« Retour à la vue simple
Comparer:
espagnol ⇄
2 parallèles
Legislaciòn Internacional para el Medio Ambiente y el Desarrollo
Bahá'í International Community
Legislaciòn Internacional para el Medio Ambiente y el Desarrollo
Una declaraciòn presentada por la Comunidad Internacional Bahá'í al Comité
Preparatorio para la Conferencia de las Naciones Unidas sobre el Medio
Ambiente y el Desarrollo (UNCED - Cumbre Para La Tierra).
Ginebra, Suiza
Agosto 1991
Hace poco más de cien años, en una serie de cartas enviadas a los
dirigentes de la época, Bahá'u'lláh habló de la humanidad como que entraba
a una etapa histórica que traería la reestructuración radical de la vida
sobre el planeta. Desafíos nunca antes vistos, dijo Él, pronto abrumarían
los recursos incluso de los países más avanzados. Podrían ser enfrentados
solamente por un sistema federado mundial cuyo órgano central fuese un
parlamento mundial representativo, dotado de poderes para crear un código
de leyes universalmente acordado y obligatorio. "La tierra es un sólo
país", afirmó Bahá 'u'lláh, "y la humanidad sus ciudadanos".
A medida que la magnitud, complejidad y urgencia de los problemas
ambientales se han ido imponiendo gradualmente a la opinión pública, la
lógica de esta prescripción se ha hecho cada día más aparente. La
maquinaria y procedimientos legislativos internacionales disponibles
demuestran ser inadecuados, ante todo porque se basan en leyes que rigen
naciones-estado. Para la Comunidad Internacional Bahá'í parece evidente
que, a no ser que se adopten nuevos pasos creativos para la
reestructuración del orden internacional, la degradación ambiental por sí
sola, con sus implicancias de largo alcance para el desarrollo social y
económico, conducir inexorablemente a un desastre de dimensiones
sobrecogedoras.
El procedimiento actual para la creación de legislación internacional
sobre el medio ambiente, que aborda solamente un problema a la vez, es
fragmentario y no sistemático. Se han adoptado convenciones, tratados y
protocolos sobre asuntos tan diversos como la protección de la capa de
ozono y el control del tráfico internacional de desechos peligrosos. Se
están negociando otras convenciones sobre cambios climáticos y sobre
diversidad biológica. Aún se han sugerido otras sobre temas como las
fuentes terrestres de contaminación marina. No existe un cuerpo único
responsable por la redacción de legislación internacional sobre medio
ambiente. Tampoco se han puesto de acuerdo las naciones del mundo sobre un
conjunto de principios en que se pueda basar la legislación ambiental. Más
aún, las naciones firmantes de los diversos instrumentos jurídicos son
raras veces las mismas. De esta manera es casi imposible armonizar o
combinar los acuerdos.
Es bien sabido que el procedimiento legislativo internacional es lento,
engorroso y caro. Una vez identificado un problema, se convocan reuniones
de expertos para preparar un borrador de acuerdo. El acuerdo es negociado
por los gobiernos interesados y es firmado en una reunión de
plenipotenciarios. Después de lo que a menudo es un largo período de
ratificaciones y agregados, la legislación entra en vigor, pero solamente
en aquellos estados que lo han firmado. Generalmente se establece una
secretaría que facilite y supervise la implementación de la convención. Si
es necesario modificar la legislación, como fue el caso en el Protocolo de
Montreal, en el que el deterioro de la capa de ozono sobrepasó lo
estipulado en el protocolo, la puesta al día puede ser tan lenta como la
adopción. Muchos países que tienen un número limitado de diplomáticos y
expertos no pueden enfrentar procedimientos tan demorosos y caros,
particularmente a medida que el número de negociaciones va en aumento para
responder a los urgentes problemas globales del medio ambiente.
El actual procedimiento ad hoc para la legislación ambiental sólo puede
llegar a ser m s inmanejable. Se han ofrecido numerosas proposiciones para
proveer mecanismos globales para crear y apoyar un modelo sostenible de
desarrollo. Algunos expertos aconsejan fortalecer el sistema existente de
la NU, reforzando los mandatos de agencias tales como el Programa de las
Naciones Unidas sobre el Medio Ambiente (PNUMA), remodelando el Consejo
Económico y Social (ECOSOC), o utilizando el Consejo de Administración
Fiduciaria para la administración de ciertos recursos globales. Otros
sugieren crear nuevos cuerpos tales como un consejo para la seguridad
ambiental, un Tribunal Mundial de Justicia del Ambiente, o un cuerpo
internacional para negociaciones ambientales para que prepare, adopte y
revise la legislación internacional sobre asuntos que requieren acción
global.
Por muy bien motivados y de ayuda que son tales propuestas, parece
evidente para la Comunidad Internacional Bahá'í que el establecimiento de
un modelo sostenible de desarrollo es una tarea compleja con amplias
ramificaciones. Est claro que requerir un nuevo nivel de compromiso para
resolver problemas mayores que no est n asociados exclusivamente con el
medio ambiente. Estos problemas incluyen la militarización, la excesiva
disparidad de riqueza entre y dentro de las naciones, el racismo, la falta
de acceso a la educación, el nacionalismo irrestricto, y la falta de
igualdad entre mujeres y hombres. En lugar de un abordaje por partes
concebido para responder a las necesidades de naciones-estado, parece
preferible adoptar un acuerdo general bajo el cual se podrían promulgar
códigos internacionales específicos.
Soluciones de largo alcance requerir n una visión nueva y comprensiva de
una sociedad global, apoyada por nuevos valores. En opinión de la
Comunidad Internacional Bahá'í, la aceptación de la unidad de la humanidad
es el primer prerequisito fundamental para esta reorganización y
administración del mundo como un sólo país, el hogar de la humanidad. El
reconocimiento de este principio no implica abandonar lealtades legítimas,
la supresión de la diversidad cultural, ni la abolición de autonomía
nacional. Pide una lealtad más amplia, una aspiración mucho m s elevada de
la que ha animado el esfuerzo humano hasta ahora. Está claro que necesita
la subordinación de los impulsos e intereses nacionales a las exigencias
imperativas de un mundo unificado. Es inconsistente no solamente con
cualquier intento por establecer la uniformidad, sino con cualquier
tendencia hacia una excesiva centralización. Su meta est bien expresada en
el concepto de "la unidad en la diversidad".
Las Escrituras Bahá'ís visualizan el sistema federado mundial propuesto
por Bahá'u'lláh como uno "a favor del cual todas las naciones del mundo
voluntariamente habrán de ceder sus derechos de hacer guerra, ciertos
derechos de gravar impuestos y todos los derechos de mantener fuerzas
armadas, excepto con el propósito de mantener el orden interno dentro de
sus respectivos límites". Tal mancomunidad mundial incluiría "una
legislatura mundial, cuyos miembros, en calidad de fideicomisarios de toda
la humanidad controlar n, en última instancia, los recursos totales de
todas las naciones integrantes, y estatuirán aquellas leyes que fueran
requeridas para regular la vida, satisfacer las necesidades y ajustar las
relaciones de todas las razas y pueblos. Un poder ejecutivo mundial,
respaldado por una fuerza internacional, llevar a cabo las decisiones a
las que se haya arribado, y aplicar las leyes dictadas por esta
legislatura mundial, y proteger la unidad org nica de toda la
mancomunidad. Un tribunal mundial aplicar y dictaminar su veredicto
obligatorio y final en todas y cada una de las disputas que surjan entre
los diversos elementos constituyentes de este sistema universal". Bajo tal
sistema, "un código único de derecho internacional - producto del criterio
reflexivo de los representantes federados del mundo -será sancionado por
la intervención instantá- nea y coercitiva de las fuerzas combinadas de
las unidades federales...". Al mismo tiempo, "la autonomía de [los]
Estados miembros y la libertad personal y la iniciativa de los individuos
que la componen [serán] definitiva y completamente resguardadas".
Por lo tanto, la Comunidad Internacional Bahá'í urge al Comité
Preparatorio que considere iniciativas audaces y creativas para la
creación de maquinarias y procedimientos legislativos internacionales.
Ningún cambio real es posible sin visión. La Carta de la Tierra que se
propone puede contribuir mucho para articular una visión unificada para el
futuro y afirmar valientemente los valores sobre los cuales debe
descansar. Al trabajar sobre el texto, bien puede ser que el Comit‚
Preparatorio desee referirse a La Promesa de la Paz Mundial, una
declaración hecha a los Pueblos del Mundo que fue emitida por la Casa
Universal de Justicia en apoyo del A¤o Internacional de las Naciones
Unidas de la Paz (AIP).
Los bahá'ís en todo el mundo encuentran que el proceso UNCED es un
poderoso refuerzo del optimismo que ellos sienten para el futuro de la
humanidad. Nosotros creemos que, con el poder del reconocimiento universal
de los peligros que en la actualidad enfrenta el planeta, se puede inducir
a los gobiernos del mundo para que actúen con valentía en representación
de la raza humana como un todo. El resultado bien puede ser no solamente
una respuesta efectiva a los problemas de medio ambiente y desarrollo que
ahora nos enfrentan, sino también un paso enorme hacia adelante en la
construcción de un sistema federal que pueda abordar a la totalidad de los
desafíos que enfrenta una raza humana que se integra rá- pidamente.
BIC Document #91-0812S
Statements Home Page / Indice Principal
Sobre la Comunidad Internacional Bahá'í Oficina de las Naciones Unidas...
©1997-2001 -- The Bahá'í International Community United Nations Office
Bahá'í International Community
Legislaciòn Internacional para el Medio Ambiente y el Desarrollo
Una declaraciòn presentada por la Comunidad Internacional Bahá'í al Comité
Preparatorio para la Conferencia de las Naciones Unidas sobre el Medio
Ambiente y el Desarrollo (UNCED - Cumbre Para La Tierra).
Ginebra, Suiza
Agosto 1991
Hace poco más de cien años, en una serie de cartas enviadas a los
dirigentes de la época, Bahá'u'lláh habló de la humanidad como que entraba
a una etapa histórica que traería la reestructuración radical de la vida
sobre el planeta. Desafíos nunca antes vistos, dijo Él, pronto abrumarían
los recursos incluso de los países más avanzados. Podrían ser enfrentados
solamente por un sistema federado mundial cuyo órgano central fuese un
parlamento mundial representativo, dotado de poderes para crear un código
de leyes universalmente acordado y obligatorio. "La tierra es un sólo
país", afirmó Bahá 'u'lláh, "y la humanidad sus ciudadanos".
A medida que la magnitud, complejidad y urgencia de los problemas
ambientales se han ido imponiendo gradualmente a la opinión pública, la
lógica de esta prescripción se ha hecho cada día más aparente. La
maquinaria y procedimientos legislativos internacionales disponibles
demuestran ser inadecuados, ante todo porque se basan en leyes que rigen
naciones-estado. Para la Comunidad Internacional Bahá'í parece evidente
que, a no ser que se adopten nuevos pasos creativos para la
reestructuración del orden internacional, la degradación ambiental por sí
sola, con sus implicancias de largo alcance para el desarrollo social y
económico, conducir inexorablemente a un desastre de dimensiones
sobrecogedoras.
El procedimiento actual para la creación de legislación internacional
sobre el medio ambiente, que aborda solamente un problema a la vez, es
fragmentario y no sistemático. Se han adoptado convenciones, tratados y
protocolos sobre asuntos tan diversos como la protección de la capa de
ozono y el control del tráfico internacional de desechos peligrosos. Se
están negociando otras convenciones sobre cambios climáticos y sobre
diversidad biológica. Aún se han sugerido otras sobre temas como las
fuentes terrestres de contaminación marina. No existe un cuerpo único
responsable por la redacción de legislación internacional sobre medio
ambiente. Tampoco se han puesto de acuerdo las naciones del mundo sobre un
conjunto de principios en que se pueda basar la legislación ambiental. Más
aún, las naciones firmantes de los diversos instrumentos jurídicos son
raras veces las mismas. De esta manera es casi imposible armonizar o
combinar los acuerdos.
Es bien sabido que el procedimiento legislativo internacional es lento,
engorroso y caro. Una vez identificado un problema, se convocan reuniones
de expertos para preparar un borrador de acuerdo. El acuerdo es negociado
por los gobiernos interesados y es firmado en una reunión de
plenipotenciarios. Después de lo que a menudo es un largo período de
ratificaciones y agregados, la legislación entra en vigor, pero solamente
en aquellos estados que lo han firmado. Generalmente se establece una
secretaría que facilite y supervise la implementación de la convención. Si
es necesario modificar la legislación, como fue el caso en el Protocolo de
Montreal, en el que el deterioro de la capa de ozono sobrepasó lo
estipulado en el protocolo, la puesta al día puede ser tan lenta como la
adopción. Muchos países que tienen un número limitado de diplomáticos y
expertos no pueden enfrentar procedimientos tan demorosos y caros,
particularmente a medida que el número de negociaciones va en aumento para
responder a los urgentes problemas globales del medio ambiente.
El actual procedimiento ad hoc para la legislación ambiental sólo puede
llegar a ser m s inmanejable. Se han ofrecido numerosas proposiciones para
proveer mecanismos globales para crear y apoyar un modelo sostenible de
desarrollo. Algunos expertos aconsejan fortalecer el sistema existente de
la NU, reforzando los mandatos de agencias tales como el Programa de las
Naciones Unidas sobre el Medio Ambiente (PNUMA), remodelando el Consejo
Económico y Social (ECOSOC), o utilizando el Consejo de Administración
Fiduciaria para la administración de ciertos recursos globales. Otros
sugieren crear nuevos cuerpos tales como un consejo para la seguridad
ambiental, un Tribunal Mundial de Justicia del Ambiente, o un cuerpo
internacional para negociaciones ambientales para que prepare, adopte y
revise la legislación internacional sobre asuntos que requieren acción
global.
Por muy bien motivados y de ayuda que son tales propuestas, parece
evidente para la Comunidad Internacional Bahá'í que el establecimiento de
un modelo sostenible de desarrollo es una tarea compleja con amplias
ramificaciones. Est claro que requerir un nuevo nivel de compromiso para
resolver problemas mayores que no est n asociados exclusivamente con el
medio ambiente. Estos problemas incluyen la militarización, la excesiva
disparidad de riqueza entre y dentro de las naciones, el racismo, la falta
de acceso a la educación, el nacionalismo irrestricto, y la falta de
igualdad entre mujeres y hombres. En lugar de un abordaje por partes
concebido para responder a las necesidades de naciones-estado, parece
preferible adoptar un acuerdo general bajo el cual se podrían promulgar
códigos internacionales específicos.
Soluciones de largo alcance requerir n una visión nueva y comprensiva de
una sociedad global, apoyada por nuevos valores. En opinión de la
Comunidad Internacional Bahá'í, la aceptación de la unidad de la humanidad
es el primer prerequisito fundamental para esta reorganización y
administración del mundo como un sólo país, el hogar de la humanidad. El
reconocimiento de este principio no implica abandonar lealtades legítimas,
la supresión de la diversidad cultural, ni la abolición de autonomía
nacional. Pide una lealtad más amplia, una aspiración mucho m s elevada de
la que ha animado el esfuerzo humano hasta ahora. Está claro que necesita
la subordinación de los impulsos e intereses nacionales a las exigencias
imperativas de un mundo unificado. Es inconsistente no solamente con
cualquier intento por establecer la uniformidad, sino con cualquier
tendencia hacia una excesiva centralización. Su meta est bien expresada en
el concepto de "la unidad en la diversidad".
Las Escrituras Bahá'ís visualizan el sistema federado mundial propuesto
por Bahá'u'lláh como uno "a favor del cual todas las naciones del mundo
voluntariamente habrán de ceder sus derechos de hacer guerra, ciertos
derechos de gravar impuestos y todos los derechos de mantener fuerzas
armadas, excepto con el propósito de mantener el orden interno dentro de
sus respectivos límites". Tal mancomunidad mundial incluiría "una
legislatura mundial, cuyos miembros, en calidad de fideicomisarios de toda
la humanidad controlar n, en última instancia, los recursos totales de
todas las naciones integrantes, y estatuirán aquellas leyes que fueran
requeridas para regular la vida, satisfacer las necesidades y ajustar las
relaciones de todas las razas y pueblos. Un poder ejecutivo mundial,
respaldado por una fuerza internacional, llevar a cabo las decisiones a
las que se haya arribado, y aplicar las leyes dictadas por esta
legislatura mundial, y proteger la unidad org nica de toda la
mancomunidad. Un tribunal mundial aplicar y dictaminar su veredicto
obligatorio y final en todas y cada una de las disputas que surjan entre
los diversos elementos constituyentes de este sistema universal". Bajo tal
sistema, "un código único de derecho internacional - producto del criterio
reflexivo de los representantes federados del mundo -será sancionado por
la intervención instantá- nea y coercitiva de las fuerzas combinadas de
las unidades federales...". Al mismo tiempo, "la autonomía de [los]
Estados miembros y la libertad personal y la iniciativa de los individuos
que la componen [serán] definitiva y completamente resguardadas".
Por lo tanto, la Comunidad Internacional Bahá'í urge al Comité
Preparatorio que considere iniciativas audaces y creativas para la
creación de maquinarias y procedimientos legislativos internacionales.
Ningún cambio real es posible sin visión. La Carta de la Tierra que se
propone puede contribuir mucho para articular una visión unificada para el
futuro y afirmar valientemente los valores sobre los cuales debe
descansar. Al trabajar sobre el texto, bien puede ser que el Comit‚
Preparatorio desee referirse a La Promesa de la Paz Mundial, una
declaración hecha a los Pueblos del Mundo que fue emitida por la Casa
Universal de Justicia en apoyo del A¤o Internacional de las Naciones
Unidas de la Paz (AIP).
Los bahá'ís en todo el mundo encuentran que el proceso UNCED es un
poderoso refuerzo del optimismo que ellos sienten para el futuro de la
humanidad. Nosotros creemos que, con el poder del reconocimiento universal
de los peligros que en la actualidad enfrenta el planeta, se puede inducir
a los gobiernos del mundo para que actúen con valentía en representación
de la raza humana como un todo. El resultado bien puede ser no solamente
una respuesta efectiva a los problemas de medio ambiente y desarrollo que
ahora nos enfrentan, sino también un paso enorme hacia adelante en la
construcción de un sistema federal que pueda abordar a la totalidad de los
desafíos que enfrenta una raza humana que se integra rá- pidamente.
BIC Document #91-0812S
Statements Home Page / Indice Principal
Sobre la Comunidad Internacional Bahá'í Oficina de las Naciones Unidas...
©1997-2001 -- The Bahá'í International Community United Nations Office
Pak më tepër se njëqind vjet më parë, në një seri letrash drejtuar prijësve të botës të asaj kohe, Bahá’u’lláh-u ka thënë se njerëzimi po hyn në një periudhë të historisë që do të sjellë ristrukturimin rrënjësor të jetës së planetit. Sfida të panjohura kurrë më parë, ka thënë Ai, së shpejti do të kapërcejnë burimet edhe të kombeve më të avancuara. Ato do të mund të kanalizoheshin vetëm nga një sistem federal botëror, organi qendror i të cilit do të ishte një parlament përfaqësues botëror i autorizuar të krijojë një kod të pranuar botërisht e të detyrueshëm ligjesh ndërkombëtare. “Toka është një vend i vetëm”, ka thënë Bahá’u’lláh-u, “dhe njerëzimi qytetarët e saj”.
Ndërkohë që përmasat, kompleksiteti dhe ngutësia e problemeve të mjedisit i janë imponuar gradualisht vëmendjes së publikut, logjika e kësaj thënieje është bërë çdo ditë e më e dukshme. Mekanizmat dhe proceset legjislative ndërkombëtare ekzistuese po e tregojnë se janë të papërshtatshme, para së gjithash sepse janë të bazuara në ligje që qeverisin kombet-shtete. Për Komunitetin Ndërkombëtar Bahá’í është e qartë që, po nuk u ndërmorën hapa të rinj krijues për ristrukturimin e rendit ndërkombëtar, vetëm degradimi i mjedisit, me pasojat e tij afatgjatë për zhvillimin ekonomiko-shoqëror, do të çojë pashmangësisht në një katastrofë të tmerrshme.
Procesi i tanishëm për të krijuar një legjislacion ndërkombëtar për mjedisin, i cili trajton çdo herë vetëm nga një problem, është fragmentar e josistematik. Konventa, traktate e protokolle janë adoptuar për çështje të tilla të ndryshme, si mbrojtja e shtresës së ozonit dhe kontrolli i trafikut ndërkombëtar të hedhurinave të rrezikshme. Janë bërë negociata për konventa të tjera rreth ndryshimit të klimës dhe diversitetit biologjik. Janë sugjeruar të tjera akoma për çështje të tilla si burimet e ndotjes detare nga toka. Asnjë organizëm nuk përgjigjet për përpunimin e projekteve të legjislacionmit ndërkombëtar për mjedisin. Dhe as kanë arritur kombet e botës ndonjë marrëveshje për një kompleks parimesh, mbi të cilat të mund të mbështetet legjislacioni për mjedisin. Për më tepër, vendet që nënshkruajnë instrumentet e ndryshme legjislative janë rrallë të njëjtat. Kështu, është pothuasjse e pamundur të harmonizohen ose të kombinohen marrëveshjet.
Dihet mirë që procesi legjislativ ndërkombëtar është i javashëm, i rëndë e i kushtueshëm. Pasi është përcaktuar një problem, thirren mbledhje ekspertësh për të përgatitur një projekt-marrëveshje. Marrëveshja diskutohet nga qeveritë e interesuara dhe nënshkruhet në një mbledhje të plotfuqishme. Pas kësaj vjen shpesh një periudhë e gjatë ratifikimesh e dhënieje të pëlqimit dhe legjislacioni hyn në fuqi, por vetëm në ato shtete që e kanë nënshkruar atë. Zakonisht krijohet një sekretariat për të lehtësuar e kontrolluar zbatimin e konventës. Në qoftë se legjislacioni duhet ndryshuar, siç ishte rasti i Protokollit të Montrealit, kur keqësimi i mëtejshëm i shtresës së ozonit i la prapa masat që përmbante Protokolli, azhornimi mund të jetë po aq i javashëm sa dhe vetë adoptimi. Shumë vende, që kanë një numër të kufizuar diplomatësh dhe ekspertësh, nuk i përballojnë dot procedura të tilla që u hanë kohë e janë të kushtueshme, veçanërisht tani që numri i negociatave është duke u shtuar për t’iu përgjigjur problemeve të ngutshme botërore të mjedisit.
Procesi i tanishëm ad hoc [i posaçëm] për legjislacionin e mjedisit vetëm mund të bëhet edhe më i pamanovrueshëm. Janë bërë shumë propozime për të ngritur mekanizma botërorë për krijimin dhe mbështetjen e një modeli të zhvillimit. Disa ekspertë këshillojnë që të forcohet sistemi ekzistues i Kombeve të Bashkuara, duke rritur kompetencat e mandateve të agjensive të tilla si Programi i Kombeve të Bashkuara për Mjedisin (PKBM), duke riorganizuar Këshillin Ekonomik e Social (KES), ose duke përdorur Këshillin e Tutelimit për të administruar disa burime botërore. Disa të tjerë sugjerojnë të krijohen organe të reja, si këshilli i sigurimit të mjedisit, një Gjykatë Ndërkombëtare e drejtësisë për mjedisin, ose një organ ndërkombëtar për mjedisin që të përgatisë, të adoptojë e të rishikojë legjislacionin ndërkombëtar për çështje që kërkojnë një veprim të përbotshëm.
Sado të argumentuara e të dobishme që janë këto propozime, për Komunitetin Ndërkombëtar Bahá’í është e qartë se krijimi i një modeli të qëndrueshëm zhvillimi është një detyrë komplekse me degëzime të gjera. Eshtë e qartë që kjo do të kërkojë një nivel të ri angazhimi për zgjidhjen e problemeve themelore, të cilat nuk lidhen vetëm me mjedisin.
Këto probleme përfshijnë militarizimin, shpërndarjen e çrregullt të pasurisë midis kombeve dhe brenda tyre, racizmin, pamundësinë për arsim, nacionalizmin e shfrenuar dhe mungesën e barazisë midis grave e burrave. Në vend të një trajtimi pjesë-pjesë të konceptuar në përgjigje të nevojave të kombeve-shtete, duket qartë se është e parapëlqyeshme të adoptohet një marrëveshje ombrellë, nën të cilën të mund të shpalleshin kode ndërkombëtare specifike.
Zgjidhjet afatgjatë do të kërkojnë një vizion të ri të gjerë të një shoqërie të përbotshme, të mbështetur nga vlera të reja. Sipas pikëpamjes së Komunitetit Ndërkombëtar Bahá’í, pranimi i njëshmërisë së njerëzimit është premisa e parë themelore për këtë riorganizim e administrim të botës si një vend i vetëm, si atdheu i njerëzimit. Pranimi i këtij parimi nuk kërkon heqjen dorë nga besnikëritë e ligjshme, eliminimin e diversitetit kulturor, ose zhdukjen e autonomisë kombëtare. Ai vetëm fton për një besnikëri më të gjerë, për një aspiratë shumë më të lartë sesa ajo që ka frymëzuar deri tani përpjekjet njerëzore. Ai kërkon në mënyrë të qartë nënshtrimin e shtysave e të interesave kombëtare ndaj kërkesave imperative të një bote të bashkuar. Ai nuk pajtohet jo vetëm me çfarëdolloj përpjekje për të imponuar uniformitetin, por as me çfarëdo prirje për centralizim të tepruar. Synimi i tij shprehet mirë në konceptin “unitet në diversitet”.
Shkrimet Bahá’í e shohin sistemin federal botëror të propozuar nga Bahá’u’lláh-u si një sistem “në favor të të cilit të gjitha kombet e botës do të dorëzojnë vullnetarisht çdo pretendim për të bërë luftë, disa të drejta për tatime dhe të gjitha të drejtat për të pasur armatime, me përjashtim të një sasie të nevojshme për ruajtjen e rendit të brendshëm në zotërimet respektive të tyre”. Një konfederatë e tillë botërore do të përfshijë “një organ legjislativ botëror, anëtarët e të cilit, si të besuarit e mbarë gjinisë njerëzore, do të kontrollojnë, në fund të fundit, të tëra burimet e të gjitha kombeve përbërëse dhe do të nxjerrin ligjet e nevojshme për të rregulluar jetën, për të plotësuar nevojat e për të ndërtuar marrëdhëniet e të gjitha racave e të të gjithë popujve. Një pushtet ekzekutiv botëror, i mbështetur nga një Forcë e armatosur ndërkombëtare, do të vejë në zbatim vendimet që janë arritur, do të aplikojë ligjet e nxjerra nga organi legjislativ botëror dhe do të ruajë unitetin organik të tërë konfederatës. Një gjykatë botërore do të gjykojë e do të japë verdiktin e saj të detyrueshëm e përfundimtar në të gjitha grindjet që mund të lindin midis elementëve të ndryshëm që përbëjnë këtë sistem universal”. Në një sistem të tillë “kodi i vetëm i ligjit ndërkombëtar - produkt i gjykimit të menduar mirë të përfaqësuesve të federuar të botës - do të ketë si sanksion ndërhyrjen e menjëhershme e shtërnguese të forcave të kombinuara të njësive të federuara...”. Në të njëjtën kohë, “autonomia e shteteve anëtare dhe liria e nisma personale e individëve që i përbëjnë ato [do të] ruhet përfundimisht e plotësisht”.
Prandaj Komuniteti Ndërkombëtar Bahá’í i kërkon Komitetit Përgatitor të gjejë rrugë të guximshme e krijuese për krijimin e mekanizmave e të proceseve legjislative ndërkombëtare. Kurrfarë ndryshimi real nuk është i mundur pa një vizion. Karta e Tokës që është propozuar mund të bëjë një rrugë të gjatë për të dhënë një vizion të unifikuar për të ardhmen dhe për të afirmuar me guxim vlerat në të cilat ai duhet të mbështetet. Në punën e tij mbi tekstin, Komiteti Përgatitor mund të dëshirojë t’i referohet Premtimit të Paqes Botërore, një deklaratë drejtuar Popujve të Botës, e botuar në mbështetje të Vitit Ndërkombëtar të Paqes të Kombeve të Bashkuara (VNP) nga Shtëpia Universale e Drejtësisë.
Bahá’í-të anembanë botës shohin te procesi i KKBMZH një përforcim të fuqishëm të optimizmit që ata ndiejnë për të ardhmen e njerëzimit. Ne besojmë se, të shtyrë nga njohja universale e rreziqeve me të cilat ndeshet në kohën e tanishme planeti, qeveritë e botës mund të nxiten që të veprojnë me kurajë në emër të gjinisë njerëzore në tërësi. Mund të dalë që rezultati të jetë jo vetëm një përgjigje efektive për problemet e mjedisit e të zhvillimit me të cilat ndeshemi sot, por edhe një hap kolosal përpara në ndërtimin e një sistemi federal të aftë që t’i përvishet tërë kompleksit të sfidave me të cilat ndeshet një gjini njerëzore që po integrohet me shpejtësi.
Ndërkohë që përmasat, kompleksiteti dhe ngutësia e problemeve të mjedisit i janë imponuar gradualisht vëmendjes së publikut, logjika e kësaj thënieje është bërë çdo ditë e më e dukshme. Mekanizmat dhe proceset legjislative ndërkombëtare ekzistuese po e tregojnë se janë të papërshtatshme, para së gjithash sepse janë të bazuara në ligje që qeverisin kombet-shtete. Për Komunitetin Ndërkombëtar Bahá’í është e qartë që, po nuk u ndërmorën hapa të rinj krijues për ristrukturimin e rendit ndërkombëtar, vetëm degradimi i mjedisit, me pasojat e tij afatgjatë për zhvillimin ekonomiko-shoqëror, do të çojë pashmangësisht në një katastrofë të tmerrshme.
Procesi i tanishëm për të krijuar një legjislacion ndërkombëtar për mjedisin, i cili trajton çdo herë vetëm nga një problem, është fragmentar e josistematik. Konventa, traktate e protokolle janë adoptuar për çështje të tilla të ndryshme, si mbrojtja e shtresës së ozonit dhe kontrolli i trafikut ndërkombëtar të hedhurinave të rrezikshme. Janë bërë negociata për konventa të tjera rreth ndryshimit të klimës dhe diversitetit biologjik. Janë sugjeruar të tjera akoma për çështje të tilla si burimet e ndotjes detare nga toka. Asnjë organizëm nuk përgjigjet për përpunimin e projekteve të legjislacionmit ndërkombëtar për mjedisin. Dhe as kanë arritur kombet e botës ndonjë marrëveshje për një kompleks parimesh, mbi të cilat të mund të mbështetet legjislacioni për mjedisin. Për më tepër, vendet që nënshkruajnë instrumentet e ndryshme legjislative janë rrallë të njëjtat. Kështu, është pothuasjse e pamundur të harmonizohen ose të kombinohen marrëveshjet.
Dihet mirë që procesi legjislativ ndërkombëtar është i javashëm, i rëndë e i kushtueshëm. Pasi është përcaktuar një problem, thirren mbledhje ekspertësh për të përgatitur një projekt-marrëveshje. Marrëveshja diskutohet nga qeveritë e interesuara dhe nënshkruhet në një mbledhje të plotfuqishme. Pas kësaj vjen shpesh një periudhë e gjatë ratifikimesh e dhënieje të pëlqimit dhe legjislacioni hyn në fuqi, por vetëm në ato shtete që e kanë nënshkruar atë. Zakonisht krijohet një sekretariat për të lehtësuar e kontrolluar zbatimin e konventës. Në qoftë se legjislacioni duhet ndryshuar, siç ishte rasti i Protokollit të Montrealit, kur keqësimi i mëtejshëm i shtresës së ozonit i la prapa masat që përmbante Protokolli, azhornimi mund të jetë po aq i javashëm sa dhe vetë adoptimi. Shumë vende, që kanë një numër të kufizuar diplomatësh dhe ekspertësh, nuk i përballojnë dot procedura të tilla që u hanë kohë e janë të kushtueshme, veçanërisht tani që numri i negociatave është duke u shtuar për t’iu përgjigjur problemeve të ngutshme botërore të mjedisit.
Procesi i tanishëm ad hoc [i posaçëm] për legjislacionin e mjedisit vetëm mund të bëhet edhe më i pamanovrueshëm. Janë bërë shumë propozime për të ngritur mekanizma botërorë për krijimin dhe mbështetjen e një modeli të zhvillimit. Disa ekspertë këshillojnë që të forcohet sistemi ekzistues i Kombeve të Bashkuara, duke rritur kompetencat e mandateve të agjensive të tilla si Programi i Kombeve të Bashkuara për Mjedisin (PKBM), duke riorganizuar Këshillin Ekonomik e Social (KES), ose duke përdorur Këshillin e Tutelimit për të administruar disa burime botërore. Disa të tjerë sugjerojnë të krijohen organe të reja, si këshilli i sigurimit të mjedisit, një Gjykatë Ndërkombëtare e drejtësisë për mjedisin, ose një organ ndërkombëtar për mjedisin që të përgatisë, të adoptojë e të rishikojë legjislacionin ndërkombëtar për çështje që kërkojnë një veprim të përbotshëm.
Sado të argumentuara e të dobishme që janë këto propozime, për Komunitetin Ndërkombëtar Bahá’í është e qartë se krijimi i një modeli të qëndrueshëm zhvillimi është një detyrë komplekse me degëzime të gjera. Eshtë e qartë që kjo do të kërkojë një nivel të ri angazhimi për zgjidhjen e problemeve themelore, të cilat nuk lidhen vetëm me mjedisin.
Këto probleme përfshijnë militarizimin, shpërndarjen e çrregullt të pasurisë midis kombeve dhe brenda tyre, racizmin, pamundësinë për arsim, nacionalizmin e shfrenuar dhe mungesën e barazisë midis grave e burrave. Në vend të një trajtimi pjesë-pjesë të konceptuar në përgjigje të nevojave të kombeve-shtete, duket qartë se është e parapëlqyeshme të adoptohet një marrëveshje ombrellë, nën të cilën të mund të shpalleshin kode ndërkombëtare specifike.
Zgjidhjet afatgjatë do të kërkojnë një vizion të ri të gjerë të një shoqërie të përbotshme, të mbështetur nga vlera të reja. Sipas pikëpamjes së Komunitetit Ndërkombëtar Bahá’í, pranimi i njëshmërisë së njerëzimit është premisa e parë themelore për këtë riorganizim e administrim të botës si një vend i vetëm, si atdheu i njerëzimit. Pranimi i këtij parimi nuk kërkon heqjen dorë nga besnikëritë e ligjshme, eliminimin e diversitetit kulturor, ose zhdukjen e autonomisë kombëtare. Ai vetëm fton për një besnikëri më të gjerë, për një aspiratë shumë më të lartë sesa ajo që ka frymëzuar deri tani përpjekjet njerëzore. Ai kërkon në mënyrë të qartë nënshtrimin e shtysave e të interesave kombëtare ndaj kërkesave imperative të një bote të bashkuar. Ai nuk pajtohet jo vetëm me çfarëdolloj përpjekje për të imponuar uniformitetin, por as me çfarëdo prirje për centralizim të tepruar. Synimi i tij shprehet mirë në konceptin “unitet në diversitet”.
Shkrimet Bahá’í e shohin sistemin federal botëror të propozuar nga Bahá’u’lláh-u si një sistem “në favor të të cilit të gjitha kombet e botës do të dorëzojnë vullnetarisht çdo pretendim për të bërë luftë, disa të drejta për tatime dhe të gjitha të drejtat për të pasur armatime, me përjashtim të një sasie të nevojshme për ruajtjen e rendit të brendshëm në zotërimet respektive të tyre”. Një konfederatë e tillë botërore do të përfshijë “një organ legjislativ botëror, anëtarët e të cilit, si të besuarit e mbarë gjinisë njerëzore, do të kontrollojnë, në fund të fundit, të tëra burimet e të gjitha kombeve përbërëse dhe do të nxjerrin ligjet e nevojshme për të rregulluar jetën, për të plotësuar nevojat e për të ndërtuar marrëdhëniet e të gjitha racave e të të gjithë popujve. Një pushtet ekzekutiv botëror, i mbështetur nga një Forcë e armatosur ndërkombëtare, do të vejë në zbatim vendimet që janë arritur, do të aplikojë ligjet e nxjerra nga organi legjislativ botëror dhe do të ruajë unitetin organik të tërë konfederatës. Një gjykatë botërore do të gjykojë e do të japë verdiktin e saj të detyrueshëm e përfundimtar në të gjitha grindjet që mund të lindin midis elementëve të ndryshëm që përbëjnë këtë sistem universal”. Në një sistem të tillë “kodi i vetëm i ligjit ndërkombëtar - produkt i gjykimit të menduar mirë të përfaqësuesve të federuar të botës - do të ketë si sanksion ndërhyrjen e menjëhershme e shtërnguese të forcave të kombinuara të njësive të federuara...”. Në të njëjtën kohë, “autonomia e shteteve anëtare dhe liria e nisma personale e individëve që i përbëjnë ato [do të] ruhet përfundimisht e plotësisht”.
Prandaj Komuniteti Ndërkombëtar Bahá’í i kërkon Komitetit Përgatitor të gjejë rrugë të guximshme e krijuese për krijimin e mekanizmave e të proceseve legjislative ndërkombëtare. Kurrfarë ndryshimi real nuk është i mundur pa një vizion. Karta e Tokës që është propozuar mund të bëjë një rrugë të gjatë për të dhënë një vizion të unifikuar për të ardhmen dhe për të afirmuar me guxim vlerat në të cilat ai duhet të mbështetet. Në punën e tij mbi tekstin, Komiteti Përgatitor mund të dëshirojë t’i referohet Premtimit të Paqes Botërore, një deklaratë drejtuar Popujve të Botës, e botuar në mbështetje të Vitit Ndërkombëtar të Paqes të Kombeve të Bashkuara (VNP) nga Shtëpia Universale e Drejtësisë.
Bahá’í-të anembanë botës shohin te procesi i KKBMZH një përforcim të fuqishëm të optimizmit që ata ndiejnë për të ardhmen e njerëzimit. Ne besojmë se, të shtyrë nga njohja universale e rreziqeve me të cilat ndeshet në kohën e tanishme planeti, qeveritë e botës mund të nxiten që të veprojnë me kurajë në emër të gjinisë njerëzore në tërësi. Mund të dalë që rezultati të jetë jo vetëm një përgjigje efektive për problemet e mjedisit e të zhvillimit me të cilat ndeshemi sot, por edhe një hap kolosal përpara në ndërtimin e një sistemi federal të aftë që t’i përvishet tërë kompleksit të sfidave me të cilat ndeshet një gjini njerëzore që po integrohet me shpejtësi.
Choisir un autre texte
parallèles: