Onze Natuurlijke Bronnen

een Compilatie



Oorspronkelijke titel: Conservation of the Earth's Resources

Inhoudsopgave

1. GRONDBEGINSELEN

1.1. De natuur als een weerspiegeling van het goddelijke
1.2. De aarde is één land
1.3. Plaats en verantwoordelijkheid van de mens.
1.4. Benadering van de fysieke wereld - wisselwerking tussen het geestelijke en het materiële

2. DE VERHOUDING TUSSEN DE MENS EN DE NATUUR

2.1. Kenmerken van de natuur
2.1.1. Eén samenhangend systeem
2.1.2. Onderworpen aan wetten en vaste regels
2.1.3. Verandering en beweging
2.1.4. Verscheidenheid
2.1.5. Ten dienste van de mens
2.1.6. De onvolkomenheid van de natuur

2.2. Waarden en houdingen
2.2.1. Waardering
2.2.2. Matiging
2.2.3. Goed zijn voor dieren
2.2.4. De ontwikkeling van de natuur
2.2.5. Het belang van de landbouw
2.2.6. Het gebruik van de wetenschap

3. BESCHERMING VAN HET MILIEU

3.1. Behoud van de hulpbronnen
3.2. Controle op natuurlijke hulpbronnen
3.3. Manieren om het milieu te beschermen

4. VERWACHTINGEN VOOR DE TOEKOMST

REFERENTIES




HET BEHOUD VAN DE HULPBRONNEN DER AARDE

1. GRONDBEGINSELEN

De wereldwijde Bahá'í gemeenschap baseert haar benadering van het behoud en de bescherming van de hulpbronnen der aarde op enkele fundamentele principes die afgeleid zijn uit de Bahá'í Geschriften. Deze zijn:

1.1. DE NATUUR IS EEN WEERSPIEGELING VAN HET GODDELIJKE.

De natuur staat hoog in aanzien. Bahá'u'lláh verklaart dat de beschouwing van de natuur de bewustwording van de "tekenen" (1) en "bewijzen" (2) van God tot stand brengt en Zijn bestaan bewijst. Aldus:

"... wat ik ook aanschouw, ik ontdek geredelijk dat het U aan mij bekend maakt; het herinnert mij aan Uw tekenen, aan Uw bewijzen en aan Uw getuigenissen. Bij Uw heerlijkheid! Telkens wanneer ik mijn ogen ophef naar Uw hemel, denk ik aan Uw hoogheid en Uw verhevenheid, Uw onvergelijkelijke glorie en grootheid; en telkens wanneer ik mijn blik naar Uw aarde wend, word ik ertoe gebracht de tekenen van Uw macht en de bewijzen van Uw milddadigheid te erkennen. En wanneer ik naar de zee kijk, merk ik dat zij tot mij spreekt van Uw majesteit en de kracht van Uw macht, van Uw soevereiniteit en Uw grootheid. En steeds wanneer ik de bergen aanschouw, word ik ertoe gebracht de tekenen van Uw overwinning en de vaandels van Uw almacht te ontdekken."(3)

De natuur weerspiegelt de "namen en attributen van God".(4) Ze is de uitdrukking van "Gods wil ... in ... de vergankelijke wereld".(5) Bahá'u'lláh schrijft:

"Zeg: de natuur is in essentie de belichaming van Mijn Naam, de Maker, de Schepper. Wat zichtbaar is loopt om verschillende redenen uiteen en in deze verscheidenheid bevinden zich tekenen voor mensen met inzicht. De natuur is Gods Wil en daarvan de uitdrukking in en door de vergankelijke wereld. Ze is een beschikking van de Voorzienigheid die is verordend door de Bestierder, de Alwijze."(6)

1.2. DE AARDE IS EEN LAND

Bahá'u'lláh zet een wereldvisie uiteen waarin erkend wordt dat "de aarde slechts één land is, waarvan alle mensen de burgers zijn" (7) en Hij roept op om "de hoogste belangen van de volkeren en geslachten der aarde te bevorderen".(8)

`Abdu'l-Bahá vestigt de aandacht op de toenemende onderlinge afhankelijkheid van de wereld en op het feit dat "autarkie"(9) niet langer mogelijk is. Hij voorziet dat de trend naar een verenigde wereld zal toenemen en zich zal manifesteren in de vorm van "eenheid van denken in wereldaangelegenheden"(10) en in andere belangrijke gebieden van het bestaan. Een cruciaal gebied voor gezamenlijke actie is dat van het behoud van de hulpbronnen van de planeet.

1.3. PLAATS EN VERANTWOORDELIJKHEID VAN DE MENS.

`Abdu'l-Bahá wijst er op dat de mens "uit hoofde van de ideële en hemelse kracht die latent en manifest in hem aanwezig is"(11) een plaats bekleedt die "hoger en nobeler"(12) is dan de natuur, en dat "de mens heerser is over de sfeer en het gebied van de natuur".(13)

"Het is derhalve duidelijk dat de mens heerser is over de sfeer en het gebied van de natuur. De natuur blijft gelijk; de mens is in ontwikkeling. De natuur heeft geen bewustzijn; de mens is ermee begiftigd. De natuur heeft geen eigen wil en werkt wetmatig, terwijl de mens een machtige wil bezit. De natuur is niet in staat mysteries of werkelijkheden te ontdekken, terwijl de mens speciaal daarvoor toegerust is. De natuur heeft geen voeling met het rijk van God; de mens is op de tekenen daarvan afgestemd. De natuur is onwetend over God; de mens is zich Hem bewust. De mens verwerft goddelijke deugden; de natuur zijn ze onthouden. De mens kan uit eigen wil stoppen met ondeugden; de natuur beschikt niet over de macht de invloed van haar instinkten te wijzigen. In alle opzichten is het duidelijk dat de mens nobeler en superieur is, dat er in hem een ideële kracht is die de natuur te boven gaat. Hij heeft bewustzijn, een wil, geheugen, verstandelijke vermogens, goddelijke eigenschappen en deugden waarvan de natuur volledig verstoken en beroofd is; derhalve is de mens een hoger en nobeler wezen uit hoofde van de ideële en hemelse kracht die in hem aanwezig is."(14)

De mens, die een innerlijk vermogen heeft dat planten en dieren niet bezitten, een kracht die hem in staat stelt de geheimen van de natuur te ontdekken en het milieu te beheersen, heeft een speciale verantwoordelijkheid om de hem door God gegeven krachten voor positieve doeleinden te gebruiken. Het Universele Huis van Gerechtigheid wijst erop dat "de juiste aanwending van zijn verantwoordelijkheid de sleutel is of zijn vindingrijke geest heilzame resultaten of verwoesting in de stoffelijke wereld teweegbrengt".(15)

1.4. BENADERING VAN DE FYSIEKE WERELD - WISSELWERKING TUSSEN HET GEESTELIJKE EN HET MATERIELE.

`Abdu'l-Bahá benadrukt dat de ontwikkeling van de fysieke wereld en het geluk van de mensheid afhankelijk zijn zowel van de "roep van de beschaving, van de vooruitgang van de materiële wereld"(16) als van de "zielvervoerende oproep van God, Wiens geestelijke leringen de waarborgen zijn van de eeuwigdurende glorie, het eeuwige geluk en de eeuwige verlichting van de wereld der mensheid".(17) Hij zegt:

"Zolang echter de prestaties op materieel gebied, de fysieke verworvenheden en menselijke deugden niet bekrachtigd worden door geestelijke volmaaktheden, schitterende eigenschappen en duidelijke blijken van mededogen zullen daar geen vruchten, geen resultaten uit voortkomen, en evenmin zal het geluk van de wereld der mensheid, wat het uiteindelijke doel is, bereikt worden. Want hoewel aan de ene kant prestaties op materieel gebied en de ontwikkeling van de fysieke wereld welvaart tot gevolg hebben, wat haar beoogde doel heel duidelijk is, dreigen er aan de andere kant gevaren, ernstige calamiteiten en hevige kwellingen.

Als u dus kijkt naar het geordende patroon van koninkrijken, steden en dorpen, met de aantrekkelijkheid van hun versieringen, het opnieuw ontdekken van natuurlijke hulpbronnen, de verbeterde werktuigen, het gemak van hun middelen van vervoer, de uitgebreide kennis die beschikbaar is omtrent de wereld der natuur, de grote uitvindingen, de kolossale ondernemingen, de prachtige ontdekkingen en wetenschappelijke onderzoekingen, dan zou u tot de conclusie kunnen komen dat beschaving leidt tot het geluk en de vooruitgang van de wereld van de mens. Maar toch, zou u uw oog richten op de ontdekking van verwoestende en helse machines, op de ontwikkeling van vernietigende krachten en de uitvinding van licht ontvlambare middelen waardoor de boom des levens ontworteld wordt, dan zou het u overduidelijk worden dat beschaving gepaard gaat met barbaarsheid. Vooruitgang en barbaarsheid gaan hand in hand, tenzij de materiële beschaving bekrachtigd wordt door Goddelijke Leiding, door de openbaringen van de Albarmhartige en door goddelijke deugden, en versterkt wordt door geestelijk gedrag, door de denkbeelden van het Koninkrijk en door de uitstortingen van het Rijk van Almacht....

Daarom moeten deze beschaving en materiële vooruitgang samengaan met de Allerhoogste Leiding zodat dit ondermaanse het toneel moge worden van het verschijnen van de gaven van het Koninkrijk, en prestaties op materieel gebied gekoppeld mogen worden aan de luister van de Barmhartige. Dit opdat de schoonheid en volmaaktheid van de wereld van de mens in uiterste genade en pracht voor allen onthuld en zichtbaar gemaakt mogen worden. Aldus zal eeuwigdurende glorie en geluk geopenbaard worden."(18)

Bahá'u'lláh beschrijft het lot van hen uit wier leven blijkt dat zij geen acht slaan op geestelijke waarden en falen overeenkomstig zulke waarden te handelen. Hij zegt:

"... gij wandelt voldaan en zelfingenomen op Mijn aarde, zonder er acht op te slaan dat Mijn aarde u moe is en dat alles erop u schuwt..."(19)

Shoghi Effendi verzekert dat de onachtzaamheid van de mens bijdraagt aan het verval van de "huidige orde"(20) en daadwerkelijk inwerkt op het milieu:

"De hevige verstoring van het evenwicht in de wereld; de siddering die door de ledematen van de mensheid zal gaan; de radicale verandering van de menselijke samenleving; het oprollen van de huidige orde; de fundamentele veranderingen die de regeringsstructuur aantasten; ... de ontwikkeling van helse oorlogsmachines; het branden van steden; de aantasting van de atmosfeer der aarde -daarin kan men duidelijk de tekenen en voorboden zien die de vergeldende rampspoed moeten aankondigen of daarmee samengaan, een rampspoed die, zoals is bevolen door Hem Die de Rechter en Verlosser der mensheid is, tenslotte een maatschappij wel moet teisteren die voor het grootste deel, en al meer dan een eeuw, doof is voor de Stem van Gods Boodschapper in deze dag - een rampspoed die het menselijk ras moet zuiveren van de onzuiverheden van haar eeuwenlange verdorvenheden, en haar samenstellende delen moet aaneensmeden tot een stevig verstrengelde wereldomvattende Broederschap - een Broederschap die is voorbeschikt om in de volheid der tijden geïntegreerd te worden in de struktuur van, en door vergeestelijkende invloeden gegalvaniseerd te worden tot, een zich op mysterieuze wijze uitbreidend goddelijk verordend Stelsel, en om in de loop van toekomstige Beschikkingen tot bloei te komen in een Beschaving, waarvan de mensheid in geen stadium van haar ontwikkeling ooit getuige is geweest."(21)



2. DE VERHOUDING TUSSEN DE MENS EN DE NATUUR

De verhouding tussen de mens en de natuur is zeer complex. Willen we de dimensies van dit onderwerp op hun waarde schatten, dan vereist dit dat we enkele kenmerken van de natuur, zoals beschreven in de Bahá'í geschriften, overdenken en dat we ons bewust zijn van bepaalde waarden en houdingen die tot leidraad dienen voor persoonlijk gedrag en het vaststellen van prioriteiten.

2.1. KENMERKEN VAN DE NATUUR

2.1.1. Een samenhangend systeem

`Abdu'l-Bahá wijst erop dat de "tempel van de wereld"(22) is "gevormd naar het beeld en de gelijkenis van het menselijk lichaam".(23) Hij legt uit:

"Hiermee wordt bedoeld dat zoals in deze wereld het menselijk lichaam, dat uiterlijk bestaat uit verschillende ledematen en organen, in werkelijkheid een nauw geïntegreerde, samenhangende eenheid is, de structuur van de stoffelijke wereld eveneens gelijk is aan die van een enkel wezen, waarvan de ledematen en lichaamsdelen onafscheidelijk met elkaar verbonden zijn.

