zullen worden geopenbaard, volkomen in overeenstemming met de voorwaarden welke voorbeschikt werden door Hem Die de Alwetende, de Alwijze is. Wij hebben bovendien verordend dat de sluier van verborgenheid geen andere zal zijn dan Zijn eigen Zelf. Waarlijk zo groot is Onze macht om Ons doel te bereiken. Mocht worden toegestaan dat het Woord plotseling alle daarin verborgen geestelijke krachten zou vrijmaken, dan was er geen mens die het gewicht van een zo machtige Openbaring zou kunnen verdragen. Neen, allen die in de hemel en op aarde zijn zouden in ontsteltenis daarvoor vluchten.
Overweeg datgene wat aan Muhammad, de Apostel van God, werd neergezonden. De omvang van de Openbaring waarvan Hij de drager was, was duidelijk voorbeschikt door Hem Die de Almachtige, de Almogende is. Zij echter die Hem hoorden, konden Zijn bedoeling slechts begrijpen overeenkomstig hun geestelijke staat en hun bevattingsvermogen. Evenzo onthulde Hij het Aangezicht van Wijsheid in verhouding tot hun vermogen om het gewicht van Zijn Boodschap te dragen. Nauwelijks had de mensheid het stadium van volwassenheid bereikt of het Woord openbaarde voor 's mensen oog de verborgen geestelijke krachten waarmede het begiftigd was - geestelijke krachten die zich openbaarden in de volheid van hun luister, toen in het jaar zestig de Aloude Schoonheid verscheen in de persoon van 'Alí- Muhammad, de Báb.
XXXIV. Alle lof en heerlijkheid zij God Die door de kracht van Zijn macht, Zijn schepping heeft bevrijd van de naaktheid van het nietbestaan, en deze bekleedde met de mantel van het leven. Uit al het geschapene heeft Hij als blijk van Zijn bijzondere gunst de zuivere, op een juweel gelijkende werkelijkheid van de mens gekozen, en deze met het ongeëvenaarde vermogen bekleed Hem te kennen en de grootheid van Zijn heerlijkheid te weerspiegelen. Deze tweevoudige onderscheiding die hem werd geschonken, heeft zijn hart gezuiverd van de roest van alle ijdele begeerten en maakte hem het kleed waardig, waarmede Zijn Schepper hem genadiglijk bekleedde. Het heeft gediend om zijn ziel te verlossen van de rampzalige toestand van onwetendheid.
Dit gewaad, waarmede het lichaam en de ziel van de mens getooid werd, is de ware grondslag van zijn welzijn en ontwikkeling. O, hoe gezegend de dag wanneer de mens, geholpen door de genade en de macht van de ene ware God, zich zal hebben bevrijd uit de gevangenschap en van de verdorvenheid der wereld en al wat daarin is, en ware en duurzame rust gevonden zal hebben onder de schaduw van de Boom der Kennis !
Het lied dat de vogel van uw hart zong in zijn grote liefde voor zijn vrienden heeft hun oren bereikt, en Mij bewogen uw vragen te beantwoorden en die geheimen aan u te openbaren als Mij is toegestaan bekend te maken. In uw gewaardeerde brief hebt gij gevraagd welke van de Profeten Gods als verhevener dan de anderen beschouwd zouden moeten worden. Weet voorzeker dat in wezen alle Profeten Gods een en dezelfde zijn. Hun eenheid is volkomen. God, de Schepper, zegt: Er is geen enkel onderscheid tussen de Dragers van Mijn Boodschap. Allen hebben zij slechts één doel; hun geheim is hetzelfde geheim. Eén van hen grotere eer te bewijzen of enkelen boven anderen te verheffen, is geenszins geoorloofd. Iedere ware Profeet beschouwde Zijn Boodschap als in wezen gelijk aan de Openbaring van iedere andere voor Hem verschenen Profeet. Indien daarom enig mens faalt deze waarheid te begrijpen en zich dientengevolge ijdele en ongepaste taal veroorlooft, mag niemand wiens inzicht juist en wiens begrip verlicht is, ooit toelaten dat zulk ijdel gepraat hem in zijn geloof doet wankelen.
De omvang van de openbaring der Godsgezanten moet echter in deze wereld verschillen. Elk van hen is de Drager van een bepaalde Boodschap en is gemachtigd Zich door specifieke handelingen te openbaren. Dit is de reden waarom zij in grootheid schijnen te verschillen. Hun openbaring kan worden vergeleken met het maanlicht dat zijn glans over de aarde verspreidt. Ofschoon de maan telkens als zij verschijnt in een andere mate haar helderheid uitstraalt, kan noch haar inherente glans afnemen noch haar schijnsel worden gedoofd.
Hieruit blijkt dus duidelijk dat enig schijnbaar verschil in de intensiteit van het licht der Profeten niet inherent is aan het licht zelf, doch eerder moet worden toegeschreven aan de wisselende ontvankelijkheid van een voortdurend veranderende wereld. Aan iedere Profeet die de almachtige en weergaloze Schepper besloot tot de volkeren der aarde te zenden, werd een Boodschap toevertrouwd en de opdracht gegeven op een wijze te handelen die het beste beantwoordde aan de eisen van de tijd waarin Hij verscheen. Gods plan met het zenden van Zijn Profeten naar de mensen is tweeledig. Ten eerste om de mensenkinderen van het duister der onwetendheid te bevrijden en hen naar het licht van waar begrip te leiden. Ten tweede om de vrede en rust van de mensheid te verzekeren en in alle middelen te voorzien waardoor deze tot stand gebracht kunnen worden.
De Profeten Gods moeten beschouwd worden als geneesheren wier taak het is het welzijn van de wereld en haar volkeren te bevorderen, opdat zij door de geest van eenheid de ziekte van een verdeelde wereld kunnen genezen.

Niemand heeft het recht hun woorden in twijfel te trekken of hun handelwijze te kleineren, want zij zijn de enigen die er aanspraak op kunnen maken de ziekte te begrijpen en zijn kwalen feilloos te onderkennen.

Geen mens, hoe scherpzinnig zijn inzicht ook mag zijn, kan ooit hopen de hoogte van wijsheid en begrip van de goddelijke Geneesheer te bereiken.

Geen wonder dus dat de in deze tijd door de geneesheer voorgeschreven behandeling niet geheel gelijk is aan die welke Hij vroeger voorschreef.

Hoe zou het anders kunnen zijn, dat de kwalen waaraan de zieke lijdt in ieder stadium van zijn ziekte een speciaal geneesmiddel vereisen.

Op dezelfde wijze hebben de Profeten Gods iedere keer dat zij de wereld hebben verlicht met de luisterrijke straling van de Dagster van goddelijke kennis, telkens weer de volkeren opgeroepen Gods licht te aanvaarden door die middelen, welke het beste beantwoorden aan de eisen van de tijd waarin Zij verschenen.

Aldus waren Zij in staat het duister van onwetendheid te verdrijven en de luister van hun kennis over de wereld te doen schijnen.

Daarom moet het oog van ieder mens met onderscheidingsvermogen gericht zijn op het diepste wezen van deze Profeten, aangezien hun enige doel steeds is geweest de dwalenden te leiden en de gekwelden vrede te geven.

Dit zijn geen dagen van voorspoed en triomf.

De gehele mensheid heeft te kampen met velerlei kwalen.

Spant u daarom in om haar leven te redden door het heilzame geneesmiddel dat de almachtige hand van de onfeilbare Geneesheer heeft bereid.
En nu betreffende uw vraag ten aanzien van de aard van de religie. Weet dat zij die waarlijk wijs zijn de wereld hebben vergeleken met de menselijke tempel. Evenals het lichaam van de mens kleding behoeft moet ook het lichaam van het mensdom worden getooid met de mantel van gerechtigheid en wijsheid. Zijn kleed is de Openbaring die God hem geschonken heeft. Wanneer dit kleed aan het doel beantwoord heeft, zal de Almachtige het voorzeker vernieuwen. Want ieder tijdperk heeft behoefte aan een nieuwe gave van het licht Gods. Iedere goddelijke Openbaring werd zo neergezonden dat zij beantwoordde aan de omstandigheden van de tijd waarin zij verscheen.
Wat uw vraag betreft aangaande de uitspraken van de leiders van vroegere godsdiensten: ieder wijs en lofwaardig mens zal ongetwijfeld zulk ijdel en nutteloos gepraat schuwen. De onvergelijkbare Schepper schiep alle mensen uit een en dezelfde stof en verhief hun diepste wezenlijkheid boven die van Zijn overige scheppingen. Welslagen of mislukking, winst of verlies, moeten daarom afhangen van de inspanningen van de mens zelf. Hoe meer hij zich inspant, des te groter zal zijn vooruitgang zijn. Wij hopen van harte dat de voorjaarsregens van Gods milddadigheid de bloemen van waar begrip zullen doen opkomen uit de grond van de harten der mensen en hen mogen reinigen van alle aardse bezoedelingen.
XXXV. Denkt een wijle diep na. Wat bracht in iedere Godsbeschikking de volkeren der aarde ertoe de Manifestatie van de Albarmhartige te schuwen? Wat zou hen ertoe hebben aangezet om zich van Hem af te keren en Zijn gezag te betwisten? Zouden de mensen deze woorden die uit de Pen van de goddelijke Bestierder zijn gevloeid overdenken, dan zouden zij, allen zonder uitzondering, zich haasten de waarheid van deze door God gegeven en immerdurende Openbaring aan te nemen, en getuigenis afleggen van datgene wat Hijzelf plechtig heeft bevestigd. Het is de sluier van nutteloze inbeelding die, in de dagen der Manifestaties van de Eenheid Gods en de Dageraden van Zijn eeuwigdurende heerlijkheid, tussen hen en de overige mensheid is gekomen en zal blijven komen. Want in die dagen openbaart Hij Die de Eeuwige Waarheid is, Zich in overeenstemming met datgene wat Hij Zelf heeft beoogd en niet volgens de wensen en verwachtingen der mensen. Evenals Hij heeft geopenbaard: "Steeds wanneer dan een Apostel tot u komt met dat wat uw ziel niet begeert, zwelt gij van trots en behandelt sommigen als bedriegers en doodt anderen".
Er kan geen enkele twijfel over bestaan dat indien deze Apostelen in vervlogen tijden waren verschenen in overeenstemming met de onnutte voorstelling welke de harten der mensen hadden gemaakt, niemand de waarheid van deze geheiligde Wezens zou hebben verworpen. Ofschoon zulke mensen dag en nacht bezig waren de ene ware God te gedenken, en zich vroom bezighielden met het verrichten van hun godsdienstoefeningen, faalden zij uiteindelijk de Dageraden van de tekenen Gods en de Manifestaties van Zijn onweerlegbare bewijzen te erkennen, en deel te hebben aan hun genade. Hiervan getuigen de heilige Geschriften. Gij hebt ongetwijfeld hiervan gehoord.
Beschouwt de Godsbeschikking van Jezus Christus. Ziet, hoe alle geleerden van die generatie, ofschoon zij vurig verlangden naar de Beloofde, Hem niettemin hebben verloochend. Zowel Annas, de meest geleerde onder de geestelijken van zijn tijd, als Kajafas, de hogepriester, klaagden Hem aan en spraken Zijn doodvonnis uit.
Evenzo, toen Muhammad, de Profeet Gods - mogen alle mensen Hem ten offer zijn - verscheen, stonden in de eerste dagen van Zijn Openbaring de geleerden uit Mecca en Medina tegen Hem op en verwierpen Zijn Boodschap, terwijl degenen die van alle kennis verstoken waren Zijn geloof hebben erkend en omhelsd. Denkt een wijle diep na. Beschouwt hoe Balal, de Etiopiër, ongeletterd als hij was, opsteeg tot de hemel van geloof en zekerheid, terwijl 'Abdu'llah Ubayy, een leider onder de geleerden, zich boosaardig inspande om Hem te bestrijden.
Ziet hoe een eenvoudige herder zo werd meegesleept door de geestvervoerende woorden van God dat hij in staat was toegang te verkrijgen tot de woonplaats van zijn Welbeminde en verenigd werd met Hem Die de Heer der Mensheid is, terwijl zij die zich beroemden op hun kennis en wijsheid ver zijn afgedwaald van Zijn pad en verstoken bleven van Zijn genade. Juist daarom heeft Hij geschreven: "Wie onder u wordt verhoogd, zal worden verlaagd en wie wordt verlaagd, zal worden verhoogd". Verwijzingen naar dit onderwerp zijn in de meeste heilige Boeken te vinden, evenals in de uitspraken van de Profeten en Boodschappers van God.
Voorwaar Ik zeg u, dusdanig is de grootheid van deze Zaak dat de vader zijn zoon ontvliedt en de zoon zijn vader ontvliedt. Herinnert u zich het verhaal van Noach en Kanaan. God geve dat gij uzelf in deze dagen van hemelse verrukking, de zoete geuren van de Alglorierijke God niet zult onthouden, en in deze geestelijke Lente deel moogt hebben aan de uitstortingen van Zijn genade. Staat op in de naam van Hem Die de belichaming van alle kennis is, verheft uw stem en verkondigt Zijn Zaak met volkomen onthechting aan de geleerdheid der mensen. Ik zweer bij de Dagster van goddelijke Openbaring ! Op hetzelfde ogenblik dat gij opstaat, zult gij er getuige van zijn hoe een vloed van goddelijke kennis uit uw hart zal stromen, en zult gij de wonderen van Zijn hemelse wijsheid aanschouwen, zoals deze voor u zijn geopenbaard in al hun heerlijkheid. Zoudt gij de zoetheid der Woorden van de Albarmhartige proeven, dan zoudt gij zonder aarzelen uzelf verzaken en uw leven geven voor de Welbeminde.
Wie kan ooit geloven dat deze Dienaar van God ook maar een enkel ogenblik in Zijn hart de wens heeft gekoesterd naar enige aardse eer of voordeel? De Zaak die is verbonden met Zijn Naam, gaat de vergankelijke dingen van deze wereld ver te boven. Aanschouwt Hem, een banneling, een slachtoffer van tirannie, in deze Allergrootste Gevangenis. Zijn vijanden hebben Hem van alle kanten aangevallen, en zullen voortgaan dit te doen tot aan het einde van Zijn leven. Al wat Hij derhalve tot u zegt is geheel ter wille van God, opdat wellicht de volkeren der aarde hun hart zullen reinigen van de smet van slechte begeerten, de sluier ervan uiteen mogen scheuren en de kennis van de ene ware God mogen bereiken - de meest verheven staat waar een mens naar streven kan. Hun geloof of ongeloof in Mijn Zaak kan Mij baten, noch schaden. Wij roepen hen op geheel ter wille van God. Hij kan het Zich waarlijk veroorloven het buiten alle schepselen te stellen.
XXXVI. Weet, dat toen de Zoon des Mensen Zijn geest overgaf aan God, de gehele schepping weende met groot geween. Door Zichzelf te offeren werd al het geschapene met nieuwe kracht bezield. De bewijzen hiervoor zijn in alle volkeren der aarde zichtbaar en liggen nu duidelijk voor u. De diepste wijsheid welke de wijzen hebben geuit, de hoogste geleerdheid die enig verstand ontvouwde, de kunstwerken welke de bekwaamste handen hebben gewrocht, de invloed door de machtigste heerser uitgeoefend, zijn slechts manifestaties van de bezielende kracht, vrijgekomen door Zijn alles overtreffende, Zijn aldoordringende en luisterrijke Geest. Wij getuigen dat toen Hij in de wereld kwam, Hij de pracht van Zijn heerlijkheid over al het geschapene verspreidde. Door Hem herstelde de melaatse van de melaatsheid van verdorvenheid en onwetendheid. Door Hem werden de onreinen en eigenzinnigen genezen. Door Zijn macht, uit de Almachtige God geboren, werden de ogen der blinden geopend en de ziel van de zondaar geheiligd.
Onder melaatsheid moet worden verstaan iedere sluier die ligt tussen de mens en de erkenning van de Heer, zijn God. Al wie toelaat dat hij wordt afgehouden van Hem is waarlijk een melaatse die niet in het Koninkrijk van God, de Machtige, de Alomgeprezene zal worden vermeld. Wij getuigen dat door de Kracht van het woord Gods iedere melaatse werd gereinigd, iedere ziekte werd genezen en alle menselijke zwakheid werd verdreven. Hij is het Die de wereld gezuiverd heeft. Gezegend zij de mens die zich met stralend gelaat naar Hem heeft gekeerd.
XXXVII. Gezegend is de mens die zijn geloof in God en in Zijn tekenen heeft beleden, en heeft ingezien dat "Hem niet naar Zijn handelen zal worden gevraagd". Zulk een inzicht is door God gemaakt tot het sieraad van ieder geloof en de ware grondslag ervan. Hiervan moet de aanvaarding van iedere voortreffelijke daad afhangen. Houdt uw blik hierop gericht, dat wellicht de inblazingen van de opstandigen u niet zullen doen uitglijden.
Zou Hij beschikken dat datgene geoorloofd is wat sinds onheuglijke tijden verboden was en verbieden wat te allen tijde als geoorloofd was beschouwd, dan heeft niemand het recht Zijn gezag in twijfel te trekken. Al wie weifelt, al is het korter dan een ogenblik, moet als een overtreder worden beschouwd.
Al wie deze verheven en fundamentele waarheid niet heeft erkend en deze allerhoogste staat niet heeft bereikt, zal door de stormen van twijfel worden verontrust, en zijn ziel zal door de uitspraken van de ongelovigen in verwarring worden gebracht. Hij die dit beginsel heeft erkend zal met de volmaaktste standvastigheid worden begiftigd. Alle eer zij aan deze glorierijke staat, welks vermelding iedere verheven Tafel siert. Aldus luidt de lering die God u schenkt, een lering die iedere vorm van twijfel en verwarring bij u zal wegnemen, en u in staat zal stellen in deze wereld en in de volgende verlossing deelachtig te worden. Hij is waarlijk de Immer Vergevende, de Milddadigste. Hij is het Die de Boodschappers heeft uitgezonden, en de Boeken heeft neergezonden om te verkondigen "Er is geen ander God dan Ik, de Almachtige, de Alwijze".
XXXVIII. Weet voorzeker dat in iedere Godsbeschikking het licht van goddelijke Openbaring aan de mensen werd gegeven in rechtstreekse verhouding tot hun geestelijke vermogens. Beschouwt de zon. Hoe zwak zijn zijn stralen op het ogenblik dat hij boven de horizon verrijst. Hoe geleidelijk nemen zijn warmte en kracht toe naarmate hij het zenit nadert, middelerwijl al het geschapene in staat stellend om zich aan te passen aan de toenemende sterkte van zijn licht. Hoe gestadig verminderen zij tot hij het punt bereikt waarop hij ondergaat. Zou hij plotseling alle krachten die in hem verborgen zijn onthullen, dan zou hij ongetwijfeld al het geschapene schade toebrengen.... Als de Zon der waarheid, in het beginstadium van zijn openbaring, de vermogens welke de voorzienigheid van de Almachtige hem hebben verleend, plotseling in zijn geheel zou openbaren, zou op dezelfde wijze de aarde van menselijk verstand verwoest en vernietigd worden; want 's mensen hart zou noch de sterkte van zijn openbaring kunnen verdragen, noch zou het in staat zijn de glans van zijn licht te weerspiegelen. Ontzet en overweldigd zou het ophouden te bestaan.
XXXIX.

Geprezen zijt Gij, O Heer Mijn God, voor de wondere openbaringen van Uw ondoorgrondelijk gebod en de menigvuldige rampen die Gij voor Mij hebt bestemd.

Eens hebt Gij Mij in de handen van Nimrod overgeleverd; een andere keer stond Gij toe dat Farao's roede Mij vervolgde.

Alleen Gij kunt, door Uw alomvattende kennis en de werking van Uw wil, de ontelbare beproevingen welke Ik door hun toedoen heb ondergaan, schatten.

Eens hebt Gij Mij in de gevangeniscel van de goddelozen geworpen, om geen andere reden dan dat Mij werd ingegeven in de oren van de uitverkoren bewoners van Uw Koninkrijk een aanduiding te fluisteren van de visie, waarmede Gij Mij door Uw kennis inspireerde, en door de kracht van Uw macht de betekenis ervan aan Mij openbaarde.

Een andere keer hebt Gij Mij geboden dat Ik onthoofd zou worden door het zwaard van de ongelovigen.

Daarna werd Ik gekruisigd omdat Ik de verborgen juwelen van Uw glorierijke eenheid voor de ogen der mensen ontsluierde, daar Ik hun de wondere tekenen van Uw soevereine en eeuwigdurende macht openbaarde.

Hoe bitter waren in een volgend tijdperk de vernederingen, waarmede Ik overstelpt werd in de vlakte van Karbila!

Hoe eenzaam voelde Ik mij onder Uw volk!

Tot welk een staat van hulpeloosheid werd Ik gebracht in dat land !

Niet tevreden met zulk een onwaardige behandeling, hebben Mijn vervolgers Mij onthoofd, en Mijn hoofd hoog meegedragen van land tot land, hebben zij het met openlijk vertoon de starende ongelovige menigte laten zien en hebben het geplaatst op de zetel der verdorvenen en ongelovigen.

In een later tijdperk werd Ik opgehangen en werd Mijn borst tot doelwit der pijlen van boosaardige wreedheid van Mijn vijanden gemaakt.

Mijn ledematen werden doorzeefd met kogels en Mijn lichaam werd in stukken gescheurd.

Ten slotte, ziet hoe in deze Dag Mijn verraderlijke vijanden tegen Mij hebben samengespannen en voortdurend samenzweren om het vergif van haat en boosaardigheid in de zielen van Mijn dienaren te laten indringen.

Uit alle macht beramen zij plannen om hun doel te bereiken...

Hoe smartelijk Mijn toestand ook is, O God, Mijn Welbeminde, Ik betuig U Mijn dank, en Mijn geest is dankbaar voor al wat Mij is overkomen op het pad van Uw welbehagen.

Ik ben overgelukkig met datgene wat Gij voor Mij hebt beschikt en Ik verwelkom, hoe rampzalig het ook zij, het leed en de smart die Ik moet ondergaan.
XL. O Mijn Welbeminde! Gij hebt Uw adem in Mij geblazen en hebt Mij gescheiden van Mijzelf. Gij hebt vervolgens bevolen dat niet meer dan een vaag spiegelbeeld, een louter zinnebeeld van Uw Werkelijkheid in Mij onder de verdorvenen en de afgunstigen moet worden achtergelaten. Zie, hoe door dit zinnebeeld misleid, zij tegen Mij zijn opgestaan en Mij met hun loocheningen hebben overstelpt! Onthul daarom Uw Wezen, O Mijn Meest Geliefde, en verlos Mij uit deze toestand.
Daarop antwoordde een Stem: "Ik bemin, Ik heb dit zinnebeeld innig lief. Hoe kan Ik toestaan dat alleen Mijn ogen dit zinnebeeld aanschouwen en dat geen enkel hart, behalve het Mijne, het erkent? Bij Mijn Schoonheid, welke dezelfde is als Uw Schoonheid! Het is Mijn wens voor Mijn eigen ogen U te verbergen; hoeveel te meer nog voor de ogen van de mensen!"
Ik bereidde Mij voor om antwoord te geven, toen, zie, de Tafel plotseling werd beëindigd, Mijn onderwerp onvoltooid latend, en de parel van Mijn uitspraak bleef onafgeregen.
XLI. God is Mij tot getuige, O mensen! Ik lag in slaap op Mijn legerstede, toen zie, de Bries van God over Mij heen streek en Mij uit Mijn sluimer deed ontwaken. Zijn bezielende Geest deed Mij herleven en Mijn tong werd losgemaakt om Zijn Roep te verkondigen. Beschuldigt Mij niet tegen God te hebben gezondigd. Aanschouwt Mij, niet met uw ogen, maar met de Mijne. Aldus waarschuwt Hij Die de Genadige, de Alwetende is. Denkt gij, o mensen, dat Ik de macht over Gods hoogste Wil en Doel in Mijn handen houd? Het zij verre van Mij om zulk een aanspraak te maken. Hiervan getuig Ik voor God, de Almachtige, de Verhevene, de Alwetende, de Alwijze. Zo Ik de uiteindelijke bestemming van Gods Geloof in Mijn handen had gehad, dan zou Ik nooit, al ware het één ogenblik, hebben toegestaan Mij aan u te openbaren, en evenmin zou Ik Mij hebben veroorloofd één woord over Mijn lippen te laten komen. Hiervan is God Zelf Mij, waarlijk, tot getuige.
XLII. O ZOON VAN RECHTVAARDIGHEID! In het diepst van de nacht begaf zich de schoonheid van het onsterfelijk Wezen van de smaragden hoogte van trouw naar de Sadratu'l-Muntahá en weende zo bitter dat de hemelse scharen en de bewoners van de rijken in den hoge weeklaagden over Zijn wenen. Daarop werd er gevraagd: Waarom dit wenen en klagen? Hij antwoordde: zoals geboden wachtte Ik hoopvol op de heuvel van trouw, doch ademde niet de geur van trouw in van hen die op aarde verwijlen. Dan tot terugkeer gemaand zag Ik plotseling dat enige duiven van heiligheid het zwaar te verduren hadden in de klauwen van aardse honden. Waarop de hemelse Maagd ongesluierd en stralend uit Haar mystieke woning snelde en naar hun namen vroeg, en alle werden genoemd op één na. Na aandringen werd de eerste letter ervan gezegd, waarop de bewoners van de hemelse verblijven uit hun woning van heerlijkheid toesnelden. En toen de tweede letter werd uitgesproken, vielen zij allen neer in het stof. Op dat moment weerklonk een stem uit het binnenste van het heiligdom: "Tot hiertoe en niet verder." Waarlijk, wij getuigen van hetgeen zij hebben gedaan en nu nog doen.
XLIII. O Afnán, O gij die zijt voortgesproten uit Mijn oude Stam! Mijn heerlijkheid en Mijn goedertierenheid ruste op u. Hoe onmetelijk is het tabernakel van de Zaak Gods! Het overschaduwt alle volkeren en geslachten op aarde en zal eerlang de gehele mensheid onder zijn beschutting bijeenbrengen. Uw dag van dienen is nu aangebroken. Ontelbare Tafelen getuigen van de gaven die u rijkelijk werden geschonken. Verheft u voor de triomf van Mijn Zaak en wint door de kracht van uw woorden het hart der mensen. Gij moet aantonen wat de vrede en het welzijn van de armzaligen en vertrapten zal verzekeren. Omgordt de lendenen van uw streven, opdat gij de gevangene kunt verlossen van zijn ketenen en hem in staat kunt stellen ware vrijheid te bereiken.
Gerechtigheid betreurt in deze tijd haar jammerlijke staat en billijkheid kreunt onder het juk van verdrukking. De zware wolken van tirannie verduisteren de aarde en omsluiten haar volkeren. Door de beweging van Onze Pen van heerlijkheid hebben Wij in opdracht van de almachtige Beschikker ieder menselijk omhulsel nieuw leven ingeblazen en ieder woord met nieuwe kracht begiftigd. Al het geschapene toont de bewijzen van deze wereldomvattende vernieuwing. Dit is de grootste, de meest vreugdevolle tijding die door de Pen van deze Verguisde aan de mensheid is gegeven. Waarvoor vreest gij, o Mijn geliefden? Wie kan u ontmoedigen? Een weinig vocht is voldoende om de hard geworden klei waaruit deze eigenzinnige generatie is gevormd, op te lossen. Alleen reeds het feit van uw samenkomen is voldoende om de strijdkrachten van deze ijdele en nietswaardige mensen te verstrooien. . . .
Ieder weldenkend mens zal in deze tijd geredelijk toegeven dat de raad die de Pen van de Verguisde heeft geopenbaard, de hoogste bezielende kracht is voor de vooruitgang van de wereld en de verheffing van haar volkeren. Verheft u, o mensen, en besluit door de kracht van Gods macht de overwinning op uzelf te behalen, zodat de gehele mensheid kan worden bevrijd en gelouterd van haar knechtschap aan de goden van haar ijdele verbeelding - goden die haar zulk een schade berokkenen en verantwoordelijk zijn voor de ellende van hun rampzalige aanbidders. Deze afgoden vormen de hindernis die de mens belemmert in zijn pogingen tot vooruitgang op de weg naar volmaaktheid. Wij koesteren de hoop dat de Hand der goddelijke macht de mensheid bijstaat en haar verlost uit haar staat van jammerlijke vernedering.
In een van de Tafelen zijn deze woorden geopenbaard: O volk Gods! Houdt u niet bezig met uw eigen belangen; laat uw denken gericht zijn op hetgeen de mensheid geluk en welzijn brengt, en hart en ziel der mensen heiligt. Dit kan het beste worden bereikt door zuivere en heilige daden, door een deugdzaam leven en een goed gedrag. Dappere daden zullen de triomf van deze Zaak verzekeren en een godvruchtig karakter zal haar kracht versterken. Houdt u aan rechtvaardigheid, o volk van Bahá. Dit waarlijk is het gebod dat deze Verguisde u geeft, en het eerste dat Zijn onbeperkte Wil voor een ieder van u uitkoos.
O vrienden! Het betaamt u uw ziel te verkwikken en te verlevendigen door de genadige gunsten die in deze goddelijke, deze zielvervoerende Lente over u worden uitgestort. De Dagster van Zijn verheven heerlijkheid spreidt haar licht over u uit en de wolken van Zijn onbegrensde genade beschutten u. Hoe groot is de beloning voor hem die zich een zo grote milddadigheid niet onthoudt, noch faalt de schoonheid van Zijn Meest Geliefde in Zijn nieuwe gewaad te herkennen. Waakt over uzelf want de Boze ligt op de loer, klaar om u te verstrikken. Staalt u tegen zijn snode listen en ontvlucht, geleid door het licht van de naam van de alziende God, de u omringende duisternis. Laat uw blik veeleer de wereld omvatten in plaats van beperkt te blijven tot uw eigen ik. De Boze is hij die de vooruitgang tegenhoudt en de geestelijke ontwikkeling van de mensenkinderen belemmert.
In deze Dag is het de plicht van ieder mens zich te houden aan al hetgeen het belang van alle naties en rechtvaardige regeringen bevordert en hun staat verhoogt.

Door ieder vers dat de Pen van de Allerhoogste heeft geopenbaard, zijn de deuren van liefde en eenheid ontsloten en wijd voor het gezicht der mensen geopend.

Wij hebben eertijds verklaard - en Ons Woord is de waarheid - "Verkeert met de volgelingen van alle religies in een geest van vriendelijkheid en kameraadschap".

Al wat de mensenkinderen ertoe heeft gebracht elkander te mijden en onenigheid en verdeeldheid onder hen heeft veroorzaakt, is door de openbaring van deze woorden nietig verklaard en afgeschaft.

Met het doel de wereld van het bestaan te veredelen en 's mensen geest en ziel te verheffen, is uit de hemel van Gods Wil neergezonden hetgeen het doeltreffendste middel is voor de opvoeding van de gehele mensheid.

De diepste zin en volmaaktste uitdrukking van al hetgeen de volkeren eertijds hebben gezegd of geschreven, is door middel van deze machtigste Openbaring neergezonden uit de hemel van de Wil van de Albezittende, de eeuwige God.

Vroeger is geopenbaard: "Liefde voor het vaderland is een bestanddeel van het Godsgeloof".

De Tong van verhevenheid heeft echter ten tijde van Zijn manifestatie verkondigd: "Men beroeme zich er niet op zijn vaderland lief te hebben, doch stelle er een eer in de wereld lief te hebben".

Door de kracht die door deze verheven woorden vrijkwam, heeft Hij aan de vogels der mensenharten een frisse impuls en een nieuwe richting gegeven en ieder spoor van voorbehoud en beperking uit Gods Heilig Boek gewist...
O volk van Gerechtigheid! Weest zo stralend als het licht en zo schitterend als het vuur dat in de Braamstruik brandde. De helderheid van het vuur van uw liefde zal zonder twijfel de strijdende volkeren en geslachten op aarde samensmeden en verenigen, terwijl de felheid van de vlam van vijandschap en haat slechts strijd en vernietiging kan teweegbrengen Wij smeken God, Zijn schepselen te beschermen tegen de snode plannen van Zijn vijanden. Voorwaar, Hij heeft macht over alle dingen.
Eer en lof zij de ene ware God - verheven zij Zijn glorie - daar Hij door de Pen van de Allerhoogste de deur van 's mensen hart heeft geopend. Ieder vers dat deze Pen heeft geopenbaard, is een helder stralende poort die de heerlijkheden ontsluit van een heilig en godvruchtig leven, van zuivere en onbevlekte daden. De oproep en boodschap die Wij gaven, waren nooit bedoeld om slechts één land of één volk te bereiken of te bevoordelen. De mensheid in haar geheel moet zich vastberaden houden aan al hetgeen haar werd geopenbaard en geschonken. Dan, slechts dan zal zij ware vrijheid erlangen. De gehele aarde is verlicht met de stralende heerlijkheid van Gods Openbaring. In het jaar zestig stond Hij die het licht van goddelijke Leiding aankondigde - moge de gehele schepping Hem ten offer zijn - op om een nieuwe openbaring van de goddelijke Geest te verkondigen, en Hij werd, twintig jaar later, opgevolgd door Hem door wiens komst de wereld tot ontvanger van deze beloofde heerlijkheid, deze wonderbaarlijke gunst werd gemaakt. Ziet hoe het merendeel van de mensheid werd begiftigd met het vermogen om te luisteren naar Gods meest verheven Woord - het Woord waarvan het verzamelen en de geestelijke opstanding van alle mensen moet afhangen. . .
Neigt uw hart, o volk van God, naar de raadgevingen van uw ware, uw onvergelijkelijke Vriend. Het Woord Gods kan worden vergeleken met een jong boompje, waarvan de wortels in de harten der mensen werden geplant. Het is uw plicht de groei ervan te bevorderen met de levende wateren van wijsheid, van gewijde en heilige woorden, opdat zijn wortel zich stevig in de aarde moge vasthechten en zijn takken zich hemelhoog en nog verder zullen uitstrekken.
O gij die op aarde woont! Het onderscheidende kenmerk dat het bijzondere karakter van deze meest voortreffelijke Openbaring tekent, bestaat hieruit dat Wij, enerzijds, al datgene wat de oorzaak is geweest van strijd en onheil onder de mensenkinderen, uit de bladzijden van Gods heilig Boek hebben uitgewist, en anderzijds de essentiële vereisten voor eendracht, begrip en voor volledige en blijvende eenheid hebben neergelegd. Wel gaat het hen die Mijn wetten nakomen.
Herhaaldelijk hebben Wij Onze geliefden aangespoord alles, wat dan ook, waaraan een zweem van tweedracht te bespeuren valt niet alleen te vermijden, ja zelfs te ontvluchten. De wereld is in grote beroering, en de gemoederen van de mensen zijn in een toestand van volslagen verbijstering. Wij smeken de Almachtige dat Hij hen genadiglijk moge verlichten met de glorie van Zijn Gerechtigheid, en hen in staat moge stellen om datgene te ontdekken wat voor hen te allen tijde en onder alle omstandigheden heilzaam zal zijn. Hij is waarlijk de Albezitter, de Hoogste.
XLIV. Zet de vreze Gods niet terzijde, O gij geleerden der wereld, en oordeelt rechtvaardig over de Zaak van deze Ongeletterde van Wie alle Boeken van God, de Beschermer, de Bij-Zich-Bestaande, hebben getuigd.
...Zal de vrees voor het misnoegen van God, de vrees voor Hem Die zijns gelijke of weerga niet heeft, u niet doen ontwaken? Hij Die door de wereld werd verguisd, had nimmer omgang met u, heeft nooit uw boeken bestudeerd en aan geen van uw woordentwisten deelgenomen. Het gewaad dat Hij draagt, Zijn golvende lokken, Zijn hoofdtooi getuigen van de waarheid van Zijn woorden. Hoe lang zult gij volharden in uw onrechtvaardigheid? Aanschouwt de verblijfplaats waarin Hij, die de belichaming is der gerechtigheid, gedwongen is te wonen. Opent uw ogen en Zijn treurige toestand ziende, denkt diep na over hetgeen uw handen hebben teweeggebracht, opdat gij wellicht niet verstoken moogt blijven van het licht van Zijn goddelijke uitspraken, noch van uw aandeel uit de oceaan van Zijn kennis.
Bepaalde mensen, zowel onder de gewone burgers als onder de adel, hebben de tegenwerping gemaakt dat deze Verguisde noch een lid is van de geestelijke orde, noch een afstammeling is van de Profeet. Zeg: O gij die beweert rechtvaardig te zijn! Denkt een wijle na, en gij zult erkennen hoe oneindig verheven Zijn huidige staat is boven de rang welke gij beweert dat Hij zou moeten bezitten. De Wil van de Almachtige heeft beschikt dat Zijn Zaak zou voortkomen en geopenbaard worden uit een huis, geheel verstoken van alles wat de geestelijkheid, de godgeleerden, de wijsgeren en geleerden gewoonlijk bezitten.
De Ademtocht van de goddelijke Geest deed Hem ontwaken en gebood Hem op te staan en Zijn openbaring te verkondigen. Nauwelijks was Hij uit Zijn sluimer ontwaakt, of Hij verhief Zijn stem en riep de gehele mensheid op tot God, de Heer aller werelden. Wij werden bewogen deze woorden te openbaren met het oog op de geestelijke zwakheid en broosheid der mensen, overigens is de Zaak die Wij hebben verkondigd van dien aard dat geen pen haar ooit kan beschrijven, noch enig verstand de grootheid ervan bevatten. Hiervan getuigt Hij bij Wie het Moederboek berust.
XLV. De Aloude Schoonheid heeft gedoogd in ketenen te worden geslagen, zodat de mensen bevrijd kunnen worden uit hun knechtschap en Hij heeft aanvaard als gevangene te worden opgesloten in deze machtigste Vesting, opdat de gehele wereld ware vrijheid moge verkrijgen. Hij heeft de lijdensbeker tot de bodem geledigd, opdat alle volkeren op aarde duurzame vrede mogen verkrijgen en van blijdschap vervuld zullen worden. Dit is door de barmhartigheid van uw Heer, de Meedogende, de Barmhartigste. Wij hebben vernedering aanvaard, o gelovigen in de Eenheid van God, opdat gij moogt worden verheven, en Wij hebben talloze kwellingen ondergaan, opdat gij voorspoed en welvaart moogt genieten. Ziet, hoe Hij die gekozen is om de gehele wereld nieuw te maken, gedwongen werd door hen die zich met God gelijk stelden, in de meest troosteloze stad te wonen!
XLVI. Ik treur niet over de last van Mijn gevangenschap. Evenmin ben ik bedroefd over Mijn vernedering, of de beproevingen die Ik onderga door Mijn vijanden. Bij Mijn leven! Ze zijn Mijn heerlijkheid een heerlijkheid waarmede God Zijn eigen Zelf heeft getooid. Wist gij dit slechts.
De schande die Ik moest verduren heeft de heerlijkheid, waarmede de gehele schepping werd bekleed, onthuld, en door de wreedheden die Ik heb verdragen, heeft de Dagster van Gerechtigheid zich geopenbaard, en haar luister over de mensen uitgestort.
Mijn droefheid gaat uit naar diegenen die zich hebben verwikkeld in hun verdorven hartstochten en beweren verbonden te zijn met het Geloof van God, de Genadige, de Algeprezene.
Het betaamt het volk van Bahá der wereld en al wat daarin is af te sterven, zo onthecht te zijn van alle aardse dingen dat de bewoners van het Paradijs de welriekende geur van heiligheid van hun gewaad kunnen inademen, opdat alle volkeren der aarde van hun gelaat de glans van de Albarmhartige mogen herkennen en door hen de tekenen en de bewijzen van God, de Almachtige, de Alwijze, alom worden verspreid. Degenen die de schone naam van de Zaak Gods hebben bezoedeld door de vleselijke dingen na te jagen - zij dwalen ontwijfelbaar.
XLVII.

O Joden!

Als het uw voornemen is Jezus, de Geest van God, wederom te kruisigen, doodt Mij dan, want Hij is weer in Mijn persoon aan u geopenbaard.

Handelt met Mij zoals gij wilt, want Ik heb plechtig beloofd Mijn leven te geven in het pad van God.

Ik zal geen mens vrezen, al zouden de machten van hemel en aarde zich tegen Mij verbinden.

Volgelingen van het Evangelie!

Als gij de wens koestert Muhammad, de Apostel van God, te doden, grijpt Mij en maakt een einde aan Mijn leven, want Ik ben Hem en Mijn wezen is Zijn wezen.

Doet met Mij wat u wilt, want het diepste verlangen van Mijn hart is de tegenwoordigheid te bereiken van Mijn Meest Geliefde in Zijn Koninkrijk van Heerlijkheid.

Dit is het goddelijke gebod, zo gij het wist.

Volgelingen van Muhammad!

Indien het uw wens is met pijlen de borst van Hem die Zijn Boek, de Bayán, tot u deed neerzenden te doorzeven, slaat dan de hand aan Mij en vervolgt Mij, want Ik ben Zijn Welbeminde, de openbaring van Zijn eigen Zelf, alhoewel Mijn naam niet Zijn naam is.

Ik ben gekomen in de schaduw der wolken van heerlijkheid, en Ik ben door God met onoverwinnelijke soevereiniteit bekleed.

Waarlijk, Hij is de Waarheid, de Kenner van het ongeziene.

Waarlijk, Ik verwacht van u de behandeling welke gij Hem die voor Mij is gekomen hebt gegeven.

Hiervan getuigen, waarlijk, alle dingen, indien gij behoort tot diegenen die luisteren.

O volk van de Bayán!

Indien gij besloten hebt het bloed te vergieten van Hem wiens komst de Báb heeft verkondigd, wiens komst Muhammad heeft voorzegd, en wiens openbaring Jezus Christus Zelf heeft aangekondigd, aanschouwt Mij, bereid en weerloos voor u staande.

Handelt met Mij, zoals gij zelf wilt.
XLVIII. God is mij tot getuige! Ware het niet in strijd met hetgeen de Tafelen Gods hebben bevolen, dan zou Ik gaarne de handen hebben gekust van een ieder die poogde Mijn bloed te vergieten in het pad van de Welbeminde. Bovendien zou Ik hem een deel schenken van de aardse goederen die God Mij heeft veroorloofd te bezitten, alhoewel hij die deze daad beging de toorn van de Almachtige zou hebben opgewekt, zich Zijn vervloeking op de hals zou halen, en hebben verdiend te worden gefolterd in alle eeuwigheid Gods, de Albezittende, de Rechtvaardige, de Alwijze.
XLIX. Weet voorwaar dat steeds, wanneer deze Jongeling Zijn ogen op Zijn eigen zelf richt, Hij dit de meest onbeduidende van de gehele schepping vindt. Wanneer Hij, evenwel, de schitterende pracht beschouwt die Hij gemachtigd is te openbaren, zie, dan wordt dit zelf voor Hem herschapen in een soevereine Macht die het wezen aller zichtbare en onzichtbare dingen doordringt. Verheerlijkt zij Hij Die door de kracht der waarheid, de Openbaring van Zijn eigen Zelf heeft neergezonden en Hem Zijn boodschap voor de gehele mensheid heeft toevertrouwd.
L.

Ontwaakt, O gij achtelozen, uit de sluimer van uw onachtzaamheid, opdat gij de uitstraling die Zijn heerlijkheid over de wereld heeft verspreid, moogt aanschouwen.

Hoe dwaas zijn zij die morren over de vroegtijdige geboorte van Zijn licht.

O gij die innerlijk blind zijt.

Of het nu te vroeg is of te laat, de tekenen van Zijn stralende heerlijkheid zijn nu werkelijk zichtbaar.

Het betaamt u, u ervan te vergewissen of zulk een licht al dan niet is verschenen.

Het ligt noch in uw macht, noch in de mijne het tijdstip te bepalen waarop het moet worden geopenbaard.

Gods ondoorgrondelijke Wijsheid heeft vooraf dit uur vastgesteld.

Weest tevreden, O mensen, met datgene wat God voor u heeft gewenst en voor u heeft voorbeschikt . . .

O gij die Mij kwaad toewensen!

De Dagster van eeuwige Leiding zij mijn getuige:

Had het in mijn macht gelegen, dan zou ik er onder geen enkele omstandigheid in hebben toegestemd mij onder de mensen te onderscheiden, want de Naam die ik draag acht het verre beneden zich omgang te hebben met deze generatie, wier tong bezoedeld en wier hart vals is.

En steeds wanneer ik verkoos te zwijgen en mij stil te houden, zie, dan wekte de stem van de Heilige Geest, staande aan mijn rechterhand, mij op, en de allerhoogste Geest verscheen voor mijn aangezicht, Gabriël beschutte mij en de Geest van Heerlijkheid roerde in mijn borst, gebood mij op te staan en mijn zwijgen te verbreken.

Wanneer uw gehoor is gezuiverd en uw oren aandachtig luisteren, zult gij zekerlijk bemerken dat alle ledematen van mijn lichaam, ja zelfs alle atomen van mijn wezen, uitdrukkelijk getuigen van deze roep: "God, buiten Wie er geen ander God is, en Hij Wiens schoonheid nu is geopenbaard, is de weerspiegeling van Zijn heerlijkheid voor allen die in de hemel en op aarde zijn".
LI. O mensen! Ik zweer bij de ene ware God! Dit is de Oceaan waaruit alle zeeën zijn voortgekomen en waarmede al deze zeeën uiteindelijk zullen worden verenigd. Uit Hem zijn alle Zonnen voortgekomen en tot Hem zullen zij allen wederkeren. Door Zijn macht hebben de Bomen van goddelijke Openbaring hun vruchten voortgebracht, waarvan een ieder werd neergezonden in de vorm van een Profeet die een Boodschap met zich bracht voor Gods schepselen in elk der werelden, wier aantal God alleen in Zijn alomvattende Kennis kan tellen. Dit heeft Hij tot stand gebracht door middel van slechts één Letter van Zijn Woord, door Zijn Pen geopenbaard - een Pen die bewogen wordt door Zijn besturende Vinger - en Zijn Vinger zelf wordt geschraagd door de kracht van Gods Waarheid.
LII. Zeg, O mensen! Onttrekt u niet aan de genade van God en Zijn barmhartigheid. Al wie zich daaraan onttrekt, lijdt met recht een zwaar verlies. Wel dan, O mensen! Aanbidt gij het stof en keert gij u af van uw Heer, de Genadige, de Almilddadige? Vreest God en behoort niet tot hen die vergaan. Zeg: Het Boek Gods werd neergezonden in de gedaante van deze Jongeling. Geheiligd derhalve zij God, de meest voortreffelijke aller makers! Weest goed op uw hoede, O volkeren der wereld, dat gij niet vlucht voor Zijn aangezicht. Ja, haast u om Zijn tegenwoordigheid te bereiken en behoort tot hen die tot Hem zijn teruggekeerd. Bidt om vergiffenis, o mensen, vanwege het falen in uw plicht jegens God, en te hebben gezondigd tegen Zijn Zaak, en behoort niet tot de dwazen. Hij is het Die u geschapen heeft; Hij is het Die uw ziel heeft gevoed door middel van Zijn Zaak, en u in staat heeft gesteld Hem te erkennen die de Almachtige, de Verhevenste, de Alwetende is. Hij is het Die voor uw ogen de schatten van Zijn kennis heeft ontsluierd, en u deed opstijgen naar de hemel van zekerheid - de zekerheid van Zijn onweerstaanbaar, Zijn onweerlegbaar, en meest verheven Geloof.
Hoedt u, dat gij uzelf niet de genade Gods ontneemt, dat gij uw werken niet te gronde richt en gij de waarheid niet verwerpt van deze meest duidelijke, deze verheven, deze schitterende en glorierijke Openbaring. Beoordeelt de Zaak van God, uw Schepper, eerlijk en aanschouwt hetgeen is neergezonden vanuit de Troon in den hoge, en overdenkt dit met een schuldeloos en geheiligd hart. Dan zal de waarheid dezer Zaak u even duidelijk zijn als de zon in zijn middagluister. Dan zult gij tot hen behoren die in Hem hebben geloofd.
Zeg: Het eerste en voornaamste bewijs dat Zijn waarheid bevestigt is Zijn eigen Zelf. Na dit bewijs komt Zijn Openbaring. Want voor een ieder die faalt, hetzij het ene of het andere te erkennen, heeft Hij de woorden vastgelegd welke Hij als bewijs van Zijn werkelijkheid en waarheid heeft geopenbaard. Dit is, waarlijk, een teken van Zijn liefdevolle barmhartigheid jegens de mensen. Hij heeft ieder mens begiftigd met het vermogen de tekenen Gods te erkennen. Hoe zou Hij anders Zijn getuigenis voor de mensen kunnen waarmaken, zo gij tot hen behoort die Zijn Zaak in hun hart overwegen. Hij zal nooit iemand onrechtvaardig behandelen en evenmin zal Hij een mens boven zijn kracht beproeven. Hij is, waarlijk, de Meedogende, de Albarmhartige.
Zeg: Zo groot is de heerlijkheid van de Zaak Gods dat zelfs de blinden het kunnen waarnemen, hoeveel te meer diegenen wier blik scherp en wier visie zuiver is. De blinden, alhoewel niet in staat het licht van de zon waar te nemen, kunnen niettemin zijn voortdurende warmte ervaren. De blinden van hart onder het volk van de Bayán - en hiertoe is God Mijn getuige - zijn evenwel niet bij machte, hoe lang de zon ook op hen moge schijnen, zijn stralen noch zijn heerlijkheid waar te nemen, of de warmte van zijn stralen te waarderen.
Zeg: O volk van de Bayán! Wij hebben u op aarde uitverkoren om Ons Zelf te kennen en te erkennen. Wij deden u de rechterzijde van het Paradijs naderen - de Plek van waaruit het onblusbare vuur in menigvuldige klanken uitroept: "Er is geen ander God buiten Mij, de Almogende, de Hoogste ! " Neemt u in acht dat gij uzelf niet als door een sluier laat buitensluiten van deze Dagster welke schijnt boven de dageraad van de Wil van uw Heer, de Albarmhartige, en wier licht zowel de onaanzienlijke als de voorname mensen omgeeft. Zuivert uw blik, opdat gij zijn luister met uw eigen ogen moge aanschouwen, en verlaat u niet op de ogen van een ander, behalve uzelf, want God belast geen mens ooit boven zijn kracht. Aldus werd het neergezonden tot de Profeten en Boodschappers van weleer en opgetekend in alle Geschriften.
Spant u in, o mensen, toegelaten te worden tot deze onmetelijke Oneindigheid, waarvoor God begin noch einde heeft bepaald, waarin Zijn stem zich verhief en waarover de zoete geuren van heiligheid en heerlijkheid werden verspreid. Ontdoet u niet van het Gewaad van grootheid en laat niet toe dat uw hart verstoken blijft van het gedenken van uw Heer, of uw oren van het luisteren naar de lieflijke melodieën van Zijn wondere, Zijn verheven, Zijn allesbedwingende, Zijn heldere en meest welsprekende stem.
LIII. O Nasir, o Mijn dienaar! God, de eeuwige Waarheid is Mij tot getuige. De hemelse Jongeling heeft in deze Dag de glorierijke Kelk van Onsterfelijkheid geheven boven de hoofden der mensen, en staat verwachtingsvol op Zijn zetel, zich afvragend wie Zijn heerlijkheid zal erkennen, en welke arm zich zonder aarzelen zal uitstrekken om de Beker uit Zijn sneeuwwitte Hand te grijpen en te ledigen. Slechts enkelen hebben tot nu toe volop gedronken van deze weergaloze, deze zachtstromende genade van de Aloude Koning. Zij bewonen de verhevenste verblijven van het Paradijs en zijn hecht gevestigd op de zetels van gezag. Bij de rechtvaardigheid Gods! Noch de spiegels van Zijn heerlijkheid, noch de onthullers van Zijn namen, noch enig geschapen ding dat er ooit bestond of zal bestaan, kan hen ooit overtreffen, indien gij behoort tot hen die deze waarheid verstaan.
O Nasir! De voortreffelijkheid van deze Dag is onmetelijk verheven boven het bevattingsvermogen der mensen, hoe omvangrijk hun kennis en hoe diepgaand hun begrip ook is. Hoeveel te meer moet het de verbeeldingskracht te boven gaan van hen die van zijn licht zijn afgedwaald en van zijn luister zijn buitengesloten! Zoudt gij de dichte sluier die uw blik verblindt, vaneenscheuren, dan zoudt gij zulk een milddadigheid waarnemen waarmee niets kan worden vergeleken of geëvenaard vanaf het begin dat geen begin heeft tot het einde dat geen einde heeft. Welke taal zou Hij die de Spreekbuis is van God verkiezen te spreken, opdat zij die als door een sluier van Hem zijn buitengesloten Zijn heerlijkheid kunnen erkennen? De rechtschapenen - de bewoners van het Koninkrijk in den hoge - zullen volop drinken van de Wijn van Heiligheid in Mijn naam, de Alglorierijke. Niemand anders dan zij zullen zulke gunsten deelachtig zijn.
LIV. Bij de rechtvaardigheid van God, mijn Welbeminde! Ik heb nooit gestreefd naar werelds leiderschap. Mijn enig doel was om aan de mensen over te brengen hetgeen God, de Genadige, de Onvergelijkelijke Mij gebood over te brengen, zodat het hen vrij kan maken van alles wat tot deze wereld behoort en hen tot zulke hoogten kan voeren als noch de kwaadwilligen zich kunnen indenken noch de weerspanningen zich kunnen voorstellen.
LV. O, Land van Tá (Tihrán), roep u de eerste dagen in het geheugen, toen uw Heer u tot de zetel van Zijn troon maakte, en u omgaf met de pracht van Zijn heerlijkheid. Hoe enorm groot was het aantal geheiligde wezens, die symbolen van zekerheid die, in hun grote liefde voor u, hun leven en hun hele bezit prijsgaven om uwentwille ! Vreugde zij met u en gelukzalig zij die in u verblijven. Ik getuig dat uit u zoals ieder onderscheidend hart weet, de levende ademtocht uitgaat van Hem die het Verlangen is van de wereld. In u is de Ongeziene onthuld en van u is uitgegaan wat verborgen lag voor de ogen der mensen. Wie zullen Wij gedenken uit de menigten van hen die u oprecht liefhebben, wier bloed binnen uw poorten is vergoten en wier stoffelijke resten nu onder uw aarde zijn verborgen? De zoete geuren Gods hebben onafgebroken over u gezweefd, en zullen eeuwigdurend blijven zweven over u. Onze Pen wordt ingegeven u te gedenken en de slachtoffers van tirannie - de mannen en vrouwen die onder uw stof rusten - te verheerlijken.
Onder hen is Onze eigen zuster, die Wij thans in Onze herinnering roepen als een teken van Onze trouw en een bewijs van Onze goedertierenheid jegens haar. Hoe beklagenswaardig was haar toestand! Met welk een overgave keerde zij terug tot haar God! Alleen Wij, in Onze alomvattende kennis, hebben dit geweten.
O Land van Tá! Door de genade Gods zijt gij nog steeds een middelpunt waar Zijn geliefden samenkomen. Gelukkig zijn zij; gelukkig iedere vluchteling die uw beschutting zoekt in zijn lijden op de weg van God, de Heer van deze wondere Dag! Gezegend zijn zij die de ene, ware God gedenken, die Zijn Naam verheerlijken en onverdroten trachten Zijn Zaak te dienen. Naar juist deze mensen hebben de heilige Boeken van weleer verwezen. De Aanvoerder der Gelovigen heeft hen hooglijk geprezen met te zeggen: "De gelukzaligheid die hen wacht, overtreft de gelukzaligheid die Wij nu genieten". Hij, waarlijk, sprak de waarheid en hiervan getuigen Wij nu. De luister van hun staat is echter vooralsnog niet onthuld. De Hand van goddelijke kracht zal zekerlijk de sluier oplichten en aan 'sÊmensen oog onthullen hetgeen het oog van de wereld zal verblijden en verhelderen.
Betuig uw dank aan God, de Eeuwige Waarheid, verheven zij Zijn glorie, aangezien u zulk een wondere gunst is geworden en gij getooid zijt met het sieraad van Zijn lof. Waardeer de waarde van deze dagen en blijf trouw aan al wat passend is in deze Openbaring. Hij, waarlijk, is de Raadgever, de Meedogende, de Alwetende.
LVI. Laat niets u bedroeven, O Land van Tá16, want God heeft u verkozen om de bron te zijn van de vreugde van de gehele mensheid. Hij zal, indien het Zijn Wil is, uw troon zegenen met iemand die met rechtvaardigheid zal heersen, die de kudde Gods welke door de wolven is verstrooid, bijeen zal brengen. Zulk een heerser zal met vreugde en blijdschap zijn gelaat naar het volk van Bahá keren en het zijn gunsten verlenen. Hij wordt in Gods ogen werkelijk beschouwd als een juweel onder de mensen. Op hem ruste voor immer de heerlijkheid Gods en de heerlijkheid van allen die in het koninkrijk van Zijn openbaring verwijlen.
Verheug u met grote vreugde, want God heeft u gemaakt tot "de dageraad van Zijn licht", aangezien in u de Manifestatie van Zijn Heerlijkheid werd geboren. Verheug u over deze naam die u is gegeven - een naam waardoor de dagster van genade zijn glans heeft verspreid, waardoor hemel en aarde zijn verlicht.
Eerlang zal de toestand in uw stad veranderen en zullen de teugels van macht in handen van het volk komen. Waarlijk, uw Heer is de Alwetende. Zijn gezag omvat alle dingen. Wees vol vertrouwen in de genadige gunst van uw Heer. Het oog van Zijn goedertierenheid zal eeuwig op u zijn gericht. De dag nadert waarop uw onrust tot vrede en rust zal zijn omgevormd. Aldus is het verordend in het wondere Boek.
LVII. Wanneer gij vertrokken zijt uit de hof van Mijn aanwezigheid, o Muhammad, richt dan uw schreden naar Mijn Huis (Baghdád Huis), en bezoek het namens uw Heer. Wanneer gij de deur bereikt, ga er dan voor staan en zeg: Waarheen is de Aloude Schoonheid gegaan, o verhevenste Huis Gods, Hij, door wie God u tot leidstar heeft gemaakt van een wereld die U aanbidt en u uitriep het teken te zijn van het Hem gedenken voor allen die in de hemelen en voor allen die op aarde zijn? O! Hoe anders dan in vroeger dagen, toen gij, o Huis van God, Zijn voetbank werd, de dagen toen de zoete klanken van de Albarmhartige in onafgebroken melodieën uit u stroomden! Wat is er geworden van uw kleinood waarvan de heerlijkheid de gehele schepping heeft bestraald? Waar zijn de dagen gebleven waarin Hij, de Aloude Koning, u tot troon van Zijn heerlijkheid heeft gemaakt, de dagen waarin Hij u alleen had uitverkoren tot de lamp van verlossing tussen hemel en aarde, en u, in de morgenstond en in de avondstond, de zoete geuren van de Alglorierijke liet verspreiden?
Waar, o Huis van God, is de Zon van majesteit en kracht die u had omgeven met de glans van Zijn tegenwoordigheid? Waar is Hij, de Dageraad van de liefderijke barmhartigheid van uw Heer, de Onbeperkte, die Zijn zetel had gevestigd binnen uw muren? O, troon van God, wat heeft uw aanblik veranderd, en uw zuilen doen beven? Wat kon uw deur hebben gesloten voor de ogen van hen die u vurig zoeken? Wat heeft u zo troosteloos gemaakt? Is u misschien meegedeeld, dat de Beminde der wereld door het zwaard van Zijn vijanden wordt achtervolgd? De Heer zegene u en zegene uw trouw jegens Hem, aangezien gij Zijn metgezel zijt gebleven door al Zijn verdriet en Zijn lijden heen.
Ik getuig dat gij het toneel zijt van Zijn allesovertreffende heerlijkheid, Zijn heiligste woning. Van u is de Ademtocht van de Alglorierijke uitgegaan, een Ademtocht die over al het geschapene is heengestreken en het gemoed van de toegewijden die in de verblijven van het Paradijs wonen met vreugde heeft vervuld. De Schare in den hoge en zij die de Steden der Namen Gods bewonen, bewenen u, en weeklagen over de dingen die u zijn overkomen.
Gij zijt nog steeds het symbool van de namen en hoedanigheden van de Almachtige, het Punt waarnaar de ogen van de Heer van hemel en aarde zijn gericht. U is overkomen wat de Ark is overkomen waarin God de belofte van zekerheid doet wonen. Wel zal het hem gaan die de bedoeling van deze woorden begrijpt en het doel van Hem, Die de Heer der gehele schepping is, erkent.
Gelukkig zijn degenen die uit u de zoete geuren van de Barmhartige inademen, die uw verheerlijking erkennen, die uw heiligheid beschermen en die te allen tijde uw staat eerbiedigen. Wij smeken de Almachtige te geven dat de ogen van degenen die zich van u hebben afgekeerd en in gebreke bleven u naar waarde te schatten, mogen worden geopend, zodat zij u waarlijk zullen erkennen, Hem die door de macht der waarheid u hoog heeft verheven. Zij zijn met recht blind aangaande u, en zich van u volkomen niet bewust in deze dag. Uw Heer is, waarlijk, de Genadige, de Vergevende. Ik getuig dat God door u het hart van Zijn dienaren op de proef heeft gesteld. Gezegend de mens die zijn schreden naar u richt en u bezoekt. Wee hem die uw recht ontkent, die zich afkeert van u, die uw naam onteert en uw heiligheid ontwijdt.
Treur niet, o Huis Gods, als de sluier van uw heiligheid zou worden vaneengescheurd door de ongelovigen. In de wereld der schepping heeft God u getooid met het kleinood van het Hem gedenken. Zulk een sieraad kan geen mens ooit ontwijden. Op u zullen de ogen van uw Heer, onder alle omstandigheden, gericht blijven. Hij, waarlijk, zal Zijn oor neigen naar het gebed van een ieder die u bezoekt, die rond u gaat en Hem in uw naam aanroept. Hij, waarlijk, is de Vergevende, de Albarmhartige.
Ik smeek U, o mijn God, bij dit Huis dat zulk een verandering heeft ondergaan in het gescheiden zijn van U, dat weeklaagt over het ver verwijderd zijn van U en weent over Uw beproeving, om mij en mijn ouders en mijn verwanten, en degenen onder mijn broeders die in U hebben geloofd, vergiffenis te schenken. Sta toe dat in al mijn noden wordt voldaan door Uw milddadigheid, o Gij Die de Koning van Namen zijt. Gij zijt de Milddadigste der milddadigen, de Heer aller werelden.
LVIII. Haal u weer voor de geest wat in het eerste jaar van Onze verbanning naar het Land van Mysterie (Adrianopel) geopenbaard is aan Mihdf, Onze dienaar. Hem hebben wij voorspeld hetgeen Ons Huis (in Baghdád) in de komende tijd moest overkomen, opdat hij niet zou treuren over de plunderingen en gewelddaden die er reeds tegen zijn bedreven. Waarlijk, de Heer, uw God kent al wat in de hemelen en al wat op aarde is.
Hem hebben Wij geschreven: Dit is niet de eerste vernedering die Mijn Huis heeft ondergaan. In vervlogen dagen heeft de onderdrukker het met smaad overladen. Waarlijk, het zal in de naaste toekomst dermate vernederd worden dat het de tranen zal doen vloeien uit ieder scherpziend oog. Aldus hebben Wij u dingen onthuld, verborgen achter de sluier en ondoorgrondelijk voor allen buiten God, de Almachtige, de Algeprezene. In de volheid der tijden zal de Heer het, door de macht der waarheid, verheerlijken ten aanschouwen van alle mensen. Hij zal maken dat het de Standaard wordt van Zijn Koninkrijk, het Heiligdom waaromheen de schare der gelovigen zal gaan. Aldus sprak de Heer, uw God, voordat de dag van weeklagen aanbreekt. Dit hebben Wij u onthuld in Onze heilige Tafel, opdat gij niet bedroefd zijt over hetgeen Ons Huis is overkomen door de aanvallen van de vijand. Alle lof zij God, de Alwetende, de Alwijze.
LIX. Ieder onbevooroordeeld waarnemer zal geredelijk toegeven dat, vanaf de dageraad van Zijn Openbaring, deze Verguisde steeds de gehele mensheid heeft genood zich te keren tot de Dageraad van Heerlijkheid, en omkoopbaarheid, haat, onderdrukking en verdorvenheid heeft verboden. En toch, aanschouwt wat de hand van de onderdrukker heeft bedreven. Geen pen heeft de vermetelheid zijn tirannie te beschrijven. Hoewel het doel van Hem Die de eeuwige Waarheid is is om alle mensen eeuwigdurend leven te schenken en hun zekerheid en vrede te waarborgen, getuigt nu hoe zij zijn opgestaan om het bloed van Zijn geliefden te vergieten, en over Hem het doodvonnis hebben uitgesproken.
De aanzetters tot deze onderdrukking zijn dezelfde personen die, ofschoon zij zo dwaas zijn, de naam hebben de wijsten onder de wijzen te zijn. Zo groot is hun blindheid dat zij, met grimmige strengheid, in deze versterkte, kwellende Gevangenis Hem hebben geworpen, voor de dienaren van Wiens Drempel de wereld is geschapen. De Almachtige echter heeft - ondanks hen en degenen die de waarheid van deze "Grote Aankondiging" hebben verworpen - dit Gevangenishuis herschapen in het Verhevenste Paradijs, de Hemel der Hemelen.
Wij weigerden geen stoffelijke weldaden die Onze kwellingen konden verlichten. Een ieder van Onze metgezellen zal evenwel getuigen dat Ons gewijde hof geheiligd is van dergelijke stoffelijke weldaden en er ver boven staat. Zolang Wij in deze Gevangenis waren opgesloten, hebben wij niettemin die dingen aanvaard waarvan de ongelovigen Ons trachtten te beroven. Zou iemand bereid worden gevonden om in Onze naam een gebouw uit zuiver goud of zilver op te richten of een huis, versierd met edelstenen van onschatbare waarde, dan zou zulk een wens zonder twijfel worden ingewilligd. Hij, waarlijk, doet wat Hij wil, en beveelt wat Hem behaagt. Bovendien is goedkeuring verleend aan een ieder die over de lengte en breedte van dit land statige, indrukwekkende bouwwerken wenst op te richten, en de rijke en gewijde landstreken die grenzen aan de Jordaan en omgeving, zou willen opdragen ter aanbidding en dienst aan de ene ware God, verheerlijkt zij Zijn glorie, opdat de voorspellingen die de Pen van de Allerhoogste heeft opgetekend in de heilige Geschriften mogen worden vervuld, en hetgeen God, de Heer aller werelden, ten doel stelde in deze verhevenste, heiligste, machtige en wondere Openbaring, zichtbaar zal worden.
Van oudsher hebben Wij de volgende woorden gesproken: Spreid uw rok uit, o Jeruzalem! Overdenkt dit in uw hart, o volk van Bahá, en betuigt dank aan uw Heer, de Uitlegger, de Kenbaarste.
Zouden de mysteriën die aan niemand buiten God bekend zijn, worden ontrafeld, dan zou de gehele mensheid getuige zijn van de bewijzen van een voortreffelijke en volmaakte gerechtigheid. Met een zekerheid die niemand kan betwijfelen, zouden alle mensen zich houden aan Zijn geboden en deze nauwgezet nakomen. Wij, waarlijk, hebben in Ons Boek een rijke en overvloedige beloning verordend voor een ieder die zich afkeert van ondeugd om een kuis en godvruchtig leven te leiden. Hij, in waarheid, is de Grote Gever, de Almilddadige.
LX. Mijn gevangenschap kan over Mij geen schande brengen. Bij Mijn leven, ja zelfs verleent ze Mij glorie. Wat Mij wel met schaamte kan vervullen is het gedrag van degenen onder Mijn volgelingen die beweren Mij lief te hebben doch in werkelijkheid de Boze volgen. Zij behoren waarlijk tot de verlorenen.
Toen de tijd die was vastgesteld voor deze Openbaring was voleindigd, en Hij die de Dagster is van de wereld in 'Iráq verscheen, gebood Hij Zijn volgelingen datgene in acht te nemen wat hen zou zuiveren van alle aardse smetten. Sommigen verkozen de begeerten van een verdorven neiging te volgen, terwijl anderen de weg van rechtschapenheid en waarheid bewandelden, en goed werden geleid.
Zeg: degene die zijn wereldse begeerten volgt of zijn hart zet op aardse dingen, wordt niet gerekend tot het volk van Bahá. Mijn ware volgeling is degene die, wanneer hij bij een vallei uit zuiver goud komt, er recht doorheen zal gaan als een overdrijvende wolk, zonder zich om te keren of stil te staan. Zulk een mens is voorzeker van Mij. Van zijn gewaad kan de Schare in den hoge de geur van heiligheid inademen. En zou hij de mooiste en bevalligste vrouw ontmoeten, dan zou geen spoor van begeerte naar haar schoonheid zijn hart in verleiding brengen. Zo iemand is met recht de schepping van smetteloze kuisheid. Aldus onderricht u de Pen van de Aloude der Dagen gelijk bevolen door uw Heer, de Almachtige, de Almilddadige.
LXI. De wereld bevindt zich in barensnood en haar onrust groeit van dag tot dag. Haar gezicht is naar eigenzinnigheid en ongeloof gekeerd. Haar toestand zal zo benard worden, dat het niet juist en passend zou zijn deze nu te onthullen. Haar verdorvenheid zal lang aanhouden. En wanneer het vastgestelde uur aanbreekt, zal plotseling datgene verschijnen wat de ledematen der mensheid zal doen beven. Dan, en slechts dan, zal het goddelijke Vaandel worden ontplooid en zal de Nachtegaal van het Paradijs zijn melodie zingen.
LXII. Roep u Mijn verdriet, Mijn zorgen en kommer, Mijn leed en beproevingen, de toestand van Mijn gevangenschap, de tranen die Ik heb gestort, de bitterheid van Mijn smart, en thans Mijn gevangenschap in dit verre land, voor de geest. God, o Mustafa, is Mijn getuige. Had men u kunnen vertellen wat de Aloude Schoonheid is overkomen, dan zoudt gij de wildernis in vluchten, en luide wenen. In uw smart zoudt gij uzelf voor het hoofd slaan, en het uitschreeuwen als iemand die door een adder wordt gebeten. Wees dankbaar jegens God, dat Wij hebben geweigerd u de geheimen te onthullen van de onnaspeurlijke bevelen die tot Ons zijn neergezonden uit de hemel van de Wil van uw Heer, de Krachtigste, de Almachtige.
Bij de rechtvaardigheid Gods! Iedere ochtend, wanneer Ik opstond van Mijn bed, ontdekte Ik de talloze beproevingen die zich in dichte drommen achter Mijn deur bevonden, en iedere nacht, als Ik Mij had neergelegd, zie! dan werd Mijn hart verscheurd van folterende pijn om wat het had geleden van de demonische wreedheid van zijn vijanden. Ieder stuk brood dat de Aloude Schoonheid breekt gaat samen met de aanval van een nieuwe beproeving, en iedere druppel die Hij drinkt is vermengd met de bitterheid van de meest rampzalige bezoeking. Bij iedere stap die Hij doet, wordt Hij voorafgegaan door een heir van onvoorziene rampspoeden, terwijl een legioen van hartverscheurend leed Hem op de voet volgt.
Van dien aard is Mijn benarde toestand, zoudt gij het slechts in uw hart overwegen. Laat uw ziel echter niet bedroefd zijn over hetgeen God deed neerdalen op Ons. Dompel uw wil in Zijn behagen, want Wij hebben nimmer ook maar iets anders gewenst behalve Zijn Wil en elk Zijner onherroepelijke bevelen welkom geheten. Laat uw hart geduldig zijn en wees niet ontmoedigd. Volg niet de wegen van hen die zo zeer verontrust zijn.
LXIII. O gij wiens gelaat naar Mij is gekeerd! Zodra uw ogen vanuit de verte Mijn geboortestad (Tihrán) aanschouwen, ga dan staan en zeg: O, Land van Tá, Ik ben vanuit de Gevangenis tot u gekomen met tijdingen van God, de Helper in nood, de Bij-Zich-Bestaande. Ik verkondig u de tedere barmhartigheid van uw Heer, o moeder van de wereld en bron van licht voor al haar volkeren, en groet u in de naam van Hem Die de eeuwige Waarheid, en de Kenner van ongeziene dingen is. Ik getuig dat Hij die de verborgen Naam is in u werd geopenbaard, en de ongeziene Schat te voorschijn kwam. Door u is het geheim aller dingen van het verleden en van de toekomst onthuld.
O, Land van Tá! Hij Die de Heer van Namen is, gedenkt u in Zijn glorierijke staat. Gij waart de Dageraad van de Zaak Gods, de bron van Zijn openbaring, de manifestatie van Zijn Grootste Naam - een Naam die de harten en zielen der mensen deed beven. Hoe enorm groot is het aantal mannen en vrouwen, de slachtoffers van tirannie, die binnen uw muren hun leven hebben gegeven in het pad Gods, of in uw aarde zijn begraven met zulk een wreedheid dat daardoor iedere geëerde dienaar van God hun ellendig einde beweent.
LXIV. Wij wensen het Verblijf van de hoogste gelukzaligheid (Tihrán) te gedenken, de heilige, schitterende stad waarin de geur van de Welbeminde is uitgestort, waarin Zijn tekenen wijd en zijd zijn verspreid, waarin de bewijzen van Zijn heerlijkheid zijn geopenbaard waarin Zijn vaandels zijn geplant, waarin Zijn tabernakel is opgericht, waarin elk Zijner wijze besluiten bekend is gemaakt.
Het is de stad waarin de zoete geuren van hereniging zich hebben verspreid, waardoor de oprechte geliefden Gods Hem naderbij kwamen en toegang verkregen tot het Verblijf van heiligheid en schoonheid. Gelukkig de reiziger die zijn schreden richt naar deze stad, die daarin wordt toegelaten en de wijn van hereniging met volle teugen drinkt door de uitstorting van genade van zijn Heer, de Genadige, de Alomgeprezene.
O, land van de hartewens, Ik ben tot u gekomen met tijdingen van God, en verkondig u Zijn genadige gunst en barmhartigheid, en groet en verheerlijk u in Zijn naam. Hij, in waarheid, is oneindig milddadig en goed. Gezegend de mens die het gelaat naar u wendt, die van u de geur ontwaart van de Tegenwoordigheid Gods, de Heer aller werelden. Zijn heerlijkheid ruste op u, en de glans van Zijn licht moge u omgeven, aangezien God u tot een paradijs heeft gemaakt voor Zijn dienaren, en heeft verkondigd dat gij het gezegende en heilige land zult zijn waarvan Hij Zelf melding maakte in de Boeken die Zijn Profeten en Boodschappers hebben geopenbaard.
Door u, o land van schitterende luister, is het vaandel "Er is geen ander God dan Hij" ontplooid, en de vlag "Waarlijk, Ik ben de Waarheid, de Kenner van het ongeziene" gehesen. Het betaamt een ieder die u bezoekt trots te zijn op u en op hen die u bewonen, die voortgesproten zijn uit Mijn Boom, die hiervan de bladeren zijn, die de tekenen zijn van Mijn heerlijkheid, die Mij volgen en Mij beminnen, en die met de grootste vastberadenheid hun gelaat hebben gekeerd in de richting van Mijn glorierijke plaats.
LXV. Gedenk Uw aankomst in de Stad (Constantinopel), toen de ministers van de sultan dachten dat Gij niet bekend waart met hun wetten en voorschriften, en geloofden dat Gij tot de onwetenden behoorde. Zeg: Ja, bij Mijn Heer! Ik ben onbekend met alles, behalve met hetgeen God behaagde Mij, in Zijn milddadige genade, te onderrichten. Hiervan getuigen Wij voorzeker en bekennen dit zonder aarzelen.
Zeg: Wanneer de wetten en voorschriften die gij aanhangt door uzelf zijn gemaakt, zullen Wij ze geenszins nakomen. Aldus is Mij voorgeschreven door Hem Die de Alwijze, de Albezieler is. Dit was Mijn handelwijze in het verleden en zo zal het blijven in de toekomst met de kracht van God en Zijn macht. Dit is, voorwaar, de ware en juiste weg. Werden ze door God verordineerd, toon dan uw bewijzen, indien gij behoort tot hen die de waarheid spreken. Zeg: Wij hebben alles wat zij U ten laste hebben gelegd en alles wat zij U hebben aangedaan, opgetekend in een Boek dat het werk van geen mens, hoe onbetekenend ook, onvermeld laat.
Zeg: O, ministers van staat, het betaamt u de voorschriften Gods na te komen en uw eigen wetten en voorschriften niet te achten, en te behoren tot hen die goed worden geleid. Dit is beter voor u dan alles wat gij bezit, wist gij het slechts. Indien gij de geboden van God overtreedt, zal geen tittel of jota van al uw werken aanvaardbaar zijn in Zijn ogen. Eerlang zult gij de gevolgen ontdekken van hetgeen gij in dit nutteloze leven hebt gedaan, en ervoor vergolden worden. Dit, waarlijk, is de waarheid, de ontwijfelbare waarheid.
Hoe groot is het aantal dergenen die in voorbije tijden de dingen bedreven die gij hebt bedreven en die, hoewel zij boven u stonden in rang, tenslotte tot stof zijn wedergekeerd en tot onvermijdelijke ondergang zijn gedoemd! Hoe wenste Ik dat gij de Zaak Gods in uw hart zou overwegen! Gij zult hun voetstappen drukken en genoodzaakt worden een verblijf binnen te gaan waar niemand te vinden is om u te beschermen of bij te staan. Gij zult, in waarheid, naar uw doen en laten worden gevraagd, ter verantwoording worden geroepen voor het verzaken van uw plicht jegens de Zaak Gods en het hooghartig afwijzen van Zijn geliefden die volkomen oprecht tot u kwamen.
Gij zijt het die zich gezamenlijk beraden hebt over hen, gij die er de voorkeur aan hebt gegeven de ingevingen van uw eigen begeerten te volgen en de geboden van God, de Helper in nood, de Almachtige, hebt verzaakt.
Zeg: Wat! Houdt gij u vast aan uw eigen bedenksels en verwerpt de voorschriften van God? Gij, waarlijk, hebt uzelf en anderen onrecht aangedaan. Hoe wenste ik dat gij het zoudt inzien! Zeg: Indien uw reglementen en beginselen op rechtvaardigheid zouden berusten, waarom volgt gij dan degenen die het eens zijn met uw verdorven neigingen en verwerpt die welke in strijd zijn met uw begeerten? Met welk recht maakt gij er dan aanspraak op een rechtvaardig oordeel te vellen onder de mensen? Zijn uw reglementen en beginselen van dien aard dat deze de vervolging van Hem die, op uw verzoek, voor u is verschenen, rechtvaardigen, evenals uw verwerping van Hem en het Hem dagelijks doen ondergaan van smartelijk onrecht? Heeft Hij u ooit, al was het maar één ogenblik, niet gehoorzaamd? Alle inwoners van 'Iráq en behalve zij, iedere aandachtige waarnemer zullen getuigen van de waarheid van Mijn woorden.
Weest rechtvaardig in uw oordeel, o gij ministers van staat! Wat hebben Wij bedreven dat Onze verbanning zou kunnen rechtvaardigen? Welke overtreding wettigt Onze verdrijving? Wij zijn het die u hebben opgezocht en toch, ziet hoe gij hebt geweigerd Ons te ontvangen! Bij God! Wat gij hebt begaan is een zwaar onrecht - een onrecht dat met geen enkel aards onrecht kan worden gemeten. Hiervoor is de Almachtige Zelf getuige .....
Weet, dat de wereld en haar ijdelheden en verfraaiingen zullen verdwijnen. Niets zal blijven bestaan, behalve Gods Koninkrijk dat toebehoort aan Hem alleen, de soevereine Heer van allen, de Helper-in-Nood, de Alglorierijke, de Almachtige. De dagen uws leven zullen voorbijglijden, en alle dingen waarmee gij u bezighoudt en waarop gij u beroemt, zullen vergaan, en gij zult voorzeker worden opgeroepen door een stoet van Zijn engelen om te verschijnen op de plek waar de ledematen van de gehele schepping zullen beven en iedere onderdrukker zal sidderen. Gij zult worden gevraagd naar de dingen die uw handen hebben bedreven in geheel uw ijdele leven, en zult worden beloond voor uw daden. Dit is de dag die u onvermijdelijk zal overvallen, het uur dat niemand terug kan zetten. Hiervan heeft de Tong van Hem die de waarheid spreekt en de Kenner is van alle dingen, getuigd.
LXVI. Vreest God, gij ingezetenen van de Stad (Constantinopel), en zaait niet het zaad van tweedracht onder de mensen. Bewandelt niet de wegen van de Boze. Bewandelt gij lieden de wegen van de ene ware God in de weinige resterende dagen uws leven. Uw dagen zullen voorbijgaan gelijk de dagen van hen die voor u waren. Tot stof zult gij wederkeren, evenals uw vaderen van weleer!
Weet dat Ik voor niemand bevreesd ben buiten God. Op Hem alleen heb Ik Mijn vertrouwen gesteld; niemand anders zal Ik trouw blijven dan Hem en verlang naar niets anders dan hetgeen Hij voor Mij wenst. Dit, voorwaar, is Mijn hartewens, wist gij het slechts. Ik heb Mijn lichaam en Mijn ziel ten offer opgedragen aan God, de Heer aller werelden. Al wie God heeft gekend zal niemand anders kennen dan Hem, en degene die God vreest, zal voor niemand bevreesd zijn buiten Hem, al zouden de machten der gehele aarde zich tegen hem opstellen. Ik spreek niet dan op Zijn bevel en volg slechts - door de kracht van God en Zijn macht - Zijn waarheid. Hij, waarlijk, zal de waarheidlievenden belonen.
Verhaal, o Dienaar, de dingen die Gij zag ten tijde van Uw aankomst in de Stad, opdat Uw getuigenis blijft bestaan onder de mensen en als een waarschuwing dient voor hen die geloven. Bij Onze aankomst in de Stad bevonden Wij dat de gezagsdragers en vroede vaderen als kinderen bij elkaar zaten en zich met klei vermaakten. Wij ontdekten niemand, volwassen genoeg om van Ons de waarheden te ontvangen die God Ons had onderricht, en evenmin rijp genoeg voor Onze wondere woorden van wijsheid. Ons innerlijk oog weende bitter over hen en hun overtredingen en hun volkomen loochening van datgene waarvoor zij waren geschapen. Dit hebben Wij waargenomen in die Stad, en hebben Wij uitgekozen om in Ons Boek neer te schrijven, opdat het moge dienen als een waarschuwing voor hen en voor de overige mensheid.
Zeg: Indien gij zoekers zijt naar dit leven en de ijdelheden ervan, dan had gij ze moeten zoeken zolang gij nog in de moederschoot waart, want toen naderde gij ze gestadig, zo gij het slechts kon bevatten. Anderzijds zijt gij u - sinds gij werd geboren en uw volwassenheid bereikte langzaam maar zeker gaan terugtrekken van de wereld en het stof gaan naderen. Waarom dan zulk een hebzucht in het ophopen van aardse schatten, wanneer uw dagen zijn geteld en uw kansen nagenoeg verloren zijn? O, achtelozen, wilt gij dan niet uw sluimer van u afschudden?
Neigt uw oor naar de raadgevingen die deze Dienaar u geeft omwille van God. Hij, waarlijk, vraagt geen beloning van u en heeft zich overgegeven aan hetgeen God voor Hem heeft beschikt, en heeft zich geheel onderworpen aan Gods Wil.
De dagen uws levens zijn weldra verlopen, o mensen, en uw einde nadert snel. Zet de dingen die gij hebt bedacht en waaraan gij u vasthoudt, van u af en houdt u stevig vast aan de voorschriften Gods, opdat gij wellicht datgene moogt geworden wat Hij voor u heeft bestemd, en behoort tot hen die een juiste koers volgen. Schept geen behagen in de dingen van de wereld en haar nutteloze versiersels en verwacht er evenmin iets van. Stelt uw vertrouwen in het gedenken van God, de Verhevenste, de Grootste. Eerlang zal Hij alles wat gij bezit teniet doen gaan. Laat Hij uw vreze zijn, vergeet niet Zijn verbond met u en behoort niet tot hen die als door een sluier zijn afgesloten van Hem.
Hoedt u dat gij niet zwelt van trots jegens God en Zijn geliefden minachtend afwijst. Onderwerpt u nederig aan de gelovigen - zij die in God en in Zijn tekenen geloven, wier harten getuigen van Zijn eenheid, wier tongen Zijn eenzijn verkondigen en die niet spreken dan met Zijn verlof. Aldus vermanen Wij u met rechtvaardigheid en waarschuwen u naar waarheid, opdat gij mogelijkerwijs zult ontwaken.
Legt op geen mens een last die gij niet zelf opgelegd wilt hebben en wenst niemand datgene toe wat gij niet voor uzelf zoudt wensen. Dit is Mijn eerste raad aan u, zoudt gij het slechts opvolgen.
Respecteert de geestelijken en de geleerden onder u, zij wier gedrag overeenstemt met hun beroep, die de grenzen die God heeft vastgelegd niet overschrijden, wier oordeel overeenkomt met Zijn opdrachten, gelijk geopenbaard in Zijn Boek. Weet dat zij de lampen van leiding zijn voor hen die in de hemelen en op aarde zijn. Zij die de geestelijken en geleerden welke onder hen wonen, geringschatten en negeren - deze mensen hebben waarlijk de gunst waarmee God hen heeft begunstigd, veranderd.
Zeg: Wacht tot God Zijn gunst jegens u zal veranderen. Niets, wat dan ook, ontgaat Hem. Hij kent de geheimen van de hemelen en de aarde. Zijn kennis omvat alle dingen. Verheugt u niet over hetgeen gij hebt gedaan of in de toekomst zult doen, en verblijdt u evenmin over de beproeving waarmee gij Ons hebt gekweld, want met dergelijke middelen kunt gij uw staat niet verhogen, zo gij uw werken met een scherp inzicht zoudt onderzoeken. Evenmin zult gij afbreuk kunnen doen aan de verhevenheid van Onze rang. Ja, God zal zelfs de beloning waarmee Hij Ons zal belonen, vergroten voor het oneindige geduld waarmee Wij de ondergane beproevingen hebben gedragen. Hij, waarlijk, zal de beloning van hen die geduldig verdragen, vergroten.
Weet, dat sinds onheuglijke tijden beproevingen en leed het lot zijn van de Uitverkorenen Gods en Zijn geliefden, en van diegenen Zijner dienaren die onthecht zijn aan alles buiten Hem, zij die noch door koopwaar noch door handel worden weerhouden de Almachtige te gedenken, zij die niet spreken totdat Hij heeft gesproken en handelen overeenkomstig Zijn gebod. Dit is de wijze waarop God werkt, en zo zal het blijven. Gezegend zij die standvastig volharden, die geduldig zijn onder rampen en ontberingen, die geheel niet klagen over hetgeen hun overkomt en die de weg van berusting gaan.....
De dag nadert dat God een volk zal doen opstaan dat Onze dagen in herinnering zal roepen, dat de geschiedenis van Onze beproevingen zal verhalen, dat herstel van Onze rechten zal eisen van hen die Ons zonder het geringste bewijs met duidelijke onrechtvaardigheid hebben behandeld. God, voorzeker, heerst over de levens van hen die Ons onrecht hebben aangedaan, en is zeer wel op de hoogte van hun daden. Hij zal hen zekerlijk aangrijpen voor hun zonden. Hij, waarlijk, is de meest geduchte wreker.
Aldus hebben Wij voor u de geschiedenis van de ene ware God omstandig vermeld, en de dingen die Hij vooraf beschikte, tot u gezonden, zodat gij Hem wellicht om vergeving zult vragen, tot Hem terug zult keren, waarachtig berouw zult hebben, gij uw wandaden zult realiseren, uw sluimer van u af zult schudden, zult ontwaken uit uw achteloosheid boete zult doen voor de dingen die u zijn ontgaan en behoren tot hen die goed doen. Laat hij die dat wil de waarheid van Mijn woorden erkennen, en wat hem aangaat die dit niet wil, laat hij zich afkeren. Mijn enige plicht is u te herinneren aan uw plichtsverzuim jegens de Zaak Gods, indien gij mogelijkerwijs behoort tot hen die acht slaan op Mijn waarschuwing. Luistert daarom naar Mijn woorden en keert u weder tot God en hebt berouw, opdat Hij, door Zijn genade, u genadig moge zijn, uw zonden zal uitwissen en uw overtredingen vergeven. De grootheid van Zijn barmhartigheid overtreft de heftigheid van Zijn gramschap, en Zijn genade omvat allen die hetzij in het verleden of in de toekomst het aanzijn is gegeven en bekleed zijn met het gewaad des levens.
LXVII. In deze Openbaring is verschenen, wat nooit eerder is verschenen. Wat de ongelovigen aangaat die getuige waren van hetgeen is geopenbaard, zij morren en zeggen: "Waarlijk, dit is een tovenaar die een leugen heeft verzonnen over God". Zij zijn waarlijk een verworpen volk.
O, Pen van de Aloude der Dagen, deel de natiën de dingen die in 'Iráq hebben plaatsgevonden nauwkeurig mede. Verhaal hun van de boodschapper die de gezamenlijke geestelijken van dat land hadden afgevaardigd om Ons te ontmoeten en die, toen hij Onze aanwezigheid bereikte, Ons over bepaalde wetenschappen vroeg, en die Wij krachtens de kennis die Wij van nature bezitten, beantwoordden. Uw Heer is, waarlijk, de Kenner van ongeziene dingen. "Wij getuigen", zei hij, "dat de kennis die Gij bezit van dien aard is dat geen mens hiermee kan wedijveren. Een dergelijke kennis is echter onvoldoende om de verheven rang die de mensen u toeschrijven, te rechtvaardigen. Zo Gij de waarheid spreekt, breng dan teweeg hetgeen de gezamenlijke krachten der volkeren op aarde niet bij machte zijn teweeg te brengen". Aldus was onherroepelijk beslist in de hof van de tegenwoordigheid van uw Heer, de Alglorierijke, de Liefderijke.
"Getuig! Wat ziet gij?" Hij was met stomheid geslagen. En toen hij weer tot zichzelf kwam, zei hij: "Ik geloof waarlijk in God, de Alglorierijke, de Alomgeprezene". "Ga naar de mensen toe, en zeg hun: 'Vraag alles wat gij maar wilt. Machtig is Hij te doen wat Hij wil. Volstrekt niets, hetzij van verleden of toekomst, kan Zijn Wil verhinderen'. Zeg: 'O gezamenlijke geestelijken! Kiest wat gij maar wenst, en vraagt uw Heer, de God van Barmhartigheid, het u te openbaren. Zo Hij uw wens vervult, krachtens Zijn soevereiniteit, gelooft dan in Hem en behoort niet tot hen die Zijn waarheid verwerpen"'. "De dageraad van begrip is nu aangebroken", zei hij, "en het getuigenis van de Albarmhartige is in vervulling gegaan". Hij stond op en keerde terug naar hen die hem hadden gezonden, op het bevel van God, de Alglorierijke, de Welbeminde.
Dagen gingen voorbij, en hij kwam niet naar Ons terug. Tenslotte kwam er een andere boodschapper die Ons meedeelde dat de mensen hadden opgegeven wat zij aanvankelijk voornemens waren. Zij zijn met recht een verachtelijk volk. Dit vond plaats in 'Iráq, en Ikzelf ben getuige van hetgeen Ik bekend maak. Dit gebeuren werd ruchtbaar gemaakt, maar toch werd er niemand gevonden die de betekenis ervan begreep. Aldus hebben Wij bepaald. Hoe wenste Ik dat gij dit wist!
Bij Mijzelf! Al wie in voorbije tijden Ons vroeg de tekenen Gods te tonen, heeft zodra Wij hem deze onthulden, de waarheid Gods afgewezen. De mensen zijn evenwel grotendeels achteloos gebleven. Zij wier ogen zijn verlicht met het licht van begrip, zullen de zoete geuren van de Albarmhartige waarnemen en zullen Zijn waarheid omhelzen. Zij zijn degenen die waarlijk oprecht zijn.
LXVIII. O gij die de vrucht zijt van Mijn Boom en het blad ervan! Op u ruste Mijn heerlijkheid en Mijn barmhartigheid. Laat uw hart niet bedroefd zijn over hetgeen u is overkomen. Zoudt gij de bladzijden van het Boek des Levens nauwkeurig onderzoeken, dan zoudt gij voorzeker datgene ontdekken wat uw verdriet zou verdrijven en uw zieleangst zou doen verdwijnen.
Weet, o vrucht van Mijn Boom, dat de geboden van de soevereine Bestierder, met betrekking tot noodlot en voorbeschikking, van tweeërlei aard zijn. Beide moeten worden gehoorzaamd en aanvaard. Het ene is onherroepelijk, het andere, - in menselijke bewoordingen - is een dreiging. Aan het eerste moeten allen zich onvoorwaardelijk onderwerpen, aangezien het volkomen vaststaat. God is evenwel bij machte het te veranderen of te herroepen. Daar het kwaad dat uit zo'n verandering kan voortkomen groter zal zijn dan wanneer het gebod onveranderd was gebleven, daarom moeten allen gewillig berusten in hetgeen God heeft gewild en er zich vol vertrouwen aan onderwerpen.
Het dreigende noodlot is echter van dien aard dat gebed en smeekbede dit kan afwenden.
God geve dat gij die de vrucht zijt van Mijn Boom en zij die zijn verbonden met u, beschermd mogen zijn tegen de kwade gevolgen ervan.
Zeg: o God, mijn God! Gij hebt aan mijn handen een pand van U toevertrouwd en hebt het thans naar Uw Wil en welbehagen tot U teruggeroepen. Het staat niet aan mij, Uw dienares, om te zeggen: vanwaar komt dit tot mij of waarom is dit geschied, daar Gij verheerlijkt zijt in al Uw daden en Uw gebod gehoorzaamd moet worden. Uw dienstmaagd, o mijn Heer, heeft haar hoop gevestigd op Uw genade en milddadigheid. Vergun haar dat zij verkrijge hetgeen haar U zal doen naderen en haar in elk Uwer werelden zal baten. Gij zijt de Vergevende, de Almilddadige. Er is geen ander God dan Gij, de Bestierder, de Eeuwige.
Verleen Uw zegeningen, o Heer mijn God, aan hen die volop hebben gedronken van de wijn van Uw liefde voor de ogen der mensen en, ondanks Uw vijanden, Uw eenheid hebben erkend, van Uw eenzijn hebben getuigd en hun geloof beleden in datgene wat de ledematen van de onderdrukkers onder Uw schepselen deed beven en de hoogmoedigen der wereld deed sidderen. Ik getuig dat Uw Soevereiniteit nimmer voorbij kan gaan en Uw Wil nooit zal veranderen. Beschik voor hen die hun gelaat naar U hebben gekeerd, en voor Uw dienstmaagden die zich aan Uw Koord hebben vastgehouden, datgene wat de Oceaan van Uw milddadigheid en de Hemel van Uw genade betaamt.
Gij zijt Degeen, o God, Die Zichzelf bekend heeft gemaakt als de Heer van Rijkdom en allen die Hem dienen, gekenschetst als arm en behoeftig. Evenals Gij hebt geschreven: "O, gij die geloven! Gij zijt slechts behoeftigen die God van node hebben; maar God is de Albezitter, de Alomgeprezene". Laat mij niet verstoken blijven van de luister van Uw rijkdommen, nu ik mijn armoede heb ingezien en Uw rijkdom heb erkend. Gij zijt, waarlijk, de hoogste Beschermer, de Alwetende, de Alwijze.
LXIX. Roep u het gedrag in herinnering van Ashraf's moeder, wier zoon zijn leven gaf in het Land van Zá (Zanján). Hij bevindt zich voorzeker in het verblijf van waarheid, in de tegenwoordigheid van Eén Die de Krachtigste, de Almachtige is.
Toen de ongelovigen ten onrechte besloten hem ter dood te brengen, lieten zij zijn moeder oppakken, zodat zij hem misschien kon vermanen en hem bewegen zijn geloof te herroepen om in de voetstappen te treden van hen die de waarheid van God, de Heer aller werelden, hebben verloochend.
Nauwelijks zag zij het gelaat van haar zoon of zij sprak woorden tot hem die het hart van de geliefden Gods en daarenboven de Schare in den hoge het gekweld deed uitschreeuwen van diepe smart. Waarlijk, uw Heer weet wat Ik zeg. Hij Zelf getuigt van Mijn woorden.
En zij richtte zich tot hem en sprak: "Mijn zoon, mijn eigen zoon! Verzuim niet uzelf te offeren in het pad van uw Heer. Wees op uw hoede dat gij niet uw geloof verraadt in Hem voor Wiens aanschijn allen die in de hemelen en allen die op aarde zijn zich in aanbidding hebben neergebogen. Ga recht op uw doel af, o mijn zoon, en volhard in het pad van de Heer, uw God. Haast u de tegenwoordigheid te bereiken van Hem Die de Welbeminde aller werelden is".
Op haar rusten Mijn zegeningen en Mijn genade en Mijn lof en Mijn luister. Ikzelf zal het verlies van haar zoon goedmaken - een zoon die nu verblijft in het tabernakel van Mijn majesteit en heerlijkheid, en wiens gelaat straalt met een licht dat met zijn luister de maagden des Hemels in hun hemelse vertrekken omgeeft, en daarenboven de bewoners van Mijn Paradijs en de inwoners van de Steden van Heiligheid. Zou enig oog aandachtig naar zijn gelaat opzien, dan zou het uitroepen: "Zie, deze is geen ander dan een nobele engel!"

Deel III
DE ZIEL EN HAAR ONSTERFELIJKHEID


LXX. Het evenwicht in de wereld is verstoord door de vibrerende invloed van deze grootste, deze nieuwe Wereldorde. In het geregelde leven van de mensheid is een ommekeer teweeggebracht door de werking van dit unieke, dit wonderbaarlijke Stelsel - welks gelijke het oog der stervelingen nimmer heeft aanschouwd.
Dompelt u in de oceaan van Mijn woorden, opdat gij de geheimen ervan moogt ontrafelen en alle parelen van wijsheid die in de diepten daarvan verborgen liggen, moogt ontdekken. Hoedt u dat gij niet weifelt in uw besluit de waarheid van deze Zaak te omhelzen - een Zaak waardoor de mogelijkheden van Gods macht zijn geopenbaard en Zijn soevereiniteit is gevestigd. Haast u tot Hem met een van vreugde stralend gelaat. Dit is het onveranderlijke Geloof van God, eeuwig in het verleden, eeuwig in de toekomst. Laat de zoekende het bereiken; en wat betreft degene die geweigerd heeft het te zoeken - waarlijk, God is de Onafhankelijke en heeft Zijn schepselen geenszins van node.
Zeg: Dit is de nimmer falende Waag in de Hand van God waarop allen die in de hemelen en allen die op aarde zijn worden gewogen, en waarmee hun lot wordt bepaald, zo gij behoort tot hen die geloven en deze waarheid erkennen. Zeg: Dit is het Allergrootste Getuigenis, waardoor de geldigheid van ieder bewijs door de eeuwen heen is vastgesteld, hoe wenste Ik dat gij hiervan verzekerd waart. Zeg: Hierdoor zijn de armen verrijkt, de geleerden verlicht en de zoekenden in staat gesteld op te stijgen naar Gods tegenwoordigheid. Hoedt u dat gij het niet tot oorzaak van tweedracht onder u maakt. Weest even standvastig als de onwrikbare berg in de Zaak van uw Heer, de Machtige, de Liefderijke.
LXXI. Weest niet ontmoedigd, o volkeren der aarde, wanneer de dagster van Mijn schoonheid is ondergegaan en de hemel van Mijn aardse tempel aan uw oog is onttrokken. Verheft u om Mijn Zaak te bevorderen en Mijn Woord onder de mensen te verheerlijken. Wij zijn te allen tijde met u en zullen u sterken door de kracht van de waarheid. Wij zijn waarlijk almachtig. Al wie Mij heeft erkend, zal opstaan en Mij met zulk een vastberadenheid dienen dat de krachten van hemel en aarde hem niet van zijn doel zullen kunnen afhouden.
De volkeren der aarde zijn in diepe slaap verzonken. Zouden zij uit hun sluimer ontwaken, dan zouden zij zich geestdriftig spoeden naar God, de Alwetende, de Alwijze. Zij zouden zich ontdoen van alles wat zij bezitten, ook al zouden dit alle schatten der aarde zijn, opdat hun Heer hen moge gedenken al was het door slechts één woord tot hen te richten. Aldus luidt de opdracht u gegeven door Hem Die de kennis der verborgen dingen bezit, in een Tafel welke door het oog der schepping niet is aanschouwd en welke aan niemand is geopenbaard dan aan Hemzelf, de almachtige Beschermer aller werelden. Zij zijn in de roes van hun kwade begeerten zozeer van hun zinnen beroofd, dat zij niet bij machte zijn de Heer van alle bestaan te erkennen, Wiens stem luide uit iedere richting roept: "Er is geen ander God dan Ik, de Machtige, de Alwijze."
Zeg: Verheugt u niet over de dingen die gij bezit; vanavond zijn ze nog van u, morgen zullen anderen ze bezitten. Aldus waarschuwt u de Alwetende, Hij Die van alles op de hoogte is. Zeg: Kunt gij beweren dat hetgeen gij bezit blijvend of zeker is? Neen! Bij Mijzelf, de Albarmhartige, dat kunt gij niet indien gij behoort tot hen die eerlijk oordelen. De dagen van uw leven vlieden heen als een zuchtje wind, en al uw pracht en praal zal voorbijgaan gelijk de pracht en praal van hen die u zijn voorgegaan. Overdenkt, o mensen! Wat is er geworden van uw vervlogen dagen, uw vergane eeuwen? Zalig de dagen die zijn gewijd aan het gedenken van God, en gezegend de uren die zijn doorgebracht met het loven van Hem Die de Alwijze is. Bij Mijn leven! Noch de praal van de machtigen, noch de overvloed van de rijken, en zelfs niet het overwicht van de goddelozen zal duurzaam zijn. Alles zal vergaan na een woord van Hem. Hij is waarlijk de Almogende, de Algebiedende, de Almachtige. Welk voordeel schuilt er in de aardse dingen die de mensen bezitten? Hetgeen hun zal baten hebben zij volkomen veronachtzaamd. Eerlang zullen zij uit hun sluimer ontwaken en ontdekken dat zij niet kunnen verwerven wat hun is ontgaan in de dagen van hun Heer, de Almachtige, de Algeprezene. Wisten zij dit slechts, dan zouden zij van alles afstand doen, opdat hun naam voor Zijn troon genoemd moge worden. Zij worden waarlijk tot de doden gerekend.
LXXII. Laat uw hart niet worden verontrust, o mensen, wanneer de glorie van Mijn Tegenwoordigheid is weggeëbd en de oceaan van Mijn woorden is verstild. In Mijn aanwezigheid in uw midden ligt een wijsheid, en in Mijn afwezigheid ligt een andere wijsheid, die onnaspeurlijk is voor allen buiten God, de Onvergelijkelijke, de Alwetende. Waarlijk, Wij aanschouwen u vanuit Ons rijk van heerlijkheid en zullen een ieder die zich inzet voor de zege van Onze Zaak bijstaan met de Heirscharen in den hoge en een stoet van Onze begunstigde engelen.
O volkeren der aarde! God, de Eeuwige Waarheid, is Mijn getuige dat beken fris en kabbelend water uit de rotsen stromen door de zoetheid van de woorden die zijn geuit door uw Heer, de Onbeperkte; en nog sluimert gij. Ontdoet u van uw bezittingen en verheft u op de wieken van onthechting hoog boven al het geschapene uit. Aldus gebiedt u de Heer der schepping, Die met een streek van Zijn Pen een ommekeer in de ziel der mensheid teweeg heeft gebracht.
Weet gij vanuit welke hoogten uw Heer, de Alglorierijke, roept? Denkt gij dat gij de Pen hebt herkend waarmede uw Heer, de Heer aller namen, u gebiedt? Neen, bij Mijn leven! Wist gij het slechts, dan zoudt gij de wereld verzaken en u met volle overgave naar de tegenwoordigheid van de Welbeminde spoeden. Uw geest zou door Zijn Woord zo in vervoering geraken dat dit in de Hogere Wereld hevige opschudding zou veroorzaken - hoeveel te meer in deze kleine en onbeduidende wereld! Aldus zijn de regens van Mijn milddadigheid in stromen uit de hemel van Mijn goedertierenheid op u neergedaald als een teken van Mijn genade, opdat gij tot de dankbaren moogt behoren. . .
Hoedt u dat vleselijke begeerten en verdorven neigingen geen verdeeldheid onder u veroorzaken. Weest als de vingers van één hand en de ledematen van één lichaam. Deze raad geeft u de Pen van Openbaring, zo gij behoort tot hen die geloven.
Overdenkt de barmhartigheid van God en Zijn gaven. Hij schrijft u voor hetgeen heilzaam voor u is, ofschoon Hij het Zelf zeer goed zonder enig schepsel kan stellen. Uw wandaden kunnen Ons nimmer deren, evenmin kunnen uw goede werken Ons baten. Geheel omwille van God roepen Wij u op. Hiervan zal ieder verstandig en begrijpend mens getuigen.
LXXIII. Het is zonneklaar dat, wanneer de sluiers die de werkelijkheid verbergen van de manifestaties der Namen en Hoedanigheden van God, ja, van al het geschapene - zichtbaar en onzichtbaar - vaneen zijn gescheurd, niets dan het Teken Gods zal blijven - een teken dat Hijzelf in deze werkelijkheden heeft gesteld. Dit teken zal zolang voortduren als de wens is van de Heer uw God. de Heer der hemelen en der aarde. Wanneer de zegeningen die verleend zijn aan al het geschapene zo groot zijn, hoe verheven moet dan wel de bestemming zijn van de ware gelovige wiens bestaan en leven moet worden beschouwd als het primaire doel der gehele schepping. Evenals het begrip geloof bestaat vanaf het begin dat geen begin heeft en zal voortduren tot het einde dat geen einde heeft, zo zal de ware gelovige eeuwig leven en blijven bestaan. Zijn geest zal zich eeuwigdurend bewegen rondom de Wil van God. Hij zal blijven bestaan zolang God Zelf blijft bestaan. Hij is onthuld door de Openbaring van God, en is verborgen op Zijn bevel. Het is duidelijk dat de meest verheven woningen in het Rijk van Onsterfelijkheid zijn bestemd tot verblijfplaats van hen die waarlijk geloven in God en in Zijn Tekenen. De dood kan nimmer binnendringen in die heilige zetel. Aldus hebben Wij u de tekenen van uw Heer toevertrouwd, opdat gij moogt volharden in uw liefde voor Hem en moogt behoren tot hen die deze waarheid begrijpen.
LXXIV. Ieder woord dat uit Gods mond komt, is met zulk een kracht geladen dat het elk menselijk lichaam met nieuw leven kan bezielen, indien gij behoort tot hen die deze waarheid begrijpen. Al de wondere werken die gij in deze wereld aanschouwt, zijn zichtbaar geworden door de werking van Zijn hoogste en meest verheven Wil, Zijn wonderbaarlijk en onveranderlijk Plan. Alleen al door de openbaring van het woord "Vormer", dat van Zijn lippen stroomde en Zijn hoedanigheden aan de mensheid verkondigde, is zo'n kracht vrijgekomen, dat vele eeuwen achtereen de veelsoortige werken die mensenhanden voortbrengen, konden ontstaan.
Dit, waarlijk, is een ontwijfelbare waarheid. Nauwelijks is dit schitterende woord uitgesproken of de bezielende kracht ervan, die in al het geschapene bestaat, roept de middelen en werktuigen in het leven waarmee dergelijke werken kunnen worden voortgebracht en vervolmaakt. Alle wonderbaarlijke werken waarvan gij nu getuige zijt, zijn de rechtstreekse uitwerking van de Openbaring van deze Naam. In de komende tijd zult gij voorzeker dingen zien, waarvan gij voordien nimmer hebt gehoord. Aldus is bevolen in de Tafelen Gods, en geen mens kan dit begrijpen behalve degenen met een scherpe blik. Evenzo zal - op het moment dat het woord, hetwelk Mijn hoedanigheid "de Alwetende" uitdrukt, uit Mijn mond klinkt - ieder geschapen ding overeenkomstig zijn capaciteit en beperkingen, worden bekleed met het vermogen om de kennis van de meest wonderbaarlijke wetenschappen open te leggen, en in staat worden gesteld deze in de loop van de tijd openbaar te maken op bevel van Hem Die de Almachtige, de Alwetende is. Weet voorzeker dat de Openbaring van iedere andere Naam gepaard gaat met een gelijksoortige onthulling van Gods macht. Iedere letter op zichzelf, die voortkomt uit de mond Gods is met recht een moederletter, en ieder woord dat wordt geuit door Hem, Die de Bron is van goddelijke openbaring, is een moederwoord en Zijn Tafel een Moedertafel. Wel ga het hen die deze waarheid verstaan.
LXXV. Scheurt in Mijn naam de sluiers vaneen die u het zien ernstig belemmeren en verjaagt door de kracht, ontsproten uit uw geloof in de eenheid Gods, de afgoden van uw ijdele verbeelding. Betreedt dan het gewijde Paradijs van het welbehagen van de Algenadige. Heiligt uw ziel van al hetgeen niet van God is en smaakt de zoetheid der rust in de schoot van Zijn onmetelijke en machtige Openbaring en onder de schaduw van Zijn oppermachtig en onfeilbaar gezag. Laat u niet in de dichte sluiers van zelfzuchtige begeerten wikkelen, aangezien Ik in een ieder van u Mijn schepping heb volmaakt, opdat de voortreffelijkheid van Mijn werk volledig aan de mensen kan worden geopenbaard. Hieruit volgt dat ieder mens in staat is en in staat zal zijn, zelf de Schoonheid van God, de Verheerlijkte, naar waarde te schatten. Ware hij niet met dit vermogen begiftigd, hoe zou hij dan voor zijn falen ter verantwoording kunnen worden geroepen? Indien in de Dag dat alle volkeren der aarde verzameld worden, aan een mens die voor God staat, wordt gevraagd: "Waarom hebt gij niet in Mijn Schoonheid geloofd en u van Mij afgekeerd?" en hij antwoordt: "Omdat alle mensen hebben gedwaald en niemand geneigd was zijn gelaat naar de waarheid te keren, heb ook ik, hun voorbeeld volgend, jammerlijk gefaald de Schoonheid van de Eeuwige te erkennen". zal zulk een verontschuldiging voorzeker worden afgewezen. Want het geloof van een mens kan slechts door hemzelf worden bepaald.
Dit is een van de waarheden die in Mijn Openbaring liggen besloten een waarheid die Ik heb geopenbaard in alle hemelse Boeken die Ik de Tong van Grootheid deed uitspreken, en de Pen van Macht deed neerschrijven. Denk hierover een wijle na, opdat gij met zowel uw innerlijk als uiterlijk oog de subtiliteiten van Gods wijsheid moogt waarnemen en de juwelen van hemelse kennis ontdekken die Ik in heldere en indrukwekkende taal heb geopenbaard in deze verheven, onaantastbare Tafel opdat gij niet ver zult afdwalen van de allerhoogste Troon, van de Boom waaraan geen voorbijgaan mogelijk is, van de Verblijfplaats van eeuwigdurende macht en heerlijkheid.
De tekenen Gods schijnen even duidelijk en stralend als de zon in de werken van Zijn schepselen. Al wat van Hem uitgaat is uniek en zal zich immer onderscheiden van menselijke vindingen. Uit de Bron van Zijn kennis zijn talloze Hemellichten van geleerdheid en wijsheid opgekomen, en uit het Paradijs van Zijn Pen heeft de ademtocht van de Albarmhartige onophoudelijk over 's mensen hart en ziel gezweefd. Gelukzalig zijn zij die deze waarheid hebben erkend.
LXXVI. Luister, o Mijn dienaar, naar hetgeen tot u is neergezonden vanuit de Troon van uw Heer, de Ongenaakbare, de Grootste. Er is geen ander God dan Hij. Hij heeft Zijn schepselen in het aanzijn geroepen, opdat zij Hem Die de Meedogende, de Albarmhartige is, zullen kennen. Naar de steden van alle landen heeft Hij Zijn Boodschappers gezonden met de opdracht de mensen de boodschap te verkondigen van het Paradijs van Zijn welbehagen en hen nader te brengen tot de Haven van duurzame veiligheid, de Zetel van onvergankelijke heiligheid en alles te boven gaande heerlijkheid.
Sommigen werden geleid door het Licht van God, verkregen toegang tot het hof van Zijn tegenwoordigheid, waar zij volop dronken van het water van eeuwigdurend leven uit de hand van overgave, en werden gerekend tot hen die Hem waarlijk hebben erkend en in Hem hebben geloofd. Anderen kwamen tegen Hem in opstand en verwierpen de tekenen van God, de Almogende, de Almachtige, de Alwijze.
Eeuwen gingen voorbij vooraleer hun de vervulling hiervan deelachtig werd in de Heer der dagen, de Dag waarin de Dagster van de Bayán zichtbaar werd boven de horizont van genade, de Dag waarin de Schoonheid van de Alglorierijke straalde in de verheven persoon van 'Alí-Muhammad, de Báb. Nauwelijks had Hij zich geopenbaard of alle mensen stonden tegen Hem op. Sommigen klaagden Hem aan als iemand die lasteringen had gesproken jegens God, de Almachtige, de Aloude der Dagen. Anderen beschouwden Hem als iemand die krankzinnig was geworden, een aantijging die Ik Zelf heb gehoord van de lippen van een der godgeleerden. Weer anderen betwistten Zijn aanspraak de Spreekbuis van God te zijn, en brandmerkten Hem als één die zich de woorden van de Almachtige had toegeëigend, de betekenis ervan had verdraaid en ze had vermengd met zijn eigen woorden. Het Oog van Grootheid weent bitter om de dingen die zij hebben gezegd, terwijl zij op hun zetels blijven triomferen.
Hij zeide: "God is Mij tot getuige, o mensen! Ik ben tot u gekomen met een Openbaring van de Heer, uw God, de Heer uwer vaderen van weleer. Kijkt niet, o mensen, naar de dingen die gij bezit. Kijkt veeleer naar datgene wat God tot u heeft neergezonden. Dit, waarlijk, is beter voor u dan al het geschapene, ontwaardet gij het slechts. Blijft goed kijken, o mensen, en overweegt het getuigenis van God en Zijn bewijs welke in uw bezit zijn en vergelijkt deze met de Openbaring die in deze Dag tot u is neergezonden, zodat de waarheid, de onfeilbare waarheid u zekerlijk duidelijk zal worden. Volgt niet, o mensen, de voetstappen van de Boze; volgt het Geloof van de Albarmhartige, en behoort tot hen die waarlijk geloven. Wat zou het de mens baten, wanneer hij faalde de Openbaring Gods te erkennen? Hiervan zal Mijn eigen Zelf, de Almogende, de Alwetende, de Alwijze getuigenis afleggen".
Hoe meer Hij hen vermaande, des te groter werd hun vijandschap, totdat zij Hem tenslotte op de wreedste wijze ter dood brachten. Gods vloek ruste op de onderdrukkers'.
Enkelen hebben in Hem geloofd; weinig van Onze dienaren behoren tot de dankbaren. Hij heeft hen in al Zijn Tafelen - ja in iedere passage van Zijn wondere Geschriften - aangespoord zich in de Dag van de beloofde Openbaring, al ware het in de hemel of op aarde, aan niets anders te wijden. Hij zeide: "O, mensen, Ik heb Mij geopenbaard voor Zijn Manifestatie en heb Mijn Boek, de Bayán, op u doen neerdalen met geen ander doel dan om de waarheid van Zijn Zaak vast te stellen. Vreest God en strijdt niet met Hem, zoals het volk van de Qur'án met Mij heeft gestreden. Op welk tijdstip gij ook van Hem hoort, haast u tot Hem en blijft trouw aan al wat Hij u zal openbaren. Niets anders buiten Hem kan u ooit baten, neen, al zoudt gij van het begin tot het einde de getuigenissen overleggen van al degenen die voor u waren".
En toen na verloop van enkele jaren de hemel van Gods bevel werd doorkliefd en de Schoonheid van de Báb verscheen in de wolken van de namen van God en getooid met een nieuw gewaad, stond ditzelfde volk boosaardig op tegen Hem, Wiens licht al het geschapene heeft omvat. Zij verbraken Zijn Verbond, verwierpen Zijn waarheid, twistten met Hem, vitten op Zijn tekenen, bestempelden Zijn getuigenis als leugen, en schaarden zich bij het gezelschap der ongelovigen. Tenslotte besloten zij Hem van het leven te beroven. Zodanig is de staat van hen die in verregaande dwaling verkeren!
En toen zij zich bewust werden van hun onvermogen hun doel te bereiken, stonden zij op om tegen Hem samen te spannen. Ziet hoe zij ieder ogenblik een nieuwe list bedenken om Hem schade toe te brengen, teneinde de Zaak Gods te kunnen benadelen en onteren. Zeg: Wee u! Bij God! Uw kuiperijen overladen u met schande. Uw Heer, de God van barmhartigheid, kan het zeer goed stellen zonder Zijn schepselen. Niets, wat dan ook, kan hetgeen Hij bezit, vermeerderen of verminderen. Zo gij gelooft, zal dit u allen ten goede komen en zo gij niet gelooft, zult gij zelf lijden. Nimmer kan de hand van de ongelovige de zoom van Zijn Mantel ontheiligen.
O, Mijn dienaar die in God gelooft! Bij de rechtvaardigheid van de Almachtige! Zou Ik u verhalen van de dingen die Mij zijn overkomen, dan zouden ziel en verstand der mensen niet in staat zijn de last ervan te dragen. God Zelf is Mij tot getuige. Waak over uzelf en volg niet de voetstappen van die mensen. Denk onverflauwd na over de Zaak van uw Heer. Span u in Hem te kennen door Hemzelf en niet door anderen. Want niemand buiten Hem kan u ooit van nut zijn. Hiervan zal al het geschapene getuigen, kon gij het slechts gewaarworden.
Kom vanachter de sluier tevoorschijn met het welnemen van uw Heer de Alglorierijke, de Almogende, en grijp voor de ogen van hen die in de hemelen en hen die op aarde zijn, de Kelk van Onsterfelijkheid, in de naam van uw Heer, de Ongenaakbare, de Allerhoogste, en drink volop en behoor niet tot hen die dralen. Ik zweer bij God! Op het moment dat gij de Kelk aanraakt met uw lippen zal de Schare in den Hoge u juichend toeroepen: "Drink met gezonde teugen, o mens die waarlijk in God gelooft", en de bewoners van de Steden van Onsterfelijkheid zullen uitroepen: "Vreugde over u, o gij die de Kelk van Zijn liefde hebt geledigd!" en de Tong van Grootheid zal u begroeten met de woorden
"Groot is de gelukzaligheid die u wacht, o Mijn dienaar, want gij hebt datgene bereikt wat niemand heeft bereikt, uitgezonderd zij die zich hebben onthecht van al hetgeen is in de hemelen en op aarde, en de zinnebeelden zijn van ware onthechting".
LXXVII.

En nu wat uw vraag over de schepping van de mens betreft.

Weet dat alle mensen zijn geschapen in de door God, de Behoeder, de Bij-Zich-Bestaande, beschikte aard.

Een ieder is met voorbestemde mogelijkheden en talenten begiftigd, zoals in Gods machtige en welbehoede Tafelen is bepaald.

Al hetgeen gij potentieel bezit kan echter slechts als een gevolg van uw eigen wil zichtbaar worden.

Uw eigen daden getuigen van deze waarheid.

Overweeg b.v. datgene wat in de Bayán aan de mensen is verboden.

God heeft in dat Boek verordend en op Zijn bevel al wat Hem behaagde als wettig vastgesteld, en Hij heeft door de kracht van Zijn soevereine macht, verboden al wat Hij verkoos te verbieden.

Hiervan getuigt de tekst van dat Boek.

Wilt gij hier niet van getuigen?

De mensen hebben echter willens en wetens Zijn wet verbroken.

Is een dergelijk gedrag aan God toe te schrijven of aan henzelf?

Wees eerlijk in uw oordeel.

Al het goede is van God en al het kwade komt uit uzelf.

Wilt gij het niet begrijpen?

Deze waarheid werd in alle Geschriften geopenbaard, indien gij behoort tot hen die verstaan.

Iedere daad waarover gij nadenkt is even duidelijk voor Hem als ware deze reeds volbracht.

Er is geen ander God dan Hij.

Hem behoort de gehele schepping en de heerschappij erover.

Alles is Hem bekend, alles is opgetekend in Zijn heilige en verborgen Tafelen.

Deze voorkennis van God moet echter niet worden gezien als zijnde de oorzaak van 's mensen daden, evenmin als uw eigen voorgevoelens dat een bepaalde gebeurtenis gaat plaatsvinden of uw wens dat het zal gebeuren, nooit en te nimmer de oorzaak is van het plaatsvinden ervan.
LXXVIII.

Wat betreft uw vraag over de oorsprong van de schepping.

Weet voorzeker dat Gods schepping eeuwig heeft bestaan en eeuwig zal blijven bestaan.

Haar begin had geen begin en haar einde kent geen einde.

Zijn naam, de Schepper, vooronderstelt een schepping evenals in Zijn titel, de Heer der mensen, het bestaan van een dienaar besloten ligt.

Wat betreft de, aan de Profeten van weleer toegeschreven, uitspraken als: "In den beginne was God", en "De Heer was alleen; er was geen schepsel om Hem te kennen", is de betekenis van deze en soortgelijke uitspraken overduidelijk en mag nooit worden misverstaan.

Van dezelfde waarheid getuigen deze woorden welke Hij heeft geopenbaard: "God was alleen, er was niemand buiten Hem.

Hij zal altijd blijven wat Hij steeds is geweest".

Ieder scherpziend oog zal geredelijk bemerken dat de Heer nu kenbaar is; toch is er geen mens om Zijn heerlijkheid te herkennen.

Hiermee wordt bedoeld dat de plaats waarin het Goddelijke Wezen zich bevindt ver boven het begrip en de gezichtskring is van iemand anders buiten Hem.

Alles wat in de vergankelijke wereld kan worden uitgedrukt of begrepen, kan nooit de grenzen overschrijden die haar van nature zijn opgelegd.

God alleen overschrijdt zulke begrenzingen.

Hij, waarlijk, is de Eeuwige.

Niemand kan ooit Zijns gelijke zijn of worden.

Geen naam kan met Zijn naam worden vergeleken.

Geen pen kan Zijn wezen beschrijven noch enige tong Zijn heerlijkheid afschilderen.

Hij zal eeuwigdurend onmetelijk verheven blijven boven een ieder behalve Hem Zelf.
Overdenk de stonde waarop de verheven Manifestatie van God zich aan de mensen openbaart. Aleer dat uur aanbreekt, is het Aloude Wezen dat nog onbekend is aan enig mens en het Woord van God nog niet heeft gesproken, de Alwetende in een wereld waarin geen mens Hem kende. Hij is met recht de Schepper zonder een schepping. Want juist op het ogenblik dat voorafgaat aan Zijn Openbaring zal al het geschapene zijn ziel aan God moeten geven. Dit is voorzeker de Dag waarvan is geschreven: "Aan wie zal in deze Dag het Koninkrijk zijn?" En er is geen mens bereid hierop te antwoorden.
LXXIX.

Wat betreft uw vraag over de werelden van God.

Weet met zekerheid dat de werelden van God talloos zijn en onbegrensd.

Geen mens kan ze tellen of bevatten, behalve God, de Alwetende, de Alwijze.

Overweegt uw toestand wanneer ge slaapt.

Voorwaar, Ik zeg u dat dit verschijnsel het meest geheimzinnige is van de tekenen Gods onder de mensen, zouden zij het in hun hart overwegen.

Zie hoe hetgeen gij in uw droom hebt gezien na lange tijd geheel verwerkelijkt wordt.

Zou de wereld, waarin gij u bevond in uw droom dezelfde zijn als de wereld waarin gij leeft, dan zou het voorval in die droom zich op hetzelfde ogenblik hebben moeten afspelen in deze wereld.

Als dit waar was, dan zou u er zelf getuige van zijn geweest.

Daar dit evenwel niet het geval is volgt hieruit dat de wereld waarin gij leeft anders is en los staat van de wereld die gij in uw droom hebt ervaren.

Laatstgenoemde wereld heeft begin noch einde.

Het zou juist zijn, als gij zoudt beweren dat deze wereld zich - gelijk bevolen door de Alglorierijke en Almachtige God in uzelf bevindt en daarin opgesloten ligt.

Het zou evenzeer waar zijn vol te houden dat het uw geest, na de beperkingen van de slaap te hebben overschreden, en zich van elke aardse gehechtheid te hebben ontdaan mogelijk werd door toedoen van God een rijk te doorkruisen dat verborgen ligt in de diepste werkelijkheid van deze wereld.

Voorwaar, Ik zeg u dat de schepping Gods werelden omvat naast deze wereld, en schepselen anders dan deze schepselen.

In elk dezer werelden heeft Hij dingen beschikt die niemand kan doorvorsen behalve Hij, de Aldoorvorsende, de Alwijze.

Denk diep na over hetgeen Wij u hebben geopenbaard, opdat gij het oogmerk van God, uw Heer en de Heer aller werelden moogt ontdekken.

In deze woorden liggen de mysteries van goddelijke Wijsheid bewaard.

Wij onthielden Ons ervan bij dit onderwerp stil te staan als gevolg van het leed dat Ons heeft omsloten door de daden van hen die door Onze woorden geschapen zijn, indien gij behoort tot hen die willen luisteren naar Onze Stem.
LXXX. Gij hebt Mij gevraagd of de mens - afgezien van de Profeten van God en Zijn uitverkorenen - na zijn lichamelijke dood dezelfde individualiteit, persoonlijkheid, hetzelfde bewustzijn en begripsvermogen zal behouden die zijn leven in deze wereld kenmerken. Gij hebt opgemerkt hoe het, zo dit het geval is, dan komt dat, aangezien lichte kwetsuren van zijn geestvermogens als flauwtes en ernstige ziektes hem van zijn begripsvermogen en bewustzijn beroven, zijn dood - die het uiteenvallen van zijn lichaam en de ontbinding ervan tot elementen met zich meebrengt - niet bij machte is dat begripsvermogen en het bewustzijn te vernietigen. Hoe kan iemand zich indenken dat 's mensen bewustzijn en eigenschappen behouden zullen blijven, wanneer de essentiële werktuigen, nodig voor het bestaan en functioneren ervan, volkomen uiteen zijn gevallen?
Weet dat de ziel van de mens verheven is boven en onafhankelijk is van alle gebreken van lichaam of geest. Dat een ziek mens tekenen van zwakte vertoont, is te wijten aan de belemmeringen die zich tussen zijn ziel en lichaam plaatsen, want de ziel zelf blijft onaangetast door lichamelijke storing. Beschouw het licht van de lamp. Ofschoon een voorwerp haar stralen kan onderscheppen, blijft toch het licht zelf met onverminderde sterkte schijnen. Evenzo is iedere ziekte die het lichaam van de mens aantast, een belemmering voor de ziel om haar innerlijke kracht en macht te manifesteren. Wanneer de ziel het lichaam verlaat, zal zij echter een kracht uitstralen en een invloed uitoefenen die geen macht op aarde kan evenaren. Iedere zuivere, iedere gelouterde en geheiligde ziel zal met geweldige kracht worden begiftigd en zal zich met uitbundige blijdschap verheugen.
Beschouw de lamp die onder een korenmaat is gezet. Hoewel haar licht schijnt, is toch de glans ervan voor de mensen verborgen. Let evenzo op de zon die door de wolken is verduisterd. Neem waar, hoe zijn pracht schijnt te zijn afgenomen, terwijl in werkelijkheid de bron van dat licht onveranderd bleef. De ziel van de mens moet met deze zon worden vergeleken, en alle dingen op aarde als zijn lichaam worden beschouwd. Zolang er geen uiterlijk beletsel tussen komt, zal het lichaam in zijn geheel het licht van de ziel blijven weerkaatsen en door de kracht ervan worden geschraagd. Zodra evenwel een sluier tussen hen komt, lijkt de helderheid van dat licht af te nemen.
Bezie de zon nog eens wanneer hij geheel schuil gaat achter de wolken. Of schoon de aarde nog verlicht wordt door zijn licht, is toch de mate van licht aanzienlijk verminderd. Eerst wanneer de wolken zijn opgelost kan de zon weer in volle luister schijnen. Noch de aanwezigheid van wolken noch de afwezigheid ervan kan in enig opzicht de inherente pracht van de zon aantasten. De ziel van de mens is de zon waardoor zijn lichaam wordt verlicht en waarvan het zijn voedsel krijgt, en moet als zodanig worden beschouwd.
Bedenk bovendien dat de vrucht voordat ze zich vormt, potentieel aanwezig is in de boom. Werd de boom in stukken gehakt, dan zou men geen enkel spoor van de vrucht, hoe klein ook, kunnen ontdekken. Wanneer deze echter verschijnt, dan vertoont ze zich -Êzoals gij hebt gezienÊ- in verbazingwekkende schoonheid en prachtige volkomenheid. Bepaalde vruchten komen inderdaad pas tot volle ontwikkeling nadat ze van de boom zijn verwijderd.
LXXXI.

En nu wat betreft uw vraag over de ziel van de mens en haar voortbestaan na de dood.

Weet waarlijk dat de ziel na gescheiden te zijn van het lichaam zich verder ontwikkelt tot zij de nabijheid van God bereikt, in een staat en toestand die noch het verloop van jaren en eeuwen noch de veranderingen en wisselvalligheden van deze wereld kunnen wijzigen.

De ziel zal voortbestaan zolang als het Koninkrijk van God, Zijn soevereiniteit, Zijn heerschappij en macht duren.

Zij zal de tekenen en eigenschappen van God manifesteren en Zijn goedertierenheid en milddadigheid openbaren.

De beweging van Mijn Pen stokt, wanneer zij tracht een passende beschrijving te geven van de verhevenheid en heerlijkheid van zulk een hoge staat.

De eer waarmede de Hand van Genade de ziel zal bekleden, kan geen tong passend schilderen noch enig ander aards middel weergeven.

Gezegend de ziel die op het uur van scheiding van het lichaam bevrijd is van de ijdele verbeeldingen der wereldse mensen.

Zulk een ziel beweegt en leeft naar de Wil van haar Schepper en gaat het allerhoogste Paradijs binnen.

De Maagden des Hemels, de bewoners van de verhevenste verblijven, zullen zich rondom haar bewegen, en de Profeten Gods en Zijn uitverkorenen zullen haar gezelschap zoeken.

Met hen zal die ziel zich vrijelijk onderhouden en zal hun verhalen van hetgeen zij had te verduren in het pad van God, de Heer aller werelden.

Zou aan enig mens worden verteld wat voor zo'n ziel is beschikt in de werelden van God, de Heer van de troon in den hoge en hier op aarde, dan zou zijn hele wezen onmiddellijk in vuur en vlam raken in het grote verlangen die verhevenste, geheiligde en schitterende staat deelachtig te worden....

De gesteldheid van de ziel na de dood kan nooit worden beschreven, en evenmin is het gepast of geoorloofd haar gehele wezen aan 's mensen oog te onthullen.

De Profeten en Boodschappers van God zijn neergezonden met het enige doel de mensheid te leiden naar het rechte Pad der Waarheid.

Het doel dat aan hun openbaring ten grondslag ligt, is alle mensen op te voeden, zodat zij in het stervensuur in de uiterste zuiverheid en heiligheid en volkomen onthecht op kunnen stijgen naar de troon van de Allerhoogste.

Het licht dat deze zielen uitstralen veroorzaakt de vooruitgang van de wereld en de ontwikkeling van haar volkeren.

Zij zijn als de zuurdesem dat de wereld van het bestaan doortrekt en zij vormen de bezielende kracht waardoor alle kunst en wonderen van de wereld zichtbaar werden.

Door hen doen de wolken hun milddadige regen neerdalen op de mensen, en brengt de aarde vruchten voort.

Alles moet een oorzaak, een stuwende kracht, een bezielend beginsel hebben.

Deze zielen en zinnebeelden van onthechting zijn en zullen de voornaamste stuwkracht blijven in de bestaanswereld.

Het hiernamaals verschilt evenveel van deze wereld als deze wereld verschilt van die van het kind dat nog in de moederschoot is.

Wanneer de ziel de tegenwoordigheid Gods bereikt, zal zij de vorm aannemen welke het beste past bij haar onsterfelijkheid, en haar hemelse verblijf waardig is.

Zulk een bestaan is voorbijgaand en niet absoluut, aangezien het eerste wordt voorafgegaan door een oorzaak, terwijl laatstgenoemde daar onafhankelijk van is.

Het absolute bestaan is uitsluitend aan God, verheven zij Zijn heerlijkheid.

Wel gaat het hem die deze waarheid verstaat.

Zoudt gij in uw hart het gedrag overwegen van de Profeten Gods, dan zoudt gij voorzeker geredelijk betuigen dat er beslist andere werelden dan deze wereld moeten zijn.

De meerderheid van de waarlijk wijzen en geleerden heeft - gelijk vermeld door de Pen van Heerlijkheid in de Tafel van Wijsheid getuigenis afgelegd van de waarheid van hetgeen de heilige Schrift van God heeft geopenbaard.

Zelfs de materialisten hebben in hun boeken getuigd van de wijsheid van deze door God aangewezen Boodschappers, en hebben de verwijzingen van de Profeten naar het Paradijs, het hellevuur, naar toekomstige beloning en straf beschouwd als zijnde ingegeven door de wens 's mensen ziel op te voeden en te verheffen.

Overdenkt derhalve hoe het merendeel van de mensheid, wat hun geloof of denkbeelden ook mogen zijn, de voortreffelijkheid en de superioriteit van deze Profeten Gods heeft erkend en toegegeven.

Deze Juwelen van Onthechting worden door sommigen toegejuicht als de belichamingen van wijsheid, terwijl anderen geloven dat zij de spreekbuis zijn van God Zelf.

Hoe konden zulke Zielen hebben ingestemd zich over te leveren aan hun vijanden, wanneer zij hadden geloofd dat alle werelden van God beperkt waren tot dit aardse leven?

Zouden zij zulke bezoekingen en kwellingen bereidwillig hebben ondergaan als geen mens ooit heeft ervaren of gezien?
LXXXII. Gij hebt Mij over de aard van de ziel gevraagd. Weet waarlijk dat de ziel een teken Gods is, een hemels juweel, waarvan de geleerdsten onder de mensen niet in staat zijn de realiteit te begrijpen en welks mysterie geen verstand, hoe scherpzinnig ook, ooit zal kunnen ontrafelen. De ziel is de eerste onder al het geschapene die de voortreffelijkheid van zijn Schepper kenbaar maakt, de eerste die Zijn heerlijkheid erkent, Zijn waarheid aanhangt en zich voor Hem in aanbidding neerbuigt. Is ze trouw jegens God, dan zal ze Zijn licht weerspiegelen en uiteindelijk tot Hem wederkeren. Schiet ze evenwel tekort in haar trouw jegens de Schepper, dan zal ze het slachtoffer worden van het ik en hartstocht, en op den duur in de diepten daarvan verzinken.
Al wie in deze Dag niet toestond zich door de twijfels en inbeeldingen der mensen te laten afkeren van Hem Die de eeuwige Waarheid is, en zich door het tumult dat de kerkelijke en wereldlijke gezagsdragers uitlokten niet liet weerhouden Zijn Boodschap te erkennen, zulk een mens zal door God, de Heer aller mensen, worden beschouwd als een van Zijn machtige tekenen en zal worden gerekend tot hen wier namen de Pen van de Allerhoogste heeft opgetekend in Zijn Boek. Gezegend is hij die de ware grootheid en staat van zulk een ziel heeft erkend, en haar deugden heeft ontdekt.
In de boeken van weleer is veel geschreven over de diverse stadia in de ontwikkeling van de mens, zoals wellust, drift, inspiratie, welwillendheid, tevredenheid, Gods welbehagen en dergelijke; de Pen van de Allerhoogste is echter niet genegen hierover uit te weiden. Ieder mens die in deze Dag een godvruchtig leven leidt en Hem trouw blijft, zal zich bekleed zien met de eer en glorie van alle uitmuntende namen en rangen.
Wanneer een mens slaapt kan men geenszins zeggen dat zijn ziel op enige wijze van buitenaf wordt beïnvloed. De ziel is niet gevoelig voor enige verandering van haar oorspronkelijke staat of aard. Iedere afwijking van haar funkties moet worden toegeschreven aan oorzaken van buitenaf. Aan deze invloeden van buitenaf moeten alle veranderingen van haar omgeving, haar begrip en waarneming worden toegeschreven.
Denk aan het menselijk oog. Ofschoon dit het vermogen bezit alle geschapen dingen waar te nemen, kan niettemin het geringste obstakel het gezicht dermate belemmeren dat geen enkel voorwerp meer kan worden waargenomen. Verheerlijkt zij de naam van Hem Die deze oorzaken heeft geschapen en er de Oorzaak van is, Die heeft beschikt dat iedere verandering en variëteit in de bestaanswereld hiervan afhankelijk moet worden gemaakt. Ieder geschapen ding in het heelal is slechts een deur die naar Zijn kennis leidt, een teken van Zijn soevereiniteit, een openbaring van Zijn namen, een zinnebeeld van Zijn majesteit, een teken van Zijn kracht, een middel tot toelating op Zijn rechte Pad ....
Waarlijk, Ik zeg u dat de ziel van de mens in wezen een van de tekenen van God, een mysterie onder Zijn mysteriën is. Het is een der grootste tekenen van de Almachtige, de aankondiger die de werkelijkheid van alle werelden van God aankondigt. Erin verborgen ligt hetgeen de wereld van vandaag onmogelijk kan begrijpen. Overdenk in uw hart de openbaring van de Ziel van God welke al Zijn wetten doordringt en stel dit tegenover de lage, begerige geaardheid die tegen Hem in opstand is gekomen, die de mensen verbiedt zich te keren tot de Heer van Namen en hen dwingt hun lusten en hun verdorvenheid te volgen. Zulk een ziel is, in waarheid, verdoold op het pad van dwaling ....
Gij hebt Mij bovendien gevraagd aangaande de toestand van de ziel na haar scheiding van het lichaam. Weet waarlijk dat, indien de mensenziel een godvruchtig leven leidt, deze voorzeker terug zal keren en worden vergaderd tot de heerlijkheid van de Beminde. Bij de rechtvaardigheid Gods! Zij zal zo'n hoge staat bereiken als geen pen kan beschrijven en geen tong kan weergeven. De mens die trouw bleef aan de Zaak van God en onwrikbaar vast stond in Zijn Pad, zal na zijn verscheiden zulk een kracht bezitten dat alle werelden die de Almachtige heeft geschapen door hem vooruit kunnen komen. Zulk een ziel verschaft - op bevel van de volmaakte Koning en goddelijke Opvoeder - de zuivere zuurdesem die de bestaanswereld doortrekt en van het vermogen voorziet waardoor de kunsten en de wonderen der wereld zichtbaar worden. Bedenk dat meel zuurdesem nodig heeft om te rijzen. De zielen die de zinnebeelden van onthechting zijn, vormen de zuurdesem van de wereld. Denk hierover na en behoor tot de dankbaren.
In verschillende van Onze Tafelen hebben Wij melding gemaakt van dit onderwerp en de diverse stadia in de ontwikkeling der ziel uiteengezet. Waarlijk, Ik zeg u dat de ziel van de mens verheven is boven alle gaan en komen. Zij is in rust, en toch wiekt ze omhoog; zij beweegt zich en toch is ze in rust. Zij is als zodanig een bewijs dat zowel getuigt van het bestaan van een vergankelijke wereld als van de realiteit van een wereld die begin noch einde kent. Zie hoe de droom die gij had zich na verloop van vele jaren weer voor uw ogen afspeelt. Bedenk hoe vreemd de wereld is die in uw droom verschijnt. Overpeins in uw hart de onnaspeurlijke wijsheid van God, en denk diep na over de veelvuldige openbaringen hiervan....
Zie de wonderbaarlijke bewijzen van Gods werken en overdenk omvang en aard hiervan. Hij die het Zegel der Profeten is, heeft gezegd: "Vergroot mijn verwondering en verbazing over u, o God!"
Wat betreft uw vraag of de materiële wereld aan beperkingen onderworpen is, weet dat het begrip aangaande deze kwestie afhangt van de waarnemer zelf. Enerzijds is deze beperkt, anderzijds boven alle beperkingen verheven. De ene ware God heeft eeuwigdurend bestaan en zal eeuwigdurend blijven bestaan. Zijn schepping had eveneens geen begin en zal geen einde hebben. Aan al het geschapene is echter een oorzaak voorafgegaan. Dit feit als zodanig bevestigt zonder een zweem van twijfel de eenheid van de Schepper.
Gij hebt Mij bovendien gevraagd aangaande de aard van de hemellichamen. Teneinde de aard ervan te begrijpen, zou het nodig zijn een onderzoek te doen naar de betekenis van de zinspelingen die in de Boeken van weleer zijn gemaakt op de hemellichamen en de hemelen, en de aard van hun verwantschap met deze materiële wereld en de invloed die ze erop uitoefenen. Ieder hart is vol verbazing over zo'n verbijsterend onderwerp en ieder verstand verslagen door het mysterie ervan. God alleen kan het belang ervan doorgronden. De geleerden die gedurende vele duizenden jaren het leven van deze aarde hebben vastgelegd, zijn er in de lange periodes van waarneming niet in geslaagd het aantal en de ouderdom van de andere planeten vast te stellen. Let bovendien op de talrijke verschillen van opvatting als gevolg van de theorieën die deze mensen te berde hebben gebracht. Weet dat iedere vaste ster haar eigen planeten heeft en iedere planeet haar eigen schepselen wier aantal geen mens kan berekenen.
O, gij die uw ogen op Mijn aangezicht hebt gevestigd! De Dageraad van glorie heeft in deze Dag haar luister geopenbaard en de Stem van de Allerhoogste roept. Wij hebben vroeger de volgende woorden geuit: "Dit is voor geen mens de dag zijn Heer te ondervragen. Het betaamt een ieder die heeft geluisterd naar de Roepstem van God, gelijk uitgesproken door Hem die de Dageraad van glorie is, op te staan en uit te roepen: "Hier ben ik, hier ben ik, o Heer aller Namen; hier ben ik, hier ben ik, o Maker der hemelen! Ik getuig dat door Uw openbaring de dingen, verborgen in de Boeken Gods, zijn geopenbaard en dat al hetgeen in de heilige Geschriften is opgetekend door Uw Boodschappers in vervulling is gegaan".
LXXXIII. Overdenk de gave van het verstand waarmee God het wezen van de mens heeft begiftigd. Onderzoek uzelf en zie hoe uw beweging en onbeweeglijkheid, uw wil en doel, uw gezicht en gehoor, uw reukzin en spraakvermogen en al het andere dat met uw zintuigen of geestelijk waarnemingsvermogen verband houdt of te boven gaat, alle voortkomen uit deze gave en hun bestaan daaraan danken. Zo nauw zijn ze ermee verbonden dat, wanneer in minder dan een oogwenk haar verbinding met het menselijk lichaam verbroken zou worden, elk van deze zintuigen onmiddellijk zou ophouden te functioneren en beroofd zou zijn van het vermogen om de bewijzen van haar werkzaamheid te tonen. Het is zonder enige twijfel overduidelijk dat elk van deze voornoemde werktuigen voor een juist functioneren afhankelijk is en dit altijd zal blijven, van de gave van het verstand welke moet worden beschouwd als een teken van de openbaring van Hem Die de soevereine Heer is van allen. Door de openbaring ervan zijn al deze namen en attributen onthuld, en door het ophouden van haar werking worden ze allemaal vernietigd, en gaan verloren.
Het zou volkomen onwaar zijn te beweren dat deze gave dezelfde is als het gezichtsvermogen, aangezien het zien daaruit voortspruit en geheel afhankelijk ervan werkt. Het zou eveneens nutteloos zijn te beweren dat deze gave kan worden gelijkgesteld met het horen, aangezien het gehoor de vereiste energie voor het verrichten van haar functies van de gave van het verstand ontvangt.
Dezelfde verhouding verbindt dit vermogen met alles wat de ontvanger is van deze namen en eigenschappen in de menselijke tempel. Deze verschillende namen en geopenbaarde eigenschappen zijn ontstaan door bemiddeling van dit teken Gods. Onmetelijk verheven is dit teken in essentie en werkelijkheid - boven al dergelijke namen en eigenschappen. Neen, al het andere zal, wanneer met de luister daarvan vergeleken, volkomen in het niet verdwijnen en in vergetelheid raken.
Zoudt gij van nu af tot het einde dat geen einde heeft en met al het geconcentreerde denkvermogen en begrip dat de grootste geesten hebben bereikt of nog zullen bereiken, deze goddelijk beschikte, onnaspeurlijke Realiteit, dit teken van de openbaring van de Immerverblijvende, Alglorierijke God, in uw hart overwegen, dan zoudt gij er niet in slagen het mysterie ervan te begrijpen of de verdienste ervan ook maar te schatten. Bij erkenning van uw machteloosheid om te komen tot een toereikend begrip van die Werkelijkheid welke in u woont, zult gij het nutteloze van zulke, door u ondernomen, pogingen om het mysterie van de levende God, de Dagster van nimmervervagende luister, de Aloude der eeuwigdurende dagen te doorgronden, geredelijk toegeven. Het belijden van hulpeloosheid, waartoe ieder verstand na aandachtige bespiegeling uiteindelijk wordt gedwongen, is als zodanig het hoogtepunt van menselijk begrip en kenmerkt het hoogtepunt van 's mensen ontwikkeling.
LXXXIV. Beschouw de ene, ware God als Eén, Die afzonderlijk is van, en onmetelijk verheven boven al het geschapene. Het gehele heelal weerspiegelt Zijn heerlijkheid, terwijl Hij Zelf onafhankelijk is van Zijn schepselen en hen verre te boven gaat. Dit is de ware betekenis van goddelijke Eenheid. Hij Die de eeuwige Waarheid is, is de enige Macht Die onbetwiste soevereiniteit uitoefent over de bestaanswereld, Wiens beeltenis wordt weerkaatst in de spiegel van de gehele schepping. Alle bestaan is van Hem afhankelijk en uit Hem ontspringt de bron van het bestaan aller dingen. Dit wordt bedoeld met goddelijke Eenheid; dit is het wezenlijk beginsel ervan.
Sommigen, misleid door hun ijdele waan, zien al het geschapene als deelgenoot van God en beelden zich in drager te zijn van Zijn eenheid. Bij Hem Die de ene ware God is! Dergelijke mensen waren het slachtoffer van blinde navolging en zullen dit blijven. Zij moeten worden gerekend tot hen die het begrip over God sterk hebben beperkt.
Diegene is een waar gelovige in Gods eenheid die, verre van dualisme te verwarren met eenheid, enig denkbeeld van veelheid afwijst om zijn opvatting over enig-zijn van God te verduisteren, en die het goddelijk wezen zal beschouwen als Eén Die, juist door Zijn aard, de beperking van getallen te boven gaat. De kern van geloof in goddelijke eenheid bestaat hierin, dat men Hem die de Manifestatie is van God en Hem Die de onzichtbare, de ongenaakbare, de onkenbare Essentie is, als één en dezelfde beschouwt. Hiermee wordt bedoeld dat al hetgeen betrekking heeft op eerstgenoemde, al Zijn daden en handelingen en al hetgeen Hij gebiedt of verbiedt, in elk opzicht en onder alle omstandigheden en zonder enig voorbehoud, als identiek moet worden beschouwd met de Wil van God Zelf. Dit is de meest verheven staat die een waar gelovige in de eenheid Gods ooit kan bereiken. Gezegend de mens die deze staat bereikt en tot hen behoort die standvastig zijn in hun geloof.
LXXXV. O Mijn dienaren! Het betaamt u uw ziel te verkwikken en te verlevendigen door de genadige gunsten die in deze goddelijke, deze zielvervoerende Lente over u worden uitgestort. De Dagster van Zijn verheven heerlijkheid spreidt haar licht over u uit en de wolken van Zijn onbegrensde genade beschutten u. Hoe groot is de beloning voor hem die zich een zo grote milddadigheid niet onthoudt, noch faalt de schoonheid van zijn Meest Geliefde in Zijn nieuwe gewaad te erkennen.
Zeg: O mensen! De Lamp Gods brandt; neemt u in acht dat de felle winden van uw ongehoorzaamheid haar licht niet doven. Nu is de tijd gekomen om de heer, uw God, te verheerlijken. Streeft niet naar lichamelijk gemak en houdt uw hart smetteloos zuiver. De Boze ligt op de loer, klaar om u te verstrikken. Staalt u tegen zijn snode listen en bevrijdt u, geleid door het licht van de naam van de ene ware God, uit de u omringende duisternis. Maakt de Welbeminde het middelpunt van uw gedachten en niet uw eigen ik.
Zeg: O, gij die zijt afgedwaald en verdwaald! De goddelijke Boodschapper die niets anders dan de waarheid spreekt, heeft u de komst van de Welbeminde aangekondigd. Ziet, Hij is nu gekomen. Waarom zijt gij ontmoedigd en terneergeslagen? Waarom blijft gij wanhopen, wanneer de Zuivere en Verborgene voor uw ogen is verschenen? Hij Die zowel het Begin is als het Einde, Hij Die zowel Rust is als Beweging, is nu geopenbaard. Ziet hoe in deze Dag het Begin wordt weerspiegeld in het Einde en hoe uit Rust Beweging is opgewekt. Deze beweging is opgewekt door de krachtige werking die de woorden van de Almachtige hebben vrijgemaakt in de gehele schepping. Al wie door haar levengevende kracht is bezield, zal zich gedreven voelen de hof van de Beminde te bereiken; en al wie zich dit heeft ontzegd, zal in de diepste wanhoop verzinken. Hij is waarlijk wijs die door de wereld en al wat daarin is niet wordt weerhouden het licht van deze Dag te erkennen en die niet zal toestaan dat 's mensen beuzelpraat hem doet afdwalen van de weg van rechtschapenheid. Hij is met recht gelijk een dode die bij het wondere gloren van deze Openbaring in gebreke bleef door haar zielroerende ademtocht tot leven te worden gewekt. Hij is met recht een gevangene die de Allerhoogste Verlosser niet heeft erkend, doch zijn ziel benard en hulpeloos liet kluisteren in de ketenen van zijn begeerten.
O, Mijn dienaren! Al wie uit deze Bron heeft geproefd, verkrijgt het eeuwige leven en al wie weigerde daaruit te drinken is gelijk een dode. Zeg: O, gij bewerkers van ongerechtigheid! Hebzucht heeft u belet het oor te lenen aan de zoete stem van Hem Die de Altoereikende is. Wist het uit uw hart, opdat Zijn goddelijk geheim u kan worden bekend gemaakt. Aanschouwt Hem, zichtbaar en schitterend als de zon in al zijn luister.
Zeg: O, gij die verstoken zijt van begrip! Een zware beproeving achtervolgt u en zal u onverwacht overvallen. Maakt u op, opdat deze misschien niet zal plaatsvinden en u niet zal schaden. Erkent het verheven karakter van de naam des Heren, uw God, Die tot u is gekomen in de grootheid van Zijn heerlijkheid. Hij, waarlijk, is de Alwetende, de Albezitter, de Allerhoogste Beschermer.
LXXXVI. En nu betreffende uw vraag of de menselijke zielen zich ook na de scheiding van het lichaam van elkaar bewust blijven. Weet dat de zielen van het volk van Bahá die de Karmozijnrode Ark zijn binnengegaan en daarin verblijven, gemeenzaam en vertrouwelijk met elkander zullen omgaan en zo hecht verbonden zullen zijn in hun leven, hun streven, hun doeleinden en inspanningen als waren zij één ziel. Zij zijn inderdaad goed onderricht, scherpzinnig en begiftigd met begrip en inzicht. Aldus is door Hem beschikt, Die de Alwetende is, de Alwijze.
Het volk van Bahá die de bewoners zijn van de Ark van God, zijn zich allen welbewust van elkanders staat en toestand en zijn in een vertrouwelijke en kameraadschappelijke omgang verenigd. Een dergelijke staat moet evenwel afhangen van hun geloof en hun gedrag. Zij die op gelijk niveau staan, zijn zich ten volle bewust van elkaars capaciteiten, karakter, verworvenheden en verdiensten. Zij die op een lager niveau staan zijn echter niet bij machte de staat van degenen die boven hen staan voldoende te begrijpen of hun verdiensten naar waarde te schatten. Een ieder zal zijn deel ontvangen van uw Heer. Gezegend is de mens die zijn gelaat tot God heeft gekeerd en standvastig in Zijn liefde wandelt, totdat zijn ziel omhoog is gewiekt tot God, de soevereine Heer van allen, de Krachtigste, de Immervergevende, de Albarmhartige.
De zielen der ongelovigen zullen echter - en dit getuig Ik - wanneer zij hun laatste adem uitblazen, zich bewust worden van de goede dingen die hun zijn ontgaan en zij zullen hun toestand bejammeren en zich verootmoedigen voor God. Nadat hun ziel is gescheiden van het lichaam zullen zij hiermee voortgaan.
Het is overduidelijk dat alle mensen na hun lichamelijke dood de waarde van hun daden zullen afwegen en alles wat zij teweeg hebben gebracht zullen beseffen. Ik zweer bij de Dagster die boven de horizont van Gods macht schijnt! Zij die de volgelingen zijn van de ene ware God zullen, op het moment dat zij dit aardse leven verlaten, zulk een vreugde en blijdschap ervaren dat de beschrijving ervan onmogelijk is, terwijl daarentegen zij die in dwaling leven door zo'n angst en beven zullen worden aangegrepen en zodanig in ontsteltenis zullen geraken, dat niets dit kan overtreffen. Wel ga het hem die volop heeft gedronken van de uitgelezen en onvergankelijke wijn van geloof door de genadige gunsten en de veelvuldige milddadigheden van Hem Die de Heer aller Geloven is....
Dit is de Dag waarin de geliefden van God hun ogen gericht moeten houden op Zijn Manifestatie en op al hetgeen deze Manifestatie zal openbaren naar Zijn behagen. Bepaalde tradities uit voorbije tijden berusten op geen enkele grond, terwijl de denkbeelden waarmee vroegere generaties zich bezighielden en die zij in hun boeken hebben vermeld, merendeels waren beïnvloed door de begeerten van een verdorven geneigdheid. Gij zijt er getuige van dat de meeste commentaren en uitleggingen van de woorden Gods, zoals deze nu gangbaar zijn onder de mensen, verstoken zijn van de waarheid. De onwaarachtigheid ervan is in sommige gevallen aan het licht gebracht, toen de tussenhangende sluiers vaneen werden gescheurd. Zij hebben zelf hun onvermogen erkend de betekenis van ook maar enig woord van God te hebben begrepen.
Ons doel is aan te tonen dat, wanneer de geliefden Gods hun hart en hun oren zouden heiligen van de nutteloze uitspraken die vroeger werden gedaan, en zich tot in het diepst van hun ziel keren tot Hem die de Dageraad is van Zijn Openbaring en tot al hetgeen Hij heeft geopenbaard, zulk een gedrag in de ogen van God als hoogst verdienstelijk zou worden beschouwd....
Verheerlijkt Zijn Naam en behoort tot de dankbaren. Brengt Mijn groeten over aan Mijn geliefden die God heeft bestemd voor Zijn liefde en hen hun doel liet bereiken. Alle glorie zij God, de Heer aller werelden.
LXXXVII. En nu wat betreft uw vraag: "Hoe komt het dat er geen vermeldingen zijn aangaande de Profeten die Adam, de Vader der Mensheid, zijn voorgegaan, of over de koningen die ten tijde van die Profeten hebben geleefd?" Weet dat de afwezigheid van enige verwijzing naar hen nog geen bewijs is dat zij niet werkelijk hebben bestaan. Dat er geen annalen beschikbaar zijn over hen moet zowel worden toegeschreven aan het feit dat zij in het verre verleden hebben geleefd als aan de enorme veranderingen die de aarde sindsdien heeft ondergaan.
Bovendien kenden de generaties voor Adam geen geschreven taal, zoals nu gebruikelijk is onder de mensen. Er was zelfs een tijd dat de mensen volkomen onbekend waren met de schrijfkunst, en een systeem toepasten dat volkomen verschillend was van wat zij nu gebruiken. Voor een juiste uiteenzetting hiervan zou een uitgebreide uitleg nodig zijn.
Overdenk de verschillen die zich sedert de dagen van Adam hebben voorgedaan. De vele wijd en zijd bekende talen die de mensen op aarde nu spreken, waren oorspronkelijk onbekend, evenals de verscheidenheid van gedragsregels en gebruiken die nu onder hen heersen. De mensen uit die tijd spraken een taal die anders was dan de talen die nu bekend zijn. Een verscheidenheid aan talen ontstond in een later tijdperk in een land, bekend onder de naam Bábel. Het kreeg deze naam omdat het woord betekent: "de plaats waar de spraakverwarring is ontstaan".
Daarna kwam het Syrisch op de voorgrond tussen de bestaande talen. De heilige Geschriften van vroeger tijden werden in die taal geopenbaard. Later verscheen Abraham, de Vriend van God en stortte het licht van goddelijke openbaring uit over de wereld. De taal die Hij sprak bij het oversteken van de Jordaan, werd bekend als het Hebreeuws ('Ibrani), wat betekent: "de taal van de overtocht". De Boeken Gods en de heilige Geschriften werden toen in die taal geopenbaard en eerst na een aanzienlijk tijdsverloop werd Arabisch de taal van de Openbaring....
Zie dus hoe talrijk en verreikend de veranderingen in taal, spraak en schrift waren sedert de dagen van Adam. Hoeveel te groter moeten de veranderingen vóór Hem zijn geweest!
Ons doel met het openbaren van deze woorden is om aan te tonen dat de ene ware God, in Zijn allerhoogste en alles te boven gaande staat, immer verheven was boven de lof en het bevattingsvermogen van allen buiten Hem, en dit eeuwigdurend zal blijven. Zijn schepping heeft altijd bestaan, en de Manifestaties van Gods heerlijkheid en de Dageraden van eeuwige heiligheid zijn sinds onheuglijke tijden neergezonden, en gemachtigd de mensheid op te roepen tot de ene, ware God. Dat de namen van sommige hunner zijn vergeten en de vermeldingen over hun leven verloren zijn gegaan, moet worden toegeschreven aan de beroeringen en veranderingen die de wereld heeft ondergaan.
In bepaalde boeken wordt melding gemaakt van een zondvloed die er de oorzaak van was dat al het bestaande op aarde, zowel historische documenten als andere dingen, werden vernietigd. Bovendien hebben vele grote rampen plaatsgevonden die de sporen van veel gebeurtenissen hebben uitgewist. Daarenboven blijken er verschillen te bestaan tussen de huidige geschiedkundige verslagen, en de verschillende volkeren van de wereld hebben ieder hun eigen berekening van de ouderdom der aarde en van haar geschiedenis. Sommigen voeren hun geschiedenis tot acht duizend jaar terug, anderen tot twaalf duizend jaar. Voor een ieder die het boek van Juk heeft gelezen is het zonneklaar hoe zeer de verhalen die de verschillende boeken geven, uiteenlopen.
God geve dat gij uw ogen zult richten op de Grootste Openbaring en deze tegenstrijdige verhalen en tradities volkomen zult negeren.
LXXXVIII. Weet waarlijk dat de kern van gerechtigheid en de bron ervan beide belichaamd zijn in de verordeningen, voorgeschreven door Hem die de Manifestatie is van het Wezen van God onder de mensen, indien gij behoort tot hen die deze waarheid erkennen. Hij waarlijk belichaamt de hoogste, de onfeilbare maatstaf van gerechtigheid voor de gehele schepping. Zou Zijn wet van dien aard zijn, dat de harten van allen die in de hemelen en op aarde zijn, met schrik worden vervuld, dan is die wet niets dan onmiskenbare gerechtigheid. De angst en opwinding die de openbaring van deze wet veroorzaken in 's mensen hart behoren met recht vergeleken te worden met het huilen van de zuigeling die gespeend is van de melk van zijn moeder, indien gij behoort tot hen die begrijpen. Zouden de mensen de machtige beweegredenen van Gods Openbaring ontdekken, dan zouden zij zich zekerlijk van hun angsten ontdoen en, met een hart vol dankbaarheid, zich grotelijks verblijden.
LXXXIX. Weet voorzeker dat, evenals gij vast gelooft dat het Woord van God - verheven zij Zijn Glorie - eeuwig voortduurt, gij eveneens met onwankelbaar vertrouwen moet geloven dat de betekenis ervan nooit uitgeput kan raken. Zij die de aangewezen vertolkers hiervan zijn, zij wier hart de schatkamer is van de geheimen ervan, zijn evenwel de enigen die de veelvoudige wijsheid hiervan kunnen begrijpen. Al wie bij het lezen van de heilige Geschriften in de verleiding komt daaruit al datgene te kiezen wat hem aanstaat om het gezag van de Vertegenwoordiger van God onder de mensen te betwisten, is met recht gelijk een dode, hoewel hij ogenschijnlijk loopt en praat met zijn medemensen en spijs en drank met hen deelt.
O, hoe wenste Ik dat de wereld Mij kon geloven! Zou alles wat in het hart van Bahá bewaard ligt en hetgeen de Heer, Zijn God, de Heer aller Namen Hem heeft geleerd, worden onthuld aan de mensheid, dan zou ieder mens op aarde met stomheid zijn geslagen.
Hoe ontzagwekkend is het grote aantal waarheden welke geen woordenschat ooit kan bevatten! Hoe oneindig is het aantal van die waarheden waar geen passende woorden voor kunnen worden gevonden, waarvan de betekenis nooit kan worden onthuld en waarop zelfs in de verste verte niet kan worden gezinspeeld! Hoe menigvuldig zijn de waarheden die onuitgesproken moeten blijven, totdat de hiervoor bestemde tijd is aangebroken! Evenals er is gezegd: "Niet alles wat een mens weet kan worden onthuld, evenmin kan alles wat hij kan onthullen worden gezien als te juister tijd bekend gemaakt, zoals ook niet iedere op de juiste tijd gedane uitspraak beschouwd kan worden als geschikt voor het bevattingsvermogen van hen die het horen."
Enkele van deze waarheden kunnen alleen worden geopenbaard naar de mate van het vermogen der schatkamers van het licht van Onze kennis en de ontvangers van Onze verborgen genade. Wij smeken God, u met Zijn kracht te sterken en u in staat te stellen Hem te erkennen die de Bron is van alle kennis, zodat gij u kunt losmaken van menselijke geleerdheid, want "wat zou het enig mens baten naar geleerdheid te streven als hij reeds Hem die het Doel is van alle kennis, heeft gevonden en erkend?" Klem u vast aan de Wortel van Kennis en aan Hem die de Bron ervan is, zodat gij u onafhankelijk weet van allen die beweren goed doorkneed te zijn in menselijke geleerdheid, maar wier bewering noch door een duidelijk bewijs noch door de getuigenis van enig verlicht boek kan worden geschraagd.
XC.

Ja, al wat is in de hemelen en op aarde, is een direkt getuigenis van de openbaring der attributen en namen van God, aangezien in ieder atoom, als in een heiligdom, de tekenen worden bewaard die welsprekend getuigen van de openbaring van dat grootste Licht.

Mij dunkt dat zonder de kracht van die openbaring geen wezen ooit zou kunnen bestaan.

Hoe glansrijk zijn de lichten van kennis die in een atoom schitteren en hoe uitgestrekt de oceanen van wijsheid die in een druppel golven!

Tot de hoogste graad is dit waar voor de mens die te midden van al het geschapene bekleed is met het gewaad van zulke gaven en is uitgekozen voor de glorie van zulk een onderscheiding.

Want in hem zijn alle attributen en namen van God latent geopenbaard in een mate die geen ander geschapen wezen heeft overtroffen.

Al deze namen en attributen zijn op hem toepasselijk.

Zoals Hij heeft gezegd: "De mens is Mijn mysterie en Ik ben zijn Mysterie".

Veelvuldig zijn de op dit meest subtiele en verheven onderwerp betrekking hebbende verzen, die in alle hemelse Boeken en heilige Schriften bij herhaling zijn geopenbaard.

Evenals Hij geopenbaard heeft: "Wij zullen hun voorzeker Onze tekenen tonen in de wereld en in henzelf".17 Nogmaals zegt Hij: "En ook in uzelf:

Zult gij dan de tekenen Gods niet zien?"18 En wederom openbaart Hij: "En weest niet als zij die God vergeten hebben, zodat Hij hen zichzelf doet vergeten".19 In dit verband heeft Hij Die de eeuwige Koning is - mogen de zielen van allen die binnen de mystieke Tabernakel verblijven een offer aan Hem zijn - gesproken: "Hij die zichzelf kent, kent God."
.... Uit hetgeen gezegd is wordt duidelijk dat alle dingen, in hun innerlijkste realiteit, in zich getuigenis afleggen van de openbaring van de namen en attributen van God. Alles vertoont naar eigen vermogen de kennis van God en geeft er uitdrukking aan. Zo machtig en universeel is deze openbaring dat zij alle dingen, zichtbaar en onzichtbaar, omvat. Aldus heeft Hij geopenbaard: "Heeft iets anders buiten U een openbaringskracht die Gij niet bezit, zodat het U kenbaar kon hebben gemaakt? Blind is het oog dat U niet waarneemt."
Eveneens heeft de eeuwige Koning gesproken: "Niets heb Ik waargenomen of Ik zag God er in, God er voor en God er na." Ook staat in de overlevering van Kumayl geschreven: "Zie, een licht heeft geschenen vanuit de Morgenstond van eeuwigheid, en kijk, zijn golven hebben de innerlijke werkelijkheid van alle mensen doordrongen." De mens, het edelste en meest volmaakte van al het geschapene, overtreft hen allen in de kracht van deze openbaring en hij is een meer volledige uitdrukking van de glorie ervan. En van alle mensen zijn de Manifestaties van de Zon der Waarheid het meest volmaakt, het meest onderscheiden en het meest uitmuntend. Wat meer is, al het andere buiten deze Manifestaties leeft door de werking van hun Wil en beweegt en bestaat door de uitstortingen van hun genade.
XCI. Onder de bewijzen die de waarheid van deze Openbaring aantonen is deze: dat in ieder tijdperk en iedere Beschikking, telkens wanneer de onzichtbare Essentie werd geopenbaard in de personen van Zijn Manifestatie, bepaalde mensen, onbekend en vrij van alle wereldse verwikkelingen, verlichting zochten bij de Zon der Profeten en de Maan van goddelijke leiding, en de goddelijke Tegenwoordigheid bereikten.Om deze reden werden deze mensen beschimpt en bespot door de godgeleerden van die tijd en door de rijkaards. Evenals Hij heeft geopenbaard betreffende hen die dwaalden: "Toen zeiden de aanzienlijken van Zijn volk, die niet geloofden: 'Wij zien in U slechts een mens als wijzelf; en wij zien niemand U volgen behalve de verachtelijksten met een onbezonnen oordeel, en ook zien wij U in niets uitmunten boven ons; ja, wij beschouwen U als leugenaar.'"20 Zij vitten op die heilige Manifestaties en protesteerden: "Niemand heeft u gevolgd behalve de verachtelijken onder ons, diegenen die geen aandacht waard zijn." Hun doel was aan te tonen dat niemand onder de geleerden, de rijken en de beroemden in hen geloofde. Door deze en soortgelijke bewijzen trachtten zij het bedrog aan te tonen van Hem die niets dan de waarheid spreekt.
Gedurende deze meest luisterrijke Beschikking, deze meest machtige Soevereiniteit, hebben evenwel een aantal verlichte godgeleerden, mannen van grote geleerdheid en geleerden met een rijp verstand, Zijn Hof bereikt, uit de beker van Zijn goddelijke Tegenwoordigheid gedronken en zijn met de eer van Zijn grootste gunst bekleed. Zij hebben terwille van de Geliefde de wereld en al wat daarin is, verzaakt....
Zij allen werden door het licht van die Zon van goddelijke Openbaring geleid, en bekenden en erkenden Zijn waarheid. Zo groot was hun geloof dat de meesten van hen hun bezit en verwanten opgaven en trouw bleven aan het welbehagen van de Alglorierijke. Zij offerden hun leven voor hun Welbeminde en deden afstand van alles in Zijn Pad. Hun borst werd tot mikpunt voor de pijlen van de vijand en hun hoofden prijkten op de speren der ongelovigen. Geen stuk grond bleef er over dat niet werd gedrenkt met het bloed van deze belichamingen van onthechting en geen zwaard dat niet hun nek kneusde. Hun daden alleen al getuigen van de waarheid van hun woorden. Is voor de mensen van deze tijd niet het getuigenis voldoende van deze heilige zielen die zo glorierijk zijn opgestaan om hun leven te offeren voor hun Geliefde, zodat de hele wereld zich verbaasde over de wijze van hun opoffering? Getuigt dit niet voldoende tegen de trouweloosheid van hen die voor een kleinigheid hun geloof verraadden en die onsterfelijkheid hebben verkwanseld voor dat wat vergaat; die de Kawthar van de Goddelijke Tegenwoordigheid opgaven voor zilte bronnen en wier enig doel in het leven is zich het eigendom van anderen wederrechtelijk toe te eigenen? Evenals gij er getuige van zijt hoe zij allen zich hebben beziggehouden met de ijdelheden der wereld, en ver zijn afgedwaald van Hem Die de Heer, de Allerhoogste is.
Wees eerlijk: Is het getuigenis aannemelijk en de aandacht waard van ken wier daden overeenstemmen met hun woorden en wier uiterlijk gedrag in overeenstemming is met hun innerlijk leven? Het verstand raakt verbijsterd door hun daden en de ziel verwondert zich over hun geestkracht en lichamelijk uithoudingsvermogen. Of is het getuigenis aannemelijk van de trouwelozen, die niets dan de lucht van zelfzuchtige begeerte ademen en gevangen liggen in de kooi van hun ijdele verbeeldingen? Evenals de vleermuizen der duisternis lichten zij het hoofd alleen op van hun sponde om de vergankelijke dingen der wereld na te jagen en vinden zij 's nachts alleen rust wanneer zij werken aan het bevorderen van hun lage levensdoel. Geheel opgaand in hun zelfzuchtige plannen, vergeten zij het goddelijke Gebod. Overdag spannen zij zich tot het uiterste in teneinde wereldse voordelen te behalen en 's nachts is hun enige bezigheid de bevrediging van hun zinnelijke begeerten. Aan de hand van welke wet of maatstaf zouden de mensen zich kunnen rechtvaardigen, als zij vasthouden aan de ontkenningen van dergelijke kleingeestige zielen en het geloof negeren van hen, die terwille van Gods welbehagen, afstand hebben gedaan van hun leven, hun bezit, hun roem en bekendheid, hun goede naam en eer? ....
Met welk een liefde en toewijding, uitbundige vreugde en heilige vervoering offerden zij hun leven op het pad van de Alglorierijke! Van de waarheid hiervan getuigen allen. En hoe kunnen zij niettemin deze Openbaring kleineren? Is men in enig tijdperk getuige geweest van zulke gewichtige voorvallen? Indien deze metgezellen geen ware strevers naar God waren geweest, wie anders zou er dan zo genoemd kunnen worden? Hebben deze metgezellen maeht of roem gezocht? Hebben zij ooit naar rijkdommen verlangd? Hebben zij enige andere wens gekoesterd dan Gods welbehagen? Indien deze metgezellen met al hun verbazingwekkende getuigenissen en wondere werken onwaar zouden zijn, wie is er dan waardig om voor zichzelf aanspraak te maken op de waarheid? Ik zweer bij God! Hun daden zijn juist een voldoende getuigenis en een onbetwistbaar bewijs voor alle volkeren op aarde, zouden de mensen in hun hart de mysteries van goddelijke Openbaring overdenken. "En spoedig zullen zij die onrecht doen, weten welk lot hen wacht."21. . .
Denk eens na over deze volkomen oprechte martelaren van wier waarheidlievendheid de duidelijke tekst van het Boek getuigt en die allen, zoals gij gezien hebt, hun leven, hun bezit, hun vrouw, hun kinderen, hun alles hebben opgeofferd en naar de hoogste verblijven van het Paradijs zijn opgestegen. Is het eerlijk om het getuigenis van deze onthechte en verheven wezens van de waarheid van deze voortreffelijke en heerlijke Openbaring af te wijzen, en de aanklachten als aannemelijk te beschouwen welke tegen dit glansrijke licht zijn geuit door deze trouweloze mensen die voor goud hun geloof hebben verzaakt en terwille van leiderschap Hem hebben verloochend Die de Eerste Leider der gehele mensheid is? Dit, alhoewel hun karakter nu bekend is gemaakt aan alle mensen die hen erkend hebben als degenen die onder geen voorwaarde een tittel of jota van hun tijdelijk gezag willen opgeven terwille van Gods heilige Geloof, hoeveel te minder hun leven, bezit en dergelijke.
XCII. Het Boek van God ligt wijd open en Zijn Woord roept de mensheid tot Hem op. Niet meer dan een handvol is evenwel bereid gevonden Zijn Zaak aan te hangen of tot werktuig te worden voor de verspreiding ervan. Deze enkelingen werden begiftigd met het goddelijke Elixer, het enige dat de droesem van de wereld kan omzetten in het zuiverste goud, en zij werden in staat gesteld het feilloze geneesmiddel toe te dienen voor alle kwalen die de mensenkinderen bezoeken. Geen mens kan het eeuwige leven erlangen, tenzij hij de waarheid van deze onschatbare, deze wonderbaarlijke en verheven Openbaring omarmt.
O vrienden van God, neigt uw oor naar de stem van Hem, Wien de wereld onrecht heeft aangedaan, en houdt vast aan alles wat Zijn Zaak zal verheffen. Hij, waarlijk, leidt al wie het Hem behaagt naar Zijn rechte Pad. Dit is een Openbaring die de zwakken met kracht bezielt en de behoeftigen met rijkdom tooit.
Overlegt met elkaar in de grootst mogelijke vriendschap en in een geest van volmaakte kameraadschap, en wijdt de kostbare dagen van uw leven aan de verbetering van de wereld en de verspreiding van de Zaak van Hem, Die de aloude en soevereine Heer is van allen. Hij, waarlijk, draagt alle mensen op wat juist is en verbiedt al wat hun staat verlaagt.
XCIII. Weet dat ieder geschapen ding een teken is van de openbaring Gods. Elk ervan is, naar zijn vermogen, een teken van de Almachtige en zal dit immer blijven. Aangezien Hij, de soevereine Heer van allen, Zijn soevereiniteit wilde openbaren in het Koninkrijk van namen en hoedanigheden, is elk geschapen ding door de daad van de goddelijke Wil tot een teken van Zijn heerlijkheid gemaakt. Zo doordringend en alomvattend is deze openbaring dat volkomen niets kan worden ontdekt in het heelal, dat niet Zijn luister weerspiegelt. Onder dergelijke omstandigheden wordt iedere beschouwing over nabij zijn en veraf zijn weggevaagd.... Zou de Hand van Gods macht afstand doen van deze hoge gave, dan zou al het geschapene en het gehele heelal troosteloos en leeg worden.
Ziet, hoe onmetelijk verheven de Heer uw God is boven al het geschapene! Aanschouwt de majesteit van Zijn soevereiniteit, Zijn verheven kracht en oppermacht. Als de dingen die door Hem zijn geschapen - verheerlijkt zij Zijn glorie - en beschikt om de openbaringen te zijn van Zijn namen en hoedanigheden, verheven staan boven nabij zijn en veraf zijn krachtens de genade waarmee zij zijn begiftigd, hoeveel verhevener moet dan de goddelijke Essentie zijn die hun het aanzijn gaf? ....
Denkt diep na over hetgeen de dichter schreef: "Verwonder u niet als mijn meest Geliefde mij nader zou zijn dan mijn eigen ik; verwonder u veeleer dat ik, ondanks dit nabijzijn, nog zo ver van Hem verwijderd ben."... Overwegend hetgeen God heeft geopenbaard, en wel dat "Wij de mens meer nabij zijn dan zijn levensader", heeft de dichter, met een zinspeling op dit vers, verklaard dat, hoewel de openbaring van mijn meest Geliefde mijn wezen zo heeft doortrokken dat Hij mij nader is dan mijn levensader, ik - ondanks mijn zekerheid over de werkelijkheid ervan en mijn erkenning van mijn staat - toch nog zo ver van Hem verwijderd ben. Hiermede bedoelt hij, dat zijn hart - dat de zetel is van de Albarmhartige en de troon waar zich de luister van Zijn openbaring bevindt - zijn Schepper vergeet, van Zijn pad afdwaalt, zich van Zijn heerlijkheid buitensluit en bezoedeld is met de smet van aardse begeerten.
In verband hiermede moet men niet vergeten dat de ene ware God Zelf ver verheven is boven het nabij zijn en veraf zijn. Zijn werkelijkheid gaat zulke begrenzingen ver te boven. Zijn betrekking tot Zijn schepselen kent geen graden. Dat sommigen nabij en anderen verre zijn, moet aan de Manifestaties zelf worden toegeschreven.
Dat het hart de troon is waar de Openbaring van God, de Albarmhartige, zetelt, wordt door de heilige uitspraken bevestigd welke Wij vroeger hebben geopenbaard. Hieronder is dit gezegde: "Aarde en hemel kunnen Mij niet bevatten. Alleen het hart van hem die in Mij gelooft en Mijn Zaak trouw is, kan Mij bevatten". Hoe vaak is het menselijk hart dat de ontvanger is van het Licht Gods en de zetel van de Openbaring van de Albarmhartige, afgedwaald van Hem die de Oorsprong is van dat licht en de Bron van die openbaring. Het is de eigenzinnigheid van het hart die het van God verwijderd houdt en tot een veraf-zijn van Hem doemt. Het hart echter dat zich bewust is van Zijn aanwezigheid, is Hem nabij en wordt geacht Zijn troon te zijn genaderd.
Overweegt bovendien hoe dikwijls de mens zijn eigen ik vergeet, terwijl God in Zijn alomvattende kennis Zich bewust blijft van Zijn schepsel en voortdurend de luister van Zijn heerlijkheid over hem uitstraalt. Het is dus duidelijk dat in zulke omstandigheden God hem nader is dan zijn eigen ik. Hij zal het voorwaar immer blijven, want terwijl de ene ware God alles weet, alles waarneemt en alles begrijpt, is de sterflijke mens geneigd tot dwalen en onkundig van de geheimen die in hem verborgen liggen ....
Laat geen mens zich inbeelden, dat met Onze verklaring dat alle geschapen dingen de tekenen zijn van de openbaring Gods bedoeld wordt dat - God verhoede - alle mensen, hetzij goed of slecht, godvruchtig of ongelovig, gelijk zijn in de ogen van God. Evenmin houdt het in dat het goddelijke Wezen, - verheerlijkt zij Zijn Naam en verheven zij Zijn heerlijkheid - ooit te vergelijken is met de mens of in enig opzicht kan worden verbonden met Zijn schepselen. Zulk een vergissing hebben bepaalde dwazen begaan die, na te zijn opgestegen in de hemel van hun nutteloze verbeelding, hebben uitgelegd dat Gods Eenheid betekent dat alle geschapen dingen de tekenen van God zijn en er bijgevolg geen enkel onderscheid tussen hen is. Enkelen hebben hen zelfs overtroffen met de bewering dat deze tekenen de gelijken en evenknie zijn van God Zelf. Genadige God! Hij, waarlijk, is één en ondeelbaar; één in Zijn essentie, één in Zijn hoedanigheden. Alles buiten Hem is als niets, wanneer van aangezicht tot aangezicht gekomen met de schitterende openbaring van slechts één van Zijn namen, met slechts de zwakste aanduiding van Zijn heerlijkheid - laat staan wanneer hij in tegenwoordigheid staat van Zijn Zelf!
Bij de rechtvaardigheid van Mijn naam, de Albarmhartige! De Pen van de Allerhoogste beeft hevig en is zwaar geschokt bij het openbaren van deze woorden. Hoe klein en onbeduidend is de oneindig kleine druppel vergeleken met de golvende baren van Gods grenzeloze en eeuwigdurende Oceaan, en hoe volkomen verachtelijk moet ieder bijkomstig en vergankelijk ding wel schijnen, wanneer het wordt gesteld tegenover de ongeschapen, de onuitsprekelijke heerlijkheid van de Eeuwige! Wij smeken God, de Almogende, om vergiffenis voor hen die een dergelijke overtuiging aanhangen en dergelijke woorden uitspreken. Zeg: O mensen! Hoe kan een voorbijgaande hersenschim de vergelijking doorstaan met de Bij-Zich-Bestaande, en hoe kan de Schepper vergeleken worden met Zijn schepselen die slechts zijn gelijk het geschrevene van Zijn Pen? Ja, Zijn Geschrift overtreft alle dingen en is geheiligd van, en onmetelijk verheven boven alle schepselen.
Overweegt bovendien de tekenen van de openbaring van God in verhouding tot elkaar. Kan de zon die slechts één van deze tekenen is gelijk in rang worden beschouwd met duisternis? De ene ware God is Mij tot getuige! Geen mens kan dit geloven, tenzij hij behoort tot hen die enghartig zijn en misleid. Zeg: Beschouwt uzelf. Uw nagels en uw ogen zijn allebei delen van uw lichaam. Beschouwt gij ze van gelijke orde en waarde? Als gij ja zegt, zeg dan: gij hebt de Heer, Mijn God, de Alglorierijke waarlijk van bedrog beschuldigd, aangezien gij het ene ontziet en het andere even teder koestert als uw eigen leven.
De grenzen te overschrijden van eigen rang en staat is geenszins geoorloofd. De onkreukbaarheid van iedere rang en staat moet ontegenzeglijk in stand worden gehouden. Hiermee wordt bedoeld dat ieder geschapen ding bezien moet worden in het licht van de plaats die het, zoals verordend, moet innemen.
Men moet er echter wel aan denken dat, toen het licht van Mijn Naam, de Aldoordringende, zijn stralen uitstortte over het heelal, elk geschapen ding volgens een onwankelbaar besluit begiftigd is met het vermogen een bepaalde invloed uit te oefenen en met een onderscheiden deugd is toegerust. Overweegt de uitwerking van vergif. Hoe dodelijk ook, het bezit onder bepaalde voorwaarden het vermogen een heilzame invloed uit te oefenen. De kracht die in al het geschapene is gelegd, is het rechtstreekse gevolg van de openbaring van deze meest gezegende Naam. Verheerlijkt zij Hij Die de Schepper is van alle namen en hoedanigheden! Werpt de boom die verdord en verrot is in het vuur, en verblijft onder de schaduw van de groene, sterke Boom en nuttigt zijn vruchten.
De mensen die in de dagen van de Manifestaties van God leefden, hebben merendeels dergelijke ongepaste uitspraken gedaan. Deze zijn omstandig opgetekend in de geopenbaarde Boeken en heilige Geschriften.
Hij, waarlijk, is een gelovige in de Eenheid Gods die in alle geschapen dingen het teken herkent van de openbaring van Hem Die de eeuwige waarheid is, en niet hij die staande houdt dat het schepsel niet te onderscheiden is van de Schepper.
Overdenkt bijvoorbeeld de openbaring van het licht van de Naam van God, de Opvoeder. Ziet, hoe de bewijzen van zulk een openbaring in alle dingen zichtbaar zijn, hoe de vooruitgang van alle wezens hiervan afhangt. Deze opvoeding is van tweeërlei aard. De ene is universeel. Haar invloed doortrekt alle dingen en schraagt ze. Om deze reden nam God de titel "Heer aller werelden" aan. De andere is voorbehouden aan hen die zich onder de schaduw van deze Naam hebben geschaard en de beschutting hebben gezocht van deze machtigste Openbaring. Zij echter die in gebreke bleven deze beschutting te zoeken, hebben zichzelf van dit voorrecht beroofd, en zijn niet bij machte baat te vinden bij het geestelijke voedsel dat is neergezonden door de hemelse genade van deze Grootste Naam. Hoe groot is de kloof tussen de ene en de andere! Zou de sluier worden opgelicht, en de volle luister van de staat van hen die zich geheel tot God hebben gekeerd en de wereld hebben verzaakt uit liefde voor Hem, zichtbaar worden, dan zou de gehele schepping verstomd staan. De ware gelovige in de Eenheid Gods zal, zoals reeds werd uitgelegd, in zowel de gelovige als de ongelovige de bewijzen herkennen van de openbaring van deze beide Namen. Zou deze openbaring teruggetrokken worden, dan zouden allen omkomen.
Overweegt evenzo de openbaring van het licht van de Naam van God, de Onvergelijkelijke. Ziet, hoe dit licht de gehele schepping heeft omvat, hoe ieder ding het teken van Zijn Eenheid openbaart, van de werkelijkheid getuigt van Hem Die de eeuwige Waarheid is en Zijn soevereiniteit, Zijn Eenheid en Zijn macht verkondigt. Deze openbaring is een teken van Zijn barmhartigheid die al het geschapene omvat. Zij die zich evenwel met Hem gelijkstellen, zijn zich niet bewust van zulk een openbaring en verstoken van het Geloof waardoor zij Hem kunnen naderen en vereend worden met Hem. Getuigt, hoe de verschillende volkeren en geslachten der aarde getuigenis afleggen van Zijn eenheid en Zijn eenzijn erkennen. Zonder het teken van de Eenheid Gods in zich zouden zij nooit de waarheid van de woorden: "Er is geen ander God dan God" hebben erkend. En toch - overweegt hoe jammerlijk zij zich hebben vergist en van Zijn pad zijn afgedwaald. Aangezien zij in gebreke zijn gebleven de soevereine Openbaarder te erkennen, worden zij niet meer gerekend tot degenen die beschouwd kunnen worden als ware gelovigen in de Eenheid Gods.
Dit teken van de openbaring van het goddelijke Wezen in hen die zich met Hem hebben gelijkgesteld, kan in zekere zin worden beschouwd als een weerspiegeling van de luister waarmee de gelovigen worden verlicht. Niemand kan deze waarheid echter begrijpen, behalve de met begrip begiftigden. Zij die de Eenheid Gods waarlijk hebben erkend moeten beschouwd worden als de eerste bewijzen van deze Naam. Zij hebben volop gedronken van de wijn van Gods Eenheid uit de kelk die God hun heeft aangeboden, en hebben hun gelaat tot Hem gekeerd. Hoe enorm groot is de afstand die deze geheiligde wezens scheidt van degenen die zo ver verwijderd zijn van God! ....
God geve dat gij met scherpe blik in alle dingen het teken van de openbaring van Hem Die de Aloude Koning is, moogt ontwaren en erkennen hoe verheven en geheiligd dat allerheiligste Wezen is boven de gehele schepping. Dit, in waarheid, is de wortel en de essentie van geloof in de eenheid en het enig-zijn van God. "God was alleen; er was niemand buiten Hem". Hij is thans wat Hij te allen tijde is geweest. Er is geen ander God dan Hij, de Ene, de Onvergelijkelijke, de Almachtige, de Verhevenste, de Grootste.
XCIV. En nu wat betreft uw zinspeling op het bestaan van twee Goden. Hoedt u, hoedt u, opdat gij er niet toe wordt gebracht u op één lijn te stellen met de Heer, uw God. Hij is en was de enige door alle tijden heen, zonder evenknie of gelijke, eeuwig in het verleden, eeuwig in de toekomst, onthecht van alle dingen, immerblijvend, onveranderlijk, bij-zich-bestaand en Hij is dit vanaf het begin der tijden geweest. Hij heeft in Zijn koninkrijk geen deelgenoot aangesteld, geen raadgever om Hem te raden, niet één die met Hem vergeleken kan worden, niet één die kan wedijveren met Zijn heerlijkheid. Hiervan getuigt ieder atoom van het heelal en, behalve dat, de bewoners van de rijken in den hoge, zij die de verhevenste zetels innemen en wier namen worden herdacht voor de Troon van Heerlijkheid.
Getuig diep in uw hart van dit getuigenis dat God voor Zichzelf heeft bepaald, dat er geen God is buiten Hem, dat al het andere, behalve Hij, is geschapen op Zijn bevel, is gevormd met Zijn welnemen, onderworpen aan Zijn wet, als een vergeten iets is, vergeleken met de glorierijke bewijzen van Zijn éénzijn en als niets, wanneer van aangezicht tot aangezicht gesteld met de machtige openbaringen van Zijn eenheid.
Hij, waarlijk, is in alle eeuwigheid één in Zijn Essentie, één in Zijn hoedanigheden, één in Zijn werken. Alle vergelijkingen zijn slechts van toepassing op Zijn schepselen, en alle opvattingen over associatie zijn opvattingen die uitsluitend tot hen behoren die Hem dienen. Onmetelijk verheven is Zijn essentie boven de beschrijvingen van Zijn schepselen. Hij alleen bekleedt de Zetel van alles te boven gaande majesteit, van verheven en ongenaakbare luister. De vogels van 's mensen hart kunnen, hoe hoog ze ook opstijgen, nooit verwachten de hoogten van Zijn onkenbare Essentie te bereiken. Hij is het, Die de gehele schepping in het leven riep, Die al het geschapene deed ontstaan op Zijn bevel. Moet dan datgene wat geboren werd krachtens het woord dat Zijn Pen heeft onthuld en dat de vinger van Zijn Wil heeft geleid, beschouwd worden als Zijns gelijke of een belichaming van Hemzelf? Het zij verre van Zijn heerlijkheid dat 's mensen pen of tong zou zinspelen op Zijn mysterie of dat 's mensen hart Zijn Essentie zou begrijpen. Al de anderen buiten Hem staan armoedig en troosteloos aan Zijn deur, allen zijn machteloos voor de grootheid van Zijn macht, allen zijn slechts slaven in Zijn Koninkrijk. Hij is rijk genoeg om het zonder schepselen te stellen.
De band van dienstbaarheid, ingesteld tussen de aanbidder en de Aangebedene, tussen het schepsel en de Schepper, moet op zichzelf worden beschouwd als een teken van Zijn genadige gunst aan de mensen, en niet als een aanduiding van enige verdienste die zij mochten bezitten. Hiervan getuigt iedere ware gelovige met inzicht.
XCV. Weet, dat overeenkomstig hetgeen uw Heer, de Heer aller mensen heeft bevolen in Zijn Boek, de gunsten die Hij de mensheid heeft verleend onbeperkt in draagwijdte waren en dit immer zullen blijven. In de allereerste plaats behoort tot deze gunsten die de Almachtige heeft geschonken aan de mens de gave van het verstand. Zijn doel met het verlenen van zulk een gave is geen ander dan Zijn schepsel in staat te stellen de ene ware God - verheven zij Zijn heerlijkheid - te kennen en te erkennen. Deze gave geeft de mens het vermogen in alles de waarheid te onderscheiden, leidt hem tot hetgeen juist is en helpt hem de geheimen der schepping te ontdekken. Op de tweede plaats komt het gezichtsvermogen, het voornaamste werktuig waardoor zijn verstand kan functioneren. De zintuigen als het gehoor, het gevoel en dergelijke moeten evenzo gerekend worden tot de gaven waarmee het menselijk lichaam is begiftigd. Onmetelijk verheven is de Almachtige Die deze vermogens heeft geschapen en onthuld in het lichaam van de mens.
Elk van deze gaven is een ontwijfelbaar bewijs van de majesteit, de kracht, het overwicht en de alomvattende kennis van de ene ware God verheven zij Zijn glorie. Denk na over de tastzin. Zie hoe deze over het gehele lichaam is verspreid. Terwijl het gezichtsvermogen en het gehoor zijn gelokaliseerd, omvat de tastzin het gehele lichaam. Verheerlijkt zij Zijn macht, verheven zij Zijn soevereiniteit.
Deze gaven zijn onafscheidelijk verbonden met de mens. Wat alle andere gaven verre overtreft, onvergankelijk is van aard en tot God Zelf behoort, is de gave van goddelijke Openbaring. Iedere genadegift die de Schepper heeft verleend aan de mens, hetzij stoffelijk of geestelijk, is hieraan ondergeschikt. Het is in wezen, en dit zal altijd zo blijven, het Brood dat neerdaalt uit de Hemel. Het is Gods opperste getuigenis, het duidelijkste bewijs van Zijn waarheid, het teken van Zijn volmaakte milddadigheid, het Kenmerk van Zijn alomvattende barmhartigheid, de proeve van Zijn alomvattende voorzienigheid, het zinnebeeld van Zijn meest volmaakte genade. Degene die in deze Dag Zijn Manifestatie heeft erkend, heeft met recht deel aan deze hoogste gave van God.
Betuig dank aan uw Heer u zo'n grote genadegift te hebben verleend. Verhef uw stem en zeg: Alle lof zij U, o Gij, het Verlangen van ieder begrijpend hart!
XCVI. De Pen van de Allerhoogste roept zonder ophouden; en toch, hoe weinigen hebben het oor geleend aan haar stem! De bewoners van het Koninkrijk van namen hebben zich beziggehouden met de kleurige kledij van de wereld, er niet aan denkend dat ieder mens die ogen heeft om te zien en oren om te horen wel geredelijk moet erkennen hoe kortstondig de kleuren ervan zijn.
In dit tijdperk roert zich een nieuw leven in alle volkeren der aarde; en toch heeft niemand de oorzaak ervan ontdekt of de beweeggrond ertoe waargenomen. Denkt na over de volkeren van het westen. Ziet hoe zij, bij het najagen van wat nutteloos en onbelangrijk is, talloze levens ten offer hebben gebracht ter wille van de vestiging en bevordering hiervan, en dit nog doen. Anderzijds zijn de bewoners van Perzië moedeloos en in doffe onverschilligheid verzonken, alhoewel zij de schatkamer zijn van een klare en stralende openbaring, waarvan de luister, grootheid en roem de gehele aarde omvat.
O vrienden! Verwaarloost niet de deugden waarmede gij zijt begiftigd en veronachtzaamt evenmin uw hoge bestemming. Laat uw arbeid niet vergeefs zijn door de nutteloze voorstellingen die bepaalde mensen zich hebben gevormd. Gij zijt de sterren aan de hemel van begrip, de bries die waait bij het aanbreken van de dag, het zacht voortkabbelende water waarvan het hele leven der mensen afhankelijk is, de letters die op Zijn heilige rol zijn gegrift. Spant u met de grootste eenheid en in een geest van volmaakte kameraadschap in, opdat gij in staat moogt worden gesteld te bereiken hetgeen deze Dag van God betaamt. Voorwaar, Ik zeg u dat onenigheid en strijd en al wat 's mensen verstand verafschuwt, zijn staat volkomen onwaardig zijn. Bundelt uw krachten op de verspreiding van het Geloof van God. Al wie zo'n hoge roeping waardig is, laat hem opstaan om het te bevorderen. Al wie daartoe niet in staat is heeft de plicht iemand aan te wijzen die in zijn plaats deze Openbaring bekend zal maken - een Openbaring waarvan de kracht de fundamenten der machtigste gebouwen deed schudden, iedere berg tot stof deed vergaan en iedere ziel verstomd deed staan. Zou de grootheid van deze Dag in haar volheid worden onthuld, dan zou ieder mens van ontelbare levens afstand willen doen in zijn verlangen deel te hebben aan haar grote luister, al ware het slechts één ogenblik - hoeveel te meer van deze wereld en haar vergankelijke schatten!
Laat u bij al wat u doet, leiden door wijsheid en houdt daar krachtig aan vast. God geve dat gij allen gesterkt moogt worden de Wil van God te volbrengen en genadiglijk moogt worden bijgestaan de rang te erkennen welke verleend is aan diegenen van Zijn geliefden die zijn opgestaan om Hem te dienen en Zijn Naam te verheerlijken. Op hen ruste de heerlijkheid Gods, de heerlijkheid van alles wat in de hemelen en alles wat op aarde is, en de heerlijkheid van de bewoners van het verhevenste Paradijs, de hemel der hemelen.
XCVII. Overdenkt de twijfels welke zij die zich gelijkstelden met God hebben gezaaid in het hart der mensen van dit land. "Is het ooit mogelijk", vragen zij, "dat koper kan worden omgezet in goud?" Zeg: Ja, bij mijn Heer, het is mogelijk. Het geheim ervan ligt evenwel in Onze Kennis verborgen. Wij zullen het onthullen aan wie Wij wensen. Al wie Onze macht in twijfel trekt, laat hij de Heer zijn God vragen, opdat Hij hem het geheim zal onthullen en hem overtuigen van de waarheid ervan. Dat koper in goud kan worden veranderd is op zichzelf een voldoende bewijs dat goud evenzo veranderd kan worden in koper, wanneer zij behoren tot hen die deze waarheid kunnen begrijpen. Van ieder mineraal kan de dichtheid, vorm en substantie worden verkregen van elk ander mineraal. De kennis daarvan ligt bij Ons in het Verborgen Boek.
XCVIII. Zeg: O godsdienstleiders! Weegt het Boek van God niet volgens de onder u gangbare maatstaven en wetenschappen, want het Boek zelf is de nimmer falende Waag die onder de mensen gevestigd is. Op deze meest volmaakte Waag moet alles wat de volkeren en geslachten der aarde bezitten, worden gewogen, terwijl de maat van zijn gewicht moet worden getoetst aan zijn eigen maatstaf, wist gij het slechts.
Uit het oog van Mijn goedertierenheid stromen bittere tranen om u, aangezien gij in gebreke zijt gebleven Hem te erkennen Die gij bij dag en bij nacht, in de avond- en ochtendstond, hebt aangeroepen. Komt nader, o volk, met sneeuwblank gelaat en stralend hart, tot de gezegende en karmozijnrode Plek, vanwaar de Sadratu'l-Muntahá uitroept: "Waarlijk, er is geen God buiten Mij, de Almachtige Beschermer, de Bij-Zich-Bestaande!"
O, gij godsdienstleiders! Wie is de man onder u die met Mij kan wedijveren in visie en inzicht? Waar is degene die er aanspraak op durft te maken Mijn uitspraken en wijsheid te evenaren? Neen, bij Mijn Heer, de Albarmhartige! Alles op aarde zal voorbijgaan; en dit is het gelaat van uw Heer, de Almachtige, de Welbeminde.
Wij hebben verordend, o volk, dat het hoogste en uiteindelijke doel van alle geleerdheid de erkenning is van Hem Die het Oogmerk is van alle kennis; en toch, ziet hoe gij hebt toegelaten dat uw geleerdheid u als door een sluier scheidt van Hem Die de Dageraad is van dit Licht, door Wie al het verborgene is geopenbaard. Zoudt gij slechts de bron kunnen ontdekken van waar de pracht van deze woorden wordt verspreid, dan zoudt gij alle volkeren ter wereld en alles wat zij bezitten verwerpen en deze gezegendste Zetel van heerlijkheid naderen.
Zeg: Dit is waarlijk de hemel waarin het Moederboek wordt bewaard, kon gij het slechts bevatten. Hij is het Die de Rots luide deed roepen, en de Brandende Braamstruik zijn stem deed verheffen, op de Berg die boven het Heilige Land uitrijst, om te verkondigen: "Het Koninkrijk is aan God, de soevereine Heer van allen, de Almogende, de Liefderijke!"
Wij hebben geen enkele school bezocht en geen van uw verhandelingen gelezen. Neigt uw oor naar de woorden van deze Ongeletterde, waarmede Hij u oproept tot God, de Immer Verblijvende. Dit is beter voor u dan alle schatten der aarde, kon gij het slechts bevatten.

Deel IV
DE GEESTELIJKE ASPECTEN VAN DE WERELDORDE
EN DE ALLERGROOTSTE VREDE


XCIX. In ieder land sterft de levenskracht van 's mensen geloof in God uit. Alleen Zijn heilzaam geneesmiddel kan deze ooit herstellen. De voortwoekerende goddeloosheid vreet in het essentiële van de menselijke samenleving. Kan iets anders dan het Elixer van Zijn machtige Openbaring haar zuiveren en hernieuwen? O Hakim, ligt het in het vermogen van de mens een zo volledige verandering teweeg te brengen in de samenstellende elementen van een nietig en onverdeelbaar deeltje materie dat het in zuiver goud wordt omgezet? Hoe verbijsterend en moeilijk dit ook lijkt, de nog grotere taak om duivelse kracht te veranderen in hemelse macht is er een welke Wij gemachtigd zijn te volbrengen. De Kracht die tot zulk een verandering in staat is gaat zelfs de kracht van het Elixer te boven. Alleen het Woord Gods kan aanspraak maken op de onderscheiding het vermogen te bezitten tot een zo grote en verstrekkende verandering.
C. De stem van de goddelijke Heraut, ontstaan uit de troon van God, maakt bekend: "O gij, Mijn geliefden! Duldt niet dat de zoom van Mijn heilig kleed wordt besmeurd en bezoedeld met de dingen van deze wereld, en volgt niet de inblazingen van uw slechte en verderfelijke begeerten. De Dagster van de goddelijke Openbaring die in volle luister schijnt aan de hemel van deze Gevangenis is Mij tot getuige. Degenen wier hart is gekeerd tot Hem die het Doel is van de aanbidding der gehele schepping, moet in deze Dag al het geschapene, zichtbaar en onzichtbaar, achter zich laten, en daarvan geheiligd zijn. Als zij opstaan om Mijn Zaak te onderrichten moeten zij zich door de ademtocht van Hem Die de Onbeperkte is, laten beroeren en het Geloof met grote vastberadenheid over de gehele aarde verspreiden, hun gedachten volledig op Hem gericht, met een hart dat volkomen onthecht en onafhankelijk is van alles, en met een ziel die geheiligd is van de wereld en haar ijdelheden. Het betaamt hen als de beste leeftocht voor hun reis vertrouwen op God te kiezen en zich te kleden met de liefde van hun Heer, de Verhevenste, de Alglorierijke. Als zij dit doen, dan zullen hun woorden hun toehoorders beïnvloeden.
Hoe groot, hoe enorm groot is de kloof die Ons scheidt van hen die zich in deze Dag bezighouden met hun lage hartstochten en hun hoop hebben gevestigd op aardse zaken en de vergankelijke luister ervan! Herhaaldelijk was het hof van de Albarmhartige ogenschijnlijk zozeer verstoken van de rijkdommen van deze wereld dat zij die in zijn onmiddellijke nabijheid waren gruwelijk leden. Ondanks hun lijden was de Pen van de Allerhoogste nimmer bereid te verwijzen naar de dingen die betrekking hebben op deze wereld en haar schatten. En werd Hem ooit een geschenk aangeboden, dan werd dat geschenk aanvaard als een teken van Zijn genade jegens hem die het aanbood. Zou het Ons ooit behagen alle schatten der aarde voor eigen gebruik te bestemmen, dan heeft niemand het recht Ons gezag in twijfel te trekken of Ons recht te bestrijden. Het zou onmogelijk zijn zich enige daad in te denken die verachtelijker is dan, in de naam van de ene ware God, de rijkdommen die de mensen bezitten, trachten te verkrijgen.
Op u en op de volgelingen van Hem die de eeuwige Waarheid is, rust de plicht alle mensen op te roepen tot hetgeen hen zal heiligen van alle gehechtheid aan aardse dingen en hen zal zuiveren van aardse bezoedelingen, zodat men de zoete geur van het gewaad van de Alglorierijke kan inademen bij allen die Hem liefhebben.
Zij die rijkdommen bezitten moeten evenwel de grootste zorg besteden aan de armen, want groot is de eer die God heeft weggelegd voor de armen die zich geduldig betonen. Bij Mijn leven! Er is geen eer die vergeleken kan worden met de eer die het God behaagt te verlenen. Groot is de gelukzaligheid welke de armen wacht die geduldig volhouden en hun lijden verbergen, en goed gaat het de rijken die van hun rijkdom geven aan de armen, en hen de voorkeur geven boven zichzelf.
God geve, dat de armen zich zullen inspannen om in hun levensonderhoud te voorzien. In deze grootste Openbaring is dit een plicht die iedereen is voorgeschreven en in de ogen van God als een uitnemende daad wordt beschouwd. Al wie deze plicht nakomt, zal voorzeker de hulp van de Ongeziene deelachtig worden. Hij kan door Zijn genade al wie het Hem behaagt verrijken. Hij waarlijk heeft macht over alle dingen ....
O 'Alí, zeg aan de geliefden van God dat rechtschapenheid de voornaamste is der menselijke deugden. De waardebepaling van alle dingen moet daarvan afhangen. Denk een wijle na over de ellende en de kwellingen die deze Gevangene heeft ondergaan. Ik was al de dagen van Mijn leven overgeleverd aan de genade van Mijn vijanden en onderging iedere dag een nieuwe beproeving in het pad van de liefde Gods. Ik heb geduldig volgehouden totdat de faam van de Zaak van God over de gehele aarde was verspreid. Zou er nu iemand opstaan en - aangemoedigd door de nutteloze verbeelding die zijn hart verzon - openlijk of heimelijk trachten het zaad van tweedracht onder de mensen te zaaien, kan dan van zo iemand worden gezegd dat hij rechtschapen handelt? Neen, bij Hem Wiens macht zich uitstrekt over alle dingen! Bij Mijn leven! Mijn hart kreunt en Mijn ogen wenen bitter om de Zaak van God en om hen die niet weten wat zij zeggen en zich verbeelden wat zij niet kunnen begrijpen.
In deze Dag betaamt het alle mensen zich krachtig vast te houden aan de Grootste Naam en de eenheid der gehele mensheid te vestigen. Er is geen vluchtplaats noch enig toevluchtsoord buiten Hem. Zou iemand ertoe komen woorden te spreken waardoor de mensen zich afkeren van de stranden van Gods oneindige oceaan en ertoe gebracht worden hun zinnen te zetten op alles behalve dit glorierijke en geopenbaarde Wezen dat een aan menselijke beperkingen onderworpen gedaante heeft aangenomen, dan zal zo iemand - hoe hoog ook de positie die hij bekleedt door de gehele schepping worden veroordeeld als een die zichzelf beroofd heeft van de zoete geuren van de Albarmhartige.
Zeg: Betracht rechtvaardigheid in uw oordeel, gij mensen met een begrijpend hart! Hij die onrechtvaardig is in zijn oordeel, is verstoken van de kenmerken die 's mensen staat onderscheiden. Hij Die de eeuwige Waarheid is weet zeer wel wat 's mensen gemoed verbergt. Zijn voortdurende lankmoedigheid heeft Zijn schepselen verstout, want niet voordat de aangewezen tijd is aangebroken, zal Hij ook maar één sluier vaneenscheuren. Zijn alles te boven gaande barmhartigheid heeft de hevigheid van Zijn gramschap beteugeld, waardoor de meeste mensen zich hebben ingebeeld dat de ene ware God niet op de hoogte is van de dingen waar zij zich heimelijk aan hebben bezondigd. Bij Hem Die de Alwetende, de Albezielde is! De spiegel van Zijn kennis weerkaatst het doen en laten van alle mensen volkomen duidelijk, nauwkeurig en getrouw. Zeg: Geprezen zijt Gij, o Verheler van de zonden der zwakken en hulpelozen! Verheerlijkt zij Uw Naam, o Gij die de achtelozen vergeeft die jegens U zondigen!
Wij hebben de mensen verboden de denkbeelden van hun hart te volgen, zodat zij in staat zullen zijn Hem te erkennen Die de soevereine Bron en Belichaming is van alle kennis, en al wat het Hem moge behagen te openbaren, zullen aanvaarden. Ziet hoe zij zich hebben verstrikt in hun nutteloze waan en ijdele verbeelding. Bij Mijn leven! Zij zijn het slachtoffer van hetgeen zijzelf hebben verzonnen, en toch bemerken zij het niet. IJdel en nutteloos is hun praat en toch begrijpen zij niet.
Wij smeken God dat Hij Zijn genade genadiglijk aan alle mensen moge verlenen, en hen in staat moge stellen de kennis over Hem en over zichzelf te verkrijgen. Bij Mijn leven! Al wie Hem kent, zal omhoogwieken in de oneindigheid van Zijn liefde en onthecht zijn van de wereld en al wat daarin is. Niets op aarde zal hem van zijn koers doen afwijken, laat staan zij die, aangemoedigd door hun ijdele verbeelding, de dingen zeggen die God heeft verboden.
Zeg: Dit is de Dag waarin ieder oor met aandacht moet luisteren naar Zijn stem. Luistert naar de roep van deze Verguisde, verheerlijkt de naam van de ene ware God, tooit u met het sieraad van het Hem gedenken en verlicht uw hart met het licht van Zijn liefde. Dit is de sleutel die de harten der mensen ontsluit, het polijstmiddel dat de ziel van alle wezens zal reinigen. Degene die onverschillig is voor hetgeen gestroomd is uit de vinger van de Wil Gods leeft onmiskenbaar in dwaling. Een minzaam en rechtschapen gedrag zijn veeleer het bewijs van waar geloof dan tweedracht en kwaadwilligheid.
Verkondigt aan de mensen hetgeen Hij die de waarheid spreekt en de Drager is van het Betrouwen Gods u heeft geboden na te komen. Mijn heerlijkheid zij met u, o gij die Mijn naam aanroept, wiens oog zich richt op Mijn hof en wiens tong de lof spreekt van uw Heer, de Weldadige.
CI. Het doel dat aan de openbaring van ieder hemels Boek ten grondslag ligt, ja zelfs ieder goddelijk geopenbaard vers, is om alle mensen te begiftigen met rechtschapenheid en begrip zodat rust en vrede onder hen hecht kunnen worden gevestigd. Al wat zekerheid geeft in de harten der mensen, al wat hun staat verheft of hun tevredenheid bevordert, is aanvaardbaar in de ogen van God. Hoe verheven is de staat die de mens kan bereiken, indien hij slechts de vervulling van zijn hoge bestemming verkiest! Tot welke diepten van ontaarding kan hij zinken, nog dieper dan het laagste schepsel ooit is gezonken! O vrienden, grijpt de kans die deze Dag u biedt en berooft uzelf niet van de overvloedige uitstortingen van Zijn genade. Ik smeek God dat Hij een ieder uwer in deze gezegende Dag genadiglijk in staat zal stellen zich te tooien met het sieraad van zuivere en heilige daden. Hij, waarlijk, doet wat Hij wil.
CII.

Luistert aandachtig, o mensen, naar hetgeen Ik waarlijk tot u zeg.

De ene ware God, verheven zij Zijn glorie, heeft het hart der mensen immer beschouwd als Zijn eigen, Zijn uitsluitend bezit, en zal voortgaan dit te doen.

Al het andere, of het nu behoort tot het land of de zee, tot rijkdom of glorie, heeft Hij doen overgaan aan de koningen en heersers der aarde.

Vanaf het begin dat geen begin heeft, is het vaandel dat de woorden: "Hij doet al wat Hij wil" verkondigt, in al zijn pracht ontrold voor Zijn Manifestatie.

Wat de mensheid in deze Dag van node heeft, is gehoorzaamheid aan de machthebbers en hechte trouw aan het koord van wijsheid.

De werktuigen die essentieel zijn voor de directe bescherming, veiligheid en zekerheid van het menselijk ras zijn toevertrouwd aan de bestuurders der maatschappij en houden zij in handen.

Dit is de wens van God en Zijn gebod....

Wij koesteren de hoop dat een van de koningen der aarde, ter wille van God, zal opstaan voor de overwinning van dit miskende en onderdrukte volk.

Zulk een koning zal eeuwigdurend worden geprezen en verheerlijkt.

God heeft dit volk de plicht opgelegd elkeen te helpen die hen helpt, zijn voornaamste belangen te dienen, en hem hun blijvende trouw te betonen.

Zij die Mij volgen moeten onder alle omstandigheden er naar streven het welzijn te bevorderen van al wie zal opstaan voor de zege van Mijn Zaak, en zij moeten te allen tijde hem hun toewijding en trouw bewijzen.

Gelukkig is de mens die luistert naar Mijn raad en deze opvolgt.

Wee hem die faalt Mijn wens te vervullen.
CIII. God heeft, door Zijn tong die de waarheid spreekt, in al Zijn Tafelen getuigd van de woorden: "Ik ben Degeen Die het Abhá Koninkrijk van Heerlijkheid bewoont".
Bij de rechtvaardigheid Gods! Vanuit de hoogten van deze verheven, deze heilige, deze machtige, deze alovertreffende plaats ziet Hij alles, hoort Hij alles, en verkondigt op dit uur: Gezegend zijt gij, o Javad, aangezien gij datgene hebt bereikt wat geen mens voor u heeft bereikt. Ik zweer bij Hem Die de eeuwige Waarheid is! Door u zijn de ogen der bewoners van het verheven Paradijs verblijd. De mensen zijn evenwel uitermate achteloos. Zouden Wij uw staat onthullen, dan zouden de harten der mensen hevig in beroering raken, zij zouden struikelen, de belichamingen van grootspraak zouden verstomd staan, zouden neervallen op de grond en de vingers van achteloosheid in hun oren stoppen uit vrees het te horen.
Treurt niet over hen die zich hebben beziggehouden met de dingen van deze wereld, en het gedenken van God, de Allergrootste, hebben vergeten. Bij Hem Die de eeuwige Waarheid is! De dag nadert waarop de verbolgen toorn van de Almachtige zich van hen meester zal maken. Hij waarlijk is de Alvermogende, de Albeheerser, de Machtigste. Hij zal de aarde zuiveren van de smetten hunner verdorvenheid en zal haar als een erfdeel geven aan diegenen Zijner dienaren die Hem nabij zijn.
Zeg: O mensen! Stof vult uw mond, en as verblindt uw ogen, daar gij de goddelijke Jozef hebt verkwanseld tegen de meest armzalige prijs. O, de ellende die op u rust, gij die ver zijt afgedwaald! Hebt gij u in uw hart verbeeld dat gij de macht bezit Hem en Zijn Zaak te overvleugelen? Verre van dat! Hiervan getuigt Hij Zelf, de Almogende, de Verhevenste, de Allergrootste.
Spoedig zullen de rukwinden van Zijn kastijding u treffen en zal het stof van de hel u omhullen. Degenen die de ijdelheden en sierselen der aarde hebben vergaard, en zich met verachting van God hebben afgekeerd - zij hebben zowel deze wereld als de wereld die komen gaat verbeurd. Eerlang zal God hen, met de Hand van Macht, ontdoen van hun bezittingen en van het kleed van Zijn milddadigheid. Weldra zullen zij dit zelf ondervinden. Ook gij zult hiervan getuigen.
Zeg: O mensen! Laat dit leven en de bedrieglijkheden ervan u niet misleiden, want de wereld en alles wat daarin is wordt krachtig in de greep van Zijn Wil gehouden. Hij verleent Zijn gunst aan wie Hij wil, en Hij ontneemt dit aan wie Hij wil. Hij doet al wat Hij verkiest. Was de wereld in Zijn ogen van enigerlei waarde, dan zou Hij Zijn vijanden nooit hebben toegestaan er bezit van te nemen, zelfs niet ter grootte van een mosterdzaadje. Hij heeft evenwel toegelaten dat zij verwikkeld raakten in 's werelds aangelegenheden als vergelding voor hetgeen uw handen hebben bewerkt in Zijn Zaak. Waarlijk, dit is een kastijding die gij uzelf, uit eigen vrije wil, hebt aangedaan, zo gij dit slechts kon ontwaren. Verheugt gij u over de dingen die, naar de beoordeling van God, verachtelijk en van geen waarde zijn, dingen waarmee Hij de harten der twijfelaars op de proef stelt?
CIV. O, gij volkeren der wereld! Weet voorzeker dat onvoorziene rampspoed u vervolgt, en smartelijke vergelding u wacht. Denkt niet dat de daden die gij hebt bedreven zijn uitgewist voor Mijn blik. Bij Mijn schoonheid! Al uw doen en laten heeft Mijn Pen met duidelijke letters gegrift op de tafelen van chrysoliet.
CV. O koningen der aarde! Hij Die de soevereine Heer van allen is, is gekomen. Het Koninkrijk is aan God, de almachtige Beschermer, de Bij-Zich-Bestaande. Aanbidt geen ander dan God en heft, met een stralend hart, uw gelaat naar uw Heer, de Heer aller namen. Dit is een Openbaring waarmee niets wat gij bezit ooit kan worden vergeleken, wist gij het slechts.
Wij zien hoe u zich verheugt over hetgeen gij voor anderen hebt bijeengegaard en hoe gij u afsluit voor de werelden die slechts in Mijn welbewaarde Tafel geteld kunnen worden. De schatten die gij hebt verzameld hebben u ver van uw uiteindelijke doel afgebracht. Dit betaamt u niet, kon gij het slechts begrijpen. Reinigt uw hart van alle aardse smetten, en haast u binnen te gaan in het Koninkrijk van uw Heer, de Schepper van hemel en aarde, Die de wereld deed beven en al haar bewoners deed weeklagen, behalve degenen die van alles afstand hebben gedaan en zich hebben vastgeklemd aan hetgeen de Verborgen Tafel heeft bevolen.
Dit is de Dag waarin Hij Die met God sprak het licht van de Aloude van Dagen heeft bereikt, en met volle teugen de zuivere wateren van hereniging heeft gedronken uit deze Beker die de zeeën deed zwellen. Zeg: Bij de ene ware God! Sinaï cirkelt rond de Dageraad van Openbaring, terwijl uit de hoogten van het Koninkrijk de Stem van de Geest Gods te horen is die verkondigt: "Haast u, gij hoogmoedigen der aarde, en spoedt u tot Hem." Karmel heeft zich in deze Dag in verlangende aanbidding naar Zijn hof gespoed, terwijl uit het hart van Zion de roep klinkt: "De belofte is vervuld. Hetgeen in de heilige Geschriften van God, de Verhevenste, de Almachtige, de Meest Geliefde was aangekondigd, is openbaar gemaakt."
O koningen der aarde! De Allergrootste Wet is geopenbaard op deze Plek, dit toneel van alles te boven gaande luister. Al het verborgene is aan het licht gebracht krachtens de Wil van de Hoogste Beschikker, Hij Die het laatste Uur heeft ingeluid, door Wie de Maan is gespleten, en ieder onherroepelijk bevel is uiteengezet.
Gij zijt slechts vazallen, O koningen der aarde! Hij Die de Koning der Koningen is, is verschenen, getooid met Zijn meest wondere heerlijkheid, en Hij ontbiedt u bij Zich, de Helper in Nood, de Bij-Zich-Bestaande. Hoedt u dat trots u er niet van weerhoudt de Bron van Openbaring te erkennen en dat de dingen van deze wereld u niet als door een sluier afscheiden van Hem Die de Schepper der hemelen is. Staat op en dient Hem Die het Verlangen aller natiën is, Die u door een woord van Hem heeft geschapen en u heeft voorbestemd om voor immer de symbolen van Zijn soevereiniteit te zijn.
Bij de gerechtigheid Gods! Het is niet Onze wens de hand te leggen op uw koninkrijken. Het is Onze opdracht bezit te nemen van het hart der mensen. Daarop is het oog van Bahá gevestigd. Hiervan getuigt het Koninkrijk van Namen, kon gij het slechts begrijpen. Al wie zijn Heer volgt zal afstand doen van de wereld en al wat zich daarin bevindt; hoeveel groter moet dan de onthechting zijn van Hem Die een zo verheven rang bekleedt! Laat uw paleizen voor wat ze zijn, en haast u toegelaten te worden tot Zijn Koninkrijk. Waarlijk, dit zal u in deze wereld en in de volgende tot voordeel strekken. Hiervan getuigt de Heer van het rijk in den hoge, wist gij het slechts.
Welk een gelukzaligheid wacht de koning die opstaat om Mijn Zaak te bevorderen in Mijn koninkrijk, die zich onthecht van alles buiten Mij! Zulk een koning wordt gerekend tot de metgezellen van de Karmozijnrode Ark - de Ark welke God gereed heeft gemaakt voor het volk van Bahá. Allen moeten zijn naam verheerlijken, moeten zijn staat eerbiedigen, en hem bijstaan de steden te ontsluiten met de sleutels van Mijn Naam, de almachtige Beschermer van allen die de zichtbare en onzichtbare koninkrijken bewonen. Zulk een koning is het ware oog der mensheid, het lichtend sieraad op het voorhoofd der schepping, de bron van zegeningen voor de gehele wereld. O volk van Bahá, offert uw gehele bezit, ja zelfs uw leven, om hem bij te staan.
CVI. De alwetende geneesheer houdt Zijn vinger op de pols van de mensheid. Hij stelt de ziekte vast en schrijft in Zijn onfeilbare wijsheid het geneesmiddel voor. Ieder tijdperk heeft zijn eigen problemen en ieder mens zijn persoonlijk streven. Het geneesmiddel dat de wereld in haar huidige lijden van node heeft, kan nooit hetzelfde zijn als dat waaraan een later tijdperk behoefte zal hebben. Houdt u zich vol zorg bezig met de noden van de tijd waarin gij leeft, en maakt zijn noden en behoeften tot het middelpunt van uw overwegingen.
Wij kunnen duidelijk waarnemen hoe het gehele mensdom met grote, onvoorziene rampen is omringd. Wij zien het zwaar beproefd en ontgoocheld wegkwijnen op zijn ziekbed. Zij die dronken zijn van eigendunk hebben zich tussen de mensheid en de goddelijke en onfeilbare Geneesheer geplaatst. Ziet hoe zij alle mensen, zichzelf inbegrepen, hebben verstrikt in de netten van hun listen. Zij kunnen de oorzaak van de ziekte niet ontdekken en kennen het geneesmiddel niet. Zij houden wat recht is voor krom, en zien in hun vriend hun vijand.
Neigt uw oor naar de lieflijke melodie van deze Gevangene. Staat op en verheft uw stem, opdat wellicht degenen die in diepe slaap zijn verzonken, mogen ontwaken. Zeg: O gij die als dood zijt! De Hand van goddelijke milddadigheid biedt u het Water des Levens aan. Haast u en drinkt volop. Al wie in deze Dag is wedergeboren, zal nimmer sterven; al wie dood blijft, zal nooit leven.
CVII. Hij Die uw Heer, de Albarmhartige, is, koestert in Zijn hart de wens het gehele mensdom als één ziel en één lichaam te zien. Haast u uw deel te verkrijgen van Gods zegenrijke gunst en barmhartigheid in deze Dag die alle andere geschapen Dagen in de schaduw stelt. Hoe groot is het geluk dat de mens wacht die afstand doet van alles wat hij heeft, in het verlangen de dingen Gods te verkrijgen. Wij getuigen dat zo iemand behoort tot Gods gezegenden.
CVIII. Wij hebben een vastgestelde tijd voor u, o volkeren! Indien gij faalt u op het aangewezen uur tot God te keren, dan zal Hij u voorzeker krachtig aangrijpen, en u van alle kanten met smartelijke beproevingen treffen. Hoe hevig is voorzeker de kastijding waarmee uw Heer u dan zal kastijden!
CIX. O Kamal! De hoogten die de sterfelijke mens in deze Dag, door de genadigste gunst Gods, kan bereiken, zijn nog aan zijn blik onttrokken. De bestaanswereld heeft nooit de capaciteit bezeten voor zulk een onthulling en bezit deze nog niet. De dag nadert evenwel dat de mogelijkheden van zo'n grote gunst, krachtens Zijn bevel, aan de mens zullen worden geopenbaard. Al zullen de legers der natiën tegen Hem zijn opgesteld, al hebben de koningen der aarde zich verbonden om Zijn Zaak te ondermijnen, toch zal de kracht van Zijn macht ongeschokt blijven. Hij, waarlijk, spreekt de waarheid, en roept de gehele mensheid op tot de weg van Hem Die de Onvergelijkelijke, de Alwetende is.
Alle mensen zijn geschapen om een immer voortschrijdende beschaving uit te dragen. De Almachtige is Mijn getuige: zich te gedragen als de dieren in het veld is de mens onwaardig. De deugden die bij zijn waardigheid passen zijn: verdraagzaamheid, barmhartigheid, mededogen en naastenliefde jegens alle volkeren en geslachten der aarde. Zeg: O vrienden, drinkt volop uit deze kristalheldere stroom welke vloeit uit de hemelse genade van Hem die de Heer aller Namen is. Laat anderen in Mijn naam aan de wateren daarvan deel hebben, opdat in ieder land de leiders der mensen ten volle zullen erkennen met welk doel de eeuwige Waarheid is geopenbaard en om welke reden zij zelf zijn geschapen.
CX.

Het Verheven Wezen zegt:

O, gij mensenkinderen!

Het fundamentele doel dat het Geloof van God en Zijn Religie bezielt, is de belangen van de mensheid te beveiligen, de eenheid der mensheid te bevorderen en de geest van liefde en kameraadschap onder de mensen aan te kweken.

Laat het niet een bron van onenigheid en strijd, van haat en vijandschap worden.

Dit is het rechte Pad, het hechte en onwrikbare fundament.

Alles wat op dit fundament wordt opgericht, kan door de wisselvalligheden der wereld nooit aan kracht verliezen, noch zal het verloop van talloze eeuwen haar structuur ondermijnen.

Wij hopen dat de godsdienstleiders en de heersers der wereld eendrachtig zullen opstaan voor de hervorming van deze tijd en het herstel van haar voorspoed.

Laten zij, na diep nagedacht te hebben over 's werelds noden, tezamen beraadslagen en, door een zorgvuldige en diepgaande overweging, aan een verziekte en hevig gekwelde wereld het geneesmiddel toedienen dat zij nodig heeft....

Het betaamt hun die gezag hebben in alles gematigdheid te betrachten.

Alles wat de grenzen van gematigdheid overschrijdt zal geen heilzame invloed meer uitoefenen.

Denkt bijvoorbeeld goed na over zaken als vrijheid, beschaving en dergelijke.

Hoe gunstig verstandige mensen deze dingen ook mogen beoordelen, ze zullen een verderfelijke invloed uitoefenen, indien bovenmatig doorgevoerd....

God geve dat als gevolg van de intensieve pogingen die hun heersers, wijzen en geleerden onder de mensen hebben gedaan, de volkeren der wereld ertoe gebracht zullen worden hun voornaamste belangen te erkennen.

Hoe lang zal de mensheid in haar eigenzinnigheid volharden?

Hoe lang zal het onrecht voortduren?

Hoe lang zullen chaos en verwarring heersen onder de mensen?

Hoe lang zal tweedracht het beeld van de maatschappij verstoren?....De windvlagen van wanhoop waaien helaas uit alle richtingen, en de strijd die de mensheid verdeelt en teistert neemt met de dag toe.

Men kan de tekenen van dreigende ontreddering en chaos nu waarnemen, aangezien de bestaande orde betreurenswaardig gebrekkig blijkt te zijn.

Ik smeek God, verheven zij Zijn glorie, dat Hij de volkeren der aarde genadiglijk moge doen ontwaken, moge geven dat hun gedrag hun uiteindelijk ten goede zal komen en hen helpen te volbrengen hetgeen hun staat betaamt.
CXI. O strijdende volkeren en geslachten der aarde! Keert uw gelaat naar eenheid en laat de luister van haar licht u beschijnen. Komt bijeen en besluit, ter wille van God, al wat een bron van strijd onder u is, uit te roeien. Dan zal de pracht van 's werelds verheven Hemellicht de gehele aarde omvatten, en zullen haar burgers bewoners worden van één stad, en op één en dezelfde troon zetelen. Deze Verguisde heeft vanaf Zijn prille jeugd geen ander verlangen gekoesterd dan dit, en zal ook geen andere wens dan deze blijven koesteren. Er kan geen enkele twijfel over bestaan dat alle mensen ter wereld, tot welk ras of welke godsdienst zij ook behoren, hun bezieling putten uit één hemelse Bron en de onderdanen zijn van één God. Het verschil tussen de voorschriften waaronder zij leven moet worden toegeschreven aan de wisselende vereisten en behoeften van de tijd waarin deze werden geopenbaard. Deze werden uitgezonderd enkele voorschriften die voortvloeien uit 's mensen verdorvenheid - door God beschikt en zijn een afspiegeling van Zijn Wil en Plan. Verheft u en verbrijzelt, gewapend met de kracht van geloof, de goden van uw ijdele verbeelding die verdeeldheid onder u zaaien. Houdt u vast aan hetgeen u nader tot elkander brengt en u verenigt. Dit is waarlijk het meest verheven woord dat het Moederboek tot u heeft neergezonden en geopenbaard. Hiervan getuigt de Tong van Grootheid vanuit Zijn verblijfplaats van heerlijkheid.
CXII.

Aanschouwt de rampen die vele jaren lang de aarde hebben geteisterd, en de verwarring die zich van haar volkeren heeft meester gemaakt.

De aarde is òf door oorlog verwoest òf door plotselinge, onvoorziene rampen bezocht.

Ofschoon de wereld omringd is door ellende en smart, heeft toch geen mens erbij stilgestaan wat daarvan de oorzaak of oorsprong kan zijn.

Steeds wanneer de ware Raadgever een vermanend woord sprak, ziet, dan veroordeelden allen Hem als een aanstichter van onheil en verwierpen Zijn aanspraak.

Hoe verbijsterend en beschamend is een dergelijk gedrag!

Geen twee mensen zijn er te vinden waarvan gezegd kan worden dat zij uiterlijk en innerlijk een eenheid zijn.

De bewijzen van tweedracht en haat zijn overal zichtbaar, hoewel allen werden geschapen voor harmonie en eenheid.

Het Verheven Wezen zegt:

O welbeminden!

Het tabernakel van eenheid is opgericht; beschouwt elkander niet als vreemden.

Gij zijt de vruchten van één boom en de bladeren van één tak.

Wij koesteren de hoop dat het licht van gerechtigheid zal schijnen op de wereld en haar zal zuiveren van tirannie.

Als de heersers en koningen der aarde - de zinnebeelden van de macht van God, verheven zij Zijn glorie - opstaan en besluiten zich te wijden aan alles wat de hoogste belangen van de gehele mensheid zal bevorderen, dan zal voorzeker gerechtigheid gaan heersen onder de mensenkinderen, en de pracht van haar licht de gehele aarde omgeven.

Het Verheven Wezen zegt:

Het bouwwerk van wereldstabiliteit en orde is gebouwd op de twee pilaren van beloning en straf, en deze zullen het blijven schragen....

Op een andere plaats heeft Hij geschreven:

Neemt u in acht, o schare van heersers der wereld!

Er is geen kracht op aarde die de overwinningskracht, de kracht van gerechtigheid en wijsheid kan evenaren....

Gezegend de koning die marcheert met het ontplooide vaandel van wijsheid voor zich uit, en de bataljons van gerechtigheid in de achterhoede.

Hij, waarlijk, is het sieraad dat het voorhoofd van vrede en het aangezicht van veiligheid tooit.

Er kan geen twijfel over bestaan dat, wanneer de dagster van gerechtigheid die door de wolken van tirannie is verduisterd haar licht zou werpen op de mensen, het aanschijn der aarde volledig zou worden veranderd.
CXIII. Meent gij, o minister van de Sháh van de Stad (Constantinopel), dat Ik de uiteindelijke bestemming van de Zaak van God in Mijn handen houd? Denkt gij dat Mijn gevangenschap, of de schande die Ik had te ondergaan, of zelfs Mijn dood en totale vernietiging, haar koers kan ombuigen? Wat gij u hebt verbeeld is jammerlijk. Gij behoort met recht tot hen die de ijdele voorstellingen welke hun hart verzint, nalopen. Geen God is er buiten Hem. Machtig is Hij Zijn Zaak te openbaren, Zijn getuigenis te verheerlijken, alles naar Zijn Wil in te stellen en het tot zo'n hoge plaats te verheffen dat noch uw eigen handen noch de handen van hen die zich van Hem hebben afgekeerd, het ooit kunnen aanraken of schade toebrengen.
Gelooft ge dat gij de macht bezit Zijn Wil te verijdelen, Hem te beletten Zijn vonnis te voltrekken of Hem er van af te houden Zijn heerschappij uit te oefenen? Neen, bij Hem Die de eeuwige Waarheid is! Niets, wat dan ook, in de gehele schepping, kan Zijn Plan tegenwerken. Werpt daarom de ijdele inbeelding die gij volgt, van u, want louter inbeelding kan nooit de plaats innemen van waarheid. Behoor tot hen die waarlijk berouw hebben en wederkeren tot God, de God Die u heeft geschapen, Die u heeft gevoed en u minister maakte onder hen die uw geloof belijden.
Weet bovendien, dat Hij op Zijn eigen bevel alles wat in de hemelen en alles wat op aarde is, heeft geschapen. Hoe kan dan het ding dat bij Zijn gebod is geschapen op Hem de overhand hebben? God is hoog verheven boven hetgeen gij u voorstelt over Hem, gij boosaardig volk! Als deze Zaak van God is, kan geen mens erover zegevieren; en als dit niet van God is, zullen er voorzeker voldoende godgeleerden onder u zijn, zij die hun verderfelijke begeerten volgen benevens degenen die tegen Hem in opstand kwamen om deze Zaak te overweldigen.
Hebt gij niet vernomen wat een man, een gelovige, uit het geslacht van Farao, in vroeger tijden heeft gezegd, en wat God heeft verhaald aan Zijn Apostel, die Hij heeft verkozen boven alle mensen, Zijn Boodschap heeft toevertrouwd en de bron heeft gemaakt van Zijn barmhartigheid voor allen die op aarde wonen? Hij zeide, en Hij, waarlijk, spreekt de waarheid: "Wilt gij een man doden omdat hij zegt, mijn Heer is God, wanneer hij reeds tot u gekomen is met bewijzen van zijn zending? Als hij een leugenaar zou zijn, zal op hem zijn leugen rusten, maar is hij een man van de waarheid, dan zal op zijn minst een deel van hetgeen waarmede hij dreigt op u neerkomen". Dit heeft God geopenbaard aan Zijn Welbeminde in Zijn onfeilbaar Boek.
En niettemin hebt gij gefaald uw oor te neigen naar Zijn gebod, hebt gij Zijn wet veronachtzaamd, Zijn raad, gelijk opgetekend in Zijn Boek, afgewezen en hebt behoord tot hen die ver zijn afgedwaald van Hem. Hoe velen zijn jaar in jaar uit door uw toedoen ter dood gebracht. Hoe talrijk zijn de onrechtvaardigheden die gij hebt bedreven - onrechtvaardigheden die het oog der schepping nog nooit heeft aanschouwd, en geen geschiedschrijver ooit heeft vermeld! Hoe talrijk de pasgeborenen en de zuigelingen die tot wees werden gemaakt, en vaders die hun zonen verloren door uw wreedheid, o gij onrechtplegers! Hoe dikwijls heeft een zuster gerouwd om haar broer en is weggekwijnd, en hoe dikwijls heeft een vrouw geweeklaagd over haar echtgenoot en enige steun!
Uw onrechtvaardigheid nam meer en meer toe, totdat gij Hem doodde die nooit Zijn oog heeft afgehouden van het gelaat van God, de Verhevenste, de Grootste. Hoe wenste Ik dat gij Hem ter dood had gebracht op de wijze waarop mensen gewend zijn elkaar te doden! Gij doodde Hem evenwel onder omstandigheden zoals geen mens ooit heeft aanschouwd. De hemelen weenden bitter over Hem en de zielen van hen die God nabij zijn, schreeuwden het uit vanwege Zijn kwelling. Was Hij niet een Telg uit het aloude Huis van uw Profeet? Had Zijn faam als rechtstreekse afstammeling van de Apostel zich niet wijd en zijd onder u verspreid? Waarom bracht gij Hem toe wat geen mens, hoever gij ook terugkijkt, een ander heeft toegebracht? Bij God! Het oog der schepping heeft nooit iets dergelijks als u aanschouwd. Gij doodde Hem die een Telg is uit het Huis van uw Profeet, en vermaakt u en maakt u vrolijk, gezeten op uw zetel van eer! Gij uit uw verwensingen tegen hen die voor u waren en die hebben bedreven hetgeen gij hebt bedreven, en gij blijft u steeds onbewust van uw gruweldaden!
Wees eerlijk in uw oordeel. Hebben zij die gij vervloekt, voor wie gij het kwade oproept, anders gehandeld dan u? Hebben zij niet de afstammeling van hun Profeet gedood, zoals gij de afstammeling van de uwe hebt gedood? Is uw gedrag niet gelijk aan hun gedrag? Waarom beweert gij dan anders te zijn dan zij, o gij tweedrachtzaaiers onder de mensen?
En toen gij Hem het leven ontnam, stond één Zijner volgelingen op om Zijn dood te wreken. Hij was een onbekende en het plan dat hij had opgevat werd door niemand opgemerkt. Tenslotte beging hij wat vooraf was beschikt. Het betaamt u derhalve op geen ander dan uzelf blaam te werpen voor de dingen die gij hebt begaan, zo gij slechts eerlijk zijt in uw oordeel. Wie is er op aarde die heeft gedaan hetgeen gij deed? Niemand, bij Hem Die de Heer aller werelden is!
Alle koningen en heersers der aarde eerbiedigen en vereren de afstammelingen van hun Profeten en heiligen, zoudt gij dit slechts begrijpen. Anderzijds zijt gij verantwoordelijk voor daden zoals geen mens ooit heeft begaan. Uw wandaden hebben ieder begrijpend hart doen verteren van smart. En toch bleeft gij verzonken in uw achteloosheid, en bleeft in gebreke de verdorvenheid van uw daden te beseffen.
Gij hebt volhard in uw eigenzinnigheid tot gij tegen Ons opstond, hoewel Wij niets hadden begaan om uw vijandschap te rechtvaardigen. Zijt gij niet bevreesd voor God Die u heeft geschapen en gevormd, en door Wien gij uw kracht hebt gekregen, en u heeft verbonden met hen die zich aan Hem hebben onderworpen (de Moslims)? Hoe lang zult gij in uw eigenzinnigheid volharden? Hoe lang nog zult gij weigeren u te bezinnen? Hoe lang nog eer gij uw onachtzaamheid van u afschudt en wordt wakker geschud uit uw achteloosheid? Hoe lang nog zult gij onwetend blijven van de waarheid?
Overdenk het in uw hart. Zijt gij er, ondanks uw gedrag en de dingen die gij teweeg hebt gebracht, in geslaagd het vuur van God te blussen of het licht van Zijn Openbaring te doven - een licht dat met zijn helderheid hen heeft omgeven die zijn ondergedompeld in de golvende oceanen van onsterfelijkheid, en de ziel heeft aangetrokken van hen die waarlijk in Zijn eenheid geloven en deze hooghouden? Weet gij niet dat de Hand van God boven uw handen is, dat Zijn onherroepelijk Bevel al uw listen en lagen ver te boven gaat, dat Hij oppermachtig is boven Zijn dienaren, dat Hij berekend is voor Zijn doel, dat Hij doet wat Hij wenst, dat Hem niet naar Zijn Wil zal worden gevraagd, dat Hij beschikt wat Hem behaagt, dat Hij de Krachtigste, de Almachtige is? Als gij gelooft dat dit de waarheid is, waarom houdt gij dan niet op moeilijkheden te veroorzaken en tevreden te zijn met uzelf?
Gij begaat iedere dag een nieuw onrecht, en behandelt Mij zoals ge Mij in voorbije tijden hebt behandeld, hoewel Ik nooit een poging deed Mij in uw zaken te mengen. Nimmer heb Ik Mij tegen u verzet noch ben Ik in opstand gekomen tegen uw wetten. Ziet, hoe gij Mij tenslotte gevangen hebt gezet in dit verre land! Weet evenwel voorzeker, dat al wat uw handen of de handen der ongelovigen teweeg hebben gebracht nooit, evenmin als in vroeger tijden, de Zaak Gods of Zijn wegen kunnen veranderen.
Slaat acht op Mijn waarschuwing, gij volk van Perzië! Als gij de hand aan Mij zoudt slaan, zal God zekerlijk iemand doen opstaan die de plaats zal innemen welke open kwam door Mijn dood, want zo is Gods handelwijze vanouds geweest, en in Gods wijze van handelen kunt gij geen verandering bespeuren. Tracht gij Gods licht dat op Zijn aarde schijnt te doven? God is afkerig van hetgeen gij begeert. Hij zal Zijn licht vervolmaken, ofschoon gij het diep in uw hart verfoeit.
Denk een ogenblik rustig na, o minister, en wees eerlijk in uw oordeel. Wat hebben Wij begaan dat u bij het najagen van uw begeerten zou kunnen rechtvaardigen Ons bij de ministers van de koning te belasteren, door de waarheid te verdraaien en uw lasteringen tegen Ons uit te spreken? Wij hebben u slechts ontmoet in het huis van uw vader in de tijd dat het martelaarschap van Imam Husayn werd herdacht. Bij die gelegenheden kreeg niemand de kans zijn inzichten en geloofsovertuiging in een gemeenschappelijk gesprek bekend te maken. Gij zult getuigen van de waarheid van Mijn woorden, indien gij waarheidlievend zijt. Ik heb geen andere bijeenkomsten bijgewoond waarin gij of een ander achter Mijn gedachten had kunnen komen. Hoe kon gij dan uw vonnis tegen Mij uitspreken, als gij Mijn getuigenis niet uit Mijn eigen mond hebt gehoord? Hebt gij niet gehoord wat God, verheven zij Zijn glorie, heeft gezegd: "Zeg niet tot eenieder die u groet: "gij zijt geen gelovige". "Stoot niet degenen af die in de ochtend en in de avond hun Heer aanroepen in het vurige verlangen Zijn gelaat te aanschouwen". Gij hebt waarlijk verzaakt hetgeen het Boek Gods heeft voorgeschreven, en toch acht gij u een gelovige!
Ondanks hetgeen gij hebt gedaan, koester Ik - en hiertoe is God Mijn getuige - geen wrok tegen u of enig ander mens, ofschoon gij en anderen Ons zoveel kwaad berokkenen als geen gelovige in de eenheid van God kan verduren. Mijn zaak heeft niemand anders dan God in handen, en Mijn vertrouwen is alleen in Hem. Weldra zullen uw dagen ten einde zijn, evenals de dagen van hen die zich met openlijke trots verheffen boven hun naaste. Spoedig zult gij allen verzameld zijn in de tegenwoordigheid van God, zal naar uw doen en laten worden gevraagd en zult gij worden beloond voor hetgeen uw handen hebben aangericht; rampzalig is de verblijfplaats der boosdoeners!
Bij God! Zoudt gij beseffen wat gij hebt gedaan, dan zoudt gij zekerlijk bitter wenen over uzelf, uw toevlucht zoeken bij God, en al de dagen van uw leven treuren en wegkwijnen, tot God u zal hebben vergeven, want Hij, waarlijk, is de Edelmoedigste, de Almilddadige. Tot het uur van uw dood zult gij echter volharden in uw achteloosheid, aangezien gij u met heel uw hart, uw ziel en geheel uw wezen hebt beziggehouden met de ijdelheden der wereld. Na uw overlijden zult gij ontdekken wat Wij u hebben onthuld en al uw daden opgetekend vinden in het Boek waarin de werken van allen die op aarde wonen, ook al is het gewicht ervan groter of kleiner dan een atoom, zijn neergeschreven. Neem daarom Mijn raad ter harte en luister met uw hart naar wat Ik zeg, wees niet onverschillig voor Mijn woorden, en behoor niet tot hen die Mijn waarheid verwerpen. Beroem u niet op de dingen die u gegeven zijn. Houd voor ogen hetgeen geopenbaard werd in het Boek Gods, de Helper-in-Nood, de Alglorierijke: "En toen zij hun aanzeggingen hadden vergeten, openden Wij voor hen de poorten van alle dingen, "evenals Wij voor u en uws gelijke de poorten van deze aarde en haar tooi hebben geopend. Wacht daarom op wat in het laatste deel van dit heilige vers is beloofd, want dit is een belofte van Hem Die de Almachtige, de Alwijze is - een belofte die waar zal blijken te zijn.
Ik ken niet de weg die gij hebt gekozen en betreedt, o schare die Mij kwaadgezind is! Wij roepen u op tot God, Wij herinneren u aan Zijn Dag, Wij verkondigen u de tijding van uw hereniging met Hem, Wij brengen u nader tot Zijn hof en zenden de tekenen van Zijn wondere wijsheid tot u neer en toch, ziet hoe gij Ons verwerpt, hoe gij Ons veroordeelt als een ongelovige door de leugens die gij spreekt, hoe gij listen beraamt tegen Ons. En wanneer Wij u openbaren wat God Ons heeft geschonken door Zijn milddadige gunst, zegt gij: "Het is slechts toverij". Dezelfde woorden werden gesproken door de generaties voor u en Zij waren zoals u nu bent, kondet gij het slechts begrijpen. Daardoor hebt gij uzelf beroofd van de milddadigheid van God en van Zijn genade, en zult deze nooit verkrijgen tot aan de dag dat God tussen Ons en u zal hebben geoordeeld en Hij, waarlijk, is de beste aller Rechters.
Onder u zijn er die hebben gezegd: "Hij is het die er aanspraak op maakt God te zijn". Bij God! Dit is grove laster. Ik ben slechts een dienaar van God die in Hem en Zijn tekenen, in Zijn Profeten en Zijn engelen gelooft. Mijn tong en Mijn hart en Mijn gehele wezen getuigen dat er geen God is buiten Hem, dat alle anderen op Zijn bevel zijn geschapen, en gevormd door de werking van Zijn Wil. Er is geen ander God dan Hij, de Schepper, de Opwekker uit de dood, de Bezieler, de Doder. Ik ben Degeen die de gunsten waarmee God Mij door Zijn milddadigheid heeft bevoorrecht wijd en zijd bekend maakte. Als dat Mijn overtreding zou zijn, dan ben Ik, waarlijk, de eerste aller overtreders. Mijn verwanten en Ik zijn in uw macht. Doe zoals gij verkiest en behoor niet tot hen die aarzelen, opdat Ik kan terugkeren tot God, Mijn Heer, en de plaats bereiken waar Ik niet langer uw gezicht kan aanschouwen. Dit is voorwaar Mijn innigste wens, Mijn vurigste verlangen. God is waarlijk voldoende op de hoogte van Mijn toestand en is opmerkzaam.
Stelt u zich voor, o minister, dat gij onder Gods ogen zoudt zijn ! Als gij Hem niet ziet, dan waarlijk ziet Hij u duidelijk. Bezie en beoordeel Onze Zaak eerlijk. Wat hebben Wij bedreven dat voor u aanleiding was tegen Ons op te staan en Ons te belasteren bij de mensen, indien gij behoort tot hen die rechtvaardig zijn? Wij vertrokken uit Tihrán op bevel van de koning en verplaatsten Ons verblijf met zijn welnemen naar 'Iráq. Als Ik tegen hem een overtreding had begaan waarom liet hij Mij dan vrij? En als Ik onschuldig ware, waarom kwelt gij Ons dan met zoveel rampspoed als geen mens die uw geloof belijdt heeft ondergaan? Was enige daad Mijnerzijds, na Mijn aankomst in 'Iráq, van dien aard dat deze het gezag van de regering ondermijnt? Van wie kan worden gezegd dat hij iets laakbaars heeft ontdekt in Ons gedrag? Informeer zelf bij het volk van 'Iráq, opdat gij moogt behoren tot hen die de waarheid hebben gezien.
Elf jaar lang hebben Wij in dat land gewoond, tot de minister kwam die uw regering vertegenwoordigt, iemand wiens naam Onze Pen verfoeit te noemen, die zich overgaf aan de wijn, die zijn lusten botvierde, euveldaden bedreef en 'Iráq neerhaalde. Hiervan zullen de meeste inwoners van Baghdád getuigen, zoudt gij bij hen informeren en tot hen behoren die de waarheid zoeken. Hij was het die ten onrechte het bezit van zijn medemensen in beslag nam, die alle geboden van God verloochende en zich bezondigde aan alles wat God verboden had. Zijn begeerten volgend stond hij tenslotte tegen Ons op, en bewandelde de wegen der onrechtvaardigen. In zijn brief aan u klaagde hij Ons aan, en gij geloofde hem en volgde hem na zonder enig bewijs of betrouwbaar getuigenis van hem te vragen. Gij vroegt niet om uitleg, noch hebt gij getracht de zaak te onderzoeken of u ervan op de hoogte te stellen, opdat in uw ogen de waarheid zou kunnen worden onderscheiden van de leugen, en uw inzicht helder zou zijn. Vindt voor uzelf uit wat voor soort mens hij was door navraag te doen bij de ministers die toen in 'Iráq waren, evenals bij de gouverneur van de Stad (Baghdád) en de hoogste rechter ervan, opdat gij de waarheid moogt inzien en tot de goed ingelichten moogt behoren.
God is Ons tot getuige! Onder geen omstandigheden hebben Wij Ons tegen hem of anderen verzet. Wij hebben steeds de voorschriften Gods in acht genomen, en hebben nooit behoord tot degenen die de wanordelijkheden hebben veroorzaakt. Hiervan legt hij zelf getuigenis af. Zijn bedoeling was Ons aan te grijpen en Ons terug te sturen naar Perzië, zodat hij daarmee zijn naam en faam zou kunnen verhogen. Gij hebt dezelfde misdaad begaan, en met hetzelfde doel. Toch zijn beide soortgelijk in de ogen van God, de soevereine Heer van allen, de Alwetende.
Het is niet Onze bedoeling deze woorden tot u te richten om de last van Onze smart te verlichten of u te bewegen voor Ons tussenbeide te komen bij enig mens. Neen, bij Hem Die de Heer aller werelden is! Wij hebben de gehele aangelegenheid aan u uiteengezet, opdat gij u wellicht moogt realiseren wat gij hebt gedaan, ervan moogt afzien anderen de pijn toe te brengen die gij Ons hebt toegebracht, en moogt behoren tot hen die waarlijk berouw tonen jegens God Die u en alle dingen schiep, en in de toekomst met inzicht moogt handelen. Dit is beter voor u dan alles wat gij bezit, dan uw ministerschap waarvan de dagen zijn geteld. Hoedt u dat gij geen onrecht oogluikend toelaat. Richt u vastberaden op rechtvaardigheid, verander niet de Zaak van God en behoor tot hen wier ogen zijn gericht op de dingen die in Zijn Boek zijn geopenbaard. Volg onder geen enkele voorwaarde de inblazingen van uw snode begeerten. Houdt u aan de wet van God uw Heer, de Weldadige, de Aloude der Dagen. Gij zult zekerlijk tot stof wederkeren, en vergaan zoals alle dingen waarin gij behagen schept. Dit is hetgeen de Tong van waarheid en heerlijkheid heeft gesproken.
Herinnert gij u niet Gods waarschuwing uit voorbije tijden, opdat gij moogt behoren tot hen die Zijn waarschuwing ter harte nemen? Hij heeft gezegd, en Hij waarlijk spreekt de waarheid: "Uit haar (de aarde) hebben Wij u geschapen en tot haar doen Wij u wederkeren, en uit haar zullen Wij u ten tweede male voortbrengen". Dit is hetgeen God heeft beschikt voor allen, hoog of laag, die op aarde wonen. Het is derhalve onbetamelijk voor hem die uit stof werd geschapen, tot stof zal wederkeren en er weer uit wordt voortgebracht, van trots te zwellen voor God en voor Zijn geliefden, hooghartig op hen neer te zien, en vervuld te zijn van minachtende laatdunkendheid. Ja, veeleer betaamt het u en uws gelijken om u te onderwerpen aan hen die de Manifestaties zijn van de eenheid Gods, zich nederig te schikken naar de gelovigen, die alles ter wille van God hebben verzaakt, zich hebben onthecht van de dingen die 's mensen aandacht in beslag nemen en hen hebben doen afdwalen van het pad van God, de Alglorierijke, de Algeprezene. Aldus zenden Wij tot u neer hetgeen hen die al hun hoop en vertrouwen op hun Heer hebben gesteld zal baten.
CXIV. Luister, o koning (Sultán 'Abdu'l-Azíz), naar de woorden van Hem die de waarheid spreekt, Hij die u niet vraagt Hem te vergoeden hetgeen God u verkoos te schenken, Hij die zonder te falen het rechte Pad bewandelt. Hij is degene die u oproept tot God, uw Heer, Die u de juiste koers aangeeft - de weg die leidt naar waarachtig geluk, opdat gij wellicht moogt behoren tot hen die het goed zal gaan.
Hoedt u, o koning, dat gij geen ministers rond u verzamelt die de begeerten volgen van hun verdorven geneigdheid, die achter zich hebben geworpen wat aan hun handen was toevertrouwd en het gestelde vertrouwen openlijk hebben beschaamd. Wees milddadig jegens anderen, gelijk God milddadig was jegens u en laat de belangen van uw volk niet over aan de genade van ministers als deze. Leg de vreze Gods niet naast u neer en behoor tot hen die rechtschapen handelen. Omgeef u met die ministers bij wie gij de geur van geloof en rechtvaardigheid kunt waarnemen, beraadt u met hen en kies al wat in uw ogen het beste is, en behoor tot hen die edelmoedig handelen.
Weet met zekerheid dat wie niet in God gelooft noch betrouwbaar noch waarheidlievend is. Dit inderdaad is de waarheid, de ontwijfelbare waarheid. Wie verraderlijk handelt jegens God zal ook verraderlijk handelen jegens zijn koning. Niets kan zulk een mens weerhouden van het kwade, niets kan hem beletten zijn naaste te bedriegen, niets kan hem nopen oprecht te zijn.
Waak ervoor dat gij de teugels van uw staatszaken niet in handen legt van anderen en uw vertrouwen niet stelt in ministers die dit vertrouwen onwaardig zijn, en behoor niet tot hen die achteloos leven. Schuw hen wier harten van u zijn afgekeerd, schenk hun niet uw vertrouwen, en vertrouw hun noch uw aangelegenheden toe noch die van hen die uw geloof belijden. Hoedt u dat gij de wolf niet toestaat de herder te worden over Gods kudde en lever het lot van Zijn geliefden niet over aan de genade der boosaardigen. Verwacht niet dat zij die de geboden van God schenden betrouwbaar of oprecht zullen zijn in het geloof dat zij belijden. Mijd hen en waak nauwlettend over uzelf, opdat hun lagen en listen u niet schaden. Keer u af van hen en vestig uw blik op God, uw Heer, de Alglorierijke, de Almilddadige. God zal voorzeker met hem zijn die zich geheel overgeeft aan Hem. God zal waarlijk hem die zijn volle vertrouwen in God stelt, beschermen tegen al wat hem kan schaden en zal hem behoeden voor de slechtheid van iedere snode samenzweerder.
Zo gij gehoor geeft aan Mijn woorden en Mijn raad opvolgt, zal God u tot zulk een hoge staat verheffen, dat de boze oogmerken van geen mens ter wereld u ooit kunnen raken of schaden. O koning, leef uit het diepst van uw hart en met geheel uw wezen de voorschriften Gods na, en bewandel niet de wegen van de onderdrukker. Grijp de teugels van de aangelegenheden van uw volk en houd deze stevig in de greep van uw macht, en onderzoek persoonlijk al hetgeen hen betreft. Laat u niets ontgaan, want daarin ligt het hoogste goed.
Betuig dank aan God dat Hij uit de gehele wereld u heeft verkozen en tot koning heeft gemaakt over hen die uw geloof belijden. Het betaamt u feitelijk de wonderbaarlijke gunsten waarmee God u heeft begenadigd op prijs te stellen, en Zijn naam voortdurend te verheerlijken. Gij kunt Hem het beste loven door Zijn geliefden te beminnen, en Zijn dienaren te beveiligen en te beschermen tegen het kwaad van de verraders, opdat geen mens hen nog langer kan onderdrukken. Gij moet bovendien opstaan om de wet Gods onder hen ten uitvoer te leggen, opdat gij moogt behoren tot hen die standvastig staan in Zijn wet.
Zoudt gij stromen van gerechtigheid over uw onderdanen doen vloeien, dan zou God u voorzeker bijstaan met de zichtbare en onzichtbare heerscharen, en u sterken in uw aangelegenheden. Geen God is er buiten Hem. Hem behoort de gehele schepping en de heerschappij hierover. Tot Hem keren de werken der gelovigen weder.
Verlaat u niet op uw rijkdommen. Stel uw volle vertrouwen in de genade van God, uw Heer. Laat Hij uw betrouwen zijn in al wat gij doet, en behoor tot hen die zich aan Zijn Wil onderwerpen. Laat Hij uw Helper zijn, en verrijk u met Zijn schatten, want bij Hem zijn de rijkdommen van de hemelen en de aarde. Hij schenkt ze aan wie Hij wil, en onthoudt ze aan wie Hij wil. Er is geen ander God dan Hij, de Albezitter, de Alomgeprezene. Allen zijn slechts behoeftigen aan de deur van Zijn barmhartigheid; allen staan hulpeloos voor de openbaring van Zijn soevereiniteit en smeken om Zijn gunsten.
Overschrijd niet de grenzen van gematigdheid en behandel hen die u dienen rechtvaardig. Geef hun naar hun behoeften en niet in die mate dat zij rijkdommen voor zichzelf kunnen vergaren, zich kunnen opsieren, hun woningen verfraaien en dingen aanschaffen die hun niet tot voordeel zijn, en zij tot de buitensporigen worden gerekend. Behandel hen met strikte rechtvaardigheid zodat niemand onder hen gebrek lijdt of in weelde baadt. Slechts dit is volkomen rechtvaardig.
Sta niet toe dat de laaghartige heerst en gebiedt over hen die edel en eerbiedwaardig zijn, en dat de grootmoedige is overgeleverd aan de genade van de verachtelijken en nietswaardigen, want dit is hetgeen Wij zagen bij Onze aankomst in de Stad (Constantinopel) en hiervan getuigen Wij. Wij zagen dat sommige inwoners een overvloedig fortuin bezaten en in buitensporige rijkdom leefden, terwijl anderen in bittere nood verkeerden en ellendige armoede leden. Dit betaamt uw soevereiniteit niet en is uw rang onwaardig.
Wil Mijn raad aanvaarden en span u in rechtvaardig te regeren onder de mensen, opdat God uw naam moge verheffen en de faam van uw rechtvaardigheid over de gehele wereld verspreiden. Hoedt u dat gij uw ministers niet verhoogt ten koste van uw onderdanen. Vrees de zuchten der armen en oprechten van hart die bij het aanbreken van iedere dag hun toestand bewenen, en wees een goedgunstig vorst voor hen. Zij, waarlijk, zijn uw rijkdom op aarde. Derhalve betaamt het u uw rijkdom te beschermen tegen de aanslagen van hen die u willen beroven. Onderzoek hun aangelegenheden, en vergewis u ieder jaar, ja, zelfs iedere maand van hun toestand, en behoor niet tot hen die hun plicht veronachtzamen.
Houd Gods nimmerfalende Waag voor ogen en weeg, gelijk één die in Zijn Tegenwoordigheid staat, uw handelingen iedere dag en ieder moment van uw leven op die Waag af. Geef u rekenschap van uw daden eer gij ter verantwoording wordt geroepen op de Dag dat geen mens de kracht zal hebben staande te blijven uit vrees voor God; de Dag waarop de harten der achtelozen zullen beven.
Het betaamt iedere koning even milddadig te zijn als de zon die de groei van alle wezens bevordert en een ieder geeft wat hem toekomt, terwijl de weldaden van de zon niet bij hemzelf berusten doch zijn beschikt door Hem Die de Krachtigste, de Almachtige is. De koning dient even mild en vrijgevig te zijn met zijn weldaden als de wolken, waarvan de uitstortingen van milddadigheid neerdalen op ieder land, op bevel van Hem Die de opperste Bestierder, de Alwetende is.
Zorg ervoor uw staatszaken niet geheel en al toe te vertrouwen aan een ander. Niemand kan uw functies beter vervullen dan gijzelf. Aldus verduidelijken Wij u Onze woorden van wijsheid, en zenden tot u neer hetgeen u in staat kan stellen van de linkerhand van onderdrukking over te gaan naar de rechterhand van rechtvaardigheid en de schitterende oceaan van Zijn gunsten te naderen. Dit is het pad dat de koningen voor u hebben betreden, zij die hun onderdanen recht deden wedervaren en de wegen van strikte rechtvaardigheid bewandelden.
Gij zijt Gods schaduw op aarde. Span u derhalve in om te handelen op een wijze die zulk een hoge en verheven rang betaamt. Zo gij van de dingen die Wij op u lieten neerdalen en u hebben onderricht afwijkt, zult gij voorzeker afbreuk doen aan dit grote en kostbare eerbewijs. Keer dan terug en klem u volledig vast aan God, zuiver uw hart van de wereld en al haar ijdelheden, en sta niet toe dat de liefde van een vreemde daar binnenkomt en woont. Niet vooraleer gij uw hart van ieder spoor van zulk een liefde hebt gezuiverd, kunnen de stralen van het licht van God erop schijnen, want aan niemand heeft God meer dan één hart gegeven. Dit, waarlijk, werd in Zijn aloude Boek bevolen en neergeschreven. En daar het hart van de mens, zoals door God gevormd, één en ondeelbaar is, betaamt het u ervoor te waken dat ook de genegenheden ervan één en ondeelbaar zijn. Klem u daarom met geheel uw hart vast aan Zijn liefde en onttrek het aan de liefde van een ieder buiten Hem, opdat Hij u moge bijstaan u te dompelen in de oceaan van Zijn eenheid, en u in staat stellen een waar verdediger te worden van Zijn eenzijn. God is Mijn getuige. Mijn enige doel met het openbaren van deze woorden is om u te zuiveren van de vergankelijkheden der aarde en u te helpen het rijk van eeuwige heerlijkheid binnen te gaan, opdat gij, met Gods verlof, moogt behoren tot hen die daarin verblijven en regeren.....
Ik zweer bij God, o koning! Ik wens niet Mijn beklag te doen over hen die Mij vervolgen. Ik bepleit Mijn droefenis en smart alleen voor God die Mij en hen heeft geschapen, Die Onze toestand goed kent en Die over alles waakt. Ik wens hen te waarschuwen voor de gevolgen van hun daden, zodat zij er wellicht van af zullen zien anderen te behandelen zoals zij Mij hebben behandeld, en zullen behoren tot hen die acht slaan op Mijn waarschuwing.
De beproevingen die Ons hebben getroffen, de diepe armoede waaronder Wij lijden, de verscheidene moeilijkheden waarmee Wij zijn omringd, zullen alle voorbijgaan, evenals de genoegens waarin zij behagen scheppen en de overvloed waarvan zij genieten. Dit is een waarheid die geen mens op aarde kan verwerpen. De dagen waarin Wij gedwongen zijn op aarde te verblijven zullen spoedig ten einde zijn, evenals de dagen waarin zij de zetels van eer bezetten. God zal voorzeker naar waarheid oordelen tussen Ons en hen, en Hij, waarlijk, is de uitmuntendste rechter.
Wij betuigen God Onze dank voor alles wat Ons overkomen is, en verdragen met geduld hetgeen Hij heeft beschikt in het verleden en zal beschikken in de toekomst. In Hem heb Ik Mijn vertrouwen gesteld, en in Zijn handen heb Ik Mijn Zaak gelegd. Hij zal voorzeker allen belonen die geduldig verdragen en in Hem hun vertrouwen stellen. Hem is de schepping en de heerschappij erover. Hij verheft wie Hij wil, en vernedert wie Hij wil. Hij zal niet worden gevraagd naar Zijn handelen. Hij waarlijk, is de Alglorierijke, de Almachtige.
Laat uw oor luisteren, o koning, naar de woorden die Wij tot u hebben gericht. Laat de onderdrukker afzien van tirannie, en scheid de bedrijvers van onrecht af van hen die uw geloof belijden. Bij de rechtvaardigheid Gods! De beproevingen die Wij hebben doorstaan zijn van dien aard, dat elke pen die hiervan verhaalt slechts door hevige smart overmand wordt. Geen hunner die waarlijk gelooft en de eenheid van God hooghoudt, kan de last van de opsommingen ervan dragen. Zo hevig was Ons lijden dat zelfs Onze vijanden hebben geweend om Ons en temeer ieder scherpziend mens. Aan al deze beproevingen waren Wij onderworpen, niettegenstaande Onze pogingen u te benaderen en de mensen te gebieden zich onder uw bescherming te stellen, opdat gij een vesting zoudt zijn voor hen die geloven in de eenheid Gods en deze hooghouden.
Was Ik, o koning, ooit ongehoorzaam tegen u? Heb Ik ooit één uwer wetten overtreden? Kan iemand van uw ministers die u in 'Iráq vertegenwoordigden enig bewijs aanvoeren dat Mijn ontrouw jegens u bevestigt? Neen, bij Hem Die de Heer aller werelden is! Geen seconde kwamen Wij tegen u of tegen één uwer ministers in opstand. Nooit, zo God het wil, zullen Wij tegen u opstaan, al zouden Wij aan zwaardere beproevingen worden blootgesteld dan ooit tevoren.
Des daags en des nachts, in de avond en in de ochtend, bidden Wij tot God om uwentwil, dat Hij u genadiglijk moge helpen Hem te gehoorzamen en Zijn gebod na te komen en dat Hij u moge beschermen tegen de scharen der kwaadwilligen. Doe daarom zoals gij verkiest en bejegen Ons gelijk uw rang past en uw soevereiniteit betaamt. Vergeet niet de wet van God bij al wat gij wenst te volbrengen - nu en in de dagen die komen. Zeg: Ere zij God, de Heer aller werelden!
CXV. De Pen van Openbaring, o Dhabíh, heeft in de meeste goddelijk-geopenbaarde Tafelen de volgende woorden opgetekend: Wij hebben alle geliefden Gods aangespoord ervoor te waken dat de zoom van Ons geheiligd kleed niet besmeurd wordt met het slijk van onwettige daden of bezoedeld met het stof van laakbare gedragingen. Wij hebben hen bovendien aangespoord hun blik gericht te houden op alles wat in Onze Tafelen is geopenbaard. Had hun innerlijk oor nauwkeurig gelet op Gods raadgevingen die schenen vanuit de Dageraad van de Pen van de Albarmhartige en naar Zijn Stem geluisterd, dan zouden nu reeds de meeste volkeren der aarde zijn getooid met het sieraad van Zijn leiding. Wat was voorbeschikt, is echter geschied. Vanuit deze Grootste Gevangenis openbaart de Tong van de Aloude der Dagen wederom de woorden die op deze sneeuwwitte Rol zijn opgetekend: o gij, de geliefden van de ene ware God! Verlaat de nauwe schuilplaatsen van uw snode en verdorven begeerten, en begeeft u naar de onmetelijke uitgestrektheid van het rijk van God, en verblijft in de weiden van heiligheid en onthechting, opdat de geur van uw daden de gehele mensheid moge leiden naar de oceaan van Gods nimmertanende glorie. Onthoudt u ervan u in te laten met de aangelegenheden van deze wereld en alles wat daartoe behoort, of u te bemoeien met de activiteiten van hen die de zichtbare leiders zijn.
De ene ware God, verheven zij Zijn glorie, heeft de regering over de aarde aan de koningen geschonken. Niemand heeft het recht op enigerlei wijze te handelen in strijd met de geldende inzichten van hen die de gezagsdragers zijn. Datgene wat Hij voor Zichzelf heeft voorbehouden, is de stad van 's mensen hart; en in deze Dag zijn de geliefden van Hem Die de opperste Waarheid is, gelijk de sleutels ervan. God geve dat hun allen de gelegenheid wordt gegeven de poorten van deze steden te ontsluiten met de macht van de Grootste Naam. Dit wordt bedoeld met het helpen van de ene ware God - een onderwerp waarnaar de Pen van Hem die de dageraad deed aanbreken, heeft verwezen in al Zijn Boeken en Tafelen.
Eveneens betaamt het de geliefden van God verdraagzaam te zijn jegens hun medemensen, en zo geheiligd en onthecht te zijn van alle dingen en zulk een oprechtheid en openheid te tonen, dat alle volkeren der aarde hen zullen herkennen als de gevolmachtigden Gods onder de mensen. Overweeg tot welke verheven hoogten de uitdrukkelijke bevelen van de Almachtige zijn opgestegen, en hoe ellendig het woonoord is waarin deze zwakke zielen nu verblijven. Gezegend zijn zij die op de vleugels van zekerheid vliegen in de hemelen die de Pen van uw Heer, de Albarmhartige, heeft gespreid.
Aanschouw, o Dhabíh, de werken die God, de Opperste Waarheid heeft gewrocht. Zeg Hoe groot, hoe geweldig groot is de kracht van Zijn macht die alle werelden omvat! Verheven, onmetelijk verheven is Zijn onthechting boven het begrip der gehele schepping! Verheerlijkt, verheerlijkt zij Zijn zachtmoedigheid - een zachtmoedigheid die het hart doet smelten van hen die tot Gods nabijheid zijn geleid!
Ofschoon bezocht door talloze beproevingen die Wij door Onze vijanden hebben geleden, hebben Wij aan alle heersers op aarde verkondigd hetgeen God heeft gewild dat verkondigd werd, opdat alle natiën zullen weten dat geen enkele beproeving de Pen van de Aloude der Dagen kan verhinderen haar doel te bereiken. Zijn Pen beweegt met Gods verlof Die het afbrokkelende en vergane gebeente vormt.
Deze ontzagwekkende onderneming in aanmerking nemend, betaamt het hun die Hem liefhebben veeleer de lendenen van hun streven te omgorden, en hun gedachten te richten op alles wat de overwinning van de zaak Gods zal waarborgen dan gemene en verachtelijke daden te bedrijven. Zoudt gij slechts één ogenblik de zichtbare werken en handelingen van Hem Die de eeuwige Waarheid is, overdenken, dan zoudt gij op de grond neervallen en uitroepen: O Gij Die de Heer der Heren zijt! Ik getuig dat Gij de Heer der gehele schepping zijt en de Opvoeder van alle wezens, zichtbaar en onzichtbaar. Ik betuig dat Uw macht het gehele universum omvat, en dat noch de aardse scharen U ooit kunnen ontmoedigen noch de heerschappij van alle volkeren en natiën U ervan afhouden Uw plan te volvoeren. Ik beken dat Gij geen andere wens hebt dan de hernieuwing van de gehele wereld en de vestiging van de eenheid van haar volkeren, en de verlossing van al degenen die er wonen.
Denk een ogenblik diep na en overweeg hoe zij die de geliefden Gods zijn zich moeten gedragen, en tot welke hoogten zij moeten opwieken. Smeek te allen tijde uw Heer, de God van Barmhartigheid hen te helpen te doen wat Hij wil. Hij, waarlijk, is de Machtigste, de Alglorierijke, de Alwetende.
De gevangenschap die deze Verguisde is opgelegd, o Dhabíh, deerde Hem niet en kan Hem nooit deren, evenmin kan het verlies van al Zijn aardse bezit, Zijn verbanning of zelfs Zijn martelaarschap en uiterlijke vernedering Hem enigermate schaden. Hetgeen Hem wel kan deren, zijn de slechte daden die de geliefden Gods begaan, en die zij Hem Die de Opperste Waarheid is, toeschrijven. Dit is de beproeving waaronder Ik lijd, en hiervan getuigt Hijzelf Die macht heeft over alle dingen. Datgene wat Mij smartelijk treft zijn de aanspraken die het volk van de Bayán dagelijks doet gelden. Sommigen hebben hun trouw verklaard aan één van Mijn Takken (Zoons), terwijl anderen hun aanspraken onafhankelijk deden gelden en naar eigen begeerte handelden.
O Dhabíh! De Tong van Grootheid zegt: Bij Mijzelf die de waarheid spreekt! In deze machtigste Openbaring hebben alle Beschikkingen van het verleden hun hoogste en laatste vervulling bereikt. Al wie aanspraak maakt op een Openbaring na Hem is voorzeker een leugenachtige bedrieger. Wij smeken God dat Hij hem genadiglijk bij zal staan een dergelijke aanspraak te herroepen en af te wijzen. Mocht hij berouw hebben, dan zal God hem zonder twijfel vergiffenis schenken. Indien hij echter volhardt in zijn dwaling, dan zal God voorzeker iemand neerzenden die meedogenloos met hem zal afrekenen. Hij, waarlijk, is de Almachtige, de Almogende.
Zie hoe het volk van de Bayán volkomen heeft gefaald te erkennen dat het enige doel van al hetgeen Mijn vorige Manifestatie en Aankondiger van Mijn Schoonheid heeft geopenbaard Mijn Openbaring was en de verkondiging van Mijn Zaak. Nooit - en hiervan is Hij Die de Opperste Waarheid is Mij tot getuige - zou Hij, ware het niet om Mij, hebben uitgesproken hetgeen Hij uitsprak. Zie, hoe dit dwaze volk het Geloof van Hem Die de Albezitter, de Ongenaakbare is, heeft behandeld als een spel en als tijdverdrijf! Hun hart bedenkt iedere dag een nieuwe list, en hun verbeelding brengt hen ertoe een nieuwe wijkplaats te zoeken. Zou hetgeen zij zeggen waar zijn, hoe kan dan de stabiliteit van de Zaak van uw Heer worden gewaarborgd? Overweeg dit in uw hart en behoor tot hen die scherp zien, die bedachtzaam en nauwkeurig onderzoeken, die standvastig zijn in hun besluit en overtuigd in hun geloof. Uw zekerheid behoort zo groot te zijn dat, al zou de gehele mensheid aanspraken doen gelden die geen mens ooit heeft doen gelden of enig verstand zich ooit heeft ingedacht, gij hen volkomen zou negeren, u van hen zou ontdoen, en uw gelaat zou richten op Hem die de Belichaming is van de aanbidding aller werelden.
Bij de rechtvaardiging van Mijn eigen Zelf ! Groots, onmetelijk groots is deze Zaak! Machtig, ondenkbaar machtig is deze Dag! Gezegend voorwaar is de mens die afstand deed van alle dingen, en zijn ogen heeft gevestigd op Hem Wiens gelaat licht heeft geworpen over allen die in de hemelen en allen die op aarde zijn.
Scherp moet uw blik zijn, o Dhabíh, en onvermurwbaar uw ziel en als koper uw voeten, als gij ongeschokt wilt blijven door de aanvallen van zelfzuchtige begeerten die in 's mensen gemoed fluisteren. Dit is het uitdrukkelijk bevel dat de Pen van de Grootste Naam, krachtens de Wil van de Aloude Koning heeft bewogen te openbaren. Bescherm het als uw oogappel en behoor tot de dankbaren. Span u dag en nacht in om de Zaak van Hem Die de Eeuwige Waarheid is, te dienen, en wees onthecht van alles buiten Hem. Bij Mijzelf! Al wat gij in deze Dag ziet, zal vergaan. Hoogstverheven zal uw rang zijn, indien gij standvastig blijft in de Zaak van uw Heer. Op Hem zijn uw bedrijvigheden gericht, en in Hem is de laatste rustplaats.
CXVI. O koningen van het Christendom! Hebt ge de uitspraak van Jezus, de Geest Gods, niet gehoord, waar Hij zegt: "Ik ga heen en kom tot u weder"?. Waarom faalde gij dan toen Hij weder tot u kwam in de wolken des hemels, Hem nabij te komen opdat gij Zijn gelaat zou kunnen aanschouwen en behoren tot hen die Zijn Tegenwoordigheid hebben bereikt? Op een andere plaats zegt Hij: "Wanneer Hij, de Geest der Waarheid is gekomen, zal Hij u in alle waarheid leiden". En toch, ziet, toen Hij de waarheid bracht, hebt gij geweigerd u tot Hem te keren en bent doorgegaan u te verpozen met uw liefhebberijen en vermaak. Gij hebt Hem niet verwelkomd, noch Zijn Tegenwoordigheid gezocht, zodat gij de verzen Gods uit Zijn eigen mond kon horen en deel hebben aan de menigvuldige wijsheid van de Almachtige, de Alglorierijke, de Alwijze. Gij hebt ingevolge uw falen verhinderd dat de ademtocht van God over u heen ging, en uw ziel de zoetheid van de geur ervan onthouden. Gij gaat ermee voort door welgevallig rond te zwerven in het dal van uw verdorven begeerten. Gij en al wat gij bezit, gaat voorbij. Gij zult zekerlijk terugkeren tot God en ter verantwoording worden geroepen voor uw doen en laten in de tegenwoordigheid van Hem Die de gehele schepping zal verzamelen ....
Twintig jaren zijn verstreken, o koningen, gedurende welke Wij iedere dag het leed van een nieuwe rampspoed hebben geproefd. Geen van hen die Ons voor gingen, had te verduren wat Wij hebben verduurd. Hoe wenste Ik dat gij het slechts kon ontwaren! Zij die tegen Ons opstonden, hebben Ons ter dood gebracht, Ons bloed vergoten, Onze bezittingen geplunderd en Onze eer geschonden. Ofschoon gij op de hoogte waart van het merendeel van Onze kwellingen, hebt gij niettemin gefaald de hand van de aanvaller tegen te houden. Want behoort het niet tot uw onmiskenbare plicht de tirannie van de onderdrukker te beteugelen en uw onderdanen onpartijdig te bejegenen, opdat uw hoog ontwikkelde rechtvaardigheidszin ten volle moge worden getoond aan de gehele mensheid?
God heeft de teugels van de regering over het volk in uw handen gelegd, opdat gij rechtvaardig over hen zoudt heersen, de rechten der vertrapten beschermen en de boosdoeners bestraffen. Indien gij de plicht die God u heeft opgelegd in Zijn Boek veronachtzaamt, zullen uw namen worden gerekend tot degenen die onrechtvaardig zijn in Zijn ogen. Waarlijk, afschuwelijk zal uw dwaling zijn. Houdt gij vast aan de verzinsels van uw verbeelding en verwerpt gij de geboden van God, de Verhevenste, de Ongenaakbare, de Albedwinger, de Almachtige? Werpt vˆn u hetgeen gij bezit en blijft trouw aan hetgeen God u heeft bevolen na te komen. Zoekt Zijn genade, want hij die dit zoekt, bewandelt Zijn rechte Pad.
Bedenkt in welk een toestand Wij Ons bevinden en aanschouwt het kwaad en het verdriet waarmede Wij werden bezocht. Veronachtzaamt Ons niet, al was het slechts een ogenblik, en oordeelt rechtvaardig tussen Ons en Onze vijanden. Dit zal voorzeker een onmiskenbaar voordeel voor u betekenen. Aldus verhalen Wij u Onze geschiedenis, en sommen de dingen op die Ons zijn overkomen, opdat gij het kwaad moogt wegnemen van Ons en Onze last verlichten. Laat hij die dit wil, Ons van Onze zorgen ontlasten, en wat hem aangaat die dit niet wil, Mijn Heer is voorzeker de uitmuntendste Helper.
Waarschuw de mensen, o Dienaar, en maak hen bekend met de dingen die Wij tot U neerzonden, en laat de vrees van geen mens U ontmoedigen, en behoor niet tot hen die weifelen. De dag nadert dat God Zijn Zaak zal hebben verheven en Zijn getuigenis zal hebben verheerlijkt in de ogen van allen die in de hemelen en allen die op aarde zijn. Stel onder alle omstandigheden Uw volledige vertrouwen op Uw Heer en houd Uw blik gevestigd op Hem, en keer U af van al degenen die Zijn waarheid verwerpen. Laat God, Uw Heer, Uw toereikende steun en helper zijn. Wij hebben Ons verbonden Uw overwinning op aarde te verzekeren en Onze Zaak boven alle mensen te verheffen, al zou er geen koning worden gevonden die zijn gelaat tot U zou keren.
CXVII.

Het Verheven Wezen, in Zijn wens de eerste vereisten voor vrede en rust in de wereld, en voor de vooruitgang van haar volkeren te openbaren, schrijft:

De tijd zal komen dat men algemeen de gebiedende noodzaak zal beseffen voor het houden van een grote en alle mensen omvattende vergadering.

De koningen en heersers der aarde moeten deze bijwonen en, door deelneming aan de beraadslagingen, wegen en middelen beramen die de grondslag zullen leggen voor de grote Wereldvrede onder de mensen.

Zulk een vrede eist dat de grote mogendheden, ter wille van de rust onder de volkeren op aarde, besluiten tot volledige overeenstemming te komen.

Indien een koning de wapens opneemt tegen een andere, moeten allen eendrachtig opstaan en hem dit beletten.

Als men dit doet, zullen de volkeren der wereld alleen bewapening nodig hebben om de veiligheid in hun gebied te bewaren en de binnenlandse orde te handhaven.

Dit zal de vrede en rust van ieder volk, iedere regering en natie waarborgen.

Wij hopen vurig dat de koningen en heersers der aarde - de spiegels van de genadige en almachtige naam van God - deze staat mogen bereiken en de mensheid voor de aanvallen van tirannie zullen behoeden....

De dag nadert waarop alle volkeren der wereld één wereldtaal en één schrift zullen hebben aangenomen.

Wanneer dit bereikt is, zal iemand waarheen hij ook reist, het gevoel hebben zijn eigen huis binnen te gaan.

Deze dingen zijn verplicht en absoluut essentieel.

Het is de plicht van ieder mens met inzicht en begrip alles in het werk te stellen om hetgeen is neergeschreven werkelijk in daden om te zetten....

Hij is waarlijk mens die zich heden ten dage in dienst stelt van de gehele mensheid.

Het Verheven Wezen zegt:

Gezegend en gelukkig is degene die opstaat om de hoogste belangen van de volkeren en geslachten der aarde te bevorderen.

Op een andere plaats heeft Hij verkondigd:

Men beroeme zich er niet op zijn vaderland lief te hebben, maar stelle er een eer in de gehele wereld lief te hebben.

De aarde is slechts één land, waarvan alle mensen de burgers zijn.
CXVIII. O koningen der aarde, legt de vreze Gods niet naast u neer, en hoedt u ervoor de grenzen die de Almachtige heeft gesteld, te overschrijden. Neemt de bevelen, u opgelegd in Zijn Boek, in acht, en waakt er zorgvuldig voor de grenzen ervan niet te overschrijden. Weest waakzaam dat gij niemand enig onrecht aandoet, ook al ware het slechts ter grootte van een mosterdzaadje. Bewandelt de weg der rechtvaardigheid, want dit is waarlijk de rechte weg. Legt uw geschillen bij en vermindert uw bewapening, zodat de lasten van uw uitgaven worden verlicht, en uw hart en verstand tot rust komen. Legt de geschillen bij die u scheiden en gij zult niet langer bewapening nodig hebben, behalve voor de beveiliging van uw steden en grondgebieden. Vreest God en hoedt u ervoor de grenzen van gematigdheid te overschrijden en tot de buitensporigen te worden gerekend.
Wij bemerken dat gij uw uitgaven jaarlijks vergroot, en de lasten daarvan op uw onderdanen legt. Dit is waarlijk méér dan zij kunnen dragen en uiterst onrechtvaardig. Beslist rechtvaardig over de mensen en weest de zinnebeelden van gerechtigheid onder hen. Dit is, indien gij eerlijk oordeelt, hetgeen u betaamt en bij uw rang past.
Waakt ervoor geen mens, die een beroep op u doet en zich onder uw bescherming stelt, onrechtvaardig te bejegenen. Wandelt in de vreze Gods en behoort tot hen die een godvruchtig leven leiden. Verlaat u niet op uw macht, uw legers en uw rijkdommen. Stelt al uw hoop en vertrouwen in God Die u geschapen heeft, en zoekt Zijn hulp in al uw aangelegenheden. Hulp komt van Hem alleen. Hij helpt wie Hij wil met de heerscharen van de hemelen en van de aarde.
Weet dat de armen het pand van God zijn in uw midden. Denkt erom dat gij Zijn vertrouwen niet beschaamt, dat gij hen niet onrechtvaardig behandelt en dat gij niet de wegen der verraders bewandelt. Gij zult zekerlijk worden opgeroepen om u te verantwoorden voor Zijn vertrouwen, op de dag dat de Waag van Gerechtigheid zal worden ingesteld, de dag dat aan een ieder het hem toekomende zal worden gegeven, en het doen en laten van alle mensen, hetzij rijk hetzij arm, zal worden afgewogen.
Indien gij geen acht slaat op de raadgevingen die Wij in weergaloze en ondubbelzinnige taal in deze Tafel hebben geopenbaard, zal goddelijke kastijding u van alle kanten treffen en het vonnis van Zijn gerechtigheid over u worden uitgesproken. Op die dag zult gij niet de kracht bezitten Hem te weerstaan en uw eigen onmacht erkennen. Weest genadig voor uzelf en voor degenen onder u. Oordeelt tussen hen volgens de voorschriften, door God in Zijn heiligste en verhevenste Tafel gegeven - een Tafel waarin Hij aan ieder ding afzonderlijk een vaste maat heeft toegemeten waarin Hij duidelijk een verklaring van alle dingen heeft gegeven en die als zodanig een waarschuwing inhoudt aan hen die in Hem geloven.
Onderzoekt Onze Zaak, informeert naar hetgeen Ons is overkomen, en oordeelt rechtvaardig tussen Ons en Onze vijanden, en behoort tot hen die rechtvaardig handelen jegens hun naasten. Indien gij de hand van de onderdrukker niet tegenhoudt, indien gij in gebreke blijft de rechten van de vertrapten te waarborgen, welk recht hebt gij dan uzelf te verheffen boven de mensen? Waarop kunt gij dan met recht bogen? Zijn het uw voedsel en uw dranken waar gij u op beroemt, uw rijkdommen die gij opstapelt in uw schatkamers, de verscheidenheid en de waarde van de sieraden waarmee gij u tooit? Als ware glorie zou bestaan uit het bezit van dergelijke vergankelijke dingen, dan moet de aarde waarop gij loopt zich zonder twijfel hoger achten dan u, want zij voorziet u van al deze dingen en schenkt ze u op bevel van de Almachtige. In het binnenste der aarde bevindt zich, overeenkomstig hetgeen God heeft beschikt alles wat gij bezit. Aan haar ontleent gij, als een teken van Zijn genade, uw rijkdommen. Aanschouwt dan uw staat, waarop gij u beroemt! Kon gij het slechts ontwaren.
Neen, bij Hem Die het koninkrijk der gehele schepping in Zijn greep houdt! Op niets anders berust uw ware en blijvende glorie dan op uw hechte trouw aan de voorschriften Gods, in uw oprecht nakomen van Zijn wetten, in uw vastbesloten toezien op de bekrachtiging ervan en in het standvastig volgen van de juiste koers.
CXIX. O, gij heersers der aarde! Waarom hebt gij de straling van de Zon verduisterd en gezorgd dat hij ophield te schijnen? Luistert naar de raad die de Pen van de Allerhoogste u gaf, opdat zowel gij als de armen tot rust en vrede moogt komen. Wij smeken God de koningen der aarde bij te staan om de vrede op aarde te vestigen. Hij waarlijk doet wat Hij wil.
O koningen der aarde! Wij zien hoe gij uw uitgaven jaarlijks vergroot en uw onderdanen de last laat dragen. Dit, waarlijk, is volkomen en grovelijk onrechtvaardig. Vreest de zuchten en tranen van deze Verguisde en legt uw volkeren geen buitensporige lasten op. Berooft hen niet, teneinde paleizen voor uzelf te bouwen; neen, verkiest veeleer voor hen datgene wat gij voor uzelf verkiest. Aldus onthullen Wij u hetgeen u tot voordeel strekt; ontwaart gij het slechts. Uw volk is uw rijkdom. Waakt ervoor, dat uw bestuur de geboden van God niet schendt en gij uw beschermelingen niet overlevert aan de uitbuiter. Door hen regeert gij, van hun middelen bestaat gij, met hun hulp maakt gij veroveringen. Nochtans, met welk een minachting beziet gij hen! Hoe vreemd, hoe zonderling!
Nu gij de Allergrootste Vrede hebt afgewezen, houdt u aan de Kleine Vrede, zodat gij mogelijkerwijs uw eigen toestand en die van uw onderdanen enigermate kunt verbeteren.
O heersers der aarde! Legt uw geschillen bij, opdat gij niet meer bewapening behoeft dan noodzakelijk is ter beveiliging van uw gebieden. Hoedt u dat gij de raad van de Alwetende, de Getrouwe, niet veronachtzaamt.
Verenigt u, o koningen der aarde, want daardoor zal de storm van verdeeldheid onder u bedaren en zullen uw volkeren rust vinden, indien gij behoort tot hen die begrijpen. Mocht één uwer de wapenen tegen een ander opnemen, staat dan allen tegen hem op, want dit is niet anders dan onmiskenbare gerechtigheid.
CXX. O gij gekozen volksvertegenwoordigers in ieder land! Als gij behoort tot hen die zorgvuldig onderzoeken, beraadslaagt dan met elkaar en bekommert u slechts om hetgeen de mensheid ten goede komt en haar toestand verbetert. Beschouwt de wereld als het lichaam van de mens dat, hoewel gaaf en volmaakt bij zijn schepping, door verschillende oorzaken met ernstige ziekten en kwalen wordt bezocht. Geen dag vond het verlichting; integendeel, zijn ziekte werd steeds ernstiger, daar het onder behandeling van onkundige geneesheren kwam die de vrije teugel gaven aan hun persoonlijke begeerten en smartelijk dwaalden. En als wel eens door de zorg van een bekwaam geneesheer een deel van het lichaam genas, bleef de rest even ziek als tevoren. Aldus onderricht u de Alwetende, de Alwijze.
Wij zien de wereld in deze tijd overgeleverd aan de genade van heersers, zo dronken van trots, dat zij hun eigen profijt niet duidelijk kunnen zien, hoeveel te minder een zo verbijsterende en uitdagende Openbaring als deze erkennen. En steeds wanneer één van hen poogde de toestand ervan te verbeteren, was zijn beweegreden - openlijk of heimelijk - eigenbaat. De onwaardigheid van deze beweegreden beperkte zijn vermogen om te helen.
Wat de Heer heeft voorgeschreven als de voortreffelijkste remedie en het machtigste werktuig tot genezing van de gehele wereld is de vereniging van alle volkeren in één universele Zaak, één gemeenschappelijk Geloof. Dit kan op geen andere wijze worden bereikt dan door de kracht van een kundig, een almachtig en bezield Geneesheer. Waarlijk, dit is de waarheid en al het andere niets dan dwaling.
CXXI. Zeg: O gij die Mij benijdt en Mij tracht te kwetsen! Uw grimmige toom jegens Mij vernietige u! Ziet, de Dagster van glorie is opgekomen boven de horizon van Mijn openbaring en heeft met haar stralen de gehele mensheid omgeven. En toch, ziet hoe gij uzelf hebt buitengesloten van haar pracht en in volkomen achteloosheid zijt verzonken. Weest uzelf genadig, en wijst de aanspraak niet af van Hem wiens waarheid gij reeds hebt erkend, en behoort niet tot hen die zondigen.
Bij de rechtvaardigheid van de ene ware God! Als gij deze Openbaring verwerpt, zullen alle landen ter wereld u smalend uitlachen en bespotten, want u hebt voor hun ogen met de opzet de waarheid van uw zaak te rechtvaardigen, de bewijzen aangevoerd van God, de Opperste Beschermer, de Krachtigste, de Alglorierijke, de Alwetende. En toch, nauwelijks was Zijn volgende Openbaring, bekleed met de heerlijkheid van een onweerstaanbare soevereiniteit, tot u neergezonden, of gij wierp deze van u, o gij die wordt gerekend tot de achtelozen!
Wat! Gelooft gij in uw hart dat gij de macht bezit om de schittering van de Zon te doven of haar pracht te verduisteren? Neen, bij Mijn leven! Gij zult en kunt nooit uw doel bereiken, al zoudt gij alles wat in de hemelen en alles wat op aarde is te hulp roepen. Wandelt in de vreze Gods, en laat uw werken niet vergeefs zijn. Neigt uw oor naar Zijn woorden en behoort niet tot hen die als door een sluier van Hem zijn buitengesloten. Zeg: God is Mijn getuige ! Ik heb in het geheel niets voor Mijzelf verlangd. Wat Ik verlang is de overwinning van God en de zegepraal van Zijn Zaak. Hij Zelf is voldoende getuige tussen u en Mij. Zoudt gij uw ogen zuiveren, dan zoudt gij geredelijk ontwaren dat Mijn daden getuigen van de waarheid van Mijn woorden, dat Mijn woorden een richtsnoer zijn voor Mijn daden.
Verblind zijn uw ogen! Hebt gij niet de grootheid van de macht van God en van Zijn heerschappij waargenomen? Hebt gij Zijn majesteit en heerlijkheid niet gezien? Wee u, gij boosaardig- en afgunstiggezinden! Luistert naar Mijn woorden en draalt niet, al ware het slechts een seconde. Aldus gebiedt u Hij die de Schoonheid is van de Albarmhartige, opdat gij u moogt onthechten van de dingen die gij bezit en opstijgen tot de hoogten van waaruit gij de gehele schepping, beschut onder de schaduw van Zijn Openbaring, kunt onderscheiden.
Zeg: Er is geen toevluchtsoord voor u, geen schuilplaats waarheen gij kunt vluchten, geen mens die u kan verdedigen of beschermen in deze Dag tegen de grimmige toorn Gods en tegen Zijn geweldige macht tenzij en totdat gij de bescherming zoekt van Zijn Openbaring. Dit, waarlijk, is Zijn Openbaring die aan u openbaar is gemaakt in de persoon van deze Jongeling. Verheerlijkt daarom zij God voor zo'n stralend, zo'n onschatbaar, zo'n wonderbaarlijk visioen.
Onthecht u van alles buiten Mij en keert uw gelaat naar Mijn gelaat, want dit is beter voor u dan de dingen die gij bezit. De Tong Gods getuigt van de waarheid van Mijn woorden door Mijn eigen Woord dat de waarheid spreekt en alle dingen omvat en begrijpt.
Zeg: Denkt gij dat uw trouw aan Zijn Zaak Hem ooit zal baten, of uw verwerping van de waarheid ervan Hem enigszins kan schaden? Neen, bij Mij Zelf, de Albeheerser, de Ongenaakbare, de Hoogste! Scheurt de sluiers van namen uiteen en blijft hun koninkrijk trouw. Bij Mijn Schoonheid! Hij Die de Vorst is van alle namen, is gekomen, Hij, op Wiens bevel iedere afzonderlijke naam is geschapen - vanaf het begin dat geen begin heeft, Hij Die voort zal gaan ze te scheppen naar Zijn behagen. Hij, waarlijk, is de Almogende, de Alwijze.
Hoedt u dat gij u niet ontdoet van het gewaad van Gods leiding. Drinkt volop uit de Beker welke de hemelse Jongelingen boven uw hoofd hebben geheven. Aldus gebiedt u Hij die u meer genadig is dan u voor u zelf bent, Hij die geen enkele beloning of dank vraagt van u. Zijn beloning komt van Hem Die, door de macht der waarheid, Hem heeft neergezonden tot u, en Hem bestemde en uitriep tot Zijn eigen Getuigenis voor de gehele schepping. Hij heeft Hem gemachtigd al Zijn tekenen te openbaren. Kijkt nogmaals goed, opdat gij de dingen moogt waarnemen waartoe de Tong van de Aloude der Dagen u heeft opgeroepen, opdat gij misschien zult behoren tot hen die de waarheid hebben begrepen. Hebt gij uw vaderen van weleer, of de geslachten die hen voorgingen - zelfs tot aan de eerste Adam - ooit horen vermelden, dat iemand die op de wolken van openbaring komt, bekleed is met duidelijke en alovertreffende soevereiniteit, met aan zijn rechterhand het Koninkrijk van God en aan zijn linkerhand alle macht en heerlijkheid van Zijn eeuwigdurend rijk - iemand die vooraf is gegaan door de heerscharen van God, de Almachtige, de Onweerstaanbare, de Krachtigste, en onophoudelijk verzen uit waarvan het verstand van de meest geleerde en meest wijze mens niet bij machte is de betekenis te doorgronden, niettemin de drager zou zijn van een boodschap die niet van God is? Weest dan scherpzinnig en spreekt de waarheid, de zuivere waarheid, als gij beweert eerlijk en grootmoedig te zijn.
Zeg: De verzen die Wij hebben geopenbaard zijn even talrijk als de verzen die in de voorafgaande openbaring tot de Báb werden neergezonden. Laat degene die de woorden welke de Geest van God heeft gesproken in twijfel trekt, het hof van Onze aanwezigheid opzoeken en Onze goddelijk geopenbaarde verzen horen en ooggetuige zijn van het duidelijke bewijs van Onze aanspraak.
Zeg: Bij de rechtvaardigheid van de Almachtige! De maat van de gunsten Gods is geheel gevuld, Zijn Woord is vervolmaakt, het licht van Zijn aangezicht is geopenbaard, Zijn soevereiniteit heeft de gehele schepping omvat, de heerlijkheid van Zijn openbaring is geopenbaard, en Zijn milddadigheden zijn neergedaald op de gehele mensheid.

Deel V
DE PERSOONLIJKE PLICHTEN
EN DE GEESTELIJKE BETEKENIS VAN HET LEVEN


CXXII.

De mens is de verheven Talisman.

Gebrek aan een juiste opvoeding heeft hem evenwel ontnomen wat hij van nature bezit.

Door een woord, voortkomende uit de mond van God, werd hij in het leven geroepen; door nog een woord werd hij gevoerd naar de erkenning van de Bron van zijn geestelijke ontwikkeling en door weer een ander woord werden zijn staat en bestemming gewaarborgd.

Het Opperwezen zegt:

Beschouwt de mens als een mijn, rijk aan edelstenen van onschatbare waarde.

Alleen opvoeding kan de schatten ervan aan het licht doen komen, en de mensheid in staat stellen daarvan profijt te trekken.

Als iemand diep zou nadenken over hetgeen de Geschriften, neergezonden uit de hemel van Gods heilige Wil, hebben geopenbaard, dan zal hij geredelijk erkennen dat het doel hiervan is dat alle mensen moeten worden beschouwd als één ziel, zodat het zegel met de woorden: "Het Koninkrijk is aan God" kan worden gedrukt op ieder hart, en het licht van goddelijke milddadigheid, van genade en van barmhartigheid de gehele mensheid zal omgeven.

De ene ware God, verheerlijkt zij Zijn glorie, wenst niets voor Zichzelf.

De trouw der mensheid baat Hem niet, noch kan haar verdorvenheid Hem schaden.

De Vogel van het Rijk van Uiting laat voortdurend de roep horen: "Alle dingen heb Ik bestemd voor uw eigen bestwil, terwille van uzelf".

Als de geleerde en wereldwijze mensen van deze tijd zouden toestaan dat de mensheid de geur van kameraadschap en liefde inademde, dan zou ieder begrijpend hart de betekenis van ware vrijheid beseffen en het geheim ontdekken van ongestoorde vrede en volmaakte geestelijke rust.

Zou de wereld deze staat deelachtig worden en verhelderd worden met het licht ervan, dan kon waarlijk van haar worden gezegd: "Gij zult in haar geen diepten of opwaarts glooiende heuvels zien."22
CXXIII. De generaties die vóór u waren, waarheen zijn zij gevloden? En zij die gedurende hun leven door de schoonsten en lieflijksten in het land werden omringd, waar zijn zij nu? Neemt aan hen een voorbeeld, o mensen, en behoort niet tot hen die zijn afgedwaald.
Weldra zullen anderen de hand leggen op uw bezit en uw woningen binnengaan. Neigt uw oor naar Mijn woorden en laat u niet tot de dwazen rekenen.
Voor een ieder van u is het de hoogste plicht voor zichzelf datgene te kiezen waarop geen ander inbreuk kan maken en wat niemand zich wederrechtelijk kan toeëigenen. Dit is nu - en hiervoor is de Almachtige Mijn getuige - de liefde Gods, mocht gij het slechts gewaarworden.
Bouwt voor uzelf woningen die regen noch vloed ooit kunnen vernietigen, woningen die u zullen beschutten tegen de wisselvalligheden van dit leven. Dit is het gebod van Hem die door de wereld is verguisd en verloochend.
CXXIV. Hoe wonderbaar is de eenheid van de levende, de eeuwige God - een eenheid welke boven alle begrenzingen verheven is en het begrip van al het geschapene te boven gaat! Hij heeft eeuwiglijk in Zijn ontoegankelijk verblijf van heiligheid en heerlijkheid gewoond en zal tot in eeuwigheid op de hoogten van Zijn onafhankelijke soevereiniteit en grootheid tronen. Hoe verheven is Zijn onaantastbaar Wezen, hoe volkomen onafhankelijk van de kennis van al het geschapene. Hoe onmetelijk verheven zal Hij boven de lofprijzing van alle bewoners van hemel en aarde blijven!
Uit de verheven bron en uit het wezen van Zijn gunst en milddadigheid heeft Hij ieder geschapen ding een teken van Zijn kennis toevertrouwd, opdat aan geen van Zijn schepselen zijn aandeel onthouden worde om naar vermogen en rang deze kennis weer te geven. Dit teken is de spiegel van Zijn schoonheid in de wereld der schepping. Hoe groter de inspanning is om deze sublieme en edele spiegel te verfijnen, des te zuiverder zal hij de heerlijkheid der namen en eigenschappen van God weergeven en de wonderen van Zijn tekenen en kennis openbaren. Al het geschapene zal in staat worden gesteld (zo groot is deze weerspiegelende kracht) de mogelijkheden van zijn voorbeschikte staat te openbaren, zijn ontvankelijkheid en zijn begrenzingen te erkennen en van de waarheid te getuigen: "Hij, waarlijk, is God; er is geen God buiten Hem" ....
Er kan geen enkele twijfel over bestaan dat, ten gevolge van de inspanningen die ieder mens bewust aanwendt en de uitwerking van zijn eigen geestelijke vermogens, deze spiegel zozeer kan worden gereinigd van het droesem van aardse smetten en gezuiverd van duivelse hersenschimmen dat deze in staat is nader te komen tot de weiden van eeuwige heiligheid en de hoven te bereiken van immerdurende kameraadschap.

Overeenkomstig het beginsel echter dat voor ieder ding een tijd is bepaald en voor iedere vrucht een jaargetijde is beschikt kunnen de verborgen krachten van zo'n milddadigheid het beste vrijkomen en de lentepracht van zulk een gave slechts worden geopenbaard in de Dagen van God.

Alhoewel elke dag is begiftigd met het voorbeschikte deel van Gods wondere genade, hebben de Dagen die rechtstreeks verbonden zijn met de Manifestatie van God, een uniek kenmerk en nemen een plaats in die geen verstand ooit kan bevatten.

Zo groot is de deugd waarvan deze Dagen zijn doortrokken dat, zouden de harten van allen die in de hemelen en op aarde verblijven in die dagen van eeuwige vreugde, van aangezicht tot aangezicht worden gebracht met die Dagster van onvergankelijke heerlijkheid en afgestemd worden op Zijn Wil, dan zou elk hart bemerken te zijn verheven boven al het aardse, stralend met Zijn licht, en geheiligd door Zijn genade.

Allen begroeten deze genade welke door geen zegen, hoe groot ook, kan worden overtroffen, en allen bewijzen eer aan zulk een goedertierenheid als het oog der schepping nooit heeft aanschouwd!

Verheven is Hij boven hetgeen zij Hem toeschrijven of van Hem verhalen!
Dit is de reden waarom in die dagen ieder mens het zijne zal doen voor zijn naaste. Het is reeds ruimschoots aangetoond dat in die, door God aangewezen, Dag het merendeel van hen die Zijn heilige hof hebben gezocht en bereikt, zulk een kennis en wijsheid ontsluieren dat het geringste ervan geen enkel mens, behalve deze heilige en gewijde zielen, heeft begrepen of ooit zal begrijpen, hoe lang hij ook werd onderricht of heeft gestudeerd. Het is ingevolge dit vermogen dat in de dagen van de Manifestatie van de Dagster der Waarheid de geliefden van God zijn verheven boven en onafhankelijk van alle menselijke geleerdheid. Ja, uit hun hart en uit de bronnen van hun ingeboren vermogens is aanhoudend het diepste wezen van menselijke kennis en wijsheid gestroomd.
CXXV. O, Mijn broeder! Wanneer een waar zoeker besluit zijn voet te zetten op de weg van onderzoek die leidt naar de kennis van de Aloude der Dagen, dan moet hij voor alles zijn hart dat de zetel is van de openbaring der diepste mysteriën Gods, zuiveren van het duistermakende stof van alle verworven kennis, en van de ingevingen der belichamingen van duivelse verbeelding. Hij moet zijn gemoed dat het heiligdom is van de blijvende liefde van de Geliefde van iedere smet ontdoen en zijn ziel heiligen van al hetgeen tot water en leem behoort, en van alle vage en kortstondige gehechtheden. Hij moet zijn hart zo louteren dat geen spoor van liefde of haat erin achterblijft, opdat deze liefde hem niet blindelings tot dwaling doet neigen of deze haat hem wegvoert van de waarheid.
Evenals gij er in deze Dag getuige van zijt hoe de meeste mensen, als gevolg van zulk een liefde of haat, verstoken blijven van het onsterfelijke Gelaat, ver afgedwaald zijn van de Belichamingen der goddelijke mysteriën, en zonder herder ronddolen in de wildernis van vergetelheid en dwaling.
Die zoeker moet te allen tijde zijn vertrouwen stellen in God, zich afkeren van de volkeren der aarde, zich losmaken van de stoffelijke wereld en Hem aanhangen die de Heer der Heren is. Hij moet nooit trachten zich boven een ander te verheffen, moet ieder spoor van trots en ijdelheid uitwissen van de tafel van zijn hart, geduld en berusting oefenen, zwijgen in acht nemen en zich onthouden van ijdel gepraat. Want de tong is een smeulend vuur en overdadig spreken een dodelijk gif. Het stoffelijke vuur verteert het lichaam, terwijl het vuur van de tong hart en ziel verslindt. De kracht van het eerste duurt slechts kort, terwijl de uitwerking van het laatste een eeuw duurt.
Die zoeker moet eveneens kwaadspreken als een ernstige dwaling beschouwen en zich hiervan afzijdig houden, aangezien kwaadspreken het licht van het hart en het leven van de ziel uitblust.

Hij moet zich met weinig tevreden stellen en vrij zijn van alle buitensporige verlangens.

Hij moet het gezelschap van hen die zich van de wereld afkeren op prijs stellen en het als een groot voorrecht beschouwen opschepperige en wereldse mensen te mijden.

Bij het aanbreken van iedere dag moet hij zich in gebed tot God keren en met geheel zijn ziel volharden in het zoeken naar zijn Geliefde.

Hij moet iedere eigenzinnige gedachte verteren met de vlam van de liefdevolle vermelding van Zijn naam en met de snelheid van het licht aan alles buiten Hem voorbijgaan.

Hij moet de misdeelden te hulp komen en de hulpbehoevenden nimmer zijn gunst onthouden.

Hij moet goed zijn voor dieren, hoeveel te meer voor zijn medemens die met het vermogen van spraak is begiftigd.

Hij moet niet aarzelen zijn leven te offeren voor zijn Geliefde, noch toestaan dat de kritiek der mensen hem van de Waarheid doet afkeren.

Hij moet voor anderen niet wensen wat hij niet voor zichzelf wenst, noch beloven wat hij niet nakomt.

Met zijn gehele hart moet de zoeker de omgang met boosdoeners vermijden en bidden voor de vergeving van hun zonden.

Hij moet de zondaar vergiffenis schenken en nimmer diens lage staat verachten, want niemand weet hoe hij zelf zal eindigen.

Hoe vaak bereikt een zondaar in zijn stervensuur de kern van geloof en nam hij, volop drinkend van de onsterfelijke drank, zijn vlucht naar de Schare in den hoge.

En hoe vaak is een godvruchtig gelovige in het uur van het opstijgen van zijn ziel dermate veranderd, dat hij in het diepste vuur viel!
Ons doel met het openbaren van deze overtuigende en gewichtige uitspraken is, de zoeker op het hart te drukken alles buiten God als vergankelijk te beschouwen en alles buiten Hem die het Voorwerp is van alle aanbidding, als volkomen nietswaardig.
Dit alles behoort tot de eigenschappen van de verhevenen en vormt het kenmerk van de geestelijk gezinden. Zij werden reeds vermeld in verband met de vereisten voor de reizigers die het Pad van Volstrekte Kennis bewandelen. Wanneer de onthechte en oprechte zoeker aan deze essentiële voorwaarden heeft voldaan, dan en slechts dan, kan hij een waar zoeker worden genoemd. Telkens als hij voldaan heeft aan de voorwaarden die vervat zijn in het vers: "Zij die zich beijveren om Onzentwille"23 zal hij de zegen genieten die hem wordt geschonken met de woorden: "Wij zullen hen zekerlijk in Onze wegen leiden."24
Alleen wanneer de lamp van het zoeken, van vurig streven, van hunkerend verlangen, van hartstochtelijke toewijding, van brandende liefde, van extase en vervoering is ontstoken in het hart van de zoeker en de bries van Zijn goedertierenheid zijn ziel heeft beroerd, zal het duister van dwaling worden verdreven, zullen de nevelen van twijfel en argwaan optrekken, en zal het licht van kennis en zekerheid zijn wezen omhullen. Op dat uur zal de mystieke Heraut die de vreugdevolle tijding van de Geest brengt, luisterrijk als de ochtendstond, stralend te voorschijn komen uit de Stad Gods en, door het bazuingeschal van kennis, hart, ziel en geest uit de sluimer van onachtzaamheid doen ontwaken. Dan zullen de menigvuldige gunsten en de uitstorting van genade van de heilige en eeuwige Geest zo'n nieuw leven aan de zoeker schenken, dat hij zich begiftigd ziet met een nieuw oog, een nieuw oor, een nieuw hart en een nieuw verstand. Hij zal de duidelijke tekenen van het heelal overdenken en de verborgen mysteriën van de ziel doorgronden. Schouwende met het oog van God zal hij in ieder atoom een deur ontwaren die hem naar de plaatsen van volstrekte zekerheid voert. Hij zal in alle dingen de mysteriën van goddelijke openbaring en de bewijzen van een eeuwigdurende manifestatie ontdekken.
Ik zweer bij God! Zou hij die het pad van leiding betreedt en de hoogten van rechtschapenheid tracht te bestijgen, deze glorierijke en allerhoogste plaats bereiken, dan zal hij op een afstand van duizend mijlen de geur van God inademen en hij zal de prachtige morgenstond van goddelijke leiding zien rijzen boven de dageraad aller dingen. Ieder ding, hoe klein ook, zal voor hem een openbaring zijn die hem leidt naar zijn Geliefde, het Doel van zijn zoeken. Zo groot zal het doorzicht zijn van deze zoeker, dat hij waarheid van leugen zal onderscheiden evenals hij de zon onderscheidt van de schaduw. Indien in de verste hoeken van het oosten de zoete geuren van God op de wind worden aangedreven, dan zal hij voorzeker hun welriekendheid herkennen en inademen, zelfs al zou hij in het uiterste westen wonen. Hij zal eveneens duidelijk al de tekenen Gods - Zijn wonderbaarlijke uitingen, Zijn grote werken en machtige daden - onderscheiden van de handelingen, woorden en wegen der mensen, evenals de juwelier die het kleinood onderkent van de steen, of de mens die de lente onderscheidt van de herfst en hitte van koude. Wanneer de menselijke ziel is gereinigd van alle wereldse en belemmerende gehechtheden, zal deze zeker de adem van de Geliefde over onmetelijke afstanden waarnemen en, door zijn geur geleid, de Stad van Zekerheid bereiken en binnengaan.
Daar binnen zal hij de wonderen van Zijn aloude wijsheid bespeuren en alle verborgen leringen waamemen uit de ritselende bladeren van de Boom die in de Stad bloeit. Met zijn innerlijk en zijn uiterlijk oor zal hij de hymnen van glorie en lof vanuit het stof horen opstijgen naar de Heer der Heren, en met zijn innerlijk oog zal hij de geheimen van "wederkeer" en "wederopleving" ontdekken.
Hoe onbeschrijflijk glorieus zijn de tekenen, de bewijzen, de openbaringen en luister welke Hij, Die de Koning van namen en attributen is, heeft bestemd voor die Stad! Het bereiken van deze Stad lest dorst zonder water en ontsteekt de liefde voor God zonder vuur. In iedere grashalm worden de mysteriën van een ondoorgrondelijke wijsheid als in een heiligdom bewaard, en op iedere rozenstruik zingen ontelbare nachtegalen in zalige vervoering hun lied. Prachtige tulpen ontvouwen het mysterie van de Brandende Braamstruik en hun zoete aroma van heiligheid ademt de geur van de Messiaanse Geest. Deze Stad schenkt rijkdom zonder goud en onsterfelijkheid zonder dood. In ieder blad zijn onuitsprekelijke vreugden vergaard en in ieder vertrek liggen talloze mysteriën verborgen.
Zij die zich onversaagd inspannen op zoek naar God zullen, wanneer zij eenmaal afstand hebben gedaan van alles buiten Hem, zo hecht verbonden zijn aan die Stad, dat één ogenblik van scheiding hiervan voor hen ondenkbaar zou zijn. Zij zullen luisteren naar onfeilbare bewijzen van de Hyacint van die schare en de zekerste getuigenissen ontvangen van de schoonheid van haar Roos en van de melodie van haar Nachtegaal. Eens in ongeveer duizend jaar zal deze Stad worden vernieuwd en opnieuw getooid.....
Die stad is geen andere dan het Woord Gods, geopenbaard in ieder tijdperk en iedere beschikking. In de dagen van Mozes was het de Pentateuch; in de dagen van Jezus het Evangelie; in de dagen van Muhammad, de Boodschapper van God, de Qur'án; in deze dag de Bayán; en in de Beschikking van Hem dien God zal openbaren, Zijn eigen Boek, - het Boek waar alle Boeken van vroegere Beschikkingen beslist naar verwijzen, het Boek dat van al deze Boeken het meest verheven is.
CXXVI. Naar welke plaats Wij ook mochten worden verbannen en hoe groot ook de beproeving die Wij hebben te doorstaan, toch moeten zij die het volk Gods zijn, vastbesloten en met volledig vertrouwen hun ogen gericht houden op de Dageraad van Heerlijkheid en zich bezighouden met al hetgeen kan leiden tot de verbetering der wereld en de opvoeding van haar volkeren. Alles wat Ons in het verleden is overkomen, heeft de belangen van Onze Openbaring bevorderd en haar faam luister bijgezet; en alles wat Ons in de toekomst mag overkomen, zal eenzelfde resultaat hebben. Blijft tot in het diepst van uw hart trouw aan de Zaak Gods, een Zaak die is neergezonden door Hem Die de Beschikker, de Alwijze is. Wij hebben met de grootste voorkomendheid en barmhartigheid alle volkeren en natiën opgeroepen en hun de weg gewezen naar hetgeen hun waarlijk tot voordeel zal strekken.
De Dagster der Waarheid die in haar middagpracht schijnt, is Ons tot getuige! Zij die het volk Gods zijn, hebben als enig streven de wereld te vernieuwen, haar leven te adelen en haar volkeren tot nieuw leven te brengen.
Waarheidsliefde en welwillendheid hebben te allen tijde de betrekkingen tussen alle mensen gekenmerkt. Hun uiterlijk gedrag is slechts een afspiegeling van hun innerlijk leven, en hun innerlijk leven een spiegel van hun uiterlijk gedrag. Geen enkele sluier verbergt of verduistert de waarheden waarop hun Geloof werd gegrondvest. Voor de ogen van alle mensen zijn deze waarheden blootgelegd en kunnen onmiskenbaar worden onderkend. Hun daden bevestigen de waarheid van deze woorden.
Ieder scherpziend oog kan in deze Dag het ochtendgloren van Gods Openbaring waarnemen, en ieder oplettend oor kan de Stem herkennen die uit de Brandende Braamstruik werd gehoord. Zo krachtig zijn de stromende wateren van goddelijke barmhartigheid, dat Hij die de Dageraad is van de tekenen Gods en de Openbaarder van de bewijzen van Zijn heerlijkheid, openlijk en zonder terughoudendheid omgaat en zich onderhoudt met de volkeren en geslachten der aarde. Hoe talrijk zijn zij die met een van haat vervuld hart Onze aanwezigheid hebben gezocht en haar als trouwe en liefdevolle vrienden verlieten! De poorten van genade staan voor alle mensen wijd open. In Onze uiterlijke omgang met hen hebben Wij de rechtschapene en de zondaar gelijk behandeld, opdat de boosdoener wellicht de grenzeloze oceaan van Gods vergiffenis moge bereiken. Onze naam "de Verheler" heeft zulk een licht over de mensen uitgestort, dat de weerspannige zich verbeeldt tot de godvruchtigen te worden gerekend. Geen mens die Ons zoekt zullen Wij ooit teleurstellen en evenmin zal hij die zijn gelaat keert naar Ons de toegang tot Ons hof worden ontzegd ....
O vrienden! Helpt de ene ware God, verheven zij Zijn glorie, met uitnemende daden, en met een dusdanig gedrag en karakter dat dit aanvaardbaar is in Zijn ogen. Degene die in deze Dag een helper van God tracht te zijn, laat hem zijn ogen sluiten voor al wat hij bezit en ze openen voor de dingen van God. Laat hem ophouden zich bezig te houden met hetgeen hem voordeel brengt, en zich datgene ten doel stellen, wat de onweerstaanbare naam van de Almachtige zal verheffen. Hij moet zijn hart zuiveren van alle boze hartstochten en verdorven begeerten, want de vreze Gods is het wapen dat hem kan doen zegevieren, en het voornaamste werktuig waardoor hij zijn doel kan bereiken. De vreze Gods is het schild dat Zijn Zaak beschermt, het schild dat Zijn volk in staat stelt de overwinning te behalen. Het is een maatstaf die door geen mens kan worden verlaagd, een kracht die zijn weerga niet heeft. Met behulp hiervan, en met het welnemen van Hem die de Heer der Heerscharen is, zijn zij die God zijn genaderd in staat geweest de vesting van 's mensen hart te bedwingen en te veroveren.
CXXVII. O mensen, als het uw wens is God te kennen en de grootheid van Zijn macht te ontdekken, kijkt dan naar Mij met Mijn ogen en niet met de ogen van iemand buiten Mij. Gij zult anders nooit bij machte zijn Mij te herkennen al zoudt gij Mijn Zaak overpeinzen zolang Mijn Koninkrijk voortduurt en nadenken over al het geschapene in alle eeuwigheid van God, de Soevereine Heer van allen, de Almachtige, de Immerblijvende, de Alwijze. Aldus hebben Wij de waarheid van Onze Openbaring duidelijk gemaakt, opdat de mensen mogen ontwaken uit hun achteloosheid en behoren tot hen die begrijpen.
Ziet de lage staat van deze mensen die heel goed weten dat Ik Mijzelf en Mijn verwanten heb geofferd in het Pad van God en voor het behoud van hun geloof in Hem; die er zich zeer wel van bewust zijn hoe Mijn vijanden Mij hebben ingesloten in de dagen dat de harten der mensen vreesden en beefden, de dagen waarin zij zich verborgen voor de ogen der geliefden Gods en voor Zijn vijanden, en zich bezighielden met het verzekeren van hun eigen veiligheid en vrede.
Tenslotte zijn Wij er in geslaagd de Zaak van God te openbaren en verhieven deze tot zo'n hoge rang dat alle mensen - behalve degenen die in hun hart deze Jongeling kwaadwillig gezind waren en zich gelijkstelden met de Almachtige - de soevereiniteit van God en Zijn machtige heerschappij erkenden. En toch, niettegenstaande deze Openbaring wier invloed al het geschapene heeft doortrokken, en ondanks de glans van dit Licht waarvan geen hunner zijns gelijke ooit heeft aanschouwd, ziet hoe het volk van de Bayán Mij heeft verloochend en Mij heeft bestreden. Sommigen hebben zich afgekeerd van het Pad Gods, hebben het gezag van Hem in wie zij hebben geloofd, verworpen en onbeschaamd gehandeld jegens God, de Krachtigste, de Oppermachtige Beschermer, de Verhevenste, de Grootste. Anderen hebben geaarzeld en stonden stil op Zijn Pad en beschouwden de Zaak van de Schepper in haar grondwaarheid ongeldig, tenzij bekrachtigd door de instemming van hem die geschapen werd door de werking van Mijn Wil. Aldus liepen hun werken op niets uit, en toch hebben zij dit niet eens bemerkt. Onder hen is hij die trachtte God te meten met de maat van zichzelf, en hij werd zozeer misleid door de namen van God dat hij tegen Mij opstond, Mij veroordeelde als één die de doodstraf verdiende, en Mij de vergrijpen ten laste legde waaraan hij zelf schuldig was.
Weshalve bepleit Ik Mijn smart en Mijn verdriet voor Hem Die Mij heeft geschapen en Mij Zijn Boodschap heeft toevertrouwd. Hem betuig Ik dank en lof voor de dingen die Hij heeft beschikt, voor Mijn eenzaamheid en voor de kwellingen die Ik onderga door de handen van deze mensen die zo ver van Hem zijn afgedwaald. Ik heb de tegenspoed die Mij trof geduldig gedragen en zal dit blijven doen en Ik zal al Mijn hoop en vertrouwen stellen in God. Hem wil Ik smeken met de woorden: Leid Uw dienaren, o Mijn Heer, naar de hof van Uw gunst en milddadigheid, en laat hen niet verstoken zijn van de wonderen van Uw genade en van Uw menigvuldige zegeningen. Want zij weten niet wat Gij voor hen hebt beschikt krachtens Uw barmhartigheid die de gehele schepping omvat. O Heer, zij zijn uiterlijk zwak en hulpeloos en innerlijk zijn zij slechts wezen. Gij zijt de Almilddadige, de Weldadige, de Verhevenste, de Grootste. Doe niet, o Mijn God, uw felle verbolgenheid op hen neerkomen, en laat hen wachten op de tijd dat de wonderen van Uw barmhartigheid zullen zijn geopenbaard, opdat zij mogen terugkeren tot U en U vergiffenis vragen voor de dingen die zij tegen U hebben begaan. Waarlijk, Gij zijt de Vergevende, de Albarmhartige.
CXXVIII. Zeg: Betaamt het een mens, terwijl hij beweert een volgeling te zijn van zijn Heer, de Albarmhartige, hij niettemin in zijn hart juist de daden van de Boze doet? Neen, het past hem slecht, en hiervan is Hij die de Schoonheid is van de Alglorierijke Mij tot getuige. Kon gij het slechts bevatten!
Wist uit uw hart de liefde voor wereldse dingen, van uw tong iedere herinnering behalve het Hem gedenken en reinigt uw gehele wezen van al hetgeen u zou kunnen weerhouden Zijn gelaat te aanschouwen of u zou verleiden de inblazingen van uw slechte en verdorven neigingen te volgen. Laat God uw vreze zijn, o mensen, en behoort tot hen die de weg van rechtschapenheid gaan.
Zeg: O mensen, zou uw gedrag in tegenspraak zijn met uw belijdenis, hoe denkt gij dan in staat te zijn u te onderscheiden van hen die, hoewel zij hun geloof in de Heer, hun God, belijden, weigerden Hem te aanvaarden en Zijn waarheid verwierpen, zodra Hij tot hen kwam in de wolk van heiligheid? Bevrijdt u van alle gehechtheid aan deze wereld en haar ijdelheden. Hoedt u dat gij ze niet nadert, aangezien ze u inblazen de weg te gaan van uw eigen wellusten en hebzuchtige begeerten, en u beletten het rechte en glorierijke Pad te betreden.
Weet gij dat met "de wereld" bedoeld wordt het u niet bewust zijn van Hem Die uw Maker is, en het vervuld zijn van alles buiten Hem. Anderzijds betekent "het leven dat komen gaat" de dingen die u veilig naderbij doen komen tot God, de Alglorierijke, de Onvergelijkelijke. Wat u in deze Dag ervan weerhoudt God lief te hebben, is niets anders dan de wereld. Ontvliedt haar, opdat gij moogt worden gerekend tot de gelukzaligen. Als iemand zich met wereldse sieraden en kleding wil tooien of wil genieten van al het goede der aarde, kan hem dit niet schaden, zolang hij niet toelaat dat er iets tussen hem en God komt, want God heeft al het goede, hetzij geschapen in de hemelen of op de aarde, voor diegenen van Zijn dienaren beschikt die waarlijk in Hem geloven. Eet, o mensen, van de goede dingen die God u heeft geschonken en onthoudt u niet van Zijn wondere gaven. Dankt en looft Hem, en behoort tot hen die waarlijk dankbaar zijn.
O gij die uw huis hebt ontvloden en de tegenwoordigheid Gods hebt gezocht! Verkondigt aan de mensen de Boodschap van uw Heer, opdat het hen moge weerhouden de inblazingen van hun kwade en verdorven begeerten te volgen, en brengt hen tot het gedenken van God, de Verhevenste, de Grootste. Zeg: Vreest God, o mensen, en weerhoudt u ervan iemands bloed te vergieten. Bestrijdt niet uw naaste, en behoort tot hen die goed doen. Hoedt u dat gij geen wanorde sticht op aarde, nadat ze goed is geordend en volgt niet in de voetstappen van hen die zijn afgedwaald.
Al wie opstaat onder u om de Zaak van zijn Heer te onderrichten, laat hem vóór alles zichzelf onderrichten, opdat zijn woorden de harten van hen die hem horen, mogen aantrekken. Tenzij hij zichzelf onderricht, zullen de woorden die hij spreekt, het hart van de zoeker niet beïnvloeden. Waakt ervoor, o mensen, dat gij niet behoort tot hen die anderen goede raad geven, maar vergeten zelf deze raad op te volgen. De woorden van dergelijke mensen en achter de woorden de werkelijkheid aller dingen, en achter deze werkelijkheid de engelen die God nabij zijn, zullen hem van onwaarheid beschuldigen.
Zou zo iemand er ooit in slagen invloed uit te oefenen op enig mens, dan moet dit succes niet hem worden toegeschreven, doch veeleer aan de invloed van de woorden van God, gelijk bevolen door Hem Die de Almachtige, de Alwijze is. In de ogen van God wordt hij beschouwd als een lamp die licht geeft, en toch voortdurend doende is zichzelf te verbruiken.
Zeg: O mensen, begaat niet hetgeen u te schande zal maken of de Zaak van God zal onteren in de ogen der mensen, en behoort niet tot de onruststokers. Vermijdt de dingen die uw verstand veroordeelt. Schuwt elke vorm van ondeugd, want dergelijke dingen zijn verboden in het Boek dat niemand aanraakt, behalve zij die God van ieder spoor van schuld heeft gereinigd en gerekend tot de gelouterden.
Weest eerlijk jegens uzelf en jegens anderen, opdat door uw daden, de bewijzen van gerechtigheid mogen worden onthuld onder Onze trouwe dienaren. Hoedt u dat gij u het bezit van uw naaste niet toeëigent. Bewijst uzelf dat u zijn vertrouwen volledig waardig bent en dat hij u vertrouwt, en onthoudt de armen niet de gaven welke de genade Gods u heeft geschonken. Hij, waarlijk, zal de menslievenden belonen en hen dubbelvoudig vergoeden voor hetgeen zij hebben gegeven. Geen God is er buiten Hem. De gehele schepping en haar heerschappij zijn aan Hem. Hij schenkt Zijn gaven aan wie Hij wil en Hij onthoudt ze aan wie Hij wil. Hij is de Grote Gever, de Edelmoedigste, de Weldadige.
Zeg: Onderricht de Zaak van God, o volk van Bahá, want God heeft een ieder de plicht opgelegd Zijn Boodschap te verkondigen, en Hij beschouwt dit als de verdienstelijkste aller daden. Zulk een daad is alleen aanvaardbaar, wanneer degene die de Zaak onderricht reeds een standvastig gelovige is in God, de Hoogste Beschermer, de Genadige, de Almachtige. Hij heeft bovendien beschikt dat Zijn Zaak onderricht moet worden door de kracht van 's mensen woorden en niet door zijn toevlucht te nemen tot geweld. Aldus luidt Zijn gebod zoals neergezonden uit het Koninkrijk van Hem Die de Verhevenste, de Alwijze is. Hoedt u dat gij met niemand strijdt, ja spant u zelfs in hem op vriendelijke wijze en met overtuigingskracht bewust te maken van de waarheid. Als uw toehoorder reageert, zal hem dit ten voordeel strekken, zo niet, keert u dan van hem af en wendt uw gelaat tot Gods gewijde hof, de zetel van luisterrijke heiligheid.
Redetwist met niemand over de dingen van deze wereld en haar aangelegenheden, want God heeft dit alles overgelaten aan degenen die hun zinnen daarop hebben gezet. Uit de gehele wereld heeft Hij voor Zichzelf de harten der mensen gekozen - harten die de scharen van openbaring en van woorden kunnen onderwerpen. Aldus is beschikt door de Vingers van Bahá op de Tafel van Gods onherroepelijk gebod, op bevel van Hem Die de Hoogste Bestierder, de Alwetende is.
CXXIX. O reiziger in het Pad van God! Neem uw deel van de oceaan van Zijn genade, en onthoud u de dingen niet die in haar diepten verborgen liggen. Behoor tot hen die deel hebben aan haar rijkdommen. Eén dauwdroppel uit deze oceaan, indien uitgegoten over allen die in de hemelen en allen die op aarde zijn, zou voldoende zijn om hen te verrijken met de milddadigheid van God, de Almachtige, de Alwetende, de Alwijze. Haal het met de handen van zelfverloochening te voorschijn uit haar levenschenkende wateren en besprenkel daarmee al het geschapene, opdat zij mogen worden gezuiverd van alle door de mensen gemaakte beperkingen en de machtige zetel van God, deze gewijde en luisterrijke Plek, mogen naderen.
Wees niet bedroefd als gij het alleen moet volbrengen. Laat God de altoereikende zijn voor u. Bid innig tot Zijn Geest en behoor tot de dankbaren. Verkondig de Zaak van Uw Heer aan allen die in de hemelen en op aarde zijn. Mocht er iemand zijn die gehoor geeft aan uw roep, toon hem dan de parelen der wijsheid van uw Heer, uw God Die Zijn Geest tot u heeft neergezonden, en behoor tot hen die waarlijk geloven. En mocht iemand uw aanbod verwerpen, keer u dan van hem af en stel uw hoop en vertrouwen in de Heer, uw God, de Heer aller werelden.
Bij de rechtvaardigheid Gods! Al wie in deze Dag zijn mond opent en melding maakt van de naam van zijn Heer, op hem zullen de heerscharen van goddelijke inspiratie neerdalen vanuit de hemel van Mijn Naam, de Alwetende, de Alwijze. Op hem zal de Schare uit den hoge neerdalen waarbij elkeen een kelk uit zuiver licht omhoog houdt. Aldus is voorbeschikt in het rijk van Gods Openbaring op bevel van Hem Die de Alglorierijke, de Machtige is.
Een schare van Zijn uitverkorenen, verborgen achter de heilige sluier en gereed voor de dienst van God, zal bekend worden gemaakt aan de mensen, een schare die Zijn Zaak zal helpen en voor niemand bevreesd zal zijn al zou de gehele mensheid tegen haar opstaan en haar bestrijden. Het zijn deze uitverkorenen die voor de ogen van de bewoners der aarde en des hemels zullen opstaan, en de naam van de Almachtige luide zullen toejuichen en de mensenkinderen zullen oproepen tot het pad van God, de Alglorierijke, de Alomgeprezene. Bewandel hun weg en laat niemand u ontmoedigen. Behoor tot hen die het rumoer van de wereld nooit kan bedroeven, en wier doel nooit zal worden verijdeld door de afkeuring van de beschuldiger, hoezeer het hen ook moge verstoren in het pad van hun Schepper.
Ga uit met de Tafel van God en Zijn tekenen en herenig hen die in Mij hebben geloofd, en maak hun het nieuws van Ons heiligste Paradijs bekend. Waarschuw dan degenen die zich met Hem hebben gelijk gesteld. Zeg: Ik ben tot u gekomen, o mensen, van de Troon van heerlijkheid met een aankondiging van God, de Krachtigste, de Verhevenste, de Grootste. In mijn hand draag Ik het getuigenis van God, uw Heer en de Heer uwer vaderen van weleer. Weeg het met de rechtvaardige Waag die gij in bezit hebt, de Waag van het getuigenis der Profeten en Boodschappers van God. Als gij meent dat het naar waarheid is ingelegd, als gij gelooft dat het van God is, hoedt u er dan voor dat gij er niet op vit, uw werken nutteloos worden en gij tot de ongelovigen wordt gerekend. Het is waarlijk het teken Gods dat is neergezonden door de kracht der waarheid, waardoor de geldigheid van Zijn Zaak is aangetoond aan Zijn schepselen, en de vaandels van zuiverheid zijn geheven tussen hemel en aarde.
Zeg: Dit is de verzegelde, mystieke Rol, de schatkamer van Gods onherroepelijk Bevel, de woorden dragend die de Vinger van Heiligheid heeft geschetst, wat gewikkeld lag in de sluier van ondoorgrondelijk mysterie en nu is neergezonden als een teken van genade van Hem Die de Almachtige, de Aloude der Dagen is. Wij hebben er de bestemming van alle bewoners der aarde en die der hemelen - in - verordend en er de kennis van alle dingen, van het eerste tot het laatste, op neergeschreven. Niets kan Hem ontgaan of hinderen of het nu geschapen is in het verleden of geschapen wordt in de toekomst, zo gij het slechts kon bevatten.
Zeg: De Openbaring die God heeft neergezonden is zeer zeker herhaald en de uitgestrekte Hand van Onze macht heeft allen die in de hemelen en allen die op de aarde zijn overschaduwd. Wij hebben door de kracht der waarheid, de zuivere waarheid, een oneindig kleine glimp van Ons ondoorgrondelijk Mysterie geopenbaard, en ziet, zij die de stralende pracht hebben onderkend van de Sinaï bliezen de laatste adem uit, toen zij een bliksemflits opvingen van dit Karmozijnrode Licht dat de Sinaï van Onze Openbaring omgeeft. Aldus is Hij die de Schoonheid is van de Albarmhartige neergedaald in de wolken van Zijn getuigenis en heeft het decreet volbracht krachtens de Wil van God, de Alglorierijke, de Alwijze.
Zeg: Treed uit uw heilige kamer, o Maagd des Hemels, bewoonster van het Verheven Paradijs! Hul u naar verkiezen in het zijden Gewaad van onsterfelijkheid en bekleed u, in naam van de Alglorierijke, met de rijk bestikte Mantel van licht. Luister dan naar de lieflijke, wonderbaarlijke klank van de Stem die komt van de Troon van Uw Heer, de Ongenaakbare, de Hoogste. Ontsluier Uw gelaat en maak de schoonheid van de zwartogige Jonkvrouwe openbaar, en laat de dienaren van God niet verstoken blijven van het licht van Uw stralend aangezicht. Treur niet als Gij de zuchten van de bewoners op aarde hoort, of het geluid van het weeklagen der bewoners van de hemel. Laat hen vergaan in het stof van ondergang. Laat hen tot niets worden, aangezien de vlam van haat in hun borst is ontbrand. Hef dan met hoogst welluidende stem voor de ogen der volkeren van hemel en aarde de lofzang aan, ter gedachtenis aan Hem die de Koning is van de namen en hoedanigheden van God. Aldus hebben Wij uw bestemming verordineerd. Wij kunnen zeer wel Ons doel bereiken.
Gij die de Essentie van zuiverheid zijt, wees op uw hoede dat gij u niet ontdoet van uw gewaad van stralende heerlijkheid. Ja, verrijk u steeds meer met de zuivere gewaden van uw God in het koninkrijk van schepping, opdat door u het schone beeld van de Almachtige moge weerspiegeld worden in al het geschapene, en de gehele schepping worden doordrongen met de genade van uw Heer, in de volheid van haar kracht.
Zo gij bij enig mens de geur ruikt van de liefde voor Uw Heer, offer U dan op voor hem, want juist om die reden hebben Wij u geschapen en met u een verbond gesloten sinds onheuglijke tijden, in tegenwoordigheid van de gemeenschap van Onze welbegunstigden. Wees niet ongeduldig als de blinden van hart de pijlen van hun ijdele waan op u doen neerkomen. Laat hen aan henzelf over, want zij volgen de inblazingen van de kwaadwilligen.
Roep uit voor de ogen der bewoners van hemel en aarde: Ik ben de Maagd des Hemels, de Telg die is voortgebracht door de Geest van Bahá. Mijn woning is het Huis van Zijn Naam, de Alglorierijke. In tegenwoordigheid van de Schare in den hoge werd Ik getooid met het sieraad van Zijn namen werd Ik gewikkeld in de sluier van onschendbare veiligheid en lag verborgen voor 's mensen oog. Mij dunkt dat Ik een Stem hoorde van goddelijke en weergaloze lieflijkheid die voortkwam vanuit de rechterhand van de God van Barmhartigheid, en ziet, het gehele Paradijs roerde zich en beefde voor Mij, in zijn verlangen de klanken ervan te horen en de schoonheid van Hem die ze uitte, te aanschouwen. Aldus hebben Wij in deze stralende Tafel, in de lieflijkste taal, de verzen geopenbaard welke de Tong van Eeuwigheid in de Qayyúm-'i-Asmá verwoordde.
Zeg: Hij beschikt naar Zijn behagen krachtens Zijn soevereiniteit, en doet al wat Hij wil op Zijn bevel. Hem zal niet worden gevraagd naar de dingen die het Hem behaagt te beschikken. Hij, in waarheid, is de Onbeperkte, de Almogende, de Alwijze.
Zij die niet in God hebben geloofd en in opstand kwamen tegen Zijn soevereiniteit, zijn de hulpeloze slachtoffers van hun verdorven neigingen en begeerten. Deze mensen zullen terugkeren naar hun verblijf in het hellevuur; erbarmelijk is de verblijfplaats der loochenaars!
CXXX. Weest vrijgevig in voorspoed en dankbaar in tegenspoed. Weest het vertrouwen van uw naaste waardig en beziet hem met een stralend en liefdevol gelaat. Weest een schat voor de arme, een vermaner voor de rijke. Beantwoordt de roep van de behoeftige, houdt u aan de heiligheid van uw belofte. Weest rechtvaardig in uw oordeel en behoedzaam in uw spreken. Behandelt niemand onrechtvaardig en weest zachtmoedig jegens alle mensen. Weest gelijk een lamp voor hen die in duisternis dwalen, een vreugde voor de bedroefden, een bron voor de dorstigen, een haven voor hen die in nood verkeren, een steun en verdediger voor het slachtoffer van verdrukking. Laat eerlijkheid en oprechtheid al uw daden kenmerken. Weest een tehuis voor de vreemdeling, een balsem voor de lijdende, een toevlucht voor de vluchteling. Weest het oog voor de blinde en een lichtbaken voor de dwalende. Weest een sieraad voor het aangezicht der waarheid, een kroon op het hoofd van trouw, een zuil van de tempel van rechtschapenheid, een levensadem voor het lichaam der mensheid, een vaandel van de heerscharen der gerechtigheid, een ster boven de horizon van deugd, dauw voor de bodem van het menselijk hart, een ark op de zee van kennis, een zon aan de hemel van milddadigheid, een juweel in de diadeem van wijsheid, een stralend licht aan het firmament van uw generatie en een vrucht aan de boom van nederigheid.
CXXXI. De Pen van de Aloude Koning is nooit opgehouden met het gedenken van de geliefden Gods. De ene keer vloeiden er rivieren van barmhartigheid uit Zijn Pen, een andermaal is door haar beweging Gods duidelijke Boek geopenbaard. Hij is Degeen met wie niemand zich kan vergelijken, Wiens uitspraak geen sterfelijk mens ooit kan overtreffen; Hij is het Die eeuwigdurend is gevestigd op de zetel van overwicht en macht, Hij van Wiens lippen raadgevingen zijn uitgegaan die de noden der gehele mensheid kunnen lenigen, benevens waarschuwingen die hun ten goede kunnen komen.
De ene ware God is Mijn getuige - en Zijn schepselen zullen het bevestigen - dat Ik Mijzelf geen ogenblik toestond voor het oog der mensen verborgen te zijn, noch inwilligde Mijn persoon tegen hun onrecht te beschermen. Voor het aangezicht van alle mensen verhief Ik Mij en gebood hun te doen hetgeen Mij welgevallig is. Mijn doel is geen ander dan de wereld te verbeteren en haar volkeren rust te geven. Het welzijn der mensheid, haar vrede en veiligheid zijn onbereikbaar, tenzij en totdat haar eenheid blijvend tot stand is gebracht. Deze eenheid kan nooit worden verwezenlijkt, zolang aan de raad die de Pen van de Allerhoogste heeft geopenbaard, achteloos wordt voorbijgegaan.
Door de kracht van de door Hem geuite woorden kan het gehele menselijke ras worden verlicht met het licht van eenheid, en het gedenken van Zijn Naam is in staat het hart van alle mensen te doen ontvlammen en de sluiers te verbranden die hen van Zijn heerlijkheid scheiden. Eén rechtvaardige daad is met een kracht begiftigd die het stof zo hoog kan verheffen dat het boven de hemel der hemelen uitstijgt. Zo'n daad kan elke keten verbreken en heeft het vermogen om de verbruikte en verdwenen kracht te herstellen.....
Weest zuiver, o volk Gods, weest zuiver; weest rechtschapen, weest rechtschapen. Zeg: O volk Gods! Hetgeen de overwinning kan waarborgen van Hem Die de eeuwige waarheid is, Zijn heerscharen en helpers op aarde, is opgetekend in de heilige Boeken en Geschriften, en even helder en duidelijk als de zon. Deze heerscharen zijn die rechtvaardige daden, dat gedrag en dat karakter, welke in Zijn ogen aanvaardbaar zijn. Al wie in deze Dag opstaat om Onze Zaak te helpen, en de heerscharen van een prijzenswaardig karakter en een rechtschapen gedrag te hulp roept, zal de gehele wereld voorzeker doordrenken met de invloed die van zulk een daad uitgaat.
CXXXII. Het Doel van de ene ware God - verheven zij Zijn glorie - wanneer Hij Zich aan de mensen openbaart, is de juwelen bloot te leggen die in de mijn van hun ware en diepste wezen verborgen liggen. Dat het de verschillende gemeenschappen op aarde en de talrijke godsdienstige stelsels nooit mag worden toegestaan vijandige gevoelens onder de mensen aan te kweken, behoort in deze Dag tot het wezen van het Geloof in God en Zijn religie. Deze beginselen en wetten, deze stevig verankerde en machtige stelsels zijn uit één Bron voortgekomen en zijn de stralen van één Licht. Dat zij onderling verschillen, is toe te schrijven aan de gewijzigde behoeften van het tijdperk waarin zij werden verkondigd.
Omgordt de lendenen van uw streven, o volk van Bahá, opdat het tumult van godsdienstige onenigheid en strijd dat de volkeren op aarde in beroering brengt, gestild en ieder spoor volledig uitgewist kan worden. Verheft u uit Liefde voor God en voor hen die Hem dienen, om deze verhevenste en belangrijkste Openbaring bij te staan. Fanatieke godsdienstijver en haat zijn een wereldverslindend vuur waarvan niemand het geweld kan blussen. Slechts de Hand van goddelijke Macht kan de mensheid van deze vernietigende ramp bevrijden.....
Hetgeen God heeft geuit, is een lamp waarvan het licht bestaat uit deze woorden: Gij zijt de vruchten van één boom en de bladeren van één tak. Verkeert met elkander in de grootste liefde en eendracht, als ware vrienden en kameraden. Hij, de Dagster der Waarheid, is Mijn getuige! Zo krachtig is het licht van eenheid dat het de gehele aarde kan verlichten. De ene ware God, Hij die alle dingen kent, getuigt van de waarheid van deze woorden.
Spant u in om deze allesovertreffende en hoogste staat te bereiken, een staat welke de bescherming en veiligheid van de gehele mensheid kan verzekeren. Dit doel overtreft ieder ander doel en dit streven gaat alle streven te boven. Zolang echter de zware wolken van verdrukking die de dagster van gerechtigheid verduisteren niet zijn verjaagd, zal het moeilijk zijn de heerlijkheid van deze staat aan 's mensen oog te onthullen.....
O volk van Bahá, ga met alle mensen om in een geest van vriendelijkheid en kameraadschap. Als gij u bewust zijt van een bepaalde waarheid, als gij een kleinood bezit dat anderen nog niet bezitten, laat hen er dan in delen in de vriendelijkste, welwillendste bewoordingen. Als het aanvaard wordt, als het aan zijn doel beantwoordt, dan is uw oogmerk bereikt. Zou iemand het afwijzen, laat hem dan aan zichzelf over, en smeek God hem te leiden. Hoedt u ervoor hem onvriendelijk te bejegenen. Een aangename spraak is de magneet van 's mensen hart. Ze is het brood van de geest, ze geeft betekenis aan de woorden, zij is de bron van het licht van wijsheid en begrip.....
CXXXIII. De voorschriften Gods zijn uit de hemel van Zijn verhevenste Openbaring neergezonden. Allen moeten deze met onverflauwde ijver naleven. Des mensen hoogste onderscheiding, zijn werkelijke vooruitgang en zijn uiteindelijke overwinning waren steeds hiervan afhankelijk en zullen hiervan afhankelijk blijven. Al wie de geboden van God nakomt, zal eeuwige gelukzaligheid bereiken.
Een tweevoudige verplichting rust op een ieder die de Dageraad van de eenheid Gods heeft erkend en de waarheid van Hem die de Manifestatie is van Zijn één-zijn, heeft aanvaard. De eerste plicht is standvastigheid in Zijn liefde. Zulk een standvastigheid dat noch het getier van de vijand noch de aanspraken van de nietswaardige veinzer hem ervan kunnen afschrikken, Hem die de eeuwige Waarheid is, aan te hangen een standvastigheid die daaraan zelfs geen aandacht schenkt. De tweede is strikte naleving van de door Hem voorgeschreven wetten - wetten die Hij steeds heeft ingesteld en zal blijven instellen voor de mensen, zodat daardoor de waarheid kan worden onderscheiden van de leugen.
CXXXIV. De allereerste plicht die is voorgeschreven aan de mensen, naast de erkenning van Hem Die de eeuwige Waarheid is, is de plicht standvastig te zijn in Zijn Zaak. Houdt u daaraan vast en behoort tot hen wier denken hecht is verankerd en geworteld in God. Geen enkele daad, hoe verdienstelijk ook, was en is hiermee ooit te vergelijken. Het is de koning aller daden, en hiervan zal uw Heer, de Allerhoogste, de Krachtigste getuigen ....
De deugden en hoedanigheden die eigen zijn aan God, zijn alle overduidelijk, en zijn genoemd en beschreven in alle heilige Boeken. Hiertoe behoren betrouwbaarheid, oprechtheid, zuiverheid van hart tijdens het bidden tot God, verdraagzaamheid, overgave aan al wat de Almachtige heeft bevolen, tevredenheid met de dingen waarin Zijn Wil heeft voorzien, geduld, ja zelfs dankbaarheid bij tegenspoed en onder alle omstandigheden volledig vertrouwen op Hem. Volgens het oordeel Gods behoren deze tot de hoogste en meest lofwaardige aller daden. Alle andere daden zijn hieraan ondergeschikt en bijkomend, en zullen dit altijd blijven ....
De geest die het mensenhart bezielt, is de kennis van God, en de meest waarachtige tooi hiervan de erkenning van de waarheid dat "Hij doet al wat Hij wil, en verordineert hetgeen Hem behaagt". De vreze Gods is het kleed ervan en standvastigheid in Zijn Geloof zijn vervolmaking. Aldus onderricht God een ieder die Hem zoekt. Hij, waarlijk, bemint degene die zich tot Hem keert. Er is geen ander God dan Hij, de Vergevende, de Milddadigste. Alle lof zij God, de Heer aller werelden.
CXXXV. O Letter van de Levende! Het oor van God heeft uw kreet gehoord en Zijn ogen hebben uw schriftelijke smeekbede gezien. Vanuit Zijn zetel van heerlijkheid roept Hij u en openbaart u de verzen die zijn neergezonden door Hem Die de Helper-in-Nood, de Bij-Zich-Bestaande is.
Gezegend zijt gij dat gij de afgod van het ik en van ijdele waan volkomen hebt vernietigd en de sluier van nutteloze verbeelding vaneen hebt gescheurd door de kracht van de macht van uw Heer, de Opperste Beschermer, de Almachtige, de enige Geliefde. Gij moet met recht worden gerekend tot die Letters welke iedere andere Letter hebben overtroffen. Deshalve heeft God u uitgekozen door de tong van uw Heer, de Báb, wiens stralend aanschijn de gehele schepping heeft omhuld, en zal blijven omhullen. Betuig de Almachtige uw dank, en verheerlijk Zijn naam, aangezien Hij u heeft geholpen een Zaak te erkennen welke het hart der bewoners der hemelen en van de aarde deed beven, maakte dat de bewoners der Koninkrijken van schepping en van openbaring luide deed roepen en waardoor de verborgen geheimen van 's mensen hart zijn uitgevorst en getoetst.
Uw Heer, de Allerhoogste, (de Báb) richt zich tot u vanuit Zijn Rijk van heerlijkheid met de volgende woorden: Groot is de gelukzaligheid die u wacht, o Letter van de Levende, want gij hebt waarlijk in Mij geloofd, hebt geweigerd Mij te schande te maken voor de Scharen in den hoge, gij hebt uw gelofte stand gedaan, de sluier van nutteloze inbeelding weggeworpen en uw blik gericht op de Heer, uw God, de Heer van het zichtbare en het onzichtbare, de Heer van het Bezochte Huis. Gij zijt Mij zeer welgevallig, aangezien Ik uw gezicht zag stralen van licht in de Dag dat de gezichten naargeestig en somber werden.
Zeg: O volk van de Bayán! Hebben Wij u niet gemaand in al Onze Tafelen en in al Onze verborgen Geschriften om niet uw boze hartstochten en verdorven neigingen te volgen, maar uw ogen gericht te houden op de aanblik van alovertreffende glorie op de Dag waarin de Machtigste Waag zal worden ingesteld, de Dag waarin de lieflijke melodieën van de Geest Gods worden neergezonden vanuit de rechterhand van de troon van uw Heer, de almachtige Beschermer, de Almogende, de Heilige der Heiligen. Hebben Wij u niet verboden vast te houden aan de dingen die u zouden buitensluiten van de Manifestatie van Onze Schoonheid in haar volgende Openbaring, of ze nu de belichamingen zijn van de namen van God en hun glorie dan wel de onthullers van Zijn hoedanigheden en hun heerschappij? Zodra Ik Mij openbaarde, zie, hoe gij Mijn waarheid hebt verworpen en u hebt afgekeerd van Mij en behoorde tot hen die de tekenen van God als een spel en tijdverdrijf hebt beschouwd.
Bij Mijn Schoonheid! Niets zal in deze Dag van u worden aanvaard, al gaat gij voort God in de eeuwigheid van Zijn heerschappij te aanbidden en u ootmoedig voor Hem te buigen. Want alle dingen zijn van Zijn Wil afhankelijk en de waarde van alle daden wordt door Zijn aanvaarding en welbehagen bepaald. Het ganse heelal is slechts een handvol klei in Zijn hand. Alleen wanneer een mens God erkent en Hem liefheeft, zal zijn roepen in deze Dag door God worden gehoord. Dit behoort tot het wezen van Zijn Geloof, wist gij het slechts.
Stelt gij u tevreden met hetgeen gelijk is aan de damp boven een vlakte, en zijt gij bereid afstand te doen van de Oceaan welks wateren krachtens de Wil van God de zielen der mensen verkwikken? Wee u, dat gij de milddadigheid Gods met zoiets zinloos en verachtelijks hebt vergolden. Gij behoort met recht tot hen die Mij hebben verworpen in Mijn voorgaande Openbaring. Kon uw hart het slechts bevatten!
Sta op en doe voor het oog van God boete voor uw plichtsverzuim jegens Hem. Dit is Mijn gebod aan u, zo gij het oor wilt neigen naar Mijn gebod. Bij Mijzelf! Noch het volk van de Qur'án, noch de volgelingen van de Thora en het Evangelie, en evenmin de volgelingen van enig ander Boek, hebben begaan hetgeen uw handen hebben bedreven. Ikzelf heb Mijn gehele leven gewijd aan de verdediging van de waarheid van dit Geloof. Ikzelf heb in al Mijn Tafelen de komst van Zijn Openbaring aangekondigd. En toch, nauwelijks manifesteerde Hij zich in Zijn volgende Openbaring, bekleed met de heerlijkheid van Bahá en getooid met het gewaad van Zijn grootheid, of gij kwaamt in opstand tegen Hem Die de opperste Beschermer, de Bij-Zich-Bestaande is. Hoedt u, o mensen! Schaamt u over hetgeen Mij in het pad van God is overkomen door uw handen. Zorgt ervoor dat gij niet behoort tot hen die verworpen hebben hetgeen tot hen is neergezonden vanuit de Hemel van Gods alovertreffende heerlijkheid.
Deze, o Letter van de Levende, zijn de woorden die uw Heer heeft gesproken en tot u heeft gericht vanuit de rijken in den hoge. Verkondig de woorden van uw Heer aan Zijn dienaren, opdat zij uit hun sluimer mogen ontwaken, en vergiffenis vragen aan God Die hen heeft geschapen en gevormd, en deze stralendste, deze allerheiligste en duidelijke Openbaring van Zijn Schoonheid tot hen heeft neergezonden.
CXXXVI. Zeg: Bevrijdt uw ziel, o mensen, van de ketenen van het eigen ik, en zuivert haar van iedere gehechtheid aan iets buiten Mij. Het Mij gedenken zuivert alle dingen van ontwijding, kon gij het slechts begrijpen. Zeg: Zou al het geschapene geheel zijn ontdaan van de sluier van wereldse ijdelheid en begeerte, dan zou, in deze Dag, de Hand van God hen allen kleden met het gewaad: "Hij doet al wat Hij wil in het koninkrijk van schepping", zodat daardoor het teken van Zijn heerschappij zichtbaar zou zijn in alle dingen. Verheven daarom zij Hij, de Soevereine Heer van allen, de Almachtige, de Opperste Beschermer, de Alglorierijke, de Krachtigste.
Zing, o Mijn dienaar, de verzen Gods welke gij hebt ontvangen, gelijk door hen aangeheven die Hem nabij zijn, opdat de zoetheid van uw melodie uw eigen ziel mag doen ontbranden en het hart aller mensen aantrekken. De rondwarende engelen van de Almachtige zullen alom de geur verspreiden van de woorden, geuit door al wie zo in de stilte van zijn kamer de door God geopenbaarde verzen zegt, en zullen het hart van ieder rechtvaardig mens doen kloppen. Ofschoon deze uitwerking hem eerst onbewust mag blijven, zal de kracht van de hem geschonken genade vroeg of laat haar invloed op zijn ziel doen gelden. Aldus zijn de geheimen der Openbaring Gods krachtens de wil van Hem, Die de bron is van macht en wijsheid, vastgesteld.
O Khalíl! God is Mij tot getuige. Of schoon Mijn Pen zich nog beweegt op Mijn Tafel, weent ze niettemin in het diepst van haar hart en is diep bedroefd. De lamp die voor de Troon brandt, weent en kreunt eveneens, vanwege de dingen die de Aloude Schoonheid heeft geleden door de handen van hen die slechts een schepping zijn van Zijn Wil. God Zelf kent en getuigt van de waarheid van Mijn woorden. Geen mens die zijn oor heeft gezuiverd van het luidruchtige getier der ongelovigen en het geneigd heeft naar al het geschapene, kan falen het geluid te horen van hun weeklagen en geween over het leed dat Ons overkomen is door diegenen Onzer dienaren die niet geloofden en in opstand kwamen tegen Ons. Aldus hebben Wij u een glimp onthuld van de rampen die Ons overvielen, opdat gij u bewust moogt worden van Ons lijden, en uw verdriet geduldig moogt dragen.
Sta op om uw Heer te allen tijde en onder alle omstandigheden te helpen, en weest gij één van Zijn helpers. Spoor dan de mensen aan gehoor te geven aan de woorden die de Geest Gods heeft verwoord in deze stralende, luisterrijke Tafel. Zeg: O mensen, zaait geen tweedracht onder de mensen en twist niet met uw naaste. Weest onder alle omstandigheden geduldig en stelt uw volle vertrouwen en geloof in God. Staat uw Heer bij met het zwaard van wijsheid en woorden. Dit betaamt met recht de staat van de mens. Hiervan af te wijken zou God onwaardig zijn, de Soevereine Heer van allen, de Verheerlijkte. De mensen zijn echter op een dwaalspoor gebracht, en zij behoren waarlijk tot de achtelozen.
Ontsluit, o mensen, de deuren van 's mensen hart met de sleutels van het gedenken van Hem die het Gedenken Gods is en de Bron van wijsheid onder u. Uit de gehele wereld heeft Hij de harten van Zijn dienaren verkozen, en elk ervan tot een zetel gemaakt voor de openbaring van Zijn heerlijkheid. Heiligt ze daarom van iedere bezoedeling, zodat de dingen waarvoor ze werden geschapen erop gegrift kunnen worden. Dit waarlijk is een teken van Gods milddadige gunst.
O mensen, siert uw tong met oprechtheid en tooit uw ziel met het kleinood van eerlijkheid. Hoedt u, o mensen, dat gij niemand verraadt. Weest de vertrouwde dienaren van God onder Zijn schepselen en het symbool van Zijn edelmoedigheid onder Zijn volk. Zij die hun begeerten en verkeerde neigingen volgen, dwalen en verspillen hun krachten. Zij behoren inderdaad tot de verlorenen. Beijvert u, o mensen, dat uw oog gericht is op de Barmhartigheid van God, dat uw hart afgestemd is op Zijn wonderbare gedachtenis, dat uw ziel vol vertrouwen rust op Zijn genade en milddadigheid en dat uw voet de weg van Zijn welbehagen gaat. Dit is de raad die Ik u nalaat. Moogt gij Mijn raad opvolgen.
CXXXVII. Sommigen achtten het gerechtvaardigd inbreuk te maken op het onschendbare bezit van hun naaste, en hebben het uitdrukkelijke bevel van God zoals dit beschreven is in Zijn Boek, onbelangrijk geacht. Dat onheil over hen moge komen en de kastijding Gods, de Almogende, de Almachtige, hen moge treffen! Bij Hem Die schijnt boven de Dageraad van heiligheid! Zou de ganse aarde worden omgezet in zilver en goud, dan zou geen mens van wie gezegd kan worden dat hij werkelijk omhoog is gestegen in de hemel van geloof en zekerheid, zich verwaardigen ernaar te kijken, laat staan het te grijpen en te behouden. Van dit onderwerp hebben Wij voorheen melding gemaakt op plaatsen, geopenbaard in het Arabisch, een taal van uitzonderlijke schoonheid. God is Onze getuige! Al wie de zoetheid van die woorden heeft gesmaakt, zal nooit gedogen de grenzen te overschrijden die God heeft gesteld en evenmin zal hij zijn blik richten op iemand anders dan zijn Welbeminde. Met zijn innerlijk oog zal zo iemand geredelijk onderkennen dat de dingen van deze wereld geheel ijdel en voorbijgaand zijn, en zal hij Zijn zinnen zetten op de dingen hierboven.
Zeg: O gij die u de geliefden noemt van de Aloude Schoonheid, schaamt u! Weest gewaarschuwd door de rampspoed die Hij heeft ondergaan, door de smartelijke last die Hij heeft gedragen ter wille van God. Opent uw ogen. Voor welk doel heeft Hij zich ingespannen, als de menigvuldige beproevingen die Hij heeft ondergaan tenslotte uitlopen op zulke verachtelijke betuigingen en zo'n erbarmelijk gedrag?
Iedere dief, iedere bedrijver van ongerechtigheden heeft in de dagen die voorafgingen aan Mijn Openbaring dezelfde woorden gesproken en dezelfde daden verricht.
Voorwaar, Ik zeg u: Neigt uw oor naar Mijn lieflijke stem en heiligt u van de bezoedeling van uw boze hartstochten en verdorven begeerten. Zij die in het Tabernakel Gods verblijven en gevestigd zijn op de zetels van eeuwigdurende heerlijkheid zullen, ook al sterven zij van de honger, weigeren hun hand uit te strekken om het eigendom van hun naaste onrechtmatig in beslag te nemen, hoe verachtelijk en nietswaardig deze ook moge zijn.
Het doel van de ene ware God met Zich te openbaren is om de gehele mensheid op te roepen tot waarheidsliefde en oprechtheid, tot godsvrucht, betrouwbaarheid, tot overgave en onderwerping aan de Wil van God, tot verdraagzaamheid en welwillendheid, tot rechtschapenheid en wijsheid. Zijn oogmerk is ieder mens uit te rusten met de mantel van een godvruchtig karakter en hem te tooien met het sieraad van toegewijde en voortreffelijke daden.
Zeg: Weest uzelf en uw medemensen genadig en laat de Zaak Gods een Zaak die onmetelijk verheven is boven het diepste wezen van heiligheid - niet worden bezoedeld met de smetten van uw hersenschimmen, uw onbetamelijke en verdorven inbeeldingen.
CXXXVIII. Gij ziet, o God van Barmhartigheid - Gij Wiens kracht al het geschapene doordringt - deze, Uw dienaren, Uw knechten die, overeenkomstig het welbehagen van Uw Wil, overdag de door U voorgeschreven vasten nakomen, die bij het aanbreken van de dag opstaan om van Uw Naam te gewagen en Uw lof te verkondigen, in de verwachting hun deel te verkrijgen van de voortreffelijkheden die bewaard liggen in de schatkamers van Uw genadegiften. Ik smeek U, o Gij, Die in Uw handen de teugels van de gehele schepping houdt en in Wiens greep het ganse koninkrijk van Uw namen en Uw hoedanigheden ligt om in Uw Dag Uw dienaren niet verstoken te doen zijn van de stromen die neerdalen uit de wolken van Uw barmhartigheid noch hen te beletten hun deel te nemen van de oceaan van Uw welbehagen.
Alle atomen op aarde getuigen, o mijn Heer, van de grootheid van Uw kracht en Uw heerschappij; en alle tekenen van het heelal bevestigen de heerlijkheid van Uw majesteit en Uw macht. O Gij, Die de opperste Heer zijt van allen, Die de Koning van onvergankelijke dagen zijt en Heerser over alle natiën, wees deze Uw dienaren genadig die zich hebben vastgeklemd aan het koord van Uw geboden, die het hoofd hebben gebogen voor de openbaringen van Uw wetten welke zijn neer gezonden uit de hemel van Uw Wil.
Zie, o mijn Heer, hoe hun ogen zich opheffen naar de dageraadsplaats van Uw goedertierenheid, hoe hun hart gericht is op de oceanen van Uw gunsten, hoe hun stem zachter wordt bij de klanken van Uw lieflijkste Stem die, vanuit de verhevenste Plaats, in Uw naam de Alglorierijke roept. Help Uw geliefden. o mijn Heer, zij die van alles afstand hebben gedaan, opdat zij de dingen mogen verkrijgen die Gij bezit, die door tegenspoed en beproevingen zijn omringd, omdat zij de wereld hebben verzaakt en hun liefde hebben gericht op Uw rijk van heerlijkheid. Ik smeek U, o mijn Heer, bescherm hen tegen de aanvallen van hun boze hartstochten en begeerten, en help hen de dingen te verwerven die hun ten goede zullen komen in deze wereld en in de volgende.
Ik smeek U, o mijn Heer, bij Uw verborgen, Uw onschatbare Naam die luide roept in het scheppingsrijk, en alle volkeren oproept tot de Boom waaraan het voorbijgaan niet mogelijk is, de zetel van een alles te boven gaande heerlijkheid, op ons en op Uw dienaren de overvloedige regen van Uw barmhartigheid te doen neerdalen, opdat deze ons moge reinigen van het gedenken van alles buiten U en ons nader brengen tot de kusten van de oceaan van Uw genade. O Heer, beschik door Uw meest verheven Pen hetgeen onze ziel onsterfelijk zal maken in het Rijk van heerlijkheid, onze naam zal bestendigen in Uw koninkrijk, en behoed ons leven in de schatkamers van uw bescherming en ons lichaam in de vesting van Uw onschendbaar bolwerk. Machtig zijt Gij over alle dingen in verleden en toekomst. Geen God is er dan Gij, de almachtige Beschermer, de Bij-Zich-Bestaande.
Gij ziet, o Heer, hoe onze handen zich in smeking opheffen naar de hemel van Uw genadegiften. Geef dat ze gevuld mogen worden met de schatten van Uw weldadigheid en milddadige gunst. Vergeef ons, en onze vaders, en onze moeders en vervul al onze wensen uit de oceaan van Uw genade en goddelijke edelmoedigheid. Aanvaard, o Geliefde van ons hart, al onze werken in Uw pad. Gij zijt waarlijk de Krachtigste, de Verhevenste, de Onvergelijkelijke, de Ene, de Vergevende, de Genadige.
CXXXIX. Luister aandachtig, o Nabil-i-A'zam, naar de Stem van de Aloude der Dagen die u toeroept vanuit het Koninkrijk van Zijn alglorierijke Naam. Vanuit de rijken in den hoge en in het diepste wezen van al het geschapene verkondigt Hij thans: "Ik ben waarlijk God, er is geen ander God buiten Mij. Ik ben Degene Die vanaf het begin der tijden de Bron was van alle soevereiniteit en macht, Hij Die tot in alle eeuwigheid Zijn koningschap zal blijven uitoefenen en Zijn bescherming zal blijven verlenen aan al het geschapene. Mijn bewijs is de grootheid van Mijn macht en Mijn soevereiniteit die de gehele schepping omvat"....
Gezegend zijt gij, o Mijn naam, aangezien gij Mijn Ark zijt binnengegaan en u voortspoedt op de oceaan van grootheid door de kracht van Mijn soevereine en verhevenste macht, en wordt gerekend tot Mijn begunstigden wier namen de Vinger Gods heeft opgetekend. Gij hebt volop gedronken uit de kelk die het ware leven is, uit de handen van deze Jongeling waaromheen de Manifestaties van de Alglorierijke wentelen, en Wiens stralende aanwezigheid dag en nacht wordt verheerlijkt door Hen die de Dageraden van Barmhartigheid zijn.
Zijn glorie zij met u, aangezien gij u van God naar God hebt begeven en de grenzen van de Hof van onvergankelijke pracht zijt ingegaan - de Plek welke de sterfelijke mens nooit kan beschrijven. De ademtocht van heiligheid, bezwangerd met de liefde van uw Heer, heeft daar uw geest beroerd en de wateren van begrip hebben de smetten van verwijderdzijn en goddeloosheid van u afgewist. Gij hebt toegang verkregen tot het Paradijs van Gods Gedachtenis door uw erkenning van Hem die de Belichaming is van die Gedachtenis onder de mensen.
Wees daarom dankbaar jegens God dat Hij u kracht gaf om Zijn Zaak te helpen en de bloemen van kennis en begrip deed opkomen in de tuin van uw hart. Aldus heeft Zijn genade u omvat en de gehele schepping omvat. Wees op uw hoede, dat gij u niet door wat dan ook laat bedroeven. Ontdoe u van elke gehechtheid aan de nutteloze zinspelingen der mensen en werp van u de doelloze en spitsvondige woordentwisten van hen die blind zijn voor God. Verkondig daarop datgene wat de Grootste Geest u zal ingeven te verwoorden in dienst van de Zaak van uw Heer, opdat gij de ziel aller mensen moogt doen ontwaken en hun hart moogt neigen tot deze meest gezegende en alglorierijke Hof ....
Weet dat Wij de heerschappij van het zwaard hebben ingetrokken als hulp voor Onze Zaak en deze vervingen door de kracht, geboren uit de woorden der mensen. Aldus hebben Wij onherroepelijk bevolen krachtens Onze genade. Zeg: O mensen! Zaait niet het zaad van tweespalt onder de mensen, en onthoudt u van twisten met uw naaste, want uw Heer heeft de wereld en haar steden toevertrouwd aan de zorg van de koningen der aarde en hen tot het zinnebeeld van Zijn eigen macht gemaakt krachtens de soevereiniteit die Hij verkoos hun te verlenen. Hij weigerde ook maar iets van de heerschappij van deze wereld aan Zichzelf voor te behouden. Hiervan zal Hij Die de Eeuwige Waarheid is getuigen. De dingen die Hij voor Zichzelf heeft bestemd zijn de steden van 's mensen hart, zodat Hij deze kan zuiveren van alle aardse bezoedelingen en in staat kan stellen de heilige Plek te naderen, welke de handen der ongelovigen nooit kunnen ontwijden. Opent, o mensen, de stad van het mensenhart met de sleutel van uw woorden. Aldus hebben Wij, overeenkomstig een voorbeschikte maat, u uw plicht voorgeschreven.
Bij de rechtvaardigheid Gods! De wereld en haar ijdelheden en haar glorie en wat voor geneugten deze ook kan bieden, zijn in de ogen van God even nietswaardig als, ja zelfs verachtelijker dan, stof en as. O, hoe wenste Ik dat de harten der mensen het maar konden begrijpen! O volk van Bahá, reinigt u grondig van de bezoedeling der wereld en van alles wat daartoe behoort. God Zelf is Mij tot getuige. De dingen der aarde passen u slecht. Werpt ze weg naar hen die ze begeren en vestigt uw ogen op deze heiligste en stralende Verschijning.
Hetgeen u betaamt is de liefde tot God en de liefde voor Hem die de Manifestatie is van Zijn Wezen, evenals de inachtneming van alles wat Hij verkiest u voor te schrijven, wist gij het slechts.
Zeg: Laat waarheidsliefde en hoffelijkheid uw tooi zijn. Gedoogt niet dat u het gewaad van verdraagzaamheid en gerechtigheid wordt onthouden, opdat de zoete geuren van heiligheid uit uw hart mogen zweven over al het geschapene. Zeg: Hoedt u, o volk van Bahá, dat gij niet de wegen bewandelt van hen wier woorden verschillen van hun daden. Spant u in dat gij in staat moogt zijn de tekenen Gods bekend te maken aan de volkeren der aarde, en Zijn geboden te weerspiegelen. Laat uw daden een richtsnoer zijn voor de gehele mensheid, want de betuigingen van de meesten, hoog of laag, verschillen van hun gedrag. Door uw daden kunt gij u onderscheiden van anderen. Door uw daden kan de helderheid van uw licht over de gehele aarde worden uitgegoten. Gelukkig is de mens die Mijn raad ter harte neemt, en zich houdt aan de leringen die zijn voorgeschreven door Hem Die de Alwetende, de Alwijze is.
CXL. O Muhammad-'Alí! Groot is de gelukzaligheid die u wacht, aangezien gij uw hart hebt getooid met het sieraad van de liefde voor uw Heer, de Alglorierijke, de Alomgeprezene. Aan hem die in deze dag deze staat heeft bereikt, zal al het goede ten deel vallen.
Sla geen acht op de vernederingen waaraan in deze Dag de geliefden Gods zijn onderworpen. Deze vernedering is de trots en glorie van alle wereldlijke eer en wereldse verheffing. Welk een groter eer kan men zich voorstellen dan de eer, verleend door de Tong van de Aloude der Dagen, als Hij in Zijn Allergrootste Gevangenis Zijn beminden gedenkt? De dag nadert dat de tussenliggende wolken volkomen zijn verdreven, dat het licht van de woorden "Alle eer behoort aan God en aan hen die Hem liefhebben" even duidelijk als de zon zal verschijnen boven de horizont van de Wil van de Almachtige.
Alle mensen, hoog en laag, hebben getracht zo'n grote eer te verkrijgen, en doen dit nog. Allen zijn echter, zodra de Zon der Waarheid zijn stralen uitgoot over de wereld, verstoken gebleven van zijn weldaden en als door een sluier buitengesloten van zijn heerlijkheid, behalve zij die zich hebben vastgeklemd aan het koord van de nimmerfalende voorzienigheid van de ene ware God, en hun gelaat met volkomen onthechting aan alles buiten Hem hebben gekeerd naar Zijn heilige hof.
Betuig dank aan Hem Die het Verlangen aller werelden is dat Hij u met zo'n hoge eer heeft bekleed. Eerlang zal de wereld en al wat zich daar bevindt tot de vergetelheid behoren, en zal alle eer toekomen aan de geliefden van uw Heer, de Alglorierijke, de Milddadigste.
CXLI. Een Boek is waarlijk neergezonden tot mensen met inzicht! Het gebiedt de mensen gerechtigheid in acht te nemen en rechtvaardigheid te betrachten en verbiedt hen hun verdorven neigingen en vleselijke begeerten te volgen, indien de mensenkinderen mogelijkerwijze uit hun sluimer ontwaken.
Zeg: O mensen, leeft na wat u is voorgeschreven in Onze Tafelen en houdt u niet op met de waandenkbeelden van de tweedrachtzaaiers, zij die ondeugden begaan en deze toeschrijven aan God, de Heiligste, de Alglorierijke, de Verhevenste. Zeg: Wij hebben aanvaard door rampspoeden en moeilijkheden te worden bezocht, opdat gij u kunt zuiveren van alle aardse bezoedelingen. Waarom weigert gij dan Ons Doel in uw hart te overwegen? Bij de rechtvaardigheid Gods! Al wie na wil denken over het leed dat Wij hebben geleden, diens ziel zal voorzeker wegsmelten van verdriet. De Heer Zelf getuigt van de waarheid van Mijn woorden. Wij hebben de last van alle rampspoeden gedragen teneinde u van alle aardse verdorvenheid te zuiveren, en toch blijft gij onverschillig.
Zeg: Het betaamt een ieder die zich vasthoudt aan de zoom van Onze Mantel niet bezoedeld te zijn door iets waarvan de Schare in den hoge afkerig kan zijn. Aldus is bevolen door uw Heer, de Alglorierijke in deze duidelijke Tafel. Zeg: Gaat gij aan Mijn liefde voorbij, en bedrijft hetgeen Mijn hart bedroeft? Wat belemmert u te begrijpen hetgeen u is geopenbaard door Hem Die de Alwetende, de Alwijze is?
Wij zien waarlijk uw daden. Als Wij het zoetgeurende aroma van zuiverheid en godsvrucht ervan bespeuren, zullen Wij u zeer zeker zegenen. Daarop zal de tong der bewoners van het Paradijs uw lof verkondigen en uw naam verheerlijken onder hen die God nabij zijn. Klemt u vast aan de zoom van de Mantel Gods en houdt Zijn Koord stevig vast - een Koord dat geen mens kan doorsnijden. Weest op uw hoede dat het getier van hen die deze Allerhoogste Aankondiging hebben verloochend, u niet zal weerhouden uw doel te bereiken. Maakt bekend wat u is voorgeschreven in deze Tafel, al zouden alle volkeren opstaan en zich tegen u verzetten. Uw Heer is waarlijk de Onweerstaanbare, de Onfeilbare Beschermer.
Mijn glorie zij met u en met diegenen van Mijn geliefden die met u verkeren. Deze behoren met recht tot hen die het goed zal gaan.
CXLII. Ik zweer bij de schoonheid van de Welbeminde! Dit is het Erbarmen dat de gehele schepping heeft omvat, de Dag waarin de genade Gods alle dingen heeft doordrongen en doortrokken. De levende wateren van Mijn barmhartigheid, o 'Alí, komen in stromen neder, en Mijn hart smelt van de gloed van Mijn tederheid en liefde. Nimmer was Ik bij machte Mij te verzoenen met de ellende die Mijn geliefden overkwam of met enig verdriet dat de vreugde van hun hart zou kunnen verduisteren.
Iedere keer dat aan Mijn naam "De Albarmhartige" werd verteld, dat één van Mijn geliefden een woord had gefluisterd dat indruist tegen Mijn wens, begaf deze zich diepbedroefd en ontroostbaar naar zijn verblijf; en steeds wanneer Mijn naam "de Verheler" ontdekte dat één van Mijn volgelingen zijn naaste te schande had gemaakt of had vernederd, keerde deze eveneens verdroten en bedroefd terug naar zijn wijkplaats van glorie, en weende en weeklaagde daar bitter. En telkens wanneer Mijn naam "de Immervergevende" ontwaarde dat één van Mijn vrienden een overtreding had begaan, schreeuwde deze het uit van smart, viel door zielsverdriet overmand in het stof en werd door een schare onzichtbare engelen weggedragen naar zijn woning in de rijken in den hoge.
Bij Mijzelf, de Ware, o 'Alí! Het vuur dat het hart van Bahá deed ontvlammen is feller dan het vuur dat brandt in uw hart, en Zijn klaaglied luider dan uw klaaglied. Telkenmale wanneer in het Hof van Zijn Tegenwoordigheid gewag werd gemaakt van de zonde door één hunner begaan, maakte dit de Aloude Schoonheid zo zeer beschaamd dat Hij de luister van Zijn aangezicht zou willen verbergen voor de ogen van alle mensen, want Hij heeft te allen tijde Zijn blik gericht op hun trouw, en de essentiële vereisten ervan waargenomen.
De woorden die gij schreef hebben, zodra ze in Mijn Tegenwoordigheid gelezen werden, de oceaan van trouw in Mij doen aanzwellen en de bries van Mijn vergiffenis over uw ziel doen strijken, en de boom Mijner goedertierenheid u doen overschaduwen, en de wolken Mijner milddadigheid hun gaven doen neerregenen op u. Ik zweer bij de Dagster die schijnt boven de horizont van eeuwigheid, dat Ik bedroefd ben over uw leed en met u weeklaag in uw tegenspoed . . . Ik getuig van de diensten die gij Mij hebt bewezen en van de verschillende moeilijkheden die gij hebt verdragen om Mijnentwille. Alle atomen der aarde verklaren Mijn liefde voor u.
De roep die gij aanhief, o 'Alí, is hogelijk aanvaardbaar in Mijn ogen.
Verkondig Mijn Zaak zowel met uw pen als met uw tong. Roep de mensen luide op tot Hem Die de soevereine Heer aller werelden is, met zulk een vurige ijver en bezieling dat door u alle mensen in vuur en vlam zullen geraken.
Zeg: O mijn Heer, mijn Meest Geliefde, de Eerste Oorzaak van mijn daden, de Leidstar van mijn ziel, de Stem die roept in mijn diepste wezen, het Voorwerp van aanbidding van mijn hart! Geprezen zijt Gij dat Gij mij in staat hebt gesteld mijn gelaat tot U te keren, dat Gij mijn ziel in vuur en vlam hebt gezet door het U gedenken, dat Gij mij hebt geholpen Uw Naam te verkondigen en Uw lof te bezingen.
Mijn God, mijn God! Hoe kan het banier van Uw barmhartigheid worden ontplooid of het vaandel van Uw milddadige gunst worden geheven, als er niemand zou worden gevonden die afdwaalt van Uw pad? Hoe kunt Gij worden uitgeroepen tot de Verheler van 's mensen zonden, de Immervergevende, de Alwetende, de Alwijze, als er geen ongerechtigheid zou worden bedreven? Moge mijn ziel een offer zijn voor de overtredingen van hen die tegen U zondigen, want over dergelijke overtredingen zweven de lieflijke geuren van de genade van Uw Naam, de Meedogende, de Albarmhartige. Moge ik mijn leven geven voor de overtredingen van hen die tegen U zondigen, want door hen wordt de ademtocht van Uw genade en de welriekendheid van Uw goedertierenheid onder de mensen bekend gemaakt en verspreid. Moge mijn diepste wezen worden geofferd voor de zonden van hen die hebben gezondigd tegen U, want het is tengevolge van dergelijke zonden dat de Dagster van Uw menigvuldige gunsten zich openbaart boven de horizont van Uw milddadigheid, en de wolken van Uw nimmerfalende voorzienigheid hun gaven neerregenen op de werkelijkheden van al het geschapene.
Ik ben het, o mijn Heer, die zijn vele wandaden aan U heeft bekend, die erkent wat geen mens heeft erkend. Ik heb mij gehaast de oceaan van Uw vergiffenis te bereiken en heb beschutting gezocht onder de schaduw van Uw genadigste gunst. Ik smeek U, o Gij Die de Eeuwigdurende Koning en de Soevereine Beschermer aller mensen zijt, te geven dat ik in staat moge worden gesteld datgene te openbaren dat hart en ziel der mensen zal verheffen in de grenzeloze oneindigheid van Uw liefde en zich in gebed te wenden tot Uw Geest. Sterk mij met de kracht van Uw soevereiniteit, opdat ik al het geschapene moge richten op de Dageraad van Uw Manifestatie en de Bron van Uw Openbaring. Help mij, o mijn Heer, mij geheel en al te onderwerpen aan Uw Wil en op te staan om U te dienen, want ik heb dit aardse leven met geen ander doel lief dan om het Tabernakel van Uw Openbaring en de Zetel van Uw Heerlijkheid te verkrijgen. Gij ziet mij, o mijn God, onthecht aan alles buiten U, en nederig en ondergeschikt aan Uw Wil. Bejegen mij gelijk het U betaamt en Uw verhevenheid en grote glorie past.
O 'Alí! De milddadigheid van Hem Die de Heer is aller werelden werd, is en wordt nog steeds aan u verleend. Wapent u met Zijn kracht en macht en verheft u om Zijn Zaak te helpen en Zijn heilige naam te verheerlijken. Laat uw onbekendheid met menselijke geleerdheid en uw onvermogen tot lezen of schrijven uw hart niet bedroeven. De poorten van Zijn menigvuldige genade zijn binnen het machtige bereik van het gezag van de ene ware God. Hij heeft ze geopend voor het oog van allen die Hem dienen en zal dit blijven doen. Ik zou graag willen zien dat deze bries van Gods lieflijkheid te allen tijde vanuit de weide van uw hart over de gehele wereld bleef waaien, op een wijze dat de uitwerking ervan zichtbaar zal worden in ieder land. Hij heeft de macht over alle dingen, Hij, waarlijk, is de Krachtigste, de Alglorierijke, de Almachtige.
CXLIII. Gezegend zijt gij, o Mijn dienaar, aangezien gij de Waarheid hebt erkend, en u hebt teruggetrokken van hem die de Almilddadige verloochende en tot een goddeloze werd veroordeeld in de Moedertafel. Wandel standvastig in de liefde Gods, blijf voortgaan op het rechte pad in Zijn Geloof en sta Hem bij met de kracht van uw woorden. Aldus gebiedt u de Albarmhartige die gevangenschap ondergaat door Zijn onderdrukkers.
Als tegenspoed u mocht treffen om Mijnentwil, roep u dan Mijn rampspoeden en moeilijkheden in het geheugen, en herinner u Mijn verbanning en gevangenschap. Aldus dragen Wij u over hetgeen op Ons is neergedaald van Hem Die de Alglorierijke, de Alwijze is.
Bij Mijzelf! De dag nadert dat Wij de wereld en al wat er op is zullen hebben opgerold en een nieuwe orde in haar plaats hebben uitgespreid. Hij waarlijk is machtig over alle dingen.
Heilig uw hart, opdat gij Mij moogt gedenken; en louter uw oor, opdat gij moogt luisteren naar Mijn woorden. Richt dan uw gelaat naar de Plek waar de troon van uw Heer, de God van Barmhartigheid is gevestigd en zeg: Geprezen zijt gij, o mijn Heer, dat Gij mij in staat hebt gesteld de Manifestatie van Uw eigen Wezen te erkennen, en mij hebt bijgestaan mijn hart onwankelbaar te richten naar de hof van Uw tegenwoordigheid, het doel van de aanbidding van mijn ziel. Ik smeek U, bij Uw naam die de hemelen en de aarde vaneen deed scheuren, voor mij te beschikken hetgeen Gij hebt beschikt voor hen die zich hebben afgekeerd van alles buiten U, en zich vastberaden op U verlaten. Geef dat ik in Uw tegenwoordigheid mag zetelen op de zetel van waarheid binnen het Tabernakel van Heerlijkheid. machtig zijt Gij te doen naar Uw behagen. Er is geen ander God dan Gij, de Alglorierijke, de Alwijze.
CXLIV. De Pen van de Allerhoogste heeft bevolen deze Zaak te onderrichten en een ieder de verplichting hiertoe opgelegd.... God zal zonder twijfel elkeen die zich onthecht van alles buiten Hem bezielen en de zuivere wateren van wijsheid en uiting overvloedig uit zijn hart doen stromen. Waarlijk, uw Heer, de Albarmhartige, is machtig te doen wat Hij wil en verordineert al wat Hem behaagt.
Zoudt gij deze wereld aandachtig bezien en beseffen hoe vergankelijk de dingen zijn die ertoe behoren, dan zoudt gij geen andere weg willen bewandelen dan de weg van dienstbaarheid aan de Zaak van uw Heer. Geen mens zou bij machte zijn u te weerhouden Zijn lof te verkondigen, al zouden alle mensen opstaan om u te bestrijden.
Ga hiermee voort en volhard in dienstbaarheid aan Hem. Zeg: O mensen! De Dag, u beloofd in alle Geschriften, is nu aangebroken. Vreest God en onttrekt u niet aan de erkenning van Een Die het Doel is van uw schepping. Haast u tot Hem. Dit is beter voor u dan de wereld en alles wat daarin is. Kon gij het slechts bevatten!
CXLV. Als gij de vernederden of de vertrapten ontmoet, keert u dan niet minachtend van hen af, want de Koning van Heerlijkheid waakt immer over hen en omringt hen met zoveel liefde als geen mens kan doorgronden, behalve zij die hun wensen en verlangens deden opgaan in de Wil van uw Heer, de Genadige, de Alwijze. O gij rijken der aarde! Ontvlucht niet de arme mens die in het stof ligt, nee beschermt hem veeleer en laat hem uitvoerig vertellen van de ellende waarmee Gods ondoorgrondelijk Bevel hem deed bezoeken. Bij de rechtvaardigheid Gods! Terwijl gij met hem omgaat, zal de Schare in den hoge op u toekijken, uw voorspraak zijn, uw namen prijzen en uw daad verheerlijken. Gezegend zijn de geleerden die zich niet op hun kennis laten voorstaan; en wel gaat het de rechtvaardigen die de zondaars niet bespotten, maar veeleer hun wandaden verhullen, opdat hun eigen tekortkomingen voor de mensen verborgen blijven.
CXLVI. Wij wensen ten zeerste dat een ieder van u een bron van alle goedheid moge worden voor de mensen en een voorbeeld van rechtschapenheid voor de mensheid. Hoedt u dat gij niet uzelf verkiest boven uw naasten. Vestigt uw blik op Hem die de Tempel Gods is onder de mensen. Hij, in waarheid, heeft Zijn leven geofferd als een losprijs voor de verlossing der wereld. Hij, waarlijk, is de Almilddadige, de Genadige, de Allerhoogste. Mochten zich geschillen onder u voordoen, ziet Mij dan voor u staan, en ziet elkaars fouten door de vingers terwille van Mijn naam en als een teken van uw liefde voor Mijn duidelijke en schitterende Zaak. Wij scheppen er behagen in u te allen tijde in vriendschap en eendracht met elkaar te zien omgaan in het paradijs van Mijn welbehagen, en van uw daden de geur te ademen van welwillendheid en eenheid, van liefdevolle bejegening en kameraadschap. Aldus raadt u de Alwetende, de Getrouwe. Wij zullen altijd met u zijn; als Wij de geur van uw kameraadschap inademen, zal Ons hart zich zekerlijk verblijden, want niets anders kan Ons tevredenstellen. Hiervan getuigt ieder mens met waarachtig begrip.
CXLVII. De Grootste Naam is Mij tot getuige ! Hoe bedroevend als in deze Dag enig mens zijn hart zou zetten op de vergankelijke dingen van deze wereld! Verheft u en klemt u stevig vast aan de Zaak Gods. Weest uitermate liefdevol jegens elkaar. Verteert geheel en al terwille van de Welbeminde de sluier van het zelf met de vlam van het eeuwige Vuur, en gaat met een verheugd en stralend gelaat met uw naaste om. Gij hebt in ieder opzicht het gedrag van Hem die het Woord der Waarheid is onder u goed gadegeslagen. Gij weet heel goed hoe moeilijk het is voor deze Jongeling om toe te laten dat, al was het slechts één nacht, het hart van een der geliefden Gods verdriet werd aangedaan door Hem.
Het Woord van God heeft het hart van de wereld doen ontbranden; hoe betreurenswaardig, als gij in gebreke blijft door haar vlam te worden ontstoken! Zo God wil, zult gij deze gezegende nacht beschouwen als de nacht van eenheid, zullen uw zielen zich verenigen, en zult gij besluiten u te tooien met het sieraad van een uitmuntend en prijzenswaardig karakter. Laat het uw voornaamste zorg zijn de gevallene te redden uit de poel van dreigende ondergang en hem te helpen het aloude Geloof Gods te omhelzen. Uw gedrag jegens uw naaste moet van dien aard zijn dat het duidelijk de tekenen openbaart van de ene ware God, want gij behoort tot de eersten onder de mensen die door Zijn Geest zijn herschapen, de eersten die Hem aanbidden en zich voor Hem buigen, de eersten die rond Zijn troon van heerlijkheid cirkelen. Ik zweer bij Hem Die Mij al wat Hem behaagde, deed openbaren! De bewoners van het Koninkrijk in den hoge kennen u beter dan gij uzelf kent. Denkt gij dat deze woorden nutteloos en nietszeggend zijn? Bezat gij slechts het vermogen de dingen te ontwaren die uw Heer, de Albarmhartige ziet - dingen die de voortreffelijkheid van uw staat bevestigen, die getuigen van de grootheid van uw waarde en de verhevenheid van uw rang verkondigen! God geve dat uw begeerten en onbeheerste hartstochten u niet zullen afhouden van hetgeen voor u is beschikt.
CXLVIII.

O Salmán!

Alles wat de wijzen en mystici hebben gezegd of geschreven, heeft de begrenzingen waaraan 's mensen beperkte verstand streng onderworpen is, nooit overschreden noch kunnen zij dit ooit verwachten.

Tot welke hoogten ook het verstand van de meest verheven mens zich mag verheffen, hoe groot ook de diepten waarin het onthechte en begrijpende hart kan doordringen, een dergelijk verstand en hart kunnen nooit de vrucht van hun eigen opvattingen en denkbeelden te boven gaan.

De bespiegelingen van de diepste denker, de gebeden van de heiligste heilige, de hoogste uitingen van lof van 's mensen pen of tong zijn slechts een afspiegeling van datgene wat in henzelf is geschapen door de openbaring van de Heer, hun God.

Al wie deze waarheid in zijn hart overweegt, zal geredelijk toegeven dat er bepaalde grenzen zijn die een menselijk wezen onmogelijk kan overschrijden.

Iedere poging die vanaf het begin dat geen begin heeft, is gedaan om zich God voor te stellen en te kennen wordt ingeperkt door de eisen van Zijn eigen schepping - een schepping die Hij door de werking van Zijn eigen Wil en voor geen ander doel dan voor Zichzelf in het leven riep.

Onmetelijk verheven is Hij boven de inspanningen van het menselijk verstand om Zijn Essentie te begrijpen of van 's mensen tong om Zijn mysterie te beschrijven.

Geen band van directe gemeenschap kan Hem ooit verbinden met de dingen die Hij heeft geschapen noch kunnen de meest vage en indirecte zinspelingen van Zijn schepselen Zijn wezen recht laten wedervaren.

Hij heeft al het geschapene het aanzijn gegeven door Zijn alles doordringende Wil.

Hij is en was immer verborgen in de aloude eeuwigheid van Zijn eigen verheven en ondeelbare Essentie en zal eeuwigdurend verborgen blijven in Zijn ongenaakbare majesteit en heerlijkheid.

Alles in de hemel en alles op aarde is ontstaan op Zijn bevel en door Zijn Wil zijn allen uit het volkomen niets getreden in het rijk van het bestaan.

Hoe kan derhalve het schepsel dat door het Woord Gods is gevormd de aard begrijpen van Hem Die de Aloude der Dagen is?
CXLIX. Zou enig mens in deze Dag opstaan en, volkomen onthecht van alles wat in de hemelen en alles wat op aarde is, zijn liefde richten op Hem die de Dageraad is van Gods heilige Openbaring, dan zal hem hiermede kracht gegeven worden al het geschapene te onderwerpen door de macht van één der Namen van de Heer, zijn God, de Alwetende, de Alwijze. Weest ervan overtuigd dat in deze Dag de Dagster der Waarheid een glans heeft uitgespreid over de wereld, zoals in vroeger eeuwen nog nooit is aanschouwd. O mensen, laat het licht van Zijn heerlijkheid op u schijnen en behoort niet tot de achtelozen.
CL. Wanneer de overwinning is gekomen, zal ieder mens zich een gelovige noemen en zich spoeden naar de beschutting van Gods Geloof. Gelukkig zij die in de dagen van wereldomvattende beproevingen getrouw bleven aan de Zaak en weigerden van de waarheid ervan af te wijken.
CLI. O nachtegalen van God, bevrijdt u van de distelen en doornen van rampzaligheid en ellende en wiekt omhoog naar de rozengaard van onvergankelijke pracht. O Mijn vrienden die op aarde verwijlen! Haast u naar uw hemelse woning. Verkondigt uzelf de vreugdevolle tijding: "Hij, de Meest Geliefde is gekomen! Hij heeft Zich gekroond met de heerlijkheid van Gods Openbaring en heeft voor het aangezicht der mensen de deuren van Zijn aloude Paradijs ontsloten". Laat aller oog zich verheugen en laat ieder oor verblijd zijn, want nu is de tijd gekomen om Zijn schoonheid te aanschouwen, nu is het de geschikte tijd om naar Zijn stem te luisteren. Verkondigt aan iedere hunkerende minnaar: "Zie, uw Welbeminde is onder de mensen gekomen" en geeft aan de boodschappers van de Monarch der liefde de tijding: "Ziet, de Aangebedene is in de volheid van Zijn heerlijkheid verschenen! "O gij die Zijn schoonheid liefhebt! Verandert de smart over uw scheiding van Hem in de vreugde van een eeuwige hereniging en laat de zoetheid van Zijn nabijheid de bitterheid van uw veraf-zijn van Zijn hof wegnemen.
Ziet, hoe de overvloedige genade van God, welke uit de wolken van goddelijke heerlijkheid stroomt, in deze tijd de wereld heeft omvat. Terwijl in vervlogen tijden iedere minnaar zijn Geliefde zocht en aanriep, is het nu de Geliefde Zelf die de minnenden roept en hen noodt Zijn nabijheid te bereiken. Geeft acht dat gij zulk een kostbare gunst niet verbeurt; hoedt u dat gij zulk een opmerkelijk teken van Zijn genade niet kleineert. Verzaakt niet de onvergankelijke weldaden en weest niet tevreden met hetgeen vergaat. Slaat de sluier op die u het zicht belemmert en verjaagt het duister waarin het is gehuld, zodat gij de volle schoonheid van het aangezicht van de Geliefde kunt aanschouwen, kunt zien wat geen oog heeft gezien en horen wat geen oor heeft gehoord.
Hoort naar Mij, gij sterfelijke vogels! In de Rozengaard van onveranderlijke pracht begon een Bloem te bloeien, waarmede vergeleken iedere andere bloem slechts een distel is, en voor Wiens stralende heerlijkheid zelfs de essentie van schoonheid moet verbleken en verwelken. Verheft u daarom en tracht met de volle geestdrift van uw hart, met al het verlangen van uw ziel, de volle ijver van uw wil en de op één doel gerichte inspanning van uw gehele wezen het paradijs van Zijn nabijheid te bereiken. Streeft ernaar de welriekende geur van de onvergankelijke Bloem in te ademen, de lieflijke reuk van heiligheid op te nemen en een deel van deze geuren van hemelse heerlijkheid te verkrijgen. Al wie deze raad opvolgt zal zijn ketenen afwerpen, de overgave van zielverrukkende liefde smaken, zijn hartsverlangen bereiken en zijn ziel in de hand van zijn Geliefde leggen. Hij zal uit zijn kooi breken en gelijk de vogel van de geest zijn vlucht nemen naar zijn heilige en eeuwige nest.
De dag heeft de nacht en de nacht heeft de dag opgevolgd, en de uren en minuten van uw leven kwamen en gingen, en toch heeft niemand van u toegelaten zich los te maken van hetgeen vergaat. Rept u, opdat de korte tijd die de uwe is, niet verspild wordt en verloren gaat. Uw dagen zullen snel als een bliksemschicht voorbijgaan en uw lichaam zal ter ruste worden gelegd en met aarde worden bedekt. Wat kunt gij dan nog bereiken? Hoe kunt gij uw vroegere mislukking goedmaken?
De eeuwige Kaars schijnt in haar onverhulde pracht. Ziet hoe ze iedere aardse sluier heeft verteerd. O gij, op motten gelijkende minnaars van Zijn licht! Trotseert elk gevaar en wijdt uw ziel aan zijn verterende vlam. O gij die naar Hem dorst! Ontdoet u van iedere aardse genegenheid en haast u uw Geliefde te omhelzen. Ga met ongeëvenaard élan snel voort om Hem te bereiken. De Bloem die tot nu toe was verborgen voor 's mensen oog is voor u ontsluierd. In de onverholen pracht van Zijn luister staat Hij voor u. Zijn stem roept alle godvruchtige en vergeestelijkte wezens op om tot Hem te komen en met Hem te worden verenigd. Gelukkig is degene die zich daarnaar toekeert; wel ga het hem die met gespannen aandacht het licht van zulk een wonderbaarlijke verschijning deelachtig werd.
CLII. Uw oog is Mijn pand, laat niet toe dat het stof van ijdele begeerten de luister ervan verduistert. Uw oor is een teken van Mijn milddadigheid, laat de beroering van onbetamelijke beweegredenen dit niet doen afwenden van Mijn Woord dat de gehele schepping omvat. Uw hart is Mijn schatkamer; laat niet toe dat het verraderlijke eigen ik u berooft van de parels die Ik daarin heb opgeborgen. Uw hand is een zinnebeeld van Mijn goedertierenheid, belet haar niet aan Mijn welbewaarde en verborgen Tafelen vast te houden.... Ongevraagd heb Ik Mijn genade over u uitgestort. Ongevraagd heb Ik uw wens vervuld. Niettegenstaande gij het niet verdient, heb Ik voor u Mijn overvloedigste, Mijn talloze gunsten bestemd.... O Mijn dienaren! Weest even berustend en onderdanig als de aarde, zodat uit de bodem van uw wezen de welriekende, heilige, veelkleurige hyacinten van Mijn kennis mogen opbloeien. Weest vol gloed, gelijk het vuur, opdat gij de sluiers van achteloosheid moogt wegbranden, en zet het verkilde en verdoolde hart in vuur en vlam met de bezielende geestkracht van de liefde Gods. Weest licht en onbelemmerd als de bries, opdat gij toegang moogt verkrijgen tot het gebied van Mijn hof, Mijn onschendbaar heiligdom.
CLIII. O trouwe vriend in ballingschap! Les de dorst van achteloosheid met de geheiligde wateren van Mijn genade, en verjaag de somberheid van veraf-zijn met het morgenlicht van Mijn goddelijke aanwezigheid. Duld niet dat de woning waarin Mijn onsterfelijke liefde voor u woont, wordt vernietigd door de tirannie van hebzuchtige begeerten, en verduister de schoonheid van de hemelse Jongeling niet met het stof van het ik en van hartstocht. Tooi u met het wezen van rechtschapenheid en laat uw hart voor niemand anders bevreesd zijn dan voor God. Sluit de stralende oorsprong van uw ziel niet af met de doornen en de distels van nutteloze en buitensporige genegenheden, en belemmer niet de levende wateren die voortvloeien uit de bron van uw hart. Vestig al uw hoop op God, en klem u onverzettelijk vast aan Zijn nimmerfalende barmhartigheid. Wie anders dan Hij kan de behoeftige verrijken en de gevallene bevrijden uit diens vernedering?
O, Mijn dienaren! Zoudt gij de verborgen, oneindige oceanen van Mijn onvergankelijke rijkdom ontdekken, dan zoudt gij voorzeker de wereld, ja zelfs de gehele schepping als niets beschouwen. Laat de vlam van het zoeken zo hevig branden in uw hart dat u hierdoor uw hoogste en verhevenste doel bereikt - de staat welke gij kunt naderen en waardoor gij met uw Meest Geliefde verenigd kunt worden ....
O Mijn dienaren!

Laat niet toe dat uw ijdele verwachtingen en nutteloze verbeeldingen de grondslagen van uw geloof in de Alglorierijke God ondermijnen, aangezien dergelijke verbeeldingen volkomen nutteloos zijn voor de mensen en er niet toe hebben geleid hun schreden te richten naar het rechte Pad.

O Mijn dienaren, denkt gij dat de Hand van Mijn alomvattende, Mijn overschaduwende en alles te boven gaande soevereiniteit geketend is, dat de stroom van Mijn aloude, Mijn ononderbroken en aldoordringende barmhartigheid tot stilstand is gebracht of dat de wolken van Mijn verheven en onovertroffen gunsten zijn opgehouden hun gaven te doen neerdalen over de mensen?

Kunt gij u voorstellen dat de wonderbaarlijke werken die Mijn goddelijke en onweerstaanbare macht verkondigen, u worden onthouden of dat de kracht van Mijn wil en doel ervan wordt weerhouden de bestemming van de mensheid te leiden?

Als dit niet zo zou zijn, waarom hebt gij er dan naar gestreefd te voorkomen dat de onsterfelijke Schoonheid van Mijn geheiligd en genadevol Aanschijn werd ontsluierd voor 's mensen oog?

Waarom hebt gij u alle mogelijke moeite gegeven te verhinderen dat de Manifestatie van het Almachtige, Alglorierijke Wezen Zijn schitterende Openbaring verspreidde over de aarde?

Zoudt gij rechtvaardig zijn in uw oordeel, dan zoudt gij geredelijk erkennen hoe de werkelijkheid van al het geschapene in vervoering gebracht is van vreugde over deze nieuwe, wonderbaarlijke Openbaring, hoe alle atomen op aarde zijn verlicht door de helderheid van haar luister.

Nutteloos en jammerlijk is hetgeen gij u hebt ingebeeld en nog inbeeldt!
Keert op uw schreden terug, o Mijn dienaren, en neigt uw hart tot Hem Die de Oorsprong is van uw schepping. Bevrijdt u van uw slechte en verdorven neigingen en haast u het licht te omhelzen van het eeuwige Vuur dat straalt op de Sinaï van deze mysterieuze en alles te boven gaande Openbaring. Verminkt niet het heilige, het alomvattende en eerste Woord van God, en tracht de heiligheid ervan niet te ontwijden of de verheven aard ervan te onteren. O achtelozen! Ofschoon de wonderen van Mijn barmhartigheid al het geschapene, zichtbaar en onzichtbaar, heeft omvat en de openbaringen van Mijn genade en milddadigheid ieder atoom van het heelal hebben doordrongen, is niettemin de roede waarmee Ik de boosaardigen kan kastijden, afschuwelijk en de felheid van Mijn gramschap tegen hen verschrikkelijk. Luistert met oren die geheiligd zijn van grootspraak en wereldse begeerten naar de raadgevingen die Ik, in Mijn barmhartige goedheid, aan u heb geopenbaard, en bepeinst met uw geestelijk en stoffelijk oog de bewijzen van Mijn wonderbaarlijke Openbaring ....
O Mijn dienaren!

Ontzegt uzelf niet het nimmertanende, schitterende Licht dat in de Lamp van Gods heerlijkheid schijnt.

Laat de vlam van de liefde Gods helder branden in uw stralend hart.

Voedt het met de olie van goddelijke leiding en beschut het in de schuilplaats van standvastigheid.

Behoedt het in het lampeglas van vertrouwen en onthechting van alles buiten God, zodat het boze gefluister van de goddelozen het licht ervan niet kunnen doven.

O Mijn dienaren!

Mijn heilige en goddelijk beschikte Openbaring kan vergeleken worden met een oceaan in welks diepten ontelbare parels van grote waarde en weergaloze glans verborgen liggen.

Het is de plicht van iedere zoeker zich op te maken om te trachten de kusten van deze oceaan te bereiken, zodat hij, in verhouding tot de geestdrift van zijn zoeken en de inspanningen die hij zich heeft getroost, deel kan hebben aan de weldaden die zijn voorbeschikt in Gods onherroepelijke, verborgen Tafelen.

Als geen mens bereid zou zijn zijn schreden te richten naar de kusten van die oceaan, als iedereen in gebreke bleef op te staan om Hem te vinden, kan men zeggen dat zulk een falen deze oceaan beroofd heeft van zijn kracht of enigermate zijn schatten heeft doen afnemen?

Hoe nutteloos, hoe verachtelijk zijn de verbeeldingen die uw hart verzon en nog verzint.

O Mijn dienaren!

De ene ware God is Mij tot getuige!

Deze grootste, deze bodemloze en aanzwellende Oceaan is dichtbij, verbazingwekkend dichtbij.

Ziet, hij is u nader dan uw levensader!

Gij kunt slechts wensen in een oogwenk deze onvergankelijke gunst, deze Godsgenade, deze zuivere gave, deze machtigste en onuitsprekelijk glorieuze milddadigheid te bereiken en er deel aan te hebben.
O Mijn dienaren!

Kon gij begrijpen welke wonderen van Mijn vrijgevige milddadigheid Ik uw ziel wilde toevertrouwen, dan zoudt gij u waarlijk bevrijden van gehechtheid aan al het geschapene, en ware kennis omtrent uzelf verwerven - een kennis die gelijk is aan het begrijpen van Mijn eigen Wezen.

Gij zoudt u onafhankelijk weten van alles buiten Mij, en met uw geestelijk en stoffelijk oog even duidelijk als de openbaring van Mijn stralende naam de zeeën van Mijn goedertierenheid en milddadigheid zich in u zien bewegen.

Laat niet uw hersenschimmen, uw boze hartstochten, uw onoprechtheid en blindheid des harten de luister van zulk een verheven staat doven of de heiligheid ervan bezoedelen.

Gij zijt gelijk de vogel die, met de volle kracht van zijn machtige vleugels en met een volledig en vreugdevol vertrouwen door het uitspansel zweeft, totdat hij door de honger gedreven, vol verlangen naar het water en leem der aarde daaronder afdaalt en, verstrikt geraakt in de mazen van zijn begeerten, merkt dat hij onmachtig is zijn vlucht te hernemen naar de rijken waar hij vandaan kwam.

Niet bij machte de last die op zijn bezoedelde vleugels drukt van zich af te schudden, is deze vogel die tot nu toe in de hogere sferen verbleef, nu gedwongen een behuizing te vinden in het stof.

O Mijn dienaren, bezoedelt daarom uw vleugels niet met de klei van eigenzinnigheid en nutteloze begeerten en laat deze niet besmetten met het stof van afgunst en haat, opdat gij niet belemmerd wordt omhoog te wieken naar de hemelen van Mijn goddelijke kennis.
O Mijn dienaren! Door de macht van God en Zijn kracht en uit de schatkamer van Zijn kennis en wijsheid heb Ik de parels die verborgen lagen in de diepten van Zijn eeuwige oceaan voor u te voorschijn gebracht en onthuld. Ik heb de hemelse Maagden opgeroepen te voorschijn te komen van achter de sluier van verborgenheid en heb hen met deze, Mijn woorden bekleed - woorden van een volmaakte macht en wijsheid. Bovendien heb Ik, met de hand van goddelijke kracht, de uitgelezen wijn van Mijn Openbaring ontkurkt en zijn heilige, verborgen en naar muskus geurend aroma over al het geschapene doen zweven. Aan wie anders dan uzelf is de blaam, als gij verkoost niet te worden begiftigd met zo'n grote uitstorting van Gods alles te boven gaande en alomvattende genade, zo'n stralende openbaring van Zijn luisterrijke barmhartigheid....
O Mijn dienaren! In Mijn hart schijnt niets anders dan het onvergankelijke licht van de morgen van Gods leiding en uit Mijn mond komt niets dan het wezen van de waarheid die de Heer uw God heeft geopenbaard. Volgt derhalve niet uw aardse begeerten en schendt niet het Verbond van God, noch verbreekt uw gelofte jegens Hem. Keert u vastberaden met geheel uw hart en met de volle kracht van uw woorden naar Hem en bewandelt niet de wegen der dwazen. De wereld is slechts een schouwtoneel leeg en nietszeggend, een louter niets dat de schijn heeft van werkelijkheid. Zet er niet uw zinnen op. Verbreekt niet de band die u vereent met uw Schepper, en behoort niet tot hen die hebben gezondigd en zijn afgedwaald van Zijn wegen. Waarlijk, Ik zeg u dat de wereld gelijk de nevel is in de woestijn, waarvan de dorstende denkt dat het water is en zich uit alle macht inspant het te bereiken om, naderbij gekomen, te ontdekken dat het louter begoocheling is. Het kan bovendien vergeleken worden met het levenloze beeld van de geliefde naar wie de minnaar heeft gezocht en, na lang zoeken, tot zijn diepe smart uiteindelijk ontdekt dat het behoorde tot dezulken die "zijn honger niet kunnen stillen of hem verzadigen".
O Mijn dienaren! Treurt niet, wanneer in deze dagen op aarde door God dingen zijn beschikt en geopenbaard die niet met uw wensen stroken, want dagen van gelukzalige vreugde en hemelse verrukking staan u voorzeker te wachten. Heilige werelden vol geestelijke heerlijkheid zullen aan uw oog worden onthuld. Gij zijt door Hem bestemd in deze en in de andere wereld hun weldaden deelachtig te worden, hun vreugden te genieten en een deel van hun sterkende genade te verkrijgen. Gij zult dit alles ongetwijfeld bereiken.
CLIV.

Waarschuw, o Salmán, de geliefden van de ene ware God niet te kritisch te kijken naar de gezegden en geschriften der mensen.

Laten zij dergelijke gezegden en geschriften liever benaderen met een onbevooroordeelde geest en liefdevolle sympathie.

Degenen, echter, die er zich in deze Dag toe hebben gezet om in hun opruiende geschriften de leringen van de Zaak Gods aan te vallen, moeten anders worden behandeld.

Alle mensen zijn verplicht om, een ieder naar vermogen, de betogen van degenen die het Geloof Gods hebben aangevallen, te weerleggen.

Aldus is bevolen door Hem Die de Almogende, de Almachtige is.

Hij die de Zaak van de ene ware God wenst te bevorderen, laat hij dit veeleer doen met zijn pen en zijn tong dan zijn toevlucht te nemen tot het zwaard of tot geweld.

Wij hebben dit uitdrukkelijk bevel bij een voorgaande gelegenheid geopenbaard, en Wij bekrachtigen het nu, indien gij behoort tot hen die begrijpen.

Bij de rechtvaardigheid van Hem Die in deze Dag in de diepste kern van al het geschapene uitroept: "God, er is geen ander God buiten Mij!"

Zou er iemand opstaan om in zijn geschriften de Zaak van God te verdedigen tegen de aanvallers ervan, dan zal zo iemand, hoe gering ook zijn aandeel, dermate worden geëerd in het hiernamaals dat de Schare in den hoge hem zijn glorie zal benijden.

Geen pen kan de verhevenheid van zijn staat afschilderen noch enige tong de pracht ervan beschrijven.

Want al wie sterk en standvastig staat in deze heilige, deze glorierijke en verheven Openbaring zal zulk een kracht worden gegeven dat hij in staat is alles wat in de hemel en op aarde is het hoofd te bieden en te weerstaan.

Hiervan getuigt God Zelf.
O gij geliefden Gods! Rust niet op uw sponde, neen, maakt u op zodra gij uw Heer, de Schepper, erkent en luistert naar de dingen die Hem zijn overkomen, en snelt Hem te hulp. Maakt uw tong los en verkondigt Zijn Zaak ononderbroken. Dit zal beter voor u zijn dan alle schatten uit het verleden en van de toekomst, indien gij behoort tot hen die deze waarheid begrijpen.
CLV. De eerste plicht die God Zijn dienaren voorschrijft is de erkenning van Hem Die de Dageraad van Zijn Openbaring en de Bron van Zijn wetten is, Die het Opperwezen vertegenwoordigt in het Koninkrijk van Zijn Zaak alsmede in de wereld der schepping. Al wie deze plicht nakomt is tot al het goede gekomen, en al wie zich daaraan onttrekt heeft zich op dwaalwegen begeven, ook al handelt hij nog zo rechtvaardig. Het betaamt een ieder die deze zeer verheven staat, deze hoogste top van alles te boven gaande heerlijkheid bereikt, elk gebod van Hem Die het Verlangen der wereld is in acht te nemen. Deze twee plichten zijn niet van elkaar te scheiden. De ene is niet aanvaardbaar zonder de andere. Aldus is bevolen door Hem Die de Bron van goddelijke inspiratie is.
Zij die door God met inzicht zijn begiftigd zullen geredelijk erkennen dat de door God bepaalde voorschriften het hoogste middel vormen voor de handhaving van orde in de wereld en de veiligheid van haar volkeren. Wie zich daarvan afwendt wordt tot de verachtelijken en dwazen gerekend. Wij hebben u waarlijk geboden niet te zwichten voor de ingevingen van uw boze hartstochten en verdorven begeerten, en de grenzen die de Pen van de Allerhoogste heeft vastgesteld niet te overschrijden, want deze vormen de levensadem voor al het geschapene. De zeeën van goddelijke wijsheid en goddelijke woorden zijn gerezen onder de ijle ademtocht van de Albarmhartige. Haast u om met volle teugen te drinken, o mensen met begrip! Zij die het Verbond van God hebben geschonden door Zijn gebod te overtreden, en zich er geheel van hebben afgekeerd, hebben in de ogen van God, de Albezittende, de Allerhoogste, smartelijk gedwaald.
O gij volkeren der wereld! Weet voorzeker, dat Mijn geboden de lampen zijn van Mijn liefderijke voorzienigheid te midden van Mijn dienaren en de sleutels van Mijn barmhartigheid voor Mijn schepselen. Aldus is het neergezonden vanuit de hemel van de Wil van uw Heer, de Heer van Openbaring. Mocht iemand de zoetheid proeven van de woorden welke de mond van de Albarmhartige wenste uit te spreken, dan zou hij, al bezat hij de schatten der aarde, daar zonder uitzondering afstand van doen, opdat hij de waarheid zou kunnen aantonen van ook maar één van Zijn geboden, stralend boven de Dageraad van Zijn milddadige zorg en goedertierenheid.
Zeg: Uit Mijn wetten kunt gij de welriekende geur van Mijn kleed inademen en met behulp daarvan zullen de vaandels der overwinning op de hoogste toppen worden geplant. De Tong van Mijn gezag heeft, vanuit de hemel van Mijn almachtige heerlijkheid, deze woorden tot Mijn schepping gericht: "Neemt Mijn geboden in acht uit liefde voor Mijn schoonheid." Gelukkig de minnaar die de goddelijke geur van zijn Meest Geliefde heeft ingeademd uit deze woorden, doortrokken van het parfum van een gratie die geen tong kan beschrijven. Bij Mijn leven! Hij die uit de handen van Mijn overvloedige genegenheid de uitgelezen wijn van rechtvaardigheid heeft gedronken, zal cirkelen om Mijn geboden die boven de Dageraad van Mijn schepping stralen.
Denkt niet dat Wij u slechts een verzameling wetten hebben geopenbaard. Neen, veeleer hebben Wij met de vingers van macht en kracht het zegel van de uitgelezen Wijn verbroken. Hiervan getuigt hetgeen de Pen van Openbaring heeft onthuld. Overdenkt dit, o mensen met inzicht! . .
Telkens wanneer Mijn wetten verschijnen gelijk de zon aan de hemel van Mijn woorden, moeten allen er getrouw aan gehoorzamen, ook al zou Mijn gebod zodanig zijn dat daardoor de hemel van iedere religie uiteen splijt. Hij doet naar Zijn behagen. Hij kiest, en niemand mag Zijn keuze in twijfel trekken. Al wat Hij, de Welbeminde, beschikt, dˆt is waarlijk geliefd. Hiervan is Hij Die de Heer van de gehele schepping is Mij tot getuige. Een ieder die de zoete geur van de Albarmhartige heeft ingeademd en de Bron van deze woorden heeft erkend, zal met eigen ogen de pijlen van de vijand begroeten, opdat hij de waarheid van de wetten Gods onder de mensen kan vestigen. Wel gaat het hem die zich daartoe heeft gekeerd, en de betekenis van Zijn absolute bevel heeft begrepen.
CLVI. Hij Die de Eeuwige Waarheid is, heeft vanuit de Dageraad van Glorie Zijn ogen gericht op het volk van Bahá en spreekt de volgende woorden tot hen: "Legt u toe op de bevordering van het welzijn en de rust der mensenkinderen. Richt uw gedachten en uw wil op de opvoeding van de volkeren en geslachten der aarde, zodat door de macht van de Grootste Naam de tweedracht die hen verdeelt uit hun midden moge verdwijnen, en de gehele mensheid de handhavers van één Orde en de bewoners van één Stad zullen worden. Verlicht en heiligt uw hart; laat het niet worden ontwijd door de doornen van haat of de distels van kwaadwilligheid. Gij woont in één wereld en zijt geschapen door de werking van één Wil. Gezegend is hij die met alle mensen omgaat in een geest van uiterste welwillendheid en liefde."
CLVII. Zij die hun land hebben verlaten met het doel Onze Zaak te onderrichten - hen zal de Geest des Geloofs sterken met zijn kracht. Een schare van Onze uitverkoren engelen zal hen begeleiden, gelijk bevolen door Hem Die de Almachtige, de Alwijze is. Hoe groot is de gelukzaligheid welke hem wacht die de eer ten deel is gevallen de Almachtige te dienen! Bij Mijn leven! Geen daad, hoe groot ook, kan de vergelijking ermee doorstaan, met uitzondering van de daden die beschikt zijn door God, de Almogende, de Machtigste. Zulk een dienst is met recht de voortreffelijkste aller daden en het sieraad van iedere voortreffelijke handeling. Aldus is beschikt door Hem Die de soevereine Openbaarder, de Aloude der Dagen is.
Al wie opstaat om Onze Zaak te onderrichten, moet zich onthechten van alle aardse dingen en te allen tijde de overwinning van Ons Geloof als zijn hoogste doel beschouwen. Dit is, waarlijk, bevolen in de Welbewaarde Tafel. En wanneer hij besluit zijn huis te verlaten terwille van de Zaak van zijn Heer, laat hij dan zijn gehele vertrouwen stellen op God als de beste leeftocht op zijn reis, en zich tooien met de mantel der deugd. Aldus is bevolen door God, de Almachtige, de Algeprezene.
Als hij wordt aangestoken met het vuur van Zijn liefde, als hij afstand doet van al het geschapene, dan zullen de woorden die hij spreekt, hen die hem horen in vuur en vlam zetten. Waarlijk, uw Heer is de Alwetende, de Albezielde. Gelukkig de mens die Onze stem heeft gehoord en Onze roep heeft beantwoord. Hij, waarlijk, behoort tot hen die in Onze nabijheid werden gebracht.
CLVIII. God heeft een ieder de plicht opgelegd Zijn Zaak te onderrichten. Al wie opstaat om zich van deze plicht te kwijten moet zich, aleer hij Zijn Boodschap verkondigt, tooien met het sieraad van een rechtschapen en lofwaardig karakter, zodat zijn woorden het hart zullen aantrekken van hen die ontvankelijk zijn voor zijn oproep. Zonder dit kan hij nooit verwachten dat hij zijn toehoorders zal beïnvloeden.
CLIX. Ziet hoe kleingeestig de mensen zijn. Zij vragen om hetgeen hen schaadt, en verwerpen hetgeen hun baat. Zij behoren werkelijk tot hen die ver zijn afgedwaald. Wij zien dat sommigen vrijheid wensen en zich daarop beroemen. Zulke mensen verkeren in de diepste onwetendheid.
Vrijheid moet uiteindelijk leiden tot opstand, en niemand kan de vlammen daarvan doven. Aldus waarschuwt u Hij Die de Oordelaar, de Alwetende is. Weet dat het dier de belichaming en het symbool van vrijheid is. Hetgeen de mens betaamt is onderwerping aan die beperkingen die hem beschermen tegen zijn eigen onwetendheid, en die hem behoeden voor het kwaad van de onruststoker. Vrijheid maakt dat de mens de grenzen van welvoeglijkheid overschrijdt en de waardigheid van zijn staat schendt. Hij wordt erdoor verlaagd tot het peil van uiterste ontaarding en verdorvenheid.
Beschouwt de mensen als een kudde schapen die een herder nodig heeft voor haar bescherming. Dit is voorzeker de waarheid, de onbetwistbare waarheid. Wij keuren vrijheid onder bepaalde omstandigheden goed, en onthouden er in andere gevallen Onze goedkeuring aan. Wij zijn waarlijk de Alwetende.
Zeg: Ware vrijheid ligt in onderwerping van de mens aan Mijn geboden, hoe weinig gij dit ook beseft. Zouden de mensen datgene in acht nemen wat Wij tot hen hebben gezonden uit de Hemel van Openbaring, dan zouden zij voorzeker volmaakte vrijheid deelachtig worden. Gelukkig is de mens die het Plan van God ziet in al wat Hij heeft geopenbaard vanuit de Hemel van Zijn Wil die al het geschapene doordringt. Zeg: De vrijheid die u baat is slechts te vinden in volkomen dienstbaarheid aan God, de Eeuwige Waarheid. Al wie die zoetheid heeft geproefd, zal haar voor alle heerschappij in de hemel en op aarde niet willen opgeven.
CLX. Hij is werkelijk een waar gelovige in de Eenheid van God, die in deze Dag Hem ziet als Eén Die onmetelijk ver verheven is boven alle vergelijkingen en beeltenissen waarmede de mensen Hem hebben vergeleken. Degene die deze vergelijkingen en beeltenissen voor God Zelf houdt, begaat een afschuwelijke vergissing.
Overdenk de verhouding tussen de handwerksman en zijn handwerk, tussen de schilder en zijn schilderij. Kan men ooit beweren dat het werk hunner handen gelijk is aan henzelf? Bij Hem Die de Heer is van de Troon in den hoge en op aarde! Hun werk kan in geen ander licht worden bezien dan als een bewijs dat duidt op de uitnemendheid en voortreffelijkheid van de maker ervan.
O Shaykh, o gij die uw wil overgaf aan God! Met zelfovergave en met eeuwigdurende vereniging met God wordt bedoeld dat de mensen hun wil geheel en al doen opgaan in de Wil van God en hun verlangens als volkomen niets beschouwen naast Zijn Doel. Al wat de Schepper Zijn schepselen beveelt na te komen, moeten zij naarstig en met de grootste vreugde en geestdrift volbrengen. Zij moeten op generlei wijze toelaten dat hun verbeelding hun helder oordeel verduistert en evenmin moeten zij hun eigen waandenkbeelden beschouwen als de stem van de Eeuwige. In het Vastengebed hebben Wij geopenbaard: "Zou Uw Wil uitvaardigen dat uit Uw mond deze, tot hen gerichte, woorden voortkomen: 'O mensen, komt de vasten na ter wille van Mijn Schoonheid, en stelt geen grenzen aan de duur ervan', dan zweer Ik bij de majesteit van Uw heerlijkheid, dat een ieder hunner het trouw na zal komen, zich zal onthouden van al hetgeen Uw wet schendt en hiermee voort zal gaan, totdat zij hun ziel aan U overgeven". Hierin ligt de volledige overgave van 's mensen wil aan de Wil van God besloten. Overdenk dit, opdat gij de wateren van eeuwigdurend leven die stromen door de woorden van de Heer der gehele mensheid in u moogt opnemen, en getuigen dat de ene ware God onmetelijk is verheven boven Zijn schepselen. Hij waarlijk is de Onvergelijkelijke, de Immerverblijvende, de Alwetende, de Alwijze. De staat van volkomen zelfovergave gaat iedere andere staat te boven en zal er altijd boven verheven blijven.
Het betaamt u, u te wijden aan de Wil van God. Al hetgeen in Zijn Tafelen is geopenbaard, is slechts een afspiegeling van Zijn Wil. Uw toewijding moet zo volledig zijn dat ieder spoor van wereldse begeerte uit uw hart is gewist. Dit is de betekenis van ware eenheid.
Smeekt God, u in staat te stellen standvastig te blijven op deze weg en u te helpen om de volkeren der wereld te leiden naar Hem, de duidelijke en soevereine Heerser die Zich in een nieuw gewaad heeft geopenbaard en een goddelijke en zeer bepaalde Boodschap brengt. Dit is de kern van geloof en zekerheid. Mensen die de afgod aanbidden die hun verbeelding schiep en hem de innerlijke Werkelijkheid noemen, worden in waarheid tot de heidenen gerekend. Hiervan getuigt de Algenadige in Zijn Tafelen. Hij, waarlijk, is de Alwetende, de Alwijze.
CLXI. Omgordt de lendenen van uw streven, opdat gij wellicht uw naaste kunt leiden naar de wet van God, de Algenadige. Waarlijk, zulk een daad overtreft in de ogen van God, de Albezittende, de Allerhoogste, alle andere daden. Gij moet zo standvastig zijn in de Zaak Gods dat niets werelds bij machte is u van uw plicht af te houden. Zelfs als de aardse machten zich tegen u verbinden en alle mensen met u redetwisten, moet gij onwrikbaar blijven.
Wees onbelemmerd gelijk de wind wanneer gij de Boodschap uitdraagt van Hem die de Dageraad van goddelijke leiding deed aanbreken. Bedenk hoe de wind, trouw aan hetgeen God beschikt, over alle gebieden der aarde - bewoond of onbewoond - waait. Het beeld van woestenij kan hem niet verontrusten, noch de bewijzen van bloei hem verheugen. Hij waait in iedere richting volgens het gebod van zijn Schepper. Zo moet een ieder zijn die beweert een minnaar van de ene ware God te zijn. Het betaamt hem zijn blik te richten op de grondbeginselen van Zijn Geloof en met ijver te werken voor de verspreiding ervan. Geheel en al ter wille van God moet hij Zijn Boodschap uitdragen en evenals de wind elke weerklank aanvaarden die zijn woorden bij zijn toehoorders opwekken. Wie aanvaardt en gelooft, zal zijn loon ontvangen en wie zich afkeert, zal slechts zichzelf straffen.
Aan de vooravond van Ons vertrek uit 'Iráq hebben Wij de gelovigen gewaarschuwd dat hen de komst van de Vogels der Duisternis te wachten staat. Er kan geen enkele twijfel over bestaan dat in bepaalde landen de Raaf zal krassen zoals dit in de afgelopen jaren werd gehoord. Wat er ook moge gebeuren, zoek uw toevlucht bij de ene ware God, opdat Hij u zal beschermen tegen de listen van de bedrieger.
Voorwaar, Ik zeg u dat in deze machtigste Openbaring alle Beschikkingen van het verleden hun hoogste, uiteindelijke vervulling hebben bereikt. Aldus raadt u uw Heer, de Alwetende, de Alwijze. Ere zij God, de Heer aller werelden.
De Albarmhartige heeft de mens het gezichtsvermogen geschonken en hem begiftigd met gehoor. Sommigen hebben hem beschreven als behorend tot de "lagere wereld", terwijl hij in werkelijkheid tot de "hogere wereld" moet worden gerekend. De mogelijkheden die inherent zijn in de staat van de mens, de volle omvang van zijn bestemming op aarde, de aangeboren voortreffelijkheid van zijn werkelijkheid moeten alle tot uitdrukking komen in deze beloofde Dag van God.
De Pen van de Allerhoogste gedenkt te allen tijde en onder alle omstandigheden, met vreugde en tederheid Zijn geliefden, en raadt hen Zijn weg te volgen. Wel gaat het hem die door de wisselvalligheden dezer wereld niet wordt weerhouden de Dageraad van de Eenheid van God te erkennen, die met onwankelbare vastberadenheid, en uit naam van de Bij-Zich-Bestaande, volop heeft gedronken van de verzegelde wijn van Zijn Openbaring. Zulk een mens zal tot de bewoners van het Paradijs gerekend worden in het Boek van God, de Heer aller werelden.
CLXII. Alle lof zij God Die de wereld heeft getooid met een sieraad en haar heeft gesierd met een kleed waarvan geen aardse macht het kan beroven, hoe machtig haar regimenten, hoe enorm groot haar rijkdommen en hoe diepgaand haar invloed ook moge zijn. Zeg: De essentie van alle macht behoort aan God, het hoogste en uiteindelijke Doel der gehele schepping. De bron van alle majesteit behoort aan God, het Voorwerp van de aanbidding van alles wat in de hemelen en alles wat op aarde is. De krachten die hun oorsprong hebben in deze wereld van stof zijn in wezen het overwegen niet waard.
Zeg: De bronnen die het leven van deze vogels in stand houden zijn niet van deze wereld. De oorsprong ervan gaat ieder menselijk begrip ver te boven. Wie kan het licht doven dat de sneeuwblanke Hand van God heeft ontstoken? Waar kan degeen gevonden worden die het vermogen heeft het vuur te blussen dat is aangestoken door de macht van uw Heer, de Almogende, de Onweerstaanbare, de Almachtige? Het is de Hand van Gods macht die de vlammen van tweedracht heeft uitgeblust. Machtig is Hij te doen wat Hem behaagt. Hij zegt: Weest; en het is. Zeg: De hevige stormen en wervelwinden der wereld en haar volkeren kunnen nooit het fundament doen wankelen waarop de rotsvaste standvastigheid van Mijn uitverkorenen is gegrondvest. Genadige God! Wat kon deze mensen ertoe hebben aangezet de geliefden van Hem Die de eeuwige Waarheid is, te knechten en gevangen te zetten?. . . De dag nadert echter dat de gelovigen de Dagster van gerechtigheid in haar volle luister zullen zien schijnen vanuit de Dageraad van glorie. Aldus onderricht u de Heer van alle bestaan vanuit deze plaats, Zijn afschuwelijke Gevangenis.
CLXIII. Leden van het mensenras! Houdt u vast aan het Koord dat geen mens kan doorsnijden. Dit zal u voorzeker al de dagen van uw leven baten, want de kracht ervan is van God, de Heer aller werelden. Blijft trouw aan rechtvaardigheid en eerlijkheid en keert u af van de fluisteringen der dwazen, zij die vervreemd zijn van God, die hun hoofd hebben getooid met het versiersel der geleerden, en Hem die de Bron van wijsheid is ter dood hebben veroordeeld. Mijn naam heeft hen tot een hoge staat verheven, en toch, nauwelijks onthulde Ik Mij voor hun ogen of zij spraken met onmiskenbare onrechtvaardigheid Mijn doodvonnis uit. Aldus heeft Onze Pen de waarheid geopenbaard, en niettemin zijn de mensen in achteloosheid verzonken.
Een ieder die vasthoudt aan gerechtigheid, kan onder geen enkele omstandigheid de grenzen der gematigdheid overschrijden. Hij ontwaart in alles de waarheid door de leiding van Hem Die de Alziende is. De beschaving waar zich de geleerde vertegenwoordigers van kunsten en wetenschappen zo dikwijls op beroemen zal, wanneer men voorbijgaat aan de grenzen van gematigdheid, de mensen veel kwaad berokkenen. Aldus waarschuwt u Hij Die de Alwetende is. Tot het uiterste doorgevoerd zal beschaving een even grote bron van kwaad blijken te zijn als van geluk, wanneer ze binnen de grenzen van gematigdheid wordt gehouden. Denkt hierover na, o mensen, en behoort niet tot hen die verbijsterd ronddolen in de wildernis van dwaling. De dag nadert dat de vlam ervan de steden zal verslinden en de Tong van Grootheid zal verkondigen: "Het Koninkrijk is aan God, de Almachtige, de Alomgeprezene!"
Alle andere dingen zijn onderworpen aan dit zelfde beginsel van gematigdheid. Betuigt dank aan uw Heer Die u gedenkt in deze wondere Tafel. Alle lof zij God, de Heer van de glorierijke troon.
Zou enig mens in zijn hart overwegen hetgeen de Pen van de Allerhoogste heeft geopenbaard en de zoetheid ervan proeven, dan zou hij zich ten stelligste volkomen bevrijd weten van zijn eigen begeerten, en geheel en al onderworpen aan de Wil van de Almachtige. Gelukkig is de mens die zo'n hoge staat heeft bereikt en zich niet van zo'n milddadige genade heeft beroofd.
In deze Dag kunnen Wij het gedrag van de vreesachtige die tracht zijn geloof te verbergen niet goedkeuren, en evenmin de houding rechtvaardigen van de verklaarde gelovige die luidruchtig verklaart dit Geloof aan te hangen. Beiden moeten de regels der wijsheid in acht nemen, en zich naarstig beijveren de voornaamste belangen van het Geloof te dienen.
Laat iedereen het gedrag van deze Verguisde beschouwen en er over nadenken. Vanaf de dageraad van de Openbaring tot aan de huidige dag hebben Wij geweigerd Ons te verbergen voor Onze vijanden of Ons te onttrekken aan het gezelschap van Onze vrienden. Hoewel omringd door oneindig veel leed en tegenspoed hebben Wij met groot vertrouwen de volkeren der aarde opgeroepen tot de Dageraad van Heerlijkheid. De Pen van de Allerhoogste is er in dit verband afkerig van om de ellende die Deze heeft geleden, op te sommen. Door het bekend maken ervan zouden de begenadigden onder de gelovigen - zij die de eenheid van God werkelijk hooghouden en Zijn Zaak geheel zijn toegewijd zonder twijfel worden gedompeld in verdriet. Hij waarlijk spreekt de waarheid en is de Alhorende, de Alwetende. Wij hebben Ons leven grotendeels te midden van Onze vijanden doorgebracht. Ziet hoe Wij heden in een slangennest leven.
Dit Heilige Land is in alle heilige Geschriften vermeld en verheerlijkt. De Profeten van God en Zijn Uitverkorenen zijn daar verschenen. Dit is de wildernis waarin alle Boodschappers van God wandelden en van waaruit hun roep: "Hier ben ik, hier ben ik, o mijn God" werd aangeheven. Dit is het beloofde Land waarin Hij die de Openbaring Gods is, was voorbeschikt te worden geopenbaard. Dit is het Dal van Gods onnaspeurlijk bevel, de sneeuwwitte Plek, het Land van nimmertanende pracht. Alles wat er in deze Dag is geschied is voorzegd in de geschriften van weleer. Deze zelfde geschriften veroordelen echter eenstemmig de mensen die dit land bewonen. Er was een tijd dat zij werden gebrandmerkt als het "addergebroed". Aanschouwt hoe nu deze Verguisde, terwijl Hij omringd is door "addergebroed" luide roept en alle mensen opwekt tot Hem Die 's werelds hoogste Verlangen, het Hoogtepunt en de Dageraad van Heerlijkheid is. Gelukkig is de mens die geluisterd heeft naar de stem van Hem die de Heer is van het Koninkrijk van Uiting, en wee de achtelozen die ver zijn afgedwaald van Zijn waarheid.
CLXIV. Weet dat ieder oor dat hoort - mits zuiver en onbezoedeld te allen tijde vanuit iedere richting naar de stem moet luisteren die deze heilige woorden spreekt: "Waarlijk, wij komen van God en tot Hem zullen wij wederkeren". De mysteries aangaande 's mensen lichamelijke dood en zijn wederkeer zijn niet onthuld en blijven nog onbekend. Bij de rechtvaardigheid Gods! Zouden deze geopenbaard worden, dan zou dit zoveel angst en droefenis oproepen dat sommigen om zouden komen, terwijl anderen zo vol blijdschap zouden zijn dat zij zich dood wensten en vol verlangen de ene ware God - verheven zij Zijn heerlijkheid - smeken hun einde te bespoedigen.
De dood reikt aan ieder overtuigde gelovige de kelk die het ware leven is. Hij schenkt blijdschap en is de vreugdebode. Hij verleent de gave van het eeuwige leven.
Wat hen betreft die geproefd hebben van de vrucht van 's mensen aardse bestaan - hetgeen de erkenning betekent van de ene ware God, verheven zij Zijn heerlijkheid - hun leven in het hiernamaals is van dien aard dat Wij niet in staat zijn dit te beschrijven. De kennis hiervan is bij God alleen, de Heer aller werelden.
CLXV. Al wie aanspraak maakt op een Openbaring rechtstreeks van God alvorens duizend jaar ten volle zijn verstreken, is voorzeker een leugenaar en een bedrieger. Wij smeken God dat Hij hem genadiglijk moge bijstaan zulk een aanspraak te herroepen en er afstand van te doen. Mocht hij berouw hebben, dan zal God hem ongetwijfeld vergeven. Indien hij echter in zijn dwaling volhardt, zal God voorzeker iemand zenden om onverbiddelijk met hem af te rekenen. Waarlijk, God straft vreselijk! Al wie dit vers anders uitlegt dan naar zijn duidelijke betekenis, is verstoken van de Geest Gods en van Zijn barmhartigheid die al het geschapene omvat. Vreest God en volgt niet uw nutteloze fantasieën. Neen, volgt liever het gebod van uw Heer, de Almachtige, de Alwijze.




Noten

1 Vergelijk: Exodus 19-20, 22, 23.
2 Vergelijk: Exodus 3-4, 17.
3 Geschrift van de Bab: Commentaar op de sura van Jozef (Qur'án Xll)
4 Qur'án 5:67
5 Qur'án 48:10
6 Bron in het paradijs
7 Idem
8 Qur'án 6:103
9 Qur'án 2:253
10 Qur'án 2:285
11 Qur'án 54:50
12 Qur'án 2:253
13 Qur'án 8:17
14 Qur'án 48:10
15 Qur'án 33:40
16 Tihrán
17 Qur'án 41:53
18 Qur'án 51:21
19 Qur'án 59:19
20 Qur'án 11:27
21 Qur'án 26:227
22 Qur'án 20:106
23 Qur'án 20:69
24 Qur'án 20:69



© 1979, 1998 Stichting Bahá'í Literatuur, Den Haag.
Laatst gewijzigd: 07-06-1998

ÄHRENLESE
Eine Auswahl aus den Schriften Bahá'u'lláhs,
zusammengestellt und ins englische übertragen von Shoghi Effendi
(c) Bahá'í-Verlag GmbH, Langenhain 1980-137, ISBN 3870371226




1

1:1 [7] Gepriesen und verherrlicht bist Du, o Herr, mein Gott! Wie kann ich Dich erwähnen, da ich doch weiß, daß keine Zunge, und wäre ihre Weisheit noch so tief, Deinen Namen gebührend rühmen kann, und daß der Vogel des Menschenherzens, so sehr er sich auch sehne, niemals hoffen darf, zum Himmel Deiner Erhabenheit und Deines Wissens aufzusteigen.

1:2 Wenn ich Dich, o mein Gott, als den All-Wahrnehmenden beschreibe, muß ich zugeben, daß Sie, die höchsten Verkörperungen der Wahrnehmung, auf Dein Geheiß erschaffen wurden. Und wenn ich Dich als den Allweisen preise, muß ich zugleich anerkennen, daß die Urquellen der Weisheit selbst durch das Wirken Deines Willens entstanden. Und wenn ich Dich als den Unvergleichlichen verkünde, erkenne ich bald, daß Sie, die der Inbegriff der Einheit sind, durch Dich herabgesandt wurden und nur Beweise Deines Werkes sind. Und wenn ich Dich als den Allwissenden begrüße, muß ich bekennen, daß Sie, die der Inbegriff des Wissens sind, nur Schöpfung und Werkzeug Deiner Absicht sind.

1:3 Erhaben, unermeßlich erhaben bist Du über das Bemühen der Sterblichen, Dein Geheimnis zu enträtseln, Deine Herrlichkeit zu schildern oder die Art Deines Wesens auch nur anzudeuten. Denn was immer solches Bemühen erreichen mag, - nie darf es hoffen, jene Grenzen zu überschreiten, die Deinen Geschöpfen gesetzt sind, ist dieses Streben doch durch Dein Gebot bewirkt und durch Dein Ersinnen gezeugt. Die erhabensten Gefühle, die die Heiligsten der Heiligen zu Deinem Lobe bezeigen können, und die tiefste Weisheit, die die gelehrtesten Menschen bei dem Versuch, Dein Wesen zu begreifen, zu äußern vermögen, kreisen alle um jenen Mittelpunkt, der Deiner Herrschaft völlig untertan ist, Deine Schönheit verehrt und durch die Bewegung Deiner Feder Antrieb findet.

1:4 [8] Nein, verhüte, o mein Gott, daß ich jemals Worte äußere, die zwangsläufig eine unmittelbare Beziehung zwischen der Feder Deiner Offenbarung und dem Wesen alles Erschaffenen andeuten. Weit stehen jene, die Dir verbunden sind, über der Vorstellung einer solchen Beziehung. Alle Vergleiche und Ähnlichkeiten vermögen dem Baum Deiner Offenbarung nicht gerecht zu werden, und jeder Weg zum Verständnis der Manifestation Deiner selbst und des Tagesanbruchs Deiner Schönheit ist verschlossen.

1:5 Fern, fern von Deiner Herrlichkeit sei, was der Sterbliche von Dir behaupten oder Dir zuschreiben, oder der Lobpreis, mit dem er Dich verherrlichen kann! Was immer Du Deinen Dienern als Pflicht auferlegt hast, damit sie Deine Majestät und Herrlichkeit aufs höchste preisen, ist nur ein Zeichen Deiner Gnade für sie, auf daß sie fähig werden, zu der Stufe aufzusteigen, die ihrem eigenen innersten Wesen verliehen wurde, der Stufe der Erkenntnis ihres eigenen Selbstes.

1:6 Niemand außer Dir war jemals fähig, Dein Geheimnis zu ergründen oder Deine Größe geziemend zu preisen. Unerforschlich und hoch erhaben über das Lob der Menschen wirst Du für immer bleiben. Es gibt keinen Gott außer Dir, dem Unerreichbaren, dem Allmächtigen, dem Allwissenden, dem Heiligen der Heiligen.




2

2:1 [9] Der Anfang aller Dinge ist die Erkenntnis Gottes, und das Ziel aller Dinge ist die genaue Beachtung dessen, was herabgesandt ist vom Lichthimmel des göttlichen Willens, der alles durchdringt, was in den Himmeln, und alles, was auf Erden ist.




3

3:1 Die Offenbarung, die seit unvordenklichen Zeiten als das Ziel und die Verheißung aller Propheten Gottes gepriesen worden ist und das höchste Verlangen Seiner Boten war, ist nun nach dem alldurchdringenden Willen des Allmächtigen und auf Sein unwiderstehliches Geheiß den Menschen enthüllt worden. In allen heiligen Schriften ist das Kommen einer solchen Offenbarung angekündigt worden. Seht nun, wie die Menschheit trotz solcher Ankündigung von ihrem Weg abgeirrt ist und sich selbst ihrer Herrlichkeit verschlossen hat.

3:2 Sprich: O ihr Liebenden des einen, wahren Gottes! Strebt danach, Ihn wahrhaft anzunehmen und zu erkennen, und folgt Seinen Geboten, wie es euch ziemt. Dies ist eine Offenbarung, in der Myriaden von Meeren der Lohn für den sein werden, der um ihretwillen einen Tropfen Blut vergießt. Hütet euch, o Freunde, daß ihr eine so unschätzbare Wohltat nicht verwirkt oder ihre überragende Stufe gering achtet. Denkt an die vielen Leben, die geopfert wurden und noch geopfert werden in einer Welt, die durch ein bloßes Hirngespinst irregeführt ist, erdacht aus dem eitlen Wahn ihrer Völker. Danket Gott, daß euer Herzenswunsch Erfüllung fand und ihr mit Ihm vereint wurdet, der der Verheißene aller Völker ist. Bewahrt euch mit der Hilfe des einen, wahren Gottes - gepriesen sei Seine Herrlichkeit - die Unversehrtheit der Stufe, die ihr erreicht habt, und haltet fest an dem, was Seine Sache fördert. Er, fürwahr, gebietet euch, was recht ist und des Menschen Stufe erhöht. Verherrlicht sei der Allbarmherzige, der Offenbarer dieses wundersamen Tablets.




4

4:1 [10] Dies ist der Tag, da Gottes erhabenste Segnungen den Menschen zugeströmt sind, der Tag, da alles Erschaffene mit Seiner mächtigsten Gnade erfüllt wurde. Alle Völker der Welt haben die Pflicht, ihre Gegensätze auszugleichen und in vollkommener Einigkeit und in Frieden im Schatten des Baumes Seiner Obhut und Gnade zu wohnen. Es geziemt ihnen, sich an das zu halten, was an diesem Tage der Erhöhung ihrer Stufe und der Förderung ihres eigenen Besten dient. Glücklich die, zu deren Gedenken die allherrliche Feder bewegt ward, und gesegnet die Menschen, deren Namen Wir nach Unserem unerforschlichen Ratschluß zu verschweigen vorzogen.

4:2 Bittet den einen, wahren Gott, daß Er allen Menschen gnädig beistehe, das zu erfüllen, was in Unseren Augen annehmbar ist. Bald wird die heutige Ordnung aufgerollt und eine neue an ihrer Statt entfaltet werden. Wahrlich, dein Herr spricht die Wahrheit, und Er weiß um das Ungeschaute.




5

5:1 [11] Dies ist der Tag, da das Meer göttlicher Gnade den Menschen offenbart ist, der Tag, da die Sonne Seiner Güte ihren Strahlenglanz über sie ergießt, der Tag, da die Wolken Seiner reichen Gaben die ganze Menschheit überschatten. Jetzt ist es Zeit, die Niedergeschlagenen mit dem belebenden Hauch der Liebe und Gemeinschaft und den lebendigen Wassern der Freundlichkeit und Güte aufzumuntern und zu erquicken.

5:2 Wo immer die Geliebten Gottes sich versammeln und wem immer sie begegnen, sie müssen in ihrer Haltung vor Gott und in der Art, wie sie Seinen Ruhm und Seine Ehre preisen, solche Demut und Ergebenheit zeigen, daß jedes Staubatom unter ihren Füßen die Tiefe ihrer Ergebenheit bezeugt. Das Gespräch, das diese heiligen Seelen führen, sollte von solcher Kraft erfüllt sein, daß eben diese Staubatome unter seinem Einfluß erbeben. Sie sollten sich so verhalten, daß die Erde, auf die sie treten, niemals Worte zu ihnen sprechen kann wie diese: »Ich bin euch vorzuziehen, denn seht, wie geduldig ich die Bürde trage, die mir der Landmann auferlegt. Ich bin das Werkzeug, das unablässig allen Wesen die Segnungen vermittelt, mit denen Er, der Ursprung aller Gnade, mich betraut hat. Trotz der mir erwiesenen Ehre und der zahllosen Beweise meines Reichtums eines Reichtums, der den Bedarf der ganzen Schöpfung deckt -, seht das Maß meiner Demut und bezeugt, wie ich mich in voller Ergebenheit von den Menschen mit Füßen treten lasse.«

5:3 Erweist einander Langmut, Wohlwollen und Liebe. Sollte jemand unter euch eine bestimmte Wahrheit nicht erfassen können oder sich um ihr Verständnis mühen, so bekundet im Gespräch mit ihm einen Geist größter Güte und guten Willens. Helft ihm, die Wahrheit zu sehen und zu erkennen, ohne euch im geringsten über ihn erhaben zu fühlen oder im Besitz größerer Gaben zu wähnen.

5:4 Die ganze Pflicht des Menschen liegt an diesem Tage darin, seinen Teil von der Gnadenfülle zu erlangen, die Gott für ihn strömen läßt. Deshalb soll niemand der Größe oder Kleinheit des Gefäßes achten. Der Anteil der einen mag in einer Handvoll liegen, der Anteil anderer mag einen Becher füllen, der wieder anderer gar das Maß eines Scheffels.

5:5 [12] Jedes Auge sollte an diesem Tage suchen, was die Sache Gottes am meisten fördert. Er, die Ewige Wahrheit, ist Mein Zeuge! Nichts, was es auch sei, kann an diesem Tage der Sache Gottes größeren Schaden zufügen als Zwietracht und Hader, Wortstreit, Entfremdung und Gleichgültigkeit unter den Geliebten Gottes. Flieht sie durch die Macht Gottes und Seine unumschränkte Hilfe und trachtet danach, die Herzen der Menschen zu verbinden in Seinem Namen, der Vereiniger, der Allwissende, der Allweise.

5:6 Bittet den einen, wahren Gott, Er möge euch den Geschmack solcher Taten kosten lassen, wie sie auf Seinem Pfade vollbracht werden, und an der Süße solcher Demut und Ergebenheit teilhaben lassen, wie sie um Seinetwillen erzeigt werden. Vergeßt euer eigenes Selbst und wendet eure Augen eurem Nächsten zu. Richtet eure Kräfte auf all das, was die Erziehung der Menschen fördert. Nichts ist vor Gott verborgen oder könnte es jemals sein. Wenn ihr Seinem Wege folgt, werden Seine unermeßlichen, unvergänglichen Segnungen auf euch herniederströmen. Dies ist das leuchtende Tablet, dessen Verse aus der eilenden Feder Dessen strömten, der der Herr aller Welten ist. Bedenkt es im Herzen und gehört zu denen, die Seine Gebote halten.




6

6:1 [13] Seht, wie die verschiedenen Völker und Geschlechter der Erde das Kommen des Verheißenen erwartet haben. Doch kaum war Er, die Sonne der Wahrheit, erschienen, siehe, da wandten sich alle von Ihm ab, außer denen, die Gott zu führen beliebte. Wir wagen nicht, an diesem Tage den Schleier vor jener erhabenen Stufe zu lüften, die jeder wahre Gläubige erreichen kann, denn die Freude, die eine solche Offenbarung erregen muß, könnte bei manchen bewirken, daß sie ohnmächtig werden und sterben.

6:2 Er, das Herz und der Mittelpunkt des Bayán, hat geschrieben: »Der Keim, der die Möglichkeiten der kommenden Offenbarung in sich birgt, ist mit einer Macht begabt, die stärker ist als die vereinten Kräfte aller, die Mir folgen. « Und weiter sagt Er: »Von allen Huldigungen, die Ich Ihm, der nach Mir kommen wird, dargebracht habe, ist die höchste Mein schriftliches Bekenntnis, daß keines Meiner Worte Ihn angemessen beschreiben kann und kein Hinweis auf Ihn in Meinem Buche, dem Bayán, Seiner Sache gerecht zu werden vermag.«

6:3 Wer die Tiefen der Meere, die diese erhabenen Worte bergen, durchforscht und ihren Sinn ergründet, von dem kann gesagt werden, daß er einen Schimmer der unaussprechlichen Herrlichkeit entdeckt, die dieser mächtigen, dieser erhabenen, heiligsten Offenbarung verliehen ist. Aus der überragenden Bedeutung einer so großen Offenbarung kann die Ehre, die ihre getreuen Anhänger schmückt, wohl ermessen werden. Bei der Gerechtigkeit des einen, wahren Gottes Der bloße Atem dieser Seelen ist kostbarer als alle Schätze der Erde. Glücklich der Mensch, der dies erreicht, und wehe den Achtlosen!




7

7:1 [14] Wahrlich, Ich sage, dies ist der Tag, an dem die Menschheit das Angesicht des verheißenen schauen und Seine Stimme hören kann. Gottes Ruf ist erhoben, und das Licht Seines Antlitzes ist über den Menschen aufgegangen. Es geziemt einem jeden, die Spuren jedes eitlen Wortes von der Tafel seines Herzens zu löschen, und mit offenem und unvoreingenommenem Sinn fest auf die Zeichen Seiner Offenbarung, die Beweise Seiner Sendung und die Zeichen Seiner Herrlichkeit zu schauen.

7:2 Groß fürwahr ist dieser Tag! Die Hinweise in allen heiligen Schriften auf ihn als den »Tag Gottes«1 bezeugen seine Größe. Die Seele jedes Propheten Gottes und jedes göttlichen Boten hat nach diesem wundersamen Tag gedürstet. Alle Geschlechter der Erde haben sich in gleicher Weise danach gesehnt, ihn zu erleben. Doch kaum hatte sich das Tagesgestirn Seiner Offenbarung am Himmel des Willens Gottes kundgetan, da wurden alle außer jenen, die der Allmächtige zu ihren beliebte, als stumm und achtlos befunden.
1 vergleiche Qur'án 19:38, 24:65, 28:62, 66, 75 40:16-18,41:48, 83:6

7:3 O du, der du Meiner gedenkst! Der schlimmste Schleier hat die Völker der Erde von Seiner Herrlichkeit ausgeschlossen und gehindert, auf Seinen Ruf zu hören. Gebe Gott, daß das Licht der Einheit die ganze Erde umleuchte und allen ihren Völkern das Siegel »Das Reich ist Gottes«1 auf die Stirn gedrückt werde.
1 vergleiche Qur'án 6:74, 22:57, 25:27, 35:14, 39:7, 40:17, 64:2, 67:2


8

8:1 Bei der Gerechtigkeit Gottes! Dies sind die Tage, da Gott die Herzen der gesamten Schar Seiner Boten und Propheten und darüber hinaus diejenigen geprüft hat, die Sein geweihtes und unverletzliches Heiligtum bewachen, die das Himmelszelt bewohnen und im Hort der Herrlichkeit verweilen. Wie streng ist darum die Prüfung, die unvermeidlich derer harrt, die Gott Gefährten beigesellen.




9

9:1 [15] O Husayn! Bedenke das heftige Verlangen, mit dem bestimmte Völker und Nationen die Wiederkehr des Imám-Husayn erwartet haben, dessen Kommen nach dem Erscheinen des Qá'im die Erwählten Gottes - gepriesen sei Seine Herrlichkeit - in vergangenen Tagen vorausgesagt hatten. Diese Heiligen haben weiter verkündet, wenn Er, der der Tagesanbruch der vielfältigen Gnade Gottes ist, sich offenbare, werden alle Propheten und Boten und mit ihnen der Qá'im sich im Schatten des heiligen Banners sammeln, das der Verheißene hissen wird. Diese Stunde ist nun gekommen. Die Welt ist erleuchtet von der strahlenden Herrlichkeit Seines Angesichts. Und doch, siehe, wie weit ihre Völker von Seinem Pfade abgeirrt sind! Niemand hat an Ihn geglaubt, ausgenommen jene, die durch die Macht des Herrn der Namen die Götzen ihrer eitlen Einbildungen und verderbten Wünsche zerschlagen und die Stadt der Gewißheit betreten haben. Der erlesene Wein Seiner Offenbarung ist an diesem Tage und in Seinem Namen, der Selbstgenügende, entsiegelt. Seine Gnadenfülle ergießt sich über die Menschen. Fülle deinen Becher und trinke daraus in Seinem Namen, der Heiligste, der Allgepriesene.




10

10:1 [16] Die den Völkern und Geschlechtern der Erde vorherbestimmte Zeit ist nun gekommen. Die Verheißungen Gottes, wie sie die heiligen Schriften überliefert haben, sind alle erfüllt. Aus Zion ist Gottes Gesetz hervorgegangen, und Jerusalem mit seinen Hügeln und seinem Land ist voll der Herrlichkeit Seiner Offenbarung. Glücklich, wer in seinem Herzen bewegt, was in den Büchern Gottes, des Helfers in Gefahr, des Selbstbestehenden, offenbart worden ist. Sinnt darüber nach, o ihr Geliebten Gottes, und hört auf Sein Wort, damit ihr euch durch Seine Gunst und Gnade aus den kristallenen Wassern der Beständigkeit satt trinkt und in Seiner Sache so standhaft und so unerschütterlich wie die Berge werdet.

10:2 Im Buch Jesaja steht geschrieben: »Geh in die Felsen und verbirg dich in der Erde vor der Furcht des Herrn und vor Seiner herrlichen Majestät.« Niemand, der über diesen Vers nachdenkt, kann umhin, die Größe dieser Sache anzuerkennen, noch kann er die Erhabenheit dieses Tages, des Tages Gottes selbst, bezweifeln. Diesem Vers folgen die Worte: »Der Herr allein aber wird hoch sein an jenem Tage.«1 Dies ist der Tag, den die Feder des Höchsten in allen heiligen Schriften verherrlicht hat. Kein Vers ist in ihnen, der nicht den Ruhm Seines heiligen Namens bekundet, und kein Buch, das nicht für die Erhabenheit dieses höchsten Themas zeugt. Wollten Wir alles erwähnen, was in jenen himmlischen Büchern und heiligen Schriften über diese Offenbarung enthüllt worden ist, so würde dieses Tablet unvertretbaren Umfang annehmen. Es obliegt an diesem Tage einem jeden, sein ganzes Vertrauen auf die mannigfaltigen Segnungen Gottes zu setzen und sich zu erheben, um mit größter Weisheit die Wahrheiten Seiner Sache zu verbreiten. Dann, und nur dann wird die ganze Erde in das Morgenlicht Seiner Offenbarung gehüllt sein.
1 Jesaja 2: 10-11


11 'aus dem Lawh-i-Karmil'

11:1 [17] Alle Herrlichkeit sei auf diesem Tage, dem Tag, da die Düfte der Barmherzigkeit über alles Erschaffene wehten, einem Tag, so reich gesegnet, daß vergangene Zeitalter und Jahrhunderte niemals hoffen können, ihm gleichzukommen, einem Tag, da der Altehrwürdige der Tage das Antlitz Seinem heiligen Throne zugewandt hat. Daraufhin waren die Stimmen alles Erschaffenen und darüber hinaus die Stimmen der himmlischen Heerscharen zu hören mit lautem Ruf: »Eile, o Karmel, denn siehe, das Licht des Angesichts Gottes, des Herrschers im Reiche der Namen und Schöpfers der Himmel, ist auf dich gerichtet.«

11:2 Außer sich vor Freude, rief er mit lauter Stimme: »Möge mein Leben ein Opfer für Dich sein, da Du Deinen Blick auf mich geworfen, Deine Großmut über mich ergossen und Deine Schritte zu mir gelenkt hast. Die Trennung von Dir, o Du Quell des ewigen Lebens, hat mich fast verzehrt, und das Fernsein von Deiner Gegenwart hat meine Seele verbrannt. Aller Lobpreis sei Dir, daß Du mich fähig machtest, Deinem Ruf zu lauschen, daß Du mich durch Deinen Schritt beehrt und meine Seele erquickt hast durch den belebenden Duft Deines Tages und die erregende Stimme Deiner Feder, eine Stimme, die Du als Deinen Posaunenruf unter Deinem Volke verordnet hast. Und als die Stunde schlug, zu der Dein unwiderstehlicher Glaube offenbart werden sollte, bliesest Du einen Hauch von Deinem Geist in Deine Feder, und siehe, die gesamte Schöpfung erbebte in ihren Grundfesten und enthüllte dem Menschengeschlecht Geheimnisse, wie sie in den Schatzkammern Dessen verborgen liegen, der der Besitzer alles Erschaffenen ist.«

11:3 Kaum hatte seine Stimme jenen erhabensten Ort erreicht, da antworteten Wir: »Danke deinem Herrn, o Karmel! Das Feuer deiner Trennung von Mir hatte dich fast verzehrt, als das Meer Meiner Gegenwart vor deinem Angesicht wogte, deine und der ganzen Schöpfung Augen erfreute und alles Sichtbare und Unsichtbare mit Entzücken erfüllte. Frohlocke, denn Gott hat an diesem Tage Seinen Thron auf dir errichtet, hat dich zum Aufgangsort Seiner Zeichen und zum Tagesanbruch der Beweise Seiner Offenbarung gemacht.«

11:4 [18] »Wohl dem, der dich umschreitet, der die Offenbarung deiner Herrlichkeit verkündet und berichtet, was die Großmut des Herrn, deines Gottes, über dich ergossen hat. Ergreife den Kelch der Unsterblichkeit im Namen deines Herrn, der Allherrliche, und bringe Ihm Dank dar, weil Er als Zeichen Seines Erbarmens für dich dein Leid in Freude, deinen Kummer in selige Wonne verwandelt hat. Wahrlich, Er liebt die Stätte, die zum Sitze Seines Thrones wurde, die Seine Füße betreten haben, die Seine Gegenwart beehrt hat, von der aus Er Seinen Ruf erhoben und über die Er Seine Tränen vergossen hat.«

11:5 »Rufe aus gen Zion, o Karmel, und künde die frohe Botschaft: Er, der den sterblichen Augen verborgen war, ist gekommen! Seine allbezwingende Herrschaft ist offenbar, Seine allumfassende Herrlichkeit ist enthüllt worden. Hüte dich, daß du nicht zögerst oder schwankst. Eile und umschreite die Stadt Gottes, die vom Himmel herabgekommen ist, die himmlische Kaaba, in Anbetung umkreist von den Begünstigten Gottes, den Reinen im Herzen und der Schar der erhabensten Engel. O wie sehne Ich Mich, jedem Ort des Erdkreises die frohe Botschaft dieser Offenbarung zu verkünden und sie in jede seiner Städte zu tragen, einer Offenbarung, zu der das Herz des Sinai hingezogen wurde, und in deren Namen der Brennende Busch ruft: `Gottes, des Herrn der Herren, sind die Reiche der Erde und des Himmels!` Wahrlich, dies ist der Tag, da Land und Meer frohlocken über diese Verkündigung, der Tag, für den aufbewahrt wurde, was Gott aus einer Großmut, die jenseits der Fassungskraft des sterblichen Verstandes oder Herzens liegt, zu offenbaren bestimmt hat. Bald wird Gott Seine Arche auf dich zusteuern und das Volk Bahás offenbaren, das im Buche der Namen erwähnt ist.«

11:6 Geheiligt sei der Herr der ganzen Menschheit! Alle Atome der Erde wurden bei der Erwähnung Seines Namens in Schwingung versetzt, und die Zunge der Größe wurde bewegt, das zu eröffnen, was in Seinem Wissen verhüllt und in der Schatzkammer Seiner Macht verborgen lag. Er, wahrlich, ist kraft Seines Namens, der Mächtige, der Allgewaltige, der Höchste, Herrscher über alles, was in den Himmeln, und alles, was auf Erden ist.




12

12:1 [19] Erhebe dich, o Volk, und erwarte die Tage göttlicher Gerechtigkeit, denn die verheißene Stunde ist gekommen. Hüte dich, daß du nicht versäumst, ihre Tragweite zu erkennen, und daß du nicht zu den Irrenden gezählt wirst.




13 'aus dem Kitáb-i-Iqán'

13:1 Schaut in die Vergangenheit: Wie viele, hoch und niedrig, haben zu allen Zeiten sehnlich auf das Erscheinen der Manifestationen Gottes in den geheiligten Personen Seiner Auserwählten geharrt. Wie oft haben sie Sein Kommen erwartet, wie haben sie immer wieder gefleht, der Hauch göttlichen Erbarmens möge wehen, die verheißene Schönheit hinter dem Schleier der Verborgenheit hervortreten und aller Welt offenbar werden. Und wann immer die Tore der Gnade sich öffneten, die Wolken göttlicher Freigebigkeit sich auf die Menschheit ergossen und das Licht des Ungeschauten am Horizont himmlischer Macht aufleuchtete, haben Ihn alle verleugnet und sich von Seinem Antlitz, Gottes eigenem Antlitz, abgewandt. ...

13:2 [20] Überlege: Was konnte der Grund für solches Tun sein? Was konnte zu einem solchen Verhalten gegen die Offenbarer der Schönheit des Allherrlichen bewogen haben? Führt doch alles, was in vergangenen Tagen die Abkehr und den Widerstreit jener Menschen verursachte, auch zur Verstocktheit der Menschen von heute. Wollte man behaupten, das Zeugnis der Vorsehung sei unvollständig, und dies sei der Grund für die Ablehnung durch die Menschen gewesen, so wäre dies offene Gotteslästerung. Wie fern liegt es der Gnade des Allgütigen, wie fern Seiner liebevollen Vorsehung und Seiner milden Barmherzigkeit, unter allen Menschen eine Seele zur Führung Seiner Geschöpfe zu erwählen, ihr einerseits das volle Maß Seines göttlichen Zeugnisses zu versagen, andererseits über Sein Menschenvolk schwere Strafe zu verhängen, weil es sich von Seinem Erwählten abwendet! Nein, die vielfachen Gnadengaben des Herrn aller Geschöpfe haben allezeit durch die Manifestationen Seines göttlichen Wesens die Erde und alle, die auf ihr wohnen, umschlossen. Nicht einen Augenblick hat sich Seine Gnade versagt, noch haben die Schauer Seiner Güte aufgehört, auf die Menschheit niederzuregnen. Folglich kann ein solches Verhalten nichts anderem zugeschrieben werden als der Kleingeistigkeit der Seelen, die durch das Tal der Überheblichkeit und des Hochmuts schreiten, in der Wildnis der Gottferne umherirren, auf den Wegen ihrer Wahngebilde wandeln und den Befehlen ihrer Glaubensführer folgen. Es geht ihnen vor allem um Widerstreit, und ihr einziges Begehren ist, der Wahrheit nicht ins Auge blicken zu müssen. jedem einsichtigen Betrachter ist es klar und offenbar: Hätten diese Menschen in den Tagen einer jeden Manifestation der Sonne der Wahrheit ihre Augen, ihre Ohren, ihre Herzen von allem, was sie zuvor sahen, hörten und fühlten, geheiligt, so wären sie sicherlich nicht des Anblicks der Schönheit Gottes beraubt worden, noch wären sie so weit von den Stätten der Herrlichkeit abgeirrt. Doch weil sie dem Zeugnis Gottes das Maß ihres eigenen Wissens anlegten, das sie aus den Lehren ihrer Glaubensführer gesammelt hatten, und feststellten, daß es ihrem beschränkten Verständnis widersprach, ließen sie sich dazu hinreißen, derart würdelose Taten zu begehen. ...

13:3 [21] Denke nach über Moses! Ausgerüstet mit dem Stab himmlischer Herrschaft, geschmückt mit der weißen Hand göttlicher Erkenntnis, kam Er vom Párán der Liebe Gottes hernieder. Wie ein Zepter die Schlange der Macht und ewigen Hoheit tragend, strahlte Er vom Sinai des Lichtes herab auf die Welt. Er berief alle Völker und Geschlechter der Erde zum Reiche der Ewigkeit und lud sie ein, die Frucht vom Baume der Treue zu kosten. Du weißt wohl, wie bitterfeind der Pharao und sein Volk Ihm begegneten und wie die Hände der Heiden Steine eitler Einbildung gegen diesen gesegneten Baum schleuderten. Ja, schließlich erhob sich der Pharao mit seinem Volk und mühte sich aufs äußerste, das Feuer dieses heiligen Baumes mit den Wassern der Falschheit und der Verleugnung zu löschen, denn sie achteten nicht der Wahrheit, daß kein irdisches Wasser die Flamme göttlicher Weisheit ersticken, noch sterbliche Winde die Lampe ewiger Herrschaft verlöschen können. Nein, solches Wasser kann die Flammen nur noch mehr entfachen und solche Windstöße können den Schutz der Lampe nur noch festigen, würdet ihr doch mit dem Auge der Einsicht schauen und auf dem Pfade von Gottes heiligem Willen und Wohlgefallen wandeln. ...

13:4 [22] Als die Tage Mose zu Ende gingen und das Licht Jesu, aus der Morgendämmerung des Geistes aufleuchtend, die Welt umfaßte, erhob sich das ganze Volk Israel im Widerspruch gegen Ihn. Sie schrien, daß Der, dessen Kommen die Bibel verheißen hat, die Gesetze Mose verbreiten und erfüllen müsse, während dieser junge Nazarener, der sich die Stufe des göttlichen Messias anmaße, die Gesetze der Ehescheidung und des Sabbats, die wichtigsten Gesetze Mose, abgeschafft habe. ja, mehr noch: Wie steht es um die Zeichen der Manifestation, die noch kommen soll? Dieses Volk Israel wartet bis auf den heutigen Tag auf die Manifestation, welche die Bibel verheißen hat. Wie viele Manifestationen der Heiligkeit, wie viele Offenbarer des ewigen Lichtes sind seit Mose Zeiten schon erschienen, und doch erwartet Israel, in dichteste Schleier satanischen Trugs und eitlen Wahns verhüllt, daß das von ihnen selbst geschaffene Idol mit solchen Zeichen erscheine, wie sie selbst sie ersonnen haben. So hat Gott Hand an sie gelegt um ihrer Sünden willen, so hat Er den Geist des Glaubens in ihnen ausgelöscht und sie mit den Flammen der Höllentiefe gepeinigt. Und dies nur aus dem Grund, weil lsrael sich weigerte, sich die Bedeutung der Worte zu eigen zu machen, die in der Bibel über die Zeichen der kommenden Offenbarung enthüllt waren. Da es deren wahren Sinn nie erfaßt hat und jene Ereignisse, äußerlich gesehen, nicht eingetroffen sind, blieb es ihm versagt, die Schönheit Jesu zu erkennen und das Antlitz Gottes zu schauen. Immer noch wartet es auf Sein Kommen! Seit undenklichen Zeiten bis zum heutigen Tag haben alle Völker auf Erden solchen wunderlichen, würdelosen Gedanken nachgehangen und sich damit selbst der klaren Wasser beraubt, die den Quellen der Reinheit und Heiligkeit entströmen. ...

13:5 Denen, die mit Verständnis begabt sind, ist es klar und einleuchtend, daß zu der Zeit, da das Feuer der Liebe Jesu die Schleier jüdischer Beschränktheit verzehrt hatte und Seine Machtvollkommenheit sichtbar und allmählich anerkannt wurde, Er, der Offenbarer der unsichtbaren Schönheit, an Seine Jünger gewandt, auf Sein Scheiden hinwies, in ihren Herzen das Feuer der Verwaisung entfachte und sprach: »Ich gehe von hinnen und komme wieder zu euch.«1 Und an anderer Stelle sprach Er: »Ich gehe hin, und ein anderer wird kommen, der euch alles sagen wird, was Ich euch nicht gesagt habe, und alles erfüllen wird, was Ich euch gesagt habe.«2 Diese beiden Aussprüche haben nur eine Bedeutung, wolltet ihr doch mit göttlicher Einsicht über die Manifestationen der Einheit Gottes nachdenken!
1 Joh. 14:28
2 vgl. Joh. 14:26, 16:13

13:6 [23] Jeder einsichtige Betrachter wird erkennen, daß in der Sendung des Qur'án sowohl das Buch als auch die heilige Sache Jesu bestätigt wurden. Was die Namen anbelangt, so erklärt Muhammad selbst: »Ich bin Jesus.« Er anerkannte die Wahrheit der Zeichen, Prophezeiungen und Worte Jesu und bezeugte, daß sie alle von Gott waren. In diesem Sinne haben sich weder die Person Jesu noch Seine Schriften von der Person Muhammads und Seinem heiligen Buche unterschieden, denn beide sind für die Sache Gottes eingetreten, haben Sein Lob verkündet und Seine Gebote offenbart. Darum hat Jesus selbst erklärt: »Ich gehe hin und komme wieder zu euch.«1 Betrachtet die Sonne. Wollte sie sagen: »Ich bin die Sonne von gestern«, so würde sie die Wahrheit sprechen. Und würde sie im Gedenken an den Zeitablauf behaupten, sie sah eine andere als jene Sonne, so würde sie ebenso die Wahrheit sprechen. Ebenso ist es richtig und wahr, wenn gesagt wird, alle Tage seien ein und derselbe. Und wenn im Hinblick auf ihre besonderen Namen und Bezeichnungen gesagt wird, sie seien verschieden, so ist dies wiederum wahr, denn wenn sie auch die gleichen sind, so läßt sich doch an jedem eine andere Bezeichnung, eine besondere Eigenschaft, ein eigener Wesenszug erkennen. Begreife nun dementsprechend die Verschiedenheit, die Mannigfaltigkeit und die Einheit, die den verschiedenen Manifestationen der Heiligkeit eigen sind, damit du die Andeutungen verstehst, die der Schöpfer aller Namen und Eigenschaften über diese Mysterien von Verschiedenheit und Einheit machte, und entdecke die Antwort auf deine Frage, warum jene ewige Schönheit sich immer wieder mit verschiedenen Namen und Titeln bezeichnet hat. ...
1 Joh. 14:28

13:7 [24] Als der Unsichtbare, der Ewige, das göttliche Wesen die Sonne Muhammads über dem Horizont der Erkenntnis aufsteigen ließ, erhoben die jüdischen Geistlichen gegen Ihn ausgeklügelte Einwände, darunter den, daß nach Moses kein Prophet von Gott gesandt werden würde. Ja, es ist in den Schriften von einer Seele die Rede, die sich offenbaren müsse und den Glauben und das Wohlergehen des Volkes Mose verbreiten werde, so daß das Gesetz der Sendung Mose die ganze Erde umschließe. Darum hat der König ewiger Herrlichkeit in Seinem Buch, auf die Worte dieser Wanderer im Tale der Gottferne und des Irrtums hinweisend, folgendes gesagt: »`Gottes Hand`«, so sagen die Juden, »`ist gefesselt`. Gefesselt seien ihre eigenen Hände, verflucht seien sie für das, was sie gesagt haben. Nein, Seine Hände sind beide ausgebreitet!«1 »Gottes Hand ist über ihren Händen.«2 Obwohl die Ausleger des Qur'án die Umstände, die zur Offenbarung dieses Verses führten, verschieden schildern, solltest du dich doch bemühen, seine Absicht zu begreifen. Er sagt: Wie falsch ist das, was die Juden sich eingebildet haben! Wie kann die Hand Dessen, welcher in Wahrheit der König ist, der das Antlitz Mose offenbar werden ließ und Ihm das Gewand der Prophetenschaft verlieh wie kann die Hand eines solchen gefesselt und gebunden sein? Wie kann man sich vorstellen, daß Er nicht die Macht habe, nach Moses einen weiteren Boten aufstehen zu lassen? Erkenne, wie abwegig ihr Gerede ist, wie weit es vom Pfade der Erkenntnis und Einsicht abgeirrt ist!
1 Qur'án 5:65
2 Qur'án 48:11

[25] Beachte, wie sich auch heutzutage all dieses Volk mit solch törichten Widersinnigkeiten befaßt. Über ein Jahrtausend lang haben sie diesen Vers hergesagt und damit ohne Verständnis ihr Urteil über die Juden gesprochen, ohne im geringsten zu merken, daß sie selbst, draußen und drinnen, die Gefühle und den Glauben des jüdischen Volkes ausdrücken! Du bist dir sicher ihrer eitlen Behauptung bewußt, daß alle Offenbarung zu Ende sei, daß die Tore göttlicher Barmherzigkeit geschlossen seien, keine Sonne sich mehr vom Morgen ewiger Heiligkeit erheben werde, das Meer ewiger Gnadenfülle für immer ruhe und daß aus dem Heiligtum urewiger Herrlichkeit keine Gottesboten mehr offenbart würden. Dies ist das Maß des Verständnisses dieser kleingeistigen, verächtlichen Menschen! Diese Menschen haben sich eingebildet, der Strom von Gottes allumfassender Gnade und überfließender, reicher Barmherzigkeit, dessen Versiegen nicht auszudenken ist, sei zum Stillstand gekommen. Von allen Seiten haben sie sich erhoben, zur Tyrannei gerüstet, und sich aufs äußerste bemüht, mit den bitteren Wassern ihrer leeren Einbildungen die Flamme aus Gottes Brennendem Busch zu löschen; sie dachten nicht daran, daß das Glas der Macht, einem Bollwerk gleich, die Lampe Gottes beschirmt. ...

13:9 [25] Sieh, wie die Herrschaft Muhammads, des Gesandten Gottes, heute unter dem Volke augenscheinlich offenbar ist. Du bist dir aber dessen bewußt, was Seinen Glauben in den frühen Tagen Seiner Sendung befallen hatte. Welch schmerzliche Leiden hat die Hand der Ungläubigen und Irrenden, der Geistlichen jener Zeit und ihrer Genossen, über dieser geistige Wesen, dieses reinste, heiligste Sein gebracht! Wie viele Dornen und Disteln haben sie auf Seinen Pfad gestreut!
[26]
Dieses nichtswürdige Geschlecht sah offensichtlich in seiner gottlosen, teuflischen Einbildung jedes Unrecht an diesem unsterblichen Wesen als ein Mittel, um ewige Glückseligkeit zu erreichen, denn die anerkannten Geistlichen jener Zeit wie Abdu'lláh-i-Ubayy, Abú 'Amír, der Klausner, Ka'b-Ibn-i-Ashraf und Nadr-Ibn-i-Hárith, sie alle behandelten Ihn als Betrüger und bezeichneten Ihn als Irren und Verleumder. Solche schlimmen Anschuldigungen brachten sie gegen Ihn vor, daß, wollte Ich sie aufzählen, Gott der Tinte verbieten würde zu fließen, Unserer Feder, sich zu bewegen, oder dem Blatt, sie zu dulden. Diese böswilligen Beschuldigungen forderten das Volk heraus, sich zu erheben und Ihn zu peinigen. Wie wild sind solche Peinigungen, wenn die Geistlichen der Zeit ihre Hauptanstifter sind, wenn sie Ihn vor ihren Anhängern anklagen, Ihn aus ihrer Mitte verstoßen und Ihn einen Schurken nennen! Ist nicht das gleiche auch diesem Diener widerfahren, wie alle bezeugen?

13:10 Aus diesem Grunde rief Muhammad: »Kein Prophet Gottes hat solches Unrecht erlitten, wie Ich es erlitt.« Und im Qur'án sind alle Verleumdungen und Vorwürfe verzeichnet, die gegen Ihn ausgesprochen wurden, wie auch die Trübsale, die Er erlitt. Schlagt dort nach, und ihr seid wohl davon unterrichtet, wie es Seiner Offenbarung erging. So schmerzlich war Seine Lage, daß eine Zeitlang niemand mehr mit Ihm und Seinen Gefährten verkehren wollte. Wer immer sich zu Ihm gesellte, fiel der unerbittlichen Grausamkeit Seiner Feinde zum Opfer. ...

13:11 [27] Bedenke, wie sehr sich bis heute alles gewandelt hat! Siehe, wie viele Herrscher das Knie vor Seinem Namen beugen! Wie zahlreich sind die Nationen und Königreiche, die in Seinem Schatten Schutz suchen, Seinem Glauben huldigen und sich dessen rühmen! Von den Kanzeln erheben sich heute die Worte des Lobpreises, die in äußerster Demut Seinen gesegneten Namen verherrlichen, und von den Spitzen der Minarette tönt der Ruf, der die Schar seines Volkes versammelt, Ihn anzubeten. Selbst die Könige der Erde, die es ablehnen, Seinen Glauben anzunehmen und das Gewand des Unglaubens abzulegen, bekennen und anerkennen doch die Größe und überwältigende Erhabenheit dieser Sonne göttlicher Gnade. So steht es um Seine irdische Herrschaft, deren Beweise du überall schauen kannst. Diese Herrschaft muß sich notwendigerweise noch zu Lebzeiten einer jeden Manifestation Gottes oder aber nach ihrem Aufstieg zu Ihrer wahren Wohnstätte in den Reichen der Höhe offenbaren und festigen. ...

13:12 Es ist offenbar, daß die Veränderungen, die in jeder Sendung auftauchen, die finsteren Wolken bilden, die sich zwischen das Auge menschlichen Begreifens und die göttliche Leuchte schieben, die aus dem Aufgangsort des göttlichen Wesens hervorstrahlt. Sieh, wie über Generationen die Menschen blindlings ihre Väter nachahmten und in solcher Art und Weise erzogen wurden, wie es durch die Vorschriften ihres Glaubens festgelegt war. Müßten diese Menschen plötzlich bemerken, daß einer aus ihrer Mitte, der, was alle menschlichen Begrenzungen betrifft, ganz ihresgleichen war, sich erhebt, um jeden der eingeführten Grundsätze, die ihnen ihr Glaube auferlegte, abzuschaffen, Grundsätze, nach denen sie jahrhundertelang unterrichtet worden waren und deren Gegner und Leugner sie üblicherweise als ungläubig, ruchlos und gottlos ansahen, so wären sie sicherlich in Schleier gehüllt und verhindert, Seine Wahrheit anzuerkennen. Solche Dinge sind wie »Wolken«1, welche die Augen derer verschleiern, deren Wesen weder vom Salsabíl der Loslösung gekostet noch vom Kawthar der Erkenntnis Gottes getrunken hat. Solche Menschen werden, wenn sie in diese Lage kommen, so verschleiert, daß sie, ohne im geringsten zu fragen, die Manifestation Gottes als ungläubig bezeichnen und über Sie das Todesurteil fällen. Du mußt von den Dingen gehört haben, wie sie in allen Zeitaltern geschahen und auch heutzutage zu beobachten sind.
1 Qur'án 25:26 und Matth. 24:30 13:13
s geziemt uns daher, uns aufs äußerste zu bemühen, daß mit Gottes unsichtbarem Beistand diese dunklen Schleier, diese Wolken vom Himmel gesandter Prüfungen uns nicht davon abhalten, die Schönheit Seines leuchtenden Antlitzes zu schauen, und daß wir Ihn nur durch Sein eigenes Selbst erkennen.




14 'Tablet zum Gedenken an Ridván'

14:1 [28] Die göttliche Frühlingszeit ist angebrochen, o Erhabenste Feder, denn das Fest des Allbarmherzigen naht mit Eile. Rühre dich und verherrliche vor der ganzen Schöpfung den Namen Gottes und preise Seinen Ruhm solchermaßen, daß alles Erschaffene wiederbelebt und erneuert werde. Sprich und schweige nicht! Die Sonne der Seligkeit leuchtet über dem Horizont Unseres Namens, der Selige, da das Reich des Namens Gottes geschmückt wurde mit der Zier des Namens Deines Herrn, der Schöpfer der Himmel. Erhebe dich vor den Völkern der Erde, wappne dich mit der Macht dieses Größten Namens und gehöre nicht zu den Zaudernden.

14:2 Mich dünkt, du zögerst und bewegst dich nicht auf Meiner Tafel. Hat dich das göttliche Antlitz mit seinem Glanz verwirrt, oder hat dich das leere Gerede der Eigensinnigen mit Kummer erfüllt und deine Bewegung gelähmt? Sei achtsam, daß nichts dich davon ablenke, die Größe dieses Tages zu preisen, des Tages, da der Finger der Erhabenheit und Macht den Wein der Wiedervereinigung entsiegelt und alle gerufen hat, die in den Himmeln, und alle, die auf Erden sind. Willst du zögern, wenn der Windhauch, der den Tag Gottes ankündigt, schon über dich geweht ist, oder gehörst du zu denen, die wie durch einen Schleier von Ihm getrennt sind?

14:3 [29] Keinem Schleier, o Herr aller Namen und Schöpfer der Himmel, habe ich gestattet, mich von der Anerkennung der Herrlichkeit Deines Tages auszuschließen - des Tages, der die Lampe der Führung ist für die ganze Welt und das Zeichen des Altehrwürdigen der Tage für alle, die darin wohnen. Ich schweige wegen der Schleier, welche die Augen Deiner Geschöpfe blind gemacht haben gegen Dich, und mein Stummsein rührt von den Hemmnissen, die Dein Volk gehindert haben, Deine Wahrheit anzuerkennen. Du weißt, was in mir ist, ich jedoch weiß nicht, was in Dir ist. Du bist der Allwissende, der Allunterrichtete. Bei Deinem Namen, der alle anderen Namen überragt! Sollte Dein übermächtiger und allbezwingender Befehl mich erreichen, er würde mir Macht verleihen, die Seelen aller Menschen neu zu beleben durch Dein erhabenes Wort, das ich Deine Zunge der Macht in Deinem Reiche der Herrlichkeit äußern hörte. Er würde mich befähigen, die Enthüllung Deines strahlenden Antlitzes zu verkünden, durch die alles, was vor den Augen der Menschen verborgen war, kundgetan ist in Deinem Namen, der Deutliche, der höchste Beschirmer, der Selbstbestehende.

14:4 Kannst du, o Feder, an diesem Tage einen anderen außer Mir entdecken? Was ist aus der Schöpfung und ihren Offenbarungen geworden? Was aus den Namen und ihrem Reich? Wohin ist alles Erschaffene - Sichtbares oder Unsichtbares - entschwunden? Was ist mit den verborgenen Geheimnissen des Alls und seinen Offenbarungen geschehen? Siehe, die ganze Schöpfung ist vergangen! Nichts ist geblieben außer Meinem Antlitz, dem Ewigbleibenden, dem Strahlenden, dem Allherrlichen.

14:5 [30] Dies ist der Tag, an dem nichts außer dem Glanz des Lichtes wahrgenommen werden kann, das vom Angesicht Deines Herrn ausstrahlt, des Gnädigen, des Gütigen. Wahrlich, Wir haben kraft Unserer unwiderstehlichen, allunterwerfenden Herrschaft jede Seele verhauchen lassen. Dann haben Wir eine neue Schöpfung ins Leben gerufen als Zeichen Unserer Gnade für die Menschen. Ich bin wahrlich der Allgütige, der Altehrwürdige der Tage.

14:6 Dies ist der Tag, da die Welt des Unsichtbaren ausruft: »Groß ist deine Seligkeit, o Erde, denn du wurdest zum Schemel deines Gottes gemacht und zum Sitz Seines mächtigen Thrones auserkoren.« Das Reich der Herrlichkeit verkündet: »Könnte doch mein Leben ein Opfer für dich sein, denn Er, der Geliebte des Allerbarmers, hat auf dir Seine Herrschaft errichtet durch die Macht Seines Namens, der allem Vergangenen und Künftigen verheißen ist.« Dies ist der Tag, da jeder liebliche Duft seinen Wohlgeruch aus dem Duft Meines Gewandes zieht, eines Gewandes, das seinen Duft über die ganze Schöpfung verbreitet. Dies ist der Tag, da sich die rauschenden Wasser ewigen Lebens aus dem willen des Allbarmherzigen ergießen. Eilt euch mit Herz und Seele und trinkt euch satt, o Scharen der Höhe!

14:7 Sprich: Er ist es, der die Manifestation des Unerkennbaren, des Unsichtbarsten alles Unsichtbaren ist, könntet ihr es doch begreifen. Er ist es, der den verborgenen und verwahrten Edelstein offen vor euch hingelegt hat, wolltet ihr ihn doch suchen. Er ist es, der Einziggeliebte von allem, was vergangen und zukünftig ist, würdet ihr doch Herz und Hoffnung auf Ihn richten!

14:8 [31] Wir haben die Stimme deiner Verteidigung gehört, o Feder, und verzeihen dein Schweigen. Was ist es, das dich so sehr verwirrt hat?

14:9 Vom Rausch Deiner Gegenwart, o Vielgeliebter aller Welten, bin ich ergriffen und besessen.

14:10 Erhebe dich und verkünde der ganzen Schöpfung die Botschaft, daß Er, der Allbarmherzige, Seine Schritte zum Ridván gelenkt und ihn betreten hat. Führe dann das Volk zum Garten des Entzückens, den Gott zum Thron Seines Paradieses gemacht hat. Wir haben dich zu Unserer mächtigsten Posaune erkoren, auf daß ihr schallender Ruf die Auferstehung der ganzen Menschheit verkünde.

14:11 Sprich: Dies ist das Paradies, auf dessen Blattwerk der Wein der Äußerung das Zeugnis ätzte: »Er, der den Augen der Menschen verborgen war, ist enthüllt, gegürtet mit Herrschaft und Macht!« dies ist das Paradies, dessen rauschende Blätter künden: »O ihr, die ihr die Himmel und die Erde bewohnt! Erschienen ist, was nie zuvor erschien. Er, der Sein Antlitz seit Ewigkeit vor den Blicken der Schöpfung verborgen hielt, ist nun da!« Aus dem raunenden Wind, der durch des Paradieses Zweige weht, dringt der Ruf: »Er, der höchste Herr aller, ist offenbart. Das Reich ist Gottes«, während aus seinen strömenden Wassern das Murmeln klingt: »Alle Augen sind erfreut, denn Er, den keiner schaute, dessen Geheimnis niemand entdeckte, hat den Schleier der Herrlichkeit gelüftet und das Antlitz der Schönheit enthüllt.«

14:12 In diesem Paradies und aus den Höhen seiner erhabensten Gemächer rufen die Himmelsdienerinnen jubelnd: »Freut euch, ihr Bewohner der Reiche der Höhe, denn die Finger Dessen, der der Altehrwürdige der Tage ist, läuten im Namen des Allherrlichen die Größte Glocke mitten im Herzen der Himmel. Die Hände der Güte reichen den Becher des ewigen Lebens dar. Kommt näher und trinkt euch satt! Trinkt mit gesundem Behagen, o ihr, die ihr die fleischgewordene Sehnsucht seid, die ihr das leidenschaftliche Verlangen verkörpert!«

14:13 [32] Dies ist der Tag, da Er, der Offenbarer der Namen Gottes, aus dem Heiligtum der Herrlichkeit hervortrat und allen, die in den Himmeln und auf Erden sind, verkündete: »Stellt die Becher des Paradieses und alles lebenspendende Wasser darin beiseite, denn sehet, das Volk Bahás ist in die selige Wohnstatt der göttlichen Gegenwart eingetreten und trinkt den Wein der Wiedervereinigung aus dem Kelch der Schönheit seines Herrn, des Allbesitzenden, des Höchsten.«

14:14 Vergiß die Welt der Schöpfung, o Feder, und wende dich dem Antlitz deines Herrn zu, des Herrn aller Namen. Schmücke dann die Welt mit dem Schmuck der Gunstbezeugungen deines Herrn, des Königs ewiger Tage. Denn Wir spüren den Duft des Tages, da Er, die Sehnsucht aller Völker, die Lichtfülle Seiner höchst erhabenen Namen auf die Reiche des Sichtbaren und Unsichtbaren ergoß und sie mit dem Strahlenglanz der Leuchten Seiner gnädigsten Gunst umgab - einer Gunst, die keiner außer Ihm, dem allmächtigen Beschirmer der ganzen Schöpfung, zu ermessen vermag.

14:15 Schaue auf Gottes Geschöpfe nur mit dem Auge der Güte und Barmherzigkeit, denn Unsere liebende Vorsehung hat alles Erschaffene durchdrungen und Unsere Gunst hat die Erde und die Himmel umfangen. Dies ist der Tag, da die wahren Diener Gottes an den lebenspendenden Wassern der Wiedervereinigung teilhaben, der Tag, da alle, die Ihm nahe sind, vom sanft fließenden Strom der Unsterblichkeit, und alle, die an Seine Einheit glauben, vom Wein Seiner Gegenwart zu trinken vermögen, indem sie Ihn anerkennen als Den, der das höchste und letzte Ziel aller ist, und aus dem die Zunge der Majestät und Herrlichkeit den Ruf erhebt: »Das Reich ist Mein, ich selbst bin aus Meinem eigenen Recht sein Herrscher.«

14:16 [33] Ziehe die Herzen der Menschen an durch Seinen, des einzig Geliebten Ruf. Sprich: Dies ist die Stimme Gottes, so ihr doch auf sie hörtet! Dies ist der Tagesanbruch der Offenbarung Gottes, so ihr es doch wüßtet! Dies ist der Aufgangsort der Sache Gottes, so ihr es doch erkenntet! Dies ist die Quelle des Gebotes Gottes, so ihr sie doch gerecht beurteiltet! Dies ist das offenbare und verborgene Geheimnis, so ihr es doch erfaßtet! O ihr Völker der Welt! In Meinem Namen, der alle anderen Namen überragt, werft weg, was ihr besitzt, und versenkt euch in dieses Meer, dessen Tiefen die Perlen der Weisheit und der Äußerung bergen, ein Meer, das wogt in Meinem Namen, der Allbarmherzige. So belehrt euch Er, bei dem das Mutterbuch ist.

14.17 Der Meistgeliebte ist erschienen. In Seiner Rechten hält Er den versiegelten Wein Seines Namens. Glücklich der Mensch, der sich Ihm zukehrt, sich satt trinkt und ausruft: »Preis sei Dir, o Offenbarer der Zeichen Gottes!« Bei der Gerechtigkeit des Allmächtigen! Alles Verborgene ist durch die Macht der Wahrheit offenbart. Alle Gunstbeweise Gottes sind als Zeichen Seiner Gnade herabgesandt. Die Wasser ewigen Lebens sind in ihrer ganzen Fülle den Menschen dargeboten. Jeden einzelnen Becher hat die Hand des Vielgeliebten dargereicht. Kommt herbei und zögert nicht, und wäre es auch nur für einen kurzen Augenblick.

14:18 [34] Selig, wer sich mit den Flügeln der Loslösung aufschwingt und die Stufe erreicht, die nach Gottes Befehl die ganze Schöpfung überschattet, wen weder die eitlen Einbildungen der Gelehrten noch die Menge der Erdenscharen von Seiner Sache ablenken können. Wer unter euch, o Volk, ist bereit, der Welt zu entsagen und sich Gott, dem Herrn aller Namen, zu nähern? Wo findet sich der, der durch die Macht Meines Namens, der alles Erschaffene überragt, wegwirft, was Menschen besitzen, und sich mit all seiner Kraft an das hält, was Gott, der Kenner des Unsichtbaren und des Sichtbaren, ihm zu beachten gebot? So ist Seine Güte den Menschen herniedergesandt, Sein Zeugnis erfüllt, und so erstrahlt Sein Beweis über dem Horizont der Gnade. Kostbar ist der Preis, der dem zufallen wird, der glaubt und ausruft: »Gepriesen seist Du, o Geliebter aller Weitem Verherrlicht sei Dein Name, o Du Sehnsucht jedes verstehenden Herzens!«

14:19 Frohlocke in höchster Freude, o Volk Bahás, wenn du dich des Tages höchsten Glücks erinnerst, des Tages, da die Stimme des Altehrwürdigen der Tage sprach, da Er aus Seinem Hause fort zu jenem Orte ging, wo Er den Glanz Seines Namens, der Allbarmherzige, über die ganze Schöpfung ergoß. Gott ist Unser Zeuge. Wollten wir die verborgenen Geheimnisse dieses Tages enthüllen, so würden alle, die auf Erden und in den Himmeln wohnen, bewußtlos werden und sterben, außer jenen, die von Gott, dem Allmächtigen, dem Allwissenden, dem Allweisen, behütet werden.

14:20 So stark ist die berauschende Wirkung der Worte Gottes auf Ihn, den Offenbarer Seiner unzweifelhaften Beweise, daß Seine Feder nicht länger schreiben kann. Er schließt Sein Tablet mit den Worten: »Kein Gott ist außer Mir, dem Höchsterhabenen, dem Machtvollsten, dem Unübertrefflichen, dem Allwissenden.«




15

15:1 [35] Die Feder der Offenbarung ruft aus: »Das Reich ist Gottes an diesem Tage!« Die Zunge der Macht ruft: »An diesem Tage ist alle Herrschaft wahrhaftig bei Gott!« Der Phönix in den Reichen der Höhe ruft laut vom unvergänglichen Zweige: »Die Herrlichkeit aller Größe gehört Gott, dem Unvergleichlichen, dem Allbezwingenden!« Die mystische Taube verkündet aus ihrer seligen Laube im ewigen Paradiese: »Die Quelle aller Gnadengaben strömt an diesem Tage aus Gott, dem Einen, dem Vergebenden!« Der Vogel des Thrones schmettert sein Lied in seiner Zufluchtsstätte der Heiligkeit: »Höchste Oberhoheit kommt an diesem Tage keinem anderen zu als Gott, Ihm, der weder Gefährten noch Seinesgleichen hat, dem Allgewaltigen, dem Allüberwinder!« Das innerste Wesen alles Erschaffenen legt in allen Dingen das Zeugnis ab: »Alle Vergebung strömt an diesem Tage von Gott, Ihm, dem sich keiner vergleichen kann, dem keine Gefährten zugesellt werden können, dem unumschränkten Schutzherrn aller Menschen, dem Verberger ihrer Sünden!« Die Quintessenz der Herrlichkeit hat ihre Stimme über Meinem Haupte erhoben und ruft hernieder aus Höhen, die keine Feder und keine Zunge irgendwie beschreiben kann: »Gott ist mein Zeuge Er, der Altehrwürdige immerwährender Tage, ist gekommen, umgürtet mit Majestät und Macht. Es ist kein anderer Gott außer Ihm, dem Allherrlichen, dem Allmächtigen, dem Allhöchsten, dem Allweisen, dem Alldurchdringenden, dem Allsehenden, dem Allwissenden, dem unumschränkten Schutzherrn, der Quelle ewigen Lichtes!«

15:2 [36] O Mein Diener, der du Gottes Wohlgefallen gesucht und dich an Seine Liebe gehalten hast an dem Tage, da alle außer wenigen mit Einsicht Begabten von Ihm abgefallen sind! Möge es dir Gott durch Seine Gunst mit reichem, unvergänglichem, ewigem Lohn vergelten, weil du Ihn suchtest an dem Tage, da die Augen geblendet waren. Wisse, wenn Wir dir auch nur ein Körnchen der Hagelschläge offenbarten, die nach Gottes Ratschluß aus den Händen der Neider und Übeltäter auf Uns herniederprasseln, du würdest vor Trauer weinen und Tag und Nacht Unsere schlimme Lage beklagen. O daß doch eine einsichtige, aufrichtige Seele sich fände, die Wunder dieser Offenbarung zu erkennen - Wunder, die die Herrschaft Gottes und die Größe ihrer Gewalt verkünden! Daß doch ein solcher Mensch sich erhöbe und ganz um Gottes willen in der Stille und öffentlich das Volk ermahnte, damit es sich erhebe und diesem Unterdrückten, den die Übeltäter so schwer heimgesucht haben, beistehe.

15:3 [37] Mich dünkt, Ich höre die Stimme des Heiligen Geistes hinter Mir rufen und sprechen: Wechsle Dein Thema und wandle Deinen Ton, damit das Herz dessen, der seinen Blick auf Dein Antlitz gerichtet hat, nicht traurig werde. Sprich: Durch Gottes Gnade und Macht habe Ich in der Vergangenheit von niemandem Hilfe erbeten, noch werde Ich in Zukunft bei jemandem Hilfe suchen. Er ist es, der Mir durch die Macht der Wahrheit während Meiner Verbannung im 'Iráq beistand. Er ist es, der Mich mit Seinem Schutz beschirmte zu einer Zeit, da die Geschlechter der Erde wider Mich stritten. Er ist es, der Mich befähigte, aus der Stadt mit solcher Majestät zu scheiden, daß niemand außer den Leugnern und Übeltätern umhin kann, sie anzuerkennen.

15:4 Sprich: Meine Streitmacht ist Mein Gottvertrauen, Mein Volk die Kraft Meiner Zuversicht in Ihn, Meine Liebe ist Mein Banner und Mein Gefährte ist das Gedenken an Gott, den unumschränkten Herrn über alles, den Allgewaltigen, den Allherrlichen, den Unbedingten.

15:5 Erhebe dich, o Wanderer auf dem Pfade der Gottesliebe, und hilf Seiner Sache. Sprich: Verschachere nicht diesen Jüngling, o Volk, gegen die Nichtigkeiten dieser Welt oder die Wonnen des Himmels. Bei der Gerechtigkeit des einen, wahren Gottes! Ein Haar von Ihm übertrifft alles, was in den Himmeln und auf Erden ist. Hütet euch, o Menschen, daß ihr nicht in Versuchung kommt, Ihn um eures Goldes und Silbers willen aufzugeben. Laßt Seine Liebe eine Schatzkammer für eure Seele sein an dem Tage, da nichts außer Ihm euch nützen wird, dem Tage, da jeder Stützpfeiler erzittert, da die Menschen an Schauder überläuft, da alle Augen voll Entsetzen erstarren. Sprich: O Volk! Fürchtet Gott und wendet euch nicht verachtungsvoll ab von Seiner Offenbarung. Fallt nieder vor Gott auf euer Angesicht und verherrlicht Seinen Ruhm bei Tag und bei Nacht.

15:6 [37] Laß deine Seele in der Flamme dieses unauslöschlichen Feuers, das im Herzen der Welt brennt, so erglühen, daß die Wasser des Weltalls außerstande sind, seine Glut zu kühlen. Dann erwähne deinen Herrn, damit deine Worte die Achtlosen unter Unseren Dienern ermahnen und die Herzen der Gerechten erfreuen.




16

16:1 Sprich: O ihr Menschen! Dies ist ein unvergleichlicher Tag. Unvergleichlich muß auch die Zunge sein, die den Lobpreis der Sehnsucht aller Völker kündet, und unvergleichlich die Tat, die danach strebt, vor Seinen Augen annehmbar zu sein. Das ganze Menschengeschlecht hat diesen Tag herbeigesehnt, damit er vielleicht erfülle, was seiner Stufe geziemt und seiner Bestimmung würdig ist. Selig der Mensch, den die Geschäfte dieser Welt nicht davon abhalten können, Ihn, den Herrn aller Dinge, anzuerkennen.

16:2 So blind ist das menschliche Herz geworden, daß weder die berstende Stadt noch der Berg, der zu Staub wird, ja, nicht einmal die gespaltene Erde es aus seiner Starre aufrütteln können. Die Anspielungen in den Schriften sind enthüllt, die dort aufgezählten Zeichen sind offenbart, unaufhörlich erschallt der prophetische Ruf. Und doch sind alle bis auf jene, die Gott zu führen beliebte, verwirrt im Rausch ihrer Achtlosigkeit.

16:3 [38] Sei Zeuge, wie die Welt täglich von einem neuen Unheil heimgesucht wird. Ihre Trübsal wird immer tiefer. Seit dem Augenblick, da die Súriy-i-Ra'ís offenbart wurde, bis auf den heutigen Tag ist weder die Welt befriedet worden noch haben die Herzen ihrer Völker Ruhe gefunden. Einmal wurde sie durch Zank und Streit aufgerührt, ein andermal von Kriegen erschüttert; so ist sie hartnäckigen Krankheiten zum Opfer gefallen. Ihr Siechtum nähert sich einem Zustand völliger Hoffnungslosigkeit, weil der wahre Arzt gehindert wird, das Heilmittel zu reichen, während ungeschickte Quacksalber begünstigt werden und volle Handlungsfreiheit genießen. ... Der Staub des Aufruhrs hat die Herzen der Menschen umwölkt und ihre Augen mit Blindheit geschlagen. Bald werden sie die Folgen dessen spüren, was ihre Hände am Tage Gottes bewirkt haben. So warnt euch der Allunterrichtete, wie es Ihm Er gebot, der der Gewaltigste ist, der Allmächtige.




17

17:1 Bei Ihm, der die Große Verkündigung ist Der Allbarmherzige ist gekommen, bekleidet mit unzweifelhafter Herrschaft. Die Waage1 ist ins Lot gebracht, und alle, die auf Erden wohnen, sind versammelt. Der Posaunenruf2 ist erschallt, und siehe, alle Augen sind starr vor Entsetzen, und die Herzen aller in den Himmeln und auf Erden beben, ausgenommen jene, die der Hauch der Verse Gottes mit Leben erfüllte und die sich von allem gelöst haben.
1 vgl. Offb. 6:5, Qur'án 55:8, 57:26, 21:48, 7:9-10, 23:103-104, 101:7-9, 18:106
2 Qur'án 50:21, 50:43

17:2 [39] Dies ist der Tag, da die Erde ihre Botschaft kundtut. Die Übeltäter sind ihr zur Last, könntet ihr es doch begreifen. Der Mond eitlen Wahns ist gespalten, und der Himmel hat sich dicht mit Rauch umzogen. Wir sehen das Volk am Boden liegen, eingeschüchtert in Furcht vor deinem Herrn, dem Allmächtigen, dem Machtvollsten. Der Rufer hat gerufen, und die Menschen wurden hinweggerafft, so groß war die Kraft Seines Zornes. Das Volk zur Linken seufzt und jammert. Das Volk zur Rechten weilt in herrlichen Wohnungen; sie trinken den Wein, der in Wahrheit Leben ist, aus den Händen des Allbarmherzigen, und sie sind wahrlich die Glückseligen.

17:3 Die Erde wurde erschüttert und die Gebirge schwanden dahin und die Engel sind Reihe um Reihe vor Uns erschienen. Die meisten Menschen sind in ihrer Trunkenheit verwirrt und tragen auf ihren Gesichtern die Zeichen des Zornes. So haben Wir die Missetäter versammelt. Wir sehen, wie sie zu ihrem Götzen stürmen. Sprich: Niemand wird an diesem Tage vor Gottes Ratschluß sicher sein. Dies ist in der Tat ein Tag der Schmerzen. Wir zeigen ihnen ihre Verführer. Sie sehen sie und erkennen sie doch nicht, denn ihre Augen sind trunken. Sie sind in der Tat ein blindes Volk. Ihre Beweise sind die Verleumdungen, die sie geäußert haben; verdammt sind ihre Verleumdungen durch Gott, den Helfer in Gefahr, den Selbstbestehenden. Der Böse hat in ihren Herzen Unheil aufgerührt. Sie sind von einer Qual befallen, die keiner abwenden kann. Sie eilen zu den Gottlosen mit dem Verzeichnis der Frevler. So sind ihre Taten.

17:4 [40] Sprich: Die Himmel wurden zusammengefaltet, und die Erde ist in Seinem Griff, die Übeltäter wurden bei ihrem Stirnhaar1 erfaßt, und noch immer verstehen sie nicht. Sie trinken vom verfaulten Wasser und wissen es nicht. Sprich: Der Ruf ist erschallt, und die Menschen sind aus ihren Gräbern hervorgekommen; sie stehen auf und sehen sich um. Einige beeilen sich, an den Hof des Gottes der Gnade zu kommen, andere sind im Feuer der Hölle auf ihr Angesicht niedergefallen, während wieder andere in Verwirrung verloren sind. Die Verse Gottes wurden offenbart, und doch haben sie sich von ihnen abgewendet. Sein Beweis ist erbracht, und doch beachten sie ihn nicht. Und wenn sie das Antlitz des Allbarmherzigen sehen, wird ihr eigenes Gesicht trüb, derweil sie sich sorglos vergnügen. Sie eilen dem Feuer der Hölle zu und halten es für Licht. Fern von Gott sei, was sie sich unwissend einbilden! Sprich: Ob ihr frohlockt oder vor Zorn zerspringt, die Himmel sind gespalten und Gott ist herniedergekommen, bekleidet mit strahlender Herrschaft. Alles Erschaffene hört man rufen: »Das Reich ist Gottes, des Allmächtigen, des Allwissenden, des Allweisen.«
1 Qur'án 55:42

17:5 Wisse ferner, daß Wir in ein qualvolles Gefängnis geworfen wurden und von den Scharen der Tyrannei umringt sind, als Ergebnis dessen, was die Hände der Ungläubigen bewirkt haben. Doch die Freude, die dieser Jüngling gekostet hat, ist so groß, daß keine irdische Freude mit ihr vergleichbar ist. Bei Gott! Das Unrecht, das Ihm von der Hand des Unterdrückers widerfährt, vermag Sein Herz nie zu bekümmern, noch kann Ihn die Überlegenheit derer betrüben, die Seine Wahrheit verworfen haben.

17:6 Sprich: Leid ist ein Horizont für Meine Offenbarung. Die Sonne der Gnade strahlt hoch darüber und verströmt ein Licht, das weder die Wolken eitlen Menschenwahns noch der leere Trug des Angreifers verdunkeln können.

17:7 Folge du den Fußspuren deines Herrn und gedenke Seiner Diener so, wie Er Deiner gedenkt, unbeirrt vom Lärm der Achtlosen oder vom Schwert des Feindes. ... Verbreite weithin die Düfte deines Herrn und zaudere nicht, und wäre es weniger als ein Augenblick, im Dienste Seiner Sache. Es naht der Tag, da der Sieg deines Herrn, des Immervergebenden, des Großmütigsten, kund sein wird.




18

18:1 [41] Sprich: Wir haben die Ströme der göttlichen Äußerung von Unserem Throne ausgehen lassen, damit die zarten Kräuter der Weisheit und des Verstehens aus dem Grund eurer Herzen sprießen. Wollt ihr nicht dankbar sein? Wer es verschmäht, seinen Herrn anzubeten, soll zu denen gehören, die verworfen sind. So oft auch Unsere Verse wiederholt werden, sie verharren in ihrer hochmütigen Mißachtung und in ihren groben Verstößen gegen Sein Gesetz, und sie wissen es nicht. Was jene betrifft, die ihn anzweifeln: Schwarzer Rauch soll sie überschatten. »Die Stunde«1 ist über sie gekommen, während sie sich sorglos vergnügen. Sie wurden bei ihrem Stirnhaar2 erfaßt, und doch wissen sie es nicht.
1 vgl. Matth. 24:36, 42-44, 25:13; Joh. 5:25, 28; Apg. 1:7; Offb.3:3; Qur'án 6:32, 7:188, 12:108, 15:86, 18:22, 20:16, 22:56, 25:12, 30:13-15, 56 und zahlreiche andere Stellen.
2 Qur'án 55:42

18:2 Was kommen mußte, ist plötzlich da; sich, wie sie davor fliehen! Das Unvermeidliche ist eingetreten, bezeuge, wie sie es verwerfen! Dies ist der Tag, da jeder vor sich selbst flieht, wieviel mehr noch vor seinesgleichen, könntet ihr es doch erkennen! Sprich: Bei Gott! Der Posaunenruf1 ist erschallt, und siehe, ohnmächtig ist die Menschheit vor Uns niedergesunken! Der Herold hat laut gerufen, und der Bote des Gerichts hat Seine Stimme erhoben mit den Worten: »Das Reich ist Gottes, des Mächtigsten, des Helfers in Gefahr, des Selbstbestehenden!«
1 Qur'án 50:21, 50:43 : vgl. auch Íqán Seite 83 (Ausgabe 1978)

18:3 [42] Dies ist der Tag, da alle Augen vor Entsetzen erstarren sollen, der Tag, da die Herzen derer, die auf Erden wohnen, erzittern sollen, außer jenen, die dein Herr, der Allwissende, der Allweise, zu erretten beliebt. Alle Gesichter sind schwarz1 geworden bis auf die, denen der Gott der Barmherzigkeit ein strahlendes Herz gewährt hat. Trunken sind die Augen jener Menschen, die sich offen weigern, das Antlitz Gottes, des Allherrlichen, des Allgepriesenen, zu schauen.
1 vgl. Qur'án 39:61, 3:107 18:4
Sprich: Habt ihr nicht den Qur'án gelesen? Lest ihn, damit ihr vielleicht die Wahrheit findet, denn dieses Buch ist wahrhaftig der gerade Pfad. Es ist der Weg Gottes für alle, die in den Himmeln, und für alle, die auf Erden sind. Ließet ihr den Qur'án auch unbeachtet, der Bayán kann euch nicht für abgelegen gelten. Seht ihn offen vor euren Augen. Lest seine Verse, damit ihr euch vielleicht dessen enthaltet, was die Boten Gottes trauern und klagen läßt.

18:5 Eilt hervor aus euren Gräbern! Wie lange noch wollt ihr schlafen? Der zweite Posaunenruf ist erschallt. Auf wen schaut ihr? Dies ist euer Herr, der Gott des Erbarmens. Seht, wie ihr Seine Zeichen verleugnet! Die Erde erbebte mit gewaltigem Beben und hat ihre Last abgeworfen. Wollt ihr es nicht zugeben? Sprich: Wollt ihr nicht erkennen, daß die Berge wie Wollflocken1 wurden, daß die Menschen vor der ehrfurchtgebietenden Erhabenheit der Sache Gottes schwer in Bedrängnis gerieten? Seht doch, wie ihre Häuser leere Trümmer sind und sie selbst eine Schar Ertrunkener.
1 Qur'án 101:6

18:6 [43] Dies ist der Tag, da der Allbarmherzige in den Wolken des Wissens herabkam, bekleidet mit sichtbarer Herrschaft. Er weiß sehr wohl um der Menschen Taten. Er ist es, dessen Herrlichkeit niemand mißdeuten kann, könntet ihr es doch verstehen! Der Himmel jeder Religion wurde gespalten, die Erde menschlichen Begreifens klafft auseinander, und man sieht die Engel Gottes herniedersteigen. Sprich: Dies ist der Tag gegenseitiger Täuschung; wohin wollt ihr fliehen? Die Berge sind dahingeschwunden und die Himmel wurden zusammengefaltet,1 die ganze Erde ist in Seinem Griff, könntet ihr es doch verstehen! Wer kann euch schützen? Niemand, bei Ihm, dem Allbarmherzigen! Niemand außer Gott, dem Allmächtigen, dem Allherrlichen, dem Wohltätigen. jedes Weib, das eine Last im Leibe trug, hat sie ausgestoßen. Wir sehen die Menschen trunken an diesem Tage, dem Tag, da Menschen und Engel miteinander versammelt wurden.
1 vgl. Qur'án 39:68

18:7 Sprich: Gibt es noch einen Zweifel über Gott? Seht, wie Er vom Himmel Seiner Gnade herniedergekommen ist, gegürtet mit Macht und gekleidet mit Herrschaft! Gibt es noch einen Zweifel über Seine Zeichen? Öffnet eure Augen und seht Seinen klaren Beweis. Das Paradies ist euch zur Rechten nahegebracht, während die Hölle entfacht wurde. Seht ihre verzehrende Flamme! Eilt, in das Paradies einzutreten, zum Zeichen Unserer Barmherzigkeit für euch, und trinkt aus den Händen des Allbarmherzigen den Wein, der wahrhaft Leben ist.

18:8 Trinke mit gesundem Behagen, o Volk Bahás! Ihr seid wahrlich die, um die es wohl bestellt sein soll. Dies ist, was jene erreicht haben, die Gott nahe gekommen sind. Dies ist das strömende Wasser, das euch euer Herr, der Gott der Barmherzigkeit, im Qur'án und danach im Bayán als Lohn verheißen hat. Selig sind, die es trinken.

18:9 O Mein Diener, der du dein Angesicht Mir zugewandt hast! Danke Gott, daß Er dir dieses Tablet in dieses Gefängnis herabgesandt hat, damit du das Volk an die Tage deines Herrn, des Allherrlichen, des Allwissenden, gemahnen mögest. So haben Wir für dich mit den Wassern Unserer Weisheit und Äußerung die Grundlagen deines Glaubens geschaffen. Dies, wahrlich, ist das Wasser, worauf der Thron deines Herrn errichtet wurde: »Sein Thron stand auf den Wassern.«1 Bedenke dies im Herzen, damit du den Sinn verstehst. Sprich: Preis sei Gott, dem Herrn aller Welten.
1 vgl. Qur'án 11 :8


19

19:1 [44] 'aus Kitáb-i-Iqán' Jedem verständigen und erleuchteten Herzen ist es offenbar, daß Gott, die unerforschliche Wesenheit, das göttliche Sein, unermeßlich erhaben ist über jedes menschliche Kennzeichen wie körperliches Dasein, Aufstieg und Abstieg, Ausgang und Rückkehr. Fern sei es Seiner Herrlichkeit, daß des Menschen Zunge angemessen Sein Lob künden oder des Menschen Herz Sein unergründliches Mysterium erfassen könnte. Er ist und war von jeher in der altehrwürdigen Ewigkeit Seines Wesens verhüllt und wird in Seiner Wirklichkeit dem Schauen der Menschen ewiglich verborgen bleiben. »Keine Schau erfaßt Ihn, Er aber erfaßt alle Schaut Er ist der Scharfsinnige, der Allsehende.«1
1 Qur'án 6:103

19:2 Das Tor der Erkenntnis des Altehrwürdigen der Tage ist so vor dem Antlitz aller Wesen verschlossen. Darum hat der Quell unendlicher Gnade nach Seinem Spruch: »Seine Gnade ist größer denn alle Dinge; Meine Gnade hat sie alle umschlossen«1, jene leuchtenden Edelsteine der Heiligkeit aus dem Reiche des Geistes in der edlen Gestalt des menschlichen Tempels erscheinen und allen Menschen offenbar werden lassen, auf daß sie der Welt die Mysterien des unveränderlichen Seins schenken und ihr von Seinem reinen, unsterblichen Wesen künden.
1 Qur'án 7:157

19:3 [45] Diese geheiligten Spiegel, diese Aufgangsorte altehrwürdiger Herrlichkeit sind allesamt auf Erden die Vertreter Dessen, der innerster Kern, reinstes Wesen und letztes Ziel des Weltalls ist. Von ihm gehen ihre Erkenntnis und Macht aus, von ihm leitet sich ihre Herrschaft ab. Die Schönheit ihres Antlitzes ist nur eine Widerspiegelung Seines Bildes, ihre Offenbarung ein Zeichen Seiner unsterblichen Herrlichkeit. Sie sind die Schatzkammern göttlicher Erkenntnis, die Verwahrungsorte himmlischer Weisheit. Durch sie wird eine Gnade vermittelt, die unendlich ist, und durch sie wird das Licht enthüllt, das nimmer verlöschen kann. ... Diese Horte der Heiligkeit, diese Ersten Spiegel, die das Licht unvergänglicher Herrlichkeit widerstrahlen, sind nur ein Ausdruck von ihm, dem Unsichtbaren der Unsichtbaren. Durch die Offenbarung dieser Edelsteine göttlicher Tugend sind alle Namen und Eigenschaften Gottes wie Erkenntnis und Kraft, Oberhoheit und Herrschaft, Barmherzigkeit und Weisheit, Herrlichkeit, Freigebigkeit und Gnade enthüllt.

19:4 Diese Eigenschaften Gottes sind nicht und waren niemals bestimmten Propheten verliehen und anderen vorenthalten. Nein, alle Propheten Gottes, Seine wohlbegnadeten, Seine heiligen und erwählten Boten sind ohne Ausnahme die Träger Seiner Namen und die Verkörperungen Seiner Eigenschaften. Sie unterscheiden sich nur in der Stärke ihrer Offenbarung und in der unterschiedlichen Kraft ihres Lichtes. So hat Er offenbart: »Einige der Gesandten haben Wir die anderen überragen lassen.«1 1 Qur'án 2:257 19:5 Es ist daher offenkundig und einleuchtend dargetan, daß in den Tabernakeln dieser Propheten und Erwählten Gottes das Licht Seiner unendlichen Namen und erhabenen Eigenschaften widergestrahlt wird, ob das Licht einiger dieser Eigenschaften nach außen hin durch diese leuchtenden Tempel den Augen der Menschen enthüllt ist oder nicht. Daß eine bestimmte Eigenschaft Gottes durch diese Wesen der Loslösung nach außen hin nicht offenbart worden ist, besagt keineswegs, daß sie, die Aufgangsorte der Eigenschaften Gottes und Schatzkammern Seiner heiligen Namen, diese nicht wirklich besessen hätten. Darum sind diese erleuchteten Seelen, diese schönen Antlitze, allesamt mit allen Eigenschaften Gottes wie höchste Hoheit, Herrschaft und dergleichen ausgestattet, mögen sie auch dem äußeren Anschein nach aller irdischen Majestät beraubt sein. ...




20

20:1 [46] Wisse mit Bestimmtheit, daß der Unsichtbare in keiner Weise Sein Wesen Fleisch werden lassen und den Menschen enthüllen kann. Er ist und war immer unermeßlich erhaben über alles, was sich aufzählen oder wahrnehmen läßt. Von Seinem verborgenen Orte der Herrlichkeit aus verkündet unablässig Seine Stimme: »Wahrlich, Ich bin Gott. Es ist kein Gott außer Mir, dem Allwissenden, dem Allweisen. Ich habe Mich den Menschen offenbart und Ihn herabgesandt, der der Tagesanbruch der Zeichen Meiner Offenbarung ist. Durch Ihn ließ Ich die ganze Schöpfung bezeugen, daß es keinen Gott gibt außer Mir, dem Unvergleichlichen, dem Allunterrichteten, dem Allweisen.« Er, der ewig vor den Augen der Menschen verborgen bleibt, kann nie anders als durch Seine Manifestation erkannt werden, und Seine Manifestation kann keinen größeren Beweis für die Wahrheit ihrer Sendung erbringen als den Beweis Ihrer eigenen Person.




21 'aus dem Lawh-i-Salmán'

21:1 [47] O Salmán! Das Tor zur Erkenntnis des Altehrwürdigen Seins ist immer vor den Menschen verschlossen gewesen und wird es für immer bleiben. Kein menschliches Begreifen wird jemals zu Seinem heiligen Hofe Zutritt gewinnen. Als Zeichen Seiner Barmherzigkeit und als Beweis Seiner Gnade hat Er jedoch den Menschen die Sonnen Seiner göttlichen Führung, die Sinnbilder Seiner göttlichen Einheit offenbart und hat verfügt, daß die Erkenntnis dieser geheiligten Wesen mit der Erkenntnis Seines eigenen Selbstes gleichbedeutend sei. Wer sie erkennt, hat Gott erkannt. Wer auf ihren Ruf hört, hat auf die Stimme Gottes gehört, und wer die Wahrheit ihrer Offenbarung bezeugt, hat die Wahrheit Gottes selbst bezeugt. Wer sich von ihnen abwendet, hat sich von Gott abgewandt, und wer nicht an sie glaubt, hat nicht an Gott geglaubt. Jeder von ihnen ist der Pfad Gottes, der diese Welt mit den Reichen der Höhe verbindet, und das Banner Seiner Wahrheit für alle in den Reichen der Erde und des Himmels. Sie sind die Manifestationen Gottes unter den Menschen, die Beweise Seiner Wahrheit und die Zeichen Seiner Herrlichkeit.





22 'aus dem Kitáb-i-Iqán'

22:1 [48] Die Treuhänder Gottes erscheinen den Völkern der Erde als die Träger einer neuen Botschaft. Da diese Vögel des unvergänglichen Thrones alle aus dem Himmel des Willens Gottes herabgesandt sind, und da sie alle sich erheben, Seinen unwiderstehlichen Glauben zu verkünden, sind sie wie eine Seele und ein Wesen anzusehen. Denn sie alle trinken aus dem gleichen Kelch der Liebe Gottes, und alle haben sie teil an der Frucht des gleichen Baumes der Einheit.

22:2 Alle Manifestationen Gottes haben eine zweifache Stufe. Die eine ist die Stufe reiner Geistigkeit und Wesenseinheit. In dieser Hinsicht bist du, wenn du sie alle mit einem Namen benennst und ihnen dieselben Eigenschaften zuschreibst, nicht von der Wahrheit abgeirrt. So hat Er offenbart: »Keinen Unterschied machen Wir zwischen Seinen Boten.«1 Denn sie rufen allesamt die Erdenmenschen auf, die Einheit Gottes anzuerkennen, und verkünden ihnen den Kawthar unendlicher Gnade und Gute. Sie alle sind mit dem Gewande der Prophetenschaft bekleidet und mit dem Mantel der Herrlichkeit beehrt. Darum hat Muhammad, der Punkt des Qur'án, offenbart: »Ich bin alle Propheten.« Ebenso spricht Er: »Ich bin der erste Adam, Noah, Moses und Jesus.« Ähnliches erklärte auch der Imám 'Alí. Aussprüche wie diese, welche die Wesenseinheit dieser Erklärer der Einheit verkünden, gehen aus von den Brunnquellen der unsterblichen Gottesworte und den Schatzkammern der Perlen göttlicher Erkenntnis; sie sind in den Heiligen Schriften niedergelegt. Diese Gestalten sind die Empfänger des göttlichen Befehls und die Aufgangsorte Seiner Offenbarung. Diese Offenbarung ist erhaben über die Schleier der Vielheit und über die Begrenzungen der Zahl. So spricht Er: »Unsere Sache ist nur eine.«2 Da die Sache eine und dieselbe ist, muß auch ihr jeweiliger Träger einer und derselbe sein. Ebenso haben die Imáme des muslimischen Glaubens, diese Leuchten der Gewißheit, gesagt: »Muhammad ist unser Erster, Muhammad ist unser Letzter, Muhammad ist unser alles.«
1 Qur'án 2:137
2 Qur'án 54:51

22:3 [49] So ist dir klar und deutlich, daß alle Propheten Tempel der Sache Gottes sind, die in verschiedener Tracht erscheinen. Wenn du mit scharfem Auge beobachtest, wirst du sehen, daß sie alle im selben Heiligtum wohnen, sich zum selben Himmel aufschwingen, auf demselben Throne sitzen, dieselbe Sprache sprechen und denselben Glauben verkünden. Solcher Art ist die Einheit dieser Wesen des Daseins, dieser Leuchten unendlichen und unermeßlichen Glanzes! Wenn darum eine dieser Manifestationen der Heiligkeit verkündet: »Ich bin die Wiederkunft aller Propheten«, so spricht Sie gewißlich die Wahrheit. Ebenso ist in jeder folgenden Offenbarung die Wiederkunft der früheren Offenbarung eine festbegründete Tatsache. ...

22:4 Die andere Stufe ist die der Unterscheidung, sie gehört der Welt der Schöpfung und ihren Begrenzungen an. In dieser Hinsicht hat jede Manifestation Gottes eine ausgeprägte Individualität, eine genau vorgezeichnete Sendung, eine vorherbestimmte Offenbarung und besonders gegebene Begrenzungen. Eine jede von ihnen ist unter einem anderen Namen bekannt, ist durch eine andere Eigenschaft gekennzeichnet, erfüllt eine bestimmte Sendung und ist mit einer besonderen Offenbarung betraut. So wie Er spricht: »Einige der Sendboten haben Wir die anderen überragen lassen. Zu einigen hat Gott gesprochen, einige hat Er erhoben und erhöht. Und Jesu, dem Sohn Marias, verliehen Wir offenbare Zeichen und stärkten Ihn mit dem Heiligen Geist.«1 1 Qur'án 2:254
22:5 [50] Durch diese Verschiedenheit ihrer Stufe und Sendung kommt es, daß die Worte und Aussprüche, die von diesen Quellen göttlicher Erkenntnis strömen, scheinbar voneinander abweichen und verschieden sind. Dagegen sind in den Augen derer, die in die Mysterien göttlicher Weisheit eingeweiht sind, alle ihre Aussprüche in Wirklichkeit nur Ausdruck einer Wahrheit. Da die meisten Menschen diese Stufen, auf die Wir hingewiesen haben, nicht richtig einzuschätzen vermögen, fühlen sie sich verwirrt und bestürzt angesichts der verschiedenartigen Aussprüche der Manifestationen, die doch in ihrem Wesen ein und dieselbe sind.

22:6 Es ist seit jeher offenkundig, daß alle diese Unterschiede in der Sprechweise den Unterschieden in der Stufe beizumessen sind. So sind, vom Standpunkt ihrer Einheit und erhabenen Loslösung aus betrachtet, die Kennzeichen Gottheit, Göttlichkeit, höchste Einzigkeit und innerstes Sein von jeher und auch heute auf diese wahrsten Wesen des Daseins anwendbar, da sie ja alle auf dem Throne göttlicher Offenbarung weilen und den Sitz göttlicher Verborgenheit einnehmen. Durch ihr Erscheinen ist die Offenbarung Gottes offenkundig geworden, durch ihr Antlitz die Schönheit Gottes enthüllt. So geschieht es, daß die Sprache Gottes selbst aus dem Munde dieser Manifestationen des göttlichen Seins vernommen wird.

22:7 Im Lichte ihrer zweiten Stufe betrachtet, der Stufe der Auszeichnung, der Unterscheidung, der zeitlichen Begrenzungen, der Kennzeichen und Maßstäbe, bekunden sie unbedingte Dienstbarkeit, äußerste Armut und völlige Auslöschung des Selbstes. So hat Er gesprochen: »Ich bin der Diener Gottes, Ich bin nur ein Mensch wie ihr.«1 ...
1 vgl. Qur'án 19:31 und 18:111, 41:7

22:8 [51] Würde eine der allumfassenden Manifestationen Gottes erklären: »Ich bin Gott!«, so spräche Sie gewißlich wahr, und es gäbe darüber keinen Zweifel. Denn es ist wiederholt dargetan worden, daß durch ihre Offenbarung, ihre Eigenschaften und Namen die Offenbarung Gottes, seine Namen und Seine Eigenschaften in der Welt offenkundig gemacht sind. So hat Er enthüllt: »Jene Pfeile waren von Gott, nicht von Dir!«1 Und ebenso spricht Er: »Wahrlich, die Dir Treue gelobten, gelobten sie in Wirklichkeit Gott.«2
1 Qur'án 8:17
2 Qur'án 48:11
Würde einer von ihnen den Ausspruch tun: »Ich bin der Gesandte Gottes«, so spräche Er gleichfalls die Wahrheit, die unzweifelhafte Wahrheit. So spricht Er: »Muhammad ist nicht der Vater irgendeines Menschen unter euch, sondern Er ist der Gesandte Gottes.« In diesem Lichte gesehen, sind sie alle nur Gesandte jenes vollkommenen Königs, jener unwandelbaren Wesenheit. Würden sie alle verkünden: »Ich bin das Siegel der Propheten«,1 so sprächen sie gewiß nichts als die Wahrheit, erhaben über den leisesten Schatten eines Zweifels. Denn sie sind alle nur eine Person, eine Seele, ein Geist, ein Wesen, eine Offenbarung. Sie alle sind die Manifestationen des »Anfangs« und des »Endes«, des »Ersten« und des »Letzten«, des »Sichtbaren« und des »Verborgenen«,2 - all dies kommt Ihm zu, Ihm, dem innersten Geist der Geister und dem ewigen Wesen der Wesen. Und würden sie sagen: »Wir sind die Diener Gottes,« so ist auch dies eine offenkundige, unbestreitbare Tatsache. Denn sie haben sich im äußersten Zustand des Dienens offenbart, eines Dienens, wie es wohl kein Mensch je erreichen kann. Darum haben diese Wesen des Daseins in Augenblicken, da sie tief in die Meere altehrwürdiger und ewigwährender Heiligkeit untertauchten, oder wenn sie zu den erhabensten Höhen göttlicher Mysterien emporstiegen, den Anspruch erhoben, daß ihre Sprache die Stimme der Gottheit, der Ruf Gottes selbst sei.
1 Qur'án 33:41
2 Qur'án 57:4

22:9 [52] Wäre das Auge der Einsicht geöffnet, so würde es erkennen, daß sie sich in eben diesem Zustand als völlig ausgelöscht und nicht bestehend betrachten vor dem Antlitz Dessen, welcher der Alldurchdringende, der Unbestechliche ist. Mich dünkt, sie haben sich ganz wie ein Nichts angesehen und ihre Erwähnung an jenem heiligen Hof als einen Akt der Gotteslästerung erachtet. Denn die leisesten Einflüsterungen des Selbstes sind an einem solchen Hof ein Beweis von Selbstbetonung und Eigendasein. In den Augen derer, die an diesen Hof gelangen, ist eine derartige Regung schon ein schweres Vergehen. Wieviel schwerer wäre es, würde in dieser Gegenwart etwas anderes erwähnt werden, würden des Menschen Herz, Zunge, Gemüt oder Seele von etwas anderem eingenommen werden als von dem Vielgeliebten, würden seine Augen ein anderes Antlitz betrachten als Seine Schönheit, würde sein Ohr einer anderen Melodie sich zuneigen als Seiner Stimme und würden seine Füße einen anderen Pfad gehen als Seinen Pfad. ...

22:10 Kraft dieser Stufe erheben sie für sich den Anspruch, die Stimme der Gottheit und dergleichen zu sein, während sie kraft ihrer Stufe als Gottgesandte sich als die Gesandten Gottes erklären. In jedem Fall tun sie einen Ausspruch, der den Gegebenheiten des Augenblicks angepaßt ist, und schreiben alle diese Erklärungen sich selbst zu, Erklärungen, die sich vom Reich göttlicher Offenbarung bis zum Reich der Schöpfung erstrecken und vom Bereich der Göttlichkeit bis zum Bereich irdischen Daseins. Daher kommt es, daß alle ihre Aussprüche, ob sie dem Bereich der Gottheit, des Herrn, des Propheten, des Gottgesandten, des Hüters, des Apostels oder des Dieners zugehören, alle ohne den Schatten eines Zweifels wahr sind. So müssen diese Sprüche, die Wir zur Stützung Unseres Beweises angeführt haben, aufmerksam erwogen werden, damit die voneinander abweichenden Worte der Manifestationen des Unsichtbaren und der Morgendämmerungen der Heiligkeit nicht länger die Seele erregen und den Geist verwirren.




23

23:1 [53] Betrachte die früheren Geschlechter. Bezeuge, wie sich jedesmal, wenn Er, das Tagesgestirn göttlicher Großmut, das Licht Seiner Offenbarung über die Welt ergoß, die Menschen Seiner Zeit gegen Ihn erhoben und Seine Wahrheit verwarfen. Die als Führer der Menschen galten, waren ständig bemüht, ihre Anhänger zu hindern, sich Ihm, dem Meer der grenzenlosen Güte Gottes, zuzuwenden.

23:2 Sieh, wie das Volk Abraham, den Freund Gottes, auf das Urteil hin, das die Priester Seiner Zeit fällten, ins Feuer warf, wie sie Moses, der mit dem Allmächtigen Zwiesprache hielt, als Lügner und Verleumder anklagten. Bedenke, wie Jesus, der Geist Gottes, trotz Seiner äußersten Sanftmut und vollkommenen Herzensgüte von Seinen Feinden behandelt wurde. So heftig war der Widerstand, dem Er, das Wesen des Seins, der Herr des Sichtbaren und des Unsichtbaren, gegenübertreten mußte, daß Er nirgends Sein Haupt niederlegen konnte. Unaufhörlich wanderte Er von Ort zu Ort, jeder festen Bleibe beraubt. Überlege, was Muhammad widerfuhr, dem Siegel der Propheten, möge das Leben aller anderen ein Opfer für Ihn sein! Wie schwer waren die Leiden, welche die Führer des jüdischen Volkes und der Götzendiener um Seiner Verkündigung der Einheit Gottes und um der Wahrheit Seiner Botschaft willen auf Ihn, den höchsten Herrn aller, herabregnen ließen! Bei der Gerechtigkeit Meiner Sache! Meine Feder stöhnt und alles Erschaffene weint bittere Tränen über das Leid, das Er aus den Händen derer erlitt, die das Bündnis Gottes gebrochen, Sein Testament verletzt, Seine Beweise verworfen und Seine Zeichen bezweifelt haben. So berichten Wir dir vom Geschehen vergangener Tage; vielleicht kannst du es verstehen.

23:3 [54] Du weißt, wie schwer die Propheten Gottes, Seine Boten und Auserwählten, heimgesucht worden sind. Denke ein wenig über den Beweggrund und die Ursache einer solchen Verfolgung nach. Zu keiner Zeit und in keiner Sendung sind die Propheten Gottes der Lästerung ihrer Feinde, der Grausamkeit ihrer Unterdrücker, der Anklage durch die Gelehrten ihres Zeitalters, die unter dem Mantel der Aufrichtigkeit und Frömmigkeit auftraten, entronnen. Tag und Nacht erlitten sie solche Qualen, wie niemand sie ermessen kann, außer dem Wissen des einen, wahren Gottes - gepriesen sei Seine Herrlichkeit!

23:4 Betrachte diesen Unterdrückten! Die klarsten Beweise bezeugen die Wahrheit Seiner Sache; die Prophezeiungen, die Er in unmißverständlicher Sprache verkündet hat, sind erfüllt. Obwohl Er keineswegs zu den Gelehrten gehört, obwohl ungeschult und unerfahren in den unter Geistlichen üblichen Disputationen, hat Er die Schauer Seines mannigfaltigen, von Gott eingegebenen Wissens auf die Menschen verströmt. Und doch, sich, wie dieses Geschlecht Seine Autorität verworfen und sich gegen Ihn empört hat! Während des größten Teils Seines Lebens ist Er in den Krallen Seiner Feinde leidvoll geprüft worden. Ihren Höhepunkt haben Seine Leiden jetzt in diesem qualvollen Gefängnis erreicht, in das Ihn Seine Unterdrücker ohne jedes Recht geworfen haben. Gott gebe, daß du mit durchdringendem Blick und strahlendem Herzen die Dinge wahrnimmst, die geschehen sind und sich noch ereignen, daß du sie im Herzen überdenkst und daß du erkennst, was die meisten Menschen an diesem Tage wahrzunehmen versäumt haben. So Gott will, wird Er dich befähigen, den süßen Duft Seines Tages einzuatmen, teilzuhaben an den grenzenlosen Ausgießungen Seiner Gnade, dich durch Seine gütige Gunst satt zu trinken aus dem größten Meere, das an diesem Tage im Namen des Altehrwürdigen Königs wogt, und so fest und unerschütterlich wie der Fels in Seiner Sache zu bleiben.

23:5 Sprich: Ruhm sei Dir, der Du alle Heiligen ihre Hilflosigkeit vor den mannigfaltigen Offenbarungen Deiner Macht bekennen und jeden Propheten seine Nichtigkeit vor dem Strahlenglanz Deiner bleibenden Herrlichkeit zugeben ließest! Ich flehe zu Dir bei Deinem Namen, der die Tore des Himmels aufgeschlossen und die Scharen der Höhe mit Entzücken erfüllt hat, befähige mich, Dir an diesem Tage zu dienen, und gib mir Kraft, das zu halten, was Du in Deinem Buche verordnet hast. Du weißt, o mein Herr, was in mir ist, ich aber weiß nicht, was in Dir ist. Du bist der Allwissende, der alles Kennende.




24

24:1 [55] Hütet euch, o ihr, die ihr an die Einheit Gottes glaubt, daß ihr nicht versucht werdet, Unterschiede zwischen den Manifestationen Seiner Sache zu machen oder die Zeichen herabzusetzen, die ihre Offenbarung begleitet und verkündet haben. Dies ist in der Tat die wahre Bedeutung göttlicher Einheit, gehörtet ihr doch zu denen, die diese Wahrheit verstehen und an sie glauben! Seid überdies versichert, daß die Werke und Taten aller und jeder dieser Manifestationen Gottes, ja alles, was immer zu ihnen gehört und was immer sie in der Zukunft verkünden mögen, von Gott bestimmt und eine Widerspiegelung Seines Willens und Seiner Absicht sind. Wer immer den geringsten Unterschied macht zwischen ihren Personen, ihren Worten, ihren Botschaften, ihren Taten und ihrer Lebensweise, hat wahrlich nicht an Gott geglaubt, hat Seine Zeichen zurückgewiesen und die Sache Seiner Boten verraten.




25

25:1 [56] Es ist klar, daß jedes Zeitalter, in dem eine Manifestation Gottes gelebt hat, von Gott bestimmt ist und in gewissem Sinne als Gottes festgesetzter Tag bezeichnet werden kann. Dieser Tag ist jedoch einzigartig und muß von den vorangegangenen unterschieden werden. Die Bezeichnung »Siegel der Propheten«1 enthüllt klar seine hohe Stufe. Der prophetische Zyklus ist wahrlich beendet. Nun ist Er, der Ewige Wahrheit, gekommen. Er hat das Banner der Macht aufgerichtet und verströmt den ungetrübten Glanz Seiner Offenbarung über die Welt.
1 Qur'án 33:41



26

26:1 [57] Lobpreis sei Gott, dem Allbesitzenden, dem König unvergleichlicher Herrlichkeit, ein Lobpreis, der unermeßlich hoch über dem Begreifen alles Erschaffenen steht, und der erhaben ist über die Fassungskraft des menschlichen Verstandes. Niemand außer Ihm war jemals fähig, Seinen Lobpreis angemessen zu singen, noch wird es jemals einem Menschen gelingen, das volle Maß Seiner Herrlichkeit zu beschreiben. Wer kann behaupten, die Höhen Seines erhabenen Wesens erreicht zu haben, und welcher Verstand kann die Tiefen Seines unergründlichen Geheimnisses ermessen? Aus jeder Verkündigung, die dem Quell Seiner Herrlichkeit entsprang, erschienen heilige, nie endende Beweise unvorstellbaren Strahlenglanzes, und jeder Offenbarung Seiner unbesiegbaren Macht entströmten Meere ewigen Lichtes. Wie unermeßlich erhaben sind die wundersamen Zeugnisse Seiner allmächtigen Herrschaft; ein Schimmer davon, wenn er sie auch nur berührte, wurde alle in den Himmeln und auf Erden völlig verzehren! Wie unbeschreiblich erhaben sind die Beweise Seiner vollendeten Macht! Ein einziges Zeichen davon, wie unbedeutend es auch sein mag, muß die Fassungskraft all dessen übersteigen, was von Anfang an, der keinen Anfang hat, ins Dasein gerufen wurde oder in der Zukunft bis zum Ende, das kein Ende hat, erschaffen werden wird. Alle Verkörperungen Seiner Namen irren durch die Wildnis des Suchens, durstig und begierig, Sein Wesen zu entdecken, und alle Offenbarer Seiner Eigenschaften flehten Ihn vom Sinai der Heiligkeit aus an, Sein Geheimnis zu enthüllen.

26:2 Ein Tropfen aus dem wogenden Meere Seiner endlosen Gnade hat die ganze Schöpfung mit der Zierde des Daseins geschmückt, und ein Lufthauch aus Seinem unvergleichlichen Paradiese hat alles Sein mit dem Gewande Seiner Heiligkeit und Herrlichkeit bekleidet. Ein Funke aus der unergründlichen Tiefe Seines unumschränkten, alldurchdringenden Willens hat aus völligem Nichts eine Schöpfung ins Dasein gerufen, unendlich in ihrer Ausdehnung und unvergänglich in ihrer Dauer. Die Wunder Seiner Großmut können niemals enden, und der Strom Seiner barmherzigen Gnade kann niemals aufgehalten werden. Sein Schöpfungsakt hatte keinen Anfang und kann kein Ende haben.

26:3 [58] In jedem Zeitalter und Zyklus hat Er durch das strahlende Licht, das die Manifestationen Seines wundersamen Wesens verbreiten, alle Dinge neu geschaffen, damit nichts, was in den Himmeln und auf Erden die Zeichen Seiner Herrlichkeit widerspiegelt, der Ströme Seiner Barmherzigkeit beraubt sei, noch ohne Hoffnung auf die Schauer Seiner Gunst bleibe. Wie allumfassend sind die Wunder Seiner grenzenlosen Huld! Sieh, wie sie die ganze Schöpfung durchdringen. So stark ist ihre Wirkkraft, daß kein einziges Atom im ganzen Weltall zu finden ist, das nicht die Beweise Seiner Macht bekundet, Seinen heiligen Namen verherrlicht und Ausdruck des strahlenden Lichtes Seiner Einheit ist. So vollkommen und umfassend ist Seine Schöpfung, daß kein Verstand, so scharf er auch sei, und kein Herz, wie rein auch immer, das unbedeutendste Seiner Geschöpfe in seinem Wesen jemals erfassen, wieviel weniger das Geheimnis Dessen ergründen können, der die Sonne der Wahrheit, das unsichtbare, unerkennbare Wesen ist. Die Vorstellungen der frömmsten Mystiker, die Bildung der Geistesfürsten unter den Menschen, das höchste Lob, das des Menschen Zunge oder Feder ausdrücken können, sind alle die Frucht des begrenzten menschlichen Verstandes und durch dessen Beschränkungen bedingt. Zehntausend Propheten, jeder ein Moses, sind auf dem Sinai ihres Suchens wie vom Donner gerührt durch Seine verbietende Stimme: »Du sollst Mich niemals schauen!«, während eine Myriade Sendboten, jeder so groß wie Jesus, bestürzt vor ihren himmlischen Thronen stehen bei dem Verbot: »Mein Wesen sollst du niemals begreifen!« Seit unvordenklichen Zeiten ist Er in der unaussprechlichen Heiligkeit Seines erhabenen Selbstes verschleiert gewesen, und ewig wird Er in dem undurchdringlichen Geheimnis Seines unerkennbaren Wesens verhüllt sein. jeder Versuch, zu einem Verständnis Seiner unerreichbaren Wirklichkeit zu gelangen, endet in vollkommener Verwirrung, und jedes Bemühen, Seinem erhabenen Selbst zu nahen und Sein Wesen zu schauen, führt zu Hoffnungslosigkeit und Fehlschlag.

26:4 [59] Wie verwirrend ist für mich, bedeutungslos wie ich bin, der Versuch, die geheiligten Tiefen Deines Wissens auszuloten! Wie vergeblich ist mein Bemühen, mir das Ausmaß der Macht vorzustellen, die Deinem Werke, der Offenbarung Deiner schöpferischen Kraft, innewohnt! Wie kann mein Auge, das nicht die Fähigkeit besitzt, sich selbst zu sehen, beanspruchen, Dein Wesen erkannt zu haben, und wie kann mein Herz, machtlos, die Bedeutung seiner eigenen Möglichkeiten zu erfassen, sich anmaßen, Deine Natur begriffen zu haben? Wie kann ich behaupten, Dich erkannt zu haben, wenn die ganze Schöpfung durch Dein Geheimnis verwirrt ist, und wie kann ich zugeben, Dich nicht erkannt zu haben, wenn das ganze Weltall Deine Gegenwart verkündet und Deine Wahrheit bezeugt? Die Tore Deiner Gnade waren seit aller Ewigkeit geöffnet, der Weg zu Deiner Gegenwart war allem Erschaffenen immer offen, und die Offenbarungen Deiner unvergleichlichen Schönheit sind zu allen Zeiten den Wirklichkeiten aller Wesen, der sichtbaren wie der unsichtbaren, aufgeprägt. Doch ungeachtet dieser gnädigsten Gunst, dieser vollkommenen, vollendeten Gabe, drängt es mich zu bezeugen, daß Dein Hof der Heiligkeit und Herrlichkeit unermeßlich erhaben ist über das Wissen aller außer Dir selbst, und daß das Geheimnis Deiner Gegenwart jedem Verstand außer dem Deinen unergründlich ist. Niemand außer Dir kann das Geheimnis Deines Wesens enthüllen, und nichts außer Deiner alles überragenden Wesenheit kann die Wirklichkeit Deines unerforschlichen Seins begreifen. Wie groß ist die Zahl jener himmlischen, allherrlichen Wesen, die in der Wildnis ihrer Trennung von Dir alle Tage ihres Lebens umherwanderten und am Ende verfehlten, Dich zu finden! Wie groß ist die Menge der geheiligten, unsterblichen Seelen, die verloren und verwirrt waren, als sie in der Wüste des Forschens Dein Antlitz zu erblicken suchten! Zu Myriaden zählen, die Dich glühend lieben, die in der verzehrenden Flamme des Fernseins von Dir dahinsinken und vergehen, und zahllos sind die gläubigen Seelen, die willig ihr Leben hingaben in der Hoffnung, das Licht Deines Antlitzes zu schauen. Die Seufzer und Klagen dieser sehnenden Herzen, die nach Dir lechzen, können Deinen heiligen Hof niemals erreichen, noch kann der Jammer der Wanderer, die danach dürsten, vor Dein Antlitz zu treten, zu Deinem Sitze der Herrlichkeit gelangen.




27

27:1 [60] Aller Preis sei der Einheit Gottes, und alle Ehre sei Ihm, dem höchsten Herrn, dem unvergleichlichen, allherrlichen Herrscher des Weltalls, der aus völligem Nichtsein die Wirklichkeit aller Dinge erschuf, der aus dem Nichts die lautersten, feinsten Elemente Seiner Schöpfung ins Dasein rief, der Seine Geschöpfe vor der Erniedrigung des Fernseins und den Gefahren endgültigen Ausgelöschtseins errettet und sie in Sein Reich unzerstörbarer Herrlichkeit aufgenommen hat. Nichts außer Seiner allumfassenden Gnade und Seiner alldurchdringenden Barmherzigkeit hätte dies jemals vollbringen können. Wie sonst hätte es reinem Nichts gelingen können, aus sich selbst heraus Wert und Fähigkeit zu erlangen, um aus dem Stande des Nichtseins in das Reich des Seins zu treten?

27:2 Nachdem Er die Welt und alles, was darin lebt und webt, erschaffen hatte, wünschte Er durch das unmittelbare Wirken Seines unumschränkten, höchsten Willens, dem Menschen die einzigartige Auszeichnung und Fähigkeit zu verleihen, Ihn zu erkennen und zu lieben - eine Fähigkeit, die notwendigerweise als der gesamten Schöpfung zugrunde liegender schöpferischer Antrieb und Hauptzweck anzusehen ist. ... Auf die innerste Wirklichkeit jedes erschaffenen Dinges hat Er das Licht eines Seiner Namen ergossen; jedes hat Er zum Empfänger der Herrlichkeit einer Seiner Eigenschaften gemacht. Die Wirklichkeit des Menschen jedoch hat Er zum Brennpunkt für das Strahlen aller Seiner Namen und Eigenschaften und zum Spiegel Seines eigenen Selbstes erkoren. Aus allem Erschaffenen ist allein der Mensch zu einer so großen Gunst, einer so dauerhaften Gabe auserwählt worden.

27:3 [61] Diese Kräfte, mit denen die Sonne göttlicher Großmut, die Quelle himmlischer Führung, die Wirklichkeit des Menschen begabt hat, liegen jedoch verborgen in ihm, gleichwie die Flamme in der Kerze verborgen ist und die Lichtstrahlen als Möglichkeit in der Lampe vorhanden sind. Der Glanz dieser Kräfte kann durch weltliche Wünsche verdunkelt werden, wie das Licht der Sonne unter dem Staub und Schmutz, die den Spiegel bedecken, verborgen bleiben kann. Weder die Kerze noch die Lampe können durch eigenes Bemühen und ohne Hilfe entzündet werden, noch ist es dem Spiegel jemals möglich, sich selbst von seinem Schmutze zu befreien. Es ist klar und offenkundig, daß die Lampe niemals brennen wird, ehe ein Feuer in ihr entzündet ist, und der Spiegel niemals das Bild der Sonne wiedergeben noch ihr Licht und ihren Glanz widerspiegeln kann, ehe nicht der Schmutz von seiner Oberfläche getilgt ist.

27:4 [62] Und da es kein Band unmittelbaren Umgangs geben kann, das den einen, wahren Gott an Seine Schöpfung bindet, da keinerlei Ähnlichkeit zwischen dem Vergänglichen und dem Ewigen, dem Bedingten und dem Absoluten bestehen kann, hat Er bestimmt, daß in jedem Zeitalter und in jeder Sendung eine reine, unbefleckte Seele in den Reichen von Erde und Himmel offenbar werde. Diesem feinen, geheimnisvollen, durchgeistigten Wesen hat Er eine zweifache Natur zugeteilt: die körperliche, die der Welt des Stoffes angehört, und die geistige, die aus Gottes eigener Substanz geboren ist. Er hat Ihm ferner eine doppelte Stufe verliehen. Die erste Stufe, die sich auf Seine innerste Wirklichkeit bezieht, stellt Ihn dar als Den, dessen Stimme die Stimme Gottes selbst ist. Dafür zeugt die Überlieferung: »Mannigfach und geheimnisvoll ist Meine Verbindung mit Gott. Ich bin Er, und Er ist Ich, außer daß Ich bin, der Ich bin, und Er ist, der Er ist.« Und in gleicher Weise die Worte: »Erhebe dich, o Muhammad, denn siehe, der Liebende und der Geliebte sind miteinander vereint und eins geworden in Dir.« In ähnlicher Weise spricht Er: »Es gibt keinerlei Unterschied zwischen Dir und Ihnen, außer daß Sie Deine Diener sind.«1 Die zweite Stufe ist die menschliche Stufe, die durch folgende, Verse erläutert wird: »Ich bin nur ein Mensch wie ihr.«2 »Sprich: Preis sei meinem Herrn! Bin ich mehr als ein Mensch, ein Apostel?«3 Diese Wesen der Loslösung, diese strahlenden Wirklichkeiten sind die Kanäle der alldurchdringenden Gnade Gottes. Vom Lichte unfehlbarer Führung geleitet, ausgestattet mit höchster Herrschaft, haben Sie den Auftrag, sich des belebenden Einflusses Ihrer Worte, der Ausgießungen Ihrer unfehlbaren Gnade, des heiligenden Hauches Ihrer Offenbarung zu bedienen, um jedes sich sehnende Herz, jeden empfänglichen Geist vom Schmutz und Staub irdischer Sorgen und Beschränkungen zu reinigen. Dann, und nur dann wird das von Gott anvertraute Pfand, das in der Wirklichkeit des Menschen ruht, strahlend wie das aufsteigende Gestirn göttlicher Offenbarung aus dem Schleier der Verborgenheit hervortreten und das Banner seiner offenbaren Herrlichkeit hoch auf den Gipfeln der Menschenherzen aufrichten.
1 Aus dem »Gebet für den Monat Rajab«, offenbart durch den »Huj-ja« (der 12. verborgene Imám) und den Gläubigen übermittelt durch »das Zweite Tor« 'Abú-Ja'far Muhammad Ibn 'Uthmán; siehe Erläuterungen zu »Überlieferung«
2 vgl. Qur'án 18:111
3 Qur'án 17:94

27:5 [63] Aus den vorhergehenden Abschnitten und Hinweisen ist zweifellos klar geworden, daß in den Reichen von Erde und Himmel notwendigerweise ein Lebewesen offenbart werden muß, das als Manifestation und Träger für die Übermittlung der Gnade der Gottheit selbst, des höchsten Herrn alles Erschaffenen, wirken soll. Durch die Lehren dieser Sonne der Wahrheit wird jeder Mensch fortschreiten und sich entwickeln, bis er die Stufe erreicht, auf der er alle in ihm verborgenen Kräfte offenbaren kann, mit denen sein innerstes, wahres Selbst begabt worden ist. Zu eben diesem Zweck sind in jedem Zeitalter und in jeder Sendung die Propheten Gottes und Seine Auserwählten unter den Menschen erschienen und haben eine Kraft gezeigt, wie sie von Gott geboren ist, und eine Macht, wie sie nur der Ewige offenbaren kann.

27:6 Kann ein Mensch mit gesundem Verstande sich ernstlich vorstellen, daß in Anbetracht gewisser Worte, deren Sinn er nicht begreifen kann, das Tor der unendlichen Führung Gottes jemals vor den Menschen verschlossen sein könnte? Kann er sich für diese göttlichen Leuchten, diese strahlenden Lichter, einen Anfang oder ein Ende ausdenken? Welche Wasserflut läßt sich mit dem Strom Seiner allumfassenden Gnade vergleichen, welche Wohltat kann die Beweise einer so großen, durchdringenden Barmherzigkeit übertreffen? Es kann kein Zweifel daran bestehen, daß die Welt, würde ihr einen Augenblick lang die Flut Seiner Barmherzigkeit und Gnade entzogen, völlig zugrunde ginge. Aus diesem Grunde waren die Tore göttlicher Barmherzigkeit vom Anfang an, der keinen Anfang hat, für alles Erschaffene weit geöffnet, und die Wolken der Wahrheit werden ihre Gunstbeweise und Gaben weiterhin bis zum Ende, das kein Ende hat, auf den Boden menschlicher Fähigkeit, Wirklichkeit und Persönlichkeit herabregnen. Solches ist Gottes Weise von Ewigkeit zu Ewigkeit.




28

28:1 [64] Glücklich der Mensch, der sich erheben wird, Meiner Sache zu dienen und Meinen allherrlichen Namen zu preisen. Ergreife Mein Buch mit der Kraft Meiner Macht und halte dich beharrlich an jedes Gebot, das dein Herr, der Verordner, der Allweise, darin verzeichnet hat. Siehe, o Muhammad, wie die Reden und Taten der Anhänger des schiitischen Islám die Freude und Glut seiner frühen Tage gekühlt und die ursprüngliche Klarheit seines Lichtes getrübt haben. In seinen frühesten Tagen, als sie sich noch an die Vorschriften hielten, die mit dem Namen ihres Propheten, des Herrn der Menschheit, verknüpft waren, kennzeichnete eine ununterbrochene Kette von Siegen und Triumphen ihren Weg. Als sie allmählich vom Pfade ihres wahren Führers und Meisters abwichen, als sie sich vom Lichte Gottes abwandten und den Grundsatz Seiner göttlichen Einheit verfälschten, als sie ihre Aufmerksamkeit mehr und mehr auf diejenigen richteten, die nur Künder der Macht Seines Wortes waren, da kehrte sich ihre Kraft in Schwäche, ihr Ruhm in Schande, ihr Mut in Furcht. Du siehst, wohin sie geraten sind! Sieh, wie sie Ihm, dem Brennpunkt göttlicher Einheit, Gefährten zugesellten! Sieh, wie ihre üblen Taten sie daran hinderten, das Wort der Wahrheit - gepriesen sei Seine Herrlichkeit - am Tage der Auferstehung anzuerkennen. Wir hegen die Hoffnung, daß dieses Volk sich künftig gegen leere Hoffnungen und eitlen Wahn schirmen und zum wahren Verständnis der Bedeutung göttlicher Einheit gelangen wird.

28:2 Die Person der Manifestation war immer der Vertreter und das Sprachrohr Gottes. Er ist in Wahrheit der Tagesanbruch für Gottes trefflichste Namen, der Aufgangsort für Seine erhabenen Eigenschaften. Wollte man Ihm Gefährten zugesellen, wollte man diese als identisch mit Seiner Person betrachten, wie könnte man dann behaupten, das göttliche Sein sei eins und unvergleichlich, Sein Wesen sei unteilbar und einzig? Denke nach über das, was Wir dir durch die Macht der Wahrheit offenbart haben, und gehöre zu denen, die dessen Bedeutung verstehen.




29

29:1 [65] Die Absicht Gottes bei der Erschaffung des Menschen war und wird immer sein, ihn zu befähigen, seinen Schöpfer zu erkennen und in Seine Gegenwart zu gelangen. Diesen höchsten Zweck, dieses erhabenste Ziel bezeugen alle himmlischen Bücher und die göttlich offenbarten, inhaltsschweren Schriften unzweideutig. Wer immer den Tagesanbruch göttlicher Führung anerkennt und Seinen heiligen Hof betritt, ist Gott nahegekommen und hat Seine Gegenwart erreicht, eine Gegenwart, die das wahre Paradies ist und für das die erhabensten Wohnstätten des Himmels nur ein Sinnbild sind. Ein solcher Mensch hat das Wissen um die Stufe Dessen erreicht, der sich »in der Entfernung zweier Bogenlängen«1 befindet und jenseits des Sadratu'l-Muntahá steht. Wer versäumt, Ihn zu erkennen, verdammt sich selbst zum Elend des Fernseins, das nichts ist als völliges Nichtsein, der Inbegriff des niedersten Feuers. Dies wird sein Schicksal sein, möge er auch dem äußeren Anschein nach die höchsten Stellen der Erde innehaben und ihren erhabensten Thron einnehmen.
1 vergl. Qur'án 53:10

29:2 [66] Er, der Morgen der Wahrheit, ist ohne Zweifel durchaus imstande, eigensinnige Seelen aus dem Fernsein zu erretten und sie dahin zu bringen, sich Seinem Hofe zu nähern und in Seine Gegenwart zu gelangen. »Hätte es Gott gefallen, Er hätte sicherlich alle Menschen zu einem Volk gemacht.«1 Seine Absicht ist jedoch, die im Geiste Reinen und im Herzen Losgelösten zu befähigen, vermöge ihrer eigenen, angeborenen Kräfte zu den Küsten des Größten Meeres aufzusteigen, damit dadurch jene, die die Schönheit des Allherrlichen suchen, von den Eigensinnigen und Verderbten unterschieden und getrennt werden. So ist es von der allherrlichen, strahlenden Feder verordnet worden....
1 Qur'án 11:119

29:3 Daß die Manifestationen göttlicher Gerechtigkeit, die Tagesanbrüche himmlischer Gnade, wenn sie unter den Menschen erschienen, stets aller irdischen Gewalt bar und der Mittel weltlicher Herrschaft beraubt waren, ist diesem selben Prinzip der Trennung und Unterscheidung, das die göttliche Absicht belebt, zuzuschreiben. Würde das ewige Wesen alles offenbaren, was in Ihm verborgen ist, würde Er in der Fülle Seiner Herrlichkeit leuchten, dann gäbe es niemanden, der Seine Macht bezweifelte oder Seine Wahrheit verwürfe. Nein, alles Erschaffene wäre durch die Beweise Seines Lichtes so geblendet und wie vom Donner gerührt, daß es zu völligem Nichtsein absänke. Wie könnten unter solchen Umständen die Gottesfürchtigen von den Eigensinnigen unterschieden werden?

29:4 [67] Dieses Prinzip war in jeder der vergangenen Sendungen wirksam und ist zur Genüge bewiesen worden. ... Es ist der Grund dafür, daß in jedem Zeitalter, da eine neue Manifestation erschien und den Menschen eine neue Verkündigung der höchsten Macht Gottes gewährt wurde, jene, die nicht an Ihn glaubten, versäumt haben, Ihn zu erkennen, weil sie durch das Erscheinen der unvergleichlichen und ewigen Schönheit in der Gestalt eines sterblichen Menschen irregeführt wurden. Sie sind von Seinem Pfade abgeirrt und haben den Umgang mit Ihm, dem Sinnbild der Nähe Gottes, gemieden, sie haben sich sogar erhoben, um die Reihen der Getreuen zu lichten und jene auszurotten, die an Ihn glaubten.

29:5 Sieh, wie in dieser Sendung die Unwürdigen und Toren sich in ihrer Narrheit eingebildet haben, sie könnten durch Mittel wie Massenmord, Plünderung und Verbannung die Lampe löschen, die die Hand göttlicher Macht entzündet hat, oder die Sonne ewiger Herrlichkeit verdunkeln. Die Wahrheit, daß solche Trübsal das Öl ist, das die Flamme dieser Lampe nährt, scheinen sie nicht zu kennen. Dies ist Gottes umgestaltende Kraft. Er wandelt, was Er will. Wahrlich, Er hat Macht über alle Dinge. ...

29:6 Bedenket stets die Herrschaft, die der wahre König ausübt, und erkennet die Beweise Seiner Macht und Seines überragenden Einflusses. Heiligt eure Ohren von dem eitlen Geschwätz derer, die die Sinnbilder des Leugnens, die Vertreter der Gewalt und des Zornes sind. Die Stunde naht, da ihr erleben werdet, wie die Macht des einen, wahren Gottes, die über alles Erschaffene siegt, und die Zeichen Seiner Herrschaft die ganze Schöpfung umfassen. An jenem Tage werdet ihr gewahr werden, wie alles außer Ihm vergessen und als völliges Nichts angesehen wird.

29:7 Es sollte jedoch bedacht werden, daß Gott und Seine Manifestation unter keinen Umständen von der Hoheit und Erhabenheit, die Ihnen eigen ist, getrennt werden können. Nein, Hoheit und Erhabenheit sind vielmehr selber die Schöpfungen Seines Wortes, wenn ihr doch mit Meinen Augen sehen wolltet und nicht mit euren!




30

30:1 [68] Gott bezeugt, daß es keinen Gott gibt außer Ihm, dem Gnadenvollen, dem Meistgeliebten. Alle Gnade und Großmut sind Sein! Wem immer Er will, gibt Er, was immer Er wünscht. Er, wahrlich, ist der Allgewaltige, der Allmächtige, der Helfer in Gefahr, der Selbstbestehende. Wir, wahrlich, glauben an Ihn, der durch den Willen des einen, wahren Gottes, des Königs der Könige, des Allgepriesenen, in der Person des Báb herabgesandt worden ist. Wir schwören ferner Dem Treue, Der bestimmt ist, in der Zeit von Mustagháth offenbart zu werden, und ebenso jenen, die nach Ihm kommen werden bis zum Ende, das kein Ende hat. Wir erkennen in der Offenbarung eines jeden von ihnen, ob äußerlich oder innerlich, die Manifestation keines anderen als Gottes selbst - gehörtet ihr doch zu denen, die es begreifen! Ein jeder von ihnen ist ein Spiegel Gottes, der nichts ausstrahlt als Sein Selbst, Seine Schönheit, Seine Macht und Herrlichkeit - so ihr doch verstündet! Alle anderen außer ihnen sind als Spiegel anzusehen, fähig, die Herrlichkeit dieser Manifestationen widerzuspiegeln, die ihrerseits die Urspiegel des göttlichen Seins sind - wenn ihr doch nicht ohne Verständnis wäret! Niemand ist ihnen je entgangen, noch können sie gehindert werden, ihre Absicht auszuführen. Diese Spiegel werden ewig aufeinander folgen und werden fortfahren, das Licht des Altehrwürdigen der Tage widerzuspiegeln. Die deren Herrlichkeit widerspiegeln, werden ebenso für immer fortbestehen, denn der Strom göttlicher Gnade kann nie versiegen. Dies ist eine Wahrheit, die niemand widerlegen kann.




31

31:1 [69] Betrachte mit deinem inneren Auge die Kette der aufeinanderfolgenden Offenbarungen, die die Manifestation Adams mit der des Báb verbindet. Ich bezeuge vor Gott, daß jede dieser Manifestationen durch das Wirken des göttlichen Willens und Heilsplanes herabgesandt wurde, daß jede Träger einer besonderen Botschaft war, daß jede mit einem göttlich offenbarten Buche betraut und beauftragt war, die Geheimnisse einer machtvollen Tafel zu enthüllen. Das Maß der Offenbarung, das jeder von ihnen eigen ist, war genau vorherbestimmt. Dies, wahrlich, ist ein Beweis Unserer Gnade für sie, wenn ihr doch zu denen gehörtet, die diese Wahrheit begreifen! ... Und als dieser Vorgang fortschreitender Offenbarung den Gipfelpunkt erreichte, da Sein unvergleichliches, Sein heiligstes und erhabenstes Antlitz den Augen der Menschen enthüllt werden sollte, beliebte Er, Sein Selbst hinter tausend Schleiern zu verbergen, damit ungeweihte, sterbliche Augen Seine Herrlichkeit nicht entdeckten. Dies tat Er zu einer Zeit, als die Zeichen und Beweise einer göttlich bestimmten Offenbarung auf Ihn niederströmten - Zeichen und Beweise, die niemand zählen kann außer dem Herrn, deinem Gott, dem Herrn aller Welten. Und als die festgesetzte Zeit der Verborgenheit erfüllt war, sandten Wir, noch immer in eine Myriade von Schleiern gehüllt, einen unendlich kleinen Schimmer der strahlenden Herrlichkeit aus, die das Antlitz des Jünglings umhüllt, und siehe, die ganze Schar der Bewohner in den Reichen der Höhe wurde von gewaltiger Erregung gepackt, und die von Gott Begünstigten fielen in Anbetung vor Ihm nieder. Er hat, wahrlich, eine Herrlichkeit offenbart, wie sie niemand in der ganzen Schöpfung je gesehen hat, da Er sich erhob, um in eigener Person Seine Sache allen zu verkünden, die in den Himmeln und auf Erden sind.




32

32:1 [70] Was du über Abraham, den Freund des Allbarmherzigen, gehört hast, ist die Wahrheit, daran besteht kein Zweifel. Die Stimme Gottes befahl Ihm, Ismael als Opfer darzubringen, damit Seine Standhaftigkeit im Glauben Gottes und Seine Loslösung von allem außer Ihm den Menschen dargetan werde. Überdies war es Gottes Absicht, ihn als Lösegeld für die Sünden und Frevel aller Völker auf Erden zu opfern. Jesus, der Sohn Marias, flehte zu dem einen, wahren Gott - gepriesen seien Sein Name und Seine Herrlichkeit - Ihm die gleiche Ehre zuteil werden zu lassen. Aus demselben Grunde wurde Husayn von Muhammad, dem Gesandten Gottes, als ein Opfer dargebracht.

32:2 Kein Mensch kann je behaupten, das Wesen der verborgenen, mannigfaltigen Gnade Gottes begriffen zu haben. Niemand kann Seine allumfassende Barmherzigkeit ergründen. So groß sind die Verderbtheit der Menschen und ihre Übertretungen, so schmerzlich die Prüfungen gewesen, welche die Propheten Gottes und ihre Erwählten heimsuchten, daß die ganze Menschheit Folter und Untergang verdiente. Gottes verborgene, liebreiche Vorsehung hat sie jedoch durch ihre sichtbaren und unsichtbaren Kräfte beschützt und wird sie weiter vor der Strafe für ihre Bosheit bewahren. Bedenke dies in deinem Herzen, damit dir die Wahrheit offenbar werde, und sei standhaft auf Seinem Pfade.




33

33:1 [71] Wir haben verfügt, daß das Wort Gottes mit allen in ihm ruhenden Kräften den Menschen in genauer Übereinstimmung mit jenen Bedingungen offenbart werde, die Er, der Allwissende, der Allweise, vorherbestimmt hat. Wir haben ferner bestimmt, daß der Schleier, der das Wort Gottes verbirgt, nichts anderes sei als dieses Wort selbst. So groß ist wahrlich Unsere Macht, Unsere Absicht zu vollenden. Wurde dem Wort erlaubt, plötzlich alle in ihm verborgenen Kräfte freizugeben, wurde kein Mensch die Schwere einer so mächtigen Offenbarung ertragen können. Nein, alles im Himmel und auf Erden würde bestürzt davor fliehen.

33:2 Bedenke, was auf Muhammad, den Boten Gottes, herabgesandt wurde. Das Maß der Offenbarung, deren Träger Er war, war von Ihm, dem Allmächtigen, dem Allgewaltigen, klar vorausbestimmt. Jene, die Ihn hörten, konnten jedoch Seine Absicht nur entsprechend ihrer Stufe und ihrer geistigen Fassungskraft begreifen. Ebenso enthüllte Er das Antlitz der Weisheit im Verhältnis zu ihrer Fähigkeit, die Bürde Seiner Botschaft zu tragen. Kaum hatte die Menschheit die Stufe der Reife erreicht, als das Wort den Augen der Menschen die verborgenen Kräfte offenbarte, die ihm verliehen sind, - Kräfte, die sich in der Fülle ihrer Herrlichkeit offenbarten, als die Altehrwürdige Schönheit im Jahre sechzig in der Gestalt 'Alí-Muhammads, des Báb, erschien.




34

34:1 [72] Aller Lobpreis und alle Herrlichkeit seien Gott, der durch die Kraft Seiner Macht Seine Schöpfung aus der Nacktheit des Nichtseins befreite und sie mit dem Mantel des Lebens bekleidete. Aus allem Erschaffenen hat Er durch Sein besonderes Wohlwollen die reine, edelsteingleiche Wirklichkeit des Menschen auserwählt und mit der einzigartigen Fähigkeit ausgestattet, Ihn zu erkennen und die Größe Seiner Herrlichkeit widerzuspiegeln. Diese zweifache Auszeichnung, die dem Menschen zuteil wurde, hat den Rost jedes eitlen Begehrens aus seinem Herzen getilgt und ihn des Gewandes, mit dem sein Schöpfer ihn zu bekleiden geruhte, würdig gemacht. Sie hat dazu geführt, seine Seele aus dem Elend der Unwissenheit zu erretten.

34:2 Dieses Gewand, mit dem Leib und Seele des Menschen geschmückt sind, ist die wahre Grundlage seines Wohlergehens und seiner Entwicklung. O, wie gesegnet ist der Tag, da sich der Mensch mit Hilfe der Gnade und Kraft des einen, wahren Gottes befreit haben wird von der Knechtschaft und Verderbtheit der Welt und allem, was darin ist, da er zu wahrer, dauernder Ruhe im Schatten des Baumes der Erkenntnis gelangt sein wird!

34:3 Die Lieder, die der Vogel deines Herzens in großer Liebe für seine Freunde gesungen hat, haben deren Ohren erreicht und Mich bewogen, auf deine Fragen zu antworten und dir solche Geheimnisse zu offenbaren, die zu enthüllen Mir erlaubt sind. In deinem geschätzten Brief fragst du, welcher der Propheten Gottes als den anderen überlegen anzusehen sei. Wisse und sei darin sicher, daß das Wesen aller Propheten Gottes eines und dasselbe ist. Ihre Einheit ist absolut. Gott, der Schöpfer, spricht: Es gibt keinerlei Unterschied zwischen den Trägern Meiner Botschaft. Sie alle haben nur ein Ziel, ihr Geheimnis ist das gleiche. Einem von ihnen größere Ehre zu erweisen als anderen, einige von ihnen über die übrigen zu erhöhen, ist keineswegs zulässig, jeder wahre Prophet hat Seine Botschaft als wesensgleich mit der Offenbarung jedes anderen Ihm vorangegangenen Propheten angesehen. Wenn daher ein Mensch versäumt, diese Wahrheit zu verstehen, und sich darum in eitlen, unziemlichen Worten ergeht, wird niemand mit klarem Blick und erleuchtetem Verstand sich durch so leeres Gerede in seinem Glauben schwankend machen lassen.

34:4 [73] Die Offenbarung der Propheten Gottes in dieser Welt muß sich jedoch im Ausmaß unterscheiden, jeder von ihnen war Träger einer bestimmten Botschaft und beauftragt, sich durch besondere Taten zu offenbaren. Dies ist der Grund dafür, daß sie in ihrer Größe verschieden scheinen. Ihre Offenbarung mag mit dem Mondschein verglichen werden, der sein Licht über die Erde ergießt. Obwohl der Mond immer, wenn er aufgeht, ein anderes Maß seiner Helligkeit zeigt, kann weder sein ihm eigener Glanz jemals abnehmen noch sein Licht erlöschen.

34:5 Somit ist einleuchtend und offenkundig, daß jede scheinbare Schwankung in der Stärke ihres Lichtes nicht am Lichte selbst liegt, vielmehr der wechselnden Empfänglichkeit einer immer sich wandelnden Welt zugeschrieben werden sollte. Jeder Prophet, den der allmächtige, unvergleichliche Schöpfer zu den Völkern der Erde zu senden beschloß, war mit einer Botschaft betraut und in einer Weise zu handeln beauftragt, wie sie den Erfordernissen des Zeitalters, in dem Er erschien, am besten entsprach. Wenn Gott Seine Propheten zu den Menschen sendet, ist Seine Absicht eine zweifache. Die erste ist, die Menschenkinder aus dem Dunkel der Unwissenheit zu befreien und sie zum Lichte wahren Verstehens zu führen, die zweite, den Frieden und die Ruhe der Menschheit zu sichern und alle Mittel bereitzustellen, durch die beides erreicht werden kann.

34:6 [74] Die Propheten Gottes sollten als Ärzte angesehen werden, deren Aufgabe es ist, das Wohlergehen der Welt und ihrer Völker zu fördern, damit sie durch den Geist der Einheit das Siechtum einer entzweiten Menschheit zu heilen vermögen. Niemand hat das Recht, ihre Worte in Frage zu stellen oder ihr Verhalten zu schmälern, denn sie sind die einzigen, die behaupten können, den Kranken verstanden und seine Leiden richtig erkannt zu haben. Kein Mensch, wie genau seine Wahrnehmung auch sei, kann jemals hoffen, die Höhen der Weisheit und des Verständnisses zu erreichen, die der göttliche Arzt einnimmt. Was Wunder, wenn die von dem Arzt verordnete Behandlung an diesem Tage nicht dieselbe ist wie die, die er früher verordnet hat. Wie könnte es anders sein, wenn die Übel, die den Leidenden befallen, in jedem Stadium seiner Krankheit ein anderes Heilmittel erfordern? So fordern auch die Propheten Gottes jedesmal, wenn sie die Welt mit dem Strahlenglanz der Sonne göttlichen Wissens erleuchtet haben, die Menschen unablässig auf, das Licht Gottes anzunehmen - mit Mitteln, die am besten den Erfordernissen des Zeitalters entsprechen, in dem sie erscheinen. Auf diese Weise waren sie imstande, das Dunkel der Unwissenheit zu zerstreuen und die Herrlichkeit ihrer Erkenntnis über die Welt zu verbreiten. Auf das innerste Wesen dieser Propheten muß daher das Auge jedes Urteilsfähigen gerichtet sein, weil ihre eine und einzige Absicht immer war, die Irrenden zu führen und den Leidenden Frieden zu bringen. Dies sind keine Tage des Wohlergehens und des Triumphes. Die ganze Menschheit ist von mannigfachen Krankheiten befallen. Bemüht euch deshalb, ihr durch die heilende Arznei, welche die allmächtige Hand des nie irrenden Arztes bereitet hat, das Leben zu retten.

34:7 Nun zu deiner Frage über das Wesen der Religion. Wisse, daß die wahrhaft Weisen die Welt mit dem menschlichen Tempel vergleichen. Wie der Körper des Menschen eines Gewandes bedarf, sich zu kleiden, so muß der Menschheit Körper mit dem Mantel der Gerechtigkeit und Weisheit geschmückt sein. Ihr Prachtgewand ist die Offenbarung, die Gott ihr verliehen hat. Wann immer dieses Gewand seinen Zweck erfüllt hat, wird der Allmächtige es gewiß erneuern. Denn jedes Zeitalter fordert ein neues Maß an Gottes Licht. Jede göttliche Offenbarung wurde so herabgesandt, wie sie den Verhältnissen des Zeitalters entspricht, in dem sie erscheint.

34:8 Zu deiner Frage über die Aussagen der Wortführer vergangener Religionen: Jeder weise, lobenswerte Mensch wird ohne Zweifel so leeres, nutzloses Gerede meiden. Der unvergleichliche Schöpfer hat alle Menschen aus dem gleichen Stoff erschaffen und ihre Wirklichkeit über die Seiner übrigen Geschöpfe erhoben. Erfolg oder Fehlschlag, Gewinn oder Verlust müssen daher vom eigenen Bemühen des Menschen abhängen. Je mehr er strebt, desto größer wird sein Fortschritt sein. Wir hoffen sehr, daß die Frühlingsschauer der Güte Gottes vom Grunde der Menschenherzen die Blumen wahren Verstehens aufsprießen lassen und alle irdischen Verunreinigungen von ihnen abwaschen.




35

35:1 [75] Denke eine Weile nach. Was hat die Völker der Erde veranlaßt, die Manifestation des Allbarmherzigen in jeder Sendung zu meiden? Was könnte sie dazu getrieben haben, sich von Ihm abzuwenden und Seine Vollmacht zu bestreiten? Wollten die Menschen über die Worte nachdenken, die aus der Feder des göttlichen Verordners geströmt sind, sie würden allesamt eilen, die Wahrheit dieser gottgegebenen, ewigwährenden Offenbarung anzunehmen, und für alles, was Er feierlich erklärt hat, Zeugnis ablegen. Es ist der Schleier eitlen Trugs, der sich in den Tagen aller Manifestationen der Einheit Gottes, der Morgensonnen Seiner ewigen Herrlichkeit, zwischen sie und die übrige Menschheit gelegt hat und weiterhin legen wird. Denn Er, die ewige Wahrheit, offenbart sich in solchen Tagen in Übereinstimmung mit dem, was Er selbst beabsichtigt, und nicht nach den Wünschen und Erwartungen der Menschen. So hat Er offenbart: »Jedesmal, wenn ein Bote zu euch kommt mit dem, was eure Seele nicht wünscht, bläht ihr euch auf in Hochmut und behandelt einige von ihnen als Betrüger, und andere erschlaget ihr.«1 1 Qur'án 2:88
35:2 [76] Wären die Boten in vergangenen Zeitaltern und Zyklen dem leeren Trug entsprechend erschienen, wie ihn die Menschenherzen ersonnen hatten, so hätte zweifellos niemand die Wahrheit dieser geheiligten Wesen zurückgewiesen. Obwohl jene Menschen Tag und Nacht des einen, wahren Gottes gedachten, obwohl sie sich ergeben ihren Andachtsübungen widmeten, versäumten sie doch am Ende, die Morgensonnen der Zeichen Gottes, die Manifestationen Seiner unwiderleglichen Beweise zu erkennen und an deren Gnade teilzuhaben. Dies bezeugen die Schriften. Du hast zweifellos davon gehört.

35:3 Betrachte die Sendung Jesu Christi. Sieh, wie alle Gelehrten des damaligen Geschlechts das Kommen des Verheißenen ungeduldig erwartet haben und Ihn dennoch verleugneten. Sowohl Hannas, der Gelehrteste unter den Geistlichen Seiner Zeit, als auch Kaiphas, der Hohepriester, klagten Ihn öffentlich an und sprachen das Todesurteil über Ihn.

35:4 Auch als Muhammad, der Prophet Gottes, erschien mögen alle Menschen ein Opfer für Ihn sein -, erhoben sich in den frühen Tagen Seiner Offenbarung die Gelehrten Mekkas und Medinas gegen Ihn und verwarfen Seine Botschaft, während jene, die aller Gelehrsamkeit entbehrten, Seinen Glauben anerkannten und annahmen. Denke eine Weile nacht Beachte, wie Balál, der Äthiopier, ungelehrt wie er war, in den Himmel des Glaubens und der Gewißheit aufstieg, während 'Abdu'lláh Ubayy, ein Führer unter den Gelehrten, sich heimtückisch mühte, Ihm zu widerstehen. Sieh, wie ein einfacher Schafhirte so von der Begeisterung für Gottes Worte hingerissen war, daß er Zutritt zum Wohnsitz seines Meistgeliebten gewinnen konnte und mit Ihm, dem Herrn der Menschheit, vereint war, während jene, die sich mit ihrem Wissen und ihrer Weisheit brüsteten, weit von Seinem Pfade abirrten und Seiner Gnade beraubt blieben. Aus diesem Grunde hat Er geschrieben: »Wer unter euch erhöht ist, soll erniedrigt werden, und wer erniedrigt ist, soll erhöht werden.«1 In den meisten himmlischen Büchern wie auch in den Aussprüchen der Propheten und Boten Gottes finden sich Hinweise zu diesem Thema.
1 Hesekiel 21:31, vgl Matth 23:12 35:5
Wahrlich, Ich sage: Die Größe dieser Sache ist so, daß der Vater seinen Sohn und der Sohn seinen Vater flieht. Rufe dir die Geschichte von Noah und Kanaan ins Gedächtnis. Gott gebe, daß ihr euch in diesen Tagen himmlischer Freude nicht selbst der süßen Düfte des allherrlichen Gottes beraubt und daß ihr in dieser geistigen Frühlingszeit an den Strömen Seiner Gnade teilhabt. Steht auf im Namen Dessen, der das Ziel aller Erkenntnis ist, erhebt eure Stimme und verkündet Seine Sache in vollkommener Loslösung von aller Gelehrsamkeit der Menschen. Ich schwöre bei der Sonne göttlicher Offenbarung! Im selben Augenblick, da ihr euch erhebt, werdet ihr wahrnehmen, wie eine Flut göttlicher Erkenntnis euch aus dem Herzen strömt, und ihr werdet die Wunder Seiner himmlischen Weisheit in all ihrer offenbaren Herrlichkeit vor euch sehen. Wolltet ihr von den süßen Worten des Allbarmherzigen kosten, ihr wurdet ohne Zögern eurem Selbst entsagen und euer Leben für den Vielgeliebten hingeben.

35:6 Wer kann je glauben, dieser Diener Gottes habe irgendwann in Seinem Herzen Verlangen nach irdischem Ansehen oder nach Gewinn gehegt? Hoch steht die mit Seinem Namen verbundene Sache über den vergänglichen Dingen dieser Welt. Sich Ihn, einen Verbannten, ein Opfer der Tyrannei, in diesem Größten Gefängnis! Von allen Seiten haben Ihn Seine Feinde angegriffen, und sie werden dies auch weiter tun bis zum Ende Seines Lebens. Was immer Er euch sagt, geschieht deshalb um Gottes willen, damit die Völker der Welt ihr Herz vom Makel bösen Verlangens reinigen, die Schleier zerreißen und zur Erkenntnis des einen, wahren Gottes gelangen - zur erhabensten Stufe, die an Mensch erstreben kann. Ihr Glaube oder Unglaube für Meine Sache kann Mir weder nützen noch schaden. Wir rufen sie allein um Gottes willen. Er, wahrlich, kann alle Geschöpfe entbehren.





36

36:1 [78] Wisse, daß die ganze Schöpfung in großer Trauer weinte, als der Menschensohn Seinen Geist zu Gott aufgab. Doch indem Er sich selbst opferte, wurde allem Erschaffenen eine neue Fähigkeit eingehaucht. Die Beweise dafür sind in allen Völkern kund und heute vor dir offenbar. Die tiefste Weisheit, welche die Weisen zum Ausdruck bringen, die gründlichste Gelehrsamkeit, die Menschengeist entfaltet, die Künste, welche die fähigsten Hände gestalten, der Einfluß, den die mächtigsten Herrscher üben, sind nur Offenbarungen der belebenden Macht, die Sein überragender, Sein alldurchdringender und strahlender Geist entfesselt hat.

36:2 Wir bezeugen, daß Er, als Er in die Welt trat, den Glanz Seiner Herrlichkeit über alles Erschaffene ergoß. Durch Ihn wurde der Aussätzige vom Aussatz der Verderbtheit und Unwissenheit befreit. Durch Ihn wurden der Unkeusche und der Widersetzliche geheilt. Durch Seine Macht, aus dem allmächtigen Gott geboren, wurden die Augen des Blinden geöffnet und die Seele des Sünders geheiligt.

36:3 Aussatz mag als ein Schleier gedeutet werden, der zwischen den Menschen und die Erkenntnis des Herrn, seines Gottes fällt. Wer sich von Ihm trennen läßt, ist in der Tat ein Aussätziger, dessen im Reiche Gottes, des Allmächtigen, des Allgepriesenen, nicht gedacht werden soll. Wir bezeugen, daß durch die Macht des Wortes Gottes jeder Aussätzige gereinigt, jede Krankheit geheilt und jedes menschliche Gebrechen überwunden wurde. Er ist es, der die Welt läuterte. Selig der Mensch, der sich lichtstrahlenden Angesichts Ihm zugewandt hat!





37 'aus dem Kitáb-i-Aqdas'

37:1 [79] Selig ist der Mensch, der seinen Glauben an Gott und Seine Zeichen bekannt hat und anerkennt, daß »Er nicht über Sein Tun befragt werden soll«.1 Anerkennung hat Gott zur Zier jeden Glaubens und zu dessen wahrer Grundlage gemacht. Von ihr muß die Annahme jeder guten Tat abhängen. Richtet darauf euere Blicke, damit euch das Geflüster der Widerspenstigen nicht zum Straucheln bringe.
1 Qur'án 21:24

37:2 Würde Er für rechtmäßig erklären, was seit unvordenklichen Zeiten verboten war, und verbieten, was zu allen Zeiten als rechtmäßig galt, so hätte niemand das Recht, Seine Allgewalt in Frage zu stellen. Wer zögert, und wäre es weniger als einen Augenblick lang, soll als ein Übertreter gelten.

37:3 Wer immer diese hehre und grundlegende Wahrheit nicht anerkennt, wer diese höchst erhabene Stufe nicht erreicht, den werden die Stürme des Zweifels schütteln, und die Reden der Ungläubigen werden seine Seele verwirren. Wer aber diesen Grundsatz anerkennt, der wird mit vollkommener Standhaftigkeit begabt sein. Alle Ehre sei dieser allherrlichen Stufe, deren Erwähnung jede erhabene Tafel schmückt. Dies ist die Lehre, die Gott dir erteilt, eine Lehre, die dich von jeglichem Zweifel und jeder Verwirrung befreien und dich befähigen wird, in dieser Welt wie in der nächsten Erlösung zu finden. Er, wahrlich, ist der ewig Vergebende, der Großmütigste.




38

38:1 [80] Wisse mit Sicherheit, daß in jeder Sendung das Licht göttlicher Offenbarung den Menschen im unmittelbaren Verhältnis zu ihrer geistigen Fassungskraft dargereicht wurde. Betrachte die Sonne! Wie schwach sind ihre Strahlen in dem Augenblick, da sie am Horizont aufgeht. wie nehmen ihre wärme und ihre Kraft allmählich zu, während sie sich dem Zenit nähert. So ist alles Erschaffene befähigt, sich der zunehmenden Stärke ihres Lichtes anzupassen. wie gleichmäßig nimmt sie wieder ab, bis sie den Punkt ihres Untergangs erreicht. Würde sie plötzlich alle in ihr verborgenen Kräfte offenbaren, so würde sie zweifellos allem Erschaffenen Schaden bringen. ... Wenn nun die Sonne der Wahrheit auf der ersten Stufe ihrer Manifestation plötzlich das volle Maß der Kräfte, die ihr die Vorsehung des Allmächtigen verliehen hat, enthüllte, würde die Erde menschlichen Begreifens verdorren und vergehen, denn die Menschenherzen könnten weder die Stärke ihrer Offenbarung ertragen noch wären sie fähig, den Glanz ihres Lichtes widerzuspiegeln. Bestürzt und überwältigt würden sie aufhören zu bestehen.




39

39:1 [81] Preis sei Dir, o Herr, Mein Gott, für die wundersamen Offenbarungen Deines unerforschlichen Ratschlusses und die mannigfachen Leiden und Heimsuchungen, die Du für Mich bestimmt hast. Einmal hast Du Mich den Händen Nimrods überantwortet, ein andermal hast Du Pharaos Zuchtrute erlaubt, Mich zu verfolgen. Du allein kannst durch Dein allumfassendes Wissen und das Wirken Deines Willens die unsagbaren Schmerzen ermessen, die Ich unter ihren Händen erduldete. Und wieder warfst Du Mich in die Kerkerzelle der Gottlosen, aus keinem anderen Grunde, als daß Ich Mich bewogen fühlte, den begünstigten Bewohnern Deines Reiches eine Andeutung von jenem Gesicht ins Ohr zu flüstern, das Du Mich durch Dein Wissen schauen ließest und dessen Bedeutung Du Mir durch die Kraft Deiner Macht offenbartest. Dann bestimmtest Du, daß Ich durch das Schwert der Ungläubigen enthauptet werde. Und wieder ward Ich gekreuzigt, weil Ich den Augen der Menschen die verborgenen Edelsteine Deiner herrlichen Einheit enthüllte, die wundersamen Zeichen Deiner unumschränkten, ewigen Macht offenbarte. Wie bitter häuften sich in einem späteren Zeitalter, in der Ebene von Karbilá, die Demütigungen auf Mich! Wie einsam fühlte Ich Mich inmitten Deines Volkes! Zu welch einem Zustand der Hilflosigkeit wurde Ich in jenem Lande herabgewürdigt! Mit diesem Schimpf noch nicht zufrieden, schlugen Mir Meine Verfolger das Haupt ab, trugen es hoch erhoben von Land zu Land, stellten es den gaffenden Blicken der ungläubigen Menge zur Schau und legten es vor den Thronen der Verderbten und Treulosen nieder. In einem späteren Zeitalter wurde Ich aufgehängt, und Meine Brust wurde den gehässigen, grausamen Pfeilen Meiner Feinde zum Ziel. Meine Glieder wurden von Kugeln durchlöchert, Mein Körper auseinandergerissen.

39:2 Sieh endlich, wie sich an diesem Tage Meine tückischen Feinde gegen Mich verbünden und unablässig darauf sinnen, Deinen Dienern das Gift des Hasses und der Bosheit in die Seelen zu träufeln. Mit aller Macht schmieden sie Ränke, um ihre Absicht auszuführen. ... So bitter auch Meine Lage ist, o Gott, Mein über alles Geliebter, Ich sage Dir Dank, und Mein Geist ist für alles dankbar, was Mir auf dem Pfade Deines Wohlgefallens widerfährt. Ich bin zufrieden mit allem, was Du Mir bestimmt hast, und begrüße die Schmerzen und Leiden, die Ich erfahren muß, wie groß sie auch seien.




40

40:1 [82] O Mein Vielgeliebter! Du hast Mir Deinen Odem eingehaucht und Mich von Meinem eigenen Selbst geschieden. Danach hast Du verfügt, daß nur noch ein schwacher Abglanz, ein bloßes Sinnbild Deiner Wirklichkeit in Mir unter den Verderbten und Mißgünstigen verbleibe. Sich, wie sie sich, durch dieses Sinnbild getäuscht, gegen Mich erhoben und Mich mit ihren Zurückweisungen überhäuft haben! Enthülle darum Dein Selbst, o Mein innigst Geliebter, und erlöse Mich aus Meiner Not!

40:2 Darauf antwortete eine Stimme: »Ich liebe dieses Sinnbild, Ich hege es zärtlich, wie kann Ich zulassen, daß allein Meine Augen auf dieses Sinnbild schauen, daß kein Herz außer Meinem Herzen es erkenne? Bei Meiner Schönheit, die dieselbe ist wie Deine Schönheit! Mein Wunsch ist, Dich vor Meinen Augen zu verbergen - wie viel mehr vor den Augen der Menschen!«

40:3 Ich war im Begriff zu antworten, siehe, da war die Tafel plötzlich zu Ende. Unvollendet blieb Mein Thema, unaufgereiht die Perle Meiner Äußerung.




41

41:1 [83] Gott ist Mein Zeuge, o Volk! Ich schlief auf Meinem Lager, siehe, da wehte der Odem Gottes über Mich hin und weckte Mich aus Meinem Schlummer. Sein erquickender Geist gab Mir neues Leben, und Meine Zunge wurde gelöst, Seinen Ruf zu verkünden. Zeiht Mich nicht des Vergehens gegen Gott. Betrachtet Mich nicht mit euren, sondern mit Meinen Augen. So ermahnt euch Er, der Gnadenvolle, der Allwissende. Meinst du, o Volk, in Meiner Macht liege es, Gottes Urwillen und Gottes Grundabsicht zu lenken? Fern liegt Mir, einen solchen Anspruch zu erheben. Dies bezeuge Ich vor Gott, dem Allmächtigen, dem Erhabenen, dem Allwissenden, dem Allweisen, Läge des Gottesglaubens letzte Bestimmung in Meinen Händen, Ich hätte niemals auch nur für einen Augenblick eingewilligt, Mich euch zu offenbaren, noch hätte Ich einem einzigen Wort erlaubt, Meinen Lippen zu entfliehen. Gott selbst ist wahrlich dafür Zeuge.





42 'VW Pers.77'

42:1 O Sohn der Gerechtigkeit! Zur Nachtzeit begab sich die Schönheit des Unsterblichen von der smaragdenen Höhe der Treue zum Sadratu'l-Muntahá und weinte so bitterlich, daß die himmlischen Heerscharen und die Bewohner der Reiche droben in das Klagen einstimmten. Nach dem Grund des Klagens und Weinens befragt, gab Er zur Antwort: Wie geheißen, weilte Ich erwartungsvoll auf dem Hügel der Treue, ohne von denen, die auf Erden wohnen, den Wohlgeruch der Treue zu atmen. Danach zur Rückkehr aufgefordert, schaute Ich um Mich und siehe - gewisse Tauben der Heiligkeit mußten schmerzlich in den Fängen irdischer Raubtiere leiden. Daraufhin eilte die Himmelsdienerin entschleiert und strahlend aus ihrer mystischen Wohnstatt hervor und fragte nach ihren Namen, und alle wurden genannt bis auf einen. Als auf dringendes Bitten der erste Buchstabe erklang, strömten die Bewohner der himmlischen Gemächer aus ihrer Wohnstatt der Herrlichkeit herbei. Und da der zweite Buchstabe ausgesprochen wurde, fielen sie allesamt nieder in den Staub. In diesem Augenblick erscholl ein Ruf aus dem innersten Heiligtum: »Bis hierher und nicht weiter!« Wahrlich, Wir bezeugen, was sie getan haben und noch tun.





43 'aus dem Tablet of the world'

43:1 [84] O Afnán, o du, der du Meinem altehrwürdigen Stamm entsprossen bist! Meine Herrlichkeit und Meine Gnade ruhen auf dir. Wie mächtig ist das Heiligtum der Sache Gottes! Es überschattet alle Völker und Geschlechter der Erde und wird bald die ganze Menschheit in seinem Schutze versammeln. Dein Tag des Dienstes ist nun gekommen. Zahllose Tablets legen Zeugnis ab von den Gaben, die dir gewährt wurden. Erhebe dich für den Triumph Meiner Sache und besiege die Herzen der Menschen durch die Macht deiner Äußerung. Du mußt verkünden, was den Unglücklichen und Getretenen Frieden und Wohlfahrt sichern wird. Gürte deine Lenden mit deinem Bemühen, damit du den Gefangenen von seinen Ketten befreiest und ihn befähigest, wahre Freiheit zu erlangen.

43:2 Gerechtigkeit beklagt an diesem Tage ihren schweren Stand, und Billigkeit stöhnt unter dem Joch der Unterdrückung. Dichte Wolken der Gewalt haben das Antlitz der Erde verfinstert und ihre Völker umhüllt. Durch die Bewegung Unserer Feder der Herrlichkeit haben Wir auf Befehl des allmächtigen Gesetzgebers neues Leben in jede menschliche Hülle gehaucht und frische Kraft in jedes Wort geflößt. Alles Erschaffene verkündet die Beweise dieser weltweiten Erneuerung. Dies ist die größte, die froheste Botschaft, die der Menschheit durch die Feder dieses Unterdrückten übermittelt wurde. Warum fürchtet ihr euch denn, o Meine innig Geliebten? Wer könnte euch erschrecken? Ein Hauch von Feuchtigkeit genügt, um den verhärteten Lehm zu lösen, aus dem dieses verderbte Geschlecht gebildet ist. Die bloße Tat eures Beisammenseins genügt, um die Kräfte dieses eingebildeten, wertlosen Volkes zu zerstreuen. ...

43:3 [85] Jeder Einsichtige wird an diesem Tage bereitwillig zugeben, daß die Ratschläge, die die Feder dieses Unterdrückten offenbarte, die höchste Triebkraft für den Fortschritt der Welt und die Erhöhung ihrer Völker enthalten. Erhebt euch, o Menschen, und entschließt euch durch die Kraft der göttlichen Macht, den Sieg über euer Selbst zu erringen, damit die ganze Welt aus ihrer Hörigkeit vor den Götzen ihrer leeren Einbildungen erlöst werde - Götzen, die ihren erbärmlichen Anbetern so viel Schaden zugefügt haben und für ihr Elend verantwortlich sind. Diese Trugbilder sind das Hindernis, das den Menschen in seinem Bemühen hemmt, auf dem Pfade der Vervollkommnung voranzuschreiten. Wir hegen die Hoffnung, daß die Hand göttlicher Macht der Menschheit ihre Hilfe gewähre und sie aus ihrem Zustand schmerzlicher Erniedrigung befreie.

43:4 In einem der Tablets sind diese Worte offenbart: O Volk Gottes! Befaßt euch nicht rastlos mit eueren eigenen Belangen! Laßt euere Gedanken fest auf das gerichtet sein, was das Glück der Menschheit wiederherstellen und der Menschen Herzen und Seelen heiligen wird. Am besten kann dies durch reine und heilige Taten, durch ein Leben der Tugend und durch edles Betragen vollbracht werden. Mutiges Handeln wird den Sieg dieser Sache sichern, und eine geheiligte Wesensart wird ihre Macht stärken. Halte dich an die Rechtschaffenheit, o Volk Bahás! Dies, wahrlich, ist das Gebot, das euch dieser Unterdrückte gegeben hat, und die erlesene Wahl Seines unumschränkten Willens für jeden von euch.

43:5 [86] O Freunde!1 Es geziemt euch, eure Seele zu erquicken und wiederzubeleben durch die gnädigen Gunstbeweise, die in dieser göttlichen, dieser herzerquickenden Frühlingszeit auf euch herabströmen. Die Sonne Seiner großen Herrlichkeit verbreitet ihren Glanz über euch und die Wolken Seiner grenzenlosen Gnade beschatten euch. Wie erhaben ist der Lohn dessen, der sich einer so großen Wohltat nicht beraubt noch versäumt, die Schönheit seines Meistgeliebten in diesem Seinem neuen Gewande zu erkennen. Wacht über euch, denn der Böse liegt auf der Lauer, bereit, euch zu überlisten. Rüstet euch gegen seine verruchten Anschläge, und, geführt vom Lichte des Namens des Allsehenden Gottes, entflieht der Dunkelheit, die euch umgibt. Laßt eueren Blick weltumfassend sein, anstatt ihn auf euer Selbst zu beschränken. Der Böse ist es, der den Aufstieg hemmt und den geistigen Fortschritt der Menschenkinder aufhält.
1 Man vgl. diesen Absatz mit Kap. 85/1

43:6 Es ist in dieser Zeit eines jeden Menschen Pflicht, sich fest an das zu halten, was das Wohl aller Völker und gerechten Regierungen fördert und ihre Stufe erhöht. Durch jeden einzelnen Vers, den die Feder des Höchsten offenbart hat, sind die Tore der Liebe und Einigkeit erschlossen und weit vor den Augen der Menschen aufgetan. Wir haben zuvor erklärt - und Unser Wort ist die Wahrheit: »Verkehret mit den Anhängern aller Religionen im Geiste des Wohlwollens und der Brüderlichkeit.« Was immer die Menschenkinder einander meiden ließ, was Zwietracht und Spaltung unter ihnen hervorrief, ist nun durch die Offenbarung dieser Worte ungültig und abgeschafft. Aus dem Himmel des göttlichen Willens wurde mit dem Ziel, die Welt des Seins zu veredeln und die Menschen an Geist und Seele emporzuheben, das herabgesandt, was das wirksamste Mittel zur Erziehung des ganzen Menschengeschlechts ist.
[87]
Der tiefste Sinn und der vollkommenste Ausdruck dessen, was die Völker früherer Zeiten gesagt und geschrieben haben, ist durch diese mächtigste Offenbarung aus dem Himmel des Willens des Allbesitzenden, des Immerwährenden Gottes herabgesandt. Einst wurde offenbart: »Die Liebe zum Vaterland ist ein Bestandteil des Gottesglaubens.« Die Zunge der Größe jedoch verkündet am Tage Seiner Offenbarung: »Es rühme sich nicht der, welcher sein Vaterland liebt, sondern der, welcher die ganze Welt liebt.« Durch die von diesem erhabenen Wort entfesselte Kraft verleiht Er den Vögeln der Menschenherzen frischen Schwung, weist ihnen eine neue Richtung und tilgt jede Spur von Beschränkung und Begrenzung aus Gottes heiligem Buch.

43:7 O Volk der Gerechtigkeit! Sei so strahlend wie das Licht und so leuchtend wie das Feuer, das im Brennenden Busche lodert. Der Glanz des Feuers eurer Liebe wird zweifellos die widerstreitenden Völker und Geschlechter der Erde einen und verschmelzen, wogegen die wilde Flamme der Feindschaft und des Hasses nur zu Streit und Untergang führen kann. Wir flehen zu Gott, daß Er Seine Geschöpfe vor den üblen Ränken Seiner Feinde behüten möge. Wahrlich, Er hat Macht über alle Dinge.

43:8 Aller Ruhm sei dem einen, wahren Gott - gepriesen sei Seine Herrlichkeit -, da Er durch die Feder des Höchsten die Tore der Menschenherzen geöffnet hat, jeder Vers, den diese Feder offenbart hat, ist ein strahlendes, leuchtendes Tor, das die Herrlichkeit eines heiligen, gottesfürchtigen Lebens und reiner, makelloser Taten erschließt. Der Aufruf und die Botschaft, die Wir gaben, sollten niemals nur ein Land oder ein Volk erreichen oder nur diesem zugute kommen. Die Menschheit als Ganzes muß entschlossen dem folgen, was ihr offenbart und gewährt ist. Dann, nur dann wird sie zu wahrer Freiheit gelangen.
[88]
Die ganze Erde leuchtet in der strahlenden Herrlichkeit der Offenbarung Gottes. Im Jahre sechzig erhob sich Er, der Vorbote des Lichtes göttlicher Führung - möge die ganze Schöpfung ein Opfer für Ihn sein -, um eine neue Offenbarung des göttlichen Geistes anzukündigen. Zwanzig Jahre später folgte Ihm Er, durch dessen Kommen die WeIt zur Empfängerin dieser verheißenen Herrlichkeit, dieser wundersamen Gunst wurde. Sich, wie die Menschheit allgemein mit der Fähigkeit ausgestattet ist, auf Gottes erhabenstes Wort zu hören - das Wort, von dem die Vorladung und die geistige Auferstehung aller Menschen abhängen muß . ...

43:9 O Volk Gottes, neige dein Herz den Ratschlägen deines wahren, deines unvergleichlichen Freundes! Das Wort Gottes mag mit einem jungen Sämling verglichen werden, dessen Wurzeln in die Herzen der Menschen gepflanzt wurden. Es ist eure Pflicht, sein Wachstum durch die lebendigen Wasser der Weisheit, durch lautere, heilige Worte zu fördern, damit seine Wurzeln festwachsen und seine Zweige sich bis in die Himmel und noch höher ausbreiten.

43:10 O ihr, die ihr auf Erden wohnt! Das Unterscheidungsmerkmal für die Einzigartigkeit dieser höchsten Offenbarung besteht darin, daß Wir einerseits aus Gottes Heiligem Buche gelöscht haben, was die Ursache von Streit, Bosheit und Unrecht unter den Menschenkindern gewesen ist, andererseits die wesentlichen Vorbedingungen für Eintracht, Verständigung und völlige und dauernde Einheit niedergelegt haben. Wohl dem, der Meine Gesetze hält.

43:11 Immer wieder haben Wir Unsere Geliebten ermahnt, alles zu meiden, ja zu fliehen, was auch nur den Geruch eines Unrechts an sich hat. Die Welt ist in großem Aufruhr und der Geist ihrer Bewohner im Zustand völliger Verwirrung. Wir flehen zum Allmächtigen, daß Er sie gnädig erleuchte durch die Pracht Seiner Gerechtigkeit und sie befähige, dessen gewahr zu werden, was ihnen zu allen Zeiten und unter allen Umständen zum Vorteil gereicht. Er, wahrlich, ist der Allbesitzende, der Höchste.




44

44:1 [89] Vergeßt nicht die Ehrfurcht vor Gott, ihr Gelehrten der Welt, und urteilt gerecht über die Sache dieses Ungelehrten, für den alle Bücher Gottes, des Beschützers, des Selbstbestehenden, gezeugt haben. ... Läßt euch nicht die Furcht vor dem göttlichen Mißfallen, die Scham vor Ihm, der weder Gefährten noch Seinesgleichen hat, aufwachen? Er, dem die Welt Unrecht tut, hat sich zu keiner Zeit zu euch gesellt, hat niemals eure Schriften studiert noch an etwelchen eurer Disputationen teilgenommen. Das Gewand, das Er trägt, Seine wallenden Locken, Seine Kopfbedeckung bezeugen die Wahrheit Seiner Worte. Wie lange wollt ihr in eurer Ungerechtigkeit verharren? Betrachtet die Behausung, in der zu leben Er, die Verkörperung der Gerechtigkeit, gezwungen ist. Öffnet eure Augen, seht Seine traurige Lage und denkt sorgsam nach über das, was eure Hände gewirkt haben, damit ihr vom Licht Seiner göttlichen Äußerung nicht ausgeschlossen noch eures Anteils am Meere Seines Wissens beraubt bleibt.

44:2 Gewisse Leute, sowohl aus dem Volk als auch vom Adel, haben eingewandt, dieser Unterdrückte sei weder Mitglied des geistlichen Standes noch ein Nachkomme des Propheten. Sprich: O ihr, die ihr gerecht zu sein beansprucht! Denkt eine Weile nach, und ihr werdet erkennen, wie unendlich erhaben Sein jetziger Rang über die Stufe ist, die ihr Ihm zugesteht. Der Wille des Allmächtigen hat verfügt, daß aus einem Hause, dem alles das fehlt, was die Geistlichen, die Doktoren, die Weisen und Gelehrten gemeinhin besitzen, Seine Sache hervorgehen und offenbar werden soll.

44:3 Der Odem des Heiligen Geistes weckte Ihn und befahl Ihm, sich zu erheben und Seine Offenbarung zu verkünden. Kaum war Er von Seinem Schlummer erwacht, da erhob Er Seine Stimme und lud die ganze Menschheit vor Gott, den Herrn aller Welten. Unvollkommenheit und Schwäche der Menschen veranlassen Uns, diese Worte zu äußern. Die Sache, die Wir verkünden, ist indessen so beschaffen, daß keine Feder sie je beschreiben und kein Geist je ihre Größe erfassen kann. Dies bezeugt Er, mit Dem das Mutterbuch ist.




45

45:1 [90] Die Altehrwürdige Schönheit hat eingewilligt, in Ketten gelegt zu werden, damit die Menschheit aus ihrer Knechtschaft erlöst werde, und hat es hingenommen, zum Gefangenen in dieser mächtigsten Festung zu werden, damit die ganze Welt wahre Freiheit gewinne. Er hat den Kelch des Leidens bis zur Neige geleert, damit alle Völker der Welt immerwährende Freude gewinnen und von Fröhlichkeit erfüllt werden. Dies gehört zur Barmherzigkeit eures Herrn, des Mitleidvollen, des Barmherzigsten. Wir nehmen es hin, erniedrigt zu werden, o ihr, die ihr an die Einheit Gottes glaubt, damit ihr erhoben werdet, und dulden mannigfache Leiden, damit ihr blühet und gedeihet, Seht, wie jene, die Gott Gefährten zugesellt haben, Ihn, der gekommen ist, die ganze Welt neu zu bauen, gezwungen haben, in der trostlosesten aller Städte zu wohnen!




46

46:1 [91] Ich leide nicht an der Bürde Meiner Gefangenschaft, noch bin Ich betrübt über die Erniedrigung oder die Drangsal, die Ich von den Händen Meiner Feinde erdulde. Bei Meinem Leben! Sie sind Mein Ruhm - ein Ruhm, mit dem Gott Sein eigenes Selbst geschmückt hat. Würdet ihr es doch erkennen!

46:2 Die Schmach, die Ich ertragen muß, hat die Herrlichkeit aufgedeckt, die der ganzen Schöpfung verliehen wurde, und durch die Grausamkeiten, die Ich erdulde, hat sich die Sonne der Gerechtigkeit offenbart und ihren Glanz über die Menschen verbreitet.

46:3 Mein Leid kommt von denen, die in ihre verderbten Leidenschaften verstrickt sind und behaupten, dem Glauben Gottes, des Gnadenvollen, des Allgepriesenen, anzugehören.

46:4 Es geziemt den Anhängern Bahás, der Welt und allem, was in ihr ist, zu sterben und so von allem Irdischen losgelöst zu sein, daß die Bewohner des Paradieses von ihren Gewändern den süßen Duft der Heiligkeit atmen, daß alle Völker auf Erden auf ihren Gesichtern das Licht des Allbarmherzigen erkennen und daß durch sie die Zeichen und Beweise Gottes, des Allmächtigen, des Allweisen, verbreitet werden. Jene, die den reinen Namen der Sache Gottes befleckt haben, indem sie den Dingen des Fleisches folgten, befinden sich offenbar im Irrtum.




47

47:1 [92] O ihr Juden! Wenn ihr darauf bedacht seid, Jesus, den Geist Gottes, noch einmal zu kreuzigen, so tötet Mich, denn Er ist euch in Meiner Person wieder offenbart worden. Verfahrt mit Mir, wie ihr wollt, denn Ich habe gelobt, Mein Leben auf dem Pfade Gottes hinzugeben. Ich werde niemanden fürchten, seien auch die Mächte der Erde und des Himmels gegen Mich verbündet. Ihr Anhänger des Evangeliums! Wenn ihr den Wunsch hegt, Muhammad, den Boten Gottes, zu erschlagen, so ergreift Mich und macht Meinem Leben ein Ende, denn Ich bin Er und Mein Selbst ist Sein Selbst. Tut mit Mir, was ihr wollt, denn die tiefste Sehnsucht Meines Herzens ist, in die Gegenwart Meines über alles Geliebten in Seinem Reiche der Herrlichkeit zu gelangen. So ist der göttliche Ratschluß, wenn ihr es doch wüßtet! Ihr Anhänger Muhammads! Sollte es euer Wunsch sein, mit euren Pfeilen die Brust Dessen zu durchbohren, der, bewirkte, daß Sein Buch, der Bayán, zu euch herabgesandt wurde, so legt Hand an Mich und verfolgt Mich, denn ich bin Sein vielgeliebter, die Offenbarung Seines Selbstes, wenn auch Mein Name nicht Sein Name ist. Ich bin im Schatten der Wolken der Herrlichkeit gekommen und von Gott mit unüberwindlicher Herrschaft bekleidet. Er, wahrlich, ist die Wahrheit, der um das Ungeschaute weiß. Wahrlich, Ich erwarte von euch die Behandlung, die ihr Ihm, der vor Mir kam, zuteil werden ließet. Das bezeugen wahrlich alle Dinge, wenn ihr zu denen gehörtet, die hören. O Volk des Bayán, wenn du beschlossen hast, das Blut Dessen zu vergießen, dessen Kommen der Báb verkündet, dessen Erscheinen Muhammad vorausgesagt und dessen Offenbarung Jesus Christus angekündigt hat, so sich Mich vor dir stehen, bereit und wehrlos. Verfahre mit Mir nach deinem Begehren.




48

48:1 [93] Gott ist Mein Zeuge! Stünde es nicht im Widerspruch zu dem, was die Tafeln Gottes bestimmt haben, würde Ich freudig die Hände eines jeden küssen, der sich anschickte, Mein Blut auf dem Pfade des Vielgeliebten zu vergießen. Mehr noch, Ich würde ihm einen Teil der weltlichen Güter, die Gott Mir zu besitzen erlaubt, schenken, wenn auch er, der diese Tat beginge, den Zorn des Allmächtigen herausforderte, Seinen Fluch auf sich lüde und in alle Ewigkeit Gottes, des Allbesitzenden, des Gerechten, des Allweisen, gefoltert zu werden verdiente.




49

49:1 Wisse wahrlich, wann immer dieser Jüngling Seine Augen auf Sein Selbst richtet, hält Er es für das Unbedeutendste der ganzen Schöpfung. Wenn Er jedoch den strahlenden Glanz betrachtet, den zu offenbaren Er ermächtigt wurde, siehe, dann verwandelt sich dieses Selbst vor Ihm in eine unumschränkte Macht, die das Wesen alles Sichtbaren und Unsichtbaren durchdringt. Preis sei Ihm, der durch die Macht der Wahrheit die Manifestation Seines eigenen Selbstes herabgesandt und mit Seiner Botschaft an die ganze Menschheit betraut hat.




50

50:1 Schüttelt den Schlummer der Nachlässigkeit ab, o ihr Achtlosen, damit ihr den Glanz sehet, den Seine Herrlichkeit über die Welt verbreitet. Wie töricht sind jene, die über die zu frühe Geburt Seines Lichtes murren. O ihr innerlich Blinden! Ob zu früh oder zu spät - die Beweise Seiner strahlenden Herrlichkeit sind jetzt wirklich offenbar. Euch ziemt es festzustellen, ob ein solches Licht erschienen ist oder nicht. Es liegt weder in eurer noch in meiner Macht, die Zeit festzusetzen, zu der es offenbar werden soll. Gottes unergründliche Weisheit hat seine Stunde im voraus festgesetzt. O Menschen, seid zufrieden mit dem, was Gott für euch gewünscht und vorausbestimmt hat. ...
[94]
O ihr, die ihr mir grollt! Die Sonne ewiger Führung legt Zeugnis für mich ab. Hätte es in meiner Macht gelegen, ich hätte unter keinen Umständen eingewilligt, mich unter den Menschen hervorzutun, denn der Name, den ich trage, verschmäht es ganz und gar, sich zu diesem Geschlecht zu gesellen, dessen Zunge befleckt und dessen Herz falsch ist. Aber wann immer ich schweigen und still sein wollte, siehe, da rüttelte die Stimme des Heiligen Geistes, zu meiner Rechten stehend, mich auf, der Erhabenste Geist erschien vor meinem Angesicht, Gabriel überschattete mich, der Geist der Herrlichkeit regte sich in meiner Brust und gebot mir, mich zu erheben und mein Schweigen zu brechen. Wäre euer Gehör geläutert, wären euere Ohren aufmerksam, ihr würdet sicherlich erkennen, daß jedes Glied meines Körpers, nein, alle Atome meines Seins diesen Ruf verkünden und bezeugen: »Gott, neben dem es keinen anderen Gott gibt, Er, dessen Schönheit nun offenbar ist, ist die Widerspiegelung Seiner Herrlichkeit für alle, die im Himmel und auf Erden sind. «




51

51:1 O Volk! Ich schwöre bei dem einen, wahren Gott! Dies ist das Meer, aus dem alle Meere hervorgegangen sind und mit dem jedes von ihnen am Ende vereint sein wird. Aus Ihm sind alle Sonnen erzeugt, und zu Ihm werden sie alle zurückkehren. Durch Seine Kraft haben die Bäume göttlicher Offenbarung ihre Früchte hervorgebracht, deren jede in der Gestalt eines Propheten herabgesandt wurde, jeder als Träger einer Botschaft an die Geschöpfe Gottes in jeder der Welten, deren Zahl Gott allein in Seinem allumfassenden Wissen zählen kann. Dies vollbringt Er durch das Wirken eines einzigen Buchstabens Seines Wortes, offenbart durch Seine Feder, die von Seinem weisenden Finger, gestützt von der Macht der Wahrheit Gottes, bewegt wird.




52

52:1 [95] Sprich: O Volk! Versagt euch nicht selbst die Gnade Gottes und Seine Barmherzigkeit. Wer immer sie sich versagt, leidet fürwahr schweren Verlust. Was, o Volk! Betet ihr den Staub an und wendet euch ab von eurem Herrn, dem Gnadenvollen, dem Allgütigen? Fürchtet Gott und gehört nicht zu denen, die zugrunde gehen! Sprich : Das Buch Gottes ist in der Gestalt dieses Jünglings herabgesandt. Geheiligt sei darum Gott, der vortrefflichste Schöpfer! Hütet euch wohl, o Völker der Welt, daß ihr nicht vor Seinem Antlitz flieht. Nein, beeilt euch, in Seine Gegenwart zu gelangen, und gehört zu denen, die zu Ihm zurückgekehrt sind. Betet um Vergebung, o Volk, da ihr eure Pflicht vor Gott versäumt und euch wider Seine Sache vergangen habt, und gehört nicht zu den Törichten. Er ist es, der euch erschaffen, Er hat eure Seelen durch Seine Sache gestärkt und euch befähigt, Ihn, den Allmächtigen, den Erhabensten, den Allwissenden, zu erkennen. Er hat euren Augen die Schätze Seines Wissens enthüllt und euch in den Himmel der Gewißheit aufsteigen lassen der Gewißheit Seines unwiderstehlichen, unwiderleglichen, erhabensten Glaubens. Hütet euch, daß ihr euch nicht selbst der Gnade Gottes beraubt und eure Werke zunichte macht, und weiset die Wahrheit dieser klarsten, dieser hohen, dieser herrlich leuchtenden Offenbarung nicht zurück. Urteilt gerecht über die Sache Gottes, eures Schöpfers, schauet, was vom Throne der Höhe herabgesandt ist, und denkt darüber nach mit reinem, geheiligtem Herzen. Dann wird euch die Wahrheit dieser Sache so offenbar erscheinen wie die Sonne in ihrer Mittagsherrlichkeit. Dann werdet ihr zu denen gehören, die an Ihn glauben.

52:2 [96] Sprich: Das erste, vornehmste Zeugnis, das Seine Wahrheit beweist, ist Sein eigenes Selbst. Nächst diesem Zeugnis steht Seine Offenbarung. Wer es versäumt, das eine oder das andere zu erkennen, für den hat Er die Worte niedergelegt, die Er als Beweis Seiner Wirklichkeit und Wahrheit offenbarte. Dies ist wahrlich ein Zeichen Seiner sanften Barmherzigkeit für die Menschen, jeder Seele hat Er die Fähigkeit verliehen, Gottes Zeichen zu erkennen. Wie sonst hätte Er den Menschen Sein Zeugnis erbringen können - gehörtet ihr doch zu denen, die im Herzen über Seine Sache nachdenken. Niemals wird Er ungerecht mit irgend jemandem verfahren, noch wird Er eine Seele über ihr Vermögen belasten. Er, wahrlich, ist der Mitleidige, der Allbarmherzige.

52:3 Sprich: So groß ist die Herrlichkeit der Sache Gottes, daß selbst die Blinden sie wahrnehmen können, wieviel mehr aber die, deren Auge scharf und deren Blick klar ist. Obgleich die Blinden nicht imstande sind, das Licht der Sonne zu sehen, sind sie dennoch fähig, ihre immerwährende Wärme zu spüren. Die im Herzen Blinden unter dem Volk des Bayán vermögen indessen, und dafür ist Gott Mein Zeuge, weder den Glanz ihrer Herrlichkeit zu sehen noch die Wärme ihrer Strahlen wahrzunehmen, wie lange die Sonne auch auf sie scheinen mag.

52:4 Sprich: O Volk des Bayán! Wir haben euch in der Welt auserwählt, damit ihr Unser Selbst erkennt und anerkennt. Wir haben bewirkt, daß ihr der rechten Seite des Paradieses nahekommt, dem Ort, da das unauslöschliche Feuer in mannigfachen Zungen ruft: »Es gibt keinen Gott außer Mir, dem Allmächtigen, dem Höchsten.« Hütet euch, daß ihr euch nicht wie durch einen Schleier von dieser Sonne trennen laßt, die über dem Morgen des Willens eueres Herrn, des Allbarmherzigen, strahlt und alle, groß und klein, mit ihrem Licht umschließt. Reinigt eueren Blick, auf daß ihr mit eigenen Augen ihre Herrlichkeit wahrnehmt und nicht von der Sehkraft eines anderen als euch selbst abhängt; denn Gott hat niemals eine Seele über ihr Vermögen belastet. So ist es seit alters auf die Propheten und Boten herabgesandt und in allen Schriften verzeichnet.

52:5 Bemüht euch, o Volk, Zutritt zu gewinnen zu dieser weiten Unendlichkeit, für die Gott weder Anfang noch Ende bestimmte, in der Er Seine Stimme erhob und über welche die süßen Düfte der Heiligkeit und Herrlichkeit wehten. Legt nicht selbst das Gewand der Größe ab und laßt nicht zu, daß euer Herz des Gedenkens an eueren Herrn beraubt sei noch eure Ohren des Klanges Seiner wundersamen, Seiner erhabenen, allbezwingenden, klaren und ausdrucksvollen Stimme mit ihren süßen Melodien.




53 'aus dem Lawh-i-Nasír'

53:1 [97] O Nasír, o Mein Diener! Gott, die Ewige Wahrheit, ist Mein Zeuge. Der himmlische Jüngling hat an diesem Tage den herrlichen Kelch der Unsterblichkeit hoch über die Häupter der Menschen erhoben und steht erwartungsvoll vor Seinem Thron, um zu sehen, welches Auge Seine Herrlichkeit erkennt und welcher Arm sich ohne Zögern ausstreckt, diesen Kelch aus Seiner schneeweißen Hand zu ergreifen und zu leeren. Nur wenige haben bisher von dieser unvergleichlichen, sanft fließenden Gnade des Altehrwürdigen Königs getrunken. Sie nehmen die erhabensten Stätten des Paradieses ein und sitzen sicher auf den Thronen der Lehensgewalt. Bei der Gerechtigkeit Gottes! Weder die Spiegel Seiner Herrlichkeit noch die Offenbarer Seiner Namen noch irgend etwas Erschaffenes, gewesen oder künftig seiend, kann sie jemals überragen - gehörtet ihr doch zu denen, die diese Wahrheit begreifen.

93:2 [98] O Nasír! Die Vortrefflichkeit dieses Tages ist unendlich erhaben über das Verständnis der Menschen, wie weit ihr Wissen und wie tief ihr Verstand auch seien. Wieviel mehr aber muß sie die Vorstellungen derer überragen, die von ihrem Lichte abgeirrt und von ihrer Herrlichkeit ausgeschlossen sind! Würdest du den dichten Schleier zerreißen, der deinen Blick verdunkelt, du würdest eine Großmut schauen, der vom Anfang, der keinen Anfang hat, bis zum Ende, das kein Ende hat, nichts ähnelt oder gleichkommt. Welche Sprache sollte Er, das Sprachrohr Gottes, wohl wählen, damit jene, die wie durch einen Schleier von Ihm getrennt sind, Seine Herrlichkeit erkennen können? Die Rechtschaffenen, die Bewohner des Reiches der Höhe, sollen in Meinem Name, der Allherrliche, vom Weine der Heiligkeit die Fülle trinken. Außer ihnen wird niemand solche Wohltaten genießen.




54

54:1 Bei der Gerechtigkeit Gottes, Meines Vielgeliebten! Ich habe niemals nach weltlicher Führerschaft gestrebt. Meine einzige Absicht war, den Menschen das weiterzureichen, was Mir Gott, der Gnadenvolle, der Unvergleichliche, zu übergeben befohlen hat, damit es sie von allem, was dieser Welt angehört, loslöse und solche Höhen erreichen lasse, wie sie weder der Gottlose sich ausdenken noch der Eigensinnige sich vorstellen kann.




55

55:1 [99] Rufe dir jene Tage ins Gedächtnis zurück, o Land von Tá,1 in denen dein Herr dich zum Sitz Seines Thrones gemacht und dich mit dem Glanz Seiner Herrlichkeit umhüllt hat. wie unermeßlich ist die Zahl jener geheiligten Wesen, jener Sinnbilder der Gewißheit, die in ihrer großen Liebe zu dir ihr Leben hingaben und alles um deinetwillen opferten! Freude sei dir und Glückseligkeit denen, die dich bewohnen! Ich bezeuge, daß von dir, wie jedes erkennende Herz weiß, der Lebenshauch Dessen ausgeht, der das Verlangen der Welt ist. In dir ist der Unsichtbare offenbart worden; aus dir ist hervorgegangen, was den Augen der Menschen verborgen war. Wen aus der Menge der dich aufrichtig Liebenden, deren Blut innerhalb deiner Tore vergossen wurde, und deren Staub nun in deinem Boden verborgen ruht, sollen Wir ins Gedächtnis rufen? Die süßen Düfte Gottes wehten unaufhörlich über dich hin und werden ewig über dich wehen. Unsere Feder wird bewegt, deiner zu gedenken und die Opfer der Tyrannei zu rühmen, jene Männer und Frauen, die in deiner Erde ruhen.
1 Tihrán

55:2 Unter ihnen ist Unsere eigene Schwester, deren Wir nun gedenken, zum Zeichen Unserer Treue und zum Beweis Unserer Güte für sie. Wie traurig war ihre Lage! In welchem Zustand der Entsagung kehrte sie zu ihrem Gott zurück! Wir allein in Unserem allumfassenden Wissen haben es erkannt.

55:3 O Land von Tá! Durch die Gnade Gottes bist du noch immer ein Mittelpunkt, um den sich Seine Geliebten sammeln. Glücklich sind sie; glücklich ist jeder Flüchtling, der in seinem Leid auf dem Pfade zu Gott, dem Herrn dieses wundersamen Tages, Zuflucht bei dir sucht! Selig sind, die des einen, wahren Gottes gedenken, die Seinen Namen verherrlichen und mit Eifer Seiner Sache zu dienen suchen. Auf diese Menschen haben die heiligen Bücher von alters her hingewiesen. Sie hat der Herrscher der Gläubigen1 mit Lob überhäuft, als er sprach: »Die Seligkeit, die ihrer harrt, überragt die Seligkeit, deren wir uns jetzt erfreuen.« Er hat wahrlich die Wahrheit gesprochen, und Wir bezeugen dies heute. Die Herrlichkeit ihrer Stufe ist jedoch noch nicht enthüllt. Die Hand göttlicher Macht wird sicherlich den Schleier lüften und vor dem Blick der Menschen darlegen, was das Auge der Welt erfreuen und erleuchten wird.
1 Imám 'Alí-Ibn-i-Abí-Tálib, der Schwiegersohn Muhammads

55:4 Danket Gott, der Ewigen Wahrheit - gepriesen sei Seine Herrlichkeit -, daß ihr einer so wunderbaren Gunst teilhaftig und mit der Zier Seines Lobes geschmückt worden seid. Würdigt den Wert dieser Tage und haltet euch an das, was dieser Offenbarung ziemt. Er, wahrlich, ist der Ratgeber, der Erbarmende, der Allwissende.




56 'aus dem Kitáb-i-Aqdas'

56:1 [100] Lasse dich durch nichts betrüben, o Land von Tá,1 denn Gott hat dich erwählt, Quell der Freude für die ganze Welt zu sein. Er wird, so es Sein Wille ist, deinen Thron segnen mit einem, der mit Gerechtigkeit regieren und die von den Wölfen zerstreute Herde Gottes sammeln wird. Ein solcher Herrscher wird mit Freude und Frohsinn sein Antlitz dem Volke Bahás zuwenden und ihm seine Gunst erweisen. Er gilt wahrlich in den Augen Gottes als Kleinod unter den Menschen. Auf ihm ruhe für immer die Herrlichkeit Gottes und die Herrlichkeit aller, die im Reiche Seiner Offenbarung wohnen.
Tihrán

56:2 Jauchze mit großer Freude, denn Gott hat dich zum »Morgen Seines Lichtes« gemacht, da in dir die Manifestation Seiner Herrlichkeit geboren wurde. Freue dich dieses Namens, der dir verliehen wurde, eines Namens, durch den die Sonne der Gnade ihren Glanz ergoß, durch den Erde und Himmel erleuchtet wurden.

56:3 Bald werden sich die Zustände bei dir ändern und die Zügel der Macht in die Hände des Volkes übergehen. Wahrlich, dein Herr ist der Allwissende. Seine Gewalt umfaßt alle Dinge. Verlasse dich zuversichtlich auf die gnädige Gunst deines Herrn. Das Auge Seiner Güte wird ewig auf dir ruhen. Der Tag ist nahe, da deine Erregung in Frieden und stille Ruhe verwandelt sein wird. So ist es verordnet in dem wundersamen Buche.




57

57:1 [101] Wenn du vom Hofe Meiner Gegenwart geschieden bist, o Muhammad, lenke deine Schritte nach Meinem Hause1 und besuche es im Namen deines Herrn. Wenn du sein Tor erreichst, so bleibe davor stehen und sprich: Wohin ist die Altehrwürdige Schönheit gegangen, o größtes Haus Gottes, Er, durch den dich Gott zum Leitstern einer anbetenden Welt gemacht und zum Zeichen des Gedenkens für alle, die in den Himmeln und auf Erden sind, erklärt hat? Ach der früheren Tage, da du, o Haus Gottes, zu Seinem Schemel wurdest, der Tage, da die Melodie des Allbarmherzigen in endlosen Klangfolgen aus dir hervorströmte! Was wurde aus deinem Kleinod, dessen Glanz die ganze Schöpfung erleuchtet hat? Wohin sind die Tage entschwunden, da Er, der Altehrwürdige König, dich zum Throne Seiner Herrlichkeit gemacht, die Tage, da Er dich allein zur Lampe des Heils zwischen Erde und Himmel erwählt hat und dich früh am Morgen und zur Abendzeit die süßen Düfte des Allherrlichen verströmen ließ?
1 in Baghdád

57:2 [102] O Haus Gottes, wo ist die Sonne der Majestät und Macht, die dich mit dem Glanz Seiner Gegenwart umhüllte? Wo ist Er, der Tagesanbruch des gütigen Erbarmens deines Herrn, des Ungezwungenen, der Seinen Sitz in deinen Mauern errichtet hatte? Was ist es, o Thron Gottes, das dein Angesicht verwandelt hat und deine Grundpfeiler erzittern ließ? Was mag dein Tor vor denen verschlossen haben, die dich voll Eifer suchen? Was hat dich so öde werden lassen? Könnte dir erzählt worden sein, daß der Geliebte der Welt von den Schwertern Seiner Feinde verfolgt wird? Der Herr segne dich und segne deine Treue zu Ihm, weil du durch alle Seine Sorgen und Leiden hindurch Sein Gefährte geblieben bist.

57:3 Ich bezeuge, daß du der Schauplatz Seiner weltüberragenden Herrlichkeit, Seine heiligste Behausung bist. Aus dir ist der Odem des Allherrlichen hervorgegangen, ein Odem, der über alles Erschaffene weht und den Frommen, die in den Wohnstätten des Paradieses wohnen, die Brust mit Freude erfüllt. Die himmlischen Heerscharen und jene, die in den Städten der Namen Gottes wohnen, weinen über dich und beklagen, was dich befallen hat.

57:4 Noch immer bist du das Sinnbild der Namen und Eigenschaften des Allmächtigen, der Punkt, auf den die Augen des Herrn von Erde und Himmel gerichtet sind. Dir ist widerfahren, was der Arche widerfuhr, in der Gottes Unterpfand der Sicherheit wohnt. Wohl steht es um den, der den Sinn dieser Worte erfaßt und die Absicht Dessen erkennt, der der Herr der ganzen Schöpfung ist.

57:5 [103] Glücklich sind die von dir die süßen Düfte des Barmherzigen atmen, die deine Erhöhung erkennen, deine Heiligkeit schützen und deinen hohen Rang allezeit ehren. Wir flehen zum Allmächtigen, er möge gnädig jenen die Augen öffnen, die sich von dir abwenden und deinen Wert nicht würdigen, damit sie dich und Ihn, der dich durch die Macht der Wahrheit hoch erhoben hat, wirklich erkennen. Blind sind sie in der Tat dir gegenüber, und völlig unwissend über dich an diesem Tage. Dein Herr ist wahrlich der Gnädige, der Vergebende.

57:6 Ich bezeuge, daß Gott durch dich die Herzen Seiner Diener prüft. Selig der Mensch, der seine Schreie zu Dir lenkt und dich besucht. Wehe dem, der dein Recht leugnet, der sich von dir abkehrt, deinen Namen entehrt und deine Heiligkeit entweiht.

57:7 Gräme dich nicht, o Haus Gottes, wenn der Schleier deiner Heiligkeit von den Ungläubigen zerrissen wird, Gott hat dich in der Welt der Schöpfung mit dem Kleinod Seines Gedenkens geschmückt. Solchen Schmuck kann kein Mensch jemals entweihen. Auf dich werden die Augen deines Herrn unter allen Umständen gerichtet bleiben. Er wird wahrlich Sein Ohr dem Gebet eines jeden neigen, der dich besucht, dich umschreitet und Ihn in deinem Namen anruft. Er ist in Wahrheit der Vergebende, der Allbarmherzige.

57:8 Ich flehe zu Dir, o mein Gott, bei diesem Hause, das solchen Wandel bei seiner Trennung von Dir erlitten hat, das seine Ferne von Deiner Gegenwart beklagt und Deine Leiden beweint, vergib mir, meinen Eltern, meinen Verwandten und denen unter meinen Brüdern, die an Dich glauben. Gewähre, daß alle meine Bedürfnisse durch Deine Großmut befriedigt werden, o Du, der Du der König der Namen bist! Du bist der Großmütigste der Großmütigen, der Herr aller Welten.




58

58:1 [104] Erinnere dich an das, was Mihdí, Unserem Diener, im ersten Jahr Unserer Verbannung nach dem Land des Geheimnisses1 offenbart wurde. Ihm haben Wir vorausgesagt, was Unserem Hause2 dereinst zustoßen wird, damit er sich über die Plünderung und die Gewalt, die diesem Hause schon angetan wurden, nicht gräme. Wahrlich, der Herr, dein Gott, weiß alles, was in den Himmeln und auf Erden ist.
1 Adrianopel
2 in Baghdád

58:2 Wir haben ihm geschrieben : Dies ist nicht die erste Demütigung, die Meinem Hause widerfährt. In früheren Tagen hat es die Hand des Bedrückers mit Schmach überhäuft. Wahrlich, es wird in kommenden Tagen noch so erniedrigt werden, daß jedem scharfsichtigen Auge die Tränen entströmen. So enthüllen Wir dir, was hinter einem Schleier verborgen ist, unerforschlich für alle außer Gott, dem Allmächtigen, dem Allgepriesenen. Wenn die Zeit erfüllt ist, wird der Herr dieses Haus durch die Macht der Wahrheit vor den Augen aller Menschen erhöhen. Er wird es zum Richtmaß Seines Reiches machen, zum Schrein, den die Scharen der Gläubigen umkreisen. So hat der Herr, dein Gott, gesprochen, ehe der Tag der Wehklage kommt. Diese Verkündigung haben Wir dir auf Unserer heiligen Tafel gegeben, damit du dich nicht härmst über das, was die Übergriffe der Feinde Unserem Hause angetan haben. Aller Ruhm sei Gott, dem Allwissenden, dem Allweisen.




59

59:1 [105] Jeder unbefangene Beobachter wird bereitwillig zugeben, daß dieser Unterdrückte seit der Morgendämmerung Seiner Offenbarung die ganze Menschheit aufgefordert hat, ihr Antlitz dem Tagesanbruch der Herrlichkeit zuzuwenden, und daß Er Bestechung, Haß, Unterdrückung und Bosheit untersagt hat. Und doch, siehe, was die Hand des Unterdrückers angerichtet hat! Keine Feder wagt es, seine Tyrannei zu schildern. Obwohl Er, die Ewige Wahrheit, zum Ziel hat, allen Menschen ewiges Leben zu verleihen und ihnen für Sicherheit und Frieden Gewähr zu bieten, sich, wie sie sich erhoben, das Blut Seiner Geliebten zu vergießen, und wie sie das Todesurteil über Ihn fällten.

59:2 Obgleich die Anstifter dieser Unterdrückung solche Toren sind, gelten sie doch als die Weisesten der Weisen. So groß ist ihre Verblendung, daß sie mit unverhohlener Härte Ihn, für dessen Türhüter die ganze Welt erschaffen ist, in dieses hoch ummauerte, qualvolle Gefängnis geworfen haben. Der Allmächtige hat jedoch, ihnen und all denen zum Trotz, die die Wahrheit der »Großen Verkündigung«1 verworfen haben, dieses Gefängnis2 in das erhabenste Paradies, in den Himmel der Himmel verwandelt.
1 vgl. Qur'án 78:3
2 das »Größte Gefängnis« in 'Akká, in dem Bahá'u'lláh eingekerkert war

59:3 Irdische Wohltaten zur Linderung Unserer Leiden haben Wir nicht zurückgewiesen, jeder Unserer Gefährten wird Uns bezeugen, daß Unser heiliger Hof über solche irdischen Wohltaten geheiligt und hoch erhaben ist. Eingesperrt in dieses Gefängnis, haben Wir jedoch die Dinge angenommen, deren Uns die Ungläubigen berauben wollten. Wenn sich jemand in Unserem Namen ein Bauwerk aus reinem Gold oder Silber oder ein mit Edelsteinen von unschätzbarem Wert geschmücktes Haus errichten wollte, so würde diesem Wunsche zweifellos stattgegeben. Er, wahrlich, tut, was Er will, und Er bestimmt, was Ihm gefällt. Überdies ist jedem, der es wünscht, die Erlaubnis gegeben, überall in diesem Lande prächtige, eindrucksvolle Bauten zu errichten und die reichen, heiligen Gefilde am Jordan und in seiner Umgebung der Anbetung und dem Dienste des einen, wahren Gottes - gepriesen sei Seine Herrlichkeit - zu weihen, damit sich die von der Feder des Allerhöchsten in den heiligen Schriften verzeichneten Prophezeiungen erfüllen und offenkundig werde, was Gott, der Herr aller Welten, in dieser erhabensten, dieser heiligsten, dieser mächtigen und wundersamen Offenbarung beabsichtigt.

59:4 Einst haben Wir die Worte geäußert: Breite den Rock aus, o Jerusalem! Bewegt dies im Herzen, o Volk Bahás, und dankt eurem Herrn, dem Erklärer, dem Offenbarsten.

59:5 Würden die Geheimnisse enthüllt, die niemand kennt außer Gott, so würde die Menschheit die Beweise reinster, vollkommener Gerechtigkeit erkennen. Mit einer Gewißheit, die niemand bezweifeln könnte, würden sich alle Menschen an Seine Gebote halten und sie sorgsam befolgen. Wir haben in Unserem Buche wahrlich jedem, der sich vom Bösen abwendet und ein keusches, gottesfürchtiges Leben führt, reichen, stattlichen Lohn verheißen. Er ist in Wahrheit der Große Geber, der Allgütige.




60

60:1 [106] Meine Gefangenschaft kann Mir keine Schande bringen. Nein, bei Meinem Leben, sie verleiht Mir Ruhm! Was Mich beschämen kann, ist das Verhalten jener Meiner Anhänger, die vorgeben, Mich zu lieben, doch in Wirklichkeit dem Bösen folgen. Sie gehören fürwahr zu den Verlorenen.

60:2 Als die festgesetzte Zeit für diese Offenbarung erfüllt war und Er, das Tagesgestirn der Welt, im 'Iráq erschien, gebot Er Seinen Anhängern, dem zu folgen, was sie von aller irdischen Befleckung heiligt. Einige folgten lieber den Trieben einer verderbten Neigung, während andere auf dem Pfade der Rechtschaffenheit und Wahrheit wandelten und rechtgeleitet wurden.

60:3 Sprich: Wer seinen weltlichen Wünschen folgt oder sein Herz an irdische Dinge hängt, soll nicht zum Volke Bahás zählen. Der ist Mein wahrer Jünger, der, käme er in ein Tal aus reinem Gold, geradewegs hindurchzöge, darüberschwebend wie eine Wolke, weder sich wendend noch rastend. Ein solcher Mensch gehört wahrlich zu Mir. Von seinem Gewande kann die Schar der Höhe den Duft der Heiligkeit atmen, ... Und wenn er der schönsten, anmutigsten Frau begegnete, fühlte er sein Herz auch nicht vom leisesten Schatten eines Verlangens nach ihrer Schönheit verführt. Ein solcher Mensch ist wirklich ein Geschöpf makelloser Keuschheit. Dies lehrt dich die Feder des Altehrwürdigen der Tage, wie es ihr geboten wurde von deinem Herrn, dem Allmächtigen, dem Allgütigen.




61

61:1 [107] Die Welt liegt in Wehen, und ihre Erregung wächst von Tag zu Tag. Ihr Antlitz ist auf Eigensinn und Unglauben gerichtet. Ihr Zustand wird so werden, daß es nicht angemessen und schicklich wäre, ihn jetzt zu enthüllen. Lange wird ihre Verderbtheit währen. Und wenn die festgesetzte Stunde kommt, wird plötzlich erscheinen, was der Menschheit Glieder zittern macht. Dann und erst dann wird das göttliche Banner entfaltet, und die Nachtigall des Paradieses wird ihr Lied singen.




62 'aus dem Tablet an Mustafá'

62:1 [108] Halte dir Meine Schmerzenspein vor Augen, Meine Sorgen und Ängste, Meine Leiden und Prüfungen, die Schmach Meiner Gefangenschaft, die Tränen, die Ich vergoß, die Bitternis Meiner Qual und nun Meine Kerkerhaft in diesem fernen Land! Gott, o Mustafá, ist Mein Zeuge! Könnte man dir berichten, was die Altehrwürdige Schönheit betroffen hat, du würdest in die Wüste fliehen und heiße Tränen vergießen. In deinem Kummer würdest du dir das Haupt schlagen und aufschreien, wie von der Natter gebissen. Sei Gott dankbar, daß Wir Uns weigern, dir die Geheimnisse jener unerforschlichen Ratschlüsse zu enthüllen, die vom Himmel des Willens deines Herrn, des Machtvollsten, des Allmächtigen, auf Uns herabgesandt worden sind!

62:2 Bei der Gerechtigkeit Gottes! Jeden Morgen, wenn Ich aufstand, fand Ich unzählige Trübsale in Scharen hinter Meiner Tür, und jede Nacht, wenn Ich Mich niederlegte, war Mein Herz in Qual zerrissen von dem, was es durch die teuflische Grausamkeit seiner Feinde erduldet hatte. An jedem Stück Brot, das die Altehrwürdige Schönheit bricht, haftet der Sturm einer neuen Heimsuchung, und in jeden Tropfen, den Er trinkt, ist die Bitternis der schmerzlichsten aller Prüfungen gemischt. Bei jedem Schritt, den Er geht, zieht Ihm ein Heer nie vorhergesehener Trübsale voraus, und Legionen lähmender Leiden folgen Seinem Fuße.

62:3 So ist Meine Lage, würdest du doch in deinem Herzen darüber nachsinnen! Dennoch, laß deine Seele nicht betrübt sein über das, was Gott auf Uns niedergesandt hat! Laß deinen Willen aufgehen in Seinem Wohlgefallen, denn Wir haben niemals etwas anderes gewünscht als Seinen Willen, und haben jeden Seiner unumstößlichen Ratschlüsse begrüßt. Fasse dein Herz in Geduld und sei nicht verzagt. Folge nicht dem Pfade derer, die tief beunruhigt sind.




63

63:1 [109] O du, dessen Antlitz Mir zugewandt ist! Sobald deine Augen Meine Vaterstadt 1 von ferne erblicken, bleibe stehen und sprich: O Land von Tá! Ich komme aus dem Kerker zu dir mit einer Botschaft von Gott, dem Helfer in der Not, dem Selbstbestehenden. Ich künde dir, du Mutter der Welt, du Lichtquell für alle ihre Völker, die sanfte Gnade deines Herrn und grüße dich im Namen Dessen, der die Ewige Wahrheit ist, der Wissende um das Ungeschaute. Ich bezeuge, daß in dir Er, der Verborgene Name, offenbart, der Verwahrte Schatz aufgedeckt wurde. Durch dich ist das Geheimnis aller Dinge, der vergangenen wie der künftigen, enthüllt.

63:2 O Land von Tá! Er, der Herr der Namen, gedenkt deiner auf Seiner herrlichen Stufe. Du warst der Morgen der Sache Gottes, der Quell Seiner Offenbarung, die Verkündigung Seines Größten Namens - eines Namens, der Herzen und Seelen der Menschen erbeben läßt. Wie groß ist die Zahl jener Männer und Frauen, jener Opfer der Tyrannei, die in deinen Mauern ihr Leben auf dem Pfade Gottes hingegeben haben und so grausam in deinem Staube begraben wurden, daß jeder ehrenwerte Diener Gottes ihr bitteres Los beklagt,




64

64:1 [110] Wir haben den Wunsch, des Hortes höchster Seligkeit, der heiligen, strahlenden Stadt1 zu gedenken, der Stadt, darin der Duft des Vielgeliebten verströmt, Seine Zeichen verbreitet, die Beweise Seiner Herrlichkeit offenbart, Seine Banner gehißt, Seine Stiftshütte errichtet und jede Seiner weisen Verfügungen enthüllt worden sind.
1 Tihrán

64:2 Dies ist die Stadt, darin die süßen Dufte der Wiedervereinigung wehten und jene, die Gott aufrichtig lieben, Ihm nahen und in die Wohnstatt der Heiligkeit und Schönheit eintreten ließen. Selig der Wanderer, der seine Schritte zu dieser Stadt lenkt, Zutritt zu ihr findet und durch die strömende Gnade seines Herrn, des Gnadenvollen, des Allgepriesenen, den Wein der Wiedervereinigung trinkt!

64:3 Zu dir, o Land der Herzenssehnsucht, bin ich mit einer Botschaft von Gott gekommen. Dir künde ich Seine gnadenvolle Huld und Gunst, dich grüße und preise ich in Seinem Namen. Er ist wahrlich voll unendlicher Freigebigkeit und Gute. Selig der Mensch, der dir sein Antlitz zuwendet und an dir den Duft der Gegenwart Gottes, des Herrn aller Welten, verspürt! Seine Herrlichkeit sei mit dir und der Glanz Seines Lichtes umstrahle dich, denn Gott hat dich zu einem Paradies für Seine Diener gemacht und dich zu dem gesegneten, heiligen Land erklärt, das Er in den Büchern erwähnte, die Seine Propheten und Boten offenbart haben.

64:4 In dir, o Land der widerstrahlenden Herrlichkeit, ist das Banner »Es gibt keinen Gott außer ihm«1 entfaltet und die Standarte »wahrlich, Ich bin die Wahrheit, der Wissende um das Ungeschaute« gehißt. Es geziemt jedem, der dich besucht, über dich zu frohlocken und über jene, die in dir wohnen, die Meinem Stamm entsprossen und seine Blätter sind, Zeichen Meiner Herrlichkeit, die Mir folgen, Mich lieben und mit machtvollster Entschlossenheit ihr Angesicht Meiner herrlichen Stufe zuwenden.
1 vgl. Qur'án 2:164, 255, 6:103, 107, 4:88, 3:19, 9:31, 129, 7:159 ect.




65 'aus der Surih-i-Muluk'

65:1 [111] Erinnere Dich Deiner Ankunft in der Stadt,1 wie die Minister des Sultáns glaubten, ihre Gesetze und Vorschriften seien Dir unbekannt, wie sie Dich für einen der Unwissenden hielten. Sprich: Ja, bei Meinem Herrn! Unwissend bin Ich in allem außer in dem, worin es Gott in Seiner gütigen Huld gefiel, Mich zu lehren. Dies bezeugen Wir mit Gewißheit und bekennen es ohne Zögern.
1 Konstantinopel

65:2 Sprich: Wenn die Gesetze und Vorschriften, an denen ihr hängt, von euch selber stammen, werden Wir sie keineswegs befolgen. So wurde Ich von Ihm, dem Allweisen, dem Allwissenden, unterwiesen. Solches war Mein Weg in der Vergangenheit und wird es durch die Kraft und Macht Gottes auch in Zukunft bleiben. Dies ist in der Tat der wahre, der rechte Weg. Stammen sie aber von Gott, so bringt euere Beweise vor, wenn ihr zu jenen gehört, die die Wahrheit sprechen. Sprich: Wir haben in einem Buche, das keines Menschen Werk unerwähnt läßt, wie unbedeutend es auch sei, alles aufgezeichnet, was sie Dir zugeschrieben, und alles, was sie Dir angetan.

65:3 Sprich: Es geziemt euch, o Minister des Staates, die Gebote Gottes zu halten, auf eure eigenen Gesetze und Vorschriften zu verzichten und zu den Rechtgeleiteten zu gehören. Dies ist für euch besser als alles, was ihr besitzt, wenn ihr es nur wüßtet! So ihr das Gebot Gottes übertretet, wird kein Jota, kein Deut euerer Werke in Seinen Augen annehmbar sein. Ihr werdet in kurzem die Folgen dessen entdecken, was ihr in diesem nichtigen Leben tut, und es wird euch dafür vergolten werden, Dies ist wahrlich die Wahrheit, die unbezweifelbare Wahrheit.

65:4 [112] Wie groß ist die Zahl derer, die in vergangenen Zeiten dasselbe wie ihr getan haben, und die, auch wenn sie im Rang über euch standen, schließlich zum Staube zurückgekehrt und ihrem unausweichlichen Verderben anheimgefallen sind! Wenn ihr doch die Sache Gottes in euerem Herzen bedächtet! Ihr werdet ihren Spuren folgen und eine Wohnstatt zu betreten haben, wo niemand sich findet, der euch begünstigt oder euch hilft. Ihr werdet wahrlich um euer Tun befragt werden, werdet zur Rechenschaft gezogen, da ihr euere Pflichten gegenüber der Sache Gottes versäumt und Seine Geliebten verächtlich zurückgewiesen habt, als sie mit offenkundiger Aufrichtigkeit zu euch kamen.

65:5 Ihr seid es, die gemeinsam über sie beraten haben, ihr, die ihr lieber den Lockungen euerer eigenen Neigungen gefolgt seid und den Befehl Gottes, des Helfers in der Not, des Allmächtigen, unbeachtet ließet.

65:6 Sprich: Wie? Haltet ihr euch an euere eigenen Einfälle und schlagt die Gebote Gottes in den Wind? In der Tat, ihr mißhandelt euch selbst und andere. Könntet ihr es doch erkennen! Sprich: Wenn euere Regeln und Grundsätze auf Gerechtigkeit beruhen, warum folgt ihr dann denen, die mit eueren verderbten Neigungen übereinstimmen, und lehnt jene ab, die eueren Begierden widerstreiten? Mit welchem Recht behauptet ihr denn, gerecht zwischen den Menschen zu richten? Sind euere Regeln und Grundsätze solcher Art, daß sie es rechtfertigen, wenn ihr Ihn verfolgt, der sich auf euer Geheiß bei euch einfand, wenn ihr Ihn zurückweist und Ihm täglich schmähliches Unrecht zufügt? Hat Er euch jemals auch nur einen kurzen Augenblick lang den Gehorsam verweigert? Alle Bewohner des 'Iráq und darüber hinaus alle verständigen Beobachter werden die Wahrheit Meiner Worte bezeugen. Seid gerecht in euerem Urteil, o ihr Staatsminister! Was haben Wir getan, das Unsere Verbannung rechtfertigen könnte? Welches ist der Gesetzesverstoß, der zu Unserer Ausweisung ermächtigt hätte? Wir haben euch aufgesucht, und dennoch, seht, wie ihr euch geweigert habt, Uns zu empfangen! Bei Gott, es ist ein schweres Unrecht, das ihr begangen habt, ein Unrecht, mit dem sich kein irdisches Unrecht messen kann. Dies bezeugt der Allmächtige selbst. ...

65:7 Wißt, daß die Welt mit ihrem Tand und Gepränge vergehen wird. Nichts ist von Dauer außer dem Reich Gottes, das keinem gehört außer Ihm, dem souveränen Herrn über alle, dem Helfer in der Not, dem Allherrlichen, dem Allmächtigen. Die Tage eueres Lebens werden ablaufen, und alles, womit ihr euch befaßt und dessen ihr euch rühmt, wird vergehen, und eine Schar Seiner Engel wird euch ganz gewiß zu Gericht laden an den Ort, wo der ganzen Schöpfung die Glieder erbeben, wo es jeden Bedrücker eiskalt überläuft. Man wird euch befragen, was euere Hände in diesem euerem nichtigen Leben gewirkt haben, und euere Taten werden euch vergolten werden. Dies ist der Tag, der unvermeidlich über euch kommen wird, die Stunde, die keiner aufschieben kann. So bezeugt es die Zunge Dessen, der die Wahrheit spricht, des Wissenden um alle Dinge.




66 'aus der Suríh-i-Muluk - an die Bewohner von Istanbul'

66:1 [113] Fürchtet Gott, ihr Bewohner der Stadt,1 und sät nicht die Saaten der Zwietracht unter den Menschen. Wandelt nicht auf den Pfaden des Bösen. Wandelt während der wenigen verbleibenden Tage eueres Lebens auf den Wegen des einen, wahren Gottes. Euere Tage werden dahinschwinden wie die Tage derer, die vor euch lebten. Zum Staube werdet ihr zurückkehren, wie euere Vorväter zum Staube zurückgekehrt sind.
1 Konstantinopel

66:2 [114] Wißt, daß Ich keinen fürchte außer Gott. Nur auf Ihn setze Ich Mein Vertrauen, nur zu Ihm will ich halten und nur wünschen, was Er für Mich wünscht. Dies ist fürwahr Meines Herzens Sehnsucht, wenn ihr es doch wüßtet. Gott, dem Herrn aller Welten, habe Ich Leib und Seele zum Opfer dargebracht. Wer Gott erkennt, soll keinen erkennen außer Ihm, und wer Gott fürchtet, soll keinen außer Ihm fürchten, selbst wenn alle Mächte der Erde aufstehen und gegen ihn auftreten. Ich spreche nur auf Sein Geheiß und folge durch die Kraft Gottes und Seine Macht nur Seiner Wahrheit, Er wird wahrlich die Wahrhaftigen belohnen.

66:3 Berichte, o Diener, was Du bei Deiner Ankunft in der Stadt gesehen, damit Dein Zeugnis den Menschen bleibe und denen, die glauben, zur Warnung diene. Bei Unserer Ankunft in der Stadt kamen Uns ihre Regenten und Würdenträger vor wie Kinder, die beieinander sitzen und mit Lehm spielen. Keinen fanden Wir erwachsen genug, von Uns die Wahrheiten anzunehmen, die Gott Uns gelehrt hat, noch reif genug für Unsere wunderbaren Worte der Weisheit. Unser inneres Auge weinte bitterlich über sie, über ihre Vergehen und ihre völlige Mißachtung all dessen, wozu sie erschaffen sind. Das haben Wir in jener Stadt beobachtet, und Wir beschlossen, es in Unserem Buche aufzuzeichnen, damit es ihnen und der übrigen Menschheit zur Warnung diene.

66:4 Sprich: Wenn ihr nach diesem Leben und seinen Nichtigkeiten trachtet, hättet ihr sie suchen sollen, als ihr noch im Leib euerer Mutter eingeschlossen wart, denn damals kamt ihr diesen Dingen immer näher, könntet ihr es doch erkennen. Andererseits habt ihr euch, seit ihr geboren wurdet und zur Reife kamt, immer weiter von der Welt entfernt und dem Staube genähert. Warum legt ihr dann solche Raffgier nach den Schätzen der Erde an den Tag, wo doch euere Tage gezählt und euere Gelegenheiten bald vertan sind? Wollt ihr denn nicht den Schlaf abschütteln, ihr Achtlosen?

66:5 [115] Neigt euer Ohr den Ratschlägen, die dieser Diener euch um Gottes willen gibt. Wahrlich, Er heischt keinen Lohn von euch; Er begnügt sich mit dem, was Gott Ihm bestimmt hat, und ist dem Willen Gottes ganz ergeben.

66:6 Die Tage eueres Lebens sind fast dahin, o Volk, und rasch naht euer Ende. Legt darum ab, was ihr ersonnen und woran ihr hängt, und haltet euch fest an die Gebote Gottes, damit ihr das erlangt, was Er euch bestimmt hat, und zu denen gehört, die den rechten Weg gehen. Ergötzt euch nicht an den Dingen der Welt und ihrem eitlen Tand, noch setzt darauf euere Hoffnungen. Laßt euer Vertrauen im Gedenken Gottes ruhen, des Höchsterhabenen, des Größten. Bald wird Er all eueren Besitz vergehen lassen. Fürchtet Ihn, vergeßt nicht Seinen Bund mit euch und gehört nicht zu denen, die wie durch einen Schleier von Ihm getrennt sind.

66:7 Hütet euch, daß ihr euch nicht in Stolz aufbläht vor Gott und Seine Geliebten verächtlich zurückweiset. Beugt euch in Demut vor den Getreuen, vor denen, die an Gott und Seine Zeichen geglaubt haben, deren Herz Seine Einheit bezeugt, deren Zunge Seine Einzigkeit verkündet, und die nicht reden, es sei denn mit Seiner Erlaubnis. So ermahnen Wir euch mit Gerechtigkeit und warnen euch mit Wahrheit, damit ihr vielleicht erweckt werdet.

66:8 Bürdet keiner Seele eine Last auf, die ihr selber nicht tragen wollt, und wünscht niemandem, was ihr euch selbst nicht wünscht. Dies ist Mein bester Rat für euch, wolltet ihr ihn doch beherzigen.

66:9 Achtet die Geistlichen und Gelehrten unter euch, deren Lebenswandel mit ihren Bekenntnissen übereinstimmt, die die Grenzen, die Gott gesetzt hat, nicht überschreiten und deren Urteil mit Seinem Geheiß, wie es in Seinem Buch offenbart ist, übereinstimmt. Wißt, daß sie die Lampe der Führung sind für alle, die in den Himmeln und auf Erden wohnen. Wer die Geistlichen und Gelehrten, die mit ihm leben, mißachtet und geringschätzt, hat wahrlich die Gunst, mit der Gott ihn gesegnet hat, verändert.

66:10 [116] Sprich: Wartet, bis Gott Seine Gunst für euch verändert haben wird. Nichts entgeht Ihm. Er kennt die Geheimnisse der Himmel und der Erde. Sein Wissen umfaßt alle Dinge. Frohlockt nicht über das, was ihr getan habt oder noch tun werdet, und weidet euch nicht an der Trübsal, mit der ihr Uns heimgesucht habt, denn damit könnt ihr euere Stufe nicht erhöhen, wolltet ihr doch euere Werke mit scharfem Unterscheidungsvermögen prüfen. Ihr werdet auch nicht fähig sein, Unseren Rang in seiner Erhabenheit zu schmälern. Nein, Gott wird Uns den Lohn erhöhen, mit dem Er Uns vergelten wird, daß Wir Unsere Heimsuchungen mit unerschütterlicher Geduld ertragen haben. Wahrlich, Er wird den Lohn derer erhöhen, die in Geduld ausharren.

66:11 Wisset, daß Prüfungen und Heimsuchungen seit undenklichen Zeiten das Los der Erwählten Gottes und Seiner Geliebten und jener Seiner Diener waren, die von allem außer Ihm losgelöst sind, die weder Handel noch Wandel vom Gedenken an den Allmächtigen ablenkt, die nicht sprechen, ehe Er gesprochen hat, und nach Seinem Gebote handeln. So ist es Gottes Weg und Wirken von jeher gewesen, und so wird es auch in Zukunft bleiben. Selig ist, wer standhaft ausharrt, wer in Krankheit und Not geduldig bleibt, wer nicht darüber klagt, was ihn befällt, wer auf dem Pfade der Ergebung wandelt. ...

66:12 [117] Es naht der Tag, da Gott ein Volk erweckt, das sich Unserer Tage erinnert. Es wird die Geschichte Unserer Heimsuchungen erzählen und die Wiederherstellung Unserer Rechte von denen fordern, die Uns ohne den geringsten Beweis offenkundiges Unrecht angetan haben. Gott herrscht unzweifelhaft über das Leben derer, die Uns Schaden zufügten, und Er weiß wohl um ihre Taten. Er wird gewiß um ihrer Sünden willen Hand an sie legen. Er ist wahrlich der grimmigste der Rächer.

66:13 So haben Wir euch die Kunde des einen, wahren Gottes berichtet und auf euch herniedergesandt, was Er vorherbestimmt hat, damit ihr Ihn um Vergebung bittet, zu Ihm zurückkehrt, aufrichtig bereut, euere Missetaten erkennt, eueren Schlaf abschüttelt, aus euerer Achtlosigkeit auffahrt, für das büßt, was euch entgangen ist, und zu denen gehört, die Gutes tun. Wer will, der mag die Wahrheit Meiner Worte anerkennen, und wer nicht will, der möge sich abkehren. Meine einzige Pflicht ist, euch zu erinnern, wie pflichtvergessen ihr gegen die Sache Gottes wart, so ihr vielleicht zu denen gehört, die Meine Warnung beachten. Darum hört auf Meine Rede, kehrt zu Gott zurück und bereut, damit Er in Seiner Gnade Erbarmen mit euch habe, euere Sünden hinwegwasche und euere Übertretungen vergebe. Die Größe Seines Erbarmens übertrifft den Grimm Seines Zornes, und Seine Gnade umfaßt alle, die ins Dasein gerufen und mit dem Gewande des Lebens bekleidet sind, Vergangene wie Künftige.




67

67:1 In dieser Offenbarung ist erschienen, was nie zuvor erschienen ist. Die Ungläubigen, die miterlebten, was offenbart worden ist, murren und sagen: »Wahrlich, das ist ein Zauberer, der sich eine Lüge gegen Gott ausgedacht hat.« Sie sind in der Tat ein verworfenes Volk.

67:2 [118] Berichte den Völkern, o Feder des Altehrwürdigen der Tage, was im Iráq geschehen ist. Berichte ihnen von dem Boten, den die Versammlung der Geistlichen jenes Landes ausgewählt und zu Uns geschickt hatte, und dem Wir, als er in Unsere Gegenwart kam und Uns über bestimmte Wissenschaften befragte, Antwort gaben kraft des Wissens, das Wir angeboren besitzen. Dein Herr ist wahrlich der Wissende um das Ungeschaute. »Wir bezeugen«, sagte der Bote, »daß dem Wissen, das Du besitzest, nichts gleichkommen kann. Dennoch reicht solches Wissen nicht aus, die erhabene Stufe zu rechtfertigen, die das Volk Dir zuschreibt. Wenn Du die Wahrheit sprichst, so vollbringe etwas, was die Völker der Erde mit vereinten Kräften nicht vollbringen können.« So wurde es unwiderruflich verfügt am Hofe der Gegenwart deines Herrn, des Allherrlichen, des Liebenden.

67:3 »Bezeuge! Was siehst du?« Der Bote war verblüfft, und als er zu sich kam, sagte er: »Ich glaube wahrlich an Gott, den Allherrlichen, den Allgepriesenen.« »Geh nun zu dem Volk und sage: `Fragt, was immer ihr wollt. Mächtig ist Er, zu tun, was Er will, Nichts, vergangen oder künftig, kann Seinen Willen durchkreuzen.` Sprich: `O Versammlung der Geistlichen! Wählt irgend etwas aus, was euch beliebt, und bittet eueren Herrn, den Gott des Erbarmens, daß Er es euch offenbare. Wenn Er kraft Seiner Oberherrschaft eueren Wunsch erfüllt, dann glaubt an Ihn und gehört nicht zu denen, die Seine Wahrheit verwerfen.`« »Der Morgen des Verstehens ist angebrochen«, sagte der Bote, »und das Zeugnis des Allbarmherzigen ist erbracht.« Er stand auf und kehrte zu denen zurück, die ihn gesandt hatten, nach dem Befehl Gottes, des Allherrlichen, des Vielgeliebten.

67:4 Die Tage vergingen, und er kam nicht zu Uns zurück. Schließlich kam ein anderer Bote, der Uns meldete, jene Leute hätten ihre ursprüngliche Absicht aufgegeben. Sie sind in der Tat ein verächtliches Volk. Solches geschah im Iráq, und Ich selbst bin Zeuge dessen, was Ich offenbare. Dieses Geschehnis wurde weithin bekannt, und dennoch fand sich keiner, der seine Bedeutung verstanden hätte. So haben Wir es gefügt. Könntet ihr es doch erkennen!

67:5 Bei Meinem Selbst! Wer immer Uns in vergangenen Zeitaltern bat, die Zeichen Gottes darzutun, der hat, sobald Wir sie ihm offenbarten, Gottes Wahrheit zurückgewiesen. Das Volk jedoch blieb zum größten Teil achtlos, jene, deren Augen vom Licht des Verstehens erleuchtet sind, werden die süßen Düfte des Allbarmherzigen verspüren und Seine Wahrheit annehmen. Diese sind die wahrhaft Aufrichtigen.




68

68:1 [119] O du, der du die Frucht und das Blatt Meines Baumes bist! Auf dir ruhe Meine Herrlichkeit und Mein Erbarmen. Dein Herz gräme sich nicht um das, was dich befallen hat. Prüftest du das Buch des Lebens Seite für Seite, du würdest gewiß entdecken, was dein Leid zerstreute und deine Qual hinwegnähme.

68:2 Wisse, o Frucht Meines Baumes, daß des Höchsten Verordners Ratschlüsse über Schicksal und Vorherbestimmung von zweierlei Art sind. Beide müssen befolgt und angenommen werden. Die eine Art ist unabänderlich, die andere, wie die Menschen sagen, in der Schwebe. Den Ratschlüssen der ersten Art müssen sich alle vorbehaltlos unterwerfen, da sie festgesetzt und abgemacht sind. Gott kann sie zwar abändern und widerrufen. Weil der Schaden einer solchen Veränderung jedoch größer wäre, als wenn der Ratschluß unverändert bliebe, sollten sich alle willig in das fügen, was Gott gewollt hat, und sich vertrauensvoll damit abfinden.

68:3 Ein Ratschluß in der Schwebe jedoch ist von solcher Art, daß Gebet und Fürbitten ihn abwenden können.

68:4 Gott gebe, daß du, der du die Frucht Meines Baumes bist, und jene, die dir verbunden sind, vor seinen bösen Folgen bewahrt bleiben.

68:5 [120] Sprich: O Gott, mein Gott! Du hast mir ein Pfand von Dir anvertraut, und nach dem Wohlgefallen Deines Willens hast Du es nun zu Dir zurückgerufen. Es steht mir, Deiner Magd, nicht zu, zu fragen, weshalb mich das traf oder wozu es geschah, denn Du wirst verherrlicht in allen Deinen Taten, und Dir muß gehorcht werden in Deinem Ratschluß. Deine Magd, o mein Herr, hat ihre Hoffnungen auf Deine Gnade und Großmut gesetzt. Gewähre ihr, das zu erreichen, was sie Dir nahe bringt, und was ihr in jeder Deiner Welten zuträglich ist. Du bist der Vergebende, der Allgütige. Es gibt keinen Gott außer Dir, dem Verordner, dem Altehrwürdigen der Tage.

68:6 Verleihe, o Herr, mein Gott, Deine Segnungen denen, die den Wein Deiner Liebe vor den Augen der Menschen getrunken haben, die ungeachtet Deiner Feinde Deine Einheit anerkannt, Deine Einzigkeit bezeugt und ihren Glauben an das bekannt haben, was den Bedrückern unter Deinen Geschöpfen die Glieder beben machte und die Stolzen auf Erden am ganzen Leibe zittern ließ. Ich bezeuge, daß Deine Oberherrschaft nie vergehen und Dein Wille nie geändert werden kann. Verordne für die, welche ihr Antlitz Dir zugewandt haben, und für Deine Mägde, die sich fest an Dein Seil halten, was dem Meere Deiner Güte und dem Himmel Deiner Gnade entspricht.

68:7 Du bist Der, o Gott, der sich zum Herrn des Reichtums erklärt und alle, die Ihm dienen, als arm und bedürftig bezeichnet hat, wie Du geschrieben hast: »O ihr, die ihr glaubt! Ihr seid nur Arme, die Gottes bedürfen, Gott aber ist der Allbesitzende, der Allgepriesene. « Da ich meine Armut bekannt und Deinen Reichtum anerkannt habe, lasse mich nicht der Herrlichkeit Deiner Schätze beraubt sein. Du bist wahrlich der höchste Beschützer, der Allwissende, der Allweise.




69

69:1 [121] Erinnere dich, wie sich Ashrafs Mutter verhielt, deren Sohn im Lande Zá1 sein Leben hingab. Er weilt gewiß an der Stätte der Wahrheit, in der Gegenwart Dessen, der der Machtvollste ist, der Allmächtige.
1 Zanján

69:2 Als die Ungläubigen ihn zu Unrecht zu töten beschlossen, ließen sie seine Mutter kommen, damit sie ihn warne und dazu bringe, seinen Glauben zu widerrufen und den Fußstapfen derer zu folgen, die die Wahrheit Gottes, des Herrn aller Welten, verworfen haben.

69:3 Kaum hatte sie das Antlitz ihres Sohnes erblickt, da sprach sie solche Worte zu ihm, daß die Gottesfreunde und darüber hinaus die himmlischen Heerscharen im Herzen laut aufschrien, von heftigem Gram gequält. Wahrlich, dein Herr weiß, was Meine Zunge spricht, Er selbst bezeugt Meine Worte.

69:4 Und zu ihm gewandt, sprach sie: »Mein Sohn, mein geliebter Sohn! Säume nicht, dich auf dem Pfade deines Herrn zu opfern. Hüte dich, deinen Glauben an Ihn zu verraten, vor dessen Angesicht sich alle in den Himmeln und auf Erden in Anbetung beugen. Geh geradeaus, o mein Sohn, und bleibe standhaft auf dem Pfade des Herrn, deines Gottes! Eile, in die Gegenwart des Vielgeliebten aller Welten zu gelangen.«

69:5 Auf ihr seien Meine Segnungen, Meine Gnade, Mein Lobpreis und Meine Herrlichkeit! Ich selbst werde den Verlust ihres Sohnes sühnen - eines Sohnes, der nun im Heiligtum Meiner Majestät und Herrlichkeit wohnt, und dessen Antlitz in solchem Lichte strahlt, daß sein Glanz die Himmelsdienerinnen in ihren himmlischen Gemächern und darüber hinaus die Gefährten Meines Paradieses und die Bewohner der Städte der Heiligkeit umhüllt. Wer in sein Angesicht zu blicken vermöchte, würde ausrufen: »Seht, dies kann nur ein erhabener Engel sein!«




70 'aus dem Kitáb-i-Aqdas'

70:1 [122] Die Welt ist aus dem Gleichgewicht geraten durch die Schwungkraft dieser größten, dieser neuen Weltordnung. Das geregelte Leben der Menschheit ist aufgewühlt durch das Wirken dieses einzigartigen, dieses wundersamen Systems, desgleichen kein sterbliches Auge je gesehen hat.

70:2 Versenkt euch in das Meer Meiner Worte, damit ihr seine Geheimnisse ergründen und alle Perlen der Weisheit entdecken möget, die in seinen Tiefen verborgen liegen. Hütet euch, daß ihr nicht wankend werdet in euerem Entschluß, die Wahrheit dieser Sache anzunehmen - einer Sache, durch welche Gott die Möglichkeiten Seiner Macht offenbart und Seine höchste Herrschaft errichtet hat. Eilt freudestrahlenden Angesichts hin zu Ihm! Dies ist der unveränderliche Glaube Gottes, ewig in der Vergangenheit, ewig in der Zukunft. Laßt den, der sucht, zu ihm gelangen! Was aber den betrifft, der ihn zu suchen verschmäht - wahrlich, Gott ist der Selbstgenügsame, erhaben über jede Not Seiner Geschöpfe.

70:3 Sprich: Dies ist die unfehlbare Waage, die Gott in Händen hält. Auf ihr werden alle in den Himmeln und auf Erden gewogen, und ihr Schicksal wird danach bestimmt, gehörtet ihr doch zu denen, die an diese Wahrheit glauben und sie anerkennen. Sprich ; sie bereichert die Armen, erleuchtet die Gebildeten und befähigt die Sucher, zur Gegenwart Gottes aufzusteigen. Hütet euch, sie zur Ursache der Zwietracht unter euch zu machen. Steht wie der unverrückbare Berg so fest begründet in der Sache eueres Herrn, des Mächtigen, des Liebenden!




71 'aus dem Kitáb-i-Aqdas'

71:1 [123] Seid nicht verzagt, o Völker der Welt, wenn die Sonne Meiner Schönheit untergegangen und der Himmel Meines Heiligtums vor eueren Augen verhüllt sein wird. Erhebt euch, um Meine Sache weiterzutragen und Mein Wort unter den Menschen zu erhöhen. Wir sind immer mit euch und werden euch durch die Macht der Wahrheit stärken. Wir sind wahrhaft allmächtig. Wer immer Mich erkennt, wird aufstehen und Mir mit solcher Entschlossenheit dienen, daß die Mächte von Erde und Himmel seine Absicht nicht vereiteln können.

71:2 Die Völker der Welt schlafen tief, würden sie aus ihrem Schlaf erwachen, sie würden mit Eifer zu Gott eilen, dem Allwissenden, dem Allweisen. Sie wurden wegwerfen, was sie besitzen, und wären es alle Schätze der Erde, nur damit ihr Herr ihrer gedenke und sie eines einzigen Wortes würdige. So unterrichtet euch Er, bei dem das Wissen um Verborgenes ist, auf Seiner Tafel, die das Auge der Schöpfung nicht sah, die nur Seinem eigenen Selbst, dem allmächtigen Schirmherrn aller Welten, enthüllt ist. Im Rausch ihrer bösen Begierden sind sie so irre, daß sie ohnmächtig sind, den Herrn allen Seins zu erkennen, Dessen Stimme laut von allen Seiten ruft: »Es gibt keinen Gott außer Mir, dem Mächtigen, dem Allweisen.«

71:3 [124] Sprich: Freut euch nicht der Dinge, die ihr besitzt; heute sind sie euer, morgen werden andere sie besitzen. So warnt euch der Allwissende der Allunterrichtete. Sprich: Könnt ihr behaupten, euer Besitz sei dauerhaft oder sicher? Nein, bei Mir, dem Allbarmherzigen! Die Tage eueres Lebens verfliegen wie an Windhauch, und all euere Pracht und Herrlichkeit wird vergehen wie die Pracht und Herrlichkeit derer, die vor euch dahingingen. Denkt darüber nach, ihr Menschen! Was ist aus eueren vergangenen Tagen geworden, was aus eueren verlorenen Jahrhunderten? Glücklich die Tage, die dem Gedenken Gottes gewidmet waren, und selig die Stunden, die Seinem, des Allweisen, Lobpreis galten. Bei Meinem Leben! Weder die Pracht der Mächtigen noch das Gut der Reichen oder gar die Überlegenheit der Gottlosen werden dauern. Alles wird auf ein Wort von Ihm vergehen. Wahrlich, Er ist der Allmachtvolle, der Allbezwingende, der Allmächtige. Was nützen die irdischen Dinge, die die Menschen besitzen? Was ihnen Gewinn bringen sollte, haben sie völlig vernachlässigt. Bald werden sie aus ihrem Schlaf erwachen und gewahr werden, daß sie nicht zurückholen können, was ihnen in den Tagen ihres Herrn, des Allmächtigen, des Allgepriesenen, entgangen ist. Wenn sie es nur wüßten, sie würden allem entsagen, damit ihre Namen vor Seinem Thron genannt würden. Sie zählen wahrlich zu den Toten.




72 'aus dem Kitáb-i-Aqdas'

72:1 [125] Seid nicht verstört im Herzen, o Menschen, wenn die Herrlichkeit Meiner Gegenwart entschwunden und das Meer Meiner Äußerung verebbt sein wird. In Meiner Gegenwart unter euch liegt eine Weisheit, und in Meinem Fernsein liegt eine andere, unergründlich für alle außer Gott, dem Unvergleichlichen, dem Allwissenden. Wahrlich, von Unserem Reiche der Herrlichkeit aus schauen Wir auf euch und werden jedem, der sich für den Sieg Unserer Sache erhebt, mit den himmlischen Heerscharen und einer Schar Unserer begünstigten Engel beistehen.

72:2 O Völker der Erde! Gott, die Ewige Wahrheit, ist Mein Zeuge, daß die Süße der Worte eueres Herrn, des Unbezwungenen, Ströme frischen, sanftfließenden Wassers aus den Felsen quellen ließ, und immer noch schlaft ihr. Werft weg, was ihr besitzt, und erhebt euch auf den Schwingen der Loslösung über alles Erschaffene. So gebietet euch der Herr der Schöpfung, der durch die Bewegung Seiner Feder die Seele der Menschheit in Aufruhr versetzt.

72:3 Wißt ihr, aus welchen Höhen euer Herr, der Allherrliche, ruft? Glaubt ihr, die Feder erkannt zu haben, womit euer Herr, der Herr aller Namen, euch gebietet? Nein, bei Meinem Leben! Wenn ihr es wüßtet, ihr würdet der Welt entsagen und mit ganzem Herzen in die Gegenwart des Vielgeliebten eilen. Euer Geist wäre von Seinem Wort so hingerissen, daß er die Größere Welt in Erregung versetzte, wieviel mehr diese kleine, geringe! So sind die Regenschauer Meiner Großmut vom Himmel Meiner Güte herabgeströmt, ein Zeichen Meiner Gnade, damit ihr zu den Dankbaren gehört. ...

72:4 Hütet euch, daß nicht Fleischeslust und böse Neigung Zwietracht unter euch entfachen. Seid wie die Finger einer Hand, die Glieder eines Körpers. So rät euch die Feder der Offenbarung, so ihr zu jenen gehöret, die glauben.

72:5 Betrachtet die Barmherzigkeit Gottes und Seine Gaben. Er auferlegt euch, was euch nützt, obgleich Er selbst alle Geschöpfe wohl entbehren kann. Euere bösen Taten können Uns niemals schaden noch euere guten Werke Uns nützen. Allein um Gottes willen ermahnen Wir euch. jeder Verständige und Einsichtige wird dies bezeugen.




73 'aus dem Tablet an Hadí'

73:1 [126] Es ist klar und einleuchtend: Wenn die hüllenden Schleier um die Wirklichkeiten der Offenbarungen der Namen und Eigenschaften Gottes, ja alles Erschaffenen, sichtbar und unsichtbar, zerrissen worden sind, wird nichts bleiben als das Zeichen Gottes, ein Zeichen, das Er selbst in diese Wirklichkeiten gelegt hat. Dieses Zeichen wird so lange bestehen, wie es der Herr, dein Gott, Herr der Himmel und der Erde, wünscht. Wenn die Segnungen, die allem Erschaffenen zuteil wurden, so groß sind, wie hoch überlegen muß da das Schicksal des wahren Gläubigen sein, dessen Sein und Leben als ursächlicher Zweck aller Schöpfung anzusehen ist. Wie der Begriff des Glaubens seit dem Anfang, der keinen Anfang hat, bestand und bis zum Ende, das kein Ende hat, dauern wird, so wird der wahre Gläubige gleichfalls ewig leben und bestehen. Sein Geist wird ewiglich den Willen Gottes umkreisen. Er wird so lange bestehen, wie Gott selbst bestehen wird. Er ist offenbart durch die Offenbarung Gottes und ist verborgen auf Sein Geheiß. Es ist klar, daß die hehrsten Wohnungen im Reiche der Unsterblichkeit denen zur Stätte bestimmt sind, die wahrhaft an Gott und Seine Zeichen geglaubt haben. Der Tod kann niemals zu dieser heiligen Stätte dringen. So haben Wir dir die Zeichen deines Herrn anvertraut, damit du in der Liebe zu Ihm ausharrest und zu denen gehörest, die diese Wahrheit begreifen.




74

74:1 [127] Jedes Wort, das aus dem Munde Gottes hervorgeht, ist mit solcher Kraft versehen, daß es jeder menschlichen Gestalt neues Leben einflößen kann - gehörtet ihr doch zu denen, die diese Wahrheit begreifen! Alle wunderbaren Werke, die ihr in dieser Welt seht, sind durch das Wirken Seines höchsten, erhabensten Willens, Seines wunderbaren, unerschütterlichen Planes offenbart worden. Allein die Enthüllung des Wortes »Gestalter«, das von Seinen Lippen kommt und der Menschheit Seine Eigenschaft verkündet, hat eine Kraft entfesselt, die durch Zeitalter hindurch alle die mannigfaltigen Künste hervorrufen kann, welche die Hand des Menschen auszuüben vermag. Dies ist wahrlich eine unumstößliche Wahrheit. Kaum war dieses strahlende Wort geäußert, da brachten seine belebenden, in allem Erschaffenen wirkenden Kräfte die Mittel und Werkzeuge hervor, durch die solche Künste entstehen und vervollkommnet werden können. Alle wunderbaren Errungenschaften, die ihr jetzt seht, sind die unmittelbaren Auswirkungen der Offenbarung dieses Namens. In künftigen Tagen werdet ihr wahrlich Dinge sehen, von denen ihr nie zuvor gehört habt. So ist es auf den Tafeln Gottes verordnet, aber niemand kann es verstehen bis auf jene, die durchdringende Sehkraft haben. Ebenso erhält in dem Augenblick da das Wort für Mein Attribut »Der Allwissende« aus Meinem Munde hervorgeht, alles Erschaffene je nach seiner Fähigkeit und seinen Begrenzungen die Kraft, die Kenntnis der erstaunlichsten Wissenschaften zu entfalten, und die Macht, sie im Laufe der Zeit auf Geheiß des Allmächtigen, des Allwissenden, zu offenbaren. Wisse fürwahr, daß die Offenbarung jedes anderen Namens von einer ähnlichen Entfaltung göttlicher Macht begleitet ist, jeder Buchstabe, der aus dem Munde Gottes hervorgeht, ist in Wahrheit ein Urbuchstabe, jedes von Ihm, dem Urquell göttlicher Offenbarung, geäußerte Wort ist ein Urwort und Seine Tafel eine Urtafel. Wohl steht es um jene, die diese Wahrheit begreifen.




75 'aus dem Lawh-i-Nasír'

75:1 [128] Zerreißt in Meinem Namen die Schleier, die euere Sicht so schwer behindern, und zerschlagt durch die Macht, die aus eurem Glauben an Gottes Einheit geboren ist, die Götzen leerer Nachahmung. Dann tretet ein in das heilige Paradies des Wohlgefallens des Allerbarmers. Heiligt euere Seelen von allem, was nicht von Gott ist, und genießet die süße Ruhe im Schoße Seiner weiten, machtvollen Offenbarung, im Schatten Seiner höchsten, unfehlbaren Befehlsgewalt. Bleibet nicht in den dichten Schleiern euerer selbstsüchtigen Wünsche verhüllt, denn in jedem von euch habe Ich Meine Schöpfung vollendet, damit die Vortrefflichkeit Meines Werkes den Menschen völlig offenbar werde. Daraus folgt, daß jeder Mensch aus sich selbst heraus fähig ist und weiter fähig sein wird, die Schönheit Gottes, des Verherrlichten, wahrzunehmen. Wäre ihm keine solche Fähigkeit verliehen, wie könnte er dann für sein Versagen zur Rechenschaft gezogen werden? Wenn an dem Tage, da alle Völker der Erde versammelt werden, ein Mensch vor Gott stünde und gefragt würde: »Warum hast du nicht an Meine Schönheit geglaubt und dich von Mir abgewandt?« und wenn ein solcher Mensch dann antwortete und spräche: »Weil alle Menschen geirrt haben, weil keiner willens war, sein Angesicht der Wahrheit zuzuwenden, habe auch ich nach dem Beispiel der anderen leider versäumt, die Schönheit des Ewigen zu erkennen«, so würde eine solche Ausflucht gewißlich zurückgewiesen. Denn der Glaube eines Menschen kann nur von ihm selbst abhängen.

75:2 Dies ist eine der Wahrheiten, die in Meiner Offenbarung verwahrt sind, eine Wahrheit, die Ich in all den himmlischen Büchern, welche Ich die Zunge der Größe aussprechen und die Feder der Macht niederschreiben ließ, offenbart habe. Denkt eine Zeit darüber nach, damit ihr mit euerem inneren wie äußeren Auge die Feinheiten göttlicher Weisheit wahrnehmt und die Edelsteine himmlischen Wissens entdeckt, die Ich in klarer, bedeutungsschwerer Sprache auf dieser erhabenen, unverfälschlichen Tafel offenbart habe, und damit ihr nicht abirrt von dem Throne des Allhöchsten, von dem Baume, über den es kein Hinausgehen gibt, von der Wohnstatt ewiger Macht und Herrlichkeit.

75:3 Die Zeichen Gottes leuchten inmitten der Werke Seiner Geschöpfe so offenbar und strahlend wie die Sonne. Was von Ihm ausgeht, ist von dem, was Menschengeist ersinnt, verschieden und wird immer davon unterschieden bleiben. Dem Quell Seines Wissens sind zahllose Leuchten der Gelehrsamkeit und Weisheit entstiegen, und aus dem Paradiese Seiner Feder weht der Odem des Allbarmherzigen unaufhörlich zu den Herzen und Seelen der Menschen hin. Glücklich, wer diese Wahrheit erkennt.




76

76:1 [129] Höre, o Mein Diener, auf das, was vom Throne deines Herrn, des Unerreichbaren, des Größten, zu dir herabgesandt wird. Es ist kein Gott außer Ihm. Er hat Seine Geschöpfe ins Dasein gerufen, damit sie Ihn erkennen, den Mitleidigen, den Allerbarmer. In die Städte aller Völker hat Er Seine Boten gesandt und ihnen aufgetragen, den Menschen Botschaft vom Paradiese Seines Wohlgefallens zu bringen und sie zum Hafen bleibender Sicherheit, zum Sitze ewiger Heiligkeit und überragender Herrlichkeit zu führen.

76:2 Die einen wurden vom Lichte Gottes geleitet, gewannen Zutritt zum Hofe Seiner Gegenwart, tranken aus der Hand der Ergebung die Wasser ewigen Lebens und wurden zu denen gezählt, die Ihn wahrhaft anerkennen und an Ihn glauben. Andere lehnten sich gegen Ihn auf und verwarfen die Zeichen Gottes, des Machtvollsten, des Allmächtigen, des Allweisen.

76:3 [130] Zeitalter liefen ab, bis sie Vollendung fanden an diesem, dem Herrn der Tage, dem Tag, da die Sonne des Bayán sich hoch über dem Horizont der Gnade offenbarte, dem Tag, da die Schönheit des Allherrlichen in der erhabenen Gestalt von 'Alí-Muhammad, dem Báb, aufleuchtete. Kaum hatte Er sich offenbart, da erhob sich alles Volk gegen Ihn. Einige verleumdeten Ihn als Lästerer Gottes, des Allmächtigen, des Altehrwürdigen der Tage. Andere hielten Ihn für einen Wahnsinnigen, eine Behauptung, die Ich selbst aus dem Munde eines Geistlichen gehört habe. Wieder andere bestritten Seinen Anspruch, das Sprachrohr Gottes zu sein, und brandmarkten Ihn als einen, der die Worte des Allmächtigen gestohlen, sie als die eigenen ausgegeben, ihren Sinn verdreht und sie mit eigenem vermengt habe. Das Auge der Größe weint bitterlich über das, was ihr Mund geredet hat, während sie sich weiter auf ihren Sitzen erfreuen.

76:4 »Gott ist Mein Zeuge«, sprach Er, »O Volk! Ich bin zu euch gekommen mit einer Offenbarung von dem Herrn, euerem Gott, dem Herrn euerer Väter von alters her. Seht nicht auf das, was ihr besitzet, o Menschen! Seht vielmehr auf das, was Gott euch herabgesandt hat. Dies wird sicherlich besser für euch sein als die ganze Schöpfung, könntet ihr es doch begreifen! Blickt von neuem auf, o Menschen, betrachtet das Zeugnis Gottes und Seinen Beweis, wie ihr sie schon besitzet, und vergleicht sie mit der an diesem Tage zu euch herabgesandten Offenbarung, damit die Wahrheit, die untrügliche Wahrheit, euch unbezweifelbar offenkundig werde. O Menschen, folget nicht den Fußstapfen des Bösen, folget dem Glauben des Allbarmherzigen und gehöret zu denen, die wahrhaft glauben. Was nützte es dem Menschen, wenn er verfehlte, die Wahrheit Gottes anzuerkennen? Nichts, was es auch sei. Dies will Ich selbst, der Allmächtige, der Allwissende, der Allweise, bezeugen«.

76:5 [131] Je mehr Er sie ermahnte, desto grimmiger wurde ihre Feindschaft, bis sie Ihn zuletzt mit schmählicher Grausamkeit hinrichteten. Der Fluch Gottes treffe die Unterdrücker! Einige glaubten an Ihn, nur wenige Unserer Diener sind die Dankbaren. Sie ermahnte Er auf allen Seinen Tafeln, ja in jedem Abschnitt Seiner wunderbaren Schriften, sich am Tage der verheißenen Offenbarung nicht an irgend etwas im Himmel oder auf Erden zu verlieren. »O Menschen!« sprach Er, »Ich habe Mich für Seine Manifestation offenbart und Mein Buch, den Bayán, nur mit der Absicht, die Wahrheit Seiner Sache zu beweisen, auf euch herniederkommen lassen. Fürchtet Gott und hadert nicht mit Ihm, wie das Volk des Qur'án mit Mir gehadert hat. Wenn ihr von Ihm hört, eilt Ihm entgegen und haltet Euch fest an alles, was Er euch offenbart. Nichts außer Ihm kann euch nützen, selbst wenn ihr vom ersten bis zum letzten die Zeugnisse all derer vorbrächtet, die vor euch waren.«

76:6 Und als nach Ablauf weniger Jahre der Himmel des göttlichen Ratschlusses gespalten wurde, als die Schönheit des Báb in neuem Gewande in den Wolken der Namen Gottes erschien, erhob sich dieses gleiche Volk boshaft gegen Ihn, dessen Licht alles Erschaffene umschließt. sie brachen Sein Bündnis, verwarfen Seine Wahrheit, haderten mit Ihm, nörgelten an Seinen Zeichen, stellten Sein Zeugnis als Lüge hin und gesellten sich zu den Ungläubigen. Zuletzt beschlossen sie, Ihm das Leben zu nehmen. So ist der Zustand derer, die sich tief im Irrtum befinden!

76:7 [132] Und als sie ihre Ohnmacht erkannten, ihren Plan auszuführen, erhoben sie sich zur Verschwörung gegen Ihn. Siehe, wie sie jeden Augenblick neue Schliche ersinnen, um Ihm zu schaden, um die Sache Gottes zu verletzen und zu entehren. Sprich: Wehe über euch! Bei Gott! Euere Ränke bedecken euch mit Schande. Euer Herr, der Gott des Erbarmens, kann auf alle Geschöpfe wohl verzichten. Nichts kann mehren oder mindern, was Er besitzt. Wenn ihr glaubt, so glaubt ihr zu euerem eigenen Vorteil, und wenn ihr nicht glaubt, so werdet ihr selbst darunter leiden. Nie kann die Hand des Ungläubigen den Saum Seines Gewandes entheiligen.

76:8 O Mein Diener, der du an Gott glaubst! Bei der Gerechtigkeit des Allmächtigen! Wollte Ich dir aufzählen, was über Mich gekommen ist, so wären Seele und Verstand der Menschen unfähig, dessen Gewicht zu ertragen. Gott selbst ist Mein Zeuge. Wache über dich selbst und folge nicht den Fußstapfen dieser Leute! Denke sorgfältig nach über die Sache deines Herrn. Strebe, danach, Ihn durch Sein eigenes Selbst und nicht durch andere zu erkennen. Denn keiner außer Ihm kann dir jemals nützen. Alles Erschaffene wird dies bezeugen, könntest du es doch fassen!

76:9 Komm hervor hinter dem Schleier mit deines Herrn, des Allherrlichen, des Allmächtigen, Erlaubnis, ergreife vor den Augen derer, die in den Himmeln und auf Erden sind, den Kelch der Unsterblichkeit im Namen deines Herrn, des Unerreichbaren, des -Höchsten, trinke dich satt und gehöre nicht zu den Zaudernden. Ich schwöre bei Gott! Im Augenblick, da du den Becher mit den Lippen berührst, werden dir die himmlischen Heerscharen Beifall spenden und sprechen: »Trink mit gesundem Behagen, o Mensch, der du wahrhaft an Gott glaubst!« Und die Bewohner der Städte der Unsterblichkeit werden ausrufen: »Freude sei dir, der du den Becher Seiner Liebe leerst!« Und die Zunge der Größe wird dich grüßen: »Groß ist die Seligkeit, die dich erwartet, o Mein Diener, denn du hast erreicht, was keiner erreicht hat bis auf jene, die sich von allem in den Himmeln und auf Erden losgelöst haben und die Sinnbilder wahrer Loslösung sind.«




77

77:1 [133] Und nun zu deiner Frage nach der Erschaffung des Menschen. Wisse, daß alle Menschen in der von Gott, dem Bewahrer, dem Selbstbestehenden, bestimmten Art erschaffen sind. jedem ist, wie auf Gottes mächtigen, wohlverwahrten Tafeln verfügt, ein vorbestimmtes Maß zugewiesen. Alles, was ihr an Anlagen besitzt, kann jedoch nur als Ergebnis eueres eigenen Wollens offenbar werden. Euere Taten bezeugen diese Wahrheit. Seht zum Beispiel, was im Bayán den Menschen verboten wurde. Gott hat in jenem Buche nach Seinem Geheiß für rechtmäßig erklärt, was immer Ihm zu erklären gefiel, und Er hat kraft Seiner höchsten Macht verboten, was immer Er zu verbieten beschloß. Dies bekundet der Text jenes Buches. Wollt ihr es nicht bezeugen? Die Menschen aber haben wissentlich Sein Gesetz gebrochen. Ist solches Verhalten ihnen selbst oder Gott zuzuschreiben? Seid gerecht in euerem Urteil! Alles Gute ist von Gott und alles Böse von euch selbst. Wollt ihr es nicht begreifen? In allen Schriften ist diese Wahrheit offenbart, so ihr zu denen gehörtet, die verstehen. jede Tat, die ihr im Sinne habt, ist Ihm so offenbar wie jene, die ihr schon ausgeführt habt. Es ist kein Gott außer Ihm. Sein ist die ganze Schöpfung und die Herrschaft darüber. Alles ist vor Ihm enthüllt, alles auf Seinen heiligen, verborgenen Tafeln aufgezeichnet. Dieses Vorauswissen Gottes bedeutet jedoch nicht, daß es die Taten der Menschen verursacht hätte, ebensowenig, wie euer Vorherwissen vom Kommen eines bestimmten Ereignisses oder euer Wunsch, daß es eintrete, die Ursache für sein Eintreffen ist oder jemals sein kann.




78

78:1 [134] Nun zu deiner Frage über den Ursprung der Schöpfung. Wisse sicher, daß Gottes Schöpfung von Ewigkeit her besteht und immer bestehen wird. Ihr Anfang war ohne Anfang und ihr Ende kennt kein Ende. Sein Name »Schöpfer« setzt eine Schöpfung voraus, wie Sein Titel »Herr der Menschen« das Dasein eines Dieners bedingt.

78:2 Was jene Sprüche betrifft, die den alten Propheten zugeschrieben werden, wie: »Am Anfang war Gott, kein Geschöpf war da, Ihn zu erkennen«, und: »Der Herr war allein, ohne jemanden, Ihn anzubeten«, so ist der Sinn dieser und ähnlicher Sprüche klar und einleuchtend, er sollte nie mißverstanden werden. Die gleiche Wahrheit bezeugen die Worte, die Er offenbart hat: »Gott war allein, es war keiner außer Ihm. Er wird immer bleiben, was Er immer war.« Jedes scharfe Auge wird bereitwillig wahrnehmen, daß der Herr nunmehr offenbar ist; doch keiner ist da, Seine Herrlichkeit zu erkennen. Damit ist gemeint, daß die Stätte, wo das Wesen Gottes wohnt, hoch über Reichweite und Fassungskraft eines jeden außer Ihm erhaben ist. Was immer in der bedingten Welt aussagbar oder begreiflich ist, kann niemals die ihm durch seine Natur gegebenen Grenzen überschreiten. Gott allein übersteigt derartige Grenzen. Er, wahrlich, ist von Ewigkeit her. Keiner Seinesgleichen, kein Gefährte war Ihm je zugesellt oder kann Ihm jemals zugesellt werden. Kein Name ist mit Seinem Namen vergleichbar. Keine Feder kann Sein Wesen beschreiben, keine Zunge Seine Herrlichkeit schildern. Er bleibt immer über alle außer Ihm selbst unermeßlich erhaben.

78:3 Betrachte die Stunde, da die höchste Manifestation Gottes sich den Menschen enthüllt. Ehe diese Stunde kommt, ist das Altehrwürdige Sein, das den Menschen noch unbekannt ist und das Wort Gottes noch nicht ausgesprochen hat, selbst der Allwissende in einer Welt ohne Menschen, die Ihn erkannt hätten. Er ist in der Tat Schöpfer ohne Schöpfung. Denn im Augenblick vor Seiner Offenbarung wird alles Erschaffene veranlaßt, seine Seele zu Gott aufzugeben. Dies ist wahrlich der Tag, von dem geschrieben steht: »Wessen soll das Reich an diesem Tage sein?«1 Und niemand ist bereit, darauf zu antworten!
1 Qur'án 40:17



79 'aus dem Tablet an Vafá'

79:1 [135] Nun zu deiner Frage über die Welten Gottes. Wisse wahrlich, daß die Welten Gottes zahllos und unendlich weit sind. Keiner kann sie zählen oder erfassen außer Gott, dem Allwissenden, dem Allweisen. Denke an deinen Zustand im Schlafe. Wahrlich, Ich sage, diese Erscheinung ist das geheimnisvollste der Zeichen Gottes unter den Menschen, wollten sie doch im Herzen darüber nachsinnen. Siehe, wie das, was du im Traume geschaut hast, nach langer Zeit voll verwirklicht wird. Wäre die Welt, wo du dich im Traum befunden hast, dieselbe wie die Welt, in der du lebst, dann hätte die Begebenheit jenes Traumes im Augenblick ihres Geschehens zwangsläufig in dieser Welt bekannt werden müssen. Wäre es so, dann wärest du selbst dessen Zeuge. Da dies jedoch nicht der Fall ist, muß notwendigerweise daraus folgen, daß die Welt, in der du lebst, von jener, die du im Traum erlebt hast, verschieden und gesondert ist. Diese letztere Welt hat weder Anfang noch Ende. Es wäre wahr, wenn du behaupten wolltest, daß diese Traumwelt nach dem Ratschluß des allherrlichen und allmächtigen Gottes in deinem eigenen Selbst liegt und ganz in dir aufgeht. Es wäre ebenso wahr zu sagen, daß dein Geist, wenn er die Grenzen des Schlafes überschritten und sich von allen irdischen Bindungen befreit hat, durch Gottes Ratschluß ein Reich durchwandert, das in der innersten Wirklichkeit dieser Welt verborgen liegt. Wahrlich, Ich sage, die Schöpfung Gottes umfaßt Welten neben dieser Welt und Geschöpfe außer diesen Geschöpfen. In jeder dieser Welten hat Er Dinge verordnet, die niemand erforschen kann außer Ihm, dem Allerforschenden, dem Allweisen. Denke nach über das, was Wir dir enthüllt haben, damit du die Absicht Gottes, deines Herrn und des Herrn aller Welten, erkennest. In diesen Worten sind die Geheimnisse göttlicher Weisheit verwahrt. Wir wollen nicht bei diesem Thema verweilen, weil der Kummer über die Taten derer, die durch Unsere Worte erschaffen worden sind, Uns umgibt, wäret ihr doch unter denen, die auf Unsere Stimme hören.




80

80:1 [136] Du hast Mich gefragt, ob der Mensch, abgesehen von Gottes Propheten und Seinen Auserwählten, nach dem körperlichen Tode dieselbe Eigenart und Persönlichkeit, dasselbe Bewußtsein, denselben Verstand beibehalte, die sein Leben in dieser Welt auszeichnen. Wäre dies der Fall, wie kommt es dann, so wendest du ein, daß leichte Schädigungen der geistigen Fähigkeiten wie Ohnmacht und schwere Krankheit dem Menschen Verstand und Bewußtsein rauben, während sein Tod, der den Zerfall seines Leibes und die Auflösung seiner Bestandteile mit sich bringt, machtlos ist, diesen Verstand zu zerstören und dieses Bewußtsein auszulöschen? Wie kann man sich vorstellen, daß Bewußtsein und Persönlichkeit des Menschen erhalten bleiben, wenn gerade die für ihr Bestehen und Wirken notwendigen Werkzeuge völlig aufgelöst sein werden?

80:2 [137] Wisse, daß die Seele des Menschen über alle Gebrechlichkeit des Leibes und des Verstandes erhaben und davon unabhängig ist. Daß ein Kranker Zeichen der Schwäche aufweist, ist den Hindernissen zuzuschreiben, die sich bei ihm zwischen Seele und Leib legen; denn die Seele selbst bleibt unberührt von jedem körperlichen Leiden. Denke an das Licht der Lampe. Wenn auch ein Gegenstand von außen ihr Strahlen beeinträchtigen kann, so scheint das Licht selbst doch mit unverminderter Stärke weiter. Ebenso ist jedes Gebrechen des menschlichen Leibes ein Hindernis für die Seele, das sie davon abhält, ihre innere Kraft und Stärke zu zeigen. Wenn sie jedoch den Leib verläßt, wird sie solche Überlegenheit beweisen, solchen Einfluß entfalten, daß keine Macht der Erde dem gleichkommen kann. jede reine, jede geläuterte und geheiligte Seele wird mit gewaltiger Macht begabt sein und in überschäumender Freude jubeln.

80:3 Denke an die Lampe, die unter einem Scheffel verborgen ist. Wenn auch ihr Licht leuchtet, ihr Schein dringt nicht zu den Menschen. Denke ebenso an die Sonne, die von Wolken verdunkelt wird. Beachte, wie ihr Glanz scheinbar abnimmt, während die Quelle jenes Lichtes in Wirklichkeit unverändert bleibt. Die Seele des Menschen gleiche dieser Sonne und alle Dinge auf Erden entsprechen seinem Leib. Solange kein äußeres Hindernis sie trennt, wird der Leib in seiner Gesamtheit das Licht der Seele widerspiegeln und von ihrer Kraft unterstützt werden. Aber sobald sich ein Schleier zwischen beide legt, scheint die Helligkeit des Lichtes abzunehmen.

80:4 Denke wiederum an die Sonne, wenn sie völlig hinter Wolken verborgen ist. Obwohl die Erde noch von ihrem Licht erhellt wird, ist doch die Menge Lichtes, die sie empfängt, viel geringer geworden. Erst wenn sich die Wolken verzogen haben, kann die Sonne wieder in voller Pracht erstrahlen. Die natürliche Leuchtkraft der Sonne wird jedoch nicht davon berührt, ob nun Wolken da sind oder nicht. Die Seele des Menschen ist die Sonne, die seinen Leib erleuchtet und ihm Nahrung spendet, und sollte auch dafür angesehen werden.

80:5 Bedenke ferner, wie die Frucht, ehe sie Gestalt annimmt, als Anlage im Baume liegt. Würde der Baum in Stücke gehauen, so könnte man doch kein Anzeichen und nicht das kleinste Teilchen einer Frucht darin finden. Sobald sie aber hervortritt, wird sie, wie du selber feststellst, in wunderbarer Schönheit und herrlicher Vollkommenheit sichtbar. Manche Früchte erreichen ihre volle Reife freilich erst, nachdem sie vom Baume gepflückt worden sind.




81

81:1 [138] Nun zu deiner Frage über die Seele des Menschen und ihr Fortleben nach dem Tode. Wisse wahrlich, daß die Seele nach ihrer Trennung vom Leibe weiter fortschreitet, bis sie die Gegenwart Gottes erreicht, in einem Zustand und einer Beschaffenheit, die weder der Lauf der Zeiten und Jahrhunderte noch der Wechsel und Wandel dieser Welt ändern können. Sie wird so lange bestehen, wie das Reich Gottes, Seine Allgewalt, Seine Herrschaft und Macht bestehen werden. Sie wird die Zeichen Gottes und Seine Eigenschaften offenbaren, Seine Gnade und Huld enthüllen. Meine Feder stockt, wenn sie die Höhe und Herrlichkeit einer so erhabenen Stufe gebührend zu beschreiben sucht. Mit solcher Ehre wird die Hand der Barmherzigkeit die Seele bekleiden, daß keine Zunge es gebührend schildern noch ein anderes irdisches Mittel es beschreiben kann. Gesegnet die Seele, die zur Stunde ihrer Trennung vom Leibe über die eitlen Vorstellungen der Völker dieser Welt geheiligt ist. Eine solche Seele lebt und wirkt im Einklang mit dem Willen ihres Schöpfers und geht in das allhöchste Paradies ein. Die Himmelsdienerinnen, Bewohnerinnen der erhabensten Stätten, werden sie umschreiten, und die Propheten Gottes und Seine Auserwählten werden ihre Gesellschaft suchen. Mit ihnen wird die Seele frei verkehren und ihnen berichten, was sie auf ihrem Wege zu Gott, dem Herrn aller Welten, erdulden mußte. Erführe ein Mensch, was einer solchen Seele in den Welten Gottes, des Herrn des Thrones in der Höhe und auf Erden hienieden, verordnet ist, er entflammte sogleich mit seinem ganzen Wesen im überwältigenden Verlangen, diese erhabenste, diese geheiligte, strahlende Stufe zu erreichen.

81:2 [139] ... Das Wesen der Seele nach dem Tode läßt sich niemals beschreiben, noch ist es angemessen und erlaubt, ihre ganze Beschaffenheit den Augen der Menschen zu enthüllen, Die Propheten und Boten Gottes wurden zu dem einzigen Zweck herabgesandt, die Menschheit auf den geraden Pfad der Wahrheit zu führen. Ihre Offenbarung hat den Zweck, alle Menschen zu erziehen, damit sie zur Todesstunde in größter Reinheit und Heiligkeit, in völliger Loslösung zum Throne des Höchsten aufsteigen. Das Licht, das diese Seelen ausstrahlen, bewirkt den Fortschritt der Welt und den Aufstieg ihrer Völker. Sie sind wie Sauerteig, der die Welt des Seins durchdringt, und bilden die Lebenskraft, welche die Künste und wunder der Welt zustande bringt. Durch sie regnen die Wolken ihre Segensgaben auf die Menschen nieder, bringt die Erde ihre Früchte hervor. Alle Dinge haben zwangsläufig eine Ursache, eine treibende Kraft, einen belebenden Grund. Diese Seelen, Sinnbilder der Loslösung, haben der Welt des Daseins den höchsten belebenden Antrieb gegeben und werden ihn auch weiterhin geben. Das jenseits ist so verschieden vom Diesseits wie diese Welt von der des Kindes, das noch im Mutterleib ist.
[140] Wenn die Seele in die Gegenwart Gottes gelangt, wird sie die Gestalt annehmen, die ihrer Unsterblichkeit am besten ansteht und ihrer himmlischen Wohnstatt würdig ist. Solches Dasein ist ein bedingtes, kein absolutes Dasein, insofern als ersterem eine Ursache zugrunde liegt, während letzteres unabhängig davon ist. Absolutes Dasein kommt nur Gott zu, gepriesen sei Seine Herrlichkeit! Wohl denen, die diese Wahrheit erfassen. Wolltest du im Herzen über das Verhalten der Propheten Gottes nachdenken, du würdest sicherlich bereitwillig bezeugen, daß es außer dieser Welt unbedingt andere Welten geben muß. Die meisten der wahrhaft Weisen und Gelehrten haben alle Zeitalter hindurch, wie es die Feder der Herrlichkeit im Tablet der Weisheit aufgezeichnet hat, die Wahrheit dessen bezeugt, was Gottes heilige Schrift offenbart hat. Selbst die Materialisten haben in ihren Schriften die Weisheit dieser gottberufenen Boten bezeugt und die Hinweise der Propheten auf Paradies, Höllenfeuer, künftige Belohnung und Bestrafung dem Wunsche zugeschrieben, die Seelen der Menschen zu erziehen und zu erheben. Beachte darum, wie die Menschheit allgemein, was immer ihr Glaube oder Weltbild sei, die Vortrefflichkeit der Propheten Gottes erkannt und ihre Überlegenheit zugegeben hat. Diese Perlen der Loslösung werden von den einen als Verkörperungen der Weisheit begrüßt, während andere sie für das Sprachrohr Gottes selbst halten. Wie hätten diese Seelen sich ihren Feinden ausliefern lassen, wenn sie geglaubt hätten, daß alle Welten Gottes auf dieses irdische Leben beschränkt seien? Würden sie freiwillig solche Not und Qual ertragen haben, wie kein Mensch sie je erlitten oder erlebt hat?




82

82:1 [141] Du hast Mich nach dem Wesen der Seele gefragt. Wisse wahrlich, daß die Seele ein Zeichen Gottes ist, ein himmlischer Edelstein, dessen Wirklichkeit die gelehrtesten Menschen nicht zu begreifen vermögen, und dessen Geheimnis kein noch so scharfer Verstand je zu enträtseln hoffen kann. Sie ist von allen erschaffenen Dingen das erste, das die Vollkommenheit des Schöpfers verkündet, Seine Herrlichkeit anerkennt, sich an Seine Wahrheit hält und sich in Anbetung vor Ihm niederbeugt. Wenn sie Gott treu ist, wird sie Sein Licht widerstrahlen und schließlich zu Ihm zurückkehren. Wenn sie jedoch die Treuepflicht gegenüber ihrem Schöpfer vergißt, wird sie ein Opfer des Selbstes und der Leidenschaften werden und am Ende in deren Abgründen versinken.

82:2 Wer immer an diesem Tage den Zweifeln und Einbildungen der Menschen verwehrt, ihn von der Wahrheit des Urewigen abzuhalten, wer dem Aufruhr durch geistliche und weltliche Mächte nicht verstattet, ihn von der Anerkennung Seiner Botschaft abzulenken, der wird von Gott, dem Herrn aller Menschen, als eines Seiner mächtigen Zeichen betrachtet und zu denen gezählt, deren Namen die Feder des Höchsten in Seinem Buche verzeichnet hat. Gesegnet ist, wer die wahre Gestalt einer solchen Seele sieht, ihre Stufe anerkennt und ihre Tugenden entdeckt.

82:3 In den alten Büchern steht vieles über die verschiedenen Zustände in der Entwicklung der Seele, wie Fleischeslust, Jähzorn, Eingebung, Wohlwollen, Genügsamkeit, göttliches Wohlgefallen und dergleichen; die Feder des Höchsten will jedoch nicht dabei verweilen. Jede Seele, die an diesem Tage demütig mit ihrem Gott wandelt und sich an Ihn hält, wird sich mit der Ehre und Herrlichkeit aller schönen Namen und Stufen begabt finden.

82:4 [142] Wenn ein Mensch schläft, kann man von seiner Seele keinesfalls behaupten, sie sei in ihrem Wesen von äußeren Dingen beeinflußt. Sie neigt von sich aus zu keinem Wechsel ihres ursprünglichen Zustandes oder ihrer Beschaffenheit. jede Änderung in ihren Funktionen muß äußeren Ursachen zugeschrieben werden. Diese äußeren Einflüsse sind es, auf die alle Veränderungen in ihrer Umwelt, ihrem Verständnis und Wahrnehmungsvermögen zurückgeführt werden sollten.

82:5 Denke an das menschliche Auge. Obwohl es die Fähigkeit besitzt, alles Erschaffene wahrzunehmen, kann doch das kleinste Hindernis sein Sehvermögen so hemmen, daß es ihm unmöglich wird, überhaupt noch einen Gegenstand zu erkennen. Verherrlicht sei der Name Dessen, der diese Ursachen erschaffen hat und ihr Urheber ist, der verfügt hat, daß jeder Wechsel und Wandel in der Welt des Seins von ihnen abhängig sei. Alles Erschaffene im ganzen All ist nur ein Tor zu Seiner Erkenntnis, ein Zeichen Seiner Herrschaft, eine Offenbarung Seiner Namen, ein Sinnbild seiner Erhabenheit, ein Beweis Seiner Macht, ein Zugang zu Seinem geraden Pfade. ...

82:6 Wahrlich, Ich sage, die menschliche Seele ist in ihrem Wesen eines der Zeichen Gottes, ein Geheimnis unter Seinen Geheimnissen. Sie ist ein mächtiges Zeichen des Allmächtigen, der Herold, der die Wirklichkeit aller Welten Gottes verkündet. In ihr liegt verborgen, was die Welt jetzt unmöglich begreifen kann. Sinne im Herzen über die Offenbarung der Seele Gottes nach, wie sie alle Seine Gesetze durchdringt, und stelle sie dem niedrigen, begehrlichen Wesen gegenüber, das sich gegen Ihn auflehnt, das den Menschen verbietet, sich dem Herrn der Namen zuzuwenden, und sie antreibt, ihren verderbten Lüsten zu folgen. Eine solche Seele ist wahrlich weit auf dem Pfade des Irrtums dahingewandert. ...

82:7 [143] Du fragst Mich ferner über den Zustand der Seele nach ihrer Trennung vom Leib. Wisse wahrlich, daß die Seele des Menschen, wenn sie auf den Wegen Gottes gewandelt ist, gewiß zurückkehrt und zur Herrlichkeit des Geliebten versammelt wird. Bei der Gerechtigkeit Gottes! Sie wird eine Stufe erreichen, die keine Feder beschreiben, keine Zunge schildern kann. Die Seele, die der Sache Gottes treu bleibt und unbeirrbar Seinem Pfade folgt, wird nach ihrem Aufstieg solche Kraft besitzen, daß alle Welten, die der Allmächtige erschaffen hat, durch sie gefördert werden können. Eine solche Seele sorgt auf Geheiß des wahren Königs und göttlichen Erziehers für den reinen Sauerteig, der die Welt des Seins durchdringt und jene Kraft spendet, durch welche die Künste und Wunderwerke der Welt offenbar werden. Bedenke, wie das Mehl den Sauerteig braucht, damit er es durchsetzt. Diese Seelen, die Sinnbilder der Loslösung, sind der Sauerteig der Welt. Denke darüber nach und gehöre zu den Dankbaren.

82:8 In mehreren Unserer Tablets haben Wir dieses Thema berührt und die verschiedenen Entwicklungsstufen der Seele aufgezeigt. Wahrlich, Ich sage, die menschliche Seele ist über allen Austritt und alle Rückkehr erhaben. Sie ist in Ruhe und doch schwingt sie sich auf; sie schreitet fort, und doch ist sie in Ruhe. Sie ist in sich selbst Beweis für das Dasein einer bedingten Welt wie auch für die Wirklichkeit einer Welt, die weder Anfang noch Ende hat. Siehe, wie dein Traum nach vielen Jahren vor deinen Augen wieder abrollt. Bedenke, wie seltsam das Geheimnis der Welt ist, die dir im Traum erscheint. Bewege die unerforschliche Weisheit Gottes in deinem Herzen und versenke dich in ihre mannigfaltigen Offenbarungen. ...

82:9 Bezeuge die wunderbaren Beweise der Schöpferkraft Gottes und sinne über ihren Umfang und ihr Wesen nach. Er, das Siegel der Propheten, hat gesagt: »Laß mich über Dich, o Gott, noch mehr erstaunt und verwundert sein!«

82:10 [144] Was deine Frage betrifft, ob die stoffliche Welt Begrenzungen unterworfen sei, so wisse, daß das Verstehen dieser Tatsache vom Betrachter selbst abhängt. In gewissem Sinne ist diese Welt begrenzt, in anderem ist sie über alle Begrenzungen erhaben. Der eine, wahre Gott ist von Ewigkeit her dagewesen und wird ewig da sein. Seine Schöpfung hat keinen Anfang und wird kein Ende haben. Alles, was erschaffen ist, setzt jedoch eine Ursache voraus. Diese Tatsache begründet in sich selbst, ohne den Schatten eines Zweifels, die Einheit des Schöpfers.

82:11 Du fragst Mich ferner nach dem Wesen der himmlischen Sphären. Um ihr Wesen zu begreifen, muß man eingehend erforschen, was die Angaben der alten Bücher über die himmlischen Sphären und die Himmel bedeuten. Man muß aufdecken, wie sie mit dieser stofflichen Welt zusammenhängen und welchen Einfluß sie darauf ausüben. jedes Herz gerät ins Staunen bei einem so verwirrenden Thema, und jeder Geist ist über dessen Rätsel bestürzt. Gott allein kann seine Bedeutung ermessen. Die Gelehrten, die das Leben dieser Erde auf einige tausend Jahre anberaumten, haben es während der langen Zeit ihrer Beobachtungen versäumt, der anderen Planeten Zahl und Alter zu berücksichtigen. Bedenke überdies die vielfältigen Widersprüche, die sich aus den Theorien dieser Menschen ergeben. Wisse, daß jeder Fixstern seine eigenen Planeten hat und jeder Planet seine eigenen Geschöpfe, deren Zahl kein Mensch errechnen kann.

82:12 O du, der du deine Augen auf Mein Angesicht gerichtet hast! Der Tagesanbruch der Herrlichkeit hat an diesem Tage seinen Glanz offenbart, und es ruft die Stimme des Höchsten. Wir haben früher geäußert: »Dies ist nicht der Tag, da ein Mensch seinen Herrn zu befragen hat. Wer den Ruf Gottes vernommen hat, der durch Ihn, den Morgen der Herrlichkeit, erschallt, dem steht es an, sich zu erheben und auszurufen: Hier bin ich, hier bin ich, o Herr aller Namen. Hier bin ich, hier bin ich, o Schöpfer der Himmel! Ich bezeuge, daß Deine Offenbarung offenbart hat, was in den Büchern Gottes verborgen lag, und daß alles, was Deine Boten in den heiligen Schriften aufgezeichnet hatten, erfüllt ist.«




83 'aus dem Tablet an Hadí'

83:1 [145] Bedenke die Gabe des Verstandes, die Gott dem Wesen des Menschen verliehen hat. Prüfe dein eigenes Selbst und sich, wie deine Bewegung und Ruhe, dein Wille und deine Absicht, dein Gesicht und Gehör, dein Geruchsinn und Sprachvermögen und alles, was sonst mit deinen leiblichen Sinnen oder deinen geistigen Wahrnehmungen zusammenhängt oder was diese überragt, aus eben jener Gabe hervorgeht und ihr sein Dasein verdankt. So eng ist dies alles mit der Verstandesgabe verbunden, daß dann, wenn ihre Verbindung zum menschlichen Körper auch nur für einen Augenblick unterbrochen wird, jede sinnliche Wahrnehmung sofort aufhört und die Kraft verliert, Beweise ihrer Tätigkeit zu geben. Es ist ohne Zweifel klar und offenkundig, daß jedes der genannten Werkzeuge, um seinen Zweck erfüllen zu können, von der Verstandesgabe abhängig ist und immer abhängig sein wird. Die Verstandesgabe muß als ein Zeichen der Offenbarung Dessen angesehen werden, der der höchste Herr über alles ist. Die Manifestation der Verstandesgabe hat alle Namen und Eigenschaften enthüllt, und mit der Einstellung ihrer Tätigkeit werden sie alle zunichte und gehen unter.

83:2 [146] Es wäre völlig falsch zu behaupten, diese Gabe sei dasselbe wie die Sehkraft, da die Sehkraft von ihr abgeleitet ist und in Abhängigkeit von ihr wirkt. Ebenso wäre es müßig zu meinen, diese Gabe sei dem Gehörsinn gleichzusetzen, da der Gehörsinn die nötige Kraft zur Ausübung seiner Tätigkeit von der Verstandesgabe erhält.

83:3 Der gleiche Zusammenhang verbindet die Verstandesgabe mit allem, was im menschlichen Körper Empfänger von Namen und Eigenschaften ist. Die verschiedenen Namen und offenbarten Eigenschaften sind durch dieses Zeichen Gottes bewirkt. Unermeßlich erhaben in Wesen und Wirklichkeit ist dieses Zeichen über alle Namen und Eigenschaften. Verglichen mit seiner Herrlichkeit, verblaßt alles andere zu bloßem Nichts und fällt dem Vergessen anheim.

83:4 Würdest du in deinem Herzen von nun an bis zum Ende, das kein Ende hat, mit dem gesammelten Begriffsvermögen und Verständnis, das die größten Geister in der Vergangenheit erreicht haben oder in der Zukunft erreichen werden, über diese gottgefügte, tiefgründige Wirklichkeit, dieses Zeichen der Offenbarung des allewigen, allherrlichen Gottes nachdenken, du würdest dennoch weder sein Geheimnis verstehen noch seinen Wert ermessen können. Wenn du deine Machtlosigkeit erkannt hast, diese in dir ruhende Wirklichkeit hinreichend zu verstehen, dann wirst du bereitwillig zugeben, daß du oder jedes andere Geschöpf sich vergeblich mühen würde, das Geheimnis des lebendigen Gottes, der Sonne unvergänglicher Herrlichkeit, des Altehrwürdigen ewiger Tage, zu ergründen. Dieses Eingeständnis der Hilflosigkeit, zu dem reife Überlegung schließlich jeden Geist führen muß, ist in sich selbst der Höhepunkt menschlichen Verstehens, der Gipfel der menschlichen Entwicklung.




84

84:1 [147] Betrachte den einen, wahren Gott als Einen, der anders als alles Erschaffene und unermeßlich darüber erhaben ist. Das ganze Weltall strahlt Seine Herrlichkeit wider, während Er selbst von Seinen Geschöpfen unabhängig ist und sie weit überragt. Dies ist die wahre Bedeutung göttlicher Einheit. Er, die ewige Wahrheit, ist die eine Macht, welche unbestrittene Herrschaft über die Welt des Seins ausübt, eine Macht, deren Bild im Spiegel der ganzen Schöpfung zurückgeworfen wird. Alles Dasein hängt von Ihm ab, und aus Ihm strömt der Lebensquell aller Dinge. Dies ist die Bedeutung göttlicher Einheit, dies ist ihr Grundgedanke.

84:2 Manche haben sich, von ihren Hirngespinsten verführt, alles Erschaffene als Gottes Gefährten und Genossen vorgestellt und sich selbst für die Deuter Seiner Einheit gehalten. Bei Ihm, dem einen, wahren Gott! Solche Menschen waren und bleiben Opfer blinder Nachahmung und sind zu denen zu zählen, die den Gottesbegriff eingeengt und begrenzt haben.

84:3 Wahrhaft an die göttliche Einheit glaubt, wer, weit davon entfernt, Zweiheit mit Einheit zu verwechseln, keinem Gedanken an Vielheit erlaubt, seine Vorstellung von der Einzigkeit Gottes zu trüben, wer Gott in Seinem ureigenen Wesen als den Einen betrachtet, der in Seiner Wirklichkeit alle Begrenzungen durch Zahlen übersteigt.

84:4 Der Glaube an die göttliche Einheit besteht im wesentlichen darin, Ihn, die Manifestation Gottes, und Ihn, das unsichtbare, unzugängliche, unerkennbare Wesen, als einen und denselben zu betrachten. Das bedeutet, daß alles, was dem erstgenannten angehört, all Sein Tun und Handeln, Sein Gebot oder Verbot in jeder Hinsicht, unter allen Umständen und ohne Vorbehalt dem willen Gottes gleich ist. Dies ist die höchste Stufe, die zu erlangen ein wahrhaft an die Einheit Gottes Glaubender jemals hoffen kann. Selig der Mensch, der diese Stufe erreicht und zu den Standhaften im Glauben gehört.




85

85:1 [148] O Meine Diener!1 Es geziemt euch, euere Seelen mit den huldvollen Gnadengaben, die in dieser göttlichen, dieser herzerquickenden Frühlingszeit auf euch herabströmen, zu erquicken und neu zu beleben. Die Sonne Seiner großen Herrlichkeit hat ihre Strahlen auf euch ergossen, die Wolken Seiner grenzenlosen Gnade haben euch überschattet. Wie groß ist der Lohn dessen, der sich nicht selbst einer so großen Gnade beraubt noch verfehlt, die Schönheit seines Meistgeliebten in diesem Seinem neuen Gewande zu erkennen,

1 s.a. Kap. +43:5 85:2 Sprich: O Volk! Die Lampe Gottes brennt; gebt acht, daß nicht die grimmen Winde eueres Ungehorsams ihr Licht verlöschen, jetzt ist die Zeit, euch zu erheben und den Herrn, eueren Gott, zu verherrlichen. Strebt nicht nach leiblichem Behagen; haltet euer Herz rein und fleckenlos. Der Böse liegt auf der Lauer, bereit, euch zu überlisten. Rüstet euch gegen seine List und Tücke, befreit euch, geleitet vom Lichte des Namens des einen, wahren Gottes, aus dem Dunkel, das euch umfängt. Vereinigt euere Gedanken auf den Vielgeliebten, statt sie auf euer Selbst zu richten.

85:3 Sprich: O ihr, die ihr euch verirrt und eueren Weg verloren habt! Der göttliche Bote, der nichts als die Wahrheit spricht, hat euch das Kommen des Meistgeliebten verkündet. Seht, Er ist nun da. Warum seid ihr niedergeschlagen und mutlos? Warum bleibt ihr verzagt, wo doch der Reine, der Verborgene unverhüllt unter euch erschienen ist? Er, Anfang und Ende, Er, Ruhe und Bewegung, ist jetzt vor eueren Augen offenbar. Seht, wie an diesem Tage der Anfang im Ende sich spiegelt, wie aus der Ruhe die Bewegung hervorging. Diese Bewegung wurde von den starken Kräften erzeugt, welche die Worte des Allmächtigen in der ganzen Schöpfung ausgelöst haben.
[149]
Wen ihre belebende Kraft erquickt, der wird sich getrieben fühlen, zum Hofe des Geliebten zu gelangen, und wer sich selbst ihrer beraubt, der wird in hoffnungslose Verzweiflung sinken. Wahrhaft weise ist, wen die Welt und alles, was in ihr ist, nicht davon abhält, das Licht dieses Tages zu erkennen, wen das leere Gerede der Menschen nicht vom Wege der Rechtschaffenheit ablenkt. Einem Toten gleicht fürwahr, wer sich an dem wunderbaren Morgen dieser Offenbarung nicht von ihrem herzerquickenden Odem beleben läßt. Ein Gefangener ist wahrlich, wer den höchsten Erlöser nicht erkennt, sondern seine Seele elend und hilflos in den Fesseln seiner Leidenschaften schmachten läßt.

85:4 O Meine Diener! Wer immer von diesem Quell gekostet hat, ist zu ewigem Leben gelangt, und wer daraus zu trinken sich weigert, gleicht einem Toten. Sprich: O ihr Übeltäter! Der süßen Stimme des Allgenügenden zu lauschen, hat die Begehrlichkeit euch gehindert. Tilgt sie aus eueren Herzen, damit Sein göttliches Geheimnis euch bekannt werde. Seht Ihn, offenbar und strahlend wie die Sonne in all ihrer Herrlichkeit.

85:5 Sprich: O ihr Verständnislosen! Schwere Prüfung setzt euch nach und wird plötzlich über euch kommen. Rafft euch auf, damit sie vielleicht vorübergehe, ohne euch Schaden zuzufügen. Anerkennt in seinem erhabenen Rang den Namen des Herrn, eueres Gottes, der in der Größe Seiner Herrlichkeit zu euch gekommen ist. Er ist wahrlich der Allwissende, der Allbesitzende, der höchste Beschützer




86

86:1 [150] Nun zu deiner Frage, ob die Menschenseelen nach ihrer Trennung vom Leibe einander weiterhin erkennen können. Wisse, daß die Seelen des Volkes Bahá, die in die Rote Arche eingegangen sind und darin wohnen, sich vereinigen, innig miteinander verbinden und in ihrem Leben, ihren Wünschen, Zielen und Bestrebungen so eng verwachsen, als wären sie eine Seele. Sie sind wirklich die Wohlunterrichteten, die Scharfsichtigen und Verständigen. So ist es von Ihm, dem Allwissenden, dem Allweisen, bestimmt.

86:2 Vom Volke Bahá, das die Arche Gottes bewohnt, ist jeder einzelne über Zustand und Lage der anderen wohl unterrichtet; sie sind vereint durch die Bande vertrauter Freundschaft. Ein solcher Zustand muß jedoch von ihrem Glauben und Wandel abhängen. Die von gleichem Grad und Rang sind gegenseitig ihrer Fähigkeiten, ihrer Wesensart, ihrer Leistungen und Verdienste völlig gewahr. Die von niedrigerem Rang sind jedoch unfähig, die Stufe der über ihnen Stehenden zu begreifen oder ihre Verdienste zu beurteilen. Jeder wird seinen Anteil von deinem Herrn empfangen. Selig der Mensch, der sein Angesicht Gott zuwendet und unerschütterlich in Seiner Liebe wandert, bis sich seine Seele zu Gott aufschwingt, dem höchsten Herrn über alles, dem Machtvollsten, dem Immervergebenden, dem Allerbarmer.

86:3 Aber den Seelen der Ungläubigen wird beim letzten Atemzug, dies bezeuge Ich, alles Gute zum Bewußtsein kommen, das ihnen entgangen ist, sie werden ihren Zustand beklagen und sich vor Gott demütigen. Damit werden sie nach der Trennung ihrer Seele vom Leib fortfahren.

86:4 [151] Es ist klar und einleuchtend, daß alle Menschen nach ihrem leiblichen Tode den Wert ihrer Taten abschätzen und alles erkennen werden, was ihre Hände bewirkt haben, Ich schwöre bei der Sonne, die über dem Horizonte göttlicher Macht strahlt! Wer dem einen, wahren Gott folgt, wird, wenn er aus diesem Leben scheidet, unbeschreibliche Freude und Fröhlichkeit empfinden, während jene, die im Irrtum leben, von Furcht und zittern ergriffen und von einer Bestürzung erfüllt sein werden, die nichts übertreffen kann. Wohl dem, der durch die gnädige Gunst und die mannigfaltigen Wohltaten des Herrn über alle Bekenntnisse den erlesenen, unverderblichen Wein des Glaubens getrunken hat. ...

86:5 Dies ist der Tag, da die Geliebten Gottes ihre Augen auf Seine Manifestation richten und fest auf das blicken sollten, was immer diese Manifestation zu verkünden beliebt. Gewisse Überlieferungen vergangener Zeiten entbehren jeder Grundlage, während die von früheren Geschlechtern gehegten, in ihren Büchern niedergelegten Meinungen zumeist von den Wünschen verderbter Neigung geprägt sind. Du bezeugst, wie die meisten Erläuterungen und Auslegungen der Worte Gottes, die jetzt bei den Menschen in Umlauf sind, der Wahrheit entbehren. In manchen Fällen trat ihre Falschheit zutage, als die trennenden Schleier zerrissen wurden. Sie selbst haben zugegeben, keines der Worte Gottes begriffen zu haben.

86:6 Unsere Absicht ist zu zeigen, daß das Verhalten der Geliebten Gottes vor Gott als höchst verdienstvoll gälte, wenn sie Herz und Ohr von dem nichtigen Gerede früherer Zeiten läuterten und sich mit innerster Seele Ihm, dem Tagesanbruch Seiner Offenbarung, und allem, was Er verkündet hat, zuwendeten. ...

86:7 Preise Seinen Namen und gehöre zu den Dankbaren. Überbringe Meine Grüße Meinen Geliebten, die Gott für Seine Liebe auserkoren hat und die Er zu ihren Zielen gelangen ließ. Aller Ruhm sei Gott, dem Herrn aller Welten.




87

87:1 [152] Nun zu deiner Frage: »Warum gibt es keine Aufzeichnung über die Propheten vor Adam, dem Vater der Menschheit, oder über die Könige, die zur Zeit dieser Propheten gelebt haben?« Wisse, daß das Fehlen von Hinweisen auf sie nicht beweist, daß sie nicht wirklich gelebt hätten. Daß jetzt keine Urkunden über sie vorhanden sind, ist dem großen Zeitabstand zuzuschreiben und den gewaltigen Veränderungen, die die Erde seither erfahren hat.

87:2 Außerdem waren die jetzt unter den Menschen gebräuchlichen Formen und Arten des Schreibens den Geschlechtern vor Adam unbekannt. Es gab eine Zeit, da die Menschen die Kunst des Schreibens überhaupt nicht kannten und ein Verfahren anwandten, das von dem heutigen ganz abweicht. Um dies richtig darzulegen, wäre eine ausführliche Erläuterung nötig.

87:3 Bedenke die seit den Tagen Adams entstandenen Unterschiede. Die verschiedenen weithin bekannten Sprachen, die jetzt von den Völkern der Erde gesprochen werden, waren anfänglich ebenso unbekannt wie die verschiedenartigen heute unter ihnen herrschenden Regeln und Sitten. Das Volk jener Zeit sprach eine Sprache, die anders war als die jetzt bekannten. Sprachunterschiede traten in späterer Zeit auf, in einem Land, das als Babel bekannt ist. Den Namen Babel hat es erhalten, weil dieses Wort »der Ort, wo die Sprachenverwirrung begann« bedeutet.

87:4 Darauf wurde Syrisch unter den bestehenden Sprachen vorherrschend. Die heiligen Schriften früherer Zeiten wurden in dieser Sprache offenbart. Später erschien Abraham, der Freund Gottes, und strahlte das Licht göttlicher Offenbarung über die Welt. Die Sprache, die Er sprach, als Er den Jordan überschritt, wurde als Hebräisch ('Ibrání) bekannt, was »Sprache des Überschreitens« bedeutet. Damals wurden die Bücher Gottes und die heiligen Schriften in dieser Sprache offenbart, und erst nach langer Zeit wurde Arabisch die Sprache der Offenbarung. ...

87:5 [153] Siehe also, wie oft und tiefgehend sich Sprache, Ausdruck und Schrift seit Adams Zeit gewandelt haben. Wieviel größer müssen die Veränderungen vor Ihm gewesen sein!

87:6 Unsere Absicht bei der Offenbarung dieser Worte ist zu zeigen, daß der eine, wahre Gott auf Seiner allhöchsten, allüberragenden Stufe über Lob, Preis und Begreifen aller außer Ihm immer erhaben war und weiter sein wird. Seine Schöpfung hat immer bestanden, und die Manifestationen Seiner göttlichen Herrlichkeit und die Morgenröten ewiger Heiligkeit sind seit unvordenklichen Zeiten herniedergesandt und beauftragt worden, die Menschheit zu dem einen, wahren Gott zu rufen. Daß die Namen einiger von ihnen vergessen und die Urkunden über ihr Leben verloren sind, ist den Wirren und Wechselfällen zuzuschreiben, die über die Welt hinweggegangen sind.

87:7 In einigen Büchern wird von einer Sintflut berichtet, durch die alles, was auf Erden war, geschichtliche Urkunden und anderes, zerstört wurde. Darüber hinaus haben sich viele Umwälzungen ereignet und die Spuren vieler Ereignisse ausgelöscht. Außerdem kann man zwischen den vorhandenen geschichtlichen Überlieferungen Unterschiede feststellen, und jedes der verschiedenen Völker der Welt hat seinen eigenen Bericht über das Alter der Erde und ihre Geschichte. Die einen verfolgen ihre Geschichte achttausend Jahre zurück, andere bis zu zwölftausend Jahren. Wer das Buch Júk gelesen hat, für den ist klar und deutlich, wie sehr die Berichte der verschiedenen Bücher voneinander abweichen.

87:8 So Gott will, wirst du deine Augen der Größten Offenbarung zuwenden und diese widersprüchlichen Geschichten und Überlieferungen völlig übersehen.




88

88:1 [154] Wisse wahrlich, daß das Wesen der Gerechtigkeit und ihr Urquell in den Gesetzen verkörpert sind, die Er, die Manifestation des göttlichen Selbstes unter den Menschen, verordnet hat gehörtet ihr doch zu denen, die diese Wahrheit erkennen. Er ist wahrlich für die ganze Schöpfung das menschgewordene höchste und unfehlbare Richtmaß der Gerechtigkeit. Wäre Sein Gesetz so, daß es die Herzen aller im Himmel und auf Erden mit Schrecken erfüllte, so wäre es dennoch nur offenbare Gerechtigkeit. Die furchtsame Erregung, die die Offenbarung dieses Gesetzes in den Herzen der Menschen bewirkt, gleicht in der Tat dem Schreien eines Säuglings, der der Muttermilch entwöhnt wird - gehörtet ihr doch zu den Verstehenden. Würden die Menschen den Sinn und Zweck der Offenbarung Gottes entdecken, sie würden sicherlich ihre Furcht ablegen und dankerfüllten Herzens in jubelnder Freude frohlocken.




89 'aus dem Tablet an Shaykh Mahmúd'

89:1 [155] Wisse und sei gewiß: Wie du fest glaubst, daß das Wort Gottes - gepriesen sei Seine Herrlichkeit - ewig währt, so mußt du auch unerschütterlich glauben, daß der Sinn dieses Wortes niemals auszuschöpfen ist. Die berufenen Ausleger des Wortes Gottes, deren Herzen seine Geheimnisse speichern, sind jedoch die einzigen, die seine mannigfaltige Weisheit verstehen können. Wer immer beim Lesen der heiligen Schriften versucht ist, aus ihnen auszuwählen, was ihm paßt, und damit die Amtsgewalt des Vertreters Gottes unter den Menschen zu bestreiten, gleicht in der Tat einem Toten, mag er auch, äußerlich gesehen, unter seinen Mitmenschen wandeln, mit ihnen reden, Speise und Trank mit ihnen teilen.

89:2 O daß die Welt Mir doch glauben könntet Würde alles, was im Herzen Bahás verwahrt liegt und was der Herr, Sein Gott, der Herr aller Namen, Ihn gelehrt hat, der Menschheit enthüllt, jeder Mensch auf Erden wäre sprachlos.

89:3 Wie groß ist die Menge der Wahrheiten, die das Gewand der Worte nie fassen kann! Wie groß die Zahl jener Wahrheiten, die kein Ausdruck treffend beschreiben kann, deren Sinn nie enthüllt und die nicht im entferntesten angedeutet werden können! Wie mannigfaltig sind die Wahrheiten, die unausgesprochen bleiben müssen, bis die festgesetzte Zeit gekommen ist! So ist gesagt: »Nicht alles, was ein Mensch weiß, kann enthüllt werden, noch kann alles, was er enthüllen kann, als zeitgemäß angesehen werden, noch kann jede zeitgemäße Äußerung als tauglich für die Fassungskraft der Hörer erachtet werden.«

89:4 Einige dieser Wahrheiten können nur so weit enthüllt werden, wie die Verwahrungsorte des Lichtes Unseres Wissens, die Empfänger Unserer verborgenen Gnade, sie fassen können. Wir flehen zu Gott, daß Er dich mit Seiner Kraft stärke und dich befähige, Ihn, die Quelle allen Wissens, zu erkennen, auf daß du dich von aller menschlichen Gelehrsamkeit loslösest, denn: »Was würde es einem Menschen nützen, nach Gelehrsamkeit zu streben, wenn er Ihn, das Ziel alles Wissens, schon gefunden und erkannt hat?« Halte dich an die Wurzel des Wissens und an Ihn, Seinen Urquell, damit du dich unabhängig siehst von allen, die behaupten, in menschlicher Gelehrsamkeit bewandert zu sein, diesen Anspruch aber weder durch einen klaren Beweis noch das Zeugnis eines erleuchtenden Buches rechtfertigen können.




90

90:1 [156] Alles in den Himmeln und auf Erden ist unmittelbar Beweis dafür, daß sich darin Gottes Eigenschaften und Namen offenbaren, da jedes Atom die Zeichen verwahrt, welche für die Offenbarung des Größten Lichtes beredtes Zeugnis ablegen. Mich dünkt, ohne die Macht dieser Offenbarung könnte kein Wesen je bestehen. Wie hell strahlen die Leuchten der Erkenntnis in einem Atom, wie weithin wogen die Meere der Weisheit in einem Tropfen! In höchstem Grade gilt dies für den Menschen, der unter allem Erschaffenen mit dem Gewande solcher Gaben bekleidet und für die Herrlichkeit einer solchen Auszeichnung auserkoren wurde. Denn in ihm sind alle Namen und Eigenschaften Gottes der Anlage nach in einem Maß offenbart, das nichts Erschaffenes sonst überragt oder übertrifft. Alle diese Namen und Eigenschaften treffen auf ihn zu.
So hat Er gesagt: »Der Mensch ist Mein Geheimnis, und Ich bin sein Geheimnis.«1 Mannigfaltig sind die Verse, die in all den himmlischen Büchern und den heiligen Schriften wiederholt zu diesem tiefsten, erhabensten Thema offenbart worden sind. So hat Er offenbart: »Wir werden ihnen sicherlich Unsere Zeichen zeigen in der Welt und in ihnen selbst.«2 Weiter sagt Er: »Und auch in euch selbst, wollt ihr da nicht die Zeichen Gottes schauen?«3 1 »Heilige Tradition« Muhammads 2 Qur'án 41:54 3 Qur'án 51:21-22 Und wiederum offenbart Er: »Und seid nicht wie jene, die Gott vergessen und die Er darum ihr eigenes Selbst vergessen ließ.«1 In diesem Zusammenhang hat Er, der ewige König - mögen die Seelen aller, die im mystischen Tabernakel wohnen, ein Opfer für Ihn sein - gesprochen: »Der hat Gott erkannt, der sich selbst erkannt hat.«2 1 Qur'án 59:20 2 Ausspruch des Imám 'Alí
[157]
... Aus dem Gesagten wird klar, daß alle Dinge in ihrem innersten Wesenskern die Offenbarung der Namen und Eigenschaften Gottes bezeugen. Jedes zeigt nach seiner Fähigkeit die Erkenntnis Gottes an und drückt sie aus. So mächtig und umfassend ist diese Offenbarung, daß sie alles Sichtbare und Unsichtbare in sich schließt. So hat Er offenbart: »Besitzt irgend etwas außer Dir eine Kraft der Offenbarung, die Dir fehlt, so daß es Dich hätte sichtbar machen können? Blind ist das Auge, das Dich nicht wahrnimmt.«1 Ebenso hat der ewige König gesprochen: »Kein Ding habe ich geschaut, ich hätte denn Gott in ihm, Gott vor ihm oder Gott hinter ihm geschaut.«2 Auch heißt es in der Überlieferung des Kumayl: »Siehe, ein Licht strahlt auf aus dem Morgen der Ewigkeit, und siehe, seine Wellen sind in die innerste Wirklichkeit aller Menschen eingedrungen.« Der Mensch, das edelste und vollkommenste aller erschaffenen Dinge, überragt sie alle an Stärke dieser Offenbarung und ist ein umfassender Ausdruck ihrer Herrlichkeit. Unter allen Menschen sind die vollendetsten, die ausgezeichnetsten und überragendsten die Manifestationen der Sonne der Wahrheit. Ja, alle außer diesen leben durch das Wirken ihres Willens; sie bewegen sich und bestehen durch das Ausströmen ihrer Gnade.
1 Gebet für den Tag 'Arafah offenbart von Imám Husayn
2 Ausspruch des Imám 'Alí




91'aus dem Kitá-i-Iqán'

91:1 [158] Einer der Beweise für die Wahrheit dieser Offenbarung ist, daß in jedem Zeitalter und jeder Sendung, wann immer sich das unsichtbare Wesen in der Person Seiner Manifestation offenbarte, einige unbekannte, von allen weltlichen Bindungen losgelöste Seelen bei der Sonne des Prophetentums und dem Monde göttlicher Führung Erleuchtung suchen und zur göttlichen Gegenwart gelangen. Darum pflegen die Geistlichen und die Reichen dieser Zeit solche Menschen zu schmähen und zu verspotten. So hat Er über diese Irrenden offenbart: »Da sprachen die Oberen Seines Volkes, die nicht glaubten: `Wir sehen in Dir nur einen Menschen wie wir, und wir sehen keinen, der Dir folgt, bis auf unsere Geringsten mit voreiligem Urteil; wir sehen in euch auch keinen Vorzug über uns selbst. Nein, wir halten euch für Lügner.`«1 Sie schmähten die heiligen Manifestationen und redeten gegen sie: »Keiner ist euch gefolgt außer dem Auswurf unter uns, der keiner Beachtung wert ist.« Damit wollten sie dartun, daß keiner unter den Gelehrten, den Reichen und Angesehenen an sie glaubte. Durch diesen und ähnliche Gründe versuchten sie, die Falschheit Dessen zu beweisen, Der nur die Wahrheit spricht.
1 Qur'án 11:28

91:2 In dieser strahlendsten Sendung jedoch, unter dieser gewaltigsten Herrschaft hat eine Reihe erleuchteter Geistlicher, Männer von vollendeter Bildung, Doktoren von reifer Weisheit, Seinen Hof erreicht. Sie haben aus dem Kelch Seiner göttlichen Gegenwart getrunken und die Ehre Seiner alles überragenden Gunst empfangen. Um des Geliebten willen haben sie sich losgelöst von der Welt und allem, was in ihr ist. ...

91:3 [159] Sie alle wurden vom Lichte der Sonne göttlicher Offenbarung geführt, sie haben Seine Wahrheit bekannt und anerkannt. So stark war ihr Glaube, daß die meisten von ihnen ihre Habe und ihre Verwandtschaft aufgaben, um sich an das Wohlgefallen des Allherrlichen zu halten. Sie weihten ihr Leben ihrem Vielgeliebten und gaben alles hin auf Seinem Pfade. Ihre Brust wurde zur Zielscheibe für die Pfeile des Feindes, ihre Köpfe schmückten die Speere der Ungläubigen. Es gab kein Land mehr, das nicht das Blut dieser Verkörperungen der Loslösung getrunken, kein Schwert, das nicht ihren Nacken geschlagen hätte. Schon ihre Taten beweisen die Wahrheit ihrer Worte. Genügt dem Volke dieses Tages das Zeugnis dieser heiligen Seelen nicht, die sich erhoben haben, das Leben für ihren Geliebten zu opfern, so ruhmvoll, daß alle Welt über die Art ihres Opfers staunte? Ist dies kein genügendes Zeugnis wider die Treulosigkeit derer, die ihren Glauben für Nichtigkeiten verraten, die Unsterblichkeit um Vergängliches verschachert, den Kawthar der göttlichen Gegenwart für Salzquellen aufgegeben haben und deren einziges Lebensziel es ist, sich des Eigentums anderer zu bemächtigen? Du hast ja selbst gesehen, wie sie sich alle mit den Eitelkeiten der Welt befaßt haben und weit von Ihm, dem Herrn, dem Allerhöchsten, abgeirrt sind.

91:4 Sei ehrlich: Ist das Zeugnis derer annehmbar und der Beachtung wert, deren Taten mit ihren Worten übereinstimmen und deren äußeres Verhalten ihrem inneren Leben entspricht? Der Geist ist bestürzt über ihre Taten und die Seele ergriffen von ihrer Standhaftigkeit und körperlichen Ausdauer. Oder ist das Zeugnis jener ungläubigen Seelen annehmbar, die nichts als den Hauch ihrer selbstsüchtigen Begierden atmen und im Käfig ihrer eitlen Einbildungen gefangen sitzen? Wie die Fledermäuse der Finsternis heben sie ihr Haupt vom Lager nur, um den flüchtigen Dingen der Welt nachzujagen, und finden keine Ruhe bei Nacht, es sei denn im Trachten nach ihren schmutzigen Lebenszielen. In ihre eigensüchtigen Pläne versunken, vergessen sie den göttlichen Befehl. Bei Tag streben sie mit ganzer Seele nach weltlichem Gewinn, und bei Nacht ist ihre einzige Beschäftigung der Genuß ihrer Fleischeslust. Welches Gesetz oder Richtmaß könnte die Menschen berechtigen, sich an die Leugnungen dieser niedriggesinnten Seelen zu halten und den Glauben derer zu mißachten, die um Gottes Wohlgefallen auf Leib und Gut, Ruhm und Namen, Ansehen und Ehre verzichtet haben?

91:5 [160] Mit welcher Liebe, welcher Ergebenheit, welchem Jubel und heiligem Entzücken haben sie ihr Leben auf dem Pfade des Allherrlichen geopfert! Diese Wahrheit bezeugen alle. Wie kann man dennoch diese Offenbarung herabsetzen? War je ein Zeitalter Zeuge so folgenschweren Geschehens? Wenn diese Gefährten nicht die wahren Gottessucher waren, wer sonst könnte mit diesem Namen benannt werden? Haben diese Gefährten Macht oder Ruhm gesucht? Haben sie je nach Reichtum verlangt? Haben sie irgendeinen Wunsch gehegt außer dem, Gott zu gefallen? Wenn diese Gefährten mit all ihren erstaunlichen Zeugnissen und wunderbaren Werken falsch waren, wer wäre dann würdig, die Wahrheit für sich zu beanspruchen? Ich schwöre bei Gott! Schon ihre Taten sind Zeugnis genug und ein unwiderleglicher Beweis für alle Völker der Erde, würden die Menschen doch im Herzen über die Geheimnisse göttlicher Offenbarung nachdenken! »Und die Frevler werden bald erkennen, welches Los ihrer harrt!«1 ...
1 Qur'án 26:228
91:6 Denke nach über diese Märtyrer von unzweifelhafter Aufrichtigkeit, von denen der klare Text des Buches bezeugt, wie aufrichtig sie sind, und die alle, wie du erlebt hast, ihr Leben, ihr Vermögen, ihre Frauen, ihre Kinder, ihr Alles geopfert haben und zu den erhabensten Räumen des Paradieses aufgestiegen sind. Ist es gerecht, das Zeugnis dieser losgelösten, erhabenen Wesen für die Wahrheit dieser hervorragenden herrlichen Offenbarung zu verwerfen und die Anschuldigungen zu übernehmen, die dieses strahlende Licht von jenem treulosen Volk erfahren hat, das für Gold seinen Glauben aufgegeben und seinem Führungsanspruch zuliebe Ihn, den ersten Herrn der ganzen Menschheit, verworfen hat? Und dies, obwohl ihr Charakter jetzt vor allen Menschen offenbar ist und man sie als solche erkannt hat, die um des heiligen Gottesglaubens willen nicht einmal auf ein Jota, ein Deut ihres irdischen Ansehens, um wieviel weniger auf ihr Leben, Vermögen und dergleichen, verzichten.





92 'aus dem Kitá-i-Iqán'

92:1 [161] Das Buch Gottes ist weit aufgeschlagen, und Sein Wort ruft die Menschheit vor Ihn. Aber nur eine knappe Handvoll hat sich willens gefunden, Seiner Sache zu folgen oder zum Werkzeug ihrer Verbreitung zu werden. Diese wenigen haben das göttliche Elixier erlangt, das allein die Schlacken dieser Welt in lauteres Gold verwandeln kann, und wurden ermächtigt, die unfehlbare Arznei gegen alle Leiden zu reichen, von denen die Menschenkinder heimgesucht werden. Nur der kann das ewige Leben erlangen, der die Wahrheit dieser unschätzbaren, dieser wundersamen und erhabenen Offenbarung annimmt.

92:2 O Freunde Gottes, neigt euer Ohr der Stimme Dessen, dem die Welt Unrecht tut, und haltet euch an das, was Seine Sache erhöht. Er, wahrlich, führt, wen immer Er will, auf Seinen geraden Pfad. Dies ist die Offenbarung, die dem Schwachen Kraft einflößt und den Armen mit Reichtum krönt.

92:3 Beratet in größter Freundlichkeit und im Geiste vollkommener Brüderlichkeit, und verbringt die kostbaren Tage eures Lebens damit, die Welt zu bessern und die Sache Dessen voranzutragen, der der ewige, höchste Herr über alles ist. Wahrlich, Er befiehlt allen Menschen, was recht ist, und verbietet, was ihre Stufe herabsetzt.




93

93:1 [162] Wisse, daß jedes erschaffene Ding ein Zeichen der Offenbarung Gottes ist. Nach seiner Fähigkeit ist jedes Ding ein Zeichen des Allmächtigen und wird es immer bleiben. Da Er, der unumschränkte Herr über alles, Seine Herrschaft im Reiche der Namen und Eigenschaften offenbaren wollte, wurde alles Erschaffene kraft göttlichen Willens zum Zeichen Seiner Herrlichkeit. So durchdringend, so umfassend ist diese Offenbarung, daß im ganzen Weltall kein Ding zu entdecken ist, das Seinen Glanz nicht widerspiegelte. Unter diesen Bedingungen wird jede Betrachtung über Nähe und Ferne zunichte. ... würde die Hand göttlicher Macht alles Erschaffene dieser hohen Gabe entkleiden, so wäre das ganze All wüst und leer.

93:2 Siehe, wie unermeßlich erhaben über alles Erschaffene der Herr, dein Gott ist! Bezeuge die Hoheit Seiner Herrschaft, Seine Überlegenheit und höchste Macht. Wenn die Dinge, die durch Ihn - gepriesen sei Seine Herrlichkeit - erschaffen und dazu bestimmt wurden, Seine Namen und Eigenschaften zu offenbaren, kraft der ihnen verliehenen Gnade hoch über aller Nähe und Ferne stehen, wieviel erhabener muß dann jenes göttliche Wesen sein, das sie ins Dasein gerufen hat! ...

93:3 Denke nach über das Dichterwort: »Wundere dich nicht, wenn mir mein Geliebter näher steht als ich selbst mir bin, wundere dich, daß ich trotz dieser Nähe Ihm so ferne bin.«
... In Anspielung auf das von Gott offenbarte Wort: »Wir sind dem Menschen näher als seine Halsschlagader«1 hat der Dichter dies ausgedrückt: Obgleich die Offenbarung meines Herzensgeliebten mein Wesen so durchdrungen hat, daß Er mir näher ist als meine Halsschlagader, bin ich trotz meiner Gewißheit von der Wirklichkeit dieser Offenbarung, trotz der Erkenntnis meiner Stufe Ihm noch so ferne. Damit meint er, daß sein Herz, der Sitz des Allbarmherzigen, der Thron, auf dem der Glanz Seiner Offenbarung weilt, seinen Schöpfer vergißt, von Seinem Pfade abirrt, sich selbst von Seiner Herrlichkeit ausschließt und befleckt ist mit dem Schmutz irdischer Wünsche.
1 Qur'án 50:17

93:4 [163] In diesem Zusammenhang sollte man daran erinnern, daß der eine, wahre Gott in sich selbst über Nähe und Ferne hoch erhaben ist. Seine Wirklichkeit übersteigt solche Begrenzungen. Sein Verhältnis zu Seinen Geschöpfen kennt keine Abstufungen. Daß die einen nahe, andere aber ferne sind, ist auf die Offenbarungen zu beziehen.

93:5 Daß das Herz der Thron für die Offenbarung Gottes, des Allbarmherzigen, ist, wird von den heiligen Äußerungen bezeugt, die Wir früher offenbart haben. Darunter ist der Spruch: »Erde und Himmel können Mich nicht fassen, Mich fassen kann nur das Herz dessen, der an Mich glaubt und Meiner Sache treu ist.«1 Wie oft ist das menschliche Herz, Empfänger des Lichtes Gottes, Sitz der Offenbarung des Allbarmherzigen, abgeirrt von Ihm, der Quelle dieses Lichtes, dem Ursprung dieser Offenbarung. Es ist die Widerspenstigkeit des Herzens, die es weit von Gott wegführt und zum Fernsein von Ihm verdammt. Die Herzen aber, die um Seine Gegenwart wissen, sind Ihm vertraut und müssen als Seinem Throne nahegerückt angesehen werden.
1 »Heilige Tradition« Muhammáds

93:6 [164] Bedenke weiter, wie oft der Mensch sich selbst vergißt, während Gott in Seinem allumfassenden Wissen immer um Sein Geschöpf weiß und immer den offenbaren Glanz Seiner Herrlichkeit über ihm ausbreitet. Da ist einleuchtend, daß Er dem Menschen näher ist als dessen eigenes Ich. Er wird es wirklich immer bleiben, denn während der eine, wahre Gott alles weiß, alles wahrnimmt und alles umfaßt, neigt der sterbliche Mensch zum Irrtum und ist der Geheimnisse unkundig, die in ihm selbst ruhen. ...

93:7 Niemand bilde sich ein, Unsere Erklärung, daß alle erschaffenen Dinge Zeichen der Offenbarung Gottes seien, bedeute - Gott behüte -, daß alle Menschen, gut oder böse, fromm oder gottlos, vor Gott gleich seien. Sie besagt auch nicht, daß sich das göttliche Sein - gelobt sei Sein Name und gepriesen Seine Herrlichkeit - etwa mit den Menschen vergleichen oder irgendwie Seinen Geschöpfen beigesellen ließe. Diesen Fehler begingen gewisse Toren, die, in die Wolken ihrer eitlen Einbildungen verstiegen, die göttliche Einheit so auslegten, als bedeute sie, daß alle erschaffenen Dinge Zeichen Gottes seien und folglich keinerlei Unterschied zwischen ihnen bestehe. Einige haben sie noch mit der Behauptung übertroffen, diese Zeichen seien Ebenbürtige und Gefährten Gottes. Gnädiger Gott! Er ist wahrlich eins und unteilbar, eins in Seinem Wesen, eins in Seinen Eigenschaften. Alles außer Ihm ist wie nichts, wenn es vor die strahlende Offenbarung nur eines Seiner Namen, vor die leiseste Andeutung Seiner Herrlichkeit gebracht wird wieviel weniger, wenn es Seinem Selbst gegenübergestellt ist!

93:8 [165] Bei der Rechtmäßigkeit Meines Namens, der Allbarmherzige! Die Feder des Höchsten zittert und bebt und ist tief erschüttert bei der Offenbarung dieser Worte. Wie winzig, wie nichtig ist der verschwindende Tropfen, verglichen mit den Wellen und Wogen des grenzenlosen, ewigen Meeres Gottes, wie verächtlich muß alles Bedingte und Vergängliche erscheinen, wenn es der unerschaffenen, unaussprechlichen Herrlichkeit des Ewigen gegenübergestellt wird! Wir bitten Gott, den Allmächtigen, für die um Vergebung, die solchen Glauben hegen und solche Worte äußern. Sprich: O Volk! Wie kann ein flüchtiger Wahn mit dem Selbstbestehenden gleichgestellt, wie kann der Schöpfer mit Seinen Geschöpfen verglichen werden, die nur wie der Schriftzug Seiner Feder sind? Nein, Seine Schrift übertrifft alle Dinge und ist geheiligt und unermeßlich erhaben über alle Seine Geschöpfe.

93:9 Bedenke ferner die Zeichen der Offenbarung Gottes in ihrer Beziehung zueinander. Kann die Sonne, die nur eines dieser Zeichen ist, als gleichen Ranges mit der Dunkelheit angesehen werden? Der eine, wahre Gott ist Mein Zeuge! Kein Mensch kann das glauben, so er nicht zu jenen gehört, deren Herzen verstockt und deren Augen verblendet sind. Sprich: Denkt an euch selbst. Eure Nägel und eure Augen sind beides Teile eures Körpers. Betrachtet ihr sie als gleich in Rang und Wert? Wenn ihr es bejaht, dann sprich: Ihr habt in der Tat den Herrn, meinen Gott, den Allherrlichen, des Betrugs bezichtigt, weil ihr das eine beschneidet und das andere so zärtlich hegt wie euer Leben.

93:10 Es ist keinesfalls erlaubt, die Grenzen der eigenen Stellung und Stufe zu überschreiten. jede Stellung und Stufe muß in ihrer Unversehrtheit gewahrt werden. Das heißt, daß jedes erschaffene Ding im Lichte der Stufe zu betrachten ist, die ihm zugewiesen wurde.

93:11 [166] Es sollte jedoch bedacht werden, daß jedem erschaffenen Ding, als das Licht Meines Namens, der Alldurchdringende, seinen Glanz über das All erstrahlte, nach einem festgesetzten Ratschluß die Fähigkeit verliehen worden ist, einen besonderen Einfluß zu üben und eine bestimmte Tugend zu besitzen. Denke an die Wirkung von Gift. Obwohl es tödlich ist, hat es doch die Kraft, unter gewissen Bedingungen heilend zu wirken. Die Kraft, die allem Erschaffenen eingegeben wurde, ist das unmittelbare Ergebnis der Offenbarung dieses gesegnetsten Namens. Verherrlicht sei Er, der Schöpfer aller Namen und Eigenschaften! Wirf den faulen, verdorrten Baum ins Feuer, weile im Schatten des stattlichen, grünen Baumes und genieße seine Früchte!

93:12 Die Menschen, die in den Tagen der Manifestationen Gottes leben, führen zumeist solche ungebührlichen Reden. Sie sind ausführlich in den offenbarten Büchern und heiligen Schriften niedergelegt.

93:13 Der glaubt wirklich an die Einheit Gottes, der in jedem erschaffenen Ding das Zeichen der Offenbarung Dessen erkennt, der die Ewige Wahrheit ist, nicht aber der, der behauptet, das Geschöpf sei vom Schöpfer nicht zu unterscheiden.

93:14 Denke zum Beispiel an die Offenbarung des Lichtes des Namens Gottes, der Erzieher. Siehe, wie die Beweise einer solchen Offenbarung in allen Dingen zutage treten, wie die Kultivierung aller Wesen von ihm abhängt. Diese Erziehung ist zweifacher Art. Die eine ist allumfassend, ihr Einfluß durchdringt und erhält alle Dinge. Aus diesem Grunde hat Gott die Benennung »Herr aller Welten«.1 angenommen. Die andere ist auf jene beschränkt, die unter den Schatten dieses Namens gekommen sind und den Schutz dieser mächtigsten Offenbarung gesucht haben, wer es aber versäumt, diesen Schutz zu suchen, hat sich selbst seines Vorrechts beraubt und ist außerstande, aus der geistigen Nahrung Nutzen zu ziehen die durch die himmlische Gnade dieses Größten Namens herniedergesandt worden ist. Welch tiefe Kluft trennt die eine Art von der anderen!
1 vgl. Qur'án 1:2, 2:132, 5:29, 6:46, 72, ect.
[167]
Würde der Schleier gehoben und in voller Herrlichkeit die Stufe derer offenbart, die sich gänzlich Gott zugewandt und in ihrer Liebe zu Ihm von der Welt losgesagt haben, so wäre die ganze Schöpfung verblüfft. Wer wahrhaft an die Einheit Gottes glaubt, wird, wie schon erklärt, im Gläubigen und im Nichtgläubigen die Beweise der Offenbarung dieser beiden Namen erkennen. Würde diese Offenbarung zurückgenommen, würde alles zugrunde gehen.

93:15 Denke in gleicher Weise an die Offenbarung des Lichtes des Namens Gottes, der Unvergleichliche! Sieh, wie dieses Licht die ganze Schöpfung umhüllt, wie jedes Ding die Zeichen Seiner Einheit aufweist, die Wirklichkeit Dessen bezeugt, der die Ewige Wahrheit ist, und von Seiner höchsten Herrschaft, Seiner Einzigkeit und Macht kündet. Diese Offenbarung ist ein Zeichen Seiner Gnade, die alles Erschaffene umfaßt. Aber jene, die Ihm Gefährten zugesellen, wissen nichts von einer solchen Offenbarung und sind des Glaubens beraubt, durch den sie Ihm nahe kommen und mit Ihm vereint werden könnten. Siehe, wie die verschiedenen Völker und Geschlechter der Erde Seine Einheit bezeugen und Seine Einzigkeit erkennen. Wäre nicht das Zeichen der Einheit Gottes in ihnen, hätten sie die Wahrheit der Worte »Es gibt keinen Gott außer Gott«1 niemals anerkannt. Und dennoch, bedenke, wie schwer sie irren und von Seinem Pfade abweichen! Weil sie versäumen, den höchsten Offenbarer anzuerkennen, gehören sie nicht mehr zu denen, die man als wahrhaft an die Einheit Gottes Glaubende ansehen kann.
1 vgl. hierzu Qur'án 1:63, 20:15, 21:26, 47:19

93:16 [168] Dieses Zeichen der Offenbarung des göttlichen Wesens in denen, die Ihm Gefährten beigesellen, kann in gewissem Sinn als Widerspiegelung der Herrlichkeit angesehen werden, die die Gläubigen erleuchtet. Diese Wahrheit kann jedoch nur verstehen, wer mit Verständnis begabt ist. Die, welche die Einheit Gottes wahrhaft erkennen, sollten als die ersten Offenbarungen dieses Namens betrachtet werden. Sie sind es, die den Wein göttlicher Einheit aus dem Kelche trinken, den ihnen Gottes Hand reicht, und die Ihm ihr Angesicht zuwenden. Welch großer Abstand trennt diese geheiligten Wesen von jenen, die Gott so ferne sind! ...

93:17 Gebe Gott, daß du mit durchdringender Schau in allen Dingen das Zeichen der Offenbarung des Altehrwürdigen Königs wahrnehmest und erkennest, wie erhaben und geheiligt über die ganze Schöpfung dieses hehrste, heiligste Wesen ist. Das ist in Wahrheit die eigentliche Wurzel und der Kern des Glaubens an die Einheit und Einzigkeit Gottes. »Gott war allein; es war keiner neben Ihm.«1 Er ist jetzt, was Er immer gewesen ist. Es gibt keinen Gott außer Ihm, dem Einen, dem Unvergleichlichen, dem Allmächtigen, dem Höchsterhabenen, dem Größten.
1 Hadíth




94

94:1 [169] Und nun zu deinem Hinweis auf das Bestehen zweier Götter. Gib acht, daß du dich nicht verleiten lässest, dem Herrn, deinem Gott, Gefährten beizugesellen! Er ist und war von Ewigkeit her einzig und allein, ohne Gefährten oder Seinesgleichen, ewig in der Vergangenheit, ewig in der Zukunft, gesondert von allen Dingen, immerwährend, unveränderlich und selbstbestehend. Er hat sich in Seinem Reich keinen Teilhaber bestimmt, keinen Berater, Ihn zu beraten, keinen, Ihm zu vergleichen, keinen, mit Seiner Herrlichkeit zu wetteifern. Jedes Atom des Alls bezeugt dies, und darüber hinaus die Bewohner der Reiche der Höhe, sie, die die erhabensten Sitze einnehmen, sie, derer Namen vor dem Throne der Herrlichkeit gedacht wird.

94:2 Bestätige in deinem innersten Herzen dieses Zeugnis, das Gott selbst für sich ausspricht, daß es keinen Gott gibt außer Ihm, daß alle außer Ihm auf Sein Geheiß erschaffen, mit Seiner Erlaubnis geformt sind, Seinem Gesetz unterliegen, den herrlichen Beweisen Seiner Einheit gegenüber einer vergessenen Sache gleichen und wie ein Nichts sind, wenn sie den mächtigen Offenbarungen Seiner Einheit gegenübergestellt werden.

94:3 Er ist in Wahrheit durch alle Ewigkeit Einer gewesen in Seinem Wesen, Einer in Seinen Eigenschaften, Einer in Seinen Werken. jeglicher Vergleich trifft nur Seine Geschöpfe, und alle Vorstellungen von einer Teilhaberschaft betreffen allein die, welche Ihm dienen. Unermeßlich erhaben ist Sein Wesen über die Beschreibungen Seiner Geschöpfe. Er allein thront auf dem Sitze überirdischer Majestät und erhabenster, unerreichbarer Herrlichkeit. Wie hoch sich die Menschenherzen, den Vögeln gleich, auch aufschwingen, sie können niemals hoffen, die Höhen Seines unerkennbaren Wesens zu erreichen. Er ist es, der die ganze Schöpfung ins Dasein rief, der alles Erschaffene auf Sein Geheiß entstehen ließ. Sollte da irgend etwas als Sein Gefährte oder als eine Verkörperung Seiner selbst angesehen werden, das kraft eines von Seiner Feder offenbarten, vom Finger Seines Willens gelenkten Wortes geboren ist? Ferne sei es Seiner Herrlichkeit, daß eine menschliche Feder oder Zunge Sein Geheimnis andeute, daß ein menschliches Herz Sein Wesen begreife. Alle außer Ihm stehen arm und verlassen an Seiner Tür, alle sind machtlos vor der Größe Seiner Macht, alle sind nur Sklaven in Seinem Königreich. Er ist reich genug, aller Geschöpfe zu entraten.

94:4 Das Band der Dienstbarkeit, das zwischen dem Anbetenden und dem Angebeteten, zwischen dem Geschöpf und dem Schöpfer besteht, sollte als ein Zeichen Seiner gütigen Huld für die Menschen betrachtet werden, nicht aber als Anzeichen irgendeines Verdienstes, das sie besitzen mögen. Dies bezeugt jeder wahre, einsichtige Gläubige.




95

95:1 [170] Wisse, daß nach dem, was dein Herr, der Herr aller Menschen, in Seinem Buche verfügt hat, die Gnadengaben, die Er der Menschheit gewährt, unendlich weitreichend sind und immer bleiben werden. Die erste und vornehmste unter den Gaben, die der Allmächtige den Menschen verliehen hat, ist die des Verstandes. Seine Absicht bei der Verleihung einer solchen Gabe ist allein die, Sein Geschöpf zu befähigen, den einen, wahren Gott zu erkennen und anzuerkennen - gepriesen sei Seine Herrlichkeit! Diese Gabe gibt dem Menschen die Kraft, in allen Dingen die Wahrheit herauszufinden; sie führt ihn zu dem, was recht ist, und hilft ihm, die Geheimnisse der Schöpfung zu entdecken. Die nächste an Bedeutung ist die Sehkraft, das Hauptwerkzeug, womit der Verstand wirken kann. Der Gehörsinn, die Empfindungen des Herzens und dergleichen zählen gleichfalls zu den Gaben, mit denen der menschliche Körper ausgestattet ist. Unermeßlich erhaben ist der Allmächtige, der diese Kräfte erschaffen und im Leib des Menschen offenbart hat.

95:2 Jede dieser Gaben ist ein schlüssiger Beweis für die Majestät, die Macht, die Überlegenheit, das allumfassende Wissen des einen, wahren Gottes - gepriesen sei Seine Herrlichkeit. Denke an den Tastsinn. Bezeuge, wie seine Kraft über den ganzen menschlichen Körper verbreitet ist. Während die Fähigkeiten des Gesichts und Gehörs jeweils auf ein bestimmtes Organ festgelegt sind, umfaßt der Tastsinn die ganze menschliche Gestalt. Verherrlicht sei Seine Macht, gepriesen sei Seine Herrschaft!

95:3 Diese Gaben ruhen im Menschen selbst. Was alle anderen Gaben überragt, was seinem Wesen nach unzerstörbar ist und Gott selbst zugehört, ist die Gabe der göttlichen Offenbarung. jede Wohltat, die der Schöpfer dem Menschen erweist, ob materiell oder geistig, ist dieser untergeordnet. Sie ist ihrem Wesen nach das Brot, das vom Himmel herabkommt, und wird es immer bleiben. Sie ist Gottes erhabenstes Zeugnis, der klarste Beweis Seiner Wahrheit, das Zeichen Seiner vollendeten Güte, das Unterpfand Seiner allumfassenden Barmherzigkeit, der Beweis Seiner liebevollen Vorsehung, das Sinnbild Seiner vollkommensten Gnade. Wer Seine Manifestation an diesem Tage anerkennt, der hat wirklich teil an dieser höchsten Gabe Gottes.

95:4 Danke deinem Herrn dafür, daß Er dir eine so große Gabe verliehen hat. Erhebe deine Stimme und sprich: Aller Lobpreis sei Dir, o Du, der Du die Sehnsucht jedes verstehenden Herzens bist!




96

96:1 [96] Die Feder des Höchsten ruft unablässig, und doch, wie wenige sind es, die auf ihre Stimme hören! Die Bewohner des Reiches der Namen haben sich mit dem bunten Kleid der Welt befaßt. Sie vergessen, daß jeder mit Augen zu sehen und mit Ohren zu hören bereitwillig erkennen muß, wie vergänglich alle Farben dieses Kleides sind.

96:2 [172] Neues Leben durchpulst in dieser Zeit alle Völker der Erde, und doch hat keiner seine Ursache entdeckt und seinen Grund erkannt. Betrachte die Völker des Westens. Sieh, wie sie auf ihrer Jagd nach dem, was eitel und gemein ist, zahllose Leben geopfert haben und noch opfern, um diese Güter zu sichern und zu fördern. Andererseits sind die Völker Persiens zwar der Hort einer klaren, leuchtenden Offenbarung, deren Erhabenheit und ruhmreiches Ansehen die ganze Erde erfüllt hat, aber sie sind niedergeschlagen und in tiefe Teilnahmslosigkeit versunken.

96:3 O Freunde! Vernachlässigt die Tugenden nicht, die euch verliehen wurden, noch versäumt eure hohe Bestimmung. Laßt eure Mühe nicht an den leeren Einbildungen scheitern, die manche Herzen ersonnen haben. Ihr seid die Sterne am Himmel des Verstehens, der frische Wind, der bei Tagesanbruch weht, das ruhigfließende Wasser, von dem das wahre Leben aller Menschen abhängt, die Buchstaben auf Seiner heiligen Schriftrolle. Bemüht euch in inniger Eintracht und im Geiste vollkommener Verbundenheit, daß ihr fähig werdet, das zu vollbringen, was diesem Tage Gottes gemäß ist. Wahrlich, Ich sage, Streit, Hader und was immer der Geist des Menschen verabscheut, sind seiner Stufe völlig unwürdig. Sammelt euere Kräfte für die Verbreitung des Glaubens Gottes. Wer immer einer so hohen Berufung würdig ist, der mache sich auf, den Glauben zu fördern. Wer dies nicht vermag, hat die Pflicht, jemanden zu bestimmen, der statt seiner diese Offenbarung verkündet, deren Gewalt die Grundmauern der mächtigsten Bauten beben macht, jeden Berg zu Staub zermalmt und jede Seele bestürzt. Würde die Größe dieses Tages in ihrer Fülle offenbart, so würde jeder Mensch aus Sehnsucht, an seiner großen Herrlichkeit auch nur einen Augenblick lang teilzuhaben, auf Abertausende von Leben verzichten - wieviel mehr noch auf diese Welt und ihre vergänglichen Schätze!

96:4 Laßt euch in allen euren Taten von Weisheit leiten, und haltet treu an ihr fest. So Gott will, werdet ihr alle die Kraft erhalten, den Willen Gottes auszuführen, und wird euch gnädiglich geholfen werden, den Rang zu würdigen, der denen unter Seinen Geliebten verliehen wurde, die sich erheben, Ihm zu dienen und Seinen Namen zu preisen. Auf ihnen ruhe die Herrlichkeit Gottes, die Herrlichkeit all dessen, was in den Himmeln und auf Erden ist, und die Herrlichkeit der Bewohner des höchsterhabenen Paradieses, des Himmels der Himmel.




97

97:1 [173] Bedenke die Zweifel, die jene, die Gott Gefährten zugesellen, den Menschen dieses Landes ins Herz träufeln. »Wird es je möglich sein«, so fragen sie, »Kupfer in Gold zu verwandeln?« Sprich: Ja, bei meinem Herrn, es ist möglich. Das Geheimnis liegt jedoch in Unserem Wissen verborgen. Wir werden es enthüllen, wem Wir wollen. Wer immer Unsere Macht bezweifelt, bitte den Herrn, seinen Gott, daß Er ihm das Geheimnis erschließe und ihn von seiner Wahrheit überzeuge. Daß Kupfer in Gold verwandelt werden kann, ist in sich ein genügender Beweis dafür, daß ebenso Gold in Kupfer verwandelt werden kann - wenn sie doch diese Wahrheit begreifen könnten! Jedes Mineral kann dazu gebracht werden, Dichte, Bau und Masse eines anderen Minerals anzunehmen. Das Wissen darüber ist bei Uns im Verborgenen Buche.




98 'aus dem Kitáb-i-Aqdas'

98:1 [174] Sprich: O ihr Führer der Religion! Wäget das Buch Gottes nicht mit solchen Gewichten und Wissenschaften, wie sie bei euch im Schwange sind, denn das Buch selbst ist die untrügliche Waage, die unter den Menschen aufgestellt ist. Auf dieser vollkommensten Waage muß alles gewogen werden, was die Völker und Geschlechter der Erde besitzen, während ihre Gewichte nach ihrem eigenen Richtmaß geprüft werden sollten - könntet ihr es doch erkennen!

98:2 Bitterlich weint das Auge Meiner Güte über euch, weil ihr Den nicht erkennt, nach dem ihr Tag und Nacht, des Abends wie des Morgens, rufet. O ihr Menschen, schreitet mit schneeweißem Antlitz und strahlendem Herzen voran zu dem geweihten, hochroten Ort, an dem der Sadratu'l-Muntahá ruft: »Wahrlich, es ist kein Gott außer Mir, dem allmächtigen Beschirmer, dem Selbstbestehenden!«

98:3 O ihr Religionsführer! Wo ist der unter euch, der sich an Sehkraft und Einsicht mit Mir messen könnte? Wo ist der zu finden, der behaupten dürfte, Mir an Äußerung oder Weisheit ebenbürtig zu sein? Nein, bei Meinem Herrn, dem Allbarmherzigen! Alles auf Erden wird vergehen, dies aber ist das Antlitz eueres Herrn, des Allmächtigen, des Vielgeliebten.

98:4 Wir haben bestimmt, o Volk, daß der höchste und letzte Zweck aller Gelehrsamkeit die Anerkennung Dessen sei, der das Ziel aller Erkenntnis ist; und doch seht, wie ihr euerer Gelehrsamkeit verstattet habt, euch wie durch einen Schleier von Ihm, dem Tagesanbruch dieses Lichtes, durch den alles Verborgene offenbart worden ist, zu trennen, Könntet ihr den Quell entdecken, woraus der Glanz dieser Äußerung strömt, ihr würdet die Völker der Welt und all ihren Besitz verwerfen, um euch diesem gesegneten Throne der Herrlichkeit zu nahen.

98:5 Sprich: Dies ist wahrlich der Himmel, in dem das Mutterbuch verwahrt ist, könntet ihr es doch verstehen! Er ist es, der den Felsen rufen ließ, der den Brennenden Busch auf dem Berge hoch über dem Heiligen Lande die Stimme erheben und verkünden ließ: »Das Reich ist Gottes, des höchsten Herrn über alle, des Allmachtvollen, des Liebenden!«

98:6 Wir haben weder eine Schule besucht noch eure Abhandlungen gelesen. Neigt euer Ohr den Worten dieses Ungelehrten; Er ruft euch vor Gott, den Ewigbestehenden. Dies ist für euch besser als alle Schätze der Erde, könntet ihr es doch begreifen!




99 'aus dem Tablet an Hakím'

99:1 [175] Die Lebenskraft des Glaubens der Menschen an Gott stirbt aus in allen Landen. Nur Seine heilende Arznei kann sie jemals wiederherstellen, Der Rost der Gottlosigkeit frißt sich in das Triebwerk der menschlichen Gesellschaft. Was außer dem Heiltrank Seiner machtvollen Offenbarung kann sie reinigen und neu beleben? Liegt es in menschlicher Macht, o Hakím, in den Bestandteilen irgendeines der winzigen, unteilbaren Teilchen der Materie eine so völlige Umwandlung zu bewirken, daß sie in lauteres Gold verwandelt wird? So verwirrend und schwierig dies erscheinen mag, Wir wurden bevollmächtigt, die noch größere Aufgabe zu erfüllen, teuflische Stärke in himmlische Kraft zu verwandeln, Die Kraft zu einer solchen Umwandlung übertrifft die Wirksamkeit des Lebenselixiers. Das Wort Gottes allein kann für sich in Anspruch nehmen, die Fähigkeit zu einer so großen, so weitreichenden Wandlung zu besitzen.




100

100:1 [176] Die Stimme des göttlichen Heroldes ruft vom Throne Gottes hernieder und kündet: O Meine Geliebten! Duldet nicht, daß der Saum Meines heiligen Gewandes mit den Dingen der Welt beschmutzt und befleckt werde, und folgt nicht den Lockungen eurer bösen und verderbten Wünsche. Die Sonne göttlicher Offenbarung, die in der Fülle ihrer Herrlichkeit vom Himmel dieses Gefängnisses strahlt, zeugt für Mich. Die ihr Herz Ihm, dem Ziel der Anbetung für die ganze Schöpfung, zuwenden, müssen sich an diesem Tage unbedingt über alle erschaffenen Dinge, sichtbar oder unsichtbar, erheben und von ihnen geheiligt sein. Wenn sie sich aufmachen, Meine Sache zu lehren, müssen sie sich vom Odem Dessen, der der Unbezwungene ist, beleben lassen. Sie müssen Meine Sache mit fester Entschlossenheit über die ganze Erde verbreiten, mit einem Geist, der ganz auf Ihn gerichtet ist, mit Herzen, die von allen Dingen völlig gelöst und unabhängig sind, und mit Seelen, die über die Welt und ihre Nichtigkeiten geheiligt sind. Es geziemt ihnen, das Gottvertrauen als beste Wegzehrung für die Reise zu wählen und sich mit der Liebe ihres Herrn, des Erhabensten, des Allherrlichen, zu umgeben. Wenn sie so verfahren, werden ihre Worte die Hörer beeinflussen.

100:2 Welch tiefe, welch unermeßlich tiefe Kluft trennt Uns von denen, die sich an diesem Tage ihren üblen Leidenschaften hingeben und ihre Hoffnung auf die Dinge der Welt und ihren vergänglichen Ruhm setzen! Oft war der Hof des Allbarmherzigen dem äußeren Anschein nach so von allen Reichtümern dieser Welt entblößt, daß die, welche in enger Gemeinschaft mit Ihm lebten, bittere Not litten. Trotz ihrer Leiden war die Feder des Höchsten nie geneigt, auf das, was der Welt und ihren Schätzen zugehört, hinzuweisen oder auch nur anzuspielen. Und wurde Ihm je eine Gabe dargeboten, so wurde sie nur angenommen als Zeichen Seiner Gnade für den Geber. Sollte es Uns gefallen, Uns alle Schätze der Erde zu Unserem eigenen Gebrauch anzueignen, so hätte niemand das Recht, Unsere Amtsgewalt zu bezweifeln oder Unser Recht zu bestreiten. Man kann sich jedoch keine niedrigere Tat vorstellen, als im Namen des einen, wahren Gottes die Reichtümer zu begehren, die die Menschen besitzen.

100:3 [177] Dir und den Anhängern Dessen, der die Ewige Wahrheit ist, obliegt es, alle Menschen zu dem zu rufen, was sie von aller Bindung an die Dinge der Erde heiligt und von deren Besudelung reinigt, damit alle, die Ihn lieben, den süßen Duft vom Gewande des Allherrlichen verspüren.

100:4 Wer aber Reichtümer besitzt, muß den Armen größte Beachtung schenken; denn groß ist die Ehre, die Gott jenen Armen bestimmt hat, die standhaft in der Geduld sind, Bei Meinem Leben! Keine Ehre außer der, die Gott zu verleihen beliebt, kann sich mit dieser Ehre vergleichen. Großer Segen erwartet die Armen, die geduldig ausharren und ihre Leiden verbergen, und wohl steht es um die Reichen, die ihren Reichtum den Bedürftigen spenden und diese sich selbst vorziehen.

100:5 Gebe Gott, daß sich die Armen bemühen und danach streben, sich die Mittel zum Lebensunterhalt zu verdienen. Dies ist eine Pflicht, die in dieser größten Offenbarung jedem auferlegt wurde, und gilt vor Gott als gutes Werk. Wer immer diese Pflicht erfüllt, dem wird ganz gewiß die Hilfe des Unsichtbaren zuteil. Er kann durch Seine Gnade reich machen, wen immer Er will. Er, wahrlich, hat Macht über alle Dinge. ...

100:6 O 'Alí, sage den Geliebten Gottes, daß Gerechtigkeit die grundlegende menschliche Tugend ist. Auf ihr beruht zwangsläufig die Bewertung aller Dinge, Denke eine Weile nach über die Leiden und Trübsäle, die dieser Gefangene erduldet. Mein Leben lang war Ich Meinen Feinden auf Gnade und Ungnade ausgeliefert und habe jeden Tag auf dem Pfade der Liebe Gottes eine neue Drangsal erlitten. Ich habe geduldig ausgeharrt, bis der Ruhm der Sache Gottes weithin auf Erden verbreitet war. Wenn nun jemand aufstehen und, vom eitlen Wahn seines Herzens verleitet, offen oder im geheimen danach trachten sollte, Zwietracht unter den Menschen zu säen - könnte man von einem solchen Menschen sagen, sein Handeln sei gerecht? Nein, bei Ihm, dessen Macht alle Dinge umfaßt! Bei meinem Leben! Mein Herz seufzt, meine Augen weinen bitterlich um die Sache Gottes und um die, welche nicht verstehen, was sie sagen, und sich einbilden, was sie nicht begreifen können.

100:7 [178] An diesem Tag Gottes geziemt es allen Menschen, sich fest an den Größten Namen zu halten und die Einheit der ganzen Menschheit zu errichten. Es gibt keinen Ort, dahin man fliehen könnte, keine Zuflucht, die man fände, außer bei Ihm. Sollte sich jemand zu Worten hinreißen lassen, die die Menschen von den Ufern des grenzenlosen Meeres Gottes abhalten und dazu bringen, ihr Herz an anderes zu hängen als an dieses herrliche, offenbare Wesen, das eine menschlicher Begrenzung unterworfene Gestalt angenommen hat - so wird ein solcher Mensch, wie hoch seine Stellung auch sei, von der ganzen Schöpfung gerügt als einer, der sich selbst der süßen Düfte des Allbarmherzigen beraubt hat.

100:8 Sprich: Seid gerecht in euerem Urteil, ihr Menschen mit verstehendem Herzen! Wer in seinem Urteil ungerecht ist, entbehrt der Merkmale, die die Stufe des Menschen auszeichnen. Er, die Ewige Wahrheit, weiß wohl, was des Menschen Brust verbirgt. Seine große Langmut hat Seine Geschöpfe kühn gemacht, denn erst, wenn die festgesetzte Zeit gekommen ist, wird Er die Schleier zerreißen. Seine alles überragende Barmherzigkeit hat den Grimm Seines Zornes zurückgehalten und die meisten Menschen wähnen lassen, der eine, wahre Gott bemerke nicht, was sie insgeheim begehen. Bei Ihm, dem Allwissenden, dem Allunterrichteten! Der Spiegel Seines Wissens strahlt die Taten aller Menschen wider in vollkommener Klarheit, Genauigkeit und Treue. Sprich: Preis sei Dir, der Du die Sünden der Schwachen und Hilflosen verbirgst! Verherrlicht sei Dein Name, o Du, der Du den Achtlosen vergibst, die sich wider Dich vergehen!

100:9 [179] Wir haben den Menschen verboten, dem Wahn ihrer Herzen zu folgen, damit sie befähigt werden, Ihn, den höchsten Ursprung und das Ziel alles Wissens, zu erkennen, und damit sie anerkennen, was Er zu offenbaren beliebt. Bezeuge, wie sie sich in ihren leeren Einbildungen und eitlen Vorstellungen verfangen haben! Bei Meinem Leben! Sie sind selbst die Opfer dessen, was ihre eigenen Herzen ersonnen haben, und doch merken sie es nicht. Leer und nutzlos ist das Wort ihrer Lippen, und doch verstehen sie es nicht.

100:10 Wir flehen zu Gott, daß Er allen Menschen gnädig Seine Gunst gewähre und sie befähige, zur Erkenntnis Seiner und ihrer selbst zu gelangen. Bei Meinem Leben! Wer Ihn erkennt, wird sich in die Unendlichkeit Seiner Liebe aufschwingen und losgelöst sein von der Welt und allem, was darinnen ist. Nichts auf Erden wird ihn von seiner Bahn ablenken, wieviel weniger diejenigen, die aus ihrem leeren Wahn heraus Dinge reden, die Gott verboten hat.

100:11 Sprich: Dies ist der Tag, da jedes Ohr auf Seine Stimme hören muß. Achtet auf den Ruf dieses Unterdrückten, verherrlicht den Namen des einen, wahren Gottes, schmückt euch mit dem Schmuck Seines Gedenkens und erleuchtet euer Herz mit dem Lichte Seiner Liebe! Dies ist der Schlüssel, der die Herzen der Menschen öffnet, die Politur, welche die Seelen aller Lebewesen reinigt. Wer außer acht läßt, was aus der Hand des Willens Gottes geflossen ist, lebt in offenbarem Irrtum. Freundschaft und rechtes Verhalten kennzeichnen den wahren Glauben, nicht aber Streit und Zwietracht.

100:12 Verkünde den Menschen, was Er, der die Wahrheit spricht, der Träger des Vertrauens Gottes, dir zu beachten befohlen hat. Meine Herrlichkeit sei mit dir, der du Meinen Namen anrufst, dessen Augen auf Meinen Hof blicken und dessen Zunge das Lob deines Herrn, des Wohltätigen, ausspricht.




101

101:1 [180] Der Offenbarung jedes himmlischen Buches, ja jedes von Gott offenbarten Verses liegt die Absicht zugrunde, alle Menschen mit Rechtschaffenheit und Verstand zu begaben, damit Friede und Ruhe fest unter ihnen begründet seien. Was immer den Herzen der Menschen Zuversicht einflößt, was ihre Stufe erhöht oder ihre Zufriedenheit fördert, ist vor Gott annehmbar. Wie erhaben ist die Stufe, die der Mensch erreichen kann, wenn er sich nur entschließt, seine hohe Bestimmung zu erfüllen! In welche Tiefen der Erniedrigung kann er absinken, Tiefen, die die niedrigsten Geschöpfe nie erreicht haben! O Freunde, ergreift die Gelegenheit, die dieser Tag euch bietet, und verscherzt nicht die großmütigen Gaben Seiner Gnade! Ich flehe zu Gott, daß Er jeden von euch gnädiglich befähige, sich an diesem gesegneten Tage mit dem Schmuck reiner, heiliger Taten zu schmücken. Wahrlich, Er tut, was immer Er will.




102

102:1 [181] Habe ein offenes Ohr, o Volk, für das, was Ich in Wahrheit dir sage. Der eine, wahre Gott, gepriesen sei Seine Herrlichkeit, hat seit jeher die Herzen der Menschen als Seinen eigenen, ausschließlichen Besitz betrachtet und wird dies immer tun. Alles andere, zu Lande oder zu Wasser, Reichtum oder Ruhm, hat Er den Königen und Herrschern der Erde vermacht. Vom Anfang an, der keinen Anfang hat, wurde das Banner mit den Worten »Er tut, was immer Er will«1 in all seiner Pracht vor Seiner Manifestation entfaltet. Was der Menschheit an diesem Tage nottut, ist Gehorsam gegen die, welche die Gewalt in Händen haben, und gewissenhaftes Festhalten am Seile der Weisheit. Die wesentlichen Mittel für den unmittelbaren Schutz, die Ruhe und Sicherheit des Menschengeschlechts sind den Führern der menschlichen Gesellschaft anvertraut und liegen in ihrer Gewalt. Das ist der Wunsch Gottes und Sein Ratschluß. ... Wir hegen die Hoffnung, daß sich einer der Könige der Erde um Gottes willen für den Triumph dieses unterdrückten, dieses bedrängten Volkes erheben wird. Ein solcher König wird ewig gepriesen und verherrlicht werden. Gott hat es diesem Volke zur Pflicht gemacht, jeden, der ihm beisteht, zu unterstützen, seinen besten Interessen zu dienen und ihm bleibende Treue zu erweisen. Wer Mir folgt, muß unter allen Umständen bestrebt sein, die Wohlfahrt eines jeden zu fördern, der sich für den Triumph Meiner Sache erhebt, und muß ihm Ergebenheit und Anhänglichkeit erzeigen. Glücklich der Mensch, der auf Meinen Rat hört und ihm folgt! Wehe dem, der Meinen Wunsch nicht erfüllt.
1 Qur'án 2:154, 2:254, 3:41, 14:28, 22:15, 22:19




103 'aus dem Tablet an Javád'

103:1 [182] Gott hat durch Seine Zunge, die die Wahrheit spricht, auf allen Seinen Tafeln diese Worte bezeugt: »Ich bin Der, der im Abhá-Reiche der Herrlichkeit lebt.«

103:2 Bei der Gerechtigkeit Gottes! Er sieht von den Höhen dieser erhabenen, dieser heiligen, dieser mächtigen, allüberragenden Stufe alle Dinge. Er hört alle Dinge und verkündet zu dieser Stunde: Selig bist du, o Javád, weil du erreicht hast, was noch kein Mensch vor dir erreicht hat. Ich schwöre bei Ihm, der Ewigen Wahrheit! Du hast die Augen der Bewohner des erhabenen Paradieses erfreut. Das Volk indes ist völlig achtlos. Wollten Wir deine Stufe enthüllen, die Herzen der Menschen würden zutiefst erschüttert, ihre Füße würden straucheln, die Verkörperungen der Prahlsucht wären sprachlos, fielen zu Boden nieder und steckten die Finger der Achtlosigkeit in die Ohren, um nichts hören zu müssen.

103:3 Gräme dich nicht über die, die sich mit den Dingen dieser Welt beschäftigen und Gott, den Größten, vergessen. Bei Ihm, der Ewigen Wahrheit! Der Tag naht, da des Allmächtigen grimmer Zorn sie erfassen wird. Er ist wahrlich der Allgewaltige, der Allüberwinder, der Machtvollste. Er wird die Erde vom Schmutz ihrer Verderbtheit reinigen und wird sie denen unter Seinen Dienern zum Erbe geben, die Ihm nahe sind.

103:4 Sprich: O Menschen! Staub füllt euch den Mund, und Asche verfinstert euch die Augen; denn ihr habt den göttlichen Josef um ein Spottgeld verschachert. O welches Elend lastet auf euch, die ihr vom rechten Wege so weit abgeirrt seid! Habt ihr euch in eueren Herzen eingebildet, ihr hättet die Macht, Ihn und Seine Sache zu übertreffen? Weit gefehlt! Dies bezeugt Er selbst, der Allmächtige, der Erhabenste, der Größte.

103:5 Bald werden euch die Stürme Seiner Züchtigung schlagen, und der Staub der Hölle wird euch einhüllen. Die Menschen, die der Erde Tand und Zierrat angehäuft und sich verächtlich von Gott abgewandt haben, sie haben beides verloren, diese Welt und die kommende. Bald wird Gott ihnen durch die Hand der Macht ihre Besitztümer nehmen und das Gewand Seiner Gaben entziehen. Dies werden sie bald selbst erleben. Auch du wirst es bezeugen.

103:6 [183] Sprich : O ihr Menschen! Laßt euch von diesem Leben und seinem Trug nicht trügen, denn die Welt und alles, was in ihr ist, liegt fest in der Gewalt Seines Willens. Er schenkt Seine Gunst, wem Er will, und Er entzieht sie, wem Er will. Er tut, was Ihm beliebt. Hätte die Welt in Seinen Augen einen Wert, so hätte Er es nie zugelassen, daß Seine Feinde sie besitzen, nicht einmal im Ausmaß eines Senfkorns. Er hat euch jedoch in ihre Angelegenheiten verstrickt sein lassen zum Lohn für das, was euere Hände an Seiner Sache bewirkt haben. Das ist in der Tat eine Züchtigung, die ihr euch nach euerem eigenen Willen zugefügt habt - könntet ihr es doch begreifen! Freut ihr euch der Dinge, die nach Gottes Urteil verächtlich und wertlos sind, der Dinge, mit denen Er die Herzen der Zweifler prüft?




104

104:1 O Völker der Welt! Wisset wahrlich, daß unerwartetes1 Unheil euch verfolgt und schmerzliche Vergeltung euer harrt. Wähnet nicht, was ihr begangen habt, sei vor Meinem Angesicht getilgt. Bei Meiner Schönheit! Alle eure Taten hat Meine Feder mit klaren Lettern auf Tafeln von Chrysolith gemeißelt.
1 engl. unforeseen




105 'aus dem Kitáb-i-Aqdas'

105:1 [184] O Könige der Erde! Er, der Lehensherr aller, ist gekommen. Das Reich ist Gottes, des allmächtigen Beschützers, des Selbstbestehenden. Betet keinen an außer Gott, und strahlenden Herzens hebt euer Angesicht auf zu euerem Herrn, dem Herrn aller Namen. Dies ist eine Offenbarung, mit der niemals vergleichbar ist, was ihr besitzet, wenn ihr es doch wüßtet!

105:2 Wir sehen, wie ihr euch über das freut, was ihr für andere angesammelt habt, und euch ausschließt von den Welten, die nichts außer Meiner wohlverwahrten Tafel bewerten kann. Die Schätze, die ihr sammelt, lenken euch weit von eurem letzten Ziel ab. Dies steht euch übel an - könntet ihr es nur verstehen. Reinigt eure Herzen von allem irdischen Schmutz und eilt, in das Königreich eures Herrn einzutreten, des Schöpfers von Erde und Himmel, der die Welt erzittern und alle ihre Völker wehklagen ließ, außer jenen, die sich von allem lossagen und an das halten, was die Verborgene Tafel verordnet hat.

105:3 Dies ist der Tag, da Er, der mit Gott Zwiesprache hielt, zum Licht des Altehrwürdigen der Tage gelangt und das reine Wasser der Wiedervereinigung aus dem Kelche trinkt, der die Meere anschwellen ließ. Sprich: Bei dem einen, wahren Gott! Sinai kreist um den Tagesanbruch der Offenbarung, während von den Höhen des Königreiches die Stimme des Geistes Gottes verkündet: »Machet euch auf, ihr Stolzen auf Erden, und eilet zu Ihm!« Karmel eilt an diesem Tage in sehnsüchtiger Anbetung, Seinen Hof zu erreichen, während aus dem Herzen Zions der Ruf ertönt: »Die Verheißung ist erfüllt. was in der Heiligen Schrift Gottes, des Erhabensten, des Allmächtigen, des Meistgeliebten, angekündigt war, ist offenbar geworden.«

105:4 [185] O Könige der Erde! Das Größte Gesetz ist an diesem Ort, an dieser Stätte höchsten Glanzes, offenbart. Alles Verborgene ist ans Licht gebracht durch den Willen des höchsten Verordners, Dessen, der die letzte Stunde ankündet, den Mond spaltet und jeden unwiderruflichen Ratschluß auslegt.

105:5 Ihr seid nur Vasallen, o Könige der Erde! Er, der König der Könige, ist erschienen, gekleidet in Seine wunderbarste Herrlichkeit, und lädt euch vor sich, den Helfer in Gefahr, den Selbstbestehenden. Hütet euch, daß nicht Hochmut euch abhalte, den Quell der Offenbarung zu erkennen, daß die Dinge dieser Welt euch nicht wie ein Schleier von Ihm, dem Schöpfer des Himmels, trennen. Erhebet euch und dienet Ihm, dem Verlangen aller Völker, der euch durch Sein Wort erschaffen und euch für alle Zeit zu Sinnbildern Seiner Herrschaft bestimmt hat.

105:6 Bei der Gerechtigkeit Gottes! Wir haben nicht den Wunsch, Hand an euere Königreiche zu legen. Unsere Aufgabe ist, die Herzen der Menschen zu ergreifen und zu besitzen. Auf ihnen ruhen die Augen Bahás. Dies bezeugt das Reich der Namen, könntet ihr es doch verstehen. wer seinem Herrn folgt, wird der Welt und allem, was darin ist, entsagen. Wieviel größer muß da die Loslösung Dessen sein, der eine so erhabene Stufe innehat! Gebt eure Paläste auf und eilt, Zutritt in Sein Reich zu erlangen. Dies wird euch wahrlich in dieser und der nächsten Welt nützen. Der Herr des Reiches der Höhe bezeugt es, würdet ihr es doch erkennen!

105:7 Welch großer Segen harrt des Königs, der sich erhebt, Meiner Sache in Meinem Reiche zu helfen, und sich von allem außer Mir loslöst! Ein solcher König zählt zu den Gefährten der Roten Arche, der Arche, die Gott dem Volke Bahás bereitet hat. Alle müssen seinen Namen verherrlichen, seine Stufe ehren und ihm helfen, mit dem Schlüssel Meines Namens, der Allmächtige Beschützer, für alle Bewohner der sichtbaren und unsichtbaren Reiche, die Städte aufzuschließen. Ein solcher König ist das wahre Auge der Menschheit, der leuchtende Schmuck auf der Stirne der Schöpfung, der Brunnquell des Segens für die ganze Welt. O Volk Bahás, opfert eure Habe, ja euer Leben zu seinem Beistand.




106

106:1 [186] Der allwissende Arzt legt Seinen Finger an den Puls der Menschheit. Er erkennt die Krankheit und verschreibt in Seiner unfehlbaren Weisheit das Heilmittel, jede Zeit hat ihr eigenes Problem, jede Seele ihre besondere Sehnsucht. Das Heilmittel, dessen die Welt in ihren gegenwärtigen Nöten bedarf, kann nicht das gleiche sein, das ein späteres Zeitalter erfordern mag. Befaßt euch gründlich mit den Nöten der Zeit, in der ihr lebt, und legt den Schwerpunkt eurer Überlegungen auf ihre Bedürfnisse und Forderungen.

106:2 Wir nehmen genau wahr, wie das ganze Menschengeschlecht von großen, unberechenbaren Drangsalen umgeben ist. Wir sehen es auf seinem Krankenlager dahinsiechen, schwer geprüft und enttäuscht, jene, die von Eigendünkel trunken sind, haben sich zwischen die Menschen und den göttlichen, unfehlbaren Arzt gedrängt. Siehe, wie sie alle Menschen, sich selbst eingeschlossen, in das Netzwerk ihrer List verstrickt haben. Sie können weder die Ursache der Krankheit entdecken, noch haben sie die geringste Kenntnis vom Heilmittel. Sie halten das Gerade für krumm und wähnen, ihr Freund sei ihr Feind.

106:3 Neigt euer Ohr der süßen Weise dieses Gefangenen. Steht auf und erhebt eure Stimme, auf daß die tief Schlafenden wach werden. Sprecht: O ihr, die ihr wie tot seid! Die Hand göttlicher Güte reicht euch das Wasser des Lebens. Eilt herzu und trinkt euch satt! Wer an diesem Tage wiedergeboren wird, soll niemals sterben; wer tot bleibt, soll niemals leben.





107

107:1 [187] Er, der euer Herr ist, der Allerbarmer, hegt in Seinem Herzen die Sehnsucht, das ganze Menschengeschlecht als eine Seele und einen Körper zu sehen. Eilt, euren Anteil an Gottes Gunst und Gnade zu erlangen an diesem Tage, der alle erschaffenen Tage in den Schatten stellt. Welch große Glückseligkeit harrt des Menschen, der all seine Habe aufgibt aus Sehnsucht, die Gaben Gottes zu erlangen. Ein solcher Mensch, Wir bezeugen es, gehört zu Gottes Seligen.





108

108:1 Wir haben euch eine Frist gesetzt, o Völker! Wenn ihr versäumt, euch bis zur festgesetzten Stunde Gott zuzuwenden, wird Er wahrlich gewaltig Hand an euch legen und schwere Leiden von allen Seiten über euch kommen lassen. Wie streng ist fürwahr die Züchtigung, mit der euer Herr euch dann züchtigen wird!




109 'aus dem Tablet an Kamál (Hájí Mírzá Kamál-i-Dín)'

109:1 [188] O Kamál! Die Höhen, die der sterbliche Mensch durch Gottes gnädigste Gunst an diesem Tage erreichen kann, sind seinem Blick bis jetzt noch nicht enthüllt. Die Welt des Seins hat noch nie die Aufnahmefähigkeit für eine solche Offenbarung gehabt und besitzt sie auch jetzt nicht. Doch naht der Tag, da die Möglichkeiten einer so großen Gunst kraft Seines Befehls den Menschen kundgetan werden. Selbst wenn die Streitkräfte der Nationen gegen Ihn ins Feld geführt würden, selbst wenn die Könige der Erde sich verbündeten, Seine Sache zu zerstören, wurde die Kraft Seiner Macht dennoch unerschüttert bleiben. Er, wahrlich, spricht die Wahrheit und ruft die ganze Menschheit auf den Weg zu Ihm, dem Unvergleichlichen, dem Allwissenden.

109:2 Alle Menschen wurden erschaffen, eine ständig fortschreitende Kultur voranzutragen. Der Allmächtige bezeugt Mir: Wie die Tiere auf dem Felde zu leben, ist des Menschen unwürdig. Die Tugenden, die seiner Würde anstehen, sind Geduld, Erbarmen, Mitleid und Güte für alle Völker und Geschlechter der Erde. Sprich: O Freunde! Trinkt euch satt aus diesem kristallklaren Strom, der durch die himmlische Gnade Dessen dahinfließt, der der Herr aller Namen ist. Laßt in Meinem Namen andere an seinen Wassern teilhaben, damit die Führer der Menschen in jedem Lande den Zweck, zu dem die Ewige Wahrheit offenbart ist, und den Grund, aus dem sie selbst erschaffen wurden, klar erkennen.




110 'aus dem Tablet an Maqsúd'

110:1 [189] Das Erhabenste Wesen spricht: O ihr Menschenkinder! Der Hauptzweck, der den Glauben Gottes und Seine Religion beseelt, ist, das Wohl des Menschengeschlechts zu sichern, seine Einheit zu fördern und den Geist der Liebe und Verbundenheit unter den Menschen zu pflegen. Laßt sie nicht zur Quelle der Uneinigkeit und der Zwietracht, des Hasses und der Feindschaft werden. Dies ist der gerade Pfad, die feste, unverrückbare Grundlage. Was immer auf dieser Grundlage errichtet ist, dessen Stärke können Wandel und Wechsel der Welt nie beeinträchtigen, noch wird der Ablauf zahlloser Jahrhunderte seinen Bau untergraben.
Unsere Hoffnung ist, daß sich die religiösen Führer der Welt und ihre Herrscher vereint für die Neugestaltung dieses Zeitalters und die Wiederherstellung seiner Wohlfahrt erheben werden. Laßt sie, nachdem sie über seine Nöte nachgedacht haben, zusammen beraten und nach sorgsamer, reiflicher Überlegung einer kranken, schwer leidenden Welt das Heilmittel darreichen, dessen sie bedarf. ...
Die an der Macht sind, haben die Pflicht, Mäßigung in allen Dingen zu üben. Was die Grenzen der Mäßigung überschreitet, hört auf, wohltätigen Einfluß auszuüben. Betrachtet zum Beispiel Gegenstände wie Freiheit, Zivilisation und dergleichen. Wie wohlgefällig verständige Menschen sie auch immer betrachten mögen, ins Übermaß gesteigert, werden sie verderblichen Einfluß auf die Menschen haben. ...
So Gott will, werden die Völker der Welt als Ergebnis der hohen Bestrebungen ihrer Herrscher sowie der Weisen und Gelehrten unter den Menschen dahin geführt werden, ihr wahres Wohl zu erkennen. Wie lange wird die Menschheit in ihrem Eigensinn verharren? Wie lange wird das Unrecht fortbestehen? wie lange sollen Chaos und Verwirrung unter den Menschen herrschen? Wie lange wird Zwietracht das Antlitz der Gesellschaft zerwühlen? Ach, die Winde der Verzweiflung wehen aus jeder Richtung, und der Hader, der das Menschengeschlecht spaltet und peinigt, nimmt täglich zu. Die Zeichen drohender Erschütterungen und des Chaos sind jetzt deutlich zu sehen, zumal die bestehende Ordnung erbärmlich mangelhaft erscheint. Ich flehe zu Gott, gepriesen sei Seine Herrlichkeit, Er möge die Völker der Erde gnädig erwecken, möge ihnen gewähren, daß das Ergebnis ihres Verhaltens nutzbringend für sie sei, und ihnen helfen, das zu vollbringen, was ihrer Stufe würdig ist.




111

111:1 [190] O ihr streitenden Völker und Geschlechter der Erde! Wendet euer Angesicht der Einheit zu und laßt euch vom Glanz ihres Lichtes bescheinen. Versammelt euch, und beschließt um Gottes willen, alles auszurotten, was die Quelle des Streites unter euch ist. Dann werden die Strahlen dieses mächtigen Lichtkörpers die ganze Erde umhüllen, ihre Bewohner werden zu Bürgern einer Stadt werden und auf demselben Thron sitzen. Dieser Unterdrückte hat seit den frühen Tagen Seines Lebens kein anderes Verlangen gehabt als dieses und wird auch weiterhin keinen anderen Wunsch als diesen hegen. Ohne Zweifel verdanken die Völker der Welt, welcher Rasse oder Religion sie auch angehören, ihre Erleuchtung derselben himmlischen Quelle und sind einem einzigen Gott untertan. Unterschiede der Regeln und Riten, denen sie unterstehen, müssen den wechselnden Anforderungen und Bedürfnissen der Zeitalter zugeschrieben werden, in denen sie offenbart wurden. Alle bis auf wenige, die aus menschlicher Verderbtheit entstanden, wurden von Gott verordnet und sind eine Widerspiegelung Seines Willens und Zieles. Erhebt euch und schlagt, bewaffnet mit der Kraft des Glaubens, die Götzen eurer leeren Einbildungen in Stücke, die Zwietracht unter euch säen. Haltet euch an das, was euch zusammenführt und einig macht. Dies ist wahrlich das erhabenste Wort, das vom Mutterbuch herabgesandt und euch offenbart worden ist. So bezeugt es die Zunge der Größe an ihrer Stätte der Herrlichkeit.




112 'aus dem Tablet an Maqsúd '

112:1 [191] Seht den Aufruhr, der die Welt seit vielen langen Jahren heimsucht, und die Verwirrung, die ihre Völker ergriffen hat. Entweder ist sie durch Krieg verwüstet oder von plötzlichem, unerwartetem Unheil gepeinigt worden. Obwohl Not und Elend die Welt umhüllen, hat doch kein Mensch innegehalten und darüber nachgedacht, was der Grund und Ursprung sei. Wann immer der Wahre Ratgeber ein Mahnwort sprach, siehe, da beschuldigten Ihn alle, Er sei ein Unheilstifter, und wiesen Seinen Anspruch zurück. Wie bestürzend, wie verwirrend ist ihr Verhalten! Keine zwei Menschen sind zu finden, von denen man sagen könnte, daß sie äußerlich und innerlich einig seien. Überall sind die Zeichen des Zwiespalts und der Bosheit sichtbar, obwohl alle zu Harmonie und Einigkeit erschaffen wurden. Das Erhabene Wesen spricht: O ihr Vielgeliebten! Das Heiligtum der Einheit ist errichtet; betrachtet einander nicht als Fremde. Ihr seid die Früchte eines Baumes, die Blätter eines Zweiges. Wir hegen die Hoffnung, daß das Licht der Gerechtigkeit über die Welt scheine und sie von aller Tyrannei heilige. Wenn die Herrscher und Könige der Erde, die Sinnbilder der Macht Gottes - gepriesen sei Seine Herrlichkeit - sich erheben und beschließen, sich dem zu weihen, was das höchste Wohl der ganzen Menschheit fördert, dann wird die Herrschaft der Gerechtigkeit sicherlich unter den Menschenkindern errichtet, und ihre Lichtstrahlen werden die ganze Erde umhüllen. Das Erhabene Wesen spricht: Das Bauwerk der Beständigkeit und Ordnung dieser Welt ist auf den beiden Pfeilern von Lohn und Strafe errichtet und wird weiterhin von ihnen getragen werden. ...
An anderer Stelle hat Er geschrieben: Hüte dich, o Schar der Herrscher in der Welt! Es gibt keine Macht auf Erden, die an sieghafter Gewalt der Macht der Gerechtigkeit und Weisheit gleichkäme. ...
Selig der König, der das Banner der Weisheit vor sich entfaltet und voranschreitet, die Heere der Gerechtigkeit hinter sich scharend. Er ist wahrlich der Schmuck, der die Stirn des Friedens und das Antlitz der Sicherheit ziert. Zweifellos würde das Antlitz der Erde völlig verwandelt, wenn die von den Wolken der Tyrannei verdunkelte Sonne der Gerechtigkeit ihr Licht über die Menschen ergösse.




113 'aus der Surih-i-Muluk'

113:1 [192] Bildest du dir ein, o Gesandter des Schah in der Stadt,1 ich hätte das endgültige Schicksal der Sache Gottes in der Hand? Denkst du, Meine Gefangenschaft oder die Schmach, die Ich erdulde, oder selbst Mein Tod und Meine völlige Vernichtung könnten ihren Lauf ändern? Erbärmlich ist, was du dir in deinem Herzen einbildest! Du gehörst wahrlich zu denen, die dem leeren Wahn ihres Herzens folgen. Es ist kein Gott außer Ihm. Mächtig, ist Er, Seine Sache zu offenbaren, Sein Zeugnis zu erhöhen, aufzurichten, was immer Sein Wille ist, und es zu einem so erhabenen Rang emporzuheben, daß weder deine Hände noch die Hände derer, die sich von Ihm abgewandt haben, es je berühren oder schädigen können.
1 Konstantinopel

113:2 Glaubst du, du hättest die Macht, Seinen Willen zu durchkreuzen, Ihn zu hindern, Sein Gericht zu vollziehen, oder Ihn davon abzuhalten, Seine Herrschaft auszuüben? Meinst du, irgend etwas in den Himmeln und auf Erden könne Seinem Glauben widerstehen? Nein, bei Ihm, der die Ewige Wahrheit ist! Nichts in der ganzen Schöpfung kann Seine Absicht vereiteln, wirf darum den leeren Trug, dem du folgst, hinweg, denn leerer Trug kann niemals die Wahrheit ersetzen, Gehöre zu denen, die wahrhaft bereuen und zu Gott zurückkehren, dem Gott, der dich erschaffen, dich ernährt und dich zum Amtsträger gemacht hat unter denen, die deinen Glauben bekennen.

113:3 [193] Wisse ferner, daß Er es ist, der durch Seinen eigenen Befehl alles erschaffen hat, was in den Himmeln und auf Erden ist. Wie kann sich da ein Ding, das durch Sein Gebot erschaffen ist, gegen Ihn durchsetzen? Hoch erhaben ist Gott über das, was ihr euch von Ihm vorstellt, ihr Volk der Bosheit. Wenn diese Sache von Gott ist, kommt kein Mensch gegen sie auf, und wenn sie nicht von Gott ist, werden die Geistlichen unter euch und die, die ihren Lastern und Begierden folgen, und jene, die sich gegen Ihn auflehnen, zweifellos hinreichen, sie zu überwältigen.

113:4 Hast du nicht gehört, was ehedem ein Mann aus der Familie des Pharao, ein Glaubender, sagte, und was Gott Seinem Gesandten berichtete, den Er vor allen menschlichen Wesen auserwählt, mit Seiner Botschaft betraut und zum Quell Seiner Barmherzigkeit gemacht hat für alle, die auf Erden wohnen? Er sagte, und Er, wahrlich, spricht die Wahrheit: »wollt ihr einen Menschen erschlagen, weil er sagt: Mein Herr ist Gott, wenn er schon mit Beweisen seiner Sendung vor euch steht? wenn er ein Lügner ist, wird seine Lüge auf ihn zurückfallen; aber wenn er wahrhaftig ist, wird zumindest ein Teil dessen, was er androht, über euch kommen.«1 Dies ist es, was Gott Seinem Vielgeliebten in Seinem untrüglichen Buche offenbart hat.
1 Qur'án 40:29

113:5 Und doch habt ihr versäumt, auf Sein Gebot zu hören, habt Sein Gesetz mißachtet, habt Seinen Rat, wie er in Seinem Buche verzeichnet ist, verworfen und gehört zu denen, die weit von Ihm abgeirrt sind, wieviele sind euretwegen jedes Jahr und jeden Monat getötet worden! Wie vielfältig ist das Unrecht, das ihr begangen habt - Unrecht, desgleichen das Auge der Schöpfung nie gesehen, kein Geschichtsschreiber je verzeichnet hat! Wieviele Kinder und Säuglinge wurden zu Waisen gemacht, wieviele Väter verloren ihre Söhne durch euere Grausamkeit, o ihr Übeltäter! Wie oft hat eine Schwester, von Gram verzehrt, um ihren Bruder getrauert! Wie oft hat ein Weib um den Gatten und einzigen Ernährer geklagt!

113:6 [194] Euer Unrecht wuchs und wuchs, bis ihr Ihn erschluget, der Seine Augen nie vom Antlitz Gottes, des Erhabensten, des Größten, abgewendet hat. Hättet ihr Ihn nur umgebracht, wie Menschen einander umzubringen pflegen! Ihr aber habt Ihn unter solchen Umständen erschlagen, wie kein Mensch sie je erlebt hat. Die Himmel haben Ihn bitter beweint, und die Seelen derer, die Gott nahe sind, klagten über Sein Leid. War Er nicht ein Sproß aus dem ehrwürdigen Geschlecht eueres Propheten? War nicht Sein Ruhm als eines direkten Nachkommen des Gottgesandten weit verbreitet unter euch? Warum habt ihr Ihm dann zugefügt, was kein Mensch, wie weit ihr auch zurückdenket, je einem anderen zugefügt hat? Bei Gott - das Auge der Schöpfung hat nie eueresgleichen gesehen! Ihr erschlaget Ihn, den Sproß aus dem Hause eueres Propheten, und freuet euch und sitzt behaglich auf eueren Ehrensitzen! Ihr sprecht euere Verwünschungen gegen die aus, die vor euch waren und begangen haben, was ihr begangen habt, und die ganze Zeit seid ihr euerer eigenen Greuel nicht gewahr!

113:7 Seid gerecht in eurem Urteil! Haben die, die ihr verdammt und auf die ihr Unheil herabruft, anders gehandelt als ihr selbst? Haben sie nicht den Nachkommen ihres Propheten erschlagen, wie ihr den Nachkommen des eurigen erschlugt? Ist euer Verhalten nicht dem ihren ähnlich? Warum behauptet ihr dann, anders zu sein als sie, o ihr, die ihr Zwietracht sät unter den Menschen?

113:8 [195] Als ihr Ihm das Leben nahmt, erhob sich einer Seiner Anhänger, Seinen Tod zu rächen. Die Menschen kannten ihn nicht, und des Planes, den er gefaßt hatte, war niemand gewahr. Schließlich tat er, was vorausbestimmt war. Es geziemt euch darum, niemanden außer euch selbst zu tadeln für das, was ihr begangen habt, wenn ihr nur gerecht urteilen wolltet! Wer auf der ganzen Erde hat getan, was ihr getan habt? Niemand, bei Ihm, dem Herrn aller Welten!

113:9 Alle Herrscher und Könige der Erde achten und ehren die Nachkommen ihrer Propheten und Heiligen - könntet ihr es doch erkennen! Ihr dagegen seid verantwortlich für Taten, wie kein Mensch sie je begangen hat. Euere Missetaten haben jedes verstehende Herz mit Kummer erfüllt, und doch bliebt ihr in euere Unachtsamkeit versunken und vermochtet die Bosheit euerer Taten nicht zu erkennen.

113:10 Ihr verharrtet in euerer Widerspenstigkeit, bis ihr euch gegen Uns erhobt, obwohl Wir nichts getan haben, was euere Feindschaft rechtfertigen könnte. Fürchtet ihr euch nicht vor Gott, der euch erschuf und bildete, der euch euere Kraft erlangen ließ und euch mit denen vereinigte, die sich Ihm ergeben haben?1 Wie lange noch wollt ihr in euerer Widerspenstigkeit verharren? Wie lange noch wollt ihr euch weigern nachzudenken? Wie lange soll es noch dauern, bis ihr eueren Schlaf abschüttelt und aus euerer Achtlosigkeit erwacht? Wie lange noch werdet ihr die Wahrheit unbeachtet lassen?
1 den Muslimen

113:11 [196] Denke nach in deinem Herzen! Vermochtet ihr durch euer Verhalten und all das, was euere Hände gewirkt haben, das Feuer Gottes zu ersticken oder das Licht Seiner Offenbarung auszulöschen - ein Licht, das mit seinem Glanz jene umhüllt, die in die wogenden Meere der Unsterblichkeit versunken sind, und die Seelen derer anzieht, die wahrhaft an die Einheit Gottes glauben und an ihr festhalten? Wißt ihr nicht, daß die Hand Gottes über eueren Händen ist, daß Sein unwiderruflicher Ratschluß all euere List übersteigt, daß Er erhaben ist über Seine Diener, daß Er und Seine Absicht eins sind, daß Er tut, was Er will, daß Er nicht um Seinen Willen befragt werden darf, daß Er verordnet, was Ihm gefällt, daß Er der Machtvollste, der Allmächtige ist? Wenn ihr glaubt, daß dies die Wahrheit ist, warum wollt ihr dann nicht aufhören, Unruhe zu stiften, und in Frieden mit euch selbst sein?

113:12 Ihr begeht jeden Tag ein neues Unrecht und behandelt Mich, wie ihr Mich in vergangenen Zeiten behandelt habt, obwohl Ich niemals versuchte, Mich in euere Angelegenheiten zu mischen. Nie habe ich Mich euch widersetzt noch Mich gegen euere Gesetze aufgelehnt. Seht, wie ihr Mich schließlich zum Gefangenen in diesem entlegenen Lande gemacht habt! Wißt jedoch gewiß, daß all das, was euere Hände oder die Hände der Ungläubigen bewirken, niemals - wie es auch früher niemals geschah - die Sache Gottes wandeln oder Seine Wege ändern wird.

113:13 Achte auf Meine Warnung, o Volk Persiens! Sollte ich von euerer Hand erschlagen werden, so wird Gott gewiß einen erwecken, der den durch Meinen Tod leergewordenen Platz einnehmen wird. Denn so ist Gottes Handeln seit alters gewesen, und keine Veränderung könnt ihr in Gottes Handeln finden. Sucht ihr Gottes Licht auszulöschen, das auf Seine Erde scheint? Zuwider ist Gott, was ihr wünscht. Er wird Sein Licht zum Strahlen bringen, wenn ihr es auch im Dunkel eueres Herzens verabscheut.

113:14 [197] Halte nur ein wenig inne, o Gesandter, denke nach und sei gerecht in deinem Urteil! Was haben Wir begangen, das dir ein Recht gäbe, Uns bei den Ministern des Königs zu schmähen, deinen Begierden zu folgen, die Wahrheit zu verdrehen und deine Verleumdungen gegen Uns auszusprechen? Wir sind uns nur einmal begegnet, als Wir dich im Hause deines Vaters trafen, in den Tagen, da des Märtyrertodes des Imám Husayn gedacht wurde. Bei solchen Anlässen hat niemand die Möglichkeit, durch Unterhaltung oder Vortrag andere mit seinen Ansichten und Glaubensanschauungen bekanntzumachen. Du wirst die Wahrheit Meiner Worte bezeugen, wenn du zu den Wahrhaftigen gehörst. Ich habe keine anderen Versammlungen besucht, in denen du Meine Gesinnung hättest erfahren können, oder in denen irgendein anderer dies hätte tun können. Wie also fälltest du dein Urteil über Mich, wenn du Mein Zeugnis nicht von Mir selbst gehört hast? Hast du nicht gehört, was Gott gepriesen sei Seine Herrlichkeit - gesprochen hat: »Saget nicht zu jedem, der euch mit einem Gruß begegnet: `Du bist kein Gläubiger.`«1 »Verstoße die nicht, die am Morgen und am Abend zu ihrem Herrn rufen und sich sehnen, Sein Antlitz zu erblicken.«2 Du hast in der Tat außer acht gelassen, was das Buch Gottes vorschreibt, und hältst dich dennoch für einen Gläubigen!
1 Qur'án 4:95
2 Qur'án 6:53

113:15 Trotz allem, was du tatest, hege Ich - Gott ist Mein Zeuge - keinen Groll gegen dich noch gegen sonst jemanden, obwohl du und andere Uns solchen Schaden zufügten, wie es keiner, der an die Einheit Gottes glaubt, ertragen kann. Meine Sache liegt allein in Gottes Hand, und Mein Vertrauen ruht nur in Ihm. Bald werden euere Tage dahingehen, wie die Tage derer, die jetzt in offenkundigem Hochmut vor ihrem Nächsten prahlen. Bald werdet ihr in der Gegenwart Gottes versammelt und nach eueren Taten gefragt, und es wird euch für das, was euere Hände bewirkt haben, vergolten, und elend ist die Wohnstatt der Übeltäter!

113:16 [198] Bei Gott! Würdest du erkennen, was du getan hast, du würdest gewiß bitterlich über dich weinen und schutzsuchend zu Gott fliehen, würdest vor Gram vergehen und alle Tage deines Lebens trauern, bis Gott dir vergeben hat, denn Er, wahrlich, ist der Großmütigste, der Allgütige. Du aber wirst bis zur Stunde deines Todes in deiner Achtlosigkeit verharren, weil du dich mit Herz, Leib und Seele und mit deinem innersten Sein den Nichtigkeiten der Welt ergeben hast. Nach deinem Hinscheiden wirst du entdecken, was wir dir offenbart haben, und wirst alle deine Taten verzeichnet finden in dem Buche, das die Werke aller, die auf Erden wohnen, verzeichnet, sei ihr Gewicht größer oder geringer als das eines Atoms. Achte darum auf Meinen Rat und lausche Meiner Rede mit dem Gehör deines Herzens; sei nicht gleichgültig gegen Meine Worte und gehöre nicht zu denen, die Meine Wahrheit verwerfen. Rühme dich nicht dessen, was dir gegeben wurde. Halte dir vor Augen, was im Buche Gottes, des Helfers in Gefahr, des Allherrlichen, offenbart ist: »Und als sie ihre eigenen Warnungen vergessen hatten, öffneten Wir ihnen die Tore zu allen Dingen«,1 wie Wir dir und deinesgleichen die Tore dieser Welt mit ihrem Schmuck geöffnet haben. Darum warte auf das, was im letzten Teil dieses heiligen Verses verheißen wurde von ihm, dem Allmächtigen, dem Allweisen - eine Verheißung, die sich nicht als unwahr erweisen wird.
1 vgl. Qur'án 6:45

113:17 [199] Ich kenne den Weg nicht, den ihr erwählt habt und beschreitet, o Versammlung der Mir Übelwollenden! Wir rufen euch zu Gott, Wir erinnern euch an Seinen Tag, Wir verkünden euch die Botschaft euerer Wiedervereinigung mit Ihm, Wir holen euch an Seinen Hof und senden Zeichen Seiner wundersamen Weisheit auf euch nieder - und dennoch, seht, wie ihr Uns zurückweist, wie ihr Uns durch das, was euer lügenhafter Mund äußert, als einen Ungläubigen verdammt, wie ihr euere Anschläge gegen Uns schmiedet! Und wenn Wir euch kundtun, was Gott Uns in Seiner Gute und Großmut verliehen hat, so sagt ihr: »Das ist nichts als Zauberei!« Die gleichen Worte sprachen die Geschlechter, die vor euch lebten und waren wie ihr - könntet ihr es doch erkennen! Dadurch habt ihr euch der Großmut Gottes und Seiner Gnade beraubt, und ihr werdet sie niemals erlangen bis zu dem Tage, da Gott zwischen Uns und euch gerichtet haben wird, und Er, wahrlich, ist der beste der Richter.

113:18 Einige unter euch haben gesagt: »Er hat den Anspruch erhoben, Gott zu sein.« Bei Gott! Das ist eine grobe Verleumdung. Ich bin nur ein Diener Gottes, der an Ihn und Seine Zeichen, an Seine Propheten und an Seine Engel glaubt. Meine Zunge, Mein Herz, Mein inneres und äußeres Sein bezeugen, daß es keinen Gott gibt außer Ihm, daß alle anderen durch Seinen Befehl erschaffen und durch das Wirken Seines Willens gebildet sind. Es gibt keinen Gott außer Ihm, dem Schöpfer, dem Erwecker vom Tode, dem Belebenden, dem Tötenden. Ich bin Er, der zu allen von den Gunstbezeugungen spricht, mit denen Gott in Seiner Großmut Mich ausgezeichnet hat. Wenn dies Meine Übertretung ist, dann bin ich wahrlich der erste der Übertreter. Ich und Meine Verwandtschaft sind euerer Willkür ausgeliefert. Tut, was euch gefällt, und gehört nicht zu den Zögernden, damit Ich zu Gott, Meinem Herrn, zurückkehre und die Stätte erreiche, wo Ich euere Gesichter nicht mehr sehen kann. Das ist in der Tat Mein größter Wunsch, Mein glühendstes Verlangen. Gott ist wahrlich über Meinen Zustand zur Genüge unterrichtet, und Er ist wachsam.

113:19 [200] Bedenke, daß du vor Gottes Angesicht stehst, o Gesandter. Wenn du Ihn auch nicht siehst, Er, wahrlich, sieht dich deutlich. Beobachte und richte Unsere Sache gerecht. Was haben Wir begangen, das dich veranlaßt haben könnte, dich gegen Uns zu erheben und Uns bei den Menschen zu verleumden? Gehörtest du doch zu denen, die gerecht sind! Wir verließen Tihrán auf Befehl des Königs und legten mit seiner Erlaubnis Unseren Wohnsitz in den Iráq. Wenn ich Mich gegen ihn vergangen hätte, warum gab er Mich dann frei? Und wenn Ich schuldlos war, warum habt ihr Uns dann mit solchen Leiden gepeinigt, wie niemand unter denen, die sich zu deinem Glauben bekennen, sie erduldet hat? War irgendeine Meiner Handlungen nach Meiner Ankunft im 'Iráq angetan, die Autorität der Regierung zu untergraben? Von wem kann gesagt werden, er habe in Unserem Verhalten etwas Tadelnswertes entdeckt? Frage du selbst das Volk des 'Iráq, damit du zu denen gehörest, die die Wahrheit erkennen.

113:20 Elf Jahre lang lebten wir in jenem Land, bis der Gesandte kam, der deine Regierung vertrat und dessen Namen zu erwähnen Unsere Feder sich sträubt, der dem Trunk ergeben war, seinen Begierden folgte und Schlechtigkeiten beging, der verderbt war und den 'Iráq verdarb. Die meisten Einwohner Baghdáds werden dies bezeugen, wenn du sie danach fragst und zu denen gehörst, die die Wahrheit suchen. Er war es, der das Gut seiner Mitmenschen unrechtmäßig an sich nahm, der alle Gebote Gottes mißachtete und alles beging, was Gott verboten hat. Seinen Begierden folgend, erhob er sich schließlich gegen Uns und wandelte auf den Wegen der Ungerechten. Er beschuldigte Uns in seinem Brief an dich, und du glaubtest ihm und folgtest seinem Wege, ohne irgendeinen Beweis oder ein zuverlässiges Zeugnis von ihm zu verlangen. Du fragtest nach keiner Erklärung, noch versuchtest du, die Angelegenheit zu untersuchen oder festzustellen, auf daß die Wahrheit von der Falschheit in deinen Augen unterschieden werde und du zu klarer Einsicht gelangest. Finde selbst heraus, was für ein Mensch er war, und frage die Gesandten, die damals im 'Iráq waren, wie auch den Gouverneur der Stadt1 und ihren hohen Rat, damit dir die Wahrheit offenbar werde und du zu den Wohlunterrichteten zählest.
1 Baghdád

113:21 [201] Gott ist Unser Zeuge! Wir haben weder ihm noch anderen jemals Widerstand geleistet. Wir haben unter allen Bedingungen die Gebote Gottes beachtet und waren niemals unter denen, die Unordnung schaffen. Das bezeugt er selbst. Seine Absicht war, Uns in die Gewalt zu bekommen und Uns nach Persien zurückzuschicken, um dadurch seinen Ruf und sein Ansehen zu erhöhen. Du hast dasselbe Verbrechen begangen, zu genau dem gleichen Zweck. Ihr steht beide auf der gleichen Stufe vor Gott, dem höchsten Herrn von allem, dem Allwissenden.

113:22 Wenn Wir diese Worte an dich richten, bewegt Uns nicht die Absicht, die Bürde Unseres Elends zu erleichtern oder dich zu veranlassen, irgend jemanden um Fürsprache für Uns zu bitten. Nein, bei Ihm, dem Herrn aller Welten! Wir haben die ganze Angelegenheit vor dich gebracht, damit du vielleicht erkennst, was du getan, und davon, anderen das Leid zuzufügen, das du Uns zugefügt hast, damit du zu denen gehörest, die vor Gott, der dich und alle Dinge schuf, wahrhaft bereuen, und damit du in Zukunft mit Einsicht handelst. Das ist besser für dich als alles, was du besitzest, und besser als dein Staatsamt, dessen Tage gezählt sind.

113:23 [202] Hüte dich, daß du nicht dazu verleitet wirst, Unrecht stillschweigend zu übersehen. Richte dein Herz fest auf die Gerechtigkeit, verdrehe die Sache Gottes nicht und gehöre zu denen, deren Augen auf dem ruhen, was in Seinem Buche offenbart wurde. Folge unter keinen Umständen den Eingebungen deiner üblen Wünsche. Befolge das Gesetz Gottes, deines Herrn, des Wohltätigen, des Altehrwürdigen der Tage. Ganz gewiß wirst du zum Staube zurückkehren und vergehen wie alle Dinge, an denen du Freude hast. So spricht die Zunge der Wahrheit und Herrlichkeit.

113:24 Erinnerst du dich nicht der Warnungen Gottes, die Er in vergangenen Zeiten aussprach, auf daß du zu denen gehörest, die Seine Warnung beachten? Er sagte, und Er spricht wahrlich die Wahrheit: »Aus ihr1 haben Wir euch erschaffen, und Wir lassen euch in sie zurückkehren, und aus ihr werden Wir euch ein zweites Mal hervorbringen.«2 Dies hat Gott für alle, die auf Erden wohnen, hoch und niedrig, verordnet. Dem, der aus Staub erschaffen wurde, der zu ihm zurückkehren und wieder aus ihm hervorgehen wird, geziemt es somit nicht, sich überheblich vor Gott und Seinen Geliebten aufzublähen, sie stolz zu verachten und voll hochmütiger Anmaßung zu sein. Nein, vielmehr geziemt es dir und deinesgleichen, euch denen zu unterwerfen, die die Manifestationen der Einheit Gottes sind, und euch demütig vor den Gläubigen zu neigen, die um Gottes willen allem entsagten und sich von allem loslösten, was die Aufmerksamkeit der Menschen auf sich zieht und sie ablenkt vom Pfade Gottes, des Allherrlichen, des Allgepriesenen. Darum senden Wir das auf euch hernieder, was euch und jene fördern soll, die ihr ganzes Vertrauen und ihre Zuversicht auf ihren Herrn gesetzt haben.
1 der Erde
2 Qur'án 20:56; vgl. dazu auch 1. Mose 3:19



114 'aus der Surih-i-Muluk'

114:1 [203] Höre, o König,1 auf die Rede Dessen, Der die Wahrheit spricht, der nicht von dir verlangt, daß du Ihn mit den Dingen belohnest, die Gott dir zu verleihen beliebte, Ihn, der unbeirrbar auf dem geraden Pfade wandelt. Er lädt dich vor Gott, deinen Herrn, Er weist dir die rechte Bahn, den Weg, der zur wahren Glückseligkeit führt, auf daß du zu denen gehörest, um die es gut steht.
1 Sultán 'Abdu'l-'Aziz

114:3 Hüte dich, o König, daß du nicht solche Minister um dich sammelst, die den Wünschen einer verderbten Neigung folgen, die fortwerfen, was ihren Händen anvertraut ist, und offenkundig das ihnen geschenkte Vertrauen mißbrauchen. Sei freigebig gegen andere, wie Gott freigebig war gegen dich, und überlasse das Wohl deines Volkes nicht der Willkür von Ministern wie diesen. Vergiß nicht die Gottesfurcht und gehöre zu denen, die rechtschaffen handeln. Sammle Minister um dich, von denen du den Duft des Glaubens und der Gerechtigkeit verspüren kannst, hole dir Rat bei ihnen, wähle, was in deinen Augen das Beste ist, und gehöre zu denen, die großmütig handeln.

114:4 Wisse und sei dir gewiß: Wer nicht an Gott glaubt, ist nicht vertrauenswürdig und nicht wahrhaftig. Dies ist in der Tat die Wahrheit, die unbezweifelbare Wahrheit. Wer treulos gegen Gott handelt, wird auch treulos gegen seinen König handeln. Nichts kann einen solchen Menschen vom Bösen abhalten, nichts kann ihn hindern, seinen Nächsten zu verraten, nichts kann ihn dazu bringen, aufrecht seinen Weg zu gehen.

114:5 [204] Hab acht, daß du in den Angelegenheiten deines Staates die Zügel nicht den Händen anderer überlässest, setze dein Vertrauen nicht auf Minister, die deines Vertrauens unwürdig sind, und gehöre nicht zu denen, die in Achtlosigkeit dahinleben. Meide die, deren Herzen sich von dir abgewandt haben, setze nicht dein Vertrauen in sie, und betraue sie nicht mit deinen Angelegenheiten und den Angelegenheiten derer, die sich zu deinem Glauben bekennen. Hüte dich, dem Wolf zu erlauben, Hirte der Herde Gottes zu werden, und überlasse das Schicksal Seiner Geliebten nicht der Willkür der Bösen. Erwarte nicht von denen, die Gottes Gesetze brechen, daß sie vertrauenswürdig oder aufrichtig sein werden in dem Glauben, den sie bekennen. Meide sie und wache streng über dich selbst, damit ihre List und Tücke dir nicht schaden. Wende dich ab von ihnen und richte deinen Blick auf Gott, deinen Herrn, den Allherrlichen, den Freigebigsten. Gott wird gewißlich mit dem sein, der sich ganz Ihm hingibt, und Er wird wahrlich den, der sein ganzes Vertrauen in Ihn setzt, vor allem behüten, was ihm schaden könnte, und ihn vor der Schlechtigkeit jedes bösen Verschwörers beschirmen.

114:6 Würdest du dein Ohr Meiner Rede neigen und Meinen Rat befolgen, so würde Gott dich zu einer so hohen Stellung erheben, daß auf der ganzen Erde keines Menschen Anschlag dich jemals erreichen oder dir schaden könnte. O König, befolge aus tiefstem Herzen und mit ganzem Sein die Gebote Gottes, und wandle nicht auf den Wegen des Unterdrückers. Ergreife die Angelegenheiten deines Volkes bei den Zügeln, halte sie fest im Griff deiner Macht und prüfe persönlich alle seine Belange. Lasse dir nichts entgehen, denn darin liegt das höchste Wohl.

114:7 [205] Danke Gott, daß Er dich vor der ganzen Welt auserwählt und dich zum König über die gemacht hat, die deinen Glauben bekennen. Es ziemt dir wohl, die wunderbaren Gunstbeweise zu würdigen, mit denen Gott dich ausgezeichnet hat, und unablässig Seinen Namen zu verherrlichen. Du kannst Ihn am besten preisen, wenn du Seine Geliebten liebst und Seine Diener vor dem Unheil der Treulosen schirmst und schützest, damit niemand sie länger unterdrücke. Mehr noch, du solltest dich erheben, das Gesetz Gottes unter ihnen durchzusetzen, damit du zu denen gehörest, die in Seinem Gesetz fest gegründet sind.

114:8 Solltest du bewirken, daß Ströme der Gerechtigkeit ihre Wasserfluten über deine Untertanen ergießen, so wird Gott dir sicherlich mit den Scharen des Unsichtbaren und des Sichtbaren helfen und dich in deinen Angelegenheiten stärken. Kein Gott ist außer Ihm. Die ganze Schöpfung und ihre Herrschaft sind Sein. Zu Ihm kehren die Werke der Gläubigen zurück.

114:9 Verlasse dich nicht auf deine Schätze. Setze dein ganzes Vertrauen in die Gnade Gottes, deines Herrn. Laß Ihn deine Zuversicht sein in allem, was du tust, und gehöre zu denen, die Seinem Willen ergeben sind. Laß Ihn dein Helfer sein und schmücke dich mit Seinen Schätzen, denn bei Ihm sind die Schatzkammern der Himmel und der Erde. Er schenkt daraus, wem Er will, und vorenthält sie, wem Er will. Es gibt keinen Gott außer Ihm, dem Allbesitzenden, dem Allgepriesenen. Alle sind nur Almosenempfänger am Tore Seiner Barmherzigkeit, alle sind hilflos vor der Offenbarung Seiner Herrschaft und flehen um Seine Gunst.

114:10 Überschreite nicht die Grenzen der Mäßigung und verfahre gerecht mit denen, die dir dienen. Gib ihnen nach ihren Bedürfnissen, aber nicht in einem Maße, das ihnen erlaubt, Reichtümer für sich zu sammeln, ihr Äußeres zu zieren, ihr Heim auszuschmücken, Dinge zu erwerben, die ihnen nichts nützen, und zu den Verschwendern zu zählen. Handle an ihnen mit unbeirrbarer Gerechtigkeit, so daß keiner unter ihnen Mangel leide oder durch Überfluß verwöhnt werde. Das ist offenbare Gerechtigkeit.

114:11 [206] Erlaube den Verworfenen nicht, über die Edlen und Ehrenwerten zu bestimmen und sie zu beherrschen, und lasse nicht zu, daß die Hochgesinnten der Willkür der Unwürdigen und Wertlosen ausgeliefert werden - denn dies haben Wir bei Unserer Ankunft in der Stadt1 wahrgenommen, und dafür legen Wir Zeugnis ab. Wir fanden unter ihren Einwohnern einige, die Vermögen im Überfluß hatten und in übermäßigem Reichtum lebten, während andere sich in bitterer Not und tiefster Armut befanden. Dies steht deiner Herrschaft übel an und ist deines Ranges unwürdig.
1 Konstantinopel

114:12 Lasse dir Meinen Rat willkommen sein und strebe danach, unparteiisch über die Menschen zu herrschen, damit Gott deinen Namen erhöhe und den Ruf deiner Gerechtigkeit in aller Welt verbreite. Hüte dich, deine Minister auf Kosten deiner Untertanen zu erhöhen. Fürchte die Seufzer der Armen und der Aufrechten im Herzen, die bei jedem Tagesanbruch ihre traurige Lage beklagen, und sei ihnen ein gütiger Herrscher. Wahrlich, sie sind deine Schätze auf Erden. Deshalb ziemt es dir, deine Schätze vor den Angriffen derer zu bewahren, die sie dir rauben wollen. Untersuche ihre Angelegenheiten, erforsche jedes Jahr, nein, jeden Monat ihre Lage, und gehöre nicht zu denen, die nachlässig sind in ihrer Pflicht.

114:13 Halte dir Gottes unfehlbare Waage vor Augen und wäge, als stündest du in Seiner Gegenwart, deine Taten auf dieser Waage jeden Tag, jeden Augenblick deines Lebens. Ziehe dich selbst zur Rechenschaft, ehe du zur Abrechnung gerufen wirst an dem Tage, da aus Furcht vor Gott kein Mensch die Kraft haben wird, aufrecht zu stehen, dem Tage, an dem die Herzen der Achtlosen erzittern werden.

114:14 [207] Es geziemt jedem König, freigebig zu sein wie die Sonne, die das Wachstum aller Geschöpfe fördert und jedem seinen Anteil gibt, - deren Wohltaten nicht in ihr selbst liegen, sondern von Ihm verordnet sind, dem Machtvollsten, dem Allmächtigen. Der König sollte so freimütig, so großzügig sein in seiner Barmherzigkeit wie die Wolken, die ihre überströmende Freigebigkeit über jedes Land ergießen auf Geheiß Dessen, der der Höchste Verordner ist, der Allwissende.

114:15 Hüte dich, daß du deine Staatsangelegenheiten nicht ganz den Händen anderer anvertraust. Keiner kann deine Aufgaben besser erfüllen als du selbst. So erklären Wir dir Unsere Worte der Weisheit und senden auf dich hernieder, was dich befähigen kann, von der linken Hand der Unterdrückung zur rechten Hand der Gerechtigkeit überzugehen und dem strahlenden Meere Seiner Gunst zu nahen. Das ist der Pfad, den die Könige, die vor dir waren, gegangen sind, jene, die gerecht gegen ihre Untertanen handelten und die Wege unbeirrbarer Gerechtigkeit beschritten.

114:16 Du bist Gottes Schatten auf Erden. Darum strebe danach, so zu handeln, wie es einer so hervorragenden, einer so erhabenen Stufe entspricht. Wenn du nicht befolgst, was Wir auf dich herabkommen ließen und dich lehrten, wirst du dich sicherlich dieser großen, unschätzbaren Ehre unwürdig erweisen. Darum kehre um, halte dich allein an Gott, mache dein Herz frei von der Welt und allen ihren Nichtigkeiten, und dulde nicht, daß die Liebe zu einem Fremdling hineinkomme und darin wohne. Erst wenn du dein Herz von jeder Spur solcher Liebe läuterst, kann das Licht Gottes seinen Strahlenglanz über dein Herz ausbreiten, denn niemandem hat Gott mehr als ein Herz gegeben. Dies, wahrlich, wurde verordnet und niedergeschrieben in seinem altehrwürdigen Buche. Und weil das menschliche Herz, wie es von Gott gebildet wurde, eins und ungeteilt ist, geziemt es dir, darauf zu achten, daß seine Zuneigung auch eins und ungeteilt sei. Halte dich darum mit der ganzen Zuneigung deines Herzens an Seine Liebe und bewahre dein Herz vor der Liebe eines anderen außer Ihm, damit Er dir helfe, dich in das Meer Seiner Einheit zu versenken, und dich befähige, ein wahrer Verteidiger Seiner Einzigkeit zu werden. Gott ist Mein Zeuge: Ich offenbare dir diese Worte in der alleinigen Absicht, dich von den vergänglichen Dingen der Erde zu heiligen und dir zu helfen, in das Reich ewigwährender Herrlichkeit einzutreten, damit du, so Gott will, unter denen seiest, die darin wohnen und herrschen. ...

114:18 [208] Ich schwöre bei Gott, o König! Es ist nicht Mein Wunsch, Mich bei dir über die zu beklagen, die Mich verfolgen. Ich bringe Meinen Schmerz und Kummer nur vor Gott, der Mich und sie erschaffen hat, der unsere Lage wohl kennt und über alle Dinge wacht. Mein Wunsch ist, sie vor den Folgen ihrer Taten zu warnen, auf daß sie vielleicht davon abstehen, andere zu behandeln, wie sie Mich behandelt haben, und zu denen gehören, die Meine Warnung beachten.

114:19 Die Heimsuchungen, die Uns betroffen haben, die bittere Not, die Wir leiden, die mannigfachen Übel, die Uns umgeben, werden alle vergehen, wie die Freuden vergehen werden, an denen sie sich ergötzen, und der Überfluß, den sie genießen. Das ist die Wahrheit, die kein Mensch auf Erden verwerfen kann. Die Tage, da Wir im Staube zu leben gezwungen sind, werden bald zu Ende sein wie die Tage, da sie die Ehrenplätze einnehmen. Gott wird wahrlich genau richten zwischen Uns und ihnen, und Er, wahrlich, ist da beste der Richter. Wir danken Gott für alles, was Uns befallen hat, und ertragen geduldig, was Er in der Vergangenheit verordnet hat oder in Zukunft verordnen wird. In Ihn habe Ich Mein Vertrauen gesetzt, und in Seine Hände habe Ich Meine Sache gelegt. Er wird sicherlich alle belohnen, die in Geduld ausharren und ihr Vertrauen auf Ihn setzen. Sein ist die Schöpfung und die Herrschaft über sie. Er erhöht, wen Er will, und erniedrigt, wen Er will. Er soll nicht befragt werden über Sein Tun. Er, wahrlich, ist der Allherrliche, der Allmächtige.

114:20 [209] Höre aufmerksam auf die Worte, o König, die Wir an dich richten. Gebiete dem Unterdrücker, von seiner Willkür abzulassen, und sondere die, die Unrecht begehen, von denen ab, die deinen Glauben bekennen. Bei der Gerechtigkeit Gottes! Die Heimsuchungen, die Wir erlitten, sind so groß, daß jede Feder, die sie schildert, unvermeidlich von Schmerz überwältigt wird. Keiner von denen, die wirklich glauben und an der Einheit Gottes festhalten, kann die Last ihres Berichtes ertragen. So groß waren Unsere Leiden, daß selbst die Augen Unserer Feinde und darüber hinaus die eines jeden einsichtsvollen Menschen über Uns geweint haben. Allen diesen Prüfungen wurden Wir unterworfen, obwohl Wir Uns dir näherten und dem Volk geboten, unter deinen Schutz zu treten, damit du eine feste Burg seiest denen, die an die Einheit Gottes glauben und sie hochhalten.

114:21 War Ich dir, o König, jemals ungehorsam? Habe Ich jemals eines deiner Gesetze übertreten? Kann irgendeiner der Amtsträger, die dich im 'Iráq vertraten, einen Beweis erbringen, der Meine Untreue gegen dich belegen könnte? Nein, bei Ihm, dem Herrn aller Welten! Keinen Augenblick lang lehnten Wir Uns gegen dich oder einen deiner Amtsträger auf. Niemals, so Gott will, werden Wir Uns gegen dich empören, sollten Wir auch noch schwereren Prüfungen ausgesetzt werden, als Wir sie jemals in der Vergangenheit erlitten haben.

114:22 Am Tage und zur Nachtzeit, am Abend und am Morgen beten wir zu Gott um deinetwillen, daß Er dir gnädig helfe, Ihm zu gehorchen und Seine Gebote zu halten, und daß Er dich vor den Scharen der Bösen beschütze. Darum tue, wie es dir gefällt, und behandle Uns, wie es deiner Stufe entspricht und deiner Herrschaft geziemt. Vergiß nicht das Gesetz Gottes bei allem, was du jetzt oder in kommenden Tagen zu erreichen strebst. Sprich: Preis sei Gott, dem Herrn aller Welten!




115 'aus dem Tablet an Dhabíh (Siyyid Ismá'íl-i-Zavárí)'

115:1 [210] Die Feder der Offenbarung, o Dhabíh,1 hat in den meisten der göttlich offenbarten Sendschreiben diese Worte verzeichnet: wir haben alle Geliebten Gottes ermahnt, achtzugeben, daß der Saum Unseres heiligen Gewandes nicht mit dem Schmutz gesetzwidriger Taten beschmiert oder mit dem Staub tadelnswerten Betragens befleckt werde. wir haben sie weiter ermahnt, ihren Blick auf das zu richten, was in Unseren Sendschreiben offenbart ist. Hätte ihr inneres Ohr auf die göttlichen Ratschläge geachtet, die vom Tagesanbruch der Feder des Allbarmherzigen hervorleuchteten, hätten sie auf Seine Stimme gehört, so wären heute die meisten Völker der Erde mit der Zier Seiner Führung geschmückt. was vorherbestimmt war, ist jedoch eingetreten.
1 »Das Opfer«, Beiname des Siyyid Ismá'íl-i-Zavári'í, der von Bahá'u'lláh als»König und Geliebter der Märtyrer« gepriesen wurde.

115:2 Noch einmal offenbart die Zunge des Altehrwürdigen der Tage aus dem Größten Gefängnis diese Worte, die auf der schneeweißen Schriftrolle verzeichnet sind: O ihr Geliebten des einen, wahren Gottes! Tretet hervor aus der Enge euerer bösen, verderbten Lüste, schreitet voran in die Weite des Reiches Gottes und weilet auf den heiligen Auen der Loslösung, damit der Duft euerer Taten die ganze Menschheit zum Meere der unvergänglichen Herrlichkeit Gottes geleite. Laßt ab von den Angelegenheiten dieser Welt und allem, was dazu gehört, und nehmt nicht teil an der Tätigkeit jener, die äußerlich ihre Führer sind.

115:3 [211] Der eine, wahre Gott - gepriesen sei Seine Herrlichkeit - hat die Herrschaft auf Erden den Königen übertragen. Niemand hat das Recht, den wohlerwogenen Absichten derer, die Amtsgewalt besitzen, auch nur im geringsten entgegenzuwirken. Was Er sich vorbehalten hat, sind die Städte der Menschenherzen, und die Geliebten Dessen, der die höchste Wahrheit ist, sind an diesem Tage wie die Schlüssel zu ihnen. Gebe Gott, daß sie alle befähigt werden, durch die Macht des Größten Namens die Tore dieser Städte aufzuschließen. Das ist es, was unter »dem einen, wahren Gott helfen« zu verstehen ist - ein Thema, auf das die Feder Dessen, der die Morgendämmerung anbrechen läßt, in allen seinen Büchern und Sendschreiben hingewiesen hat.

115:4 Ebenso geziemt es den Geliebten Gottes, mit ihren Mitmenschen nachsichtig zu sein, von allen Dingen so geheiligt und losgelöst zu sein und solche Aufrichtigkeit und Redlichkeit aufzuweisen, daß alle Völker der Erde sie als die Treuhänder Gottes unter den Menschen anerkennen. Bedenke, zu welch erhabenen Höhen die Befehle des Allmächtigen sich aufschwingen, und wie armselig die Stätte ist, an der diese schwachen Seelen jetzt verweilen. Gesegnet, wer auf den Flügeln der Gewißheit in die Himmel fliegt, welche die Feder deines Herrn, des Allerbarmers, ausbreitet.

115:5 [212] Betrachte die Werke, o Dhabíh, die Gott, die allbeherrschende Wahrheit, vollbringt. Sprich: Wie gewaltig, wie überaus gewaltig ist die Kraft Seiner alle Welten umschließenden Macht! Erhaben, unendlich erhaben ist Er in Seiner Losgelöstheit über die Reichweite und den Gesichtskreis der ganzen Schöpfung! Verherrlicht, verherrlicht sei Seine Milde - eine Milde, die die Herzen der Gott Nahegebrachten dahinschmelzen läßt.

115:6 Wir haben trotz zahlloser Trübsale, die Wir von den Händen Unserer Feinde erlitten, allen Herrschern der Erde verkündet, was Gott verkünden wollte, damit alle Völker wissen, daß keinerlei Heimsuchung die Feder des Altehrwürdigen der Tage davon abhalten kann, ihre Absicht zu vollbringen. Seine Feder bewegt sich mit der Erlaubnis Gottes, der dem brüchigen, morschen Gebein Gestalt verleiht.

115:7 Im Hinblick auf dieses mächtigste Unternehmen geziemt es denen, die Ihn lieben, sich mit Eifer zu rüsten und ihre Gedanken auf das zu richten, was den Sieg der Sache Gottes sichern wird, anstatt gemeine, verächtliche Taten zu begehen. Wolltest du nur eine kleine Weile die offenkundigen Werke und Taten Dessen bedenken, der die Ewige Wahrheit ist, so würdest du auf die Erde niederfallen und ausrufen: O Du Herr aller Herren! Ich bezeuge, daß Du der Herr der ganzen Schöpfung bist, der Erzieher aller sichtbaren und unsichtbaren Wesen. Ich bezeuge, daß Deine Kraft das ganze All umschließt, daß die Heere der Erde Dich niemals schrecken noch die Herrschaft aller Völker und Nationen Dich davon abhalten können, Deine Absicht auszuführen. Ich bekenne, daß Du nur den Wunsch hast, die ganze Welt zu erneuern, die Einheit ihrer Völker zu begründen und alle zu retten, die in ihr leben.

115:8 Denke eine Weile nach und erwäge, wie sich die Geliebten Gottes zu verhalten haben und zu welchen Höhen sie sich aufschwingen müssen! Bitte allezeit deinen Herrn, den Gott des Erbarmens, daß Er ihnen helfe, Seinen Willen zu tun. Er, wahrlich, ist der Machtvollste, der Allherrliche, der Allwissende.

115:9 [213] Die diesem Unterdrückten auferlegte Gefangenschaft, o Dhabíh, brachte Ihm keinen Schaden, noch wird sie Ihm je schaden können; auch der Verlust all Seiner irdischen Güter, Seine Verbannung, ja selbst Sein Märtyrertod und Seine äußere Demütigung können Ihm keinen Schmerz zufügen. Was Ihn aber schmerzen kann, sind die Missetaten, welche die Geliebten Gottes begehen und welche man Ihm, der allbeherrschenden Wahrheit, zur Last legt. Das ist die Trübsal, unter der Ich leide, und Er selbst, mächtig über alle Dinge, bezeugt es Mir. Was Mich tief verletzt, sind die Ansprüche, die das Volk des Bayán täglich erhebt. Einige haben ihre Ergebenheit einem Meiner Äste1 bekundet, während andere unabhängig ihre Ansprüche geltend machen und nach ihren eigenen Wünschen handeln.
1 Söhne

115:10 O Dhabíh, die Zunge der Größe sagt: Bei Mir selbst, die Ich die Wahrheit spreche! In dieser mächtigsten Offenbarung finden alle Sendungen der Vergangenheit ihre höchste, ihre endgültige Erfüllung. Wer immer nach Ihm den Anspruch einer Offenbarung erhebt, ist sicherlich ein Lügner und Betrüger. Wir bitten Gott, daß Er ihm gnädig beistehe, einen solchen Anspruch zurückzuziehen und zu widerrufen. Sollte er bereuen, wird Gott ihm zweifellos vergeben. Verharrt er jedoch in seinem Irrtum, so wird Gott sicher einen herabsenden, der erbarmungslos mit ihm verfährt. Er, wahrlich, ist der Allmächtige, der Machtvollste!

115:11 [214] Siehe, wie das Volk des Bayán gänzlich verfehlt zu erkennen, daß das einzige Ziel dessen, was Meine vorausgegangene Manifestation, der Vorläufer Meiner Schönheit offenbarte, Meine Offenbarung und die Verkündigung Meiner Sache gewesen ist. Niemals - und dafür ist Er, die allbeherrschende Wahrheit, Mein Zeuge - hätte Er verkündet, was Er verkündete, wenn nicht für Mich. Siehe, wie diese Toren Seine, des Allbesitzenden, des Unzugänglichen, Sache als Spiel und Zeitvertreib behandeln! Ihr Herz ersinnt jeden Tag einen neuen Anschlag, und ihr Wahn führt sie stets auf die Suche nach einer neuen Zuflucht. Wäre wahr, was sie sagen, wie könnte dann die Sache deines Herrn in ihrem Bestand gesichert sein? Erwäge dies in deinem Herzen und gehöre zu den Scharfsichtigen, die sorgfältig prüfen, standhaft in ihrem Entschluß und zuversichtlich in ihrem Glauben sind. Deine Gewißheit sollte so sein, daß du, wenn die ganze Menschheit Ansprüche erhöbe, wie sie kein Mensch je erhoben, kein Geist je erdacht hat, sie völlig außer acht ließest, sie von dir wiesest und dein Angesicht Ihm, dem Ziel der Anbetung für alle Welten, zuwendetest.

115:12 Bei der Rechtschaffenheit Meines eigenen Selbstes! Groß, unermeßlich groß ist diese Sache! Mächtig, unbegreiflich mächtig ist dieser Tag! Fürwahr, selig ist der Mensch, der allem entsagt und seine Augen auf Ihn richtet, Dessen Antlitz über alle in den Himmeln und auf Erden Erleuchtung verbreitet.

115:13 Scharf muß dein Blick sein, o Dhabíh, Diamanten deine Seele und ehern dein Fuß, wenn du den selbstischen Wünschen gegenüber, die in des Menschen Brust flüstern, unerschütterlich sein willst. Dies ist der ausdrückliche Befehl, den die Feder des Größten Namens durch den Willen des Altehrwürdigen Königs zu offenbaren bewegt worden ist. Hüte ihn wie deinen Augapfel und gehöre zu den Dankbaren. Strebe Tag und Nacht danach, der Sache Dessen zu dienen, der die Ewige Wahrheit ist, und sei losgelöst von allem außer Ihm. Bei Mir selbst! Was immer du an diesem Tage siehst, wird vergehen. Höchst erhaben wird deine Stufe sein, wenn du standhaft bleibst in der Sache deines Herrn. Hin zu Ihm seien deine Schritte eifrig gerichtet, und in Ihm ist deine letzte Ruhestatt.




116 'aus der Surih-i-Muluk'

116:1 [215] O Könige der Christenheit! Vernahmt ihr nicht das Wort Jesu, des Geistes Gottes: »Ich gehe hin und komme wieder zu euch!«1 Warum versäumtet ihr dann, als Er wiederkam zu euch in den Wolken des Himmels, Ihm zu nahen, auf daß ihr Sein Angesicht schauet und zu denen gehöret, die in Seine Gegenwart gelangten? An anderer Stelle sagt Er: »Wenn aber jener, der Geist der Wahrheit, kommt, wird Er euch in alle Wahrheit leiten.«2 Und doch, seht, als Er die Wahrheit brachte, da weigertet ihr euch, Ihm euer Angesicht zuzuwenden, und verharrtet dabei, euch mit Spiel und Tand zu vergnügen. Ihr hießet Ihn nicht willkommen, noch suchtet ihr Seine Gegenwart, die Verse Gottes aus Seinem eigenen Munde zu hören und an der vielfältigen Weisheit des Allmächtigen, des Allherrlichen, des Allweisen, teilzuhaben. Durch euer Versäumnis habt ihr den Odem Gottes gehindert, über euch hinzuwehen, und habt euerer Seele die Süße seines Duftes vorenthalten. Und weiter streift ihr voll Ergötzen durch das Tal euerer verderbten Lüste. Ihr werdet mit allem, was ihr besitzet, vergehen. Ihr werdet ganz gewiß zu Gott zurückkehren und in der Gegenwart Dessen, der die ganze Schöpfung zusammenrufen wird, für euere Taten zur Rechenschaft gezogen werden. ...
1 Joh. 14:28
2 Joh.16:13

116:2 [216] Zwanzig Jahre sind dahingegangen, o Könige, und in dieser Zeit erlebten Wir jeden Tag die Pein einer neuen Trübsal. Keiner vor Uns hat erlitten, was Wir erlitten. Könntet ihr es doch erkennen! Die gegen Uns aufstanden, haben uns umgebracht, haben unser Blut vergossen, unseren Besitz geplündert und unsere Ehre verletzt. Obwohl der meisten unserer Leiden gewahr, habt ihr dennoch versäumt, die Hand des Angreifers zurückzuhalten. Ist es denn nicht euere eindeutige Pflicht, die Tyrannei des Unterdrückers zu verhindern und unparteiisch mit eueren Untertanen zu verfahren, damit euer hoher Gerechtigkeitssinn der ganzen Menschheit offenkundig werde?

116:3 Gott hat eueren Händen die Zügel der Herrschaft über die Menschen anvertraut, auf daß ihr mit Gerechtigkeit über sie herrschet, die Rechte der Unterdrückten schützet und die Übeltäter bestrafet. Wenn ihr die Pflicht, die euch Gott in Seinem Buch vorgeschrieben hat, vernachlässigt, werden euere Namen vor Ihm zu denen der Ungerechten gezählt werden. Schmerzhaft, wahrlich, wird euer Irrtum sein. Haltet ihr euch an das, was euere Einbildung ersonnen hat, und mißachtet ihr die Gebote Gottes, des höchst Erhabenen, des Unzugänglichen, des Allbezwingenden, des Allmächtigen? Werft hinweg, was ihr besitzt, und haltet euch an das, was Gott euch zu befolgen geboten hat. Suchet Seine Gnade, denn wer sie sucht, beschreitet Seinen geraden Pfad.

116:4 Betrachtet den Zustand, in dem Wir sind, und seht die Leiden und Nöte, die Uns prüfen. Mißachtet Uns nicht, und sei es auch nur für einen Augenblick, und urteilt gerecht zwischen Uns und Unseren Feinden. Dies wird sicherlich von offenbarem Vorteil für euch sein. So berichten Wir euch Unsere Geschichte und erzählen, was uns betroffen hat, damit ihr Unsere Leiden von Uns nehmet und Unsere Last erleichtert. Wer will, befreie Uns von Unserer Not, und was den betrifft, der es nicht will - Mein Herr ist gewiß der beste der Helfer!

116:5 Warne das Volk, o Diener, und mache es vertraut mit dem, was Wir auf Dich herniedersandten. Lasse Dich durch niemanden schrecken und gehöre nicht zu den Wankenden. Es naht der Tag, da Gott Seine Sache erhöht und Sein Zeugnis vor den Augen aller, die in den Himmeln, und aller, die auf Erden sind, verherrlicht haben wird. Setze unter allen Umständen Dein ganzes Vertrauen auf Deinen Herrn, richte Deinen Blick auf Ihn und wende Dich ab von allen, die Seine Wahrheit verwerfen. Lasse Gott, Deinen Herrn, Deinen alleinigen Beistand und Helfer sein. Wir haben gelobt, Deinen Triumph auf Erden zu sichern und Unsere Sache vor allen Menschen zu erhöhen, selbst wenn kein König sich fände, der Dir sein Angesicht zuwendet.




117 'aus dem Tablet an Maqsúd'

117:1 [217] In dem Wunsche, die Voraussetzungen für Frieden und Ruhe in der Welt und für den Fortschritt ihrer Völker zu offenbaren, hat das Höchste Wesen geschrieben: Die Zeit muß kommen, da die gebieterische Notwendigkeit für die Abhaltung einer ausgedehnten, allumfassenden Versammlung der Menschen weltweit erkannt wird. Die Herrscher und Könige der Erde müssen ihr unbedingt beiwohnen, an ihren Beratungen teilnehmen und solche Mittel und Wege erörtern, die den Grund zum Größten Weltfrieden unter den Menschen legen. Ein solcher Friede erfordert es, daß die Großmächte sich um der Ruhe der Völker der Erde willen zu völliger Aussöhnung untereinander entschließen. Sollte ein König die Waffen gegen einen anderen ergreifen, so müssen sich alle vereint erheben und ihn daran hindern. Wenn dies geschieht, werden die Nationen der Welt außer für die Wahrung der Sicherheit ihrer Reiche und die Aufrechterhaltung der inneren Ordnung in ihrem Staatsgebiet keine Waffen mehr brauchen. Dies wird jedem Volk, jeder Regierung und Nation Frieden und Ruhe sichern.Wir möchten gerne hoffen, darf die Könige und Herrscher der Erde, die Spiegel des barmherzigen und allmächtigen Namens Gottes, diese Stufe erreichen und die Menschheit vor dem Angriff der Tyrannei beschirmen werden. ...
[218 Der Tag naht, da alle Völker der Welt eine universale Sprache und eine einheitliche Schrift annehmen werden. Wenn dies erreicht ist, wird es für jeden Menschen, in welche Stadt er auch reisen mag, sein, als betrete er sein eigenes Heim. All dies ist verbindlich und durchaus wesentlich. Es ist die Pflicht eines jeden Menschen mit Einsicht und Verständnis, danach zu streben, das hier Niedergeschriebene in die Wirklichkeit und die Tat umzusetzen. ...
Der ist wirklich ein Mensch, der sich heute dem Dienst am ganzen Menschengeschlecht hingibt. Das Höchste Wesen spricht: Selig und glücklich ist, wer sich erhebt, dem Wohle aller Völker und Geschlechter der Erde zu dienen. An anderer Stelle hat Er verkündet: Es rühme sich nicht, wer sein Vaterland liebt, sondern wer die ganze Welt liebt. Die Erde ist nur ein Land, und alle Menschen sind seine Bürger.




118 'aus der Surih-i-Muluk'

118:1 Verwerft nicht die Gottesfurcht, o Könige der Erde, und hütet euch, die Grenzen zu überschreiten, die der Allmächtige gesetzt hat. Beachtet die Anordnungen, dir euch in seinem Buche gegeben sind, und hütet euch wohl, ihre Schranken zu übertreten. seid wachsam, damit ihr niemandem Unrecht zufügt, und sei es auch so gering wie ein Senfkorn. Beschreitet den Pfad der Gerechtigkeit, denn dieser ist wahrlich der gerade Pfad.

118:2 Legt euere Streitigkeiten bei und setzt euere Rüstungen herab, damit die Last euerer Ausgaben leichter werde, euere Gemüter und Herzen zur Ruhe kommen. Heilt die Zwietracht, die euch spaltet, dann werdet ihr kein Kriegsgerät mehr brauchen außer dem, was der Schutz euerer Städte und Gebiete erfordert. Fürchtet Gott und hütet euch, die Grenzen der Mäßigung zu überschreiten und zu den Maßlosen zu gehören.

118:3 [219] Wir haben erfahren, daß ihr euere Ausgaben jedes Jahr vermehrt und die Lasten dafür eueren Untertanen aufbürdet. Dies ist wahrlich mehr, als sie tragen können, und ein bitteres Unrecht. Entscheidet gerecht zwischen den Menschen und werdet zu Wahrzeichen der Gerechtigkeit unter ihnen. Dies ist, wenn ihr billig urteilt, was euch geziemt und euerer Stufe entspricht.

118:4 Hütet euch, jemandem Unrecht zu tun, der euch anruft und unter eueren Schutz tritt. Wandelt in der Furcht Gottes und gehört zu denen, die ein gottgefälliges Leben führen. Verlaßt euch nicht auf euere Macht, euere Heere und Schätze. Setzt euer ganzes Vertrauen, euere Zuversicht auf Gott, der euch erschaffen hat, und sucht Seinen Beistand in allen eueren Angelegenheiten. Hilfe kommt allein von Ihm. Er hilft, wem Er will, mit den Scharen der Himmel und der Erde.

118:5 Wisset, daß die Armen das Pfand Gottes in euerer Mitte sind. Seid achtsam, daß ihr Sein Pfand nicht veruntreut, daß ihr nicht ungerecht an ihnen handelt und auf den Wegen der Treulosen wandelt. Ihr werdet ganz gewiß über Sein Pfand zur Rechenschaft gezogen werden an dem Tage, da die Waage der Gerechtigkeit aufgestellt ist, dem Tage, da jedem nach Gebühr vergolten wird, da die Taten aller Menschen, ob reich oder arm, gewogen werden.

118:6 [220] Wenn ihr den Ratschlägen, die Wir in unvergleichlicher, eindeutiger Sprache mit diesem Sendschreiben offenbaren, keine Beachtung schenkt, wird göttliche Züchtigung von allen Seiten über euch kommen, und der Urteilsspruch Seiner Gerechtigkeit wird gegen euch verkündet. An jenem Tage werdet ihr keine Macht haben, Ihm zu widerstehen, und euere eigene Ohnmacht erkennen. Habt Erbarmen mit euch selbst und mit denen, die euch unterstehen. Richtet zwischen ihnen nach den Regeln, die Gott in Seinem heiligsten, erhabensten Tablet niedergelegt hat, in einem Tablet, worin Er allem und jedem sein festgesetztes Maß zugewiesen und in Deutlichkeit eine Erklärung aller Dinge gegeben hat, das in sich selbst eine Mahnung ist für alle, die an Ihn glauben.

118:7 Prüfet Unsere Sache, erforschet alles, was Uns widerfahren ist, entscheidet gerecht zwischen Uns und Unseren Feinden, und gehört zu denen, die unparteiisch mit ihrem Nächsten umgehen. Wenn ihr der Hand des Unterdrückers nicht Einhalt gebietet, wenn ihr versäumt, die Rechte der Getretenen zu schützen, welches Recht habt ihr dann, euch unter den Menschen zu brüsten? Womit könnt ihr zu Recht prahlen? Ist es euer Essen und Trinken, worauf ihr stolz seid, sind es die Schätze, die ihr in eueren Truhen speichert, die Vielfalt und der Preis des Schmucks, mit dem ihr euch behängt? Wenn wahrer Ruhm im Besitz solch vergänglicher Dinge bestünde, dann müßte zwangsläufig die Erde, auf der ihr wandelt, sich vor euch brüsten, weil sie euch nach dem Ratschluß des Allmächtigen mit eben diesen Dingen versorgt und beschenkt. Tief in ihr ist alles enthalten, was ihr besitzet, wie Gott es verordnet hat. Aus ihr schöpfet ihr eueren Reichtum als ein Zeichen Seiner Barmherzigkeit. So betrachtet denn eueren Zustand, das, worauf ihr stolz seid! Könntet ihr es doch begreifen!

118:8 Nein, bei Ihm, der das Reich der ganzen Schöpfung in Seinem Griff hält! Euer wahrer, bleibender Ruhm liegt nirgendwo sonst als in euerem entschiedenen Festhalten an den Vorschriften Gottes, in der rückhaltlosen Befolgung Seiner Gesetze, in der Entschlossenheit, mit der ihr darauf achtet, daß sie angewandt werden, und darin, daß ihr unbeirrt dem rechten Wege folgt.




119

119:1 [221] O ihr Herrscher der Erde! Warum habt ihr, den Wolken gleich, die Sonne und ihren Glanz verdunkelt und sie am Scheinen gehindert? Hört auf den Rat, den euch die Feder des Höchsten gibt, damit ihr und die Armen Ruhe und Frieden finden. Wir flehen zu Gott, daß Er den Königen der Erde beistehe, den Frieden auf Erden zu errichten. Er, wahrlich, tut, was Er will.

119:2 O Könige der Erde! Wir sehen euch jedes Jahr euere Ausgaben vermehren und deren Lasten eueren Untertanen aufbürden. Das ist, wahrlich, höchst ungerecht. Fürchtet die Seufzer und Tränen dieses Unterdrückten und ladet nicht übermäßige Lasten auf euere Völker. Beraubt sie nicht, um Paläste für euch selbst aufzurichten. Nein, wählt vielmehr für sie, was ihr für euch selbst wählt. So legen Wir euch vor Augen, was euch nützt - würdet ihr es doch begreifen! Euere Völker sind euere Schätze. Hütet euch, daß euere Herrschaft die Gebote Gottes nicht verletze und ihr euere Schutzbefohlenen nicht dem Räuber an die Hand liefert. Durch sie herrscht ihr, von ihren Mitteln lebt ihr, mit ihrer Hilfe siegt ihr. Doch wie verächtlich blickt ihr auf sie! Wie seltsam, wie höchst seltsam!

119:3 Nun, da ihr den Größten Frieden zurückgewiesen habt, haltet euch fest an diesen, den Geringeren Frieden, damit ihr euere eigene Lage und die euerer Untertanen einigermaßen bessert.

119:4 Ihr Herrscher der Erde! Versöhnt euch miteinander, so daß ihr nicht mehr Kriegsrüstungen benötigt, als dem Schutz euerer Gebiete und Länder angemessen ist. Hütet euch, den Rat des Allwissenden, des Glaubwürdigen, zu mißachten!

119:5 Seid einig, o Könige der Erde, denn dadurch wird der Sturm des Haders gestillt, und euere Völker finden Ruhe wenn ihr doch zu den Verstehenden gehörtet! Sollte einer unter euch gegen einen anderen die Waffen ergreifen, so erhebt euch alle gegen ihn, denn dies ist nichts als offenbare Gerechtigkeit.




120

120:1 [222] O ihr gewählten Vertreter des Volkes in jedem Land! Beratet miteinander und faßt euch nur das angelegen sein, was der Menschheit nützt und ihre Lage bessert - so ihr zu denen gehört, die achtsam prüfen! Betrachtet die Welt wie einen menschlichen Körper: Obwohl er bei seiner Erschaffung gesund und vollkommen war, ist er aus verschiedenen Ursachen von schweren Störungen und Krankheiten befallen worden. Keinen einzigen Tag lang wurde ihm Linderung zuteil, nein, im Gegenteil, sein Übel verschlimmerte sich, weil er in die Behandlung unwissender Ärzte fiel, die ihren persönlichen Wünschen nachgaben und sich schmählich irrten. Wenn einmal durch die Sorgfalt eines fähigen Arztes ein Glied des Körpers geheilt wurde, so blieb dennoch der Rest so leidend wie zuvor. So unterrichtet euch der Allwissende, der Allweise.

120:2 [223] Wir sehen ihn an diesem Tage der Gewalt von Herrschern ausgeliefert, die so trunken sind von Hochmut, daß sie ihren eigenen wahren Vorteil nicht deutlich wahrzunehmen vermögen, und noch viel weniger eine so verblüffende, herausfordernde Offenbarung wie diese erkennen können. Und wann immer einer von ihnen bestrebt war, den Zustand der Welt zu bessern, so lag sein Beweggrund, ob er es eingestand oder nicht, im eigenen Gewinn, und die Unwürdigkeit dieses Beweggrundes hat seine Heilkraft beschränkt.

120:3 Was der Herr als höchstes Mittel und mächtigstes Werkzeug für die Heilung der ganzen Welt verordnet hat, ist die Vereinigung aller ihrer Völker in einer allumfassenden Sache, einem gemeinsamen Glauben. Dies kann nicht anders erreicht werden als durch die Macht eines befähigten, allgewaltigen und erleuchteten Arztes. Wahrlich, dies ist die Wahrheit, und alles andere ist nichts als Irrtum.




121

121:1 [223] Sprich: O ihr, die ihr neidisch auf Mich seid und Mich zu verletzen sucht! Euer grimmer Zorn gegen Mich lasse euch zuschanden werden! Seht, die Sonne der Herrlichkeit stieg über dem Horizont Meiner Offenbarung empor und hüllte die ganze Menschheit in ihr Licht. Und dennoch, seht, wir ihr euch vor ihrem Glanze verschlossen habt und in völliger Achtlosigkeit versunken seid. Habt Erbarmen mit euch selbst, weist den Anspruch Dessen nicht zurück, dessen Wahrheit ihr schon erkannt habt, und gehört nicht zu den Übertretern.

121:2 Bei der Gerechtigkeit des einen, wahren Gottes! Wenn ihr diese Offenbarung verwerft, werden euch alle Völker der Erde verlachen und verspotten, denn ihr führtet ihnen in der Absicht, die Wahrheit euerer eigenen Sache zu verteidigen, die Zeugnisse Gottes vor Augen, des allherrschenden Beschirmers, des Machtvollsten, des Allherrlichen, des Allweisen. Und doch, kaum wurde Seine nachfolgende Offenbarung zu euch herabgesandt, angetan mit der Herrlichkeit einer allbezwingenden Herrschaft, da wandtet ihr euch von ihr ab, o ihr, die ihr zu den Achtlosen zählt!

121:3 [224] Wie, glaubt ihr in euerem Herzen, ihr hättet die Macht, das Licht der Sonne auszulöschen oder ihren Glanz zu verdunkeln? Nein, bei Meinem Leben! Nie werdet ihr, nie könnt ihr euer Ziel erreichen, selbst wenn ihr alles, was in den Himmeln, und alles, was auf Erden ist, zu euerer Hilfe aufruft. wandelt in der Furcht Gottes und macht euere eigenen werke nicht zunichte. Neigt euer Ohr Seinen Worten und gehört nicht zu denen, die wie durch einen Schleier von Ihm getrennt sind. sprich: Gott ist Mein Zeuge! Nichts, gar nichts habe Ich für Mich selbst gewünscht. Was Ich gewünscht habe, ist der Sieg Gottes und der Triumph seiner Sache. Er selbst genügt als Zeuge zwischen euch und Mir. Würdet ihr euch die Augen reiben, ihr würdet schnell erkennen, wie Meine Taten die Wahrheit Meiner Worte bezeugen, wie Meine Worte eine Führung zu Meinen Taten sind.

121:4 Verblendet sind euere Augen! Erkennt ihr nicht die Macht Gottes und Seiner Herrschaft? Seht ihr nicht Seine Majestät und Herrlichkeit? Wehe dir, du Schar der Böswilligen und der Neider! Hört auf Meine Rede und zögert nicht, wäre es auch weniger als einen Augenblick. Dies gebietet euch Er, die Schönheit des Allbarmherzigen, damit ihr euch von dem, was ihr besitzt, löst und zu den Höhen aufsteigt, von denen aus ihr die ganze Schöpfung unter dem Schutze Seiner Offenbarung geborgen finden könnt.

121:5 Sprich: Es gibt keine Zuflucht für euch, kein Obdach, zu dem ihr flüchten könnt, niemanden, der euch an diesem Tage verteidigte oder beschützte vor Gottes grimmigem Zorn und vor Seiner gewaltigen Macht, wenn und ehe ihr nicht den Schatten seiner Offenbarung aufsucht. Dies ist fürwahr Seine Offenbarung, die euch in der Person dieses Jünglings verkündet ist. Verherrlicht sei Gott für eine so strahlende, kostbare und wundersame Schau.

121:6 [225] Löst euch von allem außer Mir und wendet euer Angesicht Meinem Angesicht zu, denn das ist besser für euch als alles, was ihr besitzt. Die Zunge Gottes bezeugt die Wahrheit Meiner Worte durch Mein eigenes Wort, das die Wahrheit spricht und alle Dinge erfaßt und umschließt.

121:7 Sprich: Glaubt ihr, daß euere Ergebenheit für Seine Sache Ihm jemals nützen oder euere Ablehnung ihrer Wahrheit Ihm irgendwelchen Schaden bringen kann? Nein, bei Meinem Selbst, dem Allunterwerfenden, dem Unzugänglichen, dem Höchsten! Zerreißt die Schleier der Namen und spaltet ihr Reich. Bei Meiner Schönheit! Er, der Herrscher über alle Namen, ist gekommen, Er, auf dessen Gebot jeder einzelne Name von dem Anfang an, der keinen Anfang hat, erschaffen wurde, Er, der sie auch weiterhin schaffen wird, wie es Ihm gefällt. Er, wahrlich, ist der Allgewaltige, der Allweise.

121:8 Hütet euch, daß ihr euch nicht des Gewandes göttlicher Führung entäußert. Trinkt euch satt aus dem Kelch, den die Jünglinge des Himmels hoch über euere Häupter erhoben haben. So gebietet euch Er, der mehr Erbarmen mit euch hat als ihr selbst, Er, der weder Lohn noch Dank von euch fordert. Sein Lohn kommt von Ihm, der Ihn durch die Macht der Wahrheit zu euch herabgesandt, Ihn auserwählt und der ganzen Schöpfung als Sein eigenes Zeugnis verkündet hat. Er ist es, der Ihn ermächtigt hat, alle Seine Zeichen zu offenbaren. Seht Ihn aufs neue, damit ihr erkennen möget, wozu die Zunge des Altehrwürdigen der Tage euch aufruft, damit ihr vielleicht zu denen gehöret, die die Wahrheit begreifen.
Habt ihr je von eueren Vorvätern oder von den ihnen vorangegangenen Geschlechtern, bis zu dem ersten Adam zurück, gehört, daß einer, der, mit offenbarer, überirdischer Herrschaft ausgestattet, in den Wolken der Offenbarung kommt, der in seiner rechten Hand das Reich Gottes und in seiner Linken alle Macht und Herrlichkeit Seiner ewigen Herrschaft hält, einer, dem die Scharen Gottes, des Allmächtigen, des Allbezwingenden, des Machtvollsten, vorangehen, der fortwährend Verse verkündet, deren Sinn zu ergründen der Verstand der gelehrtesten und weisesten Menschen unfähig ist, daß dieser dennoch der Träger einer Botschaft sein sollte, die nicht von Gott wäre? Seid darum einsichtsvoll und sprecht die Wahrheit, die reine Wahrheit, wenn ihr beansprucht, ehrlich und hochgesinnt zu sein.

121:9 [226] Sprich: Die Verse, die Wir offenbart haben, sind so zahlreich wie jene, die in der vorangegangenen Offenbarung auf den Báb herabgesandt wurden. Wer die Worte bezweifelt, die der Geist Gottes spricht, möge den Hof Unserer Gegenwart aufsuchen, Unsere göttlich offenbarten Verse hören und Augenzeuge für den klaren Beweis Unseres Anspruchs sein.

121:10 Sprich : Bei der Gerechtigkeit des Allmächtigen! Das Maß der Gunstbezeugungen Gottes ist voll erfüllt, Sein Wort ist vollendet, das Licht Seines Angesichts ist offenbart, Seine höchste Herrschaft hat die ganze Schöpfung umfaßt, die Herrlichkeit Seiner Offenbarung ist kundgetan und Seine Gnadengaben sind auf die ganze Menschheit herniedergeströmt.




122 'aus dem Tablet an Maqsúd'

122:1 [227] Der Mensch ist der höchste Talisman. Der Mangel an geeigneter Erziehung hat ihn jedoch dessen beraubt, was er seinem Wesen nach besitzt. Durch ein Wort, das aus dem Munde Gottes hervorging, wurde er ins Dasein gerufen. Durch ein weiteres Wort ward er dazu geführt, den Quell seiner Erziehung zu erkennen. Durch wieder ein anderes Wort wurden seine Stufe und seine Bestimmung sichergestellt. Das Höchste Wesen spricht: Betrachte den Menschen als ein Bergwerk, reich an Edelsteinen von unschätzbarem Wert. Nur die Erziehung kann bewirken, daß es seine Schätze enthüllt und die Menschheit daraus Nutzen zu ziehen vermag. Jeder Mensch, der nachsinnt über das, was die aus dem Himmel des heiligen Willens Gottes herabgesandten Schriften offenbart haben, wird leicht erkennen, wie es ihr Ziel ist, daß alle Menschen als eine Seele betrachtet werden sollen, damit das Siegel mit den Worten »Das Reich wird Gottes sein« jedem Herzen aufgeprägt werde und das Licht göttlicher Großmut, Gnade und Barmherzigkeit die ganze Menschheit umhülle. Der eine, wahre Gott - gepriesen sei Seine Herrlichkeit wünscht nichts für sich selbst. Ihm nützt weder die Untertanentreue der Menschheit noch schadet Ihm ihre Verderbtheit. Der Vogel aus dem Reiche der Äußerung erhebt unaufhörlich diesen Ruf: »Alle Dinge habe Ich für dich gewollt, und auch dich um deiner selbst willen.« Wenn die Gelehrten und Weltweisen dieser Zeit der Menschheit gestatteten, den Duft der Verbundenheit und Liebe einzuatmen, würde jedes verständige Herz die Bedeutung wahrer Freiheit begreifen und das Geheimnis ungetrübten Friedens und vollkommener Seelenruhe entdecken. Würde die Erde diesen Stand der Dinge erreichen und von seinem Lichte erleuchtet, dann könnte man wahrlich von ihr sagen: »Du wirst auf ihr weder Tiefen noch Höhen sehen.«





123

123:1 [228] Die Geschlechter vor euch - wohin sind sie entschwunden? Und jene, um die sich zu ihren Lebzeiten die Schönsten und Lieblichsten des Landes bewegten, wo sind sie jetzt? Lernt aus ihrem Beispiel, o Menschen, und gehört nicht zu denen, die in die Irre gehen!

123:2 Bald werden andere euere Habe in Besitz nehmen und in euere Wohnungen ziehen. Neigt euer Ohr Meinen Worten, und zählt nicht zu den Törichten.

123:3 Es ist die höchste Pflicht eines jeden von euch, für sich selbst zu wählen, was kein anderer beeinträchtigen, keiner ihm entreißen kann. Das aber - und dafür ist der Allmächtige Mein Zeuge - ist die Liebe Gottes, könntet ihr es doch begreifen!

123:4 Baut euch Häuser, die Regen und Flut niemals zerstören können und die euch vor dem Wechsel und Wandel dieses Lebens beschützen. Dies ist die Weisung Dessen, dem die Welt Unrecht tat und den sie im Stich ließ.




124 'aus dem Tablet an Hadí'

124:1 Wie wunderbar ist die Einheit des lebendigen, des immerwährenden Gottes eine Einheit, die über alle Begrenzungen erhaben ist und die Fassungskraft alles Erschaffenen übersteigt! Seit Ewigkeit hat Er in Seiner unzugänglichen Wohnstätte der Heiligkeit und Herrlichkeit gewohnt und wird weiter bis in Ewigkeit auf den Höhen Seiner unabhängigen Herrschaft und Größe thronen. Wie erhaben ist Sein unzerstörbares Wesen, wie gänzlich unabhängig von der Erkenntnis alles Erschaffenen, und wie unermeßlich erhaben wird es bleiben über den Lobpreis aller, die in den Himmeln und auf Erden wohnen!

124:2 [229] Aus dem erhabenen Quell, aus dem Wesen Seiner Gunst und Güte hat Er alles Erschaffene mit einem Zeichen Seiner Erkenntnis betraut, auf daß keines Seiner Geschöpfe davon ausgeschlossen sei, seinen Anteil von dieser Erkenntnis kundzutun, jedes nach seiner Fähigkeit und nach seinem Rang. Dieses Zeichen ist der Spiegel Seiner Schönheit in der Welt der Schöpfung. Je größer der Eifer ist, der aufgewendet wird, diesen erhabenen, edlen Spiegel zu verfeinern, desto getreuer wird er die Herrlichkeit der Namen und Eigenschaften Gottes widerspiegeln und die Wunder Seiner Zeichen. und Seiner Erkenntnis offenbaren können. Jedes erschaffene Ding wird befähigt werden - so groß ist diese Kraft der Widerspiegelung -, die Möglichkeiten seiner vorherbestimmten Stufe zu offenbaren. Es wird seine Fähigkeit und seine Grenzen erkennen, und wird die Wahrheit bezeugen, daß »Er, wahrlich, Gott ist; es gibt keinen Gott außer Ihm.«

124:3 Es kann keinen Zweifel geben, daß durch die Anstrengungen, die jeder Mensch bewußt unternimmt, und durch den Einsatz seiner geistigen Fähigkeiten dieser Spiegel vom Schmutz irdischer Befleckung so gereinigt und von teuflischem Wahn so befreit werden kann, daß er den Auen ewiger Heiligkeit nahen und die Höfe immerwährender Gemeinschaft erreichen kann. Nach dem Grundsatz jedoch, daß für alles eine Frist gesetzt und für jede Frucht eine Jahreszeit bestimmt ist, können die verborgenen Kräfte einer solchen Güte am besten in den Tagen Gottes entfesselt und die Frühlingsherrlichkeit einer solchen Gabe einzig in diesen Tagen offenbart werden. Mag auch jeder Tag mit seinem vorherbestimmten Anteil an Gottes wundersamer Gnade ausgestattet sein, so haben doch die Tage, die unmittelbar mit der Manifestation Gottes verbunden sind, eine einzigartige Auszeichnung und nehmen einen Rang ein, den kein Verstand jemals begreifen kann.
[230]
Sie sind von einer solchen Wirksamkeit erfüllt, daß, wenn die Herzen aller, die in den Himmeln und auf Erden wohnen, in diesen Tagen immerwährender Freude dem Tagesgestirn unvergänglicher Herrlichkeit gegenübergestellt und auf Seinen Willen abgestimmt würden, sich jedes von ihnen über alles Irdische erhaben, in Seinem Lichte strahlend und durch Seine Gnade geheiligt fände. Heil sei dieser Gnade, die kein Segen, wie groß er auch sei, übertreffen kann, und Ehre sei dieser Güte, dergleichen das Auge der Schöpfung nie gesehen hat! Erhaben ist Er über alles, was sie Ihm zuschreiben oder über Ihn berichten!

124:4 Aus diesem Grunde soll in diesen Tagen kein Mensch auf seinen Nächsten angewiesen sein. Es wurde schon zur Genüge dargelegt, daß an diesem von Gott bestimmten Tage die Mehrheit derer, die Seinen heiligen Hof gesucht und erreicht haben, eine Erkenntnis und Weisheit enthüllt, von der neben diesen heiligen und geweihten Seelen kein Mensch, wie lange er auch gelehrt oder gelernt haben mag, einen Tropfen begriffen hat oder je erfassen wird. Vermöge dieser Kraft sind die Geliebten Gottes in den Tagen der Manifestation der Sonne der Wahrheit über alle menschliche Gelehrsamkeit erhoben und von ihr unabhängig gemacht. Ja, aus ihren Herzen, aus dem Quell der ihnen innewohnenden Kräfte strömt unaufhörlich das innerste Wesen menschlicher Gelehrsamkeit und Weisheit.




125 'aus dem Kitá-i-Iqán'

125:1 [231] O Mein Bruder! Wenn ein wahrer Sucher sich entschließt, mit forschendem Schritt den Pfad zu betreten, der zur Erkenntnis des Altehrwürdigen der Tage führt, muß er vor allem sein Herz, den Sitz der Offenbarung der inneren Geheimnisse Gottes, vom trübenden Staub allen erworbenen Wissens und von den Andeutungen der Verkörperungen teuflischer Wahngebilde reinigen. Er muß seine Brust, das Heiligtum der immerwährenden Liebe des Geliebten, von jeder Befleckung läutern und seine Seele von allem heiligen, was dem Wasser und dem Lehm zugehört, von allen schattenhaften, flüchtigen Verhaftungen. Er muß sein Herz so läutern, daß kein Rest von Liebe oder Haß darin zurückbleibt, damit weder Liebe ihn blind zum Irrtum leite noch Haß ihn von der Wahrheit scheuche. Denn wie du an diesem Tage siehst, sind die meisten Menschen solcher Liebe und solchen Hasses wegen des unsterblichen Antlitzes beraubt, sind von den Verkörperungen der göttlichen Geheimnisse weit abgeirrt und streifen hirtenlos durch die Wildnis des Vergessens und des Irrtums.

125:2 Der Sucher muß allezeit sein Vertrauen in Gott setzen, muß sich von den Erdenmenschen abkehren, sich von der Welt des Staubes lösen und Ihm, dem Herrn der Herren, anhangen. Nie darf er sich über einen anderen erheben wollen, jede Spur von Stolz und Dünkel muß er von der Tafel seines Herzens waschen, muß in Geduld und Ergebung harren, Schweigen üben und sich eitler Rede enthalten. Denn die Zunge ist ein schwelend Feuer, und zuviel der Rede ist ein tödlich Gift. Natürliches Feuer verbrennt den Körper, das Feuer der Zunge aber verzehrt Herz und Seele. Die Kraft des einen währt nur eine Weile, aber die Wirkung des anderen dauert ein Jahrhundert lang.

125:3 [232] Auch sollte der Sucher üble Nachrede als schwere Verirrung betrachten und sich von ihrem Einfluß fernhalten, denn üble Nachrede verlöscht das Licht des Herzens und erstickt das Leben der Seele. Er sollte sich mit wenigem begnügen und frei von allem ungehörigen Begehren sein. Er sollte die Gesellschaft derer schätzen, die der Welt entsagt haben, und es als köstliche Wohltat betrachten, prahlerische, weltlich gesinnte Menschen zu meiden. In der Morgenfrühe eines jeden Tages sollte er sich Gott zuwenden und mit ganzer Seele bei der Suche nach seinem Geliebten bleiben. Er sollte jeden eigenwilligen Gedanken mit der Flamme Seiner liebevollen Erwähnung verbrennen und mit Blitzesschnelle an allem außer Ihm vorübereilen. Er sollte dem Besitzlosen beistehen und dem Notleidenden niemals seine Gunst versagen. Er sollte gütig sein zu den Tieren, wie viel mehr zu seinem Nächsten, der mit der Macht der Sprache begabt ist. Er sollte nicht zögern, sein Leben für seinen Geliebten hinzugeben, auch sollte er sich nicht durch den Tadel der Menschen von der Wahrheit abbringen lassen. Er sollte für andere nicht wünschen, was er für sich selbst nicht wünscht, und nicht versprechen, was er nicht hält. Aus ganzem Herzen sollte er die Gesellschaft der Übeltäter meiden und um Vergebung ihrer Sünden beten. Er sollte dem Sünder verzeihen und niemals dessen niedrigen Zustand verachten, denn niemand weiß, wie sein eigenes Ende sein wird. Wie oft hat ein Sünder in der Todesstunde zum Wesenskern des Glaubens gefunden und, den unsterblichen Trank in Fülle trinkend, seinen Flug zu den himmlischen Heerscharen genommen! Und wie oft hat sich ein ergebener Gläubiger zur Stunde des Aufstiegs seiner Seele so gewandelt, daß er in das niedrigste Feuer fiel!

125:4 Wir beabsichtigen mit der Offenbarung dieser überzeugenden, schwerwiegenden Äußerungen, dem Sucher tief einzuprägen, daß er alles außer Gott als vergänglich ansehen und alles außer Ihm, dem Ziel aller Anbetung, für äußerst nichtig achten sollte.

125:5 Dies sind einige Eigenschaften der Hochstehenden und Kennzeichen der Geistiggesinnten. Sie wurden schon bei den Erfordernissen für die Wanderer erwähnt, die auf dem Pfade wirklicher Erkenntnis wandeln. wenn der losgelöste Wanderer, der aufrichtige Sucher diese Grundbedingungen erfüllt, dann und nur dann kann er ein wahrer Sucher genannt werden. Wann immer er die Bedingungen erfüllt, die in dem Verse liegen: »Wer nach Uns strebt...«1, wird er sich der Segnungen erfreuen, die aus den Worten strömen: »... den werden Wir sicherlich auf Unseren Wegen geleiten.«1 1 Qur'án 29:70
125:6 [233] Erst wenn die Lampe des Suchens, des ernsten Strebens, des sehnlichen Verlangens, der leidenschaftlichen Ergebung, der glühenden Liebe, der Begeisterung und Verzückung im Herzen des Suchers entzündet ist und der Hauch der Gnade Gottes über seine Seele weht, wird die Dunkelheit des Irrtums vertrieben, werden die Nebel des Zweifels und der Ängste zerstreut, und die Lichter der Erkenntnis und Gewißheit werden sein Wesen einhüllen. Zu dieser Stunde wird der mystische Herold mit der Freudenbotschaft des Geistes strahlend wie der Morgen aus der Stadt Gottes aufleuchten und mit dem Posaunenstoß der Erkenntnis Herz, Seele und Geist aus dem Schlummer der Achtlosigkeit erwecken. Dann werden die mannigfachen Gunstbeweise und die Gnadenströme des heiligen, ewigen Geistes dem Sucher solch neues Leben verleihen, daß er sich mit einem neuen Auge, einem neuen Ohr, einem neuen Herzen und einem neuen Gemüte beschenkt sieht. Er wird über die offenbaren Zeichen des Weltalls nachsinnen und die verborgenen Geheimnisse der Seele durchdringen. Er wird mit dem Auge Gottes schauen und in jedem Atom ein Tor erblicken, das ihn zu den Stufen völliger Gewißheit führt. In allen Dingen wird er die Geheimnisse göttlicher Offenbarung und die Beweise ewiger Verkündung entdecken.

125:7 [234] Ich schwöre bei Gott! Wer den Pfad der Führung beschreitet, die Höhen der Rechtschaffenheit zu ersteigen sucht und diese hehre, erhabene Stufe erreicht, wird tausend Meilen weit den Duft Gottes verspüren und erleben, wie sich der strahlende Morgen göttlicher Führung über dem Tagesanbruch aller Dinge erhebt. Jedes Ding, und sei es noch so klein, wird ihm eine Offenbarung, die ihn zu seinem Geliebten führt, dem Ziel seines Suchens. So scharf wird die Urteilskraft dieses Suchers werden, daß er Wahres von Falschem wie die Sonne vom Schatten zu sondern vermag. Wenn in den fernsten Winkeln des Ostens die lieblichen Düfte Gottes wehen, so wird er sie sicherlich erkennen und einatmen, weilte er auch am äußersten Ende des Westens. Desgleichen wird er alle Zeichen Gottes - Seine wundersamen Worte, Seine großen Werke und mächtigen Taten klar von den Taten, den Worten und Wegen der Menschen unterscheiden, wie der Goldschmied den Edelstein vom Kieselstein und jeder Mensch den Frühling vom Herbst, Hitze von Kälte unterscheidet. Wenn die menschliche Seele gleich einem Kanal von allen weltlichen, hemmenden Verhaftungen gereinigt ist, wird sie unfehlbar den Odem des Geliebten über unermeßliche Entfernungen hin verspüren und, von seinem Duft geführt, die Stadt der Gewißheit erreichen und betreten.

125:8 Dort wird der Sucher Gottes Wunder altehrwürdiger Weisheit erfahren und alle verborgenen Lehren aus dem Blätterrauschen des Baumes vernehmen, der in dieser Stadt blüht. Mit seinem inneren und äußeren Ohr wird er aus deren Staub die Hymnen der Verherrlichung und des Lobpreises hören, die zum Herrn der Herren emporsteigen, und mit seinem inneren Auge wird er die Geheimnisse der »Wiederkunft« und der »Erweckung« entdecken.

125:9 [235] Wie unaussprechlich herrlich sind die Zeichen, die Beweise, die Offenbarungen und die Pracht, die Er, der König der Namen und Eigenschaften, für diese Stadt bestimmt hat! Der Eintritt in diese Stadt löscht den Durst ohne Wasser und entzündet die Gottesliebe ohne Feuer. In jedem Grashalm sind die Geheimnisse unergründlicher Weisheit verwahrt, und auf jedem Rosenstrauch singen Nachtigallen ohne Zahl in seligem Entzücken ihr Lied. Wundersame Tulpen enthüllen das Geheimnis des unverlöschlichen Feuers im Brennenden Busch, und liebliche Wohlgerüche der Heiligkeit verströmen den Duft des messianischen Geistes. Diese Stadt schenkt Reichtum ohne Gold und verleiht Unsterblichkeit ohne Tod. In jedem Blatt sind unaussprechliche Wonnen verwahrt, und in jedem Gemach liegen unzählige Geheimnisse verborgen.

125:10 Die sich tapfer auf der Suche nach Gott mühen, werden, sobald sie allem außer Ihm entsagt haben, so mit dieser Stadt verbunden und vermählt sein, daß sie sich nicht mehr vorstellen können, auch nur einen Augenblick von ihr getrennt zu leben. Sie werden auf unfehlbare Beweise von der Hyazinthe jener Gemeinschaft lauschen, und die sichersten Zeugnisse von der Schönheit ihrer Rose und dem Lied ihrer Nachtigall empfangen. Etwa alle tausend Jahre einmal wird die Stadt erneuert und aufs neue geschmückt. ...

125:11 Diese Stadt ist nichts anderes als das Wort Gottes, das in jedem Zeitalter und in jeder Sendung offenbart wird, In den Tagen Mose war sie der Pentateuch, in den Tagen Jesu das Evangelium, in den Tagen Muhammads, des Gesandten Gottes, der Qur'án, an diesem Tage ist sie der Bayán, und in der Sendung Dessen, den Gott offenbaren wird, wird sie Sein Buch sein - das Buch, auf das alle Bücher der vorangegangenen Sendungen notwendig bezogen werden müssen, das Buch, das überragend und erhaben in ihrer Mitte steht.




126

126:1 [236] An welchen Ort Wir auch verbannt werden, wie groß die Trübsal auch sei, die Wir erdulden - wer zum Volke Gottes gehört, muß mit festem Entschluß und vollkommenem Vertrauen sein Auge auf den Tagesanbruch der Herrlichkeit gerichtet halten und sich mit dem befassen, was zur Besserung der Welt und zur Erziehung ihrer Völker führt. Alles, was Uns in der Vergangenheit widerfahren ist, hat das Wohl Unserer Offenbarung gefördert und ihren Ruhm verkündet, und alles, was Uns in Zukunft widerfahren mag, wird das gleiche Ergebnis haben. Haltet euch aus innerstem Herzen fest an die Sache Gottes, eine Sache, die durch Ihn, den Verordner, den Allweisen, herabgesandt worden ist. Mit größter Güte und Barmherzigkeit haben Wir alle Völker und Nationen aufgerufen und sie zu dem geführt, was ihnen wirklich nützt.

126:2 Die Sonne der Wahrheit, in ihrem Mittagsglanze strahlend, legt Zeugnis ab für Uns! Wer zum Volke Gottes gehört, hat nur den Ehrgeiz, die Welt zu erneuern, ihr Leben zu veredeln und ihre Völker zu beleben. Wahrhaftigkeit und guter Wille haben allezeit die Beziehungen dieses Volkes zu allen Menschen gekennzeichnet. Ihr äußeres Verhalten ist nur die Widerspiegelung ihres inneren Lebens und ihr inneres Leben der Spiegel ihres äußeren Verhaltens. Kein Schleier verbirgt oder verdunkelt die Wahrheiten, auf die ihr Glaube sich gründet. Vor den Augen aller Menschen sind diese Wahrheiten offen dargelegt und können unmißverständlich erkannt werden. Ihre Taten beweisen die Wahrheit dieser Worte.

126:3 [237] Jedes scharfblickende Auge kann an diesem Tage das Morgenlicht der Offenbarung Gottes wahrnehmen, und jedes aufmerksame Ohr kann die Stimme erkennen, die aus dem Brennenden Busch gehört ward. Die Wasser göttlichen Erbarmens stürzen in solcher Fülle hernieder, daß Er, der Tagesanbruch der Zeichen Gottes, der Offenbarer der Beweise Seiner Herrlichkeit, sich unverschleiert und unverhüllt mit den Völkern und Geschlechtern der Erde verbindet und mit ihnen spricht. Wie zahlreich sind jene, die mit böser Absicht im Herzen Unsere Gegenwart aufsuchten und sie als treue, liebevolle Freunde wieder verließen! Die Tore der Gnade stehen vor aller Menschen Angesicht weit offen. In Unserem äußeren Umgang mit ihnen haben wir den Gerechten und den Sünder gleich behandelt, damit der Übeltäter das grenzenlose Meer der göttlichen Vergebung erreiche. Unser Name »Der Verbergende« hat solches Licht über die Menschen verbreitet, daß der Widersetzliche sich einbildet, zu den Frommen gerechnet zu werden. Wir werden keinen Menschen, der Uns sucht, jemals enttäuschen, noch wird dem, der Uns sein Angesicht zugewandt hat, der Zutritt zu Unserem Hofe verweigert werden. ...

126:4 O Freunde! Helfet dem einen, wahren Gott - gepriesen sei Seine Herrlichkeit - durch euere edlen Taten, durch ein Betragen und eine Wesensart, die vor Ihm annehmbar sind. Wer an diesem Tage ein Helfer Gottes zu sein sucht, der schließe seine Augen vor allem, was er besitzt, und öffne sie dem, was von Gott ist. Nicht länger befasse er sich mit dem, was ihm selbst nützt, sondern sei besorgt um alles, was den allbezwingenden Namen des Allmächtigen erhöhen wird. Sein Herz reinige er von allen üblen Leidenschaften und verderbten Wünschen; denn die Gottesfurcht ist die Waffe, die ihn siegreich machen kann, das wichtigste Werkzeug, sein Ziel zu erreichen. Die Gottesfurcht ist der Schutz, der Seine Sache verteidigt, der Schild, der Sein Volk befähigt, den Sieg zu erringen. Sie ist ein Banner, das kein Mensch entwürdigen kann, eine Kraft, der keine Macht gleichkommt. Mit ihrer Hilfe und mit Seiner, des Herrn der Heerscharen, Erlaubnis sind die Gott Nahen befähigt worden, die Festungen der Menschenherzen zu bezwingen und zu erobern.




127

127:1 [238] Wenn es euer Wunsch ist, o ihr Menschen, Gott zu erkennen und die Größe Seiner Macht zu entdecken, dann schaut auf Mich mit Meinen eigenen Augen und nicht mit den Augen eines anderen außer Mir. Nie werdet ihr sonst imstande sein, Mich zu erkennen, selbst wenn ihr über Meine Sache nachdenkt, solange Mein Reich dauert, und über alles Erschaffene nachsinnt durch alle Ewigkeit Gottes, des höchsten Herrn über alle, des Allgewaltigen, des Allewigen, des Allweisen. So haben Wir die Wahrheit Unserer Offenbarung verkündet, damit die Menschen aus ihrer Achtlosigkeit aufgerüttelt werden und zu den Verstehenden gehören.

127:2 Seht den erbärmlichen Zustand dieser Menschen, die sehr wohl wissen, wie Ich Mich selbst und Meine Verwandtschaft auf dem Pfade Gottes und für die Erhaltung ihres Glaubens an Ihn geopfert habe, und die sich wohl bewußt sind, wie Meine Feinde Mich umstellt haben in den Tagen, da die Herzen der Menschen erzitterten und sich fürchteten, den Tagen, da sie sich vor den Augen der Geliebten Gottes und vor Seinen Feinden verbargen und eifrig bemüht waren, ihre eigene Sicherheit und ihren Frieden zu wahren.

127:3 Es gelang Uns schließlich, die Sache Gottes zu verkünden, und Wir erhöhten sie zu einer so erhabenen Stufe, daß alles Volk bis auf jene, die in ihrem Herzen Übelwollen gegen diesen Jüngling hegten und dem Allmächtigen Gefährten beigesellten, die Allgewalt Gottes und Seine mächtige Herrschaft anerkannten. Und dennoch, siehe, wie trotz dieser Offenbarung, deren Einfluß alles Erschaffene durchdrang, und ungeachtet dieses hellen Lichtes, desgleichen keiner von ihnen jemals sah, das Volk des Bayán Mich verleugnet und bekämpft.
[239] Einige wandten sich vom Pfade Gottes ab, verwarfen die Amtsgewalt Dessen, an den sie geglaubt hatten, und handelten anmaßend gegen Gott, den Machtvollsten, den höchsten Beschützer, den Erhabensten, den Größten. Andere zögerten und stockten auf Seinem Pfade; sie betrachteten die Sache des Schöpfers in ihrem Wahrheitskern als ungültig, solange sie nicht durch die Zustimmung dessen bestätigt ist, der durch das Wirken Meines Willens erschaffen wurde. So sind ihre Werke zunichte geworden, aber sie haben es nicht begriffen. Zu ihnen gehört er, der Gott nach dem Maß seines eigenen Selbstes zu messen versuchte und durch die Namen Gottes so irregeführt war, daß er sich gegen Mich erhob, Mich als einen verurteilte, der getötet zu werden verdiente, und Mir eben die Vergehen zur Last legte, deren er selbst schuldig war.

127:4 Darum trage Ich Meinen Gram und Meinen Schmerz vor Ihn, der Mich erschuf und Mich mit Seiner Botschaft betraute. Ihm danke und Ihn preise Ich für alles, was Er verordnet hat, für Meine Einsamkeit und die Qual, die Ich aus den Händen dieser Menschen erleide, die so weit von Ihm abgeirrt sind. Ich habe die Trübsal, die Mich traf, geduldig getragen; Ich werde sie weiter tragen und Mein ganzes Vertrauen, Meine Zuversicht auf Gott setzen. Ihn werde Ich demütig bitten und sprechen: Führe Deine Diener, o Mein Herr, zum Hofe Deiner Gunst und Großmut und lasse nicht zu, daß sie von den Wundern Deiner mannigfaltigen Gnadengaben ausgeschlossen bleiben. Denn sie wissen nicht, was Du für sie verordnet hast kraft Deiner Barmherzigkeit, die die ganze Schöpfung umfaßt. Äußerlich, o Herr, sind sie schwach und hilflos, und innerlich sind sie nur Waisenkinder. Du bist der Allgütige, der Freigebige, der höchst Erhabene, der Größte. O Mein Gott! Lasse die Heftigkeit Deines Zornes nicht über sie kommen und gib, daß sie auf die Zeit warten, da die Wunder Deiner Barmherzigkeit offenbar sind, damit sie vielleicht zu Dir zurückkehren und Dich für das, was sie gegen Dich verübt haben, um Vergebung bitten. Wahrlich, Du bist der Verzeihende, der Allbarmherzige.




128

128:1 [240] Sprich: Ziemt es sich für einen Menschen, der behauptet, Nachfolger seines Herrn, des Allbarmherzigen, zu sein, in seinem Herzen die schlimmsten Taten des Bösen zu tun? Nein, es steht ihm übel an, und die Schönheit des Allherrlichen wird es Mir bezeugen. Könntet ihr es doch verstehen! Macht euer Herz frei von der Liebe zu weltlichen Dingen, euere Zunge von jedem Gedenken außer Seinem Gedenken, euer ganzes Wesen von allem, was euch davon abhält, Ihm ins Angesicht zu blicken, und was euch verführt, den Einflüsterungen euerer bösen, verderbten Neigungen zu folgen. Fürchtet Gott, o Menschen, und gehört zu denen, die den Pfad der Rechtschaffenheit beschreiten.

128:2 Sprich: Wenn euer Betragen, o Menschen, eueren Bekenntnissen widerspricht, wie glaubt ihr euch dann von denen unterscheiden zu können, die ihren Glauben an den Herrn, ihren Gott, bekannten, sich aber dennoch, als Er in der Wolke der Heiligkeit zu ihnen kam, weigerten, Ihn anzuerkennen, und Seine Wahrheit zurückwiesen. Macht euch frei von jeder Bindung an diese Welt und ihre Eitelkeiten. Hütet euch, ihnen zu nahen, denn sie verleiten euch dazu, eueren Gelüsten und euerer Habsucht zu folgen, und hindern euch daran, den geraden, herrlichen Pfad zu betreten.

128:3 [241] Wisset, daß mit der »Welt« euere Unachtsamkeit gegen Ihn, eueren Schöpfer, gemeint ist, euer Erfülltsein von anderem als Ihm. Andererseits bedeutet »das künftige Leben« alles, was euch sicher macht, daß ihr Gott, dem Allherrlichen, dem Unvergleichlichen, nahe kommt. Was euch an diesem Tage abhält, Gott zu lieben, ist nichts anderes als die Welt. Flieht sie, damit ihr zu den Seligen zählt! Möchte ein Mensch sich mit dem Schmuck dieser Erde schmücken, ihre Trachten tragen und die Wohltaten genießen, die sie zu schenken vermag, so kann ihm das nicht schaden, sofern er nichts zwischen sich und Gott treten läßt; denn Gott hat alle guten Dinge, ob sie in den Himmeln oder auf Erden erschaffen sind, für jene Seiner Diener bestimmt, die wahrhaft an ihn glauben. Genießer, o Menschen, die guten Dinge, die Gott euch erlaubt, und beraubt euch nicht selbst Seiner wunderbaren Gaben. Bringet Ihm Dank und Preis, und gehöret zu den wahrhaft Dankbaren.

128:4 O du, der du deinem Heim entflohen bist und die Gegenwart Gottes gesucht hast! Verkünde den Menschen die Botschaft deines Herrn, damit sie sie davon abhalte, den Einflüsterungen ihrer bösen, verderbten Wünsche zu folgen, und sie zum Gedenken Gottes, des Erhabensten, des Größten, führe. Sprich: Fürchtet Gott, ihr Menschen, und vergießet nicht das Blut eines anderen. Streitet nicht mit euerem Nächsten und gehört zu denen, die Gutes tun. Hütet euch, daß ihr die Welt nicht in Unordnung bringt, nachdem sie wohl geordnet ist, und folgt nicht den Spuren derer, die in die Irre gingen.

128:5 Wer immer sich unter euch erhebt, die Sache seines Herrn zu lehren, der lehre vor allem sein eigenes Ich, damit seine Rede die Herzen seiner Hörer anziehe. Ehe er sich nicht selbst lehrt, werden die Worte seines Mundes das Herz des Suchers nicht berühren. Habt acht, o Menschen, daß ihr nicht zu denen gehört, die anderen einen guten Rat geben, aber vergessen, ihn selbst zu befolgen. Ihre eigenen Worte und darüber hinaus die Worte der Wirklichkeiten aller Dinge, und jenseits dieser Wirklichkeiten die Gott nahen Engel klagen solche Menschen der Falschheit an.

128:6 [242] Wenn es einem Menschen gelingt, einen anderen zu beeinflussen, ist dieser Erfolg nicht ihm selbst zuzuschreiben, sondern dem Einfluß der Worte Gottes, wie es von Ihm verordnet ist, dem Allmächtigen, dem Allweisen. Vor Gott wird er als eine Lampe angesehen, die ihr Licht spendet und sich dabei selbst verzehrt.

128:7 Sprich: Begehet nicht, o Menschen, was Schande über euch bringt oder die Sache Gottes in den Augen der Menschen entehrt, und gehört nicht zu den Unheilstiftern. Naht nicht den Dingen, die euere Vernunft verdammt. Meidet jede Art von Schlechtigkeit, denn solches ist euch verboten in dem Buche, das nur die zur Hand nehmen, die Gott von jedem Makel der Schuld gereinigt und zu den Gläubigen gezählt hat.

128:8 Seid aufrichtig gegen euch selbst und gegen andere, damit die Beweise der Gerechtigkeit durch euere Taten unter Unseren getreuen Dienern offenbar werden. Hütet euch, das Eigentum eueres Nächsten anzutasten. Erweist euch seines Vertrauens und seines guten Glaubens würdig, und versagt den Armen nicht die Gaben, die Gottes Gnade euch verliehen hat. Er, wahrlich, wird die Wohltäter belohnen und ihnen ihre Spenden doppelt vergelten. Es gibt keinen Gott außer Ihm. Die ganze Schöpfung und die Herrschaft über sie sind Sein. Er verleiht Seine Gaben, wem Er will, und Er versagt sie, wem Er will. Er ist der große Geber, der Großmütigste, der Gütige.

128:9 [243] Sprich: Lehre die Sache Gottes, o Volk Bahás, denn Gott hat es jedem zur Pflicht gemacht, Seine Botschaft zu verkünden, und betrachtet dies als die verdienstvollste aller Taten. Eine solche Tat ist nur annehmbar, wenn der Lehrer schon fest im Glauben an Gott steht, den höchsten Beschützer, den Gnädigen, den Allmächtigen. Er hat überdies bestimmt, daß Seine Sache durch die Kraft des menschlichen Wortes gelehrt werde, nicht durch die Anwendung von Gewalt. So wurde Sein Gebot aus dem Reiche Dessen herabgesandt, der der Erhabenste, der Allweise ist. Hütet euch, mit jemandem zu streiten, strebt vielmehr danach, ihn freundlich auf die Wahrheit aufmerksam zu machen und ihn überzeugend zu ermahnen. Ist euer Hörer empfänglich, so ist er es zu seinem eigenen Frommen; wenn nicht, wendet euch von ihm ab und richtet euer Angesicht auf Gottes geheiligten Hof, den Sitz strahlender Heiligkeit.

128:10 Streitet mit niemandem über die Dinge dieser Welt und ihre Angelegenheiten, denn Gott hat sie denen überlassen, die ihr Herz daran hängen. Sich selbst hat Er aus der ganzen Welt die Herzen der Menschen erwählt - Herzen, die die Scharen der Offenbarung und der Äußerung bezwingen können. So hat es die Hand Bahás auf der Tafel des unwiderruflichen Ratschlusses Gottes nach dem Befehl des Höchsten Verordners, des Allwissenden, verordnet.




129

129:1 O Wanderer auf dem Pfade Gottes! Nimm dir deinen Anteil aus dem Meer Seiner Gnade, und beraube dich nicht selbst der Dinge, die in dessen Tiefen verborgen liegen. Gehöre zu denen, die an seinen Schätzen teilhaben. Ein Tropfen aus diesem Meer, über alle in den Himmeln und auf Erden vergossen, würde genügen, sie reich zu machen an der Großmut Gottes, des Allmächtigen, des Allwissenden, des Allweisen. Schöpfe mit den Händen des Verzichts aus seinen lebenspendenden Wassern und besprenge damit alles Erschaffene, damit es von allen menschlichen Begrenzungen reingewaschen werde und dem mächtigen Throne Gottes, diesem geheiligten, strahlenden Orte, nahe komme.

129:2 [244] Sei nicht bekümmert, wenn du dies allein vollbringst. Lasse dir Gott allgenügend sein. Halte innige Zwiesprache mit Seinem Geiste und gehöre zu den Dankbaren. Verkünde die Sache deines Herrn allen, die in den Himmeln und auf Erden sind. Antwortet jemand deinem Ruf, so breite die Perlen der Weisheit des Herrn, deines Gottes, die Sein Geist auf dich herabgesandt hat, offen vor ihm aus und gehöre zu denen, die wahrhaft glauben. Und sollte jemand deine Gabe zurückweisen, so wende dich von ihm ab und setze dein Vertrauen und deine Zuversicht auf den Herrn, deinen Gott, den Herrn aller Welten.

129:3 Bei der Gerechtigkeit Gottes! Wer an diesem Tage seine Lippen öffnet und den Namen seines Herrn erwähnt, auf den werden die Scharen göttlicher Eingebung aus dem Himmel Meines Namens, der Allwissende, der Allweise, herabkommen. Zu ihm wird auch die Versammlung der Höhe herabsteigen, und jeder aus ihr wird einen Kelch reinen Lichtes vorantragen. So wurde es vorherbestimmt im Reiche der Offenbarung Gottes, auf Befehl des Allherrlichen, des Machtvollsten.

129:4 Vom Heiligen Schleier verborgen, bereit für den Dienst Gottes, lagert eine Schar Seiner Auserwählten. Sie sollen den Menschen offenbar werden, Seiner Sache helfen und sich vor niemandem fürchten, selbst wenn das ganze Menschengeschlecht aufstünde und sie bekämpfte. Das sind jene, die sich vor den Blicken der Erdenbürger und der Himmelsbewohner erheben, die laut dem Namen des Allmächtigen zujubeln und die Menschenkinder auf den Pfad Gottes, des Allherrlichen, des Allgepriesenen, rufen werden. Wandle auf ihren Wegen und lasse dich durch niemanden schrecken. Gehöre zu denen, die aller Aufruhr der Welt, wie sehr er sie auch auf dem Pfade ihres Schöpfers erregen mag, niemals betrüben kann, und deren Entschluß aller Tadel der Tadler nie erschüttern wird.

129:5 [245] Zieh aus mit der Tafel Gottes und mit Seinen Zeichen, vereinige dich mit denen, die an Mich glauben, und verkünde ihnen die Botschaften Unseres heiligsten Paradieses. Warne sodann die, welche Ihm Gefährten zugesellen. Sprich: Ich bin vom Throne der Herrlichkeit zu euch gekommen, o Menschen, und bringe euch eine Verkündigung von Gott, dem Machtvollsten, dem Erhabensten, dem Größten. In Meiner Hand trage Ich das Zeugnis Gottes, eueres Herrn und des Herrn euerer Väter. Wägt es auf der rechten Waage, die ihr besitzet, der Waage des Zeugnisses der Propheten und Boten Gottes. Wenn ihr findet, daß es auf Wahrheit beruht, wenn ihr glaubt, daß es von Gott ist, dann hütet euch, daran zu nörgeln, euere eigenen Werke zunichte zu machen, und zu den Ungläubigen zu zählen. Es ist wirklich das Zeichen Gottes, das durch die Macht der Wahrheit herabgesandt wurde, das die Gültigkeit Seiner Sache Seinen Geschöpfen beweist und das Banner der Reinheit zwischen Himmel und Erde hißt.

129:6 Sprich: Dies ist die versiegelte, mystische Schriftrolle, die Schatztruhe für Gottes unabänderlichen Ratschluß. Sie birgt die Worte, welche der Finger der Heiligkeit aufgezeichnet hat. Sie lag im Schleier unergründlichen Geheimnisses verhüllt und ist jetzt zum Zeichen der Gnade des Allmächtigen, des Altehrwürdigen der Tage, herabgesandt. In ihr haben Wir das Schicksal aller Menschen auf Erden und aller Himmelsbewohner bestimmt, das Wissen um alle Dinge, vom ersten bis zum letzten, niedergeschrieben. Nichts, was in der Vergangenheit erschaffen ward oder in Zukunft erschaffen werden wird, kann Ihm entgehen oder Seine Absicht durchkreuzen - könntet ihr es doch begreifen.

129:7 [246] Sprich: Die von Gott herabgesandte Offenbarung ist sicherlich wiedergekehrt, und die ausgestreckte Hand Unserer Macht hat alle, die in den Himmeln und auf Erden sind, überschattet. Wir haben durch die Macht der Wahrheit, der reinen Wahrheit, einen unendlich kleinen Schimmer Unseres unergründlichen Geheimnisses offenbart, und siehe, wer die Glanzesfülle des Sinai erkannt hatte, erstarb, als er einen Blitzstrahl des hochroten Lichtes erblickte, das den Sinai Unserer Offenbarung umhüllt. So ist Er, die Schönheit des Allbarmherzigen, in den Wolken Seines Zeugnisses herabgekommen, und der Ratschluß wurde erfüllt nach dem Willen Gottes, des Allherrlichen, des Allweisen.

129:8 Sprich: Tritt hervor aus Deinem heiligen Gemach, o Himmelsdienerin, Du Bewohnerin des erhabenen Paradieses! Hülle Dich so, wie es Dir gefällt, in das Seidenkleid der Unsterblichkeit und lege im Namen des Allherrlichen das buntgestickte Gewand des Lichtes an. Höre dann auf den süßen, den wundersamen Ton der Stimme, die vom Throne Deines Herrn kommt, des Unerreichbaren, des Höchsten. Entschleiere Dein Angesicht, offenbare die Schönheit der schwarzäugigen Jungfrau und lasse nicht zu, daß die Diener Gottes des Lichtes Deines strahlenden Antlitzes beraubt sind. Gräme Dich nicht, wenn du die Seufzer der Erdenbewohner oder die Klage der Himmelsbewohner hörst. Überlasse sie dem Verderben im Staube des Untergangs. Lasse sie zum Nichtsein zurückfallen, da die Flamme des Hasses in ihrer Brust brennt. Dann stimme im Angesicht der Völker auf Erden und im Himmel mit wohlklingender Stimme den Lobgesang des Gedenkens Dessen an, der der König der Namen und Eigenschaften Gottes ist. So haben Wir Dein Schicksal bestimmt, und wohl sind Wir imstande, Unsere Absicht auszuführen.

129:9 [247] Hüte Dich, die Du das innerste Wesen der Reinheit bist, daß Du Dich nicht Deines Kleides strahlender Herrlichkeit entäußerst. Nein, schmücke Dich im Reiche der Schöpfung mehr und mehr mit den unzerstörbaren Gewändern Deines Gottes, damit sich durch Dich das berückende Abbild des Allmächtigen in allem Erschaffenen spiegele und sich die Gnade Deines Herrn in der Fülle ihrer Macht über die ganze Schöpfung ergieße.

129:10 Wenn Du bei jemandem den Duft der Liebe Deines Herrn verspürst, so opfere Dich für ihn, denn dafür haben Wir Dich erschaffen, und mit diesem Ziel haben Wir seit unvordenklichen Zeiten in Gegenwart der Schar Unserer Wohlbegünstigten einen Bund mit Dir geschlossen. Sei nicht ungeduldig, wenn die Blinden im Herzen die Pfeile ihres eitlen Wahns auf Dich schießen. Überlasse sie sich selbst, denn sie folgen den Einflüsterungen der Bösen.

129:11 Rufe laut vor den Blicken der Bewohner von Himmel und Erde: Ich bin die Himmelsdienerin, das Reis, das vom Geiste Bahás gezeugt ward. Mein Heim ist die Wohnstatt Seines Namens, der Allherrliche. Vor den Scharen der Höhe wurde Ich mit dem Schmuck Seiner Namen geschmückt. Ich war in den Schleier unverletzlicher Sicherheit gehüllt und verborgen vor den Augen der Menschen. Mich dünkt, Ich hörte eine Stimme von göttlicher, unvergleichlicher Lieblichkeit rechts des Gottes der Barmherzigkeit hervorgehen, und siehe, das ganze Paradies ward erregt und bebte vor Mir aus Sehnsucht, ihre Laute zu vernehmen und die Schönheit Dessen zu erblicken, der sie vernehmen ließ. So haben Wir auf dieser leuchtenden Tafel in der wohlklingendsten Sprache die Verse offenbart, die die Zunge der Ewigkeit im Qayyúmu'l-Asmá' zu äußern bewegt wurde.

129:12 Sprich: Er verordnet kraft Seiner Herrschaft, was Ihm gefällt, und Er tut nach Seinem eigenen Befehl, was Er will. Er darf nicht nach dem gefragt werden, was Ihm zu verordnen beliebt. Er ist in Wahrheit der Unbeschränkte, der Allmachtvolle, der Allweise.

129:13 Die nicht an Gott glauben und sich gegen Seine Herrschaft auflehnen, sind hilflose Opfer ihrer verderbten Neigungen und Begierden. Sie werden zu ihrer Wohnstatt im Höllenfeuer zurückkehren: Elend ist die Wohnstatt der Verneiner!




130

130:1 [248] Sei freigebig im Glück und dankbar im Unglück. Sei des Vertrauens deines Nächsten wert und schaue hellen und freundlichen Auges auf ihn. Sei ein Schatz dem Armen, ein Mahner dem Reichen, eine Antwort auf den Schrei des Bedürftigen, und halte dein Versprechen heilig. Sei gerecht in deinem Urteil und behutsam in deiner Rede. Sei zu keinem Menschen ungerecht und erweise allen Sanftmut. Sei wie eine Lampe für die, so im Dunkeln gehen, eine Freude den Betrübten, ein Meer für die Dürstenden, ein schützender Port für die Bedrängten, Stütze und Verteidiger für das Opfer der Unterdrückung. Laß Lauterkeit und Redlichkeit all dein Handeln auszeichnen. Sei ein Heim dem Fremdling, ein Balsam dem Leidenden, dem Flüchtling ein starker Turm. Sei dem Blinden Auge und ein Licht der Führung für den Fuß des Irrenden. Sei ein Schmuck für das Antlitz der Wahrheit, eine Krone für die Stirn der Treue, ein Pfeiler im Tempel der Rechtschaffenheit, Lebenshauch dem Körper der Menschheit, ein Banner für die Heerscharen der Gerechtigkeit, ein Himmelslicht am Horizont der Tugend, Tau für den Urgrund des Menschenherzens, eine Arche auf dem Meer der Erkenntnis, eine Sonne am Himmel der Großmut, ein Stein im Diadem der Weisheit, ein strahlendes Licht am Firmament deiner Zeitgenossen, eine Frucht am Baume der Demut.




131

131:1 [249] Die Feder des Altehrwürdigen Königs gedenkt der Geliebten Gottes unaufhörlich. Einmal entströmen Seiner Feder Fluten der Gnade, ein andermal ward durch ihre Bewegung Gottes klares Buch offenbart. Er ist Der, dem sich niemand vergleichen, mit dessen Äußerung der sterbliche Mensch niemals wetteifern kann. Seit Ewigkeit nimmt Er den Thron der Überlegenheit und Macht ein, Er, von dessen Lippen Ratschläge kamen, die die Bedürfnisse der ganzen Menschheit befriedigen können, Ermahnungen, die ihr nur nützen können.

131:2 Der eine, wahre Gott ist Mein Zeuge, und Seine Geschöpfe werden es bestätigen, daß Ich Mir keinen Augenblick gestattet habe, vor den Augen der Menschen verborgen zu sein, noch willens war, Meine Person vor ihrem Unrecht zu schützen. Vor den Augen aller Menschen habe Ich Mich erhoben und ihnen geboten, Meinen Willen zu tun. Mein Ziel ist kein anderes als die Besserung der Welt und die Ruhe ihrer Völker. Die Wohlfahrt der Menschheit, ihr Friede und ihre Sicherheit sind unerreichbar, wenn und ehe nicht ihre Einheit fest begründet ist. Diese Einheit kann so lange nicht erreicht werden, als die Ratschläge, die die Feder des Höchsten offenbart hat, unbeachtet übergangen werden.

131:3 Die Macht der Worte, die Er äußert, kann das ganze Menschengeschlecht mit dem Lichte der Einheit erleuchten. Die Erwähnung Seines Namens kann die Herzen aller Menschen entflammen und die Schleier zwischen ihnen und Seiner Herrlichkeit verbrennen. Jede gerechte Tat ist mit einer Kraft versehen, die den Staub über den Himmel der Himmel emporheben kann. Sie kann jede Fessel sprengen und hat die Macht, die Kraft zu erneuern, die sich verbraucht hat und dahinschwand. ...

131:4 Sei rein, o Volk Gottes, sei rein; sei rechtschaffen, sei rechtschaffen. ... Sprich: o Volk Gottes! Was den Sieg der ewigen Wahrheit verbürgt - Gottes Heerscharen und Helfer auf Erden - ist in den heiligen Büchern und Schriften verzeichnet und so klar, so offenkundig wie die Sonne. Diese Scharen sind solche gerechten Taten, solches Betragen, ein solcher Charakter, wie sie in Seinen Augen annehmbar sind. Wer sich an diesem Tage erhebt, um Unserer Sache zu helfen, und die Heerscharen einer rühmlichen Wesensart und eines aufrechten Verhaltens zu seiner Hilfe herbeiruft, wird mit dieser Tat sicherlich die ganze Welt beeinflussen.




132

132:1 [250] Wenn der eine, wahre Gott - gepriesen sei seine Herrlichkeit - sich den Menschen offenbart, verfolgt Er das Ziel, die Edelsteine ans Licht zu bringen, die in den Gesteinsadern ihres wahren inneren Selbstes verborgen liegen. Daß den verschiedenen Gemeinschaften der Erde und den mannigfaltigen religiösen Glaubenssystemen niemals erlaubt sein sollte, feindselige Gefühle unter den Menschen zu nähren, gehört an diesem Tage zum Wesen des Glaubens Gottes und Seiner Religion. Diese Grundsätze und Gesetze, diese fest begründeten, machtvollen Systeme entspringen einer einzigen Quelle und sind die Strahlen desselben Lichtes. Daß sie voneinander abweichen, ist den unterschiedlichen Erfordernissen der Zeitalter zuzuschreiben, in denen sie verkündet wurden.

132:2 Rüste dich, o Volk Bahás, in dem Bemühen, den Sturm religiösen Haders, der die Völker der Erde erregt, zum Schweigen zu bringen und jede Spur davon zu tilgen. Erhebe dich aus Liebe zu Gott und zu denen, die Ihm dienen, um dieser höchst erhabenen und bedeutungsvollen Offenbarung beizustehen. Religiöser Fanatismus und Haß sind ein weltverzehrendes Feuer, dessen Gewalt niemand löschen kann. Nur die Hand göttlicher Macht kann die Menschen von dieser verheerenden Plage erlösen. ...

132:3 [251] Das Wort Gottes ist eine Lampe, deren Licht der Satz ist: ihr seid die Früchte eines Baumes und die Blätter eines Zweiges. Verkehrt miteinander in inniger Liebe und Eintracht, in Freundschaft und Verbundenheit. Er, die Sonne der Wahrheit, bezeugt Mir: So machtvoll ist das Licht der Einheit, daß es die ganze Erde erleuchten kann. Der eine, wahre Gott, der alle Dinge kennt, bezeugt die Wahrheit dieser Worte.

132:4 Bemüht euch, daß ihr diese überragende, diese höchst erhabene Stufe erreicht, die Stufe, welche der ganzen Menschheit die Gewähr für Schutz, und Sicherheit bieten kann. Dieses Ziel überragt jedes andere Ziel, dieses Streben ist der Fürst allen Strebens. Solange jedoch die dichten Wolken der Unterdrückung, die die Sonne der Gerechtigkeit verdunkeln, nicht vertrieben sind, kann man die Herrlichkeit dieser Stufe schwerlich vor den Augen der Menschen enthüllen. ...

132:5 O Volk Bahás! Verkehrt mit allen Menschen im Geiste der Freundlichkeit und Verbundenheit. Wenn ihr um eine bestimmte Wahrheit wißt, wenn ihr ein Juwel besitzt, das anderen versagt ist, so teilt es ihnen mit in einer Sprache höchster Liebenswürdigkeit und besten Willens. Wenn es angenommen wird und seinen Zweck erfüllt, ist euer Ziel erreicht. Wenn jemand es zurückweist, überlaßt ihn sich selbst und bittet Gott, ihn zu führen. Hütet euch, daß ihr ihn nicht unfreundlich behandelt. Eine freundliche Zunge ist ein Magnet für die Menschenherzen. Sie ist das Brot des Geistes, sie kleidet die Worte in Bedeutung, sie ist der Lichtquell der Weisheit und des Verstehens. ...




133

133:1 [252] Die Gesetze Gottes wurden vom Himmel Seiner erhabensten Offenbarung herabgesandt. Alle müssen sie sorgfältig befolgen. Die höchste Auszeichnung des Menschen, sein wahrer Fortschritt und sein Endsieg waren immer von den Gesetzen Gottes abhängig und werden es weiter sein. Wer die Gebote Gottes befolgt, wird ewige Glückseligkeit gewinnen.

133:2 Eine zweifache Verpflichtung ruht auf dem, der den Tagesanbruch der Einheit Gottes erkannt und die Wahrheit Dessen, der die Manifestation Seiner Einzigkeit ist, anerkannt hat. Die erste ist Festigkeit in Seiner Liebe, solche Festigkeit, daß ihn weder das Geschrei des Feindes noch die Anmaßung des Anmaßenden davon abbringen können, sich an Ihn, die Ewige Wahrheit, zu halten - eine Festigkeit, die jenen keinerlei Beachtung schenkt. Die zweite ist die genaue Befolgung der Gesetze, die Er vorgeschrieben hat - Gesetze, die Er den Menschen immer gegeben hat und weiterhin geben wird, Gesetze, durch die Wahrheit von Falschheit unterschieden und gesondert werden kann.




134

134:1 Die erste, vornehmste den Menschen vorgeschriebene Pflicht nächst der Anerkennung Dessen, der die Ewige Wahrheit ist, ist die Pflicht der Standhaftigkeit in Seiner Sache. Halte dich daran und gehöre zu denen, deren Sinn fest auf Gott gerichtet und gegründet ist. Keine Tat, wie verdienstvoll sie auch sei, läßt sich jemals mit der Standhaftigkeit vergleichen. Sie ist der König aller Taten, und dein Herr, der Allerhöchste, der Machtvollste, wird dies bezeugen. ...

134:2 Die göttlichen Tugenden und Eigenschaften sind alle klar und offenbar; sie wurden in allen heiligen Büchern erwähnt und beschrieben. Unter ihnen sind Vertrauenswürdigkeit, Wahrhaftigkeit, Reinheit des Herzens in der Zwiesprache mit Gott, Langmut Ergebenheit in alles, was der Allmächtige verordnet, Zufriedenheit mit allem, was sein Wille bestimmt, Geduld, ja Dankbarkeit inmitten von Leiderfahrungen und vollkommenes Vertrauen auf Ihn in allen Lebenslagen. Nach Gottes Werturteil zählen diese Tugenden zu den höchsten und lobenswertesten aller Taten. Alle anderen Taten sind zweitrangig, diesen nachgeordnet, und werden es immer bleiben. ...

134:3 Der Geist, der des Menschen Herz belebt, ist die Erkenntnis Gottes, und sein wahrer Schmuck ist die Anerkennung der Wahrheit, daß »Er tut, was Er will, und verordnet, was Ihm gefällt.«1 Sein Gewand ist die Gottesfurcht und seine Vollkommenheit die Standhaftigkeit in Seinem Glauben. So unterweist Gott jeden, der Ihn sucht. Er, wahrlich, liebt den, der sich Ihm zuwendet. Es gibt keinen Gott außer Ihm, dem Vergebenden, dem Großmütigsten. Aller Lobpreis sei Gott, dem Herrn aller Welten.
1 vgl. Qur'án 2:154, 14:28, 22:15, 22:19



135

135:1 [253] O Buchstabe des Lebendigen! Gottes Ohr hat deinen Ruf vernommen, und seine Augen haben dein geschriebenes Bittgesuch gesehen. Er ruft dich von seinem Thron der Herrlichkeit und offenbart dir die Verse, die von Ihm, dem Helfer in Gefahr, dem Selbstbestehenden, herabgesandt wurden.

135:2 Selig bist du, weil du den Götzen des Selbstes und des leeren Trugs vernichtet und den Schleier eitlen Wahns durch die Kraft und Macht deines Herrn, des höchsten Beschirmers, des Allmächtigen, des einzig Geliebten, zerrissen hast. Du bist in Wahrheit zu den Buchstaben zu zählen, die jeden anderen Buchstaben übertreffen. Darum hat Gott dich auserwählt durch die Zunge deines Herrn, des Báb, dessen Antlitz mit seinem Glanz die ganze Schöpfung umhüllt und weiterhin umhüllen wird. Danke dem Allmächtigen und verherrliche seinen Namen, weil Er dir geholfen hat, eine Sache zu erkennen, die die Herzen aller in den Himmeln und auf Erden erzittern ließ, die die Bewohner der Reiche der Schöpfung und der Offenbarung aufschreien ließ, durch welche die verborgenen Geheimnisse in der Menschen Brust erforscht und geprüft worden sind.

135:3 [254] Dein Herr, der Höchste,1 richtet aus seinem Reiche der Herrlichkeit diese Worte an dich: Groß ist die Seligkeit, die deiner harrt, o Buchstabe des Lebendigen, denn du hast wahrhaft an Mich geglaubt, du hast dich geweigert, Mir vor den himmlischen Heerscharen Schande zu bereiten, hast dein Versprechen erfüllt, den Schleier leeren Trugs von dir geworfen und deinen Blick fest auf den Herrn, deinen Gott, gerichtet, den Herrn des Unsichtbaren und des sichtbaren, den Herrn des vielbesuchten Tempels. Ich bin sehr zufrieden mit dir, weil Ich dein Angesicht lichtstrahlend fand an dem Tage, da die Gesichter trüb und finster wurden.
1 der Báb

135:4 Sprich: O Volk des Bayán! Haben Wir euch nicht in allen Unseren Sendschreiben und in allen Unseren verborgenen Schriften ermahnt, nicht eueren üblen Leidenschaften und verderbten Neigungen zu folgen, sondern euere Augen auf den Schauplatz höchster Herrlichkeit zu richten an dem Tage, da die Mächtigste Waage aufgestellt wird, dem Tage, da die süßen Weisen des Geistes Gottes von der Rechten des Thrones eueres Herrn erklingen, des allmächtigen Beschützers, des Allmachtvollen, des Heiligen der Heiligen? Haben Wir euch nicht verboten, euch an das zu halten, was euch ausschlösse von der Manifestation Unserer Schönheit in ihrer nachfolgenden Offenbarung, seien es die Verkörperungen der Namen Gottes und all ihrer Herrlichkeit oder die Enthüllungen seiner Eigenschaften und ihrer Herrschaft? Seht, wie ihr, sobald Ich Mich offenbarte, Meine Wahrheit zurückwieset, euch von Mir abwandtet und unter denen wart, die die Zeichen Gottes als Tand und Zeitvertreib betrachten!

135:5 [255] Bei Meiner Schönheit! An diesem Tage wird nichts von euch angenommen werden, auch wenn ihr fortfahrt, zu beten und euch vor Gott niederzuwerfen, solange die Ewigkeit seiner Herrschaft dauert, denn alle Dinge hängen von seinem Willen ab, und der Wert aller Taten ist durch seine Annahme und Sein Wohlgefallen bedingt. Das ganze Weltall ist nur eine Handvoll Lehm in seinem Griff. Nur wenn der Mensch Gott erkennt und liebt, wird sein Anruf an diesem Tage von Ihm erhört. Dies gehört zum Wesen seines Glaubens, so ihr es nur wüßtet!

135:6 Wollt ihr euch mit dem zufrieden geben, was wie Dunst in der Ebene ist, und auf das Meer verzichten, dessen Wasser nach dem Willen Gottes die Menschenseelen erquicken? Wehe euch, weil ihr die Großmut Gottes mit so Nichtigem und Verächtlichem vergolten habt! Ihr gehört wirklich zu denen, die Mich in Meiner früheren Offenbarung abgelehnt haben. Könnte euer Herz es doch begreifen!

135:7 Erhebt euch und sühnt unter den Augen Gottes für euere Pflichtvergessenheit gegen Ihn. Dies ist Mein Gebot an euch - würdet ihr doch auf Mein Gebot hören! Bei Meinem selbst! Weder das Volk des Qur'án noch die Anhänger der Thora oder des Evangeliums noch die irgendeines anderen Buches haben begangen, was euere Hände verübt haben. Ich selbst habe Mein ganzes Leben dafür eingesetzt, die Wahrheit dieses Glaubens zu verteidigen. Ich habe in allen Meinen Sendschreiben das Kommen seiner Offenbarung verkündet. Dennoch, kaum hatte Er sich in seiner Ihm folgenden Offenbarung enthüllt, angetan mit der Herrlichkeit Bahás und in das Gewand seiner Größe gekleidet, da empörtet ihr euch gegen Ihn, den höchsten Beschirmer, den selbstbestehenden. Hütet euch, o ihr Menschen! Schämt euch dessen, was Mir von eueren Händen auf dem Pfade Gottes widerfahren ist. Habt acht, daß ihr nicht zu denen gehört, die zurückwiesen, was aus dem Himmel von Gottes höchster Herrlichkeit auf sie herabgesandt wurde.

135:8 Dies, o Buchstabe des Lebendigen, sind die Worte, die dein Herr spricht und aus den Reichen der Höhe an dich richtet. Verkünde die Worte deines Herrn seinen Dienern, damit sie ihren Schlaf abschütteln und Vergebung erbitten von Gott, der sie geformt und gebildet und diese strahlendste, heiligste, deutlichste Offenbarung seiner Schönheit auf sie herabgesandt hat.




136 'aus dem Tablet an Khalíl'

136:1 [256] Sprich: Befreit euere Seelen, o Menschen, von der Knechtschaft des Selbstes, und läutert sie von aller Bindung an anderes als Mich. Meiner zu gedenken macht alle Dinge rein von Befleckung, könntet ihr es doch erkennen! Sprich : Wären alle erschaffenen Dinge völlig des Schleiers weltlicher Nichtigkeit und Begierde entkleidet, würde sie die Hand Gottes an diesem Tage allesamt mit dem Prachtgewand des »Er tut, was Er will, im Reiche der Schöpfung« schmücken und so das Zeichen seiner Herrschaft in allen Dingen offenbaren. Gepriesen sei darum Er, der höchste Herr über alles, der Allmächtige, der höchste Beschützer, der Allherrliche, der Machtvollsten!

136:2 Singe die Verse Gottes, o Mein Diener, die du empfangen hast, wie jene sie singen, die Ihm nahe sind, damit die süße deiner Weise deine eigene Seele entflamme und die Herzen aller Menschen anziehe. Wer zurückgezogen in seiner Kammer die von Gott offenbarten Verse spricht, wird erfahren, wie die Engel des Allmächtigen den Duft der Worte, die sein Mund ausspricht, überallhin verbreiten und das Herz jedes rechtschaffenen Menschen höher schlagen lassen. Mag er sich auch zunächst dieser Wirkung nicht bewußt werden, muß doch die Kraft der ihm gewährten Gnade früher oder später ihren Einfluß auf seine Seele üben. so sind die Geheimnisse der Offenbarung Gottes durch den Willen Dessen, der Urquell aller Macht und Weisheit ist, verfügt worden.

136:3 [257] O Khalíl! Gott ist Mein Zeuge! Obwohl Meine Feder sich ruhig über Mein Tablet bewegt, weint sie doch im Innersten und ist tief unglücklich. Auch die vor dem Throne brennende Lampe weint und seufzt um der Dinge willen, die die Altehrwürdige Schönheit von den Händen derer erlitt, die nur eine Schöpfung seines Willens sind. Gott selbst kennt und bezeugt die Wahrheit Meiner Worte. Kein Mensch, der sein Ohr von dem lauten Geschrei der Ungläubigen gereinigt hat und es allem Erschaffenen zuneigt, kann umhin, die Stimme ihres Klagens und Weinens über die Leiden zu hören, die Uns von den Händen Unserer Diener befallen haben, die nicht an Uns glauben und sich gegen Uns auflehnen. So haben Wir dir einen Schimmer des Leides enthüllt, das über Uns gekommen ist, damit du um Unsere Leiden weißt und geduldig deine Trübsale erträgst.

136:4 Erhebe dich, deinem Herrn zu allen Zeiten und unter allen Umständen beizustehen, und sei einer seiner Helfer. Ermahne sodann die Menschen, den Worten Gehör zu schenken, die der Geist Gottes auf dieser erleuchtenden, strahlenden Tafel geäußert hat. Sprich: Säet nicht die Saat der Zwietracht unter den Menschen, o Volk, und streitet nicht mit euerem Nächsten. Seid unter allen Umständen geduldig und setzt euer ganzes Vertrauen, euere Zuversicht auf Gott. Helft euerem Herrn mit dem Schwerte der Weisheit und der Rede. Dies, wahrlich, steht der Stufe des Menschen an. Davon abzugehen wäre Gottes, des höchsten Herrn aller, des Verherrlichten, unwürdig. Aber das Volk wurde irregeleitet und gehört wahrlich zu den Achtlosen.

136:5 [258] O Menschen, öffnet die Tore der Menschenherzen mit den Schlüsseln des Gedenkens an Den, der das Gedenken flottes und Urquell der Weisheit unter euch ist. Er hat auf der ganzen Welt die Herzen seiner Diener auserwählt und jedes zu einem Thron für die Offenbarung seiner Herrlichkeit gemacht. So heiligt sie denn von jeder Befleckung, damit ihnen das eingeprägt werde, wofür sie erschaffen wurden. Dies ist wahrlich ein Beweis der gütigen Gunst Gottes.

136:6 Veredelt euere Zunge durch Wahrhaftigkeit, o Menschen, und ziert euere Seele mit dem Schmuck der Ehrlichkeit. Hütet euch, o Menschen, daß ihr nicht gegen jemanden falsch seid. Seid Gottes Treuhänder unter seinen Geschöpfen und die Wahrzeichen seiner Großmut unter seinem Volke. Wer seinen Gelüsten und verderbten Neigungen folgt, geht in die Irre und vergeudet seine Mühe. Er gehört wahrlich zu den Verlorenen. strebt danach, o Menschen, daß euere Augen auf Gottes Barmherzigkeit gerichtet, daß euere Herzen auf sein wunderbares Gedenken eingestellt sind, daß euere Seelen zuversichtlich in seiner Gnade und Großmut ruhen und euere Füße den Pfad seines Wohlgefallens beschreiten. Das sind die Ratschläge, die Ich euch als Vermächtnis gebe. Wolltet ihr doch Meinen Ratschlägen folgen.




137

137:1 [259] Manche haben es als rechtmäßig betrachtet, das unverletzliche Eigentum ihres Nächsten anzutasten, und haben den ausdrücklichen, in Gottes Buch niedergelegten Befehl auf die leichte Schulter genommen. Unheil komme über sie und die Strafe Gottes, des Allmachtvollen, des Allmächtigen, suche sie heim! Bei Ihm, der über den Morgen der Heiligkeit leuchtet! Würde die ganze Erde in Silber und Gold verwandelt, so würde keiner, von dem man sagen kann, er sei wirklich in den Himmel des Glaubens und der Gewißheit aufgestiegen, sich dazu herablassen, dieses zu beachten oder gar danach zu greifen und es zu behalten. Wir haben schon früher auf diesen Gegenstand hingewiesen in Texten, die auf arabisch, in einer Sprache von erlesener Schönheit, offenbart sind. Gott ist Unser, Zeuge! Wer die Süße dieser Worte gekostet hat, wird niemals billigen, daß die von Gott gesetzten Grenzen überschritten werden, noch wird er seinen Blick auf irgendeinen außer seinem Vielgeliebten richten. Ein solcher Mensch wird mit seinem inneren Auge rasch erkennen, wie nichtig und verächtlich die Dinge dieser Welt allesamt sind, und wird seinen Sinn auf Höheres richten.

137:2 Sprich: Schämt euch, o ihr, die ihr euch die Liebenden der Altehrwürdigen Schönheit nennt! Seid ermahnt durch die Trübsale, die Er erlitten hat, und durch die Bürde der Qualen, die Er um Gottes willen ertrug. Laßt euch die Augen öffnen! Zu welchem Zweck hätte Er sich abgemüht, wenn die mannigfachen Prüfungen, die Er ertrug, schließlich in so verächtlichen Bekenntnissen und solch üblem Betragen enden sollten? Jeder Räuber, jeder Missetäter hat in den Tagen, die Meiner Offenbarung vorangingen, die gleichen Worte geäußert und die gleichen Taten begangen.

137:3 [260] Wahrlich, Ich sage: Neigt euer Ohr Meiner süßen Stimme und heiligt euch von der Befleckung durch euere üblen Leidenschaften und verderbten Wünsche. Wer im Heiligtum Gottes wohnt und den Ehrensitz ewiger Herrlichkeit einnimmt, wird sich weigern, selbst wenn er Hungers stürbe, die Hand widerrechtlich nach dem Eigentum seines Nächsten auszustrecken, wie niedrig und unwürdig dieser auch sei.

137:4 Die Absicht des einen, wahren Gottes bei seiner Selbstoffenbarung ist, die ganze Menschheit zu Wahrhaftigkeit und Aufrichtigkeit, zu Frömmigkeit und Vertrauenswürdigkeit, zu Entsagung und Ergebenheit in den Willen Gottes, zu Nachsicht und Güte, zu Ehrlichkeit und Weisheit aufzurufen. Sein Ziel ist es, jeden Menschen in den Mantel eines geheiligten Charakters zu kleiden und ihn mit der Zier heiliger, edler Taten zu schmücken.

137:5 Sprich: Habt Erbarmen mit euch selbst und eueren Mitmenschen, und laßt es nicht zu, daß die Sache Gottes - eine Sache, die unendlich erhaben ist über das innerste Wesen der Heiligkeit - durch den Makel euerer leeren Grillen, euerer unziemlichen und verderbten Einbildungen befleckt werde.




138

138:1 [261] Du siehst, o Gott des Erbarmens, Du, dessen Macht alles Erschaffene durchdringt, diese Deine Diener, Deine Knechte, wie sie des Tags nach dem Wohlgefallen Deines Willens das von Dir verordnete Fasten halten, sich beim ersten Morgengrauen erheben, Deinen Namen anzurufen und Dein Lob zu verherrlichen, voll Hoffnung, ihren Anteil an den guten Dingen zu erhalten, die in den Schatzkammern Deiner Gnade und Großmut verwahrt sind. Ich flehe zu Dir, o Du, der Du in Deinen Händen die Zügel der ganzen Schöpfung hältst, der Du das ganze Reich Deiner Namen und Eigenschaften im Griffe hast, vorenthalte Deinen Dienern an Deinem Tage nicht die belebenden Regenschauer aus den Wolken Deiner Barmherzigkeit und hindere sie nicht, ihren Teil aus dem Meere Deines Wohlgefallens zu nehmen.

138:2 Alle Atome der Erde bezeugen die Größe Deiner Kraft und Herrschaft, o mein Herr; und alle Zeichen des Universums beweisen die Herrlichkeit Deiner Würde und Macht. So hab Erbarmen, o Du höchster Herr über alles, Du König ewiger Tage, Du Herrscher über alle Völker, mit diesen Deinen Dienern, die sich an das Seil Deiner Gebote klammern und ihren Nacken beugen vor den Verkündungen Deiner Gesetze, die aus dem Himmel Deines Willens herabgesandt sind.

138:3 Sieh, o mein Herr, wie sie ihre Augen zum Morgen Deiner Güte heben, wie sie ihre Herzen auf die Meere Deiner Gunst richten, wie sie ihre Stimme senken vor den Tönen Deiner lieblichsten Stimme, die von der allerhöchsten Stufe in Deinem Namen, der Allherrliche, ruft. Hilf Du Deinen Geliebten, o mein Herr, die alles aufgaben, um zu erhalten, was Du besitzest, ihnen, die von Prüfungen und Leiden umgeben sind, weil sie der Welt entsagt und ihre Liebe auf Dein Reich der Herrlichkeit gerichtet haben. Ich flehe Dich an, o mein Herr, beschütze sie vor den Angriffen ihrer üblen Leidenschaften und Begierden, und hilf ihnen, das zu erlangen, was ihnen in dieser und der nächsten Welt nützen wird.

138:4 [262] Ich bitte Dich, o mein Herr, bei Deinem verborgenen, Deinem kostbaren Namen, der laut durch das Reich der Schöpfung ruft und alle Völker zu dem Baume lädt, über den es kein Hinausgehen gibt, zum Thron allüberragender Herrlichkeit, überschütte uns und Deine Diener mit den Regenströmen Deiner Barmherzigkeit, damit sie uns von allem Gedenken außer an Dich reinigen und uns den Küsten des Meeres Deiner Gnade nahebringen. Verordne, o Herr, durch Deine erhabenste Feder, was unsere Seelen unsterblich macht im Reiche der Herrlichkeit, was unsere Namen fortbestehen läßt in Deinem Königreiche, was unser Leben in den Schatzkammern Deines Schutzes, unsere Körper in der Burg Deiner unverletzlichen Beständigkeit bewahren wird. Mächtig bist Du über alle Dinge, seien sie vergangen oder zukünftig. Es gibt keinen Gott außer Dir, dem allmächtigen Beschirmer, dem Selbstbestehenden.

138:5 Du siehst, o mein Herr, unsere flehenden Hände zu Deiner Gunst und Großmut erhoben. Gewähre, daß sie mit den Schätzen Deiner Güte und Freigebigkeit gefüllt werden. Vergib uns, unseren Vätern und unseren Müttern, und erfülle, was wir vom Meere Deiner Gnade und göttlichen Freigebigkeit ersehnen. Nimm, o Geliebter unserer Herzen, alle unsere Werke auf Deinem Pfade an. Du bist wahrlich der Machtvollste, der Erhabenste, der Unvergleichliche, der Eine, der Vergebende, der Gnädige.




139 'aus dem Tablet an Nabíl-i-Azam (Mullá Muhammad-i-Zarandí)'

139:1 [263] O Nabíl-i-Azam,1 schenke der Stimme des Altehrwürdigen der Tage, die dich aus dem Reich seines allherrlichen Namens ruft, ein aufmerksames Ohr. Er ist es, der nun aus den Reichen der Höhe und im innersten Wesen alles Erschaffenen verkündet: »Wahrlich, Ich bin Gott, es gibt keinen Gott außer Mir. Ich bin es, der von Ewigkeit her Quell aller Herrschaft und Macht war, der durch alle Ewigkeit fortfahren wird, sein Königtum zu besitzen und seinen Schutz allem Erschaffenen zu gewähren. Mein Beweis ist die Größe Meiner Macht und Meiner Herrschaft, die die ganze Schöpfung umfaßt.« ...
1 Beiname Mullá Muhammad-i-Zarandís, des Verfassers eines Buches über die frühen Tage der Bahá'í-Offenbarung: »The Dawn-Breakers«

139:2 Gesegnet bist du, o Mein Name, weil du Meine Arche betreten hast, durch die Kraft Meiner erhabensten Macht und Herrschaft auf dem Meere der Herrlichkeit dahinfliegst und zu Meinen Begünstigten zählst, deren Namen der Finger Gottes niedergeschrieben hat. Du hast den Kelch, der in Wahrheit Leben ist, geleert, den Kelch aus den Händen dieses Jünglings, den die Manifestationen des Allherrlichen umkreisen und dessen strahlende Gegenwart die Morgenröten der Barmherzigkeit am Tage und zur Nachtzeit preisen.

139:3 Seine Herrlichkeit sei mit dir, denn du bist von Gott her zu Gott hingewandert und in die Mauern des Hofes unvergänglicher Pracht eingetreten - des Ortes, den der sterbliche niemals beschreiben kann. Dort hat der Hauch der Heiligkeit, erfüllt von der Liebe deines Herrn, deinen Geist in dir aufgerührt, und die Wasser des Verstehens haben den Makel des Fernseins und der Gottlosigkeit von dir abgewaschen. Du hast Einlaß gefunden in das Paradies des Gedenkens Gottes durch die Anerkennung Dessen, der die Verkörperung dieses Gedenkens unter den Menschen ist.

139:4 Sei Gott dankbar dafür, daß Er dir die Kraft gab, seiner Sache zu helfen, daß Er die Blumen des Wissens und Verstehens im Garten deines Herzens aufblühen ließ. so hat seine Gnade dich umgeben und die ganze Schöpfung umschlossen. Hüte dich davor, daß du dich durch irgend etwas betrüben lässest. Mache dich frei von aller Bindung an die eitlen Anspielungen der Menschen und wirf die zwecklosen und spitzfindigen Wortstreitereien derer von dir, die vor Gott wie von Schleiern verhüllt sind. Verkünde sodann, was der Größte Geist dir im Dienst an der Sache deines Herrn zu äußern eingeben wird, damit du die Seelen aller Menschen aufrüttelst und ihre Herzen diesem gesegnetsten, allherrlichen Hofe zuführest. ...

139:5 [264] Wisse, daß Wir die Herrschaft des Schwertes als Hilfe für Unsere Sache abgeschafft und an seiner Stelle die Macht eingesetzt haben, die aus der Rede des Menschen geboren ist. so haben Wir es kraft Unserer Gnade unwiderruflich bestimmt. Sprich: O Volk! Säe nicht die Saat der Zwietracht unter den Menschen, und stehe ab vom Streit mit deinem Nächsten; denn dein Herr hat die Welt und ihre Städte den Königen der Erde in Obhut gegeben und diese kraft der Herrschaft, die Er ihnen zu verleihen beliebte, zu Sinnbildern seiner eigenen Macht erkoren. Er hat es verschmäht, einen Anteil an der Herrschaft dieser Welt sich selbst vorzubehalten. Dies wird Er, die Ewige Wahrheit, bezeugen. Was Er sich vorbehielt, sind die Städte der Menschenherzen, damit Er sie von aller irdischen Befleckung rein mache und sie befähige, dem geheiligten Orte zu nahen, den die Hände der Ungläubigen niemals entweihen können. Öffne, o Volk, die Stadt des Menschenherzens mit dem Schlüssel deiner Rede. so haben Wir dir in vorbestimmtem Maße deine Pflicht verordnet.

139:6 Bei der Gerechtigkeit Gottes! Die Welt und ihre Nichtigkeiten, ihr Ruhm und alles, was sie an Freuden bieten kann, ist vor Gott so wertlos wie Staub und Asche, nein, noch viel verächtlicher. Könnten es die Menschenherzen doch begreifen! Reinige dich gründlich, o Volk Bahás, von der Verderbnis der Welt und allem, was ihr zugehört! Gott selbst ist Mein Zeuge! Die Dinge der Erde stehen euch schlecht an. Werft sie weg für jene, die nach ihnen verlangen, und richtet euere Augen fest auf diese heiligste, diese strahlendste Schau.

139:7 Was euch geziemt, ist die Liebe zu Ihm, der Manifestation seines Wesens, und die Befolgung all dessen, was Ihm beliebt, euch vorzuschreiben, wenn ihr es doch wüßtet!

139:8 Sprich: Laßt Wahrhaftigkeit und Höflichkeit euer Schmuck sein. Duldet nicht, daß ihr des Gewandes der Langmut und der Gerechtigkeit beraubt werdet, damit aus eueren Herzen die süßen Düfte der Heiligkeit über alles Erschaffene wehen. Sprich: Sei achtsam, o Volk Bahás, daß du nicht auf den Wegen jener wandelst, deren Worte sich von ihren Taten unterscheiden. Strebt, daß ihr fähig werdet, den Völkern der Erde Gottes Zeichen zu offenbaren und seine Gebote widerzuspiegeln. Laßt euere Taten Führung für die ganze Menschheit sein, denn bei den meisten Menschen, ob hoch oder niedrig, unterscheidet sich das Bekenntnis vom Verhalten. Durch euere Taten aber könnt ihr euch vor anderen auszeichnen. Durch sie kann der Glanz eueres Lichtes über die ganze Erde verbreitet werden. Glücklich ist der Mensch, der Meinen Rat beachtet und die Gebote hält, die Er, der Allwissende, der Allweise, gegeben hat.




140

140:1 [265] O Muhammad-Alí! Groß ist die Glückseligkeit, die deiner harrt, weil du dein Herz mit der Liebe zu deinem Herrn, dem Allherrlichen, dem Allgepriesenen, geschmückt hast. Wer heute diese Stufe erreicht, dem wird alles Gute zuteil.

140:2 Schenke der Demütigung, der die Geliebten Gottes an diesem Tage unterworfen sind, keine Beachtung. Diese Demütigung ist der Stolz und der Ruhm aller zeitlichen Ehre und weltlichen Würde. Welche größere Ehre ist vorstellbar als die Ehre, die die Zunge des Altehrwürdigen der Tage verleiht, wenn Er seiner Geliebten in seinem Größten Gefängnis gedenkt? Der Tag naht, da die trennenden Wolken völlig verschwunden sein werden und das Licht der Worte: »Alle Ehre ist Gottes und derer, die Ihn lieben«, klar wie die sonne am Horizont des Willens des Allmächtigen erscheinen wird.

140:3 Alle Menschen, hoch oder niedrig, haben diese große Ehre gesucht und suchen noch immer nach ihr. Alle sind jedoch, als die Sonne der Wahrheit ihre Strahlen über die Welt ergoß, ihrer Wohltaten beraubt und wie durch einen Schleier von ihrer Herrlichkeit ausgeschlossen geblieben, außer denen, die sich am Seil der unfehlbaren Vorsehung des einen, wahren Gottes festhalten und in völliger Loslösung von allem außer Ihm ihr Angesicht seinem heiligen Hofe zuwenden.

140:4 Danke Ihm, der Sehnsucht aller Welten, daß Er dir diese hohe Ehre verliehen hat. Bald wird die Welt und alles, was in ihr ist, vergessen sein, und alle Ehre wird den Geliebten deines Herrn, des Allherrlichen, des Großmütigsten, gehören.




141

141:1 [266] Ein Buch ist in Wahrheit den Einsichtigen herabgesandt! Es gebietet den Menschen, Gerechtigkeit zu üben und rechtschaffen zu handeln, und verbietet ihnen, ihren verderbten Neigungen und sinnlichen Wünschen zu folgen - so die Menschenkinder aus ihrem tiefen Schlafe erweckt werden.

141:2 Sprich: O Menschen, befolgt, was euch auf Unseren Tafeln vorgeschrieben ist, und geht nicht den Trugbildern nach, die die Unheilstifter ersinnen, die Schlechtigkeiten begehen und sie Gott zuschreiben, dem Heiligsten, dem Allherrlichen, dem Erhabensten. Sprich: Wir haben es hingenommen, von Leiden und Kummer geprüft zu werden, damit ihr euch von allen irdischen Befleckungen heiligt. Warum weigert ihr euch dann, über Unsere Absicht in euerem Herzen nachzudenken? Bei der Gerechtigkeit Gottes! Wer über die Trübsale nachdenkt, die Wir erleiden, dessen Seele wird wahrlich vor Kummer vergehen. Dein Herr selbst bezeugt die Wahrheit Meiner Worte. Wir haben die Last aller Trübsale ertragen, um euch von aller irdischen Verderbnis zu heiligen, und dennoch seid ihr gleichgültig.

141:3 [267] Sprich: Es geziemt sich für jeden, der sich an den Saum Unseres Gewandes hält, unbefleckt zu sein von allem, was die himmlischen Heerscharen verabscheuen. So wurde es von deinem Herrn, dem Allherrlichen, in diesem seinem deutlichen Sendschreiben bestimmt. Sprich: Wollt ihr Meine Liebe verschmähen und begehen, was Mein Herz grämt? Was ist es, das euch zu verstehen hindert, was euch von Ihm, dem Allwissenden, dem Allweisen, offenbart ist?

141:4 Wahrlich, Wir sehen euere Taten. Wenn Wir von ihnen den süßen Duft der Reinheit und Heiligkeit verspüren, werden Wir euch ganz gewiß segnen. Dann werden die Paradiesbewohner euch Lob zollen und euere Namen verherrlichen unter denen, die Gott nahe gekommen sind.

141:5 Halte dich fest am Saum des Gewandes Gottes, und erfasse mit festem Griff sein Seil, ein Seil, das niemand zerreißen kann. Hüte dich, daß dich nicht der Lärm derer, die diese Größte Verkündigung zurückweisen, davon abhalte, deinen Vorsatz auszuführen. Verkünde, was dir in diesem Sendschreiben vorgeschrieben wurde, und sollten auch alle Menschen wider dich aufstehen. Dein Herr ist wahrlich der Allbezwingende, der unfehlbare Beschützer.

141:6 Meine Herrlichkeit sei mit dir und mit denen Meiner Geliebten, die sich dir zugesellen. Dies sind wahrlich die, um die es gut stehen wird.




142 'Sendschreiben an Alí'

142:1 [268] Ich schwöre bei der Schönheit des Vielgeliebten! Dies ist die Barmherzigkeit, die die ganze Schöpfung umschlossen hat, der Tag, da Gottes Gnade alle Dinge durchdrungen und erfüllt hat. O 'Alí! Die Lebenswasser Meiner Barmherzigkeit stürzen in Strömen hernieder, und Mein Herz schmilzt dahin in der Glut Meiner zarten Liebe. Noch nie habe Ich Mich mit den Leiden abfinden können, die Meine Geliebten befallen, oder mit einer sorge, die ihre Herzensfreude trüben könnte.

142:2 Wann immer Mein Name »der Allbarmherzige« erfuhr, daß einer Meiner Geliebten ein Wort hauchte, das Meinem Willen zuwider ist, kehrte er kummervoll und untröstlich zu seiner Wohnstatt zurück, und wann immer Mein Name »der Verbergende« entdeckte, daß einer Meiner Anhänger Schmach oder Demütigung über seinen Nächsten brachte, ging er gleichermaßen bekümmert und traurig heim in seine Gemächer der Herrlichkeit, um dort in schmerzlicher Klage zu weinen und zu trauern. Und wenn Mein Name »der Immervergebende« bemerkte, daß einer Meiner Freunde eine Übertretung beging, wehklagte er in großer Pein, fiel von Schmerz überwältigt nieder in den Staub und ward von einer Schar unsichtbarer Engel zu seinem Wohnsitz in den Reichen der Höhe getragen.

142:3 Bei Meinem Selbst, dem Wahren, o 'Alí!. Das Feuer, welches das Herz Bahás entflammt, ist stärker als das Feuer, das in deinem Herzen glüht, und seine Klage ist lauter als deine Klage. Wann immer jemand im Hofe seiner Gegenwart die Sünde eines anderen erwähnte, war Er, die Ewige Schönheit, so von Scham erfüllt, daß Er wünschte, Er könnte die Herrlichkeit seines Angesichts vor den Augen aller Menschen verbergen; denn Er hat zu allen Zeiten seinen Blick auf die Treue der Gläubigen gerichtet und selbst deren wesentliche Erfordernisse beobachtet.

142:4 [269] Als die Worte, die du geschrieben hast, in Meiner Gegenwart gelesen wurden, haben sie das Meer Meiner Treue in Mir wogen lassen, den Hauch Meiner Vergebung über deine Seele wehen, den Baum Meiner Güte dich überschatten und die Wolken Meiner Großmut ihre Gaben auf dich herabregnen lassen. Ich schwöre bei der Sonne, die über dem Horizonte der Ewigkeit strahlt. Ich trauere um dich in deinem Kummer und wehklage mit dir in deiner Trübsal. ... Ich bezeuge die Dienste, die du Mir geleistet, und die mannigfachen Leiden, die du um Meinetwillen ertragen hast. Alle Atome der Erde erklären Meine Liebe zu dir.

142:5 Der Ruf, den du erhoben hast, o 'Alí, ist in Meinen Augen höchst willkommen. Verkünde Meine Sache mit deiner Feder wie mit deiner Zunge. Rufe laut und lade die Menschen vor Ihn, den höchsten Herrn aller Welten, mit solchem Eifer und solcher Inbrunst, daß alle Menschen durch dich entflammt werden.

142:6 Sprich: O mein Herr, mein über alles Geliebter, Du Triebkraft meiner Taten, Du Leitstern meiner Seele, Du Stimme, die in meinem innersten sein ruft, Du Ziel der Anbetung meines Herzens! Preis sei Dir, daß Du mich befähigtest, Dir mein Angesicht zuzuwenden, daß Du meine Seele durch das Gedenken Deiner entflammtest und mir halfst, Deinen Namen zu verkünden und Dein Lob anzustimmen.

142:7 Mein Gott, mein Gott! Wäre niemand zu finden, der von Deinem Pfade abirrt, wie könnte dann das Banner Deiner Barmherzigkeit entfaltet oder die Fahne Deiner Gunst und Güte gehißt werden? Und würde kein Frevel verübt, was könnte Dich dann als den Verberger menschlicher Sünden, den Immervergebenden, den Allwissenden, den Allweisen, verkünden? Möge meine Seele ein Opfer für die Verfehlungen derer sein, die wider Dich fehlen, denn über solche Verfehlungen wehen die süßen Düfte der zarten Barmherzigkeit Deines Namens, der Mitleidige, der Allbarmherzige. Möge mein Leben für die Vergehen derer hingegeben sein, die sich wider Dich vergehen, denn durch sie wird der Hauch Deiner Gunst und der Duft Deiner Gnade den Menschen bewußt gemacht und unter ihnen verbreitet. Möge mein innerstes sein für die Sünden derer dargeboten sein, die wider Dich sündigen, denn durch solche Sünden wird bewirkt, daß sich die Sonne Deiner mannigfaltigen Gunstbeweise über dem Horizont Deiner Güte offenbart und die Wolken Deiner nieversagenden Vorsehung ihre Gaben auf die Wirklichkeit alles Erschaffenen herabregnen.

142:8 [270] Ich bin der, o mein Herr, der Dir die Menge seiner Übeltaten eingestand, der bekannte, was noch kein Mensch bekannt hat. Ich eilte, zu dem Meere Deiner Vergebung zu gelangen, und suchte Zuflucht unter dem Schatten Deiner Gnade und Gunst. Ich flehe zu Dir, o Du ewiger König, Du höchster Beschützer aller Menschen, gewähre, daß ich fähig werde zu verkünden, was die Herzen und Seelen der Menschen veranlaßt, sich in die grenzenlose Unermeßlichkeit Deiner Liebe aufzuschwingen und sich Deinem Geiste zu verbinden. Stärke mich durch die Macht Deiner Herrschaft, damit ich alles Erschaffene dem Tagesanbruch Deiner Erklärung, dem Quell Deiner Offenbarung zuwende. Hilf mir, o mein Herr, mich Deinem Willen völlig zu ergeben und mich aufzumachen, Dir zu dienen, denn ich schätze dieses irdische Leben nur wegen des einen Zieles, das Heiligtum Deiner Offenbarung und den Thron Deiner Herrlichkeit zu umkreisen. Du siehst mich, o mein Gott, losgelöst von allem außer Dir, demütig und Deinem Willen ergeben. Verfahre mit mir, wie es Dir gefällt, und wie es Deiner Erhabenheit und großen Herrlichkeit entspricht.

142:9 O 'Alí! Die Güte Dessen, der der Herr aller Welten ist, wurde dir gewährt und wird dir weiterhin zuteil. Wappne dich mit seiner Kraft und stärke und erhebe dich, seiner Sache zu helfen und seinen heiligen Namen zu preisen. Lasse deinen Mangel an menschlicher Gelehrsamkeit und dein Unvermögen, zu lesen und zu schreiben, dein Herz nicht betrüben. Der eine, wahre Gott hält die Tore seiner mannigfaltigen Gnade im mächtigen Griff seiner Gewalt. Er hat sie vor allen, die Ihm dienen, geöffnet und wird sie weiterhin vor ihnen auftun. Ich hoffe sehr, daß der Hauch göttlicher Süße zu allen Zeiten von den Auen deines Herzens derart über die ganze Welt getragen wird, daß seine Wirkungen sich in jedem Land zeigen. Er hat Macht über alle Dinge. Er ist wahrlich der Machtvollste, der Allherrliche, der Allmächtige.




143

143:1 [271] Gesegnet bist du, o Mein Diener, denn du hast die Wahrheit erkannt und dich von dem zurückgezogen, der den Allbarmherzigen zurückwies und im Mutterbuch als Gottloser verdammt wurde. Du aber wandle standhaft in der Liebe zu Gott, halte unerschütterlich an seinem Glauben fest und stehe Ihm bei durch die Kraft deiner Rede. so gebietet dir der Allbarmherzige, der in den Händen Seiner Unterdrücker Gefangenschaft leidet.

143:2 Wenn Trübsal um Meinetwillen über dich kommt, so rufe dir Meine Leiden und Nöte ins Bewußtsein und gedenke Meiner Verbannung und Gefangenschaft. so übertragen Wir auf dich, was auf Uns herniedergekommen ist von Ihm, dem Allherrlichen, dem Allweisen.

143:3 Bei Meinem Selbst! Der Tag naht, da Wir die Welt und alles, was in ihr ist, aufgerollt und eine neue Ordnung an ihrer statt ausgebreitet haben werden. Er, wahrlich, ist mächtig über alle Dinge.

143:4 Heilige dein Herz, damit du Meiner gedenkest, und reinige dein Ohr, damit du Meine Worte hörest. Wende dann dein Angesicht dem heiligen Orte zu, an dem der Thron deines Herrn, des Gottes der Barmherzigkeit, errichtet ist, und sprich: Preis sei Dir, o mein Herr, daß Du mich befähigst, die Manifestation Deiner selbst anzuerkennen, und mir hilfst, mein Herz dem Hofe Deiner Gegenwart, dem Ziel der Anbetung meiner Seele, zuzuwenden. Ich flehe zu Dir bei Deinem Namen, der die Himmel spaltete und die Erde bersten ließ, bestimme für mich, was Du für die bestimmt hast, die sich von allem außer Dir abgewandt und ihr Herz fest auf Dich gegründet haben. Gewähre, daß ich in Deiner Gegenwart auf dem Sitze der Wahrheit im Heiligtum der Herrlichkeit sitze. Mächtig bist Du zu tun, was Du willst. Es gibt keinen Gott außer Dir, dem Allherrlichen, dem Allweisen.




144

144:1 [272] Die Feder des Höchsten hat jedem die Pflicht auferlegt und vorgeschrieben, diese Sache zu lehren. ... Gott wird zweifellos jeden begeistern, der sich von allem außer Ihm loslöst, und Er wird die klaren Wasser der Weisheit und des Ausdrucks aus seinem Herzen quellen und überreich strömen lassen. Wahrlich, dein Herr, der Allbarmherzige, ist mächtig zu tun, was Er will, und Er verordnet, was Ihm gefällt. Würdest du über diese Welt nachdenken und erkennen, wie vergänglich die Dinge sind, die ihr zugehören, so würdest du keinen anderen Weg dem Weg des Dienstes für die Sache deines Herrn vorziehen. Niemand hätte die Macht, dich zu hindern, feierlich Seinen Lobpreis anzustimmen, selbst wenn alle Menschen wider dich aufstünden.

144:2 Gehe stets voran und sei beharrlich in seinem Dienst. sprich: O ihr Menschen! Der Tag, der euch in allen Schriften verheißen ward, ist nun gekommen. Fürchtet Gott und entzieht euch nicht der Erkenntnis Dessen, der der Sinn eueres Lebens ist. Eilt zu Ihm! Dies ist besser für euch als die Welt und alles, was in ihr ist. Könntet ihr es doch begreifen!




145

145:1 [273] Wenn ihr den Erniedrigten und Unterdrückten begegnet, wendet euch nicht verächtlich von ihnen ab, denn der König der Herrlichkeit wacht allezeit über ihnen und umgibt sie mit einer Zärtlichkeit, wie niemand sie ermessen kann außer jenen, die ihr Wünschen und Wollen im Willen eueres Herrn, des Gnädigen, des Allweisen, aufgehen ließen. O ihr Reichen auf Erden! Flieht nicht das Angesicht des Armen, der im Staube liegt, nein, handelt vielmehr wie ein Freund an ihm, und laßt euch von ihm die Geschichte des Leides berichten, mit dem Gottes unerforschlicher Ratschluß ihn heimgesucht hat. Bei der Gerechtigkeit Gottes! Während ihr euch ihm zugesellt, werden die himmlischen Heerscharen auf euch niederschauen. sie werden Fürbitte für euch tun, eueren Namen loben und euere Tat preisen. Gesegnet sind die Gebildeten, die sich nicht mit ihren Errungenschaften brüsten, und wohl steht es um die Rechtschaffenen, die die Sünder nicht verhöhnen, sondern deren Missetaten verschweigen, damit ihre eigenen Mängel vor den Augen der Menschen verborgen bleiben.




146

146:1 [274] Es ist Unser Wunsch und Verlangen, daß jeder von euch zu einem Quell alles Guten unter den Menschen und zu einem Beispiel der Aufrichtigkeit für die Menschheit werde. Hütet euch, daß ihr euch selbst nicht euerem Nächsten vorzieht. Richtet eueren Blick auf Ihn, den Tempel Gottes unter den Menschen. Er hat in Wahrheit sein Leben als Lösegeld für die Erlösung der Welt dargebracht. Er ist wahrlich der Allgütige, der Gnädige, der Höchste. Wenn es unter euch zu Meinungsverschiedenheiten kommt, seht Mich vor euerem Angesicht stehen und überseht gegenseitig euere Fehler um Meines Namens willen und als ein Zeichen euerer Liebe zu Meiner offenbaren, strahlenden Sache. Wir wünschen, euch allezeit in Freundschaft und Eintracht im Paradiese Meines Wohlgefallens miteinander verkehren zu sehen und aus eueren Taten den Duft der Freundlichkeit und Einigkeit, der Güte und Gemeinschaft zu verspüren. so rät euch der Allwissende, der Getreue. Wir werden immer mit euch sein. Wenn Wir den Duft euerer Gemeinschaft verspüren, wird sich Unser Herz gewiß freuen, denn nichts anderes kann Uns genügen. Dies bezeugt jeder wahrhaft Verstehende.




147

147:1 [275] Der Größte Name ist Mein Zeuge! Wie traurig, wenn an diesem Tage ein Mensch sein Herz an die vergänglichen Dinge dieser Welt hängte! Erhebt euch und haltet euch fest an die Sache Gottes. seid besonders liebevoll zueinander. Verbrennt, ganz um des Vielgeliebten willen, den Schleier des Selbstes mit der Flamme des unverlöschlichen Feuers, und frohen, lichtstrahlenden Angesichts gesellt euch zu euerem Nächsten. Ihr habt in jeder Hinsicht das Verhalten Dessen, der das Wort der Wahrheit unter euch ist, beobachtet. Ihr wißt sehr wohl, wie schwer es für diesen Jüngling ist zuzulassen, daß durch Ihn das Herz eines der Geliebten Gottes auch nur eine Nacht lang betrübt werde.

147:2 Das Wort Gottes hat das Herz der Welt in Brand gesetzt; wie bedauerlich, wenn ihr versäumt, euch an seiner Flamme zu entzünden! So Gott will, werdet ihr in dieser gesegneten Nacht die Nacht der Einheit sehen, euere Seelen miteinander verbinden und beschließen, euch mit dem Schmuck eines guten und lobenswerten Charakters zu schmücken. Laßt es euere Hauptsorge sein, den Gefallenen aus dem Sumpfe drohender Vernichtung zu retten und ihm zu helfen, den altehrwürdigen Glauben Gottes anzunehmen. Euer Betragen euerem Nächsten gegenüber sollte so sein, daß es deutlich die Zeichen des einen, wahren Gottes offenbart, denn ihr seid die ersten unter den Menschen, die durch seinen Geist erfrischt werden, die ersten, die Ihn anbeten und das Knie vor Ihm beugen, die ersten, die seinen Thron der Herrlichkeit umschreiten. Ich schwöre bei Ihm, der Mich offenbaren hieß, was Ihm gefiel! Die Bewohner der Reiche der Höhe kennen euch besser, als ihr euch selbst kennt. Wähnt ihr, diese Worte seien unnütz und leer? Hättet ihr doch die Fähigkeit, die Dinge wahrzunehmen, die euer Herr, der Allbarmherzige, sieht - Dinge, die eueren überragenden Rang beweisen, die Zeugnis für die Größe eueres Wertes ablegen, die die Erhabenheit euerer Stufe verkünden! Gott gewähre, daß euere Begierden und ungezügelten Leidenschaften euch nicht von dem fernhalten, was für euch verordnet wurde.




148 'aus dem Lawh-i-Salman'

148:1 [276] O Salmán! Alles, was die Weisen und Mystiker gesagt und geschrieben haben, ist noch nie über die Grenzen hinausgegangen, denen der endliche Verstand des Menschen unterworfen ist, noch können sie je hoffen, diese Grenzen zu überschreiten. Zu welchen Höhen sich der Verstand der erhabensten Menschen auch emporschwingen mag, wie groß die Tiefen auch seien, in die das gelöste, verstehende Herz einzudringen vermag - Verstand und Herz können niemals das Erzeugnis ihrer eigenen Vorstellungen, das Ergebnis ihrer eigenen Gedanken übersteigen. Die Meditationen des tiefsinnigsten Denkers, die Andachten des Heiligsten der Heiligen, die höchsten Äußerungen des Lobpreises durch menschliche Feder oder Zunge sind nur Abglanz dessen, was durch die Offenbarung des Herrn, ihres Gottes, in ihnen selbst erschaffen wurde. Wer in seinem Herzen über diese Wahrheit nachdenkt, wird bereitwillig zugeben, daß es Grenzen gibt, die kein menschliches Wesen je überschreiten kann. Jeder Versuch, der vom Anfang an, der keinen Anfang hat, gemacht wurde, sich von Gott ein Bild zu machen und Ihn zu erkennen, ist begrenzt durch die Gegebenheiten seiner eigenen Schöpfung - einer Schöpfung, die Er durch das Wirken seines Willens zu keinem anderen Ziel als für sich selbst ins Dasein gerufen hat. Unermeßlich erhaben ist Er über die Anstrengungen des Menschengeistes, sein Wesen zu erfassen, oder der menschlichen Zunge, sein Geheimnis zu beschreiben. Kein Band unmittelbaren Umgangs kann Ihn jemals an die Dinge binden, die Er erschaffen hat, noch können die dunkelsten, verhülltesten Andeutungen seiner Geschöpfe seinem Wesen gerecht werden. Durch seinen die ganze Welt durchdringenden Willen hat Er alles Erschaffene ins Dasein gerufen. Er ist und Er war immer in der altehrwürdigen Ewigkeit seines erhabenen, unteilbaren Wesens verhüllt und wird ewig in seiner unerreichbaren Majestät und Herrlichkeit verborgen bleiben. Alles, was im Himmel und auf Erden ist, kam durch sein Gebot ins Dasein, alles trat durch seinen Willen aus völligem Nichtsein in das Reich des Seins. Wie also kann das Geschöpf, das vom Worte Gottes gebildet wurde, die Wesensart Dessen begreifen, der der Altehrwürdige der Tage ist?




149

149:1 [277] Wenn sich ein Mensch an diesem Tage erhebt und in völliger Loslösung von allem, was in den Himmeln und auf Erden ist, Ihm, dem Tagesanbruch der heiligen Offenbarung Gottes, seine Liebe zuwendet, wird er wahrlich befähigt, durch die Kraft eines der Namen des Herrn, seines Gottes, alle erschaffenen Dinge zu unterwerfen. Wisse und sei gewiß, daß die Sonne der Wahrheit an diesem Tage einen Glanz über die Welt verbreitet hat, wie ihn vergangene Zeiten niemals sahen. O Menschen, laßt das Licht seiner Herrlichkeit auf euch scheinen und gehört nicht zu den Nachlässigen!




150

150:1 Wenn der Sieg naht, wird sich jeder als Gläubiger bekennen und unter den Schutz des Gottesglaubens eilen. Glücklich sind die, welche in den Tagen weltumfassender Prüfungen fest in der Sache Gottes stehen und sich weigern, von ihrer Wahrheit abzuweichen.




151

151:1 [278] O Ihr Nachtigallen Gottes! Befreit euch aus dem Dorngestrüpp des Elends und der Not und nehmt eueren Flug zum Rosengarten nie verblassender Pracht. O Meine Freunde, die ihr im Staube wohnt! Eilt hin zu euerer himmlischen Wohnstatt. Verkündet euch selbst die freudige Botschaft: »Er, der über alles Geliebte, ist gekommen! Er hat sich mit der Herrlichkeit der Offenbarung Gottes gekrönt und die Tore seines altehrwürdigen Paradieses vor den Augen der Menschen geöffnet.« Laßt alle Augen froh, laßt jedes Ohr beglückt sein, denn nun ist die Zeit, auf seine Schönheit zu blicken. Nun ist die rechte Zeit, auf seine Stimme zu hören. Verkündet jedem sehnsüchtig Liebenden: »Siehe, dein Vielgeliebter ist zu den Menschen gekommen!« Und den Boten des Königs der Liebe gebt die Kunde: »Seht, der Angebetete ist in der Fülle seiner Herrlichkeit erschienen!« O ihr Liebenden seiner Schönheit! Wandelt die Qual euerer Trennung von Ihm in die Freude ewiger Vereinigung und laßt die Süße seiner Gegenwart die Bitternis eueres Fernseins von seinem Hofe vertreiben.

151:2 Seht, wie die mannigfaltige Gnade Gottes, die aus den Wolken göttlicher Herrlichkeit herabströmt, an diesem Tage die Welt umfängt! Denn wo in vergangenen Tagen jeder Liebende nach seinem Geliebten flehte und suchte, ist es nun der Geliebte selbst, der alle ruft, die Ihn lieben, und sie einlädt, in seine Gegenwart zu kommen. Habt acht, daß ihr eine so kostbare Gunst nicht verliert, hütet euch, daß ihr ein so einzigartiges Zeichen seiner Gnade nicht herabwürdigt! Gebt die unzerstörbaren Wohltaten nicht preis und begnügt euch nicht mit Vergänglichem. Nehmt den Schleier hinweg, der eueren Blick trübt, und vertreibt die Dunkelheit, die euch umhüllt, damit ihr des Geliebten Antlitz in seiner reinen Schönheit erblickt, damit ihr schauet, was kein Auge je sah, und höret, was kein Ohr je vernahm.

151:3 [279] Höret auf Mich, ihr sterblichen Vögel Im Rosengarten unvergänglicher Pracht begann eine Blume zu blühen, mit der verglichen jede andere Blume nur ein Dorn ist und vor deren strahlender Herrlichkeit das wahre Wesen der Schönheit verblassen und vergehen muß, so erhebet euch und trachtet mit aller Begeisterung eueres Herzens, mit allem Verlangen euerer Seele, mit der ganzen Inbrunst eueres Willens und mit dem gesamten Bemühen eueres ganzen Seins danach, zum Paradiese seiner Gegenwart zu gelangen, und strebet danach, den Duft der nie verwelkenden Blume zu spüren, die süßen Düfte der Heiligkeit zu atmen und euer Teil an diesem Dufthauch himmlischer Herrlichkeit zu erlangen. Wer diesem Rate folgt, wird seine Ketten sprengen, wird die Hingabe seliger Liebe kosten, seines Herzens Sehnsucht erreichen und seine Seele in die Hand seines Geliebten geben. Er wird aus seinem Käfig ausbrechen und, dem Vogel des Geistes gleich, den Flug zu seinem heiligen, ewigen Neste nehmen.

151:4 Die Nacht folgt dem Tag und der Tag folgt der Nacht, und die Stunden und Augenblicke eueres Lebens kommen und gehen, aber keiner von euch ist bereit, sich nur einen Augenblick lang vom Vergänglichen zu lösen. Regt euch, damit die kurzen Augenblicke, die euch noch verbleiben, nicht zerrinnen und verloren gehen. Blitzschnell werden euere Tage vorüber sein, und euere Leiber werden in einem Bett von Staub zur Ruhe gelegt. Was könnt ihr dann noch vollbringen? Wie könnt ihr dann euer früheres Versagen sühnen?

151:5 Das ewige Licht leuchtet in seiner reinen Herrlichkeit. seht, wie es jeden vergänglichen Schleier verbrennt. O ihr Liebenden seines Lichtes, die ihr den Nachtfaltern gleicht! Trotzet jeder Gefahr, weiht euere Seele seiner verzehrenden Flamme. O ihr, die ihr nach Ihm dürstet! Legt jede irdische Neigung ab und eilt, eueren Geliebten zu umarmen. Eilt euch mit unvergleichlicher Freude, zu Ihm zu gelangen. Die Blume, die den Blicken der Menschen bisher verborgen war, ist eueren Augen enthüllt. Im offenen Glanze seiner Herrlichkeit steht Er vor euch. Seine Stimme fordert alle heiligen, geläuterten Wesen auf, zu kommen und mit Ihm vereint zu werden. Glücklich ist, wer sich dorthin wendet, und gut steht es um den, der das Licht eines so wunderbaren Antlitzes erreicht und schaut.




152 'aus dem Lawh-i-Ahmad'

152:2 [280] Dein Auge ist Mein Pfand,
laß den Staub eitler Lüste seine Klarheit nicht umwölken.
Dein Ohr ist Zeichen Meiner Großmut,
laß den Lärm unziemlicher Beweggründe es nicht von Meinem Worte,
das die ganze Schöpfung umfaßt, abkehren.
Dein Herz ist Meine Schatzkammer,
l aß die betrügerische Hand des Selbstes dir nicht die Perlen rauben, die Ich darin verwahre.
Deine Hand ist Sinnbild Meiner Güte,
hindere sie nicht, sich an Meine verwahrten, verborgenen Tafeln zu halten.
. .. Unverlangt habe Ich Meine Gnade auf dich herabströmen lassen, ungebeten habe Ich deinen Wunsch erfüllt. Obwohl du es nicht verdienst, habe Ich dich für Meine reichsten, Meine unschätzbaren Gunstbeweise ausersehen. ... O Meine Diener! Seid so ergeben und fügsam wie die Erde, damit aus dem Boden eueres seins die duftenden, heiligen, vielfarbenen Hyazinthen Meiner Erkenntnis aufblühen. Seid lodernd wie das Feuer, damit ihr die Schleier der Nachlässigkeit verbrennet und durch die belebende Kraft der Liebe Gottes die erstarrten, widerspenstigen Herzen zum Glühen bringt, seid leicht und ungehindert wie der Wind, damit ihr Zutritt zu den Bereichen Meines Hofes, Meines unverletzlichen Heiligtums, erlangt.




153 'aus dem Lawh-i-Ahmad'

153:1 [281] O verbannter und getreuer Freund! Lösche den Durst der Achtlosigkeit mit den geheiligten Wassern Meiner Gnade und vertreibe das Dunkel des Fernseins mit dem Morgenlichte Meiner göttlichen Gegenwart. Dulde nicht, daß die Stätte, in der Meine unsterbliche Liebe zu dir wohnt, durch die Tyrannei lüsterner Wünsche zerstört werde, und verdunkle die Schönheit des himmlischen Jünglings nicht mit dem Staub des Selbstes und der Leidenschaft. Kleide dich mit dem Wesen der Gerechtigkeit und lasse dein Herz niemanden fürchten außer Gott. Verdecke nicht den klaren Quell deiner Seele mit dem Dorngestrüpp eitler, zügelloser Neigungen, und halte den Strom des lebendigen Wassers nicht auf, der aus dem Born deines Herzens fließt, setze alle Hoffnung auf Gott und halte beharrlich fest an seiner unerschöpflichen Barmherzigkeit. Wer außer Ihm kann den Elenden reich machen, wer den Gefallenen aus seiner Erniedrigung befreien?

153:2 O Meine Diener! Würdet ihr die verborgenen, unermeßlichen Meere Meines unzerstörbaren Reichtums entdecken, so würdet ihr gewiß die Welt, ja, die ganze Schöpfung als ein Nichts ansehen. Laßt die Flamme des Suchens mit solchem Ungestüm in euerem Herzen brennen, daß ihr fähig werdet, euer höchstes, euer erhabenstes Ziel zu erreichen: die stufe, auf der ihr euerem Meistgeliebten nahen und euch mit Ihm vereinen könnt. ...

153:3 O Meine Diener! Laßt euere eitlen Hoffnungen, euere leeren Einbildungen nicht die Grundlagen eueres Glaubens an den allherrlichen Gott untergraben, denn solche Einbildungen sind den Menschen völlig unnütz und können ihre Schritte nicht auf den geraden Pfad lenken. Wähnt ihr, o Meine Diener, die Hand Meiner allumfassenden, Meiner schützenden, alles überragenden Herrschaft sei gefesselt, die Flut Meiner ewigen, unaufhörlichen, alles durchdringenden Barmherzigkeit sei gehemmt oder die Wolken Meiner erhabenen, unübertroffenen Gunstbeweise hätten aufgehört, ihre Gaben auf die Menschen niederzusenden?
[282]
Könnt ihr euch einbilden, die wunderbaren Werke, die Meine göttliche, unwiderstehliche Macht verkünden, wären zurückgezogen oder die Kraft Meines Willens und Meiner Absicht wäre davon abgehalten, die Geschicke der Menschheit zu lenken? Wenn es nicht so ist, warum habt ihr dann zu verhindern getrachtet, daß die unsterbliche Schönheit Meines heiligen, gütigen Antlitzes vor den Augen der Menschen enthüllt werde? Warum habt ihr euch bemüht, die Manifestation des allmächtigen, allherrlichen Seins zu hindern, den Glanz Ihrer Offenbarung über die Erde zu verbreiten? Wärt ihr gerecht in euerem Urteil, so würdet ihr bereitwillig anerkennen, daß die Wirklichkeiten aller erschaffenen Dinge trunken sind vor Freude über diese neue, diese wundersame Offenbarung, daß alle Atome der Erde leuchten im Glanz ihrer Herrlichkeit. Eitel und erbärmlich ist, was ihr euch eingebildet habt und noch einbildet!

153:4 Geht eueren Weg zurück, o Meine Diener, und neigt euer Herz Ihm zu, der der Urquell euerer Erschaffung ist. Macht euch frei von eueren üblen, verderbten Neigungen und eilt euch, das Licht des unauslöschlichen Feuers, das auf dem Sinai dieser geheimnisvollen, alles überragenden Offenbarung strahlt, in euch aufzunehmen. Verfälscht nicht das heilige, das allumfassende Urwort Gottes und versucht nicht, seine Heiligkeit zu entweihen oder seinen erhabenen Charakter herabzuwürdigen. O ihr Achtlosen! Obwohl die Wunder Meiner Barmherzigkeit alles Erschaffene, sichtbar und unsichtbar, umschließen, obwohl die Offenbarungen Meiner Gnade und Güte jedes Atom des Weltalls durchdringen, ist doch die Rute, mit der Ich die Bösen züchtigen kann, schrecklich, und die Heftigkeit Meines Zornes gegen sie ist furchtbar. Höret mit Ohren, die von Hoffart und irdischen Wünschen geheiligt sind, auf die Ratschläge, die Ich euch in Meiner Güte und Barmherzigkeit offenbare, und betrachtet mit eueren äußeren und inneren Augen die Beweise Meiner wunderbaren Offenbarung. ...

153:5 [283] O Meine Diener, beraubt euch nicht selbst des unvergänglichen, strahlenden Lichtes, das in der Lampe göttlicher Herrlichkeit leuchtet. Laßt die Flamme der Liebe Gottes hell in eueren strahlenden Herzen brennen. speist sie mit dem Öle göttlicher Führung, behütet sie im Schutze euerer Beständigkeit. Bewahrt sie unter der Glocke des Vertrauens und der Loslösung von allem außer Gott, damit das böse Geflüster der Gottlosen ihr Licht nicht verlösche. O Meine Diener! Meine heilige, Meine von Gott verordnete Offenbarung mag mit einem Meere verglichen werden, in dessen Tiefen zahllose Perlen von hohem Wert und unübertrefflichem Glanz verborgen sind. Es ist die Pflicht eines jeden Suchers, sich zu mühen und danach zu streben, die Küsten dieses Meeres zu erreichen, auf daß er entsprechend dem Eifer seines Suchens und seiner Anstrengungen an solchen Wohltaten teilhabe, wie sie in Gottes unabänderlichen, verborgenen Tafeln vorherbestimmt sind. Wenn niemand seine Schritte zu diesen Ufern lenken will, wenn alle säumen, keiner sich erhebt, keiner Ihn findet - kann man dann sagen, daß solches Versäumnis diesem Meere seine Macht raube oder seinen Reichtum im geringsten vermindere? Wie sinnlos, wie unwürdig sind die Einbildungen, die euer Herz erfunden hat und noch erfindet! O Meine Diener! Der eine, wahre Gott ist Mein Zeuge! Dieses größte, dieses unergründliche, wogende Meer ist euch nahe, erstaunlich nahe. Seht, es ist euch näher als euere Lebensader! Schnell wie mit einem Augenaufschlag könnt ihr, wenn ihr nur wollt, hingelangen und teilhaben an dieser unvergänglichen Gunst, dieser gottgegebenen Gnade, diesem unzerstörbaren Geschenk, dieser mächtigsten, unaussprechlich herrlichen Gnadengabe.

153:6 [284] O Meine Diener, könntet ihr begreifen, mit welchen Wundern Meiner Großmut und Freigebigkeit Ich euere Seelen betrauen will, ihr würdet euch in Wahrheit von der Bindung an alles Erschaffene lösen und wahre Erkenntnis eurer selbst gewinnen - eine Erkenntnis, die das gleiche ist wie das Begreifen Meines eigenen Seins. Ihr würdet euch von allem außer Mir unabhängig finden und würdet mit euerem inneren und äußeren Auge, klar wie die Offenbarung Meines strahlenden Namens, die Meere Meiner Güte und Freigebigkeit in euch wogen sehen. Laßt nicht zu, daß euere nichtigen Einbildungen, euere bösen Leidenschaften, euere Unaufrichtigkeit und Herzensblindheit den Glanz einer so erhabenen Stufe trüben oder ihre Heiligkeit beflecken. Ihr gleicht dem Vogel, der sich mit der Kraft seiner mächtigen Schwingen, mit rückhaltlosem, freudigem Vertrauen in die Unendlichkeit der Himmel aufschwingt, bis er unter dem Drang, seinen Hunger zu stillen, gierig zum Wasser und Staub der Erde unter ihm zurückkehrt und, in den Schlingen seines Verlangens verstrickt, sich außerstande sieht, seinen Flug zu den Reichen, aus denen er kam, wieder aufzunehmen. Machtlos, die Bürde abzuschütteln, die auf seinen beschmutzten Schwingen lastet, ist dieser Vogel, der bisher ein Himmelsbewohner war, nun gezwungen, eine Wohnstatt im Staube zu suchen. Darum, o Meine Diener, verunreinigt euere Schwingen nicht mit dem Lehm der Widerspenstigkeit und der eitlen Begier. Laßt nicht zu, daß der Staub des Neides und Hasses sie beflecke, damit ihr nicht gehindert werdet, euch in die Himmel Meiner göttlichen Erkenntnis aufzuschwingen.

153:7 [285] O Meine Diener! Durch Gottes Macht und Kraft, aus den Schätzen seiner Erkenntnis und Weisheit habe Ich die Perlen, die in den Tiefen seines ewigen Meeres verborgen lagen, ans Licht gebracht und euch offenbart. Ich habe die Himmelsdienerinnen geheißen, unter dem Schleier der Verborgenheit hervorzutreten, und habe sie mit Meinen Worten bekleidet, Worten von vollendeter Kraft und Weisheit. Ich habe überdies mit der Hand göttlicher Macht den erlesenen Wein Meiner Offenbarung entsiegelt und seinen heiligen, seinen verborgenen Moschusduft über alles Erschaffene verbreitet. Wer außer euch selbst ist schuld, wenn ihr es verschmäht, von einem so breiten Strom der höchsten, allumfassenden Gnade Gottes, von einer so hellen Offenbarung seiner strahlenden Barmherzigkeit beschenkt zu werden? ...

153:8 O Meine Diener! In Meinem Herzen leuchtet nichts als das unvergängliche Morgenlicht göttlicher Führung. Aus Meinem Munde geht nichts hervor als das Wesen der Wahrheit, die der Herr, euer Gott, offenbart. Folgt darum nicht eueren irdischen Wünschen, verletzt nicht das Bündnis Gottes und brecht nicht euer Gelübde für Ihn. Mit fester Entschlossenheit, mit der ganzen Liebe euerer Herzen, mit der vollen Kraft euerer Worte wendet euch Ihm zu und wandelt nicht auf den Wegen der Toren. Die Welt ist nur Schein, eitel und leer, ein bloßes Nichts, das der Wirklichkeit ähnelt. Hängt euere Liebe nicht an sie. Zerreißt nicht das Band, das euch mit euerem Schöpfer verbindet, und gehört nicht zu denen, die in die Irre gehen und von seinen Wegen abirren. Wahrlich, Ich sage, die Welt ist wie die Luftspiegelung in der Wüste, von der der Durstige wähnt, sie sei Wasser, und zu der er mit aller Kraft hinstrebt, bis er sie im Näherkommen als reine Sinnestäuschung erkennt. sie mag ferner mit dem leblosen Bild der Geliebten verglichen werden, das der Liebende sucht und findet, bis er es nach langem Suchen zu seinem größten Leidwesen als etwas erkennen muß, das ihn weder »nähren noch seinen Hunger stillen«1 kann.
1 Qur'án 88:8

153:9 O Meine Diener! Grämt euch nicht, wenn Gott in diesen Tagen und auf diesem Erdenrund Dinge verordnet und verkündet, die eueren Wünschen zuwiderlaufen, denn Tage seliger Freude und himmlischen Entzückens stehen euch sicherlich bevor. Welten, heilig und voll geistiger Herrlichkeit, werden vor eueren Augen enthüllt werden. Ihr seid von Ihm ausersehen, in dieser Welt und in der kommenden ihre Wohltaten und Freuden zu genießen und einen Anteil von ihrer stärkenden Gnade zu empfangen. Dies alles werdet ihr zweifellos erreichen.




154 'aus dem Lawh-i-Salman'

154:1 [286] Warne, o Salmán, die Geliebten des einen, wahren Gottes davor, die Reden und Schriften der Menschen mit einem zu kritischen Auge zu betrachten. Sie sollen sich diesen Reden und Schriften lieber im Geiste der Aufgeschlossenheit und liebevollen Wohlgesonnenheit zuwenden. Jene Menschen aber, die sich an diesem Tage dazu verleiten lassen, in ihren Hetzschriften die Grundsätze der Sache Gottes anzugreifen, sind anders zu behandeln. Es ist die Pflicht aller Menschen, eines jeden nach seiner Fähigkeit, die Argumente derer zu widerlegen, die den Gottesglauben angreifen. So wurde es von Ihm, dem Allmachtvollen, dem Allmächtigen, verfügt. Wer die Sache des einen, wahren Gottes verbreiten will, der soll sie durch seine Feder und seine Zunge verbreiten, anstatt zum Schwert zu greifen oder Gewalt zu üben. Wir haben diese Vorschrift aus einem früheren Anlaß offenbart und bestätigen sie jetzt - so ihr zu denen gehört, die begreifen! Bei der Gerechtigkeit Dessen, der an diesem Tage im innersten Herzen alles Erschaffenen ausruft: »Gott, es gibt keinen Gott außer Mir!« Wenn ein Mensch sich erhebt, um in seinen Schriften die Sache Gottes gegen ihre Angreifer zu verteidigen, so wird dieser Mensch, wie unbedeutend sein Beitrag auch sei, in der nächsten Welt so geehrt werden, daß die himmlischen Heerscharen ihn um seinen Ruhm beneiden. Keine Feder kann die Erhabenheit seiner Stufe schildern, keine Zunge kann deren Herrlichkeit beschreiben. Denn wer fest und standhaft ist in dieser heiligen, dieser herrlichen, erhabenen Offenbarung, dem wird solche Kraft gegeben, daß er allem im Himmel und auf Erden entgegentreten und widerstehen kann. Dies bezeugt Gott selbst.

154:2 O ihr Geliebten Gottes! Legt euch nicht auf euerem Lager zur Ruhe nieder, nein, regt euch vielmehr; sobald ihr eueren Herrn, den Schöpfer, erkennt. Hört, was Ihm widerfahren ist, und eilt, Ihm beizustehen. Löst euere Zunge und verkündet unaufhörlich Seine Sache. Dies wird besser für euch sein als alle Schätze der Vergangenheit und der Zukunft gehörtet ihr doch zu denen, die diese Wahrheit begreifen.




155 'aus dem Kitáb-i-Aqdas'

155:1 [287] Die erste Pflicht, die Gott Seinen Dienern auferlegt, ist die Anerkennung Dessen, der der Tagesanbruch Seiner Offenbarung, der Urquell Seiner Gesetze ist, der die Gottheit im Reiche Seiner Sache und in der Welt der Schöpfung vertritt. Wer diese Pflicht erfüllt, hat alles Gute erreicht, und wer dessen beraubt ist, geht in die Irre, hätte er auch noch so gerechte Taten vollbracht. Es ziemt jedem, der diese höchst erhabene Stufe, diesen Gipfel überragender Herrlichkeit erreicht, jedem Gebot Dessen zu folgen, der die Sehnsucht der Welt ist. Diese beiden Verpflichtungen sind untrennbar. Keine von ihnen ist ohne die andere annehmbar. So wurde es von Ihm, dem Quell göttlicher Eingebung, verfügt.

155:2 [288] Wen Gott mit Einsicht begabt hat, der wird bereitwillig anerkennen, daß die von Gott erlassenen Gebote das höchste Mittel für den Bestand der Ordnung in der Welt und für die Sicherheit ihrer Völker ist. Wer sich von ihnen abwendet, zählt zu den verworfenen und Toren. Wir haben euch wahrlich geboten, eueren üblen Leidenschaften und verderbten Wünschen den Befehl zu verweigern und nicht die Grenzen zu überschreiten, die die Feder des Höchsten gesetzt hat, denn diese sind der Lebensodem alles Erschaffenen. Die Meere göttlicher Weisheit und göttlicher Äußerung wogen hoch im Windhauch des Allbarmherzigen. Eilt, euch satt zu trinken, o ihr Verständigen! Wer das Bündnis Gottes verletzt, indem er Seine Gebote übertritt, wer Ihm den Rücken kehrt, hat sich vor Gott, dem Allbesitzenden, dem Höchsten, schmerzlich geirrt.

155:3 O ihr Völker der Welt! Wisset und seid gewiß, daß Meine Gebote die Lampen Meiner liebevollen Vorsehung unter Meinen Dienern und die Schlüssel Meiner Gnade für Meine Geschöpfe sind. So ist es aus dem Himmel des Willens eueres Herrn, des Herrn der Offenbarung, herabgesandt. Würde ein Mensch die Süße der Worte kosten, welche die Lippen des Allbarmherzigen zu äußern beliebten, und wären die Schätze der Erde in seinem Besitz, so würde er auf sie allesamt verzichten, um die Wahrheit auch nur eines der Gebote zu verteidigen, die über dem Tagesanbruch Seiner großmütigen Fürsorge und Güte leuchten.

155:4 [289] Sprich: In Meinen Gesetzen ist der süße Duft Meines Gewandes wahrzunehmen, und mit ihrer Hilfe werden die Banner des Sieges auf den höchsten Höhen gehißt. Die Zunge Meiner Macht richtet aus dem Himmel Meiner allmächtigen Herrlichkeit diese Worte an Meine Schöpfung: »Haltet Meine Gebote aus Liebe zu Meiner Schönheit!« Glücklich der Liebende, der den göttlichen Duft seines Meistgeliebten einatmet aus diesen Worten, erfüllt mit dem Wohlgeruch einer Gnade, die keine Zunge beschreiben kann. Bei Meinem Leben! Wer den erlesenen Wein der Reinheit aus den Händen Meiner großmütigen Gunst trinkt, wird Meine Gebote, die vom Tagesanbruch Meiner Schöpfung leuchten, umkreisen.

155:5 Wähnt nicht, Wir hätten euch nur ein Gesetzbuch offenbart. Nein, Wir haben vielmehr den erlesenen Wein mit den Fingern der Macht und Kraft entsiegelt. Dafür zeugt, was die Feder der Offenbarung enthüllt hat. Denkt darüber nach, o ihr Einsichtsvollen! ...

155:6 Wenn Meine Gesetze wie die Sonne am Himmel Meiner Äußerung erscheinen, müssen sie von allen getreulich befolgt werden, selbst wenn Mein Gebot so wäre, daß es den Himmel jeder Religion spaltete. Er tut, was Ihm gefällt. Er wählt, und niemand darf Seine Wahl in Frage stellen. Was Er, der vielgeliebte, anordnet, ist wahrlich geliebt. Dafür ist Er, der Herr der ganzen Schöpfung, Mein Zeuge. Wer den süßen Duft des Allbarmherzigen verspürt und den Quell dieser Äußerung erkennt, wird offenen Auges die Pfeile des Feindes willkommen heißen, damit er die Wahrheit der Gesetze Gottes unter den Menschen begründe. Gut steht es um den, der sich dorthin wendet und die Bedeutung seines entscheidenden Gebotes erfaßt.




156

156:1 [290] Er, der die Ewige Wahrheit ist, richtet vom Tagesanbruch der Herrlichkeit her Seine Augen auf das Volk Bahás und spricht es an mit den Worten: »Wendet euch der Förderung von Wohlfahrt und Ruhe unter den Menschenkindern zu. Widmet eueren Geist und Willen der Erziehung der Völker und Geschlechter auf Erden, damit die Zwietracht, die diese Erde spaltet, durch die Macht des Größten Namens von ihrem Angesicht getilgt und alle Menschen zu Verfechtern einer Ordnung und zu Bewohnern einer Stadt werden. Erleuchtet und heiligt euere Herzen. Laßt sie nicht entweiht werden von den Dornen des Hasses und den Disteln der Bosheit. Ihr wohnt in einer Welt und seid durch das Wirken eines Willens erschaffen. Selig ist, wer sich mit allen Menschen im Geiste größter Freundlichkeit und Liebe vereinigt.«




157

157:1 Die ihr Land verlassen haben, um Unsere Sache zu lehren, wird der Geist des Glaubens durch seine Macht stärken. Eine Schar Unserer erwählten Engel wird mit ihnen gehen, wie Er, der Allmächtige, der Allweise, es gebietet. Wie groß ist der Segen, der den erwartet, der die Ehre erringt, dem Allmächtigen zu dienen! Bei Meinem Leben! Keine Tat, wie groß sie auch sei, ist mit dieser vergleichbar, außer solchen Taten, die Gott, der Allmachtvolle, der Mächtigste, verordnet hat. Ein solcher Dienst ist wahrlich der Fürst aller guten Taten und der Schmuck alles edlen Handelns. So ist es von Ihm, dem höchsten Offenbarer, dem Altehrwürdigen der Tage, verordnet.

157:2 Wer sich erhebt, Unsere Sache zu lehren, muß sich unbedingt von allem Irdischen lösen und allezeit im Triumph Unseres Glaubens sein höchstes Ziel sehen. Dies wurde wahrlich auf der verwahrten Tafel verfügt. Und wenn er sich entschließt, sein Heim um der Sache seines Herrn willen zu verlassen, setze er sein ganzes Vertrauen auf Gott als der besten Vorsorge für seine Reise, und kleide sich mit dem Gewande der Tugend. So ist es von Gott, dem Allmächtigen, dem Allgepriesenen, verfügt.

157:3 Wenn er vom Feuer Seiner Liebe entbrannt ist und alles Erschaffene aufgibt, werden die Worte, die er spricht, seine Hörer entflammen. Wahrlich, dein Herr ist der Allwissende, der Allunterrichtete. Glücklich der Mensch, der Unsere Stimme hört und auf Unseren Ruf antwortet. Er gehört in Wahrheit zu denen, die Uns nahegebracht werden.




158

158:1 [291] Gott hat jedem zur Pflicht gemacht, Seine Sache zu lehren. Wer sich erhebt, diese Pflicht zu erfüllen, muß, ehe er Seine Botschaft verkündet, unbedingt den Schmuck eines aufrechten, lobenswerten Charakters anlegen, damit seine Worte die Herzen derer anziehen, die für seinen Ruf empfänglich sind. Anders kann er niemals hoffen, seine Hörer zu beeinflussen.




159 'aus dem Kitáb-i-Aqdas'

159:1 Seht die Kleingeistigkeit der Menschen. Sie verlangen nach dem, was ihnen schadet, und verwerfen, was ihnen nützt. Sie gehören fürwahr zu denen, die weit abgeirrt sind. Wir sehen Menschen, die Freiheit begehren und stolz darauf sind. Solche Menschen befinden sich in den Tiefen der Unwissenheit.

159:2 Freiheit muß letzten Endes zu Aufruhr führen, dessen Flammen niemand löschen kann. So warnt euch Er, der Rechnende, der Allwissende. Wißt, daß die Verkörperung der Freiheit und ihr Sinnbild das Tier ist. Dem Menschen ziemt es, daß er sich in Schranken fügt, die ihn vor seiner eigenen Unwissenheit beschützen und vor dem Schaden des Unheilstifters bewahren. Freiheit veranlaßt den Menschen, die Grenzen des Schicklichen zu überschreiten und die Würde seiner Stufe zu verletzen. Sie erniedrigt ihn auf die Ebene tiefster Verderbtheit und Schlechtigkeit.

159:3 [292] Betrachtet die Menschen als eine Schafherde, die zu ihrem Schutze eines Hirten bedarf. Dies ist gewiß die Wahrheit, die unumstößliche Wahrheit. Wir billigen die Freiheit unter gewissen Umständen, unter anderen verwerfen Wir sie. Wir sind wahrlich der Allwissende.

159:4 Sprich: Wahre Freiheit besteht in der Unterwerfung des Menschen unter Meine Gebote, so wenig ihr dies auch versteht. Würden die Menschen befolgen, was Wir aus dem Himmel der Offenbarung auf sie herabsandten, so würden sie sicherlich vollkommene Freiheit erlangen. Glücklich der Mensch, der die Absicht Gottes in allem erfaßt, was Er aus dem Himmel Seines Willens, der alles Erschaffene durchdringt, offenbart! Sprich: Die Freiheit, die euch nützt, ist nirgendwo zu finden außer in vollkommener Dienstbarkeit vor Gott, der Ewigen Wahrheit. Wer ihre Süße kostet, wird es verschmähen, sie gegen alle Herrschaft der Erde und des Himmels zu tauschen.




160

160:1 Der ist ein wahrer Gläubiger an die Einheit Gottes, der Ihn an diesem Tage als den Einen ansieht, der unermeßlich erhaben über alle Gleichnisse und Abbilder ist, mit denen die Menschen Ihn vergleichen. Schmerzlich irrt, wer diese Gleichnisse und Abbilder für Gott selbst hält. Denke an die Beziehung zwischen dem Handwerker und seinem Werk, zwischen dem Maler und seinem Gemälde. Kann man je behaupten, die von ihren Händen geschaffenen Werke seien dasselbe wie sie selbst? Bei Ihm, dem Herrn des Thrones droben und hienieden auf Erden! Man kann sie in keinem anderen Lichte sehen denn als Beweise für die Vortrefflichkeit und Vollkommenheit ihrer Urheber.

160:2 [293] O Shaykh, o du, der du deinen Willen Gott ergeben hast! Selbsthingabe und dauernde Verbindung mit Gott bedeuten, daß die Menschen ihren Willen völlig im Willen Gottes aufgehen lassen und neben Seiner Absicht ihre Wünsche als reines Nichts ansehen sollten. Was immer der Schöpfer Seinen Geschöpfen zu beachten befiehlt, dafür müssen sie sich erheben, um es sorgsam, mit größter Freude und größtem Eifer zu vollbringen. Sie sollten keinesfalls ihrer Phantasie erlauben, ihre Urteilskraft zu trüben, noch sollten sie ihre eigenen Vorstellungen für die Stimme des Ewigen halten. Im Fastengebet haben Wir offenbart: »Sollte Dein Wille verfügen, daß diese Worte aus Deinem Munde hervorgehen und an sie gerichtet werden: `Haltet das Fasten um Meiner Schönheit willen, o Menschen, und setzt seiner Dauer keine Grenze`, so schwöre Ich bei der Majestät Deiner Herrlichkeit, darf es jeder von ihnen getreulich befolgen und von allem absehen wird, was gegen Dein Gesetz verstößt, und daß sie damit fortfahren werden, bis sie ihre Seelen zu Dir aufgeben.« Hierin besteht die völlige Ergebung des eigenen Willens in den Willen Gottes. Denke darüber nach, damit du die Wasser ewigen Lebens, die den Worten des Herrn der ganzen Menschheit entströmen, in dich aufnehmest und bezeugest, daß der eine, wahre Gott immer unermeßlich erhaben über Seine Geschöpfe gewesen ist. Er ist wahrlich der Unvergleichliche, der Ewigwährende, der Allwissende, der Allweise. Die Stufe vollkommener Selbsthingabe überragt jede andere Stufe und wird immer über sie erhaben bleiben.

160:3 Es geziemt dir, dich dem Willen Gottes zu weihen. Was immer in Seinen Sendschreiben offenbart wurde, ist nur eine Widerspiegelung Seines Willens. So vollkommen muß deine Hingabe sein, daß jede Spur weltlichen Verlangens von deinem Herzen hinweggewaschen wird. Dies ist die Bedeutung wahrer Einheit.

160:4 Flehe zu Gott, daß Er dich befähige, standhaft zu bleiben auf diesem Pfade, und daß Er dir helfe, die Völker der Welt zu Ihm zu führen, dem offenbaren, höchsten Herrscher, der sich in eindeutiger Gestalt offenbart hat, der eine bestimmte göttliche Botschaft verkündet. Dies ist das Wesen des Glaubens und der Gewißheit. Die den Götzen anbeten, den ihre Einbildung schuf, und ihn die innere Wirklichkeit nennen, zählen in Wahrheit zu den Heiden. Dies bezeugt der Allbarmherzige auf Seinen Tafeln. Er ist wahrlich der Allwissende, der Allweise.




161

161:1 [294] Wappne dich mit deinem Bemühen, damit du vielleicht deinen Nächsten zum Gesetze Gottes, des Barmherzigsten, führen mögest. Wahrlich, eine solche Tat übertrifft vor Gott, dem Allbesitzenden, dem Höchsten, alle anderen Taten. Du mußt so standhaft in der Sache Gottes sein, daß nichts Irdisches, was es auch sei, dich von deiner Pflicht abzubringen vermag. Sollten sich auch die Mächte der Erde gegen dich verbünden, sollten alle Menschen mit dir streiten, mußt du dennoch unerschütterlich bleiben.

161:2 Sei unbeschwert wie der Wind, wenn du die Botschaft Dessen trägst, Der den Morgen göttlicher Führung anbrechen ließ. Bedenke, wie der Wind, treu dem Gebote Gottes, über alle Lande der Erde weht, seien sie bewohnt oder öde. Weder der Anblick der Öde noch die Zeichen des Gedeihens können ihn betrüben oder erfreuen. Er weht in jeder Richtung, wie sein Schöpfer es gebietet. So sollte jeder sein, der behauptet, den einen, wahren Gott zu lieben. Es ziemt ihm, den Blick auf die Grundlagen Seines Glaubens zu richten und eifrig für dessen Verbreitung zu wirken. Allein um Gottes willen wollte er Gottes Botschaft verkünden und in gleichem Geiste jede Antwort annehmen, die sein Wort bei seinem Hörer hervorruft. Wer annimmt und glaubt, wird seinen Lohn empfangen, und wer sich abwendet, wird nur seine eigene Strafe erhalten.

161:3 [295] Am Vorabend Unserer Abreise aus dem Iráq haben Wir die Getreuen ermahnt, sich darauf gefaßt zu machen, daß die Vögel der Finsternis erscheinen. Es kann keinen Zweifel darüber geben, darf sich das Krächzen der Raben in bestimmten Ländern erheben wird, wie es in den letzten Jahren zu hören war. Was auch geschehen mag - suche Zuflucht bei dem einen, wahren Gott, damit Er dich vor den Ränken des Betrügers schütze.

161:4 Wahrlich, Ich sage, in dieser mächtigsten Offenbarung haben alle Sendungen der Vergangenheit ihre höchste, ihr letzte Vollendung erreicht. Also rät euch euer Herr, der Allwissende, der Allweise. Preis sei Gott, dem Herrn aller Welten.

161:5 Der Allbarmherzige hat dem Menschen die Fähigkeit des Sehens verliehen und ihn mit der Kraft des Hörens begabt. Manche haben ihn als die »kleinere Welt« bezeichnet, während er in Wirklichkeit als die »größere Welt« angesehen werden sollte. Die Möglichkeiten, die der Stufe des Menschen innewohnen, das volle Maß seiner Bestimmung auf Erden, der angeborene Vorzug seiner Wirklichkeit - all dies muß an diesem verheißenen Tage Gottes offenbar werden.

161:6 Die Feder des Höchsten gedenkt zu allen Zeiten und unter allen Umständen mit zarter Freude Seiner Geliebten und rät ihnen, Seinem Weg zu folgen. Wohl ist es um den bestellt, den der Wechsel und Wandel dieser Welt nicht davon abhalten können, den Tagesanbruch der Einheit Gottes zu erkennen, und der mit unerschütterlicher Entschlossenheit im Namen des Selbstbestehenden den versiegelten Wein Seiner Offenbarung trinkt. Ein solcher Mensch wird im Buche Gottes, des Herrn aller Welten, zu den Bewohnern des Paradieses gezählt werden.




162

162:1 [296] Aller Lobpreis sei Gott, der die Welt mit einem Schmuck geziert und in ein Gewand gekleidet hat, das ihr keine irdische Macht rauben kann, wie gewaltig ihr Heer, wie unermeßlich ihr Reichtum und wie weitreichend ihr Einfluß auch sein mag. Sprich: Das Wesen aller Macht ist Gottes, des höchsten und letzten Endes aller Schöpfung. Der Urquell aller Majestät ist Gottes, des Zieles der Anbetung von allem, was in den Himmeln und auf Erden ist. Gewalten, die ihren Ursprung in dieser Welt des Staubes haben, sind ihrer wahren Natur nach keiner Beachtung wert.

162:2 Sprich: Die Quellen, die diese Vögel am Leben erhalten, sind nicht von dieser Welt. Ihr Ursprung liegt hoch über der Reichweite und dem Gesichtskreis menschlicher Fassungskraft. Wer könnte das Licht auslöschen, das die schneeweiße Hand Gottes entzündet hat? Wo fände sich der, der die Macht besäße, das Feuer zu ersticken, das die Hand deines Herrn, des Allgewaltigen, des Allbezwingenden, des Allmächtigen, entfacht hat? Die Hand göttlicher Macht ist es, die die Flammen der Zwietracht gelöscht hat. Er ist mächtig zu tun, was Ihm gefällt. Er spricht: Sei! und es ist. Sprich: Die wütenden Stürme und Wirbelwinde der Welt und ihrer Völker können niemals die Grundlage erschüttern, auf der die felsengleiche Standhaftigkeit Meiner Erwählten ruht. Gnädiger Gott! Was kann diese Leute veranlaßt haben, die Geliebten Dessen, der die Ewige Wahrheit ist, zu unterjochen und einzukerkern? ... Dennoch naht der Tag, da die Getreuen die Sonne der Gerechtigkeit in ihrem vollen Glanze vom Tagesanbruch der Herrlichkeit leuchten sehen werden. Also unterrichtet dich der Herr allen Seins in diesem Seinem schrecklichen Gefängnis.




163

163:1 [297] O ihr Glieder des Menschengeschlechts! Ergreift das Seil, das kein Mensch zerreißen kann. Dies wird euch wahrlich alle Tage eueres Lebens nützen, denn seine Festigkeit ist von Gott, dem Herrn aller Welten. Haltet euch an Gerechtigkeit und Redlichkeit, und wendet euch ab vom Geflüster der Toren, die Gott entfremdet sind, die ihr Haupt mit dem Schmuck der Gelehrten bedecken und Ihn, den Urquell der Weisheit, zum Tode verurteilt haben. Mein Name hat sie zu hohem Rang erhoben, und doch, kaum hatte Ich Mich ihren Augen offenbart, da fällten sie in offenkundiger Ungerechtigkeit das Todesurteil über Mich. So hat Unsere Feder die Wahrheit offenbart, und dennoch sind die Menschen in Achtlosigkeit versunken.

163:2 Wer sich an die Gerechtigkeit hält, kann auf keinen Fall die Grenzen der Mäßigung überschreiten. Durch die Führung des Allsehenden erkennt er die Wahrheit in allen Dingen. Die von den gelehrten Größen der Kunst und der Wissenschaft so oft gepriesene Zivilisation wird, wenn man ihr gestattet, die Grenzen der Mäßigung zu überschreiten, großes Unheil über die Menschen bringen. So warnt euch der Allwissende. Ins Übermaß gesteigert, wird sich die Zivilisation als eine ebenso ergiebige Quelle des Übels erweisen, wie sie, in den Schranken der Mäßigung gehalten, eine Quelle des Guten war. Denkt darüber nach, o Menschen, und gehört nicht zu denen, die verwirrt durch die Öden des Irrtums streifen. Es naht der Tag, da ihre Flamme die Städte verschlingt, da die Zunge der Größe verkündet: »Das Reich ist Gottes, des Allmächtigen, des Allgepriesenen!«

163:3 [298] Alles andere ist dem gleichen Grundsatz der Mäßigung unterworfen. Danke deinem Herrn, der deiner in diesem wundersamen Sendschreiben gedenkt. Aller Ruhm sei Gott, dem Herrn des ruhmreichen Thrones.

163:4 Würde ein Mensch in seinem Herzen darüber nachdenken, was die Feder des Höchsten offenbart hat, und von der Süße dieser Offenbarung kosten, so wurde er sich gewißlich seiner eigenen Wünsche ledig und befreit fühlen, völlig dem Willen des Allmächtigen ergeben. Glücklich der Mensch, der eine so hohe Stufe erreicht und sich nicht selbst einer so reichen Gnade beraubt!

163:5 An diesem Tage können Wir weder das Verhalten des Furchtsamen billigen, der seinen Glauben zu verbergen sucht, noch das Benehmen des erklärten Gläubigen gutheißen, der lärmend seine Treue zu dieser Sache bekundet. Beide sollten dem Gebot der Weisheit folgen und mit Eifer danach streben, dem Wohle des Glaubens zu dienen.

163:6 Jeder möge auf das Verhalten dieses Unterdrückten achten und darüber nachdenken. Wir haben Uns seit dem Beginn dieser Offenbarung bis heute immer geweigert, Uns vor Unseren Feinden zu verbergen oder von der Gesellschaft Unserer Freunde zurückzuziehen. Obwohl Uns eine Unzahl von Kümmernissen und Leiden umgibt, haben Wir mit machtvollem Vertrauen die Völker der Erde zum Tagesanbruch der Herrlichkeit gerufen. Die Feder des Höchsten ist nicht geneigt, in diesem Zusammenhang von den Trübsalen zu berichten, die sie erduldet hat. Deren Enthüllung würde zweifellos die Begünstigten unter den Getreuen in Trauer stürzen, sie, die wahrhaft die Einheit Gottes hochhalten und Seiner Sache völlig ergeben sind. Er, wahrlich, spricht die Wahrheit, und Er ist der Allhörende, der Allwissende. Wir verbrachten Unser Leben zum größten Teil inmitten Unserer Feinde. Sieh, wie Wir gegenwärtig in einem Nest von Schlangen leben.

163:7 [299] In allen heiligen Schriften wurde dieses Heilige Land erwähnt und gepriesen. Hier sind die Propheten Gottes und Seine Auserwählten erschienen. Dies ist die Wüste, durch die alle Gottesboten gewandert sind, aus der ihr Ruf erscholl: »Hier bin ich, hier bin ich, o mein Gott!« Dies ist das verheißene Land, in dem Ihm, der die Verkündigung Gottes ist, sich zu offenbaren bestimmt war. Dies ist das Tal des unerforschlichen Ratschlusses Gottes, der schneeweiße Ort, das Land unvergänglicher Pracht. Was an diesem Tage geschah, ist seit alters in den Schriften geweissagt. Eben diese Schriften verdammen jedoch einmütig die Menschen, die dieses Land bewohnen. Einmal sind sie als »Otterngezücht« gebrandmarkt worden. Sieh, wie dieser Unterdrückte jetzt, von »Otterngezücht«1 umgeben, laut ruft und alle Menschen zu Dem lädt, der die höchste Sehnsucht der Welt, der Gipfel und Tagesanbruch der Herrlichkeit ist. Glücklich der Mensch, der auf die Stimme des Herrn im Reiche der Äußerung hört, und wehe den Achtlosen, die weit von Seiner Wahrheit in die Irre gehen.
1 Matth. 3:7



164

164:1 [300] Wisse, daß jedes hörende Ohr, wenn es sich rein und unbefleckt erhält, zu allen Zeiten und aus jeder Richtung die Stimme hören muß, die diese heiligen Worte spricht: »Wahrlich, wir sind Gottes, und zu Ihm werden wir zurückkehren.«1 Die Geheimnisse des körperlichen Todes des Menschen und seiner Rückkehr sind nicht enthüllt und bleiben weiterhin ungedeutet. Bei der Gerechtigkeit Gottes! Würden sie offenbart, so würden sie solche Furcht und Trauer hervorrufen, daß manch einer zugrunde ginge, während andere so von Freude erfüllt wären, daß sie den Tod wünschten und mit unstillbarer Sehnsucht den einen, wahren Gott - gepriesen sei Seine Herrlichkeit - anflehten, ihr Ende zu beschleunigen.
1 Qur'án 2:157

164:2 Der Tod bietet jedem vertrauenden Gläubigen den Kelch dar, der in Wahrheit Leben ist. Er schenkt Freude und ist ein Bote des Frohsinns. Er verleiht die Gabe ewigen Lebens.

164:3 Was die Menschen betrifft, die von der Frucht des irdischen Daseins gekostet haben, welche die Anerkennung des einen, wahren Gottes ist - gepriesen sei Seine Herrlichkeit - so wird ihr Leben nach dem Tode dergestalt sein, daß Wir es unmöglich beschreiben können. Das Wissen darüber ist allein bei Gott, dem Herrn aller Welten.




165 'aus dem Kitáb-i-Aqdas'

165:1 [301] Wer vor Ablauf eines vollen Jahrtausends den Anspruch auf eine unmittelbare Offenbarung von Gott erhebt, ist gewiß ein Lügner und Betrüger. Wir beten zu Gott, daß Er ihm gnädig helfe, einen solchen Anspruch zurückzuziehen und zu widerrufen. Wenn er bereut, wird Gott ihm zweifellos vergeben, verharrt er aber in seinem Irrtum, wird Gott sicherlich einen herabsenden, der erbarmungslos mit ihm verfährt. Gott ist in der Tat schrecklich, wenn Er straft. Wer immer diesen Vers anders als nach seiner klaren Bedeutung auslegt, ist des Geistes Gottes und Seiner Barmherzigkeit, die alles Erschaffene umfaßt, beraubt. Fürchtet Gott und folgt nicht eueren eitlen Einbildungen. Nein, folgt vielmehr dem Gebot eueres Herrn, des Allmächtigen, des Allweisen.






[303] ERLÄUTERUNGEN

'Abdu'l-'Azíz

Sultán des Osmanischen Reiches 1861 - 1876, geb. 1830; gemeinsam mit Násiri'd-Dín Sháh verantwortlich für die Verbannung Bahá'u'lláhs nach Baghdád, Adrianopel und 'Akká; einer der Adressaten der Súriy-i-Muluk Bahá'u'lláhs

'Abdu'lláh-i-Ubayy

mächtiger Stammesfürst in Medina und Gegner Muhammads; genannt »der Fürst der Heuchler«

Abu 'Amir: Gegner Muhammads

Afnán

arabisch »Zweig«, bezeichnet einen Verwandten des Báb. Nicht zu verwechseln mit Ghusn (Mehrzahl Aghsán), das auch mit »Zweig« übersetzt wird und die Nachkommen Bahá'u'lláhs bezeichnet.

'Akká

Stadt im Heiligen Land, am Nordende der Bucht von Haifa gelegen. Seit dem zweiten Jahrtausend v.Chr., bezeugt, vielfach in Schriften der Bibel erwähnt, im Qur'án angedeutet und in den Traditionen (s. Überlieferung) im Zusammenhang mit dem Erscheinen Bahá'u'lláhs genannt (vgl. Shoghi Effendi, Gott geht vorüber, Hofheim 1974, S. 209f, Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes, Frankfurt 1966, S. 151f), war in phönizischer und römischer Zeit Handelszentrum, im 13. Jh. Hauptstadt des Königreichs Jerusalem der Kreuzfahrer, im 18. Jh., zu einer türkischen Gefängniskolonie herabgesunken. Bahá'u'lláh, vom türkischen Sultán nach 'Akká verbannt und in der Zitadelle eingekerkert, traf dort am 31. August 1868 ein.

'Alí

'Alí-Ibn-i-Tálib, der Schwiegersohn und rechtmäßige Nachfolger Muhammads; er war der erste Imám und der vierte Kalif und fand im Jahre 40 n.d.H. (661 n.Chr. ) den Märtyrertod.

'Alí-Muhammad: der Báb

Arche: s. Rote Arche

Ashraf

Áqá Siyyid Ashraf, als Sohn des Bábí-Märtyrers Mír Jalíl zur Zeit des Zanján-Aufstands geboren, von der Mutter zu standhaftem Glauben erzogen, reiste zweimal nach Adrianopel, dem Verbannungsort Bahá'u'lláhs; nach seiner zweiten Reise als Bábí zum Tode verurteilt, starb er 1870 den Märtyrertod.

Báb

wörtlich: »Das Tor«, Würdenamen des Stifters der Bábí-Religion, 'Alí-Muhammad aus Shiráz (20. Okt, 1819 - 9. Juli 1850). Der Báb, ein Siyyid (Nachkomme des Propheten), war der Vorläufer und Herold Bahá'u'lláhs, in dessen Religion die Bábí-Religion später aufging.

Baghdád

Hauptstadt des heutigen 'Iráq, am Tigris gelegen. Die Stadt wurde zwischen 762 und 766 n. Chr., von dem Abassiden-Kalifen Al-Mansúr erbaut und von ihm »Madínatu's-Salám = Stadt des Friedens« genannt. Bahá'u'lláh, nach Baghdád verbannt, erreichte die Stadt am 8. April 1853. Er erklärte dort Seine Sendung am 22. April 1863 vor Seiner Abreise am 3. Mai 1863 nach Konstantinopel und schließlich 'Akká. Im Kitáb-i-Aqdas bestimmte Bahá'u'lláh das »Größte Haus« in Baghdád zur Pilgerstätte. Ährenlese Kap. 57 ist ein Besuchstablet für dieses Haus.

Balál

ein äthiopischer Sklave und einer der ersten Gläubigen des Islám. Er wurde von den Gegnern Muhammads in Mekka grausam gefoltert, widerrief aber nicht seinen Glauben. Später wurde er freigelassen. Der Prophet übertrug ihm die Aufgabe, die Gläubigen zum Gebet zu rufen; er wurde damit der erste Mu'adhdhin des Islám. Da er stotterte und den arabischen Mitlaut »shín« wie »sin« aussprach, war sein Gebetsruf fehlerhaft; aber die Vollkommenheit seines Herzens übertönte den falschen Zungenschlag. Es wird berichtet, daß er vor Trauer nach dem Hinscheiden Muhammads nie mehr den Ruf zum Gebet gesungen habe und im Jahre 20 n.d.H. (642 n.Chr. ) in Damaskus starb.

Bayán

arabisch, »Erklärung«, »Äußerung«. Der Báb hat zwei Werke mit dem Namen »Bayán« offenbart, den persischen und den arabischen Bayán. Das wichtigere Werk ist der persische. Es enthält neben Gesetzen zahllose Hinweise auf das Kommen des verheißenen. Das Wort wurde vom Báb auch als Bezeichnung für Seine Sendung, vor allem Seine Bücher benutzt.

Buchstaben des Lebendigen (Hurúf-i-Hayy )

Ehrentitel für die ersten 18 Anhänger des Báb

Dhabíh

»das Opfer«, Ehrenname des Áqá Siyyid Ismá'il-i-Zavari'í, Gelehrter und Kalligraph. Er suchte Bahá'u'lláh in Baghdád auf und wurde von Ihm »der Geliebte und der Stolz der Märtyrer« genannt, als er sich im Schmerz der Trennung von Bahá'u'lláh den Tod gab (vgl. Balyuzi, Bahá'u'lláh, p,132f).

Hadíth: siehe Überlieferung

Hakím: arabisch: »Arzt«, »Weiser«

Hannas

Jüdischer Hohepriester (6-15 n.Chr. ), war neben seinem Schwiegersohn Kaiphas im Prozeß gegen Jesus beteiligt

Herrscher der Gläubigen (Amír-ul-Mú'minín )

Ehrentitel 'Alís, s. dort

Imám 'Alí: siehe 'Alí

Imám Husayn

Sohn des Imám 'Alí und der Reinen Fátimih, Enkel Muhammads, der dritte Imám; er fand 61 n.d.H. oder 680 n.Chr., den Märtyrertod, zu dessen Gedenken Bahá'u'lláh ein Besuchstablet offenbart hat.

Javád

Siyyid Javád-i-Karbilá'í, ein Schüler von Siyyid Kázim-i-Rashtí. In Karbilá aufgewachsen, begegnete er dem Báb, als dieser noch ein Kind war. Später wurde er durch Mullá 'Alíy-i-Bastámí ein Bábí. Er anerkannte Bahá'u'lláh in Baghdád vor dessen öffentlicher Erklärung, war wegen seiner heiligen Lebensführung unter dem Namen »Siyyid-i-Núr« bekannt und starb in Kirmán.

Júk

das Buch Júk ist eine Sammlung früher geschichtlicher Berichte, möglicherweise Yogi-Überlieferungen, wie sie sich auch im Dabistánu'l-Madháhib, einer in Indien um die Mitte des 17. Jahrhunderts zusammengestellten Abhandlung finden.

Ka'b-Ibn-i-Ashraf

Dichter und Priester in Medina, verschwor sich mit Abú Sufyán, dem Erzfeind des Propheten, mit dem Ziel, Muhammad umzubringen (vgl. Qur'án 59:2)

Kaaba: uraltes Heiligtum in Mekka, dem sich der Muslim im Gebet zuwendet

Kaiphas: siehe Hannas

Kamál

Hájí Mírzá Kamál-i-Dín, der Bahá'u'lláh bat, den Qur'ánvers 3:87 auszulegen

Karbilá

Stadt im 'Iráq, wo der Imám Husayn 680 n.Chr., den Märtyrertod fand und bestattet wurde; bedeutender Wallfahrtsort der Schiiten. Den Ortsnamen versteht man daher auch als zusammengesetzt aus den arabischen Worten »Karb« (Trübsal) und »Balá'« (Heimsuchung)

Karmel

Berg bei Haifa. Schon seit altersher auch außerhalb des Heiligen Landes als heiliger Berg angesehen. Vielfach erwähnt in der Bibel. Bedeutet wörtlich »der Weinberg Gottes«. Lawh-i-Karmel (Sendschreiben über den Karmel, Ährenlese Kap, l1) wurde von Bahá'u'lláh dort offenbart. Bahá'u'lláh besuchte den Berg 1890 und bestimmte den Platz für das Grabmal des Báb, das inmitten ausgedehnter Parkanlagen den Mittelpunkt des Bahá'í-Weltzentrums bildet.

Kawthar

arabisch: »die Fülle« (vgl. Qur'án 108 ). Im Qur'án und in den Traditionen als Begriff in der symbolischen Beschreibung des Paradieses verwandt. Man verstand darunter einen Fluß bzw., den anderen Paradies-Begriff »Hawd«, ein »Wasserbecken«, das am Tage der Auferstehung nur für die wahrhaft Gläubigen bereitgehalten wird, um ihren Durst zu stillen. Die anderen werden von ihm fortgetrieben. 'Abdu'l-Bahá erklärt Kawthar etymologisch als Begriff der Fülle. An »diesem Tag« sind die »heiligen Winde, die die Geister erquicken«, der göttliche Kawthar (zit. in Ma'id-i-Ásemání, 2/95). In den Schriften Bahá'u'lláhs kommt das Wort »Kawthar« im Zusammenhang mit mehreren Begriffen vor, z.B. Kawthar der Begegnung mit Gott, Kawthar der Bedeutungen und Äußerung, Kawthar der Erkenntnis Gottes, Kawthar der Standhaftigkeit Kawthar des ewigen Lebens.

Kitáb-i-Aqdas

das »Heiligste Buch«, ein Hauptwerk Bahá'u'lláhs, das Seine Gesetze und die Charta Seiner neuen Weltordnung enthält; es wurde 1873 in 'Akká offenbart.

Kitáb-i-Íqán

das »Buch der Gewißheit«, das wichtigste religiöse Werk Bahá'u'lláhs, 1862 in Baghdád offenbart, es ist auch die vom Báb verheißene Ergänzung zu Seinem persischen Bayán. (Vgl. Shoghi Effendi, Gott geht vorüber, S. 157f. )

Kumayl

Kumayl-Ibn-Ziyád al-Nakha'í, einer der wichtigen vertrauten des Imám 'Alí, der durch den berüchtigten, blutrünstigen Haj-jáj den Märtyrertod erlitt. Die hier im Kapitel 90 der Ährenlese (aus dem Kitáb-i-Íqán) erwähnte Tradition ist eine sehr berühmte, die die Erklärung des Imám'Alí zu der Frage Kumayls nach der »Wahrheit« enthält. Mystiker und Philosophen beschäftigten sich mit dieser Tradition, Shaykh Ahmad-i-Ahsá'í, aber auch der Báb und Bahá'u'lláh haben sich dazu geäußert.

Muhammad

(1) der Prophet und Gesandte Gottes, Stifter des Islám, 570-632 n. Chr. Er offenbarte das Heilige Buch, den Qur'án. (2) Personenname verschiedener Adressaten von Tablets Bahá'u'lláhs (z.B. Ährenlese Kap. 28, Kap. 77). (3 ) Shaykh Muhammad-i-Arab, ein Anhänger Bahá'u'lláhs, wird im Besuchstablet zum Heiligen Haus in Baghdád (Ährenlese Kap. 57) genannt.

Mustafa

Mírzá Mustafa-i-Naráqí, genannt Abú-Hurayrih, ein Bahá'í-Märtyrer (vgl. Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes, S. 74; Balyuzi, Bahá'u'lláh, p.237f).

Mustagháth

wörtlich: »Der um Hilfe Angeflehte«, bezieht sich auf das Kommen Bahá'u'lláhs zu der Zeit, die vom Báb vorausgesagt worden war (vgl., Bahá'u'lláh, Das Buch der Gewißheit, Frankfurt 1969, S. 152).

Mutterbuch

das Buch göttlichen Wissens, die Quelle der Offenbarung für alle Heiligen Schriften. Von dem »Mutterbuch« ist in Qur'án 43:3 die Rede. Rodwell übersetzt als das »urbildliche Buch« und kommentiert: »Die Mutter des Buches, d, h. das Original des Koran, verwahrt bei Gott«. Sale nennt es »die verwahrte Tafel, die das Original sämtlicher heiliger Schriften ist«. Für die Bahá'í bedeutet das »Mutterbuch«, das »verwahrte Tablet« oder das »behütete Tablet« das Wort Gottes, die Manifestation Gottes in jedem Zeitalter oder Sein Buch. Das Mutterbuch der Sendung des Báb ist der Persische Bayán, das der Bahá'í-Religion das Kitáb-i-Aqdas.

Nabíl-i-A'zam

arabisch: der größte Edle, Ehrenname für Mullá Muhammad-i-Zarandí, Poeta laureatus Bahá'u'lláhs, Autor eines zeitgenössischen Berichtes über die frühe Geschichte der Bábí- und Bahá'í-Offenbarung, »Nabils Bericht« (Hofheim-Langenhain, Teil 1, 1975), neben »Gott geht vorüber« von Shoghi Effendi das größte Bahá'í-Geschichtswerk bisher.

Nadr-Ibn-i-Hárith: ein Gegner Muhammads

Nasír

Lawh-i-Nasír wurde von Bahá'u'lláh in Adrianopel für Hájí Muhammad Nasir aus Qazvín offenbart. Ährenlese Kap. 53 und 75 sind Teile dieses Tablets. Nasír wurde durch den Buchstaben des Lebendigen Mullá Jalíl-i-Urúmí zum Glauben an den Báb geführt und wurde später ein glühender Anhänger Bahá'u'lláhs. Er nahm an der Konferenz zu Badasht teil, gehörte zu den Belagerten in der Festung Tabarsí und gelangte in 'Akká in die Gegenwart Bahá'u'lláhs. Angegriffen, ausgeplündert, beraubt und ins Gefängnis geworfen, starb er in Rasht, seinem letzten Wohnsitz, 1300 n.d.H. (1888 n.Chr.) im Gefängnis. (Ausführlich: Taherzadeh, The Revelation of Bahá'u'lláh, II, 245 ff.)

Nimrod

im Alten Testament (1.Mos, 10: 8f) ein gewaltiger Städtebauer und »großer Jäger vor dem Herrn« ; im Islám angesehen als der Verfolger Abrahams

Párán

auch Phárán; ein Bergzug nördlich des Sinai, wie dieser ein heiliger Ort der Offenbarung. Párán ist auch ein Berg in Mekka, sonst Abu Qabis genannt. Es werden auch drei Berge in Mekka als Párán-Berge bezeichnet: Abu Qabis, Qayqu'án und Hirá', die im Besitz der Baná Háschim, der Großfamilie Muhammads, des Propheten, waren. In einer Höhle des Berges Hirá' meditierte Muhammad vor Seiner Erklärung. Genesis 21:21 berichtet, daß Ismael und seine Mutter in der Wüste von Párán lebten. Deut. 33,2: Mose gibt Sein letztes Vermächtnis vor dem Tode: »Der Herr ist vom Sinai ( = Mose) gekommen und ist ihnen aufgeleuchtet von Seir her ( Jesus). Er ist erschienen vom Berge Párán ( = Muhammad) her und ist gezogen nach Meribath-Kadesch ( = Bahá'u'lláh).«

Pentateuch: alexandrinische Bezeichnung der fünf Bücher Mose

Qá'im

arabisch: »Er, der sich erheben wird«, der Verheißene des schiitischen Islám: der Báb

Qayyúmu'l-Asmá'

arabisch : »Ewiger der Namen«, Kommentar zur Súrih von Joseph (Qur'án 12), die erste Offenbarungsschrift des Báb, in der die Leiden vorausgesagt werden, die Bahá'u'lláh von Seinem ungläubigen Bruder zu erdulden haben werde. Das erste Kapitel wurde in Gegenwart von Mullá Husayn offenbart, als der Báb in der Nacht des 23. Mai 1844 in Shiráz Seine Sendung erklärte, Bahá'u'lláh bezeichnet es im Kitáb-i-Íqán als »das erste, größte und mächtigste aller Bücher« in der Offenbarung des Báb.

Qur'án

das Heilige Buch des Islám, das von Muhammad offenbart wurde; Bahá'u'lláh nennt es das »nicht irrende Buch«.

Ridván

der Name des Wächters im Paradies, auch Paradiesgarten; Ridván ist etymologisch verwandt mit dem Begriff Zufriedenheit Gottes, Bahá'u'lláh bezeichnet damit den Najíbíyyih-Garten bei Baghdád, wo Er 1863 Seine Sendung erklärte; Im Gedenken an dieses Ereignis feiern die Bahá'í das Ridván-Fest, eine Zeit, die zwölf Tage (21. April bis 2. Mai) umfaßt. Das 14. Kapitel der Ährenlese ist ein Tablet zum Fest Ridván. Der Ridván-Garten ist nicht zu verwechseln mit dem Garten Na'mayn, der schmalen Insel inmitten eines Flusses im Osten von 'Akká, der von Bahá'u'lláh mit dem Namen »Garten Ridván«, »das Neue Jerusalem« und »Unsere Grüne Insel« bezeichnet wurde (siehe auch Gott geht vorüber, S. 219, Brief an den Sohn des Wolfes, S. 121). Bahá'u'lláh verwendet »Ridván« in Seinen Tablets in Verbindung mit mehreren Begriffen: Ridván der göttlichen Gegenwart, Ridván des Ewigen, Allherrlichen, Unsichtbaren, Ridván ewiger Vereinigung, Ridván göttlicher Weisheit, Ridván der Unsterblichkeit.

Rote Arche

jede der vorausgegangenen Offenbarungen wird als »Arche« bezeichnet. »Rote Arche« bezieht sich auf die Sendung Bahá'u'lláhs. Allerdings ist mit der Arche im Sendschreiben über den Karmel (Ährenlese 11) die Arche der Gesetze, das administrative Weltzentrum, gemeint, deren »Insassen« die Mitglieder des Universalen Hauses der Gerechtigkeit sind (siehe auch Bahá'í Holy Places, p. 58, 80, 81).

Sadratu'l-Muntahá

Name eines Baumes, den die Araber vor alters an das Ende der Wege als Markierung pflanzten; symbolisch der »göttliche Lotosbaum«, der »Baum, über den hinaus keiner gehen kann«. Auf ihn wird mittelbar in Qur'án 53 : 9 und direkt in Qur'án 53:14 Bezug genommen; die beiden Visionen, die dort beschrieben sind, werden nach der Überlieferung zu Muhammads Vision von der Himmelfahrt oder Mi'ráj (vgl. Súrih 17:1) in Beziehung gesetzt. In den Bahá'í-Schriften symbolisiert dieser Baum stets die Manifestation Gottes, d.h. in diesem Zeitalter Bahá'u'lláh.

Salmán

Shaykh Salmán, Bábí aus Hindíyán, gelangte als erster Bote der Bábí zu Bahá'u'lláh nach Baghdád und diente seitdem als Kurier zwischen Bahá'u'lláh und den Gläubigen, gestorben in Shiráz (vgl. 'Abdu'l-Bahá, Memorials of the Faithful, Wilmette, Illinois, 1971, p, 13f). Die Kapitel 21, 148 und 154 der Ährenlese sind Teile eines Tablets an ihn.

Salsabíl

Kommt in der symbolischen Beschreibung des Paradieses im Qur'án, 76:18, vor, wonach »Salsabíl« der Name einer Quelle daselbst ist. Der Name soll sich auf die feine Beschaffenheit und die Bekömmlichkeit beziehen. In den Tablets Bahá'u'lláhs erscheint Salsabíl im Zusammenhang mit mehreren Begriffen, so z.B. Salsabíl der liebenden Güte Gottes, Salsabíl des Beweises, Salsabíl der Erkenntnis Gottes. Salsabíl siehe auch Kawthar.

Sultán 'Abdu'l-Aziz: Herrscher der Türkei s. 'Abdu'l-Aziz

Súriy-i-Ra'ís

Sendschreiben Bahá'u'lláhs, offenbart bei Gallipoli im August 1869 (vgl. Gott geht vorüber, Hofheim-Langenhain, 1974, S. 206 ; Taherzadeh, The Revelation of Bahá'u'lláh II, p. 411f) für Hájí Muhammad Ismá'íl-i-Káshání, genannt Dhabíh oder Anís, in arabischer Sprache. Im ersten Teil wird 'Alí Páshá, der Großwesir der Türkei, angesprochen. (Nicht zu verwechseln mit dem Lawh-i-Ra'ís, auf persisch offenbart in 'Akká und ebenfalls an 'Alí Páshá gerichtet).

Tá: Buchstabe T, für Tihrán, Hauptstadt Persiens, Geburtsort Bahá'u'lláhs

Tablet

arabisch: Lawh = Tafel, Schreibtafel, Sendschreiben oder Sendbrief. Bezeichnung der Bahá'í für eine heilige Schrift, die eine Offenbarung enthält; in Anlehnung an die Gesetzestafeln von Moses werden damit vor allem die offenbarten Werke Bahá'u'lláhs gekennzeichnet.

Talisman

Der Sinn, in dem Bahá'u'lláh (Ährenlese 122) das Wort gebraucht, ist: Zwei Eigenschaften, die einem Talisman zugeschrieben werden: Segen bringen und Böses abwenden, besitzt bzw. bewirkt der Mensch, wenn er - durch die Erziehung des vollkommenen Erziehers, der göttlichen Manifestation - seiner Bestimmung entspricht. Er zieht Gutes an und bewirkt Gutes, er wendet Böses ab sowohl für sich als auch für die Menschheit. So erzogen ist der Mensch wahrlich die »Krone der Schöpfung« und entspricht dem Bibelvers »Lasset Uns Menschen schaffen nach Unserem Bild und Gleichnis!« (1. Mose 1:26). Die heiligen Metaphern, wie Talisman, sind durchaus nicht nur exakten und konkreten Wissenschaften entnommen, sie entstammen manchmal auch der Mythologie (z.B. auch der Vogel Phönix).

Überlieferung

Die heilige Literatur des Islám teilt sich in (1) den Qur'án, in dem Gott selbst und direkt spricht, und (2) die Überlieferungen oder Traditionen Muhammads, das Korpus der überlieferten und gesammelten Sprüche, Reden und Äußerungen Muhammads. Ein Teil dieser Traditionen wird »Heilige Traditionen« genannt. Heilige Traditionen haben eine Sonderstellung, da sie Ähnlichkeit mit dem Qur'án haben. Die Überlieferungen der zwölf Imáme aus dem heiligen Hause Muhammads sind das Korpus der überlieferten und gesammelten Sprüche, Reden und Äußerungen der zwölf Imáme. Die Worte des zwölften, »verborgenen« Imám wurden den Gläubigen durch vier nacheinander folgende Männer, die »Tore« ( = Pforten) genannt wurden, übermittelt. Die Überlieferungen der Imáme haben besonders für den schiitischen Islám elementare Bedeutung.

Unterdrückte, dieser

Bahá'u'lláh nennt Sich »Dieser Unterdrückte« (mazlúm), weil Er während des größten Teils Seines Lebens unterdrückt war, nach Seinem eigenen Zeugnis so, wie kein anderer je unterdrückt wurdet Shoghi Effendi übersetzt »mazlúm« im Sendschreiben über die Welt (Ährenlese 43 ) und im Besuchstablet (Gebete und Meditationen 180) mit »the Wronged One«; wörtliche Bedeutung von »mazlúm«: »der ungerecht Behandelte«, »der, dem Unrecht getan wurde«.

Zá, das Land Zá

Zanján, eine Stadt im westlichen Irán, in der 1800 Bábí unter der Führung von Mullá Muhammad Alí, bekannt unter dem Beinamen Hujjat, den Märtyrertod starben.


VORWORT

Dieses Buch ist eine Auswahl aus den Offenbarungsschriften Bahá'u'lláhs, die überwiegend in der Form von Tablets (Lehrbriefen oder Sendschreiben, arabisch Lawh) verfaßt sind. Shoghi Effendi (1896 - 1957), der Urenkel Bahá'u'lláhs und als Hüter der Sache Gottes der bevollmächtigte Interpret Seiner Lehren, hat diese Auswahl 1935 vorgenommen und die Übersetzung aus dem Persischen und Arabischen besorgt. In deutscher Übersetzung wurde sie 1947 bis 1953 in der Zeitschrift »Sonne der Wahrheit«, 1961 in Buchform veröffentlicht. In der vorliegenden dritten Auflage ist die Übertragung gründlich revidiert worden.

Zur Wiedergabe der persischen und arabischen Namen verwenden die Bahá'í eine Transkription, die um 1920 von einem internationalen Orientalistenkongreß angenommen wurde. Shoghi Effendi bezeichnet diese Transkription als einen »maßgeblichen, weltweiten, wenn auch unverbindlichen Schlüssel zur Rechtschreibung orientalischer Wörter« ( Bahá'í Administration, p. 56 ).

Der Inhalt der »Ährenlese« läßt sich in fünf Teile gliedern: Teil 1 (Kapitel 1-18) deutet unsere Gegenwart als den »Tag Gottes«. Teil 2 (Kapitel 19-69) befaßt sich mit dem Wesen der Offenbarung oder Manifestation Gottes als Spiegel der göttlichen Eigenschaften. Teil 3 (Kapitel 70-99 ) behandelt die Grundfragen der menschlichen Seele und ihrer Unsterblichkeit. Teil 4 (Kapitel 100-121) beleuchtet die geistige Seite der Weltordnung und des »Größten Friedens«. Teil 5 (Kapitel 122-165 ) zeigt die Pflichten des Menschen und den letzten Sinn des Lebens auf.

Die »Ährenlese« ist ein herausforderndes Buch, das ernstes Studium verlangt, kein Tatsachenbericht, sondern ein Zeugnis göttlicher Liebe und geistiger Kraft.