God Schrijdt Voorbij

INLEIDING

U maakt hier kennis met een eigentijdse geschiedenis, gegrond op een ongewoon thema - een geschiedenis die vol is van liefde, blijdschap, inzicht en kracht, en die vertelt over behaalde successen, en nog te verwachten grotere successen; en welke tragedie ze ook in zich bergt, ze laat de mensheid aan het einde ervan niet in het ongewisse met in het vooruitzicht een grimmige en onbestemde toekomst, maar laat haar vanuit de duisternis de weg betreden naar haar onafwendbare bestemming; de geopende poorten van de beloofde stad van eeuwige Vrede.
De afgelopen honderd jaar zoals wij die hebben leren kennen, zijn gekenmerkt door zowel menselijke prestaties en wonderen die ongeëvenaarde zijn in de annalen der geschiedenis, als door even ongeëvenaarde teleurstellingen en verlies. Maar deze geschiedenis verhaalt van grotere, machtigere en heilzamere wonderen die in diezelfde periode tot stand kwamen; en in plaats van tranen en verdriet brengt deze de tijding van sinds lang vergeten vreugden en verloren gegane kracht, die nu opnieuw uit de hemel zijn neergedaald in de bestaanswereld en in het leven van sterfelijke mensen. Deze geschiedenis verhaalt van goddelijke dingen: van de geboorte van een nieuwe wereldomvattend Geloof - een Geloof dat het vervolg is op alle voorgaande wereldreligies, dat ze alle erkent, ze alle in vervulling brengt en het gemeenschappelijke doel van alle naar een hoogtepunt voert; en dat tot de Christenen, "het volk van het Evangelie", de speciale oproep richt zich op te maken om de verbreiding ervan over de gehele wereld te helpen bevorderen.
Het verhaal heeft als middelpunt een koninklijke, eenzame Figuur, en het bezielende motief dat eraan ten grondslag ligt, is de oneindige, alles te boven gaande liefde die Hij voor de gehele mensheid koestert en de wederkerige liefde die Hij in het hart van de gelovigen oproept.
De menselijke kant wordt beheerst door het thema van liefde, strijd en dood. Dat verhaal gaat over mannen en vrouwen zoals wijzelf, die alles wat zij hadden wat zij waren in de waagschaal stelden uit zuivere liefde, met als inzet vernietigde huizen, onzegbaar leed, verlies van levens, verbanning en lijden, en met een ontembare doelgerichtheid.
Lange tijd heeft het erop geleken dat de wereld te diep was gezonken, teveel in beslag was genomen met het najagen van onbeduidendheden, om een zo geestelijke en universele Openbaring in de praktijk te kunnen aanvaarden. Steeds weer leek het erop dat het Geloof onder de druk van tirannie een gewelddadig einde zou vinden. Er waren vele hooggeplaatste mensen in diverse landen, die over het Geloof hadden gehoord en die op de hoogte waren van het wrede onrecht dat de aanhangers werd aangedaan en die ook hun protesten en hun beroep op gerechtigheid hadden gehoord. Maar er was niemand die er acht op sloeg of te hulp kwam.
Het is vreemd en bedroevend dat men in een tijdperk, waarin zoveel waarheden werden onderzocht en ook ontdekt, het geestelijke gebied zo heeft laten braakliggend en aan de meest in het oog springende waarheid is voorbijgegaan.
Nooit is er een Profeet met overtuigender bewijzen van Zijn identiteit op aarde gekomen dan Bahá'u'lláh, noch heeft enig voorgaande Geloof in de eerste eeuw van zijn bestaan zoveel bereikt of zich zo ver over de aardbol verspreid als dit.
Het machtigste bewijs voor profeetschap heeft altijd in de Profeet zelf gelegen, alsmede in de doeltreffendheid van Zijn woorden. Bahá'u'lláh deed het vuur van geloof en van blijdschap weer in het hart der mensen ontbranden. Zijn kennis was aangeboren, kwam uit Hemzelf en werd Hem niet op een school bijgebracht. Niemand kon Zijn wijsheid ontkennen of weerleggen, en zelfs Zijn grootste vijanden gaven Zijn grootheid toe. Alle menselijke volmaaktheden waren in Hem belichaamd; Zijn kracht was oneindig. Beproevingen en leed vergrootten Zijn vastberadenheid en macht. Als een goddelijke arts stelde Hij de diagnose van de ziekte van dit tijdperk vast en schreef het geneesmiddel voor. Zijn leringen waren universeel en schonken verlichting aan de gehele mensheid. Zijn gezag werd nog merkbaarder na Zijn dood. In Zijn vooruitziendheid stond Hij geheel alleen en de gebeurtenissen hebben de juistheid ervan bewezen en doen dat nog steeds.
Een tweede bewijs dat iedere Profeet steeds weer heeft geleverd is de bewijsgrond uit het verleden: het vervullen van aloude profetieën.
De vervulling van de profetieën in deze Dag, die vervat zijn in de Qur'án en de moslem tradities, heeft de Islam er niet van weerhouden het Bahá'í Geloof te vervolgen, maar het is schrikbarend geweest, en is genoegzaam bekend.
De vervulling van de profetieën van Christus en die uit de Bijbel, is in het westen ruim honderd jaar algemeen bekend geweest. Maar de volledige omvang van die vervulling kan men alleen in Bahá'u'lláh aantreffen. De verkondiging van Zijn Geloof kwam in 1844, het jaar waarin door het Edict van Verdraagzaamheid een einde kwam aan de absolute buitensluiting van de Joden uit hun eigen land, die hun over een tijdvak van ongeveer twaalf eeuwen door de Islamieten was opgelegd, waardoor de "tijden der Heidenen" werden "vervuld".1 Men heeft land op Zijn komst moeten wachten en ze kwam tenslotte in een tijd van verdrukking en verval, van religieuze onwaarachtigheid en ongeloof, toen liefde voor God en de mens bij velen was verkild2 en men was ondergedompeld in materiële vreugden en gewin.3
De Profeet kwam "als een dief in de nacht"4 en leefde al onder ons toen men nog in diep geestelijke sluimer verkeerde. Hij stelde de mensen op de proef, scheidde de geestelijk ingestelde mensen van de materialisten, de ware van de huichelachtige gelovigen, de schapen van de bokken,5 en de mensen die onverhoeds werden gegrepen, voelden zich als in een strik gevangen,6 en begrepen niet het gevaar waarin zij zich bevonden, totdat de vergeldende gerechtigheid van God zich om hen had samengetrokken. Toch leek deze opkomst van het Geloof en de snelheid en doelmatigheid waarmee het werd verbreid, op de bliksem die uit het oosten komt en licht tot het westen.7
Het Christendom heeft zich, in tegenstelling tot de Openbaring van Muhammad, van oost naar west verspreid en is daardoor een overwegend westers Geloof geworden. Ook het Bahá'í Geloof heeft zich westwaarts bewogen, maar met een nog grotere snelheid en vaart dan het Christendom.
Vanaf het begin van dit tijdperk, vanaf de komst van de Heraut van het Geloof, de Báb, tonen de kronieken een bewuste sympathie van de Christenen voor de nieuwe lering, hetgeen een opmerkelijk verschil genoemd mag worden met de houding van de moslem buren.

Het eerste voorbeeld hiervan is wellicht de zo oprechte lof van Dr.

Cormick, een engelse arts, woonachtig in Tihrán, aan het adres van de Báb.

Die hij behandelde voor de gevolgen van folteringen in de gevangenis, alsook zijn verslag over de heersende mening dat de leringen van de Báb veel overeenkomst vertoonden met die van het Christendom.

De eerste westerse historicus die over de Beweging sprak, Graaf Gobitieau, een franse diplomaat, schreef in 1865 geestdriftig over de vroomheid van de Báb, over Zijn verheven idealen, Zijn beminnelijkheid, Zijn welsprekendheid en over de verbazingwekkende invloed die Zijn woorden hadden op vriend en vijand; evenals Ernest Renan in "Les Apôtres" (1866), Lord Curzon in "Perzië", en Prof.

Browne uit Cambridge in diverse werken, hebben vele christelijke geleerden in later jaren in termen van gelijke strekking geschreven.

Maar onder de vele gevallen van deze instinctieve sympathie is de meest in het oog springende toch wel die van de terechtstelling van de Báb op het marktplein in Tabríz op 9 juli 1850.

De dienstdoende officier van het vuurpeloton was een Christen.

Hij wendde zich tot de Báb en smeekte Hem te mogen worden gevrijwaard van deze afschuwelijke misdaad, daar hij Hem als mens en als Christen absoluut geen kwaad hart toedroeg.

De Báb antwoordde dat, als hij dit oprecht meende, zijn bede zou worden verhoord.

Het onvoorstelbare wonder dat deze bede inderdaad werd verhoord, waardoor de terechtstelling van de Báb werd voltrokken door een ander peloton dat onder aanvoering stond van een moslem officier, is intussen reeds geschiedenis.
Hoewel het christelijke westen zich ver van het toneel van het beleid van deze Profeet bevond, reageerde het al tientallen jaren vóór het oosten in praktische zin op de goddelijke wereldimpuls. Dichters van groot en minder groot formaat, Shelley, Wordsworth, en vele anderen bezongen de nieuwe Dageraad. Een nieuwe inzet op zendingsgebied verspreidde het christelijke Evangelie over de wereld; geestelijk ingestelde mensen probeerden de kern van de religie nieuw leven in te blazen; er stonden hervormers op om te lang ingewortelde misvattingen te herstellen; romanschrijvers wendden hun kunst aan om de sociale strekking te belichten. Dit alles verschilde wel zeer veel van het optreden van het corrupte en fanatieke oosten dat zelfs vervolgingen instelde!

De Báb stelde Zijn leringen naar geestelijke inhoud en doelstelling gelijk met die van Christus en Hij citeerde verscheidene opdrachten van Christus aan Zijn discipelen in een deel van Zijn eigen Beschikkingsopdracht aan de "Letters van de Levende".
Bahá'u'lláh schijnt van het begin af aan de speciale potentie van het progressieve en ondernemende westen te hebben onderkend. Hij stelde alle krachten in het werk om de "waarheid van de eeuw" ter kennis van het westen en zijn leiders te brengen. Daar Hem de mogelijkheid werd ontzegd Zijn Boodschap persoonlijk aan Europa over te brengen, schreef Hij vanuit een Turkse gevangenis een algemene Tafel aan de Christenen, en een andere aan de vorsten en leidinggevende personen in de wereld, maar speciaal aan de leiders van het Christendom; tevens zond Hij vijf persoonlijke Tafelen waarvan één aan de Tsaar, één aan de Paus, één aan koningin Victoria en twee aan Napoleon III. Hierin verklaarde Hij in klinkende tonen van macht en majesteit, zoals het de Koning der Koningen betaamt aan Zijn onderdanen geboden op te leggen, dat deze eeuw de grootste Dag van God was, en Hijzelf de Heer der Heren, de Vader die in Zijn grootste heerlijkheid is gekomen. Alles wat in het Evangelie was genoemd, was vervuld. Jezus had dit licht aangekondigd, en Zijn tekenen waren in het westen verspreid, opdat Zijn volgelingen hun blik in deze Dag zouden mogen richten op Bahá'u'lláh.
Deze brieven zijn met recht de uitspraken van een ver vooruitziende Voorzienigheid; en de catastrofe van het westen die heeft plaats gehad sinds ze werden geschreven, geeft hun nu een tragische en verschrikkelijke belangwekkendheid. Ze zijn vrij lang, maar hun strekking kan in een paar alinea's worden aangegeven.
In Zijn Tafel aan koningin Victoria prijst Hij Hare Majesteit dat zij een einde heeft gemaakt aan de slavenhandel en dat zij "de teugels van het beleid heeft toevertrouwd aan de vertegenwoordigers van het volk". Maar degenen die in het Parlement zitting hebben, moeten dat doen in een geest van godvruchtigheid en betrouwbaarheid om de belangen van de gehele mensheid te behartigen. Het menselijke ras is een geheel en zou beschouwd moeten worden als het menselijk lichaam, dat door steeds slechter functioneren is aangetast, hoewel het volmaakt is geschapen. Het is ten prooi aan de leiders die zo dronken zijn van eigenwaan, dat zij niet eens kunnen zien wat voor henzelf het beste is, laat staan dat zij deze machtige Openbaring kunnen erkennen. De enige waarlijke remedie voor de kwalen van deze wereld is de vereniging van alle volken in één universele zaak, één gemeenschappelijk Geloof. Dat kan slechts worden bewerkstelligd door de goddelijke Arts. Hij deed een beroep op de Koningin om de vrede te waarborgen, rechtvaardig en mededogend te zijn voor haar onderdanen, buitensporige belastingen tegen te gaan, een internationale bond voor het beperken van de bewapening in het leven te roepen, alsmede het gezamenlijke verzet van alle volkeren tegen elke aanvallende macht te bewerkstelligen.
Zijn Tafel aan de Paus bevat een vurige, liefdevolle oproep aan de Christenen om deze beloofde Dag van God te aanvaarden, in dat licht naar buiten te durven treden en hun God aan te roepen om Zijn Koninkrijk in Zijn naam te mogen binnengaan. Zij werden geschapen voor het licht, en Hij ziet hen liever niet in duisternis. Christus reinigde de wereld met liefde en met de geest, opdat Hij in deze Dag in staat zou zijn om leven uit handen van de Barmhartige te ontvangen. Dit is de komst van de Vader waarover Jesaja sprak: de lering die Hij nu openbaart is die welke Christus ons onthield toen Hij zij; "Ik heb u nog meer dingen te zeggen, maar gij kunt ze nu nog niet verdragen". Bahá'u'lláh verzoekt de Paus de levensbeker op te nemen en daaruit te drinken, en "hem daarna aan te bieden aan diegenen onder de mensen van alle geloven die erom vragen".
De Tafel aan Alexander II behelst het antwoord op een bede die door de Tsaar aan zijn Heer werd gericht, en als erkentelijkheid voor een vriendelijke geste die Bahá'u'lláh door een ambassadeur van de Tsaar was bewezen toen Hij geboeid in de gevangenis zat. Hij houdt de Tsaar de opperste grootheid van de Manifestatie voor, vertelt hem hoe de Profeet zichzelf heeft onderworpen aan duizenden rampspoeden om de wereld te redden, en hoe Hij door die wereld met de dood wordt bedreigd, nadat Hij haar tot het leven heeft geroepen. Hij gebiedt hem deze onrechtvaardigheid wereldkundig te maken, en zich als boetedoener op Gods weg te begeven uit liefde voor Hem en Zijn Koninkrijk; er zal hem geen kwaad geschieden, doch een beloning in deze wereld en in de volgende zal zijn deel zijn. Groot, zeer groot zal de zegening zijn voor de koning die zijn hart aan zijn Heer verpandt.
In Zijn twee Tafelen aan Napoleon III legt Bahá'u'lláh tegenover de Keizer de nadruk op de eenheid der mensheid, daar de vele ziekten waaraan ze lijdt niet zullen genezen als de volkeren geen overeenstemming bereiken en zich niet verenigd voelen in gezamenlijke gehoorzaamheid aan het plan van God en niet ophouden hun eigen belangen na te jagen. Het mensdom zou één lichaam en één ziel moeten zijn. Er wordt in dit tijdperk door God van iedereen een veel grotere mate van geloof gevraagd dan ooit tevoren. Aan iedereen wordt opgedragen de waarheid te onderrichten en voor Gods Zaak te arbeiden; niemand zal echter enig resultaat in deze dienst boeken, als hij niet eerst zijn eigen karakter zuivert en adelt.
Bahá'u'lláh gebiedt de geestelijkheid hun afzondering op te geven, deel te nemen aan het leven en te trouwen. God roept in deze eeuw de mensen op; en iedere theologie die zijn zelfgemaakte stellingen als een waardemeter van waarachtigheid beschouwt en zich van Hem afwendt, boet in aan waarde en uitwerking.
Hij is gekomen om de gehele mensheid wakker te schudden en in daad en waarheid te verenigen, en Hij zal hen om die ene tafel van Zijn overvloed scharen. Laat de Keizer Zijn naam aanroepen en Zijn waarheid aan het volk bekend maken.
Al deze Tafelen bevatten ernstige waarschuwingen en openlijke of bedekte vermaningen aan de koningen, en speciaal aan Napoleon III, als zij de Manifestatie niet erkennen en Zijn bevelen niet gehoorzamen. De collectieve Tafel die aan alle koningen is gericht, is echter nog strenger en dreigender dan de rest.
Bahá'u'lláh waarschuwt de heersers dat als zij de armen in hun land niet als een pand van God behandelen; als zij niet de meest strikte rechtvaardigheid betrachten; als zij hun geschillen niet bijleggen, de kloven niet overbruggen die hen van elkaar vervreemden en hun bewapening niet inkrimpen, en de hun nu door de Profeet gegeven raadgevingen niet opvolgen," dan zal de goddelijke kastijding u van alle kanten treffen en de veroordeling van Zijn gerechtigheid over u worden uitgesproken. Op die dag zult u niet de kracht hebben Hem te weerstreven en zal men zijn eigen onmacht moeten erkennen. Heb mededogen met uzelf en met hen die onder u staan".
Vele eeuwen geleden had Christus geweend over de stad welker kinderen Zijn komst hadden genegeerd en Zijn bescherming hadden geweigerd. Nu herhaalde zich hetzelfde feit bij Zijn tweede komst. Maar degenen die nu de wrake Gods op zich laadden, waren niet slechts de bewoners van één land, maar van de gehele wereld.
Voor Zijn verscheiden verkondigde Bahá'u'lláh, "Het uur nadert waarop de grootste beroering zal hebben plaatsgevonden". En ook, "de tijd van de vernietiging van de wereld en de mensen die erop wonen, is gekomen".
Meer dan veertig jaar na het verzenden van deze Tafelen maakte 'Abdu'l-Bahá, de zoon van de Profeet en het door Hem aangewezen Voorbeeld van Zijn Geloof, na zijn bevrijding uit de gevangenis door de Jong-Turken Beweging, een reis van drie jaar door Europa en Amerika.

Bedroefd door alles wat hij op zijn weg zag, en overtuigd van het noodlot dat de volkeren zich door hun achteloosheid op de hals haalden, was hij spaarzaam met woorden die een aanklacht, een verwijt of kritiek inhielden; in plaats daarvan riep hij zijn toehoorders met woorden waaruit opgewektheid en onverdeelde liefde spraken, op tot grote heldendaden.

Hij sprak veel over het geestelijke en sociale doel dat God voor onze verlichte eeuw had gesteld, "de Grootste Vrede".

In zijn vreugde, zijn oprechtheid, zijn liefde voor alle mensen, in zijn wijsheid, zijn kracht en vastberadenheid en uiterste onderworpenheid aan God, leek hij zelf de incarnatie van de geest van de vrede.

Zijn aanwezigheid alleen al bracht ontvankelijke zielen in aanraking met een gemoedstoestand waarover zij misschien wel een hadden gehoord, maar die geen van hen ooit had ervaren.

Tijdens vele maanden van ambassadeurswerk legde hij de morele en geestelijke instelling uit waarmee de Grootste Vrede mogelijk kon worden gemaakt en gaf in vele lezingen de praktische richtlijnen waarlangs men tot dit doel kon geraken.

In Wilmette, dat in de Verenigde Staten aan de oever van het Michiganmeer ligt, legde hij de eerste steen voor de eerste Bahá'í tempel in het westen, waaromheen volgens de plannen allerlei gebouwen zullen worden gegroepeerd, die bestemd zijn voor sociale, menslievende, opvoedkundige en wetenschappelijke doeleinden, waarbij de opzet in zijn totaliteit zal dienen tot de heerlijkheid van God en de dienstbaarheid van de mensen.

Hij heeft in Amerika tevens het eerste begin zien ontstaan van de opbouw van het Bestuursstelstel van Bahá'u'lláh.
Maar de algemene weerklank van het publiek was niet voldoende om het tij dat tot oorlog leidde te keren. Voor hij de Verenigde Staten verliet, voorzegde 'Abdu'l-Bahá dat er binnen twee jaar vijandelijkheden zouden uitbreken.
Toen tenslotte de vrede weer was getekend, verklaarde hij dat de Volkenbond, zoals die toen was ingesteld, geen oorlog kon voorkomen; en voor hij in 1921 heenging, deelde hij zijn volgelingen mee, dat er een nieuwe oorlog zou uitbreken, die heviger zou zijn dan de vorige.
Nu wij aan het begin staan van de tweede Bahá'í eeuw, lijkt het velen toe alsof de mensheid op een stuurloos schip op een stormachtige, nog niet in kaart gebrachte oceaan ronddobbert. Maar aan de Bahá'ís is een andere kijk op de dingen geopenbaard. De barrières waarmee de mens zijn weg naar vooruitgang heeft geblokkeerd, worden omvergehaald. De menselijke trots krijgt het zwaar te verduren, de menselijke wijsheid wordt onvoldoende geacht. De anarchie van het nationalisme en de ontoereikendheid van het wereldlijke gezag worden volledig aan de kaak gesteld.
Langzaam aan wordt de sluier van de toekomst opgelicht. Naar welke kant weldenkende mensen ook kijken, zij niet een of andere richtinggevende waarheid voor zich, een te volgen beginsel dat Bahá'u'lláh reeds lang geleden heeft gegeven en dat het mensdom heeft verworpen. De hele kern van alle goede verwachtingen van de vaardigste geesten is thans samengevat in de zo eenvoudige uiteenzetting van 'Abdu'l-Bahá's "twaalf punten". 1) Onbelemmerd zoeken naar de waarheid. 2) De eenheid der mensheid. 3) Religie de oorzaak van liefde en eendracht. 4) Religie hand in hand met wetenschap. 5) Universele vrede. 6) Een internationale hulptaal. 7) Opvoeding voor iedereen. 8) Gelijke kansen voor beide geslachten 9) Gerechtigheid voor allen. 10) Werk voor allen. 11) Het tenietdoen van uitersten van armoede en rijkdom. 12) De Heilige Geest als de stuwende kracht in het leven.
De enorm ingewikkelde, verbijsterende taak om alle volkeren te verenigen, wordt in volledige en uiterste eenvoud door 'Abdu'l-Bahá in zeven indringende zinnen neergelegd. 1) Eenheid in het politieke vlak. 2) Eenheid van inzicht in wereldomvattende ondernemingen. 3) Eenheid in vrijheid. 4) Eenheid van religie. 5) Eenheid van de volkeren. 6) Eenheid van de rassen. 7) Eenheid in taal.
De Bahá'ís zijn reeds begonnen om feitelijk en daadwerkelijk het instrument te maken dat is ontworpen om als voorbeeld en als kern van de Grootste Vrede te dienen. Het Bestuursstelstel is even simpel als weldoordacht, en het kan alleen ten uitvoer worden gebracht door hen wier leven van liefde en ontzag voor God is doordrongen. Het is een Stelsel waarin de tegenstellingen zoals eenheid en universaliteit, het praktische en het geestelijke, de rechten van het individu en die van de gemeenschap, geheel in evenwicht zijn; en niet door het verzinnen van een compromis, maar door de openbaring van een innerlijke harmonie. Diegenen die de ervaring hebben opgedaan om met dit Stelsel te werken, verklaren dat het hun voorkomt als een menselijke lichaam dat is gemaakt om er de ziel in tot uitdrukking te laten komen.
Aan de oever van het meer bij Wilmette staat de voltooide Tempel van Eer, een teken van de Grootste Vrede en van de Heerlijkheid Gods die is neergedaald om onder de mensen te wonen. De muren van de tempel zijn doorschijnend, gemaakt in een open kantwerk als van gebeeldhouwde steen en afgezet met glas. Alle voorstelbare symbolen van licht zijn in een patroon samengeweven, het licht van de zon en de maan en de sterrenbeelden, het licht van de geestelijke hemel zoals die werd ontvouwd door de grote Openbaarders van nu en vroeger, het kruis in verschillende vormen, de halve maan en de negenpuntige ster (zinnebeeld van het Bahá'í Geloof). Er komt in de tempel nooit duisternis voor; overdag is het er verlicht door de zon die van alle kanten door het fijne kantwerk van de muren naar binnen schijnt; 's nachts is er kunstmatige verlichting en de versierde vorm steekt duidelijk lichtend af tegen de donkerte. Van welke kant de bezoeker ook nadert, de omhoogrijzende vorm van de tempel staat daar als de geest van aanbidding; en vanuit de lucht gezien ligt hij daar als een negenpuntige ster die uit de hemel is neergekomen om op aarde een rustplaats te vinden.
Maar om de volkeren naar het Beloofde Land te leiden, om de mensheid geestelijk rijp te maken, om de Grootste Vrede te krijgen, wacht de wereld op hen die zullen opstaan om die taak aan te vangen waarop de Koning der Koningen doelde - de Christenen en de kerken van het westen.
"Waarlijk, Christus zeide, 'Kom tot Mij, opdat Ik u tot vissers van de mensheid make' en nu zeggen Wij: 'Komt, opdat Wij u tot de levengevers van de wereld maken'... Ziet, dit is de Dag van de Genade! Komt gij allen, dat Ik u tot de koningen in het rijk van Mijn Koninkrijk make. Indien gij Mij gehoorzaamt, zult gij ervaren wat Wij u hebben beloofd en Ik zal u tot vrienden van Mijn ziel verheffen in het rijk van Mijn Grootheid en de metgezellen van Mijn Schoonheid in de hemel van Mijn Macht tot in eeuwigheid".

G. Townshend



WOORD VOORAF

Op de 23e mei van dit veelbelovende jaar1 zal de Bahá'í wereld het honderdjarig bestaan vieren van de stichting van het Geloof van Bahá'u'lláh. Men zal tegelijk het honderdste jaarfeest gedenken van de geboorte van de Bábi Beschikking, van het inluiden van het Bahá'í tijdperk, van de aanvang van de Bahá'í cyclus en van de geboorte van 'Abdu'l-Bahá. De schat aan mogelijkheden waarmee dit Geloof, dat zijns gelijke in de geestelijke geschiedenis niet heeft en dat de afronding aangeeft van een universele, profetische kringloop, is begiftigd, gaat onze verbeeldingskracht te boven. De glans van de duizendjarige glorie die het in de volheid der tijden moet verspreiden, verblindt onze ogen. De omvang van de lichtschijn die zijn Auteur steeds weer over de Profeten die na Hem zullen verschijnen, zal werpen, kan geen mens ooit bevatten.
De kracht van de mysterieuze ontwikkelingsgang die van deze scheppende geest is uitgegaan, heeft reeds binnen een eeuw tijds een opschudding in de menselijke samenleving teweeggebracht die geen mens zich dan voorstellen. Nadat het Geloof in zijn beginstadium een periode nodig had om tot wording te komen, heeft het door het langzaam aan de dag treden van dit stelsel een gisting veroorzaakt in het geregelde leven van de mensen, die bedoeld was de hele fundering van een ontwrichte maatschappij te doen wankelen, het hartenbloed te zuiveren, de instellingen opnieuw te ordenen en in andere banen te leiden en er een uiteindelijke bestemming aan te geven.
Waaraan kan de oplettende en onbevooroordeelde geest die bekend is met de tekenen en wonderen welke voorafgingen aan de geboorte van het Geloof van Bahá'u'lláh en haar ontstaan begeleidden, deze vreselijke en algehele omwenteling met de daarmee gepaard gaande vernietiging, ellende en angst, anders toeschrijven dan aan de opkomst van Zijn embryonale Wereldorde die, zoals Hij het Zelf in duidelijke termen uitdrukte, "het evenwicht in de wereld heeft verstoord en in het geregelde leven van de mensen een ommekeer heeft teweeggebracht"?

Aan welke macht kan de oorsprong van deze ontzaglijke crisis die het mensdom niet kan bevatten en die nimmer tevoren in de annalen van 's mensen geschiedenis is voorgekomen, anders worden toegeschreven dan aan de onweerstaanbare verspreiding van die wereldschokkende, wereldbezielende, wereldverlossende geest die, zoals de Báb bevestigde, "de trilling van de binnenste werkelijkheden van al het geschapene" is?

In de stuiptrekkingen van de huidige samenleving, de waanzinnige, wereldwijde uitbarsting van menselijke gedachten, de hevige vijandschap die de rassen, sekten en klassen ophitst, de schipbreuk van de volkeren, de val van koningen, de verbrokkeling van wereldrijken, de ondergang van dynastieën, de ineenstorting van kerkelijke hiërarchieën, de ontaarding van traditionele instellingen, het losmaken van banden zowel op wereldlijk als op geestelijk gebied - dit alles dat zo lange tijd alle delen van het mensdom had bijeengehouden (en dat een steeds toenemend gewicht in de schaal legde sedert het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog, waarop zo onmiddellijk de beginjaren van het vormende tijdperk van het Geloof van Bahá'u'lláh volgden) - in al deze dingen kunnen wij maar al te goed de tekenen zien van de barensnood van een tijdperk dat de schok van Zijn Openbaring heeft ondergaan.

Zijn oproep heeft genegeerd en dat nu doende is zich van deze last te bevrijden als een direct uitvloeisel van de impuls die daaraan is gegeven door de vruchtbare, reinigende en vernieuwende invloed van Zijn geest.
Het is mijn bedoeling om ter gelegenheid van deze zo immens belangrijke gedenkdag te trachten in de volgende bladzijden een overzicht te geven van de uitzonderlijke gebeurtenissen van de eeuw waarin deze geest over de aarde is uitgestort, alsook van de beginperiode van de daaruit voortspruitende belichaming in een Stelsel dat zich zal ontplooien in een Orde die de gehele mensheid zal moeten omvatten en die de hoge bestemming welke de mens op aarde wacht, zal vervullen.

Ik zal pogen de gebeurtenissen de revue te laten passeren die deze omwenteling in de loop van honderd jaar voor onze ogen heeft ontrold, en die uniek zijn zowel qua luister als qua rampspoed, en ze in hun juiste perspectief te plaatsen ondanks de betrekkelijk korte tijd die ons ervan scheidt.

Ik zal, hoe vluchtig ook, de belangwekkende gebeurtenissen trachten uit te beelden en van twee kanten te belichten, gebeurtenissen namelijk die, onmerkbaar, meedogenloos en onder het oog van successieve verdorven, onverschillige en vijandige generaties, een afwijkende en ogenschijnlijk te verwaarlozen loot van de Shaykhí school van de Ithná-'Asharíyyih sekte van de Shí'ah Islam tot een wereldreligie hebben omgevormd.

Haar ontelbare volgelingen zijn op organische en onverbrekelijke wijze verenigd, terwijl het licht zich over de aarde heeft verspreid van IJsland in het noorden tot aan de Straat van Magallanes in het zuiden; er zijn vertakkingen te vinden in niet minder dan zestig landen; en de literatuur is vertaald en verbreid in niet minder dan veertig talen; de bezittingen in de vijf continenten der aarde, zij het op plaatselijk, nationaal of internationaal niveau, lopen reeds in de vele miljoenen guldens; de als rechtspersoon erkende gekozen bestuurslichamen hebben reeds de officiële erkenning verworven van een aantal regeringen in oost en west; de aanhangers ervan zijn geworven uit de verschillende rassen en grote godsdiensten der mensheid; men kan haar vertegenwoordigers vinden in honderden steden zowel in Perzië als in de Verenigde Staten van Amerika; van de waarheid ervan heeft een koningin herhaaldelijk in het openbaar getuigd; zelfs de vijanden uit de gelederen van de aanhangers van het oorspronkelijke geloof, en de bestuurders van zowel de Arabische als de moslem wereld hebben van haar onafhankelijke status gewag gemaakt; en haar aanspraken zijn feitelijk erkend, waardoor het als de vierde religie wordt aangemerkt in een land waar het geestelijke wereldcentrum is gevestigd en dat tevens het hart is van het Christendom, de heiligste plaats van het joodse volk en, op Mekka na, de meest gewijde plek van de Islam.
Het is niet mijn bedoeling - en het zou hier ook niet op zijn plaats zijn - om een gedetailleerde geschiedenis van de afgelopen honderd jaar van het Bahá'í Geloof te schrijven; evenmin beoog ik de bronnen van een zo enorme Beweging na te gaan, of de omstandigheden te schilderen waaronder het is ontstaan, of de aard van de religie waaruit het is voortgekomen na te vorsen, of een oordeel uit te spreken over de gevolgen die deze impuls op het lot der mensheid heeft gehad. Ik zal mij liever bezighouden met een overzicht te geven van de sterk uitkomende kanten van het ontstaan en de opkomst, alsmede van de beginstadia in de vestiging van de bestuursinstellingen - instellingen die beschouwd moeten worden als de kern en de voorloper van de Wereldorde die de ziel moet belichamen, de wetten moet uitvoeren en de doelstellingen van het Geloof van God in deze Dag moet vervullen.
Evenmin is het - als ik het panorama overzie dat zich gedurende die omwenteling van honderd jaar voor ons oog ontrolt - mijn bedoeling de snelle afwisseling van schijnbare nederlagen en evidente overwinningen te negeren, waaruit de hand van de ondoorgrondelijke Voorzienigheid het patroon van het Geloof vanaf de allereerste dagen heeft weten te vormen, of de onheilen te bagatelliseren die zo vaak het voorspel bleken te zijn van nieuwe triomfen, die op hun beurt weer de groei hebben gestimuleerd en de vroegere prestaties hebben geconsolideerd. De geschiedenis van de eerste honderd jaar van zijn ontwikkeling komt met recht neer op een serie interne en externe crises, in wisselende mate met een vernietigend directe uitwerking, maar ieder op zich ook op mysterieuze wijze een evenredige mate van goddelijke kracht vrijmakend, die daarbij een impuls tot ontplooiing gaf, waarvan de verdere ontwikkeling op haar beurt weer een grotere rampspoed teweegbracht, gevolgd door een nog rijkelijker uitstorting van hemelse genade die de aanhangers steeds beter in staat stelde hun opmars te bespoedigen en door dienstbaarheid steeds dwingender overwinningen te behalen.
In grote trekken kan men van de eerste eeuw van het Bahá'í tijdperk zeggen, dat ze het heroïsche, het primitieve en het apostolische tijdvak omvat van het Geloof van Bahá'u'lláh, alsook de eerste stappen naar het vormende, het overgangs- en het ijzeren tijdvak, dat de kristallisatie en vorming van de scheppende krachten te zien zal geven die door Zijn Openbaring zijn vrijgekomen. Globaal genomen hebben de eerste tachtig jaar van die eeuw de gehele periode van het eerste tijdvak ingenomen, en de twee laatste decennia kunnen worden beschouwd tot het tweede tijdvak te behoren. Het eerste vangt aan bij de Verkondiging van de Báb, omvat de zending van Bahá'u'lláh en eindigt met het heengaan van 'Abdu'l-Bahá. Het laatste wordt ingeluid met diens Testament dat daarvan het karakter bepaalt en er de grondslag van vormt.
De eeuw die wij thans bezien kan worden beschouwd als uiteenvallend in vier duidelijk aangegeven perioden, ongelijk van duur, ieder op zich van bijzonder belang en van een geweldige en werkelijk onschatbare betekenis. Deze vier perioden staan met elkaar in nauw onderling verband en vormen opeenvolgende akten in een ondeelbaar, verbazingwekkend en subliem drama, waarvan geen zinnig mens het mysterie kan peilen, waarvan geen mensenoog de climax ook maar vagelijk kan doorzien en waarvan geen verstand het eindresultaat ook maar enigszins kan voorspellen. Elk van deze akten draait om haar eigen thema, boogt op haar eigen helden, registreert haar eigen tragedies, stelt haar eigen overwinningen te boek en verleent haar eigen aandeel aan de uitvoering van een gemeenschappelijk, onveranderlijk doel. Het zou gelijkstaan met verminking van de structuur waarop het steunt, en met een onvergeeflijke verdraaiing van de waarheid van deze geschiedenis als men één van deze akten zou scheiden van de andere, en als men de latere verkondigingen van een universele, alomvattende Openbaring zou losmaken van het oorspronkelijke doel dat het in de eerste dagen bezielde.
De eerste periode (van 1844-1853) heeft als middelpunt de innemende, jeugdige en onweerstaanbare persoonlijkheid van de Báb met Zijn weergaloze zachtmoedigheid, onverstoorbare kalmte, grote aantrekkingskracht van Zijn woorden en de ongeëvenaard dramatische episoden van Zijn kortstondige en met tragiek geladen beleidsperiode.

Ze begint bij de verkondiging van Zijn zending, bereikt haar hoogtepunt in Zijn marteldood en eindigt met een ware orgie van afzichtelijke, religieuze afslachting.

Ze wordt gekenmerkt door negen jaren van hevige, meedogenloze twisten waartoe Perzië - in welk land meer dan tienduizend helden hun graf vonden - als schouwtoneel dient en waaraan twee heersers van de Qájár dynastie met hun verdorven ministers meededen, gesteund door de gehele hiërarchie van de Shí'ah geestelijkheid, de militaire krijgsmacht van de staat en de onverzoenlijke haat van de massa.

De tweede periode (van 1853-1892) ontleent haar inspiratie aan de verheven figuur van Bahá'u'lláh, uitblinkend in heiligheid, ontzag inboezemend door Zijn sterke, machtige majesteit en onvergelijkelijk door de bovenzinnelijke glans van Zijn heerlijkheid.

Ze begint bij de eerste roerselen in de ziel van Bahá'u'lláh tijdens Zijn verblijf in de Síyáh-Chál in Tihrán aangaande de Openbaring die de Báb had aangekondigd; bereikt haar volledige ontplooiing in de verkondiging vàn die Openbaring aan de koningen en geestelijke leiders der aarde, en eindigt met de hemelvaart van haar Auteur in de nabijheid van de gevangenisstad 'Akká.

Ze strekt zich uit over ruim negenendertig jaar van een nimmer onderbroken, overweldigende Openbaring zonder precedent, wordt bekend door de verbreiding van het Geloof in de buurlanden Turkije, Rusland, Irak, Syrië, Egypte en India en valt op door een even grote oplaaiing van vijandigheid die tot uiting komt zowel door de gecombineerde aanvallen van de sjah van Perzië en de sultan van Turkije - die bekend staan als de twee machtigste potentaten van het oosten- als door de tegenstand van de twee geestelijke orden, de Shí'ah en de Sunní Islam.

De derde periode (van 1892-1921) speelt zich af rondom de levendige persoonlijkheid van 'Abdu'l-Bahá, met zijn zo mysterieuze wezen, zijn unieke rang en zijn verwonderlijke kracht die hij ontleende aan zijn innemendheid en zijn sterke karakter.

Ze begint met de bekendmaking van het Verbond van Bahá'u'lláh, een document dat zijn weerga niet heeft in de geschiedenis van welkt voorgaande Beschikking dan ook; bereikt haar hoogtepunt in de nadrukkelijke bevestiging door het Middelpunt van dat Verbond, in de Stad van het Verbond,2 van de unieke aard en de verreikende gevolgen van dat document; en sluit met zijn heengaan en begrafenis op de berg Karmel.

Ze zal in de geschiedenis staan opgetekend als een periode van bijna dertig jaar waarin tragedies en overwinningen zo nauw waren verweven dat ze het ene ogenblik de lichtkring van het Verbond verduisterden en het andere moment haar licht over het continent van Europa en zelfs van Austraal-Azië, het Verre Oosten en Noord-Amerika lieten schijnen.

De vierde periode (van 1921-1944) wordt in beweging gezet door de krachten die vrijkwamen uit het Testament van 'Abdu'l-Bahá, het handvest van Bahá'u'lláh's nieuwe Wereldorde, de loot die voortkwam uit de mystieke onderlinge verhouding tussen Degene Die de bron is van de wet van God en de geest van degene die de drager en de uitlegger is van die wet.

De aanvang van deze vierde en laatste periode van de eerste Bahá'í eeuw valt samen met de geboorte van het vormende tijdperk van de Bahá'í era, de grondlegging van het Bestuursstelsel van het Geloof van Bahá'u'lláh - een stelsel dat tegelijk de voorloper, de kern en het patroon van Zijn Wereldorde is.

Deze periode die de eerste drieëntwintig jaar van dit vormende tijdperk omvat, heeft zich reeds gekenmerkt door een uitbarsting van verdere vijandigheid, weliswaar van andere aard, maar die aan de ene kant de verbreiding van het Geloof over een nog veel groter gebied in elk van de vijf werelddelen bevorderde en aan de andere kant de vrijmaking en de erkenning van de onafhankelijke positie van verscheidene gemeenschappen binnen zijn gebied tot resultaat had.
Deze vier perioden moeten niet alleen worden bekeken als de samenstellende en onscheidbare delen van een overweldigend geheel, maar tevens als de progressieve stadia in een enkel omvangrijk, gestadig en onweerlegbaar ontwikkelingsproces. Wanneer wij de gehele reeks van zaken beschouwen die de ontwikkelingsgang van een honderd jaar oud Geloof voor ons ontvouwt, kunnen wij niet aan de indruk ontkomen dat, van welke kant wij dit enorme toneel ook overzien, de gebeurtenissen die met deze perioden samenhangen, ons het onmiskenbare bewijs leveren van een langzaam rijpend proces, van een ordelijk verlopende ontwikkeling, van interne consolidatie, van uitbreiding naar buiten toe, van een stap voor stap bevrijden uit de kluisters van religieuze orthodoxie en van een evenredige vermindering van belemmeringen en beperkingen in de samenleving.
Wanneer wij deze perioden van de Bahá'í geschiedenis bekijken als de samenstellende delen van een geheel, dan bemerken wij in de loop van de gebeurtenissen het met succes verkondigen van de komst van een Voorloper, de zending van Degene Wiens komst de Voorloper had beloofd, de vestiging van een Verbond dat door de rechtstreekse autoriteit van de Beloofde zelf was ingesteld en ten laatste de geboorte van een Stelsel dat het product is van zowel de Auteur van het Verbond als het aangestelde Middelpunt ervan.

Wij bemerken hoe de Báb, de Voorloper, de komende geboorte van een goddelijk ontvangen Orde aankondigde, hoe Bahá'u'lláh, de Beloofde, de wetten en verordeningen formuleerde, hoe 'Abdu'l-Bahá, het aangestelde Middelpunt, de hoofdlijnen uitwerkte, en hoe de tegenwoordige generatie van volgelingen is begonnen het raamwerk van deze instellingen op te zetten.

Door al deze perioden heen nemen wij het aarzelende gloren waar van het Geloof, dat vanuit zijn bakermat zich oostwaarts naar India en het Verre Oosten verbreidt, en westwaarts naar de buurlanden Irak, Turkije, Rusland en Egypte en zelfs tot Noord-Amerika; vervolgens de voornaamste landen van Europa met zijn licht beschijnt, later de Antipoden in zijn uitstraling betrekt, de boorden van de Noordpool verlicht, en tenslotte de horizon van Midden- en Zuid-Amerika in gloed zet.

Wij zien een overeenkomstige groei in de verscheidenheid van elementen binnen deze gemeenschap, die in de eerste periode van zijn geschiedenis was beperkt tot een onbekend aantal volgelingen, voornamelijk gerekruteerd uit de gelederen van het Shí'ah Perzië, maar dat zich heeft uitgebreid tot een broederschap die representatief is voor de leidende religieuze stelsels in de wereld, en welhaast alle rassen en standen vertegenwoordigt, van de eenvoudigste arbeider en boer tot personen van koninklijken bloede toe.

Wij bemerken een soortgelijke ontwikkeling in de uitbreiding van de literatuur - een literatuur die eerst was beperkt tot haastig overgeschreven, vaak verbasterde en in het geheim circulerende manuscripten, die heimelijk gelezen, herhaaldelijk verdonkeremaand en bij tijd en wijle zelfs werden opgegeten door de geterroriseerde leden van een vogelvrij verklaarde sekte; maar binnen het tijdsbestek van een eeuw groeide die uit tot een ontelbare hoeveelheid uitgaven van tienduizenden gedrukte exemplaren, in allerlei lettertypen en in niet minder dan veertig talen, waarvan sommige nauwgezet werden gereproduceerd, andere overvloedig geïllustreerd, en alle volgens een vaste werkwijze en met élan werden verspreid door bemiddeling van wereldwijde, behoorlijk gevestigde en speciaal georganiseerde comités en Raden.

Wij bespeuren een niet minder in het oog lopende evolutie op het gebied van het onderricht, dat eerst opzettelijk strak, ingewikkeld en streng was, maar nadien, bewerkt, en uitgebreid en vrijer van opzet werd onder de volgende Beschikking; nog later werd dat uiteengezet, opnieuw bevestigd en aangevuld door een daartoe aangestelde Uitlegger, en tenslotte gesystematiseerd en alzijdig toegepast op zowel enkelingen als instellingen.

Wij bemerken een niet minder uitgesproken gradatie in de aard van de tegenstand die het onderricht op zijn weg tegenkwam - een oppositie die eerst ontbrandde in de boezem van de Shí'ah Islam, en later in kracht toenam met de verbanning van Bahá'u'lláh naar het rijk van de Turkse sultan en de daarmee gepaard gaande haat van de nog machtige Sunní hiërarchie en van zijn kalief (het hoofd van de overgrote meerderheid van Muhammads volgelingen) - een oppositie die nu, door de opkomst van een goddelijk ingestelde Orde in het christelijke westen, en door zijn eerste botsing met de burgerlijke en geestelijke instellingen, een goede kans maakt onder zijn voorstanders gevestigde regeringen en stelsels te kunnen rekenen, die geassocieerd zijn met de oudste, diepgewortelde geestelijke hiërarchieën van het Christendom.

Terzelfder tijd kunnen wij door het waas van een steeds meer om zich heen grijpende vijandigheid binnen deze grenzen die pijnlijke en toch hardnekkig volgehouden vorderingen van bepaalde gemeenschappen bespeuren via de stadia van onbekendheid, vogelvrijverklaring, vrijmaking en erkenning, - stadia die in de loop van de komende eeuwen tot een hoogtepunt zullen komen met de wettelijke erkenning van het Geloof en de stichting van het wereldomvattende Bahá'í gemenebest in de volle omvang van zijn kracht en gezag.

Tevens kunnen wij een niet minder te waarderen vooruitgang onderscheiden in de opkomst van zijn instellingen, zij het als bestuurlijke centra of huizen van aanbidding - instellingen die in den beginne clandestien en ondergronds waren, later onmerkbaar in het licht der openbaarheid kwamen, door de wet beschermd, verrijkt met liefdevolle schenkingen, eerst geadeld door de oprichting van de Mashriqu'l-Adhkár in 'Ishqábád, het eerste Bahá'í huis van aanbidding, en van recentere datum onsterfelijk gemaakt door de bouw van de moedertempel van het westen in het hart van het Noord-Amerikaanse continent, de voorbode van een goddelijke, langzaam rijpende beschaving.

En tenslotte kunnen wij ook nog de opmerkelijke verbetering waarnemen ten aanzien van de omstandigheden tijdens de pelgrimstochten van toegewijde aanhangers naar de heilige graftomben in het wereldcentrum - pelgrimstochten die in het eerste begin zeer zwaar, gevaarlijk en eindeloos lang waren en dikwijls te voet werden afgelegd, soms in grote teleurstelling eindigden en die beperkt bleven tot een handvol dodelijk vermoeide oosterse volgelingen.

Maar toen de omstandigheden en de veiligheid en het comfort geleidelijk beter werden, werd het aantal nieuwe gelovigen dat door deze plaatsen werd aangetrokken, steeds groter; zij kwamen dan ook uit alle vier windstreken van de aarde.

Het bereikte een hoogtepunt toen het bezoek van een nobele koningin, waarover veel ophef was gemaakt, werd verijdeld op het moment dat zij op de drempel stond van de stad harer dromen en werd gedwongen terug te keren en haar, zoals zij in een door haar zelf opgestelde getuigenis schreef, het voorrecht van een zo waardevolle weldaad werd ontzegd.



EERSTE PERIODE


HET BELEID VAN DE BÁB
1844-1853



HOOFDSTUK I

De geboorte van de Bábí Openbaring

De 23e mei 1844 luidt de woeligste periode in van het heroïsche tijdvak van het Bahá'í tijdperk, een tijdvak dat de aanvang aangeeft van de meest glorieuze episode in de grootste cyclus, die de geestelijke geschiedenis der mensheid ooit te zien heeft gegeven.

Niet langer dan de kortste spanne tijds van negen jaren heeft deze meest in het oog lopende, deze meest tragische, deze zo zeer bewogen periode van de eerste Bahá'í eeuw geduurd.

Ze werd ingeluid door de geboorte van een Openbaring welker Brenger het nageslacht zal begroeten als het "Punt waaromheen de waarheden van de Profeten en Boodschappers wentelen" en die eindigde met de schuchtere aanduiding van een nog krachtiger Openbaring "waarvan", zoals Bahá'u'lláh Zelf bevestigt, "iedere Profeet de dag heeft aangekondigd", waarnaar "de ziel van iedere goddelijke Boodschapper heeft gedorst", en waardoor "God de oprechtheid van Zijn ganse schare Boodschappers en Profeten op de proef heeft gesteld".

Het is niet verwonderlijk, dat de onsterfelijke verslaggever van deze gebeurtenissen die zo nauw samenhangen met het ontstaan en de opkomst van de Bahá'í Openbaring, het onontbeerlijk heeft geacht meer dan de helft van zijn ontroerend verhaal te wijden aan de beschrijving van de lotgevallen die gedurende zo'n korte tijd door hun tragiek en heldenmoed de religieuze annalen van het mensdom zozeer hebben verrijkt.

Deze negenjarige periode mag zeer zeker op het gebied van 's mensen godsdienstige ervaringen als uniek worden bestempeld door haar dramatische kracht, door de snelheid waarmee gebeurtenissen van ontzaglijk belang elkaar opvolgden, door de grote slachting die tijdens haar ontstaan plaatsvond, door de wonderbaarlijke omstandigheden, waarmee de marteldood van Degene Die haar had ingeluid was omgeven, door de mogelijkheden, waarvan ze vanaf de aanvang zo volledig was doordrongen, alsook door de krachten, waartoe ze tenslotte aanzette.

Wanneer wij de episoden van deze eerste acte van een indrukwekkend drama aan een onderzoek onderwerpen, zien wij de figuur van de Held, de Báb, als een meteoor boven de horizon van Shíráz uitrijzen, de donkere lucht van Perzië van zuid naar noord doorklieven, met tragische vaart ter kimme neigen en vergaan in een gloed van heerlijkheid.

Wij zien Zijn satellieten, een schitterende schare van door God in vervoering gebrachte helden, boven dezelfde horizon uitstijgen, hetzelfde licht uitstralen, zichzelf met een zelfde snelheid opbranden en op hun beurt een extra stuwkracht verlenen aan de gestadige groei van Gods ontluikende Geloof.
Degene Die de oorspronkelijke impuls aan deze onschatbare Beweging verleende was niemand minder dan de beloofde Qá'im (Hij die verrijst), de Sáhibu'z-Zamán (de Heer der Tijden), Die voor zich het uitsluitende recht opeiste de gehele Beschikking van de Qur'án teniet te doen, Die Zichzelf bestempelde als "het Eerste Punt, waarvan alle geschapen dingen stammen ... het Aangezicht van God, Wiens luister nimmer kan worden verduisterd, het Licht Gods, welke straling nimmer kan verbleken".

De mensen waaronder Hij verscheen, behoorden tot het diepst gezonken volk in de beschaafde wereld; zij waren ongemeen dom, ruw, wreed, verstikt in vooroordeel en kruiperig onderdanig aan een welhaast vergode hiërarchie; in hun verachting deden zij denken aan de Israëlieten van Egypte in de dagen van Mozes; in hun fanatisme aan de Joden ten tijde van Jezus en in hun verdorvenheid aan de afgodendienaars in Arabië in de dagen van Muhammad.

De aarsvijand die Zijn aanspraken verwierp, Zijn gezag betwistte, vervolgingen tegen Zijn zaak instelde, er bijna in slaagde Zijn licht te doven, maar tenslotte door de inwerking van Zijn Openbaring uiteenviel was de Shí'ah geestelijkheid.

Gedurende duizend jaar hadden de leden van deze kaste, die meedogenloos fanatiek en onnoemelijke corrupt waren, die een onbegrensd overwicht genoten op de massa, angstvallig bezorgd waren voor hun positie en onverzoenlijk tegen elk liberaal denkbeeld, de naam van de Verborgen Imám aangeroepen, en terwijl hun hart vervuld was van de verwachting van Zijn komst, hadden zij van de kansels luide Zijn wereldomvattende heerschappij verkondigd en prevelden hun lippen nog voortdurend vurige gebeden om Zijn komst te verhaasten.

De gewillige werktuigen, die hun hoge positie veil hadden om de plannen van de vijand ten uitvoer te brengen, waren niemand minder dan de heersers van de Qájár dynastie en wel in de eerste plaats de dweepzieke, ongezonde, wankelende Muhammad Sháh, die op het laatste moment het op handen zijnde bezoek van de Báb aan de hoofdstad afzegde, en in de tweede plaats de jeugdige en onervaren Násiri'd-Dín Sháh, die zijn gerede toestemming gaf het doodvonnis van zijn Gevangene te voltrekken.

De aartsschurken die samenspanden met de voornaamste aanzetters tot deze schandelijke samenzwering, waren de twee grootviziers, de verafgode leraar van Muhammad Sháh genaamd Hájí Mírzá Áqásí, een vulgaire, trouweloze, grillige intrigant, en de eigenmachtige, bloeddorstige en roekeloze Amír-Nizám, genaamd Mírzá Taqí Khán; de eerste verband de Báb naar de onherbergzame bergen van Ádhirbáyján;1 de tweede sprak Zijn doodvonnis uit in Tabríz.

Hun medeplichtige in deze en andere afschuwelijke misdaden was een regering, kunstmatig in stand gehouden door een troep nutteloze parasieten van prinsjes en regeerders die, corrupt en onbekwaam, stijf vasthielden aan hun op oneervolle wijze verkregen voorrechten en volstrekt onderdanig waren aan een geestelijke orde, waarvan alom bekend was, dat ze in verval was.

De helden wier daden een helder licht werpen op het verloop van deze felle strijd, waarin zowel het volk, de geestelijkheid, de vorst en de regering werden meegesleept, waren de door de Báb gekozen discipelen, de Letters van de Levende en hun metgezellen, de baanbrekers van de Nieuwe Dag; zij stelden tegenover alle gekonkel, domheid, verdorvenheid, wreedheid, bijgeloof en lafheid een verheven, onblusbare en ontzagwekkende geestdrift, een verrassend diepgaande kennis, een meeslepende welsprekendheid, een onovertroffen vroomheid, een onverschrokken leeuwenmoed, een zuivere, heilige zelfverloochening, een granietharde vastberadenheid, een ontzaglijk brede visie, een verering voor de Profeet en Zijn Imáms, een ontwapenende houding ten opzichte van hun tegenstanders, een overredingskracht die de tegenpartij verbijsterde, en een vast geloof en een gedragspatroon, die een uitdaging betekenden voor hun landgenoten en een ommekeer in hun leven teweegbrachten.
De ouverture van de eerste acte van dit grote drama speelde zich af in een kamer op de eerste verdieping van het bescheiden woonhuis van een koopman in Shíráz, in een duistere hoek van de stad. Het was het uur voor zonsondergang van de 22e mei 1844. De hoofdpersonen waren de Báb, een vijfentwintigjarige siyyid van zuivere en heilige afkomst, en de jonge Mullá Husayn, de eerste die in Hem zou geloven. Hun ontmoeting voorafgaand aan hun onderhoud, leek zuiver toevallig te zijn. Het onderhoud zelf zette zich voort tot zonsopgang. De Gastheer had met Zijn gast een geheim onderhoud in die kamer, en de slapende stad had geen flauw idee van het belang van het gesprek dat deze twee met elkaar voerden. Er is niets over deze heel bijzondere nacht voor het nageslacht bewaard gebleven dan alleen het fragmentarische, maar in hoge mate verhelderende verslag uit de mond van Mullá Husayn.
"Ik zat daar als betoverd door Zijn woorden, de tijd vergetend en ook hen die op mij wachtten", heeft hij getuigd, nadat hij de aard van de vragen had beschreven, die hij zijn Gastheer had gesteld, en de overtuigende antwoorden die hij van Hem had gekregen; antwoorden die, zonder enige twijfel, de geldigheid hadden bewezen van Zijn aanspraak de Beloofde Qá'im te zijn. "Plotseling wekte de roep van de mu'adhdhin,2 die de gelovigen tot hun ochtendgebed opriep, mij uit een toestand van extase, waarin ik blijkbaar was geraakt.

Alle verrukkingen, alle onuitsprekelijke heerlijkheden, waarvan de Almachtige in Zijn Boek heeft verhaald als de onschatbare bezittingen van het volk van het paradijs, leek ik die nacht te ervaren.

Het kwam mij voor alsof ik op een plaats was, waarvan met recht gezegd kan worden: 'Daar zal geen slavenarbeid ons deel zijn en daar zal geen vermoeidheid ons belagen'; 'geen ijdel gepraat zullen zij daar horen, noch enige onwaarheid, doch slechts de roep "Vrede!

Vrede!"'; 'hun roep zal daar zijn "Verheerlijkt zijt gij, O God!" en hun begroeting "Vrede!" en het einde van hun roep zal zijn, "Ere zij God, de Heer van alle schepselen!" '.

Slaap had ik die nacht in het geheel niet.

Ik was geboeid door de muziek van die stem die bij het zingen van de gebeden rees en daalde, nu een aanzwellend terwijl Hij de verzen uit de Qayyúmu'l-Asmá' onthulde, dan weer overgaand in etherische, subtiele harmonieën terwijl Hij de gebeden opzegde die Hij openbaarde.

Aan het eind van iedere aanroep herhaalde Hij dit vers, 'Verre van de heerlijkheid van Uw Heer de Alglorierijke, zij dat wat Zijn schepselen van Hem bevestigen.

En vrede zij met Zijn Boodschappers!

Ere zij God, de Heer van alle wezens!'
En verder heeft Mullá Husayn getuigd, "Deze Openbaring, die zo plotseling en onstuimig op mij afkwam, kwam als een donderslag die mij voor enige tijd leek te hebben verlamd. Ik was verblind door deze schitterende pracht en overstelpt door de verpletterende kracht. Opwinding, vreugde, ontzag en verbazing ontroerden mij tot in het diepst van mijn ziel. Wat bij deze emoties de overhand had was een gevoel van blijdschap en kracht, dat als het ware een geheel ander mens van hij maakte. Hoe zwak en onmachtig, hoe neerslachtig en verlegen had ik mij tevoren gevoeld! Toen kon ik schrijven noch lopen, zo beverig waren mijn handen en voeten. Nu echter had de kennis van deze Openbaring mijn wezen tot nieuw leven gewekt. Ik voelde mij dermate doordrongen van moed en kracht dat ik in staat was geweest een aanslag van de gehele wereld en al haar mensen en heersers alleen en onverschrokken te weerstaan, indien zij tegen mij in het geweer waren gekomen. Het heelal leek maar een handvol stof in mijn greep. Het leek of ik de stem van Gabriël vertegenwoordigde en het hele mensdom kon toeroepen, "Ontwaakt, want voorwaar! het morgenlicht is doorgebroken. Staat op, want Zijn Zaak is geopenbaard. De poort tot Zijn genade staat wijd open; treedt binnen, o volkeren van de wereld! Want Hij Die u beloofd werd is gekomen!""
Er wordt echter een duidelijker licht geworpen op deze episode van de Verkondiging van de zending van de Báb door het nauwgezet lezen van dat "eerste, grootste en machtigste" van alle boeken in de Bábí Beschikking en wel het beroemde commentaar op de Súrih van Jozef, waarvan het eerste hoofdstuk in zijn geheel op die avond der avonden uit de pen van de goddelijke Openbaarder vloeide, naar ons werd verzekerd.

De beschrijving van deze episode door Mullá Husayn, evenals de eerste pagina's van dat Boek, getuigen van de grootheid en kracht van deze zo belangrijke Verkondiging.

De aanspraak niemand minder te zijn dan de spreekbuis van God Zelf, zoals voorzegd door de Profeten van weleer; de verzekering, dat Hij tevens de heraut was van Iemand, onmetelijk veel groter dan Hijzelf; de dringende oproep die Hij uitbazuinde aan de koningen en vorsten der aarde; de verschrikkelijke waarschuwingen die Hij tot de hoofdmagistraat van het Perzische rijk, Muhammad Sháh richtte; de raadgeving die Hij aan Hájí Mírzá Áqásí gaf om God te vrezen, en de gebiedende opdracht om zijn ambt van grootvizier van de Sjah op te geven en zich te onderwerpen aan Hem, Die de "Erfgenaam van de aarde en alles wat daarop woont" is; de uitdaging aan alle heersers van de wereld, waarin Hij de zelfstandigheid van Zijn Zaak naar voren brengt; de vruchteloosheid van hun kortstondige macht aan de kaak stelt en hen oproept "allen als één man hun heerschappij neer te leggen" en Zijn Boodschap aan "landen in oost en west" bekend te maken - dit alles vormt de overheersende grondslag van dat eerste contact, dat het ontstaan aangaf van, en het tijdstip vaststelde voor het heerlijkste tijdperk in het geestelijke leven van de mensheid.
Met deze historische Verkondiging was de dageraad aangebroken van een tijdperk dat de vervulling is van alle voorgaande tijden.

De eerste impuls van een gewichtige Openbaring was verschaft aan degene "zonder wie God niet op de zetel van Zijn barmhartigheid zou zijn gevestigd en evenmin de troon van eeuwige heerlijkheid zou hebben bestegen", zoals de getuigenis in de Kitáb-i-Íqán luidt.

Pas nadat er veertig dagen waren verstreken, begon de aanmelding van de zeventien overige Letters van de Levende. zij ontdekten allen, de een langzamerhand, de ander spontaan, sommigen in hun slaap en anderen terwijl zij klaar wakker waren, soms tijdens