Zou men waarnemen met een oog dat de werkelijkheid aller dingen ontdekt, dan zou duidelijk worden dat het grootste onderlinge verband dat de bestaanswereld samenbindt bestaat uit het areaal van het geschapene zelf, en dat samenwerking, wederzijdse hulp en wederkerigheid wezenlijke kenmerken zijn in het tot één geheel gemaakte lichaam van de bestaanswereld, aangezien al het geschapene nauw met elkaar verbonden is en het ene door het andere beïnvloed wordt of er, direct of indirect, voordeel aan ontleent.

Zie bijvoorbeeld hoe één deel van het geschapene het plantenrijk vormt en een ander deel het dierenrijk. Elk van deze twee maakt gebruik van bepaalde elementen in de lucht waarvan het voor zijn eigen leven afhankelijk is, terwijl het de hoeveelheid van die elementen die van wezenlijk belang zijn voor het leven van het andere vermeerdert. Met andere woorden, de groei en ontwikkeling van het plantenrijk is onmogelijk zonder het bestaan van het dierenrijk en het voortbestaan van het leven der dieren is ondenkbaar zonder medewerking van het plantenrijk. Van gelijke aard zijn de betrekkingen die er tussen al het geschapene bestaan. Vandaar dat gezegd werd dat samenwerking en wederkerigheid wezenlijke eigenschappen zijn die inherent zijn aan het samenhangende systeem van de bestaanswereld, zonder welke de gehele schepping tot zinloosheid zou worden teruggebracht."(24)

In een andere tekst beschrijft `Abdu'l-Bahá de onderlinge verbondenheid van "elk deel van het universum"(25) en hoe belangrijk het is om het evenwicht in het systeem te handhaven:

"Denk na over de innerlijke werkelijkheden van het heelal, de daarbij betrokken geheime wijsheden, de raadselen, de onderlinge verbanden en de regels die alles beheersen. Want ieder deel van het heelal staat in verbinding met elk ander deel door banden die zeer sterk zijn en geen verstoring van het evenwicht en ook geen enkele verslapping toelaten...."(26)

2.1.2. Onderworpen aan Wetten en Vaste Regels.

`Abdu'l-Bahá verklaart dat "de wereld der waarneembare verschijnselen geheel onderworpen is aan de regel en controle van de natuurwet."(27) Hij stelt de "absolute regel"(28) van de natuur en haar gebrek aan "intelligentie"(29) en "wil"(30) tegenover de vaardigheid van de mens "de krachten der natuur te beheersen"(31) door de ontdekking van "de samenhang der dingen":(32)

"Deze natuur is onderworpen aan een absolute regel, aan vaste wetten, aan een volledige orde en een volmaakt patroon, waarvan ze nooit afwijkt; ja, in zulk een mate dat u, als u zorgvuldig en met scherpziende blik kijkt, zult merken dat van het kleinste onzichtbare atoompje tot zulke grote lichamen in de bestaanswereld als de zon of andere grote sterren en lichtende hemellichamen, of u nu hun ordening, hun samenstelling, hun vorm of hun beweging beziet, alle tot in de hoogste graad aan regels onderworpen zijn en onder één wet vallen, waarvan ze nooit afwijken.

Maar wanneer u de natuur zelf bekijkt, ziet u dat ze geen intelligentie, geen wil heeft. De eigenschap van vuur bijvoorbeeld is dat het brandt zonder wil of intelligentie; de eigenschap van water is dat het vloeit, het vloeit zonder wil of intelligentie; de eigenschap van de zon is dat hij straalt, hij schijnt zonder wil of intelligentie; de eigenschap van damp is dat hij opstijgt, hij stijgt op zonder wil of intelligentie. Het is dan duidelijk dat de natuurlijke bewegingen van alle dingen gedwongen zijn; er zijn geen vrijwillige bewegingen, behalve die van dieren en bovenal die van de mens. De mens is in staat om de natuur te weerstaan en zich er tegen te verzetten, omdat hij de samenhang der dingen ontdekt, waardoor hij de krachten der natuur beheerst; alle uitvindingen die hij heeft gedaan zijn te danken aan zijn ontdekking van de samenhang der dingen. Hij heeft bijvoorbeeld de telegrafie uitgevonden, die het communicatiemiddel is tussen het oosten en het westen. Het is dus duidelijk dat de mens de natuur beheerst.

Als u nu in de bestaanswereld zulke regels, ordeningen en wetten beziet, kunt u dan zeggen dat die allemaal het werk zijn van de natuur, hoewel de natuur noch intelligentie noch waarnemingsvermogen bezit? Zo niet, dan wordt duidelijk dat deze natuur, die noch over waarnemingsvermogen noch over intelligentie beschikt, in de greep is van de almachtige God Die de Heerser is van de wereld der natuur; wat Hij ook wenst, laat Hij in de natuur tot uitdrukking komen."(33)

2.1.3. Verandering en Beweging

Verandering is een wet die de gehele materiële schepping beheerst. Ze is zichtbaar in de wisseling der seizoenen. `Abdu'l-Bahá schrijft:

"De aarde is in beweging en in ontwikkeling; de bergen, heuvels en prairies zijn groen en bekoorlijk; de milddadigheid is overvloedig; de genade is alomvattend; de regen daalt neer uit de wolk van genade; de schitterende zon schijnt; de volle maan siert de horizon van de hemel; het sterke oceaangetij doet ieder riviertje overstromen; de gaven en de gunsten volgen elkaar op; en er waait een verfrissende bries, die de welriekende geur van de bloesems met zich voert. Onbegrensde rijkdom ligt in de hand van de Koning der Koningen! Hef de zoom van uw mantel omhoog om haar te ontvangen."(34)

"Spoedig zal de gehele wereld, als in de lentetijd, haar kleed verwisselen. Het verkleuren en vallen der herfstbladeren is voorbij; de kille wintertijd is voorbij. Het nieuwe jaar is aangebroken en de geestelijke lentetijd is op handen. De zwarte aarde is een groene tuin aan het worden; de woestijnen en bergen zijn vol rode bloemen; vanaf de grenzen van de wildernis staat het hoge gras als een post voor de cypressen en de jasmijnstruiken; en de vogels zingen temidden van de rozestruiken gelijk de engelen in de hoogste hemelen, daarmee de blijde boodschap van het naderen van die geestelijke lente aankondigend, en de zoete melodie van hun klanken brengt de ware essentie van alles in beweging en in trilling."(35)

`Abdu'l-Bahá verklaart dat "er in de natuur geen volkomen rust bestaat"(36) en dat "beweging essentieel is voor al het bestaande".(37) Met betrekking tot het bestaan beschrijft hij de processen van "samenvoeging en ontbinding"(38) aldus:

"... zie het verschijnsel van samenvoeging en ontbinding, van bestaan en niet-bestaan. Ieder geschapen ding in de vergankelijke wereld is samengesteld uit vele en uiteenlopende atomen, en het bestaan ervan is van hun samenvoeging afhankelijk. Met andere woorden, door de goddelijke scheppende kracht vindt er een verbinding van enkelvoudige elementen plaats zodat uit deze samenvoeging een onderscheiden organisme wordt voortgebracht. Het bestaan van alle dingen is op dit principe gebaseerd. Maar wanneer de orde wordt verstoord, wordt ontbinding teweeggebracht en zet het verval in, dan houdt dat ding op te bestaan. Dat wil zeggen: de vernietiging van alle dingen wordt veroorzaakt door ontbinding en verval. Derhalve is aantrekking en samenvoeging tussen de verschillende elementen het middel tot leven, en veroorzaken strijd, ontbinding en deling de dood. Zo leiden krachten die samenbinden en aantrekkingskracht uitoefenen in alles tot het te voorschijn komen van vruchtbare resultaten en effecten, terwijl verwijdering en vervreemding tot verstoring en vernietiging leiden. Door affiniteit en aantrekkingskracht ontstaan alle levende dingen, zoals planten, dieren en mensen, terwijl verdeeldheid en strijd ontbinding en vernietiging teweegbrengen."(39)

Hij legt ook uit dat in de stoffelijke wereld de loop der evolutie bestaat uit het gaan naar niveau's van steeds toenemende complexiteit:

"In de stoffelijke schepping heeft de ontwikkeling van de ene trap van vervolmaking naar de andere plaats. Het mineraal gaat met de minerale volkomenheden ervan in het plantenrijk over; de plant gaat met haar volkomenheden in het dierenrijk over en zo verder naar de mensenwereld...."(40)

2.1.4. Verscheidenheid

`Abdu'l-Bahá omschrijft verscheidenheid als "de essentie van volmaaktheid en de oorzaak van het verschijnen van de gaven"(41) van God en hij zegt:

"Aanschouw de bloemen van een tuin. Ofschoon verschillend van soort, kleur, vorm en uiterlijk, toch, aangezien ze worden verkwikt door de wateren van één bron, nieuw leven krijgen door dezelfde wind, worden versterkt door de stralen van één zon, vergroot deze verscheidenheid hun bekoring en draagt bij tot hun schoonheid. Wanneer aldus die tot eenheid makende kracht, de doordringende invloed van het Woord van God, zijn uitwerking heeft, zal het verschil in gebruiken, manieren, gewoonten, ideeën, meningen en karakter de wereld der mensen verfraaien. Deze verscheidenheid, dit verschil is als de natuurlijk geschapen ongelijkheid en verscheidenheid van de ledematen en organen van het menselijk lichaam, want elk draagt bij tot de schoonheid, doelmatigheid en volmaaktheid van het geheel...."

"Hoe onaantrekkelijk zou het voor het oog zijn als alle bloemen en planten, de bladeren en bloesems, de vruchten, de takken en de bomen in die tuin dezelfde vorm en kleur zouden hebben! Een verscheidenheid in tint, vorm en uiterlijk verrijkt en siert de tuin en verhoogt het effect ervan ...."(42)

Hoe uitgebreid de verscheidenheid van de "wereld van de geschapen wezens"(43) is wordt in de volgende passage benadrukt:
"... de vormen en organismen van de waarneembare verschijnselen in elk der koninkrijken van het heelal zijn ontelbaar en talloos. Het plantaardige niveau of rijk bijvoorbeeld heeft zijn oneindige verscheidenheid aan typen en stoffelijke structuren van plantenleven - ieder op zich onderscheiden en verschillend, er zijn wat samenstelling en bijzonderheden betreft geen twee precies gelijk -want er zijn in de natuur geen herhalingen en de vermeerdering van eigenschappen kan niet worden beperkt tot wat voor gegeven beeld of gedaante ook. Elk blad heeft zijn eigen specifieke identiteit - zo te zeggen, zijn eigen individualiteit als blad...."(44)

2.1.5. Ten dienste van de mens

`Abdu'l-Bahá beschrijft de "oorzaken en omstandigheden"(45) van de "volmaaktheid"(46) van de minerale, plantaardige en dierlijke werelden, en hij onderscheidt ze van hun "wáre rijkdom"(47) die tot de eer van de verschillende koninkrijken leidt.

"De eer en verheffing van ieder bestaand wezen hangt af van oorzaken en omstandigheden.

De voortreffelijkheid, het sieraad en de volmaaktheid van de aarde is groen en vruchtbaar te zijn door de milddadigheid van de wolken der lente. Planten groeien, bloemen en geurige kruiden komen op, vruchtdragende bomen komen in volle bloei en brengen nieuwe en verse vruchten voort. Tuinen worden mooi en weidevelden worden met bloemen gesierd, bergen en vlakten zijn begroeid met een groen kleed en tuinen, velden, dorpen en steden worden met bloemen getooid. Dat is de voorspoed van de wereld der mineralen.

Het hoogtepunt van verheffing en de volmaaktheid van de plantenwereld is, dat er een boom groeit aan de oever van een stroom met zoet water, dat er een zacht windje doorheen waait, dat hij in het warme zonlicht staat, dat een tuinman hem verzorgt en dat hij elke dag vruchten krijgt en oplevert. Maar zijn wáre voorspoed is het als hij overgaat in de wereld van het dier en van de mens en datgene vervangt wat in het lichaam van dieren en mensen is uitgeput.

De verheffing van de wereld van het dier is, dat hij over volmaakte ledematen, organen en vermogens beschikt en dat in al zijn behoeften wordt voorzien. Dat is zijn hoogste glorie, zijn eer en verheffing. Voor een dier bestaat het grootste geluk dus uit het hebben van een groene en vruchtbare weide, volkomen zuiver stromend water en een heerlijk, groen woud. Als deze dingen aanwezig zijn, is voor hem geen grotere voorspoed denkbaar. Als bijvoorbeeld een vogel zijn nest bouwt in een groen en vruchtbaar woud, op een mooie hoge plaats, in een stevige boom, aan het uiteinde van een hoge tak en als hij alles wat hij nodig heeft aan zaad en water vindt, dan is dat zijn volmaakte voorspoed.

Maar voor het dier bestaat ware voorspoed in het overgaan van de wereld van het dier naar de wereld van de mens, zoals de microscopisch kleine diertjes die, via het water en de lucht, de mens binnenkomen en worden geassimileerd en datgene vervangen wat in diens lichaam is verteerd. Dat is de grote eer en voorspoed voor de dierenwereld; men kan zich daarvoor geen grotere eer voorstellen."(48)

2.1.6. De onvolkomenheid van de natuur

Er zijn twee tegengestelde visies op de natuur - een die van mening is dat de "wereld der natuur voltooid is",(49) en een die verklaart dat ze "onvoltooid"(50) is omdat ze "behoefte heeft aan intelligentie en opvoeding".(51) `Abdu'l-Bahá verklaart dat het "mineralen-, planten- en dierenrijk en de wereld der mensen alle een opvoeder nodig hebben".(52)

"De materialisten zijn van mening dat de wereld der natuur voltooid is. De goddelijke filosofen verklaren dat de wereld der natuur onvoltooid is. Er is een groot verschil tussen beiden. De materialisten vestigen de aandacht op de volmaaktheid van de natuur, de zon, maan en sterren, de bomen in hun pracht, de gehele aarde en de zee - zelfs onbelangrijke verschijnselen die de volmaaktste symmetrie laten zien. De goddelijke filosofen ontkennen deze ogenschijnlijke volmaaktheid en volledigheid in het koninkrijk van de natuur, hoewel zij de schoonheid van haar landschappen met al haar aspecten toegeven en de onweerstaanbare kosmische krachten die de reusachtige zonnen en planeten beheersen erkennen. Zij menen dat, terwijl de natuur volmaakt lijkt, ze niettegenstaande onvolmaakt is omdat ze behoefte heeft aan intelligentie en opvoeding. Om dit te bewijzen zeggen ze dat de mens, hoewel hij in het rijk van de materiële schepping zelfs een god is, zelf een opvoeder nodig heeft. De mens die niet ontwikkeld is door opvoeding is een wilde, als een dier en niets ontziend. Wetten en regelingen, scholen, academies en universiteiten hebben de vorming van de mens tot doel en zijn verheffing uit het donkere overgangsgebied van het dierenrijk...."(53)

"Wanneer wij het bestaan in overweging nemen, zien wij dat het mineralen-, planten- en dierenrijk en de wereld der mensen alle een opvoeder nodig hebben.
Als de aarde niet wordt bewerkt, wordt het een wildernis, waar onnut onkruid groeit, maar als er een landman komt om de grond te bewerken, brengt ze oogsten voort die aan levende wezens voedsel verschaffen. Het is dan ook duidelijk dat de grond door de boer moet worden bewerkt. Denkt u zich de bomen in; als er geen kweker bij komt, komen er geen vruchten aan en zonder vruchten zijn ze van geen nut, maar als ze de zorg van een tuinder ontvangen, gaan die zelfde dorre bomen vruchten dragen, en door veredeling, bemesting en enting brengen de bomen die bittere vruchten kregen, zoete vruchten voort....

Hetzelfde geldt met betrekking tot dieren; merk op dat als het dier wordt afgericht, het tam wordt, en ook dat de mens, als hij van opvoeding verstoken blijft, als een beest wordt en indien overgelaten aan de heerschappij der natuur, bovendien lager dan een dier; daarentegen wordt hij, als hij wordt opgevoed, een engel..."(54)

2.2. WAARDEN EN HOUDINGEN

De Bahá'í geschriften verwoorden zekere geestelijke waarden en attitudes die als richtsnoer dienen voor de verhouding van de mens tot de natuur. Deze omvatten:

2.2.1. Waardering

Het zich bewust zijn van het feit dat de aarde de "bron"(55) van 's mensen "rijkdom"(56) is wordt getemperd door het besef dat "de eer en verheffing van de mens iets meer moet zijn dan stoffelijke rijkdom".(57) Aldus:

"Ieder mens met inzicht voelt zich, terwijl hij op de aarde wandelt, werkelijk beschaamd, aangezien hij zich er volledig van bewust is dat hetgeen de bron is van zijn voorspoed, zijn rijkdom, zijn macht, zijn verheffing, zijn vooruitgang en kracht, juist zoals door God is beschikt, de aarde is die vertrapt wordt onder de voeten van alle mensen. Er kan geen twijfel bestaan dat al wie op de hoogte is van deze waarheid, verschoond en geheiligd is van alle trots, aanmatiging en snoeverij...."(58)

"Waarop kunt gij dan met recht bogen? Zijn het uw voedsel en uw dranken waar gij u op beroemt, uw rijkdommen die gij opstapelt in uw schatkamers, de verscheidenheid en de waarde van de sieraden waarmee gij u tooit? Als ware glorie zou bestaan uit het bezit van dergelijke vergankelijke dingen, dan moet de aarde waarop gij loopt zich zonder twijfel hoger achten dan u, want zij voorziet u van al deze dingen en schenkt ze u op bevel van de Almachtige. In het binnenste der aarde bevindt zich, overeenkomstig hetgeen God heeft beschikt alles wat gij bezit. Aan haar ontleent gij, als een teken van Zijn genade, uw rijkdommen. Aanschouwt dan uw staat, waarop gij u beroemt! Kon gij het slechts ontwaren!"(59)

"Dan is het duidelijk dat de eer en verheffing van de mens iets meer moet zijn dan stoffelijke rijkdom; materiële gemakken vormen slechts een tak, maar de wortel van de verheffing van de mens zijn de goede eigenschappen en deugden die zijn werkelijkheid sieren: de goddelijke verschijningen, de hemelse milddadigheden, de verheven emoties, de liefde en kennis van God, universele wijsheid, verstandelijke waarneming, wetenschappelijke ontdekkingen, gerechtigheid, rechtvaardigheid, waarheidsliefde, welwillendheid, natuurlijke moed en ingeboren geestkracht; de eerbied voor rechten en het nakomen van overeenkomsten en verdragen, oprechtheid onder alle omstandigheden, het dienen van de waarheid onder alle voorwaarden, het opofferen van zijn leven voor het welzijn van alle mensen, vriendelijkheid en achting voor alle natiën, gehoorzaamheid aan de leringen van God, dienstbaarheid in het goddelijk Koninkrijk, het leiden van de mensen en het opvoeden van de natiën en rassen. Dit is de voorspoed van de wereld der mensen! Dit is de verheffing van de mens in de wereld! Dit is eeuwig leven en hemelse eer!"(60)

2.2.2. Matiging

De Bahá'í geschriften moedigen onthechting van "deze wereld en haar ijdelheden"(61) aan, aangezien "gehechtheid"(62) de mens afleidt van het zich bewust zijn van God. Hiermee wordt echter niet een vorm van ascetisme ingesteld en het houdt evenmin verwerping van de genoegens van het leven in. Bahá'u'lláh legt uit:

"Als iemand zich met wereldse sieraden en kleding wil tooien of wil genieten van al het goede der aarde, kan hem dit niet schaden, zolang hij niet toelaat dat er iets tussen hem en God komt, want God heeft al het goede, hetzij geschapen in de hemelen of op de aarde, voor diegenen van Zijn dienaren beschikt die waarlijk in Hem geloven. Eet, o mensen, van de goede dingen die God u heeft geschonken en onthoudt u niet van Zijn wondere gaven. Dankt en looft Hem, en behoort tot hen die waarlijk dankbaar zijn."(63)

De maatstaf is die van matiging:

"In alle aangelegenheden is gematigheid wenselijk. Als iets bovenmatig wordt doorgevoerd, zal het een bron van kwaad blijken te zijn...."(64)

2.2.3. Goed zijn voor dieren

Bahá'u'lláh roept de mens op "goed te zijn voor dieren"(65) en Hij waarschuwt voor "overmatig jagen".(66) Met betrekking tot het eerste schrijft `Abdu'l-Bahá:

"Kortom, de beminden van God moeten niet alleen hun medemensen met barmhartigheid en mededogen bejegenen, zij moeten integendeel de uiterste goedertierenheid betonen aan ieder levend schepsel. Want in alle opzichten op lichamelijk gebied, en waar het de geest van het dier betreft, worden precies dezelfde gevoelens door mens en dier gedeeld. De mens heeft deze waarheid echter niet begrepen en hij gelooft dat lichamelijke gevoelens zijn voorbehouden aan de mens, en daarom is hij onrechtvaardig en wreed tegenover de dieren.

En inderdaad, wat voor verschil is er, als het op lichamelijke gewaarwordingen aankomt? De gevoelens zijn precies dezelfde, of gij een mens of een dier pijn bezorgt. Hierin bestaat geen enkel verschil. En gij doet er feitelijk meer kwaad mee een dier letsel toe te brengen, want de mens heeft een taal, hij kan een klacht indienen, hij kan het uitschreeuwen en jammeren; indien gewond kan hij zijn toevlucht nemen tot de autoriteiten en deze zullen hem beschermen tegen zijn aanvaller. Maar het ongelukkige dier kan niet spreken en is niet in staat zijn letsel onder woorden te brengen of met zijn geval naar de autoriteiten te gaan. Al zou een mens een dier duizend maal kwaad doen, dan kan dit dier zich niet met woorden tegen hem verweren of hem voor de rechter slepen. Daarom is het van wezenlijk belang dat gij de grootste consideratie in acht neemt ten opzichte van het dier, en dat gij zelfs vriendelijker zijt voor een dier dan voor uw medemens.

Oefen uw kinderen van jongs af aan oneindig zacht en liefdevol voor dieren te zijn. Is een dier ziek, laten de kinderen trachten het te genezen, heeft het honger laten zij het te eten geven, heeft het dorst, laten zij zijn dorst lessen en is het vermoeid, laat hen ervoor zorgen dat het rust krijgt.

De meeste mensen zijn zondaren, maar de dieren zijn onschuldig. Zij die zonder zonde zijn, moeten voorzeker de meeste vriendelijkheid en liefde ontvangen - alle, behalve schadelijke dieren.... Maar ten aanzien van de tamme dieren moet de grootste goedheid worden getoond, hoe meer hoe beter. Tederheid en goedertierenheid zijn grondbeginselen van Gods hemels Koninkrijk. Gij zoudt deze kwestie uiterst zorgvuldig in gedachten moeten houden."(67)

In de Bahá'í geschriften staat ook dat het nuttigen van vlees geen absolute vereiste voor de gezondheid is:

"Wat betreft het eten van vlees van dieren en het zich ervan onthouden, ... hij [de mens] heeft geen vlees nodig, en het is niet vereist dat hij het eet. Zelfs zonder vlees te eten zou hij met de grootst mogelijke vitaliteit en energie kunnen leven.... Waarlijk, het doden van dieren en het eten van hun vlees is in zekere zin tegengesteld aan medelijden en mededogen, en als iemand genoegen kan nemen met graanprodukten, vruchten, olie en noten, zoals pistaches, amandelen enzovoort, zou dit ongetwijfeld beter en te verkiezen zijn."(68)

2.2.4. De ontwikkeling van de Natuur

Volgens het Bahá'í standpunt is de stoffelijke schepping dynamisch en ze ontwikkelt zich van "de ene trap van vervolmaking naar de andere".(69) Ze is echter "onvolledig"(70) omdat het haar aan "intelligentie en opvoeding"(71) ontbreekt. Ze heeft het nodig door de mens ontwikkeld te worden niet alleen om een hogere graad van orde en schoonheid tot stand te brengen - maatstaven die hooggehouden worden in de Bahá'í leringen - maar ook om de vruchtbaarheid en productiviteit ervan te doen toenemen. Met betrekking tot het scheppen van orde en het creëren van schoonheid in het rijk van de natuur schrijft `Abdu'l-Bahá:

"De natuur is de stoffelijke wereld. Als we haar aanschouwen zien we dat ze donker en onvolmaakt is. Als we bijvoorbeeld een stuk land in zijn natuurlijke staat laten, zullen we bemerken dat het met doornen en distelen bedekt raakt; nutteloos onkruid en een wilde vegetatie zal er op gedijen en het zal een wildernis worden. De bomen zullen geen vruchten dragen, het zal hun ontbreken aan schoonheid en symmetrie...."(72)

"En als gij, wanneer gij langs akkers en plantages komt, waarneemt hoe de planten, bloemen en heerlijk geurende kruiden weelderig groeien en samen één prachtig geheel vormen, is dit een bewijs van het feit dat die aanplant en die tuin floreren door de zorg van een bekwaam tuinman. Maar wanneer gij ze in een toestand van wanorde ziet leidt u hieruit af dat ze de zorg van een bekwaam tuinman missen en bijgevolg onkruid hebben voortgebracht."(73)

`Abdu'l-Bahá noemt ook het bevorderen van de ontginning als een middel om de vruchtbaarheid van de aarde en haar productiviteit te doen toenemen. Hij verklaart:

"Als we dit stuk grond aan de natuur zouden overlaten, en het tot zijn oorspronkelijke staat laten terugkeren, zou het een akker vol doornen en nutteloos onkruid worden, maar door bewerking zal het vruchtbare grond worden en een oogst opbrengen. Als ze niet bewerkt werden zouden de berghellingen wildernissen en wouden zonder vruchtdragende bomen worden. De tuinen brengen vruchten en bloemen voort in overeenstemming met de zorg en bewerking die er door de tuinman aan gegeven wordt...."(74)

"Een graankorrel, veredeld door de landbouwer, zal een hele oogst voortbrengen, en een zaadje zal door de zorg van de hovenier uitgroeien tot een grote boom...."(75)

Terwijl de wereld van de natuur tot ontwikkeling gebracht moet worden, moet 's mensen benadering van een dergelijke ontwikkeling door gematigdheid in toom gehouden worden, door de verplichting tot het beschermen van het "erfdeel [van] toekomstige generaties",(76) en door het zich bewust zijn van de heiligheid van de natuur waarvan de geschriften van het Bahá'í Geloof doordrongen zijn. Bahá'u'lláh zegt bijvoorbeeld:

"Gezegend zijn de plek en het huis en de plaats en de stad en het hart en de berg en de schuilplaats en de grot en het dal en het land en de zee en het eiland en de weide waar God wordt genoemd en Zijn eer wordt verheerlijkt."(77)

2.2.5. Het belang van de Landbouw

Bahá'u'lláh verklaart dat er "bijzondere aandacht aan de landbouw moet worden besteed".(78) Hij karakteriseert de landbouw als een activiteit die "bijdraagt aan de vooruitgang der mensheid en de wederopbouw van de wereld".(79) `Abdu'l-Bahá verzekert:

"De grondslag van de samenleving is de landbouw - het bewerken van de bodem...."(80)

Hij beschrijft de landbouw als "een edele wetenschap"(81) waarvan de beoefening een "daad van aanbidding"(82) is en hij moedigt zowel vrouwen als mannen aan zich met de "agrarische wetenschappen"(83) bezig te houden. Hij geeft aan, dat als iemand "op dit gebied vakkundig wordt hij het middel zal worden tot het verschaffen van welstand voor een onnoemelijk aantal mensen".(84)

Met betrekking tot de economische en sociale ontwikkeling van de naties benadrukt het Universele Huis van Gerechtigheid het belang van "de landbouw en het behoud van het ecologisch evenwicht in de wereld".(85)

2.2.6. Het gebruik van de Wetenschap

Wetenschap wordt omschreven als "de heerser over de natuur en haar mysteriën, het enige middel waarmee de mens de wetten van de materiële schepping verkent":(86)

"... de mens kan door het beoefenen van zijn wetenschappelijke, intellectuele kracht ... de natuur naar eigen wensen en gebruik aanpassen, veranderen en beheersen. De wetenschap breekt, om zo te zeggen, de wetten van de natuur.

Zie bijvoorbeeld hoe de mens overeenkomstig de natuurwet zich op het oppervlak der aarde zou moeten ophouden. Door deze wet en beperking evenwel te overwinnen, vaart hij in schepen over de oceaan, stijgt tot het zenit in vliegtuigen en duikt naar de diepten van de zee in onderzeeërs. Dit is zonder toestemming van de natuur en een schending van haar soevereiniteit en heerschappij. De wetten en methoden van de natuur, de verborgen geheimen en mysteriën van het heelal, de uitvindingen en ontdekkingen van de mens, al onze wetenschappelijke verworvenheden zouden van nature verborgen en onbekend blijven, maar door zijn intellectuele scherpzinnigheid ontdekt de mens ze in het gebied van het onzichtbare en brengt ze in het gebied van het zichtbare, laat ze zien en verklaart ze. Een van de mysteriën van de natuur is bijvoorbeeld de electriciteit. Overeenkomstig de natuur zou deze kracht, deze energie, latent en verborgen moeten blijven, maar de mens doorbreekt met behulp van de wetenschap de natuurwetten zelf, bedwingt haar en houdt haar in zijn greep voor eigen gebruik.

Kortom, door het bezit van dit ideale talent voor wetenschappelijk onderzoek is de mens het edelste product van de schepping, de heerser over de natuur...."(87)

`Abdu'l-Bahá brengt wetenschappelijke inspanningen in verband met het ten uitvoer brengen van een edel doel: Hij zegt:

"Deze gave is de prijzenswaardigste kracht van de mens, want door er gebruik van te maken en haar toe te passen wordt de verbetering van het mensenras tot stand gebracht, wordt de ontwikkeling van de deugden van de mensheid mogelijk gemaakt en worden Gods geest en Zijn mysteriën kenbaar...."(88)

En hij noemt het algemene principe dat

"... om het even wat het is, ook al is het het instrument van de hoogste deugd van de mens, het kan misbruikt worden. Het juiste gebruik of het misbruik ervan hangt af van de verschillende niveau's van verlichting, capaciteit, geloof, eerlijkheid, toewijding en edelmoedigheid van de opinieleiders."(89)

3. BESCHERMING VAN HET MILIEU

In de geschriften van het Bahá'í Geloof wordt een aantal belangrijke punten genoemd die betrekking hebben op de bescherming van het milieu. Enkele ervan worden hieronder weergegeven.

3.1. BEHOUD VAN DE HULPBRONNEN

Shoghi Effendi brengt het behoud en het terugwinnen van de hulpbronnen van de aarde zowel in verband met de "bescherming [van de] stoffelijke wereld" als met "[het] erfdeel [van] toekomstige generaties."(90) Hij bevestigt dat het werk van zulke groepen als "Men of the Trees" en "World Forestry Charter" "wezenlijk humanitair van aard"(91) is en hij juicht hun "nobel doel"(92) om de "woestijngebieden (van) Afrika"(93) vruchtbaar te maken, toe.

Het is interessant op te merken dat "de vooruitgang en verbetering van de wereld"(94) en "de ontwikkeling van de landen"(95) tot "het vermogen en de plicht"(96) van het Universele Huis van Gerechtigheid behoren.

3.2. CONTROLE OP NATUURLIJKE HULPBRONNEN

In de Bahá'í geschriften wordt voorzien dat de bescherming, exploratie en exploitatie van de "onvoorstelbaar grote hulpbronnen"(97) van de aarde op lange termijn onvermijdelijk onder de jurisdictie van een "wereldomvattend federaal systeem"(98) moeten komen. Een dergelijk systeem, dat is gebaseerd op de erkenning van de "eenheid van het mensenras"(99) zal niet alleen "een onbetwistbaar gezag"(100) uitoefenen over de hulpbronnen van de aarde, maar het zal ook economische en sociale gerechtigheid verzekeren. Shoghi Effendi schrijft:

"De eenheid van het mensenras, zoals aangegeven door Bahá'u'lláh, sluit de oprichting in van een wereldgemenebest, waarin alle natiën, rassen, geloven en klassen nauw en duurzaam worden verenigd en waarin de autonomie van zijn lidstaten en de persoonlijke vrijheid en het initiatief van de onderdanen definitief en volledig worden gewaarborgd.... In zo'n wereldgemeenschap zullen wetenschap en religie, de twee machtigste krachten in het leven van de mens, zich met elkaar verzoenen, samenwerken en zich harmonieus ontwikkelen....
De economische hulpbronnen over de gehele wereld zullen worden georganiseerd, de bronnen van grondstoffen zullen worden aangeboord en ten volle worden benut, de markten daarvan zullen worden gebundeld en ontwikkeld en de verdeling van de produkten zal rechtvaardig worden geregeld.

Nationale wedijver, haat en intriges zullen ophouden te bestaan, terwijl vriendschap tussen de rassen, begrip en samenwerking de plaats zullen innemen van rassenhaat en vooroordeel. De oorzaken van godsdiensttwisten zullen voorgoed verdwijnen, economische barrières en restricties zullen volledig worden afgeschaft en buitensporige klassentegenstellingen zullen vervagen. Uiterste armoede aan de ene kant en grove opeenhoping van privébezit aan de andere kant zullen verdwijnen. De reusachtige krachtsinspanningen, verkwist en verspild aan oorlog, zij het economisch of politiek, zullen gewijd worden aan die doeleinden, welke de reeks van uitvindingen en de technische ontwikkeling zullen vergroten, de produktiviteit van de mens zullen doen toenemen, aan het uitbannen van ziekte, de uitbreiding van wetenschappelijk onderzoek, het verhogen van het gezondheidspeil, het verscherpen en verfijnen van de menselijke geest, het exploiteren van ongebruikte en niet vermoede hulpbronnen op aarde, het verlengen van de levensduur van de mens en aan de bevordering van ieder hulpmiddel dat het intellectuele, morele en geestelijke leven van het gehele mensenras kan stimuleren.

Een wereldomvattend federaal systeem, dat de gehele aarde bestuurt en een onbetwistbaar gezag uitoefent over de onvoorstelbaar grote hulpbronnen, de idealen van oost en west vermengt en in zich verenigt, vrijgemaakt van de vloek en de ellende van oorlog, en gericht op de exploitatie van alle beschikbare energiebronnen op aarde, een systeem, waarin macht tot de dienaar van gerechtigheid is gemaakt, welks bestaan wordt geschraagd door de universele erkenning van één God en de trouw aan één gemeenschappelijke Openbaring - dit is het doel waarnaar de mensheid, gedreven door de verenigende levenskrachten, zich beweegt.(101)

3.3. MANIEREN OM HET MILIEU TE BESCHERMEN

Met het behoud en de bescherming van het milieu moeten we ons op het persoonlijke en het maatschappelijke vlak bezighouden. Shoghi Effendi verklaart in een namens hem geschreven brief:

"Wij kunnen het hart van de mens niet scheiden van de wereld om ons heen en zeggen dat wanneer één van beide eenmaal veranderd is alles beter zal worden. De mens is organisch met de wereld verbonden. Zijn innerlijk leven vormt de omgeving en wordt er zelf ook diepgaand door beïnvloed. Beide werken op elkaar in en iedere blijvende verandering in het leven van de mens is de uitkomst van deze wederkerige reacties.

Behalve de leringen van Bahá'u'lláh is er geen beweging in de wereld die haar aandacht op deze beide aspecten van het menselijk leven richt en afdoende maatregelen heeft voor de verbetering ervan. En dit is het onderscheidende kenmerk van de leringen. Als we derhalve het goede voor de wereld wensen zouden we ernaar moeten streven die leringen te verspreiden en ze ook in ons eigen leven in praktijk moeten brengen. Daardoor zal het hart van de mens veranderd worden en verschaft ook onze sociale omgeving de atmosfeer waarin we geestelijk kunnen groeien en waarin we ten volle Gods licht, dat schijnt door de Openbaring van Bahá'u'lláh, kunnen weerspiegelen."(102)

En met betrekking tot de oplossing van de wereldproblemen geeft hij aan:

"Ons hart moet veranderen, we moeten al onze opvattingen herzien en ons op een nieuwe manier op onze bezigheden oriënteren. Als we de redding van de mens willen verzekeren dan moet zowel het innerlijk leven van de mens als de wereld om hem heen een nieuwe vorm gegeven worden."(103)

Op regeringsniveau roept het Universele Huis van Gerechtigheid op tot "wereldwijde samenwerking van de familie der natiën in het uitdenken en nemen van maatregelen die bedoeld zijn om het ecologische evenwicht te bewaren dat door haar Schepper aan deze aarde gegeven werd."(104)

Het Huis van Gerechtigheid verklaart:

"Totdat de natiën der wereld de oproep van Bahá'u'lláh begrijpen en navolgen en van ganser harte samenwerken om voor de beste belangen der gehele mensheid te zorgen, en zich verenigen in het zoeken naar wegen en middelen om de vele milieuproblemen die onze planeet aan alle kanten omringen het hoofd te bieden, zullen er volgens het Huis van Gerechtigheid weinig vorderingen worden gemaakt om ze op te lossen...."(105)

Het Universele Huis van Gerechtigheid beschrijft de rol van de individuele Bahá'í en van de Bahá'í gemeenschappen met betrekking tot het redden van "de dieren in het wild en de gesteldheid van de natuur in de wereld"(106) als volgt:

"... de beste manier waarop u kunt helpen de dieren in het wild en de gesteldheid van de natuur in de wereld te redden is u tot het uiterste in te spannen de Boodschap van Bahá'u'lláh onder de aandacht van uw medemensen te brengen en hun loyaliteit voor Zijn Zaak te winnen.

Als het hart der mensen veranderd is, en zij eendrachtig beginnen te werken in het licht van Bahá'u'lláh's leringen, kunnen ze beginnen vele praktische verbeteringen in de toestand van de wereld te verwezenlijken. Hiermee is al een begin gemaakt door de inspanningen voor de ontwikkeling op sociaal en economisch gebied in die streken waar grote Bahá'í gemeenschappen zijn gevestigd. Natuurlijk, u kunt ook diegenen helpen met wie u in contact komt en die geïnteresseerd zijn in de verbetering van het milieu, maar de fundamentele oplossing is die welke Bahá'u'lláh heeft gebracht."(107)

Naast het op een fundamenteel geestelijk niveau brengen van dit belangrijke punt wordt samenwerking met personen en groepen die geïnteresseerd zijn in de verbetering van het milieu aangemoedigd. De Bahá'í gemeenschappen worden opgeroepen het behoud van het milieu tot een integraal onderdeel van hun voortdurende activiteiten te maken door

"... steun te geven aan pogingen om het milieu te behouden op manieren die in overeenstemming zijn met het levensritme van onze gemeenschap..."(108)

4. VERWACHTINGEN VOOR DE TOEKOMST

`Abdu'l-Bahá schetst het volgende beeld van het toekomstige leven op aarde:

"De Heer der gehele mensheid heeft dit rijk van de mens gevormd om een Hof van Eden te zijn, een aards paradijs. Indien het - en dat moet het - de weg naar harmonie en vrede vindt, naar liefde en onderling vertrouwen, zal het een waar gelukzalig verblijf worden, een plaats van menigvuldige zegeningen en oneindige verrukkingen. Daarin zal de voortreffelijkheid van de mensheid geopenbaard worden, daarin zullen de stralen van de Zon van Waarheid naar alle kanten schijnen."(109)



LITERATUUROPGAVE
1. Bahá'u'lláh, "Prayers and Meditations by Bahá'u'lláh" (Wilmette: Bahá'í Publishing Trust, 1987), CLXXVI, p. 272.
2. Idem.
3. Idem.
4. Bahá'u'lláh, "Bloemlezing uit de Geschriften van Bahá'u'lláh", (Den Haag: Stichting Bahá'í Literatuur, 1979), XC. p, 107.
5. Bahá'u'lláh, "Tablets of Bahá'u'lláh Revealed after the Kitáb-i-Aqdas" [rev.ed.], (Haifa: Bahá'í World Centre, 1982), p. 142.
6. Idem.
7. "Bloemlezing uit de Geschriften van Bahá'u'lláh", CXVII, p. 148.
8. Idem.
9. `Abdu'l-Bahá, "Selections from the Writings of `Abdu'l-Bahá" [rev. ed.], (Haifa: Bahá'í World Centre, 1982), 15, p. 32.
10. Idem.
11. `Abdu'l-Bahá, "The Promulgation of Universal Peace: Talks Delivered by `Abdu'l-Bahá during His Visit to the United States and Canada in 1912", 2nd. ed. (Wilmette: Bahá'í Publishing Trust, 1982), p. 178.
12. Idem.
13. Idem.
14. Idem.
15. Het Universele Huis van Gerechtigheid, in een brief van 19 mei 1971 namens het Universele Huis van Gerechtigheid aan een Bahá'í.
16. "Selections from the Writings of `Abdu'l-Bahá", 225, p. 283.
17. Idem.
18. Idem, 225, p. 283-285.
19. Bahá'u'lláh, "Verborgen Woorden", 2de herz.dr. (Den Haag: Stichting Bahá'í Literatuur, 1975), uit het Perzisch no. 20, p. 41.
20. Shoghi Effendi, uit een brief gdateerd april 1957, gepubliceerd in "Messages to the Bahá'í World 1950-1957" (Wilmette: Bahá'í Publishing Trust, 1971), p. 103.
21. Idem.
22. `Abdu'l-Bahá, uit een uit het Perzisch vertaalde Tafel.
23. Idem.
24. Idem.
25. "Selections from the Writings of `Abdu'l-Bahá", 137, p. 157.
26. Idem.
27. "The Promulgation of Universal Peace", p. 17.
28. `Abdu'l-Bahá, "Beantwoorde Vragen", (Den Haag: Stichting Bahá'í Literatuur, 1982), p. 9.
29. Idem.
30. Idem.
31. Idem.
32. Idem.
33. Idem, p. 9-10.
34. `Abdu'l-Bahá, "Tablets of Abdul-Baha Abbas", Vol III (Chicago: Bahá'í Publishing Committee, 1930), p. 641.
35. `Abdu'l-Bahá, "Tablets of Abdul-Baha Abbas", Vol II (Chicago: Bahá'í Publishing Committee, 1940), p. 318-319.
36. `Abdu'l-Bahá, "De Toespraken van `Abdu'l-Bahá in Parijs", (Den Haag: Stichting Bahá'í Literatuur, 1984), p. 99.
37. Idem.
38. "Selections from the Writings of `Abdu'l-Bahá", 225, p. 289.
39. Idem, p. 289-90.
40. "De Toespraken van `Abdu'l-Bahá in Parijs", p. 73-4.
41. "Selections from the Writings of `Abdu'l-Bahá", 225, p. 291.
42. Idem.
43. "De Toespraken van `Abdu'l-Bahá in Parijs", p. 57.
44. "The Promulgation of Universal Peace", p. 285.
45. "Beantwoorde Vragen", p. 71.
46. Idem.
47. Idem.
48. Idem.
49. "The Promulgation of Universal Peace", p. 329.
50. Idem.
51. Idem.
52. "Beantwoorde Vragen", p. 13.
53. "The Promulgation of Universal Peace", p. 329.
54. "Beantwoorde Vragen", p. 13.
55. Bahá'u'lláh, "Epistle to the Son of the Wolf", rev. ed. (Wilmette: Bahá'í Publishing Trust, 1979), p. 44.
56. Idem.
57. "Beantwoorde Vragen", p. 72.
58. "Epistle to the Son of the Wolf", p. 44.
59. "Bloemlezing uit de Geschriften van Bahá'u'lláh", CXVIII, p.149-150.
60. "Beantwoorde Vragen", p. 72.
61. "Bloemlezing uit de Geschriften van Bahá'u'lláh", CXXVIII, p.164. 62. Idem.
63. Idem.
64. Bahá'u'lláh, "Tablets of Bahá'u'lláh Revealed after the Kitáb-i-Aqdas", p. 69.
65. "Bloemlezing uit de Geschriften van Bahá'u'lláh", CXXV, p. 158.
66. Het Universele Huis van Gerechtigheid, "Synopsis en Codificatie van de Kitáb-i-Aqdas, het Heiligste Boek van Bahá'u'lláh", (Den Haag: Nationale Geestelijke Raad van de Bahá'ís van Nederland), noot 34, p. 84.
67. "Selections from the Writings of `Abdu'l-Bahá", 138, p. 158-160.
68. `Abdu'l-Bahá, uit een uit het Perzisch vertaalde Tafel.
69. "De Toespraken van `Abdu'l-Bahá in Parijs", p. 73.
70. "The Promulgation of Universal Peace", p. 329.
71. Idem.
72. Idem, p. 308.
73. "Selections from the Writings of `Abdu'l-Bahá", 225, p. 290.
74. "The Promulgation of Universal Peace", p. 353.
75. "Selections from the Writings of `Abdu'l-Bahá", 104, p. 132.
76. Shoghi Effendi, in een telegram van 23 mei 1951 aan de New Earth Luncheon, Londen, GB.
77. Bahá'u'lláh, in Bahá'í Prayers: A Selection of Prayers Revealed by Bahá'u'lláh, the Báb, and `Abdu'l-Bahá", 1985 ed. (Wilmette: Bahá'í Publishing Trust, 1985), titelpagina.
78. "Tablets of Bahá'u'lláh Revealed after the Kitáb-i-Aqdas", p. 90.
79. Idem, p. 89.
80. `Abdu'l-Bahá, aangehaald in "Star of the West", 4e jaarg., no. 6, (24 juni 1913), p. 103.
81. `Abdu'l-Bahá, uit een uit het Perzisch vertaalde Tafel.
82. "Selections from the Writings of `Abdu'l-Bahá", 126, p. 145.
83. Idem, en "The Promulgation of Universal Peace", p. 283.
84. `Abdu'l-Bahá, uit een uit het Perzisch vertaalde Tafel.
85. Het Universele Huis van Gerechtigheid, Afdeling Secretariaat, uit een brief van 31 maart 1985 aan een Associatie voor Bahá'í Studiën.
86. "The Promulgation of Universal Peace", p. 29.
87. Idem, p. 30.
88. Idem, p. 31.
89. `Abdu'l-Bahá, "The Secret of Divine Civilization", 2nd. ed. (Wilmette: Bahá'í Publishing Trust, 1983), p. 16.
90. Shoghi Effendi, zie no. 76.
91. Shoghi Effendi, uit een telegram van 21 mei 1956 aan de "World Forestry Charter Luncheon", Londen, GB.
92. Idem.
93. Shoghi Effendi, uit een telegram van 22 mei 1957 aan de "World Forestry Charter Luncheon", Londen, GB.
94. Het Universele Huis van Gerechtigheid, "The Constitution of the Universal House of Justice" (Haifa: Bahá'í Wereldcentrum, 1972, p.5.
95. Idem.
96. Idem.
97. Shoghi Effendi, uit een brief van 11 maart 1936, gepubliceerd in "The World Order of Bahá'u'lláh: Selected Letters", rev.ed. (Wilmette: Bahá'í Publishing Trust, 1982), p. 204.
98. Idem.
99. Idem, p.203.
100. Idem, p. 204.
101. Idem, p. 203-4.
102. Brief dd. 17 februari 1933, namens Shoghi Effendi aan een Bahá'í.
103. Brief dd. 27 mei 1932, namens Shoghi Effendi aan een Bahá'í.
104. Het Universele Huis van Gerechtigheid, Afdeling Secretariaat, uit een brief van 18 oktober 1981 aan een Bahá'í.
105. Idem.
106. Idem, uit een brief van 14 juni 1984 aan een Bahá'í.
107. Idem.
108. Idem, uit de Ridván Boodschap 1989, aan de Bahá'ís over de gehele wereld.
109. "Selections from the Writings of `Abdu'l-Bahá, 220, p. 275.

CONSERVATION OF THE EARTH'S RESOURCES

1. FOUNDATION PRINCIPLES
The approach of the world-wide Baha'i community to the conservation and protection of the earth's resources is based on a number of fundamental principles derived from the Baha'i Writings. These include:

1.1 NATURE AS A REFLECTION OF THE DIVINE
Nature is held in high regard. Baha'u'llah states that the contemplation of nature creates an awareness of the "signs"[1] and "tokens"[2] of God and constitutes proof of His existence. Thus:
...whatever I behold I readily discover that it maketh Thee known unto me, and it remindeth me of Thy signs, and of Thy tokens, and of Thy testimonies. By Thy glory! Every time I lift up mine eyes unto Thy heaven, I call to mind Thy highness and Thy loftiness, and Thine incomparable glory and greatness; and every time I turn my gaze to Thine earth, I am made to recognize the evidences of Thy power and the tokens of Thy bounty. And when I behold the sea, I find that it speaketh to me of Thy majesty, and of the potency of Thy might, and of Thy sovereignty and Thy grandeur. And at whatever time I contemplate the mountains, I am led to discover the ensigns of Thy victory and the standards of Thine omnipotence.[3]
Nature reflects the "names and attributes of God".[4] It is the expression of "God's Will ... in ... the contingent world".[5] Baha'u'llah writes:
Say: Nature in its essence is the embodiment of My Name, the Maker, Creator. Its manifestations are diversified by varying causes, and in this diversity there are signs for men of discernment. Nature is God's Will and is its expression in and through the contingent world. It is a dispensation of Providence ordained by the Ordainer, the All-Wise.[6]

1.2 THE EARTH ONE COUNTRY
Baha'u'llah expounds a world view which acknowledges that the "earth is but one country, and mankind its citizens"[7] and He calls for the promotion of "the best interests of the peoples and kindreds of the earth".[8]
'Abdu'l-Baha draws attention to the increasing interdependence of the world and the fact that "self-sufficiency"[9] is no longer possible. He envisages that the trend towards a united world will increase and will manifest itself in the form of "unity of thought in world undertakings"[10] and in other important realms of existence. One critical area for unified action is that of preserving the resources of the planet.

1.3 MAN'S STATION AND Responsibility
'Abdu'l-Baha indicates that man, "by reason of the ideal and heavenly force latent and manifest in him",[11] occupies a station that is "higher and nobler"[12] than nature, that "man is ruler over nature's sphere and province".[13]
It is evident, therefore, that man is ruler over nature's sphere and province. Nature is inert; man is progressive. Nature has no consciousness; man is endowed with it. Nature is without volition and acts perforce, whereas man possesses a mighty will. Nature is incapable of discovering mysteries or realities, whereas man is especially fitted to do so. Nature is not in touch with the realm of God; man is attuned to its evidences. Nature is uninformed of God; man is conscious of Him. Man acquires divine virtues; nature is denied them. Man can voluntarily discontinue vices; nature has no power to modify the influence of its instincts. Altogether it is evident that man is more noble and superior, that in him there is an ideal power surpassing nature. He has consciousness, volition, memory, intelligent power, divine attributes and virtues of which nature is completely deprived and bereft; therefore, man is higher and nobler by reason of the ideal and heavenly force latent and manifest in him.[14]
Man, possessed of an inner faculty which plants and animals do not have, a power which enables him to discover the secrets of nature and gain mastery over the environment, has a special responsibility to use his God-given powers for positive ends. The Universal House of Justice indicates that "the proper exercise of this responsibility is the key to whether his inventive genius produces beneficial results, or creates havoc in the material world".[15]

1.4 APPROACH TOWARD THE PHYSICAL WORLD--INTERACTION OF SPIRITUAL AND MATERIAL
'Abdu'l-Baha stresses that the development of the physical world and the happiness of mankind are dependent on both the "call of civilization, of the progress of the material world"[16] and the "soul-stirring call of God, Whose spiritual teachings are safeguards of the everlasting glorY, the eternal happiness and illumination of the world of humanity".[17] He states:
However, until material achievements, physical accomplishments and human virtues are reinforced by spiritual perfections, luminous qualities and characteristics of mercy, no fruit or result shall issue therefrom, nor will the happiness of the world of humanity, which is the ultimate aim, be attained. For although, on the one hand, material achievements and the development of the physical world produce prosperity, which exquisitely manifests its intended aims, on the other hand dangers, severe calamities and violent afflictions are imminent.
Consequently, when thou lookest at the orderly pattern of kingdoms, cities and villages, with the attractiveness of their adornments, the freshness of their natural resources, the refinement of their appliances, the ease of their means of travel, the extent of knowledge available about the world of nature, the great inventions, the colossal enterprises, the noble discoveries and scientific researches, thou wouldst conclude that civilization conduceth to the happiness and the progress of the human world. Yet shouldst thou turn thine eye to the discovery of destructive and infernal machines, to the development of forces of demolition and the invention of fiery implements, which uproot the tree of life, it would become evident and manifest unto thee that civilization is conjoined with barbarism. Progress and barbarism go hand in hand, unless material civilization be confirmed by Divine Guidance, by the revelations of the All-Merciful and by godly virtues, and be reinforced by spiritual conduct, by the ideals of the Kingdom and by the outpourings of the Realm of Might....
Therefore, this civilization and material progress should be combined with the Most Great Guidance so that this nether world may become the scene of the appearance of the bestowals of the Kingdom, and physical achievements may be conjoined with the effulgences of the Merciful. This in order that the beauty and perfection of the world of man may be unveiled and be manifested before all in the utmost grace and splendour. Thus everlasting glory and happiness shall be revealed.[18]
Baha'u'llah describes the fate of those whose lives demonstrate a heedlessness of spiritual values and a failure to act in conformity with such values. He comments:
...ye walk on My earth complacent and self-satisfied, heedless that My earth is weary of you and everything within it shunneth you....[19]
Shoghi Effendi asserts that man's negligence contributes to the decline of the "present-day Order"[20] and impacts on the environment in a practical way:
The violent derangement of the world's equilibrium; the trembling that will seize the limbs of mankind; the radical transformation of human society; the rolling up of the present-day Order; the fundamental changes affecting the structure of government; ... the development of infernal engines of war; the burning of cities; the contamination of the atmosphere of the earth --these stand out as the signs and portents that must either herald or accompany the retributive calamity which, as decreed by Him Who is the Judge and Redeemer of mankind, must, sooner or later, afflict a society which, for the most part, and for over a century, has turned a deaf ear to the Voice of God's Messenger in this day--a calamity which must purge the human race of the dross of its age-long corruptions, and weld its component parts into a firmly knit world-embracing Fellowship--a Fellowship destined, in the fullness of time, to be incorporated in the framework, and to be galvanized by the spiritualizing influences, of a mysteriously expanding, divinely appointed Order, and to flower, in the course of future Dispensations, into a Civilization, the like of which mankind has, at no stage in its evolution, witnessed.[21]

2. RELATIONSHIP BETWEEN MAN AND NATURE
The relationship between man and nature is very complex. An appreciation of the dimensions of this subject requires consideration of some of the characteristics of nature described in the Baha'i Writings and an awareness of certain values and attitudes that guide individual behaviour and the establishment of priorities.

2.1 CHARACTERISTICS OF NATURE
2.1.1 A Unified System
'Abdu'l-Baha indicates that the "temple of the world"[22] has been "fashioned after the image and likeness of the human body".[23] He explains that:
By this is meant that even as the human body in this world, which is outwardly composed of different limbs and organs, is in reality a closely integrated, coherent entity, similarly the structure of the physical world is like unto a single being whose limbs and members are inseparably linked together.
Were one to observe with an eye that discovereth the realities of all things, it would become clear that the greatest relationship that bindeth the world of being together lieth in the range of created things themselves, and that co-operation, mutual aid and reciprocity are essential characteristics in the unified body of the world of being, inasmuch as all created things are closely related together and each is influenced by the other or deriveth benefit therefrom, either directly or indirectly.
Consider for instance how one group of created things constituteth the vegetable kingdom, and another the animal kingdom. Each of these two maketh use of certain elements in the air on which its own life dependeth, while each increaseth the quantity of such elements as are essential for the life of the other. In other words, the growth and development of the vegetable world is impossible without the existence of the animal kingdom, and the maintenance of animal life is inconceivable without the co-operation of the vegetable kingdom. Of like kind are the relationships that exist among all created things. Hence it was stated that co-operation and reciprocity are essential properties which are inherent in the unified system of the world of existence, and without which the entire creation would be reduced to nothingness.[24]
In another passage 'Abdu'l-Baha describes the interconnectedness of "every part of the universe"[25] and the importance of maintaining balance in the system:
Reflect upon the inner realities of the universe, the secret wisdoms involved, the enigmas, the inter- relationships, the rules that govern all. For every part of the universe is connected with every other part by ties that are very powerful and admit of no imbalance, nor any slackening whatever....[26]

2.1.2 Subject to Law and Organization
'Abdu'l-Baha states that "The phenomenal world is entirely subject to the rule and control of natural law."[27] He contrasts nature's "absolute organization"[28] and its lack of "intelligence"[29] and "will"[30] with man's ability to "[command] the forces of Nature"[31] through discovery of "the constitution of things":[32]
This Nature is subjected to an absolute organization, to determined laws, to a complete order and a finished design, from which it will never depart to such a degree, indeed, that if you look carefully and with keen sight, from the smallest invisible atom up to such large bodies of the world of existence as the globe of the sun or the other great stars and luminous spheres, whether you regard their arrangement, their composition, their form or their movement, you will find that all are in the highest degree of organization and are under one law from which they will never depart.
But when you look at Nature itself, you see that it has no intelligence, no will. For instance, the nature of fire is to burn; it burns without will or intelligence. The nature of water is fluidity; it flows without will or intelligence. The nature of the sun is radiance; it shines without will or intelligence. The nature of vapour is to ascend; it ascends without will or intelligence. Thus it is clear that the natural movements of all things are compelled; there are no voluntary movements except those of animals and, above all, those of man. Man is able to resist and to oppose Nature because he discovers the constitution of things, and through this he commands the forces of Nature; all the inventions he has made are due to his discovery of the constitution of things. For example, he invented the telegraph, which is the means of communication between the East and the West. It is evident, then, that man rules over Nature.
Now, when you behold in existence such organizations, arrangements and laws, can you say that all these are the effect of Nature, though Nature has neither intelligence nor perception? If not, it becomes evident that this Nature, which has neither perception nor intelligence, is in the grasp of Almighty God, Who is the Ruler of the world of Nature; whatever He wishes, He causes Nature to manifest.[33]

2.1.3 Change and Motion
Change is a law governing the whole of physical creation. It is seen in the passage of the seasons.
'Abdu'l-Baha writes:
The earth is in motion and growth; the mountains, hills and prairies are green and pleasant; the bounty is overflowing; the mercy universal; the rain is descending from the cloud of mercy; the brilliant Sun is shining; the full moon is ornamenting the horizon of ether;
The great ocean-tide is flooding every little stream; the gifts are successive; the favours consecutive; and the refreshing breeze is blowing, wafting the fragrant perfume of the blossoms. Boundless treasure is in the hand of the King of Kings! Lift the hem of thy garment in order to receive it.[34]
Soon the whole world, as in springtime, will change its garb. The turning and falling of the autumn leaves is past; the bleakness of the winter time is over. The new year hath appeared and the spiritual springtime is at hand. The black earth is becoming a verdant garden; the deserts and mountains are teeming with red flowers; from the borders of the wilderness the tall grasses are standing like advance guards before the cypress and jessamine trees; while the birds are singing among the rose branches like the angels in the highest heavens, announcing the glad-tidings of the approach of that spiritual spring, and the sweet music of their voices is causing the real essence of all things to move and quiver.[35]
'Abdu'l-Baha states that "absolute repose does not exist in nature",[36] that "movement is essential to existence".[37] In relation to existence He describes the processes of "composition and decomposition":[38]
...consider the phenomenon of composition and decomposition, of existence and non-existence. Every created thing in the contingent world is made up of many and varied atoms, and its existence is dependent on the composition of these. In other words, through the divine creative power a conjunction of simple elements taketh place so that from this composition a distinct organism is produced. The existence of all things is based upon this principle. But when the order is deranged, decomposition is produced and disintegration setteth in, then that thing ceaseth to exist. That is, the annihilation of all things is caused by decomposition and disintegration. Therefore attraction and composition between the various elements is the means of life, and discord, decomposition and division produce death. Thus the cohesive and attractive forces in all things lead to the appearance of fruitful results and effects, while estrangement and alienation of things lead to disturbance and annihilation. Through affinity and attraction all living things like plants, animals and men come into existence, while division and discord bring about decomposition and destruction.[39]
He also explains that, in the physical world, the course of evolution is in the direction of increasing levels of complexity:
In the physical creation, evolution is from one degree of perfection to another. The mineral passes with its mineral perfections to the vegetable; the vegetable, with its perfections, passes to the animal world, and so on to that of humanity....[40]

2.1.4 Diversity
'Abdu'l-Baha describes diversity as "the essence of perfection and the cause of the appearance of the bestowals"[41] of God, and He states:
Consider the flowers of a garden: though differing in kind, colour, form and shape, yet, inasmuch as they are refreshed by the waters of one spring, revived by the breath of one wind, invigorated by the rays of one sun, this diversity increaseth their charm, and addeth unto their beauty. Thus when that unifying force, the penetrating influence of the Word of God, taketh effect, the difference of customs, manners, habits, ideas, opinions and dispositions embellisheth the world of humanity. This diversity, this difference is like the naturally created dissimilarity and variety of the limbs and organs of the human body, for each one contributeth to the beauty, efficiency and perfection of the whole....
How unpleasing to the eye if all the flowers and plants, the leaves and blossoms, the fruits, the branches and the trees of that garden were all of the same shape and colour! Diversity of hues, form and shape, enricheth and adorneth the garden, and heighteneth the effect thereof...[42]
The extent of the diversity of the "world of created beings"[43] is underlined in the following passage:
... the forms and organisms of phenomenal being and existence in each of the kingdoms of the universe are myriad and numberless. The vegetable plane or kingdom, for instance, has its infinite variety of types and material structures of plant life--each distinct and different within itself, no two exactly alike in composition and detail--for there are no repetitions in nature, and the augmentative virtue cannot be confined to any given image or shape. Each leaf has its own particular identity--so to speak, its own individuality as a leaf....[44]

2.1.5 Serves the Human World
'Abdu'l-Baha describes the "causes and circumstances"[45] of the "perfection"[46] of the mineral, vegetable and animal worlds, and He distinguishes this from their "real prosperity"[47] which conduces to the honour of the various kingdoms. The honour and exaltation of every existing being depends upon causes and circumstances.
The excellency, the adornment and the perfection of the earth is to be verdant and fertile through the bounty of the clouds of springtime. Plants grow; flowers and fragrant herbs spring up; fruit-bearing trees become full of blossoms and bring forth fresh and new fruit. Gardens become beautiful, and meadows adorned; mountains and plains are clad in a green robe, and gardens, fields, villages and cities are decorated. This is the prosperity of the mineral world.
The height of exaltation and the perfection of the vegetable world is that a tree should grow on the bank of a stream of fresh water, that a gentle breeze should blow on it, that the warmth of the sun should shine on it, that a gardener should attend to its cultivation, and that day by day it should develop and yield fruit. But its real prosperity is to progress into the animal and human world, and replace that which has been exhausted in the bodies of animals and men.
The exaltation of the animal world is to possess perfect members, organs and powers, and to have all its needs supplied. This is its chief glory, its honour and exaltation. So the supreme happiness of an animal is to have possession of a green and fertile meadow, perfectly pure flowing water, and a lovely, verdant forest. If these things are provided for it, no greater prosperity can be imagined. For example, if a bird builds its nest in a green and fruitful forest, in a beautiful high place, upon a strong tree, and at the top of a lofty branch, and if it finds all it needs of seeds and water, this is its perfect prosperity.
But real prosperity for the animal consists in passing from the animal world to the human world, like the microscopic beings that, through the water and air, enter into man and are assimilated, and replace that which has been consumed in his body. This is the great honour and prosperity for the animal world; no greater honour can be conceived for it.[48]

2.1.6 Imperfection of Nature
Two views of nature are contrasted--one which holds that the "world of nature is complete",[49] and one that declares that it is "incomplete"[50] because "it has need of intelligence and education".[51] 'Abdu'l-Baha states that the "mineral, vegetable, animal and human worlds are all in need of an educator":[52]
The materialists hold to the opinion that the world of nature is complete. The divine philosophers declare that the world of nature is incomplete. There is a wide difference between the two. The materialists call attention to the perfection of nature, the sun, moon and stars, the trees in their adornment, the whole earth and the sea--even unimportant phenomena revealing the most perfect symmetry. The divine philosophers deny this seeming perfection and completeness in nature's kingdom, even though admitting the beauty of its scenes and aspects and acknowledging the irresistible cosmic forces which control the colossal suns and planets. They hold that while nature seems perfect, it is, nevertheless, imperfect because it has need of intelligence and education. In proof of this they say that man, though he be a very god in the realm of material creation, is himself in need of an educator. Man undeveloped by education is savage, animalistic, brutal. Laws and regulations, schools, colleges and universities have for their purpose the training of man and his uplift from the dark borderland of the animal kingdom....[53]
When we consider existence, we see that the mineral, vegetable, animal and human worlds are all in need of an educator.
If the earth is not cultivated, it becomes a jungle where useless weeds grow; but if a cultivator comes and tills the ground, it produces crops which nourish living creatures. It is evident, therefore, that the soil needs the cultivation of the farmer. Consider the trees: if they remain without a cultivator, they will be fruitless, and without fruit they are useless; but if they receive the care of a gardener, these same barren trees become fruitful, and through cultivation, fertilization and engrafting the trees which had bitter fruits yield sweet fruits....
The same is true with respect to animals: notice that when the animal is trained it becomes domestic, and also that man, if he is left without education, becomes bestial, and, moreover, if left under the rule of nature, becomes lower than an animal, whereas if he is educated he becomes an angel....[54]

2.2 ATTITUDES AND VALUES
The Baha'i Writings articulate certain spiritual values and attitudes that guide the relationship of man toward nature. These include:

2.2.1 Appreciation
An awareness of the fact that the earth is the "source"[55] of man's "prosperity"[56] is tempered by the realization that "the honour and exaltation of man must be something more than material riches".[57] Thus: Every man of discernment, while walking upon the earth, feeleth indeed abashed, inasmuch as he is fully aware that the thing which is the source of his prosperity, his wealth, his might, his exaltation, his advancement and power is, as ordained by God, the very earth which is trodden beneath the feet of all men. There can be no doubt that whoever is cognizant of this truth, is cleansed and sanctified from all pride, arrogance, and vainglory....[58]
What is it of which ye can rightly boast? Is it on your food and your drink that ye pride yourselves, on the riches ye lay up in your treasuries, on the diversity and the cost of the ornaments with which ye deck yourselves? If true glory were to consist in the possession of such perishable things, then the earth on which ye walk must needs vaunt itself over you, because it supplieth you, and bestoweth upon you, these very things, by the decree of the Almighty. In its bowels are contained, according to what God hath ordained, all that ye possess. From it, as a sign of His mercy, ye derive your riches. Behold then your state, the thing in which ye glory! Would that ye could perceive it![59] Then it is clear that the honour and exaltation of man must be something more than material riches. Material comforts are only a branch, but the root of the exaltation of man is the good attributes and virtues which are the adornments of his reality. These are the divine appearances, the heavenly bounties, the sublime emotions, the love and knowledge of God; universal wisdom, intellectual perception, scientific discoveries, justice, equity, truthfulness, benevolence, natural courage and innate fortitude; the respect for rights and the keeping of agreements and covenants; rectitude in all circumstances; serving the truth under all conditions; the sacrifice of one's life for the good of all people; kindness and esteem for all nations; obedience to the teachings of God; service in the Divine Kingdom; the guidance of the people, and the education of the nations and races. This is the prosperity of the human world! This is the exaltation of man in the world! This is eternal life and heavenly honour![60]

2.2.2 Moderation
The Baha'i Writings encourage detachment from "this world and the vanities thereof",[61] since "attachment"[62] distracts the individual from awareness of God. This does not, however, constitute a form of asceticism or imply a rejection of life's pleasures. Baha'u'llah explains:
Should a man wish to adorn himself with the ornaments of the earth, to wear its apparels, or partake of the benefits it can bestow, no harm can befall him, if he alloweth nothing whatever to intervene between him and God, for God hath ordained every good thing, whether created in the heavens or in the earth, for such of His servants as truly believe in Him. Eat ye, O people, of the good things which God hath allowed you, and deprive not yourselves from His wondrous bounties. Render thanks and praise unto Him, and be of them that are truly thankful.[63]
The standard is one of moderation: In all matters moderation is desirable. If a thing is carried to excess, it will prove a source of evil....[64]

2.2.3 Kindness to Animals
Baha'u'llah calls for man to "show kindness to animals"[65] and He warns against "hunting to excess".[66] In relation to the former, 'Abdu'l-Baha writes:
Briefly, it is not only their fellow human beings that the beloved of God must treat with mercy and compassion, rather must they show forth the utmost loving-kindness to every living creature. For in all physical respects, and where the animal spirit is concerned, the selfsame feelings are shared by animal and man. Man hath not grasped this truth, however, and he believeth that physical sensations are confined to human beings, wherefore is he unjust to the animals, and cruel.
And yet in truth, what difference is there when it cometh to physical sensations? The feelings are one and the same, whether ye inflict pain on man or on beast. There is no difference here whatever. And indeed ye do worse to harm an animal, for man hath a language, he can lodge a complaint, he can cry out and moan; if injured he can have recourse to the authorities and these will protect him from his aggressor. But the hapless beast is mute, able neither to express its hurt nor take its case to the authorities. If a man inflict a thousand ills upon a beast, it can neither ward him off with speech nor hale him into court. Therefore is it essential that ye show forth the utmost consideration to the animal, and that ye be even kinder to him than to your fellow-man.
Train your children from their earliest days to be infinitely tender and loving to animals. If an animal be sick, let the children try to heal it, if it be hungry, let them feed it, if thirsty, let them quench its thirst, if weary, let them see that it rests.
Most human beings are sinners, but the beasts are innocent. Surely those without sin should receive the most kindness and love--all except animals which are harmful... But to blessed animals the utmost kindness must be shown, the more the better. Tenderness and loving-kindness are basic principles of God's heavenly Kingdom. Ye should most carefully bear this matter in mind.[67]
The Baha'i Writings also assert that the consumption of meat is not a prerequisite to health:
Regarding the eating of animal flesh and abstinence therefrom, ... he [man] is not in need of meat, nor is he obliged to eat it. Even without eating meat he would live with the utmost vigour and energy.... Truly, the killing of animals and the eating of their meat is somewhat contrary to pity and compassion, and if one can content oneself with cereals, fruit, oil and nuts, such as pistachios, almonds and so on, it would undoubtedly be better and more pleasing.[68]

2.2.4 Development of Nature
In the Baha'i view, physical creation is dynamic and evolving from "one degree of perfection to another".[69] It is, however, "incomplete",[70] since it lacks "intelligence and education".[71] It stands in need of development by man in order to create not only a higher degree of order and beauty, which are standards upheld in the Baha'i teachings, but also to increase its fertility and productivity. In relation to the creation of order and beauty in the realm of nature 'Abdu'l-Baha writes:
Nature is the material world. When we look upon it, we see that it is dark and imperfect. For instance, if we allow a piece of land to remain in its natural condition, we will find it covered with thorns and thistles; useless weeds and wild vegetation will flourish upon it, and it will become like a jungle. The trees will be fruitless, lacking beauty and symmetry...[72]
And if, as thou passest by fields and plantations, thou observest that the plants, flowers and sweet-smelling herbs are growing luxuriantly together, forming a pattern of unity, this is an evidence of the fact that that plantation and garden is flourishing under the care of a skilful gardener. But when thou seest it in a state of disorder and irregularity thou inferrest that it hath lacked the training of an efficient farmer and thus hath produced weeds and tares.[73]
'Abdu'l-Baha also mentions the contribution of cultivation as a means of increasing the fertility of the earth and its productivity. He states:
If we should relegate this plot of ground to its natural state, allow it to return to its original condition, it would become a field of thorns and useless weeds, but by cultivation it will become fertile soil, yielding a harvest. Deprived of cultivation, the mountain slopes would be jungles and forests without fruitful trees. The gardens bring forth fruits and flowers in proportion to the care and tillage bestowed upon them by the gardener....[74]
A grain of wheat, when cultivated by the farmer, will yield a whole harvest, and a seed, through the gardener's care, will grow into a great tree....[75] While the world of nature stands in need of development, man's approach to such development must be tempered by moderation, a commitment to protecting the "heritage [of] future generations",[76] and an awareness of the sanctity of nature that pervades the Writings of the Baha'i Faith. For example, Baha'u'llah states: Blessed is the spot, and the house, and the place, and the city, and the heart, and the mountain, and the refuge, and the cave, and the valley, and the land, and the sea, and the island, and the meadow where mention of God hath been made, and His praise glorified.[77]

2.2.5 Importance of Agriculture
Baha'u'llah states that "Special regard must be paid to agriculture."[78] He characterizes it as an activity which is "conducive to the advancement of mankind and to the reconstruction of the world".[79] 'Abdu'l-Baha asserts that
The fundamental basis of the community is agriculture,--tillage of the soil....[80] He describes agriculture as "a noble science"[81] whose practice is an "act of worship",[82] and He encourages both women and men to engage in "agricultural sciences".[83] He indicates that should an individual "become proficient in this field, he will become a means of providing for the comfort of untold numbers of people".[84]
In relation to the economic and social development of the nations, the Universal House of Justice underlines the importance of "agriculture and the preservation of the ecological balance of the world".[85]

2.2.6 Use of Science
Science is described as "the governor of nature and its mysteries, the one agency by which man explores the institutions of material creation":[86]
...man through the exercise of his scientific, intellectual power ... can modify, change and control nature according to his own wishes and uses. Science, so to speak, is the breaker of the laws of nature.
Consider, for example, that man according to natural law should dwell upon the surface of the earth. By overcoming this law and restriction, however, he sails in ships over the ocean, mounts to the zenith in airplanes and sinks to the depths of the sea in submarines. This is against the fiat of nature and a violation of her sovereignty and dominion. Nature's laws and methods, the hidden secrets and mysteries of the universe, human inventions and discoveries, all our scientific acquisitions should naturally remain concealed and unknown, but man through his intellectual acumen searches them out of the plane of the invisible, draws them into the plane of the visible, exposes and explains them. For instance, one of the mysteries of nature is electricity. According to nature this force, this energy, should remain latent and hidden, but man scientifically breaks through the very laws of nature, arrests it and even imprisons it for his use.
In brief, man through the possession of this ideal endowment of scientific investigation is the most noble product of creation, the governor of nature....[87]
'Abdu'l-Baha links scientific endeavour with the implementation of a noble goal. He states:
This endowment is the most praiseworthy power of man, for through its employment and exercise the betterment of the human race is accomplished, the development of the virtues of mankind is made possible and the spirit and mysteries of God become manifest....[88] And He enumerates the general principle that ...any agency whatever, though it be the instrument of mankind's greatest good, is capable of misuse. Its proper use or abuse depends on the varying degrees of enlightenment, capacity, faith, honesty, devotion and highmindedness of the leaders of public opinion.[89]

3. PROTECTION OF THE ENVIRONMENT
A number of issues pertinent to the protection of the environment are addressed in the Writings of the Baha'i Faith. Several of these are set out below.

3.1 PRESERVATION OF RESOURCES
Shoghi Effendi links the preservation and reclamation of the earth's resources with both the "protection of the] physical world and [the] heritage [of] future generations".[90] He affirms that the work of such groups as the Men of the Trees and the World Forestry Charter is "essentially humanitarian",[91] and he applauds their "noble objective"[92] of reclaiming the "desert areas [of] Africa".[93]
It is interesting to note that among the "powers and duties"[94] of the Universal House of Justice are "the advancement and betterment of the world"[95] and "the development of countries".[96]

3.2 CONTROL OF NATURAL RESOURCES
The Baha'i Writings envisage that the protection, exploration, and exploitation of the earth's "unimaginably vast resources"[97] must, inevitably, in the long term, come under the jurisdiction of a "world federal system".[98] Such a system, based on recognition of the "unity of the human race",[99] will not only exercise "unchallengeable authority"[100] over the earth's resources, but it will also ensure economic and social justice. Shoghi Effendi writes:
The unity of the human race, as envisaged by Baha'u'llah, implies the establishment of a world commonwealth in which all nations, races, creeds and classes are closely and permanently united, and in which the autonomy of its state members and the personal freedom and initiative of the individuals that compose them are definitely and completely safeguarded.... In such a world society, science and religion, the two most potent forces in human life, will be reconciled, will co-operate, and will harmoniously develop.... The economic resources of the world will be organized, its sources of raw materials will be tapped and fully utilized, its markets will be co-ordinated and developed, and the distribution of its products will be equitably regulated.
National rivalries, hatreds, and intrigues will cease, and racial animosity and prejudice will be replaced by racial amity, understanding and co-operation. The causes of religious strife will be permanently removed, economic barriers and restrictions will be completely abolished, and the inordinate distinction between classes will be obliterated. Destitution on the one hand, and gross accumulation of ownership on the other, will disappear. The enormous energy dissipated and wasted on war, whether economic or political, will be consecrated to such ends as will extend the range of human inventions and technical development, to the increase of the productivity of mankind, to the extermination of disease, to the extension of scientific research, to the raising of the standard of physical health, to the sharpening and refinement of the human brain, to the exploitation of the unused and unsuspected resources of the planet, to the prolongation of human life, and to the furtherance of any other agency that can stimulate the intellectual, the moral, and spiritual life of the entire human race.
A world federal system, ruling the whole earth and exercising unchallengeable authority over its unimaginably vast resources, blending and embodying the ideals of both the East and the West, liberated from the curse of war and its miseries, and bent on the exploitation of all the available sources of energy on the surface of the planet, a system in which Force is made the servant of Justice, whose life is sustained by its universal recognition of one God and by its allegiance to one common Revelation--such is the goal towards which humanity, impelled by the unifying forces of life, is moving.[101]

3.3 APPROACHES TO PROTECTING THE ENVIRONMENT
The conservation and protection of the environment must be addressed on the individual and societal levels. Shoghi Effendi, in a letter written on his behalf, states:
We cannot segregate the human heart from the environment outside us and say that once one of these is reformed everything will be improved. Man is organic with the world. His inner life moulds the environment and is itself also deeply affected by it. The one acts upon the other and every abiding change in the life of man is the result of these mutual reactions.
No movement in the world directs its attention upon both these aspects of human life and has full measures for their improvement, save the teachings of Baha'u'llah. And this is its distinctive feature. If we desire therefore the good of the world we should strive to spread those teachings and also practise them in our own life. Through them will the human heart be changed, and also our social environment provides the atmosphere in which we can grow spiritually and reflect in full the light of God shining through the revelation of Baha'u'llah.[102]
And, with regard to the solution of the world's problems, he indicates that:
We need a change of heart, a reframing of all our conceptions and a new orientation of our activities. The inward life of man as well as his outward environment have to be reshaped if human salvation is to be secured.[103]
On a governmental level, the Universal House of Justice calls for "global cooperation of the family of nations in devising and adopting measures designed to preserve the ecological balance this earth was given by its Creator".[104] The House of Justice asserts:
Until such time as the nations of the world understand and follow the admonitions of Baha'u'llah to whole-heartedly work together in looking after the best interests of all humankind, and unite in the search for ways and means to meet the many environmental problems besetting our planet, the House of Justice feels that little progress will be made towards their solution....[105]
The Universal House of Justice sets out the role of the individual Baha'i and of Baha'i communities in relation to saving "the wildlife and natural condition of the world" [106] as follows:
...the best way in which you can help to save the wildlife and natural condition of the world is to exert every effort to bring the Message of Baha'u'llah to the attention of your fellow-men and to win their allegiance to His Cause.
As the hearts of men are changed, and they begin to work in unity in the light of Baha'u'llah's teachings, they can begin to implement many practical improvements to the condition of the world. This is already beginning in the efforts at social and economic development in those areas where large Baha'i communities have been founded.
Of course, you can also assist those with whom you come into contact who have an interest in improving the environment, but the fundamental solution is the one that Baha'u'llah has brought.[107]
In addition to addressing the issue on a fundamental spiritual level, collaboration with individuals and groups interested in improving the environment is encouraged. The Baha'i communities are called upon to make the conservation of the environment an integral part of their ongoing activities by ...assisting in endeavours to conserve the environment in ways which blend with the rhythm of life of our community...[108]

4. PROSPECT FOR THE FUTURE
'Abdu'l-Baha sketches the following picture of the future state of life on earth:
The Lord of all mankind hath fashioned this human realm to be a Garden of Eden, an earthly paradise. If, as it must, it findeth the way to harmony and peace, to love and mutual trust, it will become a true abode of bliss, a place of manifold blessings and unending delights. Therein shall be revealed the excellence of humankind, therein shall the rays of the Sun of Truth shine forth on every hand.[109]

5. REFERENCES
1. Baha'u'llah, "Prayers and Meditations by Baha'u'llah" (Wilmette: Baha'i Publishing Trust, 1987), sec. CLXXVI, p. 272.
2. ibid.
3. ibid.
4. Baha'u'llah, "Gleanings from the Writings of Baha'u'llah", rev. ed. (Wilmette: Baha'i Publishing Trust, 1984), sec. XC, p. 178.
5. Baha'u'llah, "Tablets of Baha'u'llah Revealed after the Kitab-i-Aqdas" [rev. ed.], (Haifa: Baha'i World Centre, 1982), p. 142.
6. ibid.
7. "Gleanings from the Writings of Baha'u'llah", sec. CXVII, p. 250.
8. ibid.
9. 'Abdu'l-Baha, "Selections from the Writings of 'Abdu'l-Baha" [rev. ed.], (Haifa: Baha'i World Centre, 1982), sec. 15, p. 32.
10. ibid.
11. 'Abdu'l-Baha, "The Promulgation of Universal Peace: Talks Delivered by 'Abdu'l-Baha during His Visit to the United States and Canada in 1912", 2nd.ed. (Wilmette: Baha'i Publishing Trust, 1982), p. 178.
12. ibid.
13. ibid.
14. ibid.
15. Universal House of Justice, from a letter dated 19 May 1971 written on its behalf to an individual believer.
16. "Selections from the Writings of 'Abdu'l-Baha", sec. 225, p. 283.
17. ibid.
18. ibid., sec. 225, pp. 283-85.
19. Baha'u'llah, "the Hidden Words of Baha'u'llah", rev. ed. (Wilmette: Baha'i Publishing Trust, 1985), Persian no. 20, pp. 28-29.
20. Shoghi Effendi, from a letter dated April 1957, published in "Messages to the Baha'i World 1950-1957" (Wilmette: Baha'i Publishing Trust, 1971), p. 103.
21. ibid.
22. 'Abdu'l-Baha, from a Tablet translated from the Persian.
23. ibid.
24. ibid.
25. "Selections from the Writings of 'Abdu'l-Baha", sec. 137, p. 157.
26. ibid.
27. "The Promulgation of Universal Peace: Talks Delivered by 'Abdu'l-Baha during His Visit to the United States and Canada in 1912", p.17.
28. 'Abdu'l-Baha, "Some Answered Questions", rev. ed. (Wilmette: Baha'i Publishing Trust, 1985), p. 3.
29. ibid.
30. ibid.
31. ibid.
32. ibid., pp. 3-4.
33. ibid.
34. 'Abdu'l-Baha, "Tablets of Abdul-Baha Abbas", vol. III (Chicago: Baha'i Publishing Committee, 1930), p. 641.
35. 'Abdu'l-Baha, "Tablets of Abdul-Baha Abbas", vol. II (Chicago: Baha'i Publishing Committee, 1940), pp. 318-19.
36. 'Abdu'l-Baha, "Paris Talks: Addresses given by 'Abdu'l-Baha in Paris in 1911-1912", 10th ed. (London: Baha'i Publishing Trust, 1979), p.88.
37. ibid., p. 89.
38. "Selections from the Writings of 'Abdu'l-Baha", sec. 225, p. 289.
39. ibid., pp. 289-90.
40. "Paris Talks: Addresses given by 'Abdu'l-Baha in Paris in 1911-1912", p. 66.
41. "Selections from the Writings of 'Abdu'l-Baha", sec. 225, p. 291.
42. ibid.
43. "Paris Talks: Addresses given by 'Abdu'l-Baha in Paris in 1911-1912", p.51.
44. "The Promulgation of Universal Peace: Talks Delivered by 'Abdu'l-Baha during His Visit to the United States and Canada in 1912", p. 285.
45. "Some Answered Questions", p. 78.
46. ibid.
47. ibid.
48. ibid., pp. 78-79.
49. "The Promulgation of Universal Peace: Talks Delivered by 'Abdu'l-Baha during His Visit to the United States and Canada in 1912, p. 329.
50. ibid.
51. ibid.
52. "Some Answered Questions", p. 7.
53. "The Promulgation of Universal Peace: Talks Delivered by 'Abdu'l-Baha during His Visit to the United States and Canada in 1912", p. 329.
54. "Some Answered Questions, p. 7.
55. Baha'u'llah, "Epistle to the Son of the Wolf", rev. ed. (Wilmette: Baha'i Publishing Trust, 1979), p. 44.
56. ibid.
57. "Some Answered Questions, p. 79.
58. "Epistle to the Son of the Wolf", p. 44.
59. "Gleanings from the Writings of Baha'u'llah", sec. CXVIII, pp. 252-53.
60. "Some Answered Questions, pp. 79-80.
61. "Gleanings from the Writings of Baha'u'llah", sec. CXXVIII, p. 276.
62. ibid.
63. ibid.
64. Baha'u'llah, "Tablets of Baha'u'llah Revealed after the Kitab-i-Aqdas", p. 69.
65. "Gleanings from the Writings of Baha'u'llah", sec. CXXV, p. 265.
66. Universal House of Justice, "A Synopsis and Codification of the Kitab-i-Aqdas, the Most Holy Book of Baha'u'llah", 1st ed. (Haifa: Baha'i World Centre, 1973), note 34, p. 63.
67. "Selections from the Writings of 'Abdu'l-Baha", sec. 138, pp. 158-60.
68. 'Abdu'l-Baha, from a Tablet translated from the Persian.
69. "Paris Talks: Addresses given by 'Abdu'l-Baha in Paris in 1911-1912 ,p.66.
70. "The Promulgation of Universal Peace: Talks Delivered by 'Abdu'l-Baha during His Visit to the United States and Canada in 1912",p.329.
71. ibid.
72. ibid., p. 308.
73. "Selections from the Writings of 'Abdu'l-Baha", sec. 225, p. 290.
74. "The Promulgation of Universal Peace: Talks Delivered by 'Abdu'l-Baha during His Visit to the United States and Canada in 1912", pp. 353.
75. "Selections from the Writings of 'Abdu'l-Baha", sec. 104, p. 132.
76. Shoghi Effendi, from a cable dated 23 May 1951 to the New Earth Luncheon, London, U.K
77. Baha'u'llah, in "Baha'i Prayers: A Selection of Prayers Revealed by Baha'u'llah, the Bab, and 'Abdu'l-Baha", 1985 ed. (Wilmette: Baha'i Publishing Trust, 1985), frontispiece.
78. "Tablets of Baha'u'llah Revealed after the Kitab-i-Aqdas", p. 90.
79. ibid., p. 89.
80. 'Abdu'l-Baha, quoted in "Star of the West", vol. 4, no. 6 (24 June 1913), p. 103.
81. 'Abdu'l-Baha, from a Tablet translated from the Persian.
82. "Selections from the Writings of 'Abdu'l-Baha", sec. 126, p. 145.
83. ibid., and "The Promulgation of Universal Peace: Talks Delivered by 'Abdu'l-Baha during His Visit to the United States and Canada in 1912", p. 283.
84. 'Abdu'l-Baha, from a Tablet translated from the Persian.
85. Universal House of Justice, Department of the Secretariat, from a letter dated 31 March 1985 to an Association for Baha'i Studies.
86. "The Promulgation of Universal Peace: Talks Delivered by 'Abdu'l-Baha during His Visit to the United States and Canada in 1912", p. 29.
87. ibid., p. 30.
88. ibid., p. 31.
89. 'Abdu'l-Baha, "The Secret of Divine Civilization", 2nd ed. (Wilmette: Baha'i Publishing Trust, 1983), p. 16.
90. Shoghi Effendi, from a cable dated 23 May 1951 to the New Earth Luncheon, London, U.K
91. Shoghi Effendi, from a cable dated 21 May 1956 to the World Forestry Charter Luncheon, London, U.K.
92. ibid.
93. Shoghi Effendi, from a cable dated 22 May 1957 to the World Forestry Charter Luncheon, London, U.K
94. Universal House of Justice, "The Constitution of the Universal House of Justice" (Haifa: Baha'i World Centre, 1972), p. 5.
95. ibid.
96. ibid.
97. Shoghi Effendi, from a letter dated 11 March 1936, published in "The World Order of Baha'u'llah: Selected Letters", rev. ed. (Wilmette: Baha'i Publishing Trust, 1982), p. 204.
98. ibid.
99. ibid., p. 203.
100. ibid., p. 204.
101. ibid., pp. 203-4.
102. Secretary to Shoghi Effendi, from a letter dated 17 February 1933 to an individual believer.
103. Secretary to Shoghi Effendi, from a letter dated 27 May 1932 to an individual believer.
104. Universal House of Justice, Department of the Secretariat, from a letter dated 18 October 1981 to an individual believer.
105. ibid.
106. Universal House of Justice, Department of the Secretariat, from a letter dated 14 June 1984 to an individual believer.
107. ibid.
108. Universal House of Justice, from the 1989 Ridvan Message to the Baha'is of the World.
109. "Selections from the Writings of 'Abdu'l-Baha", sec. 220, p. 275. 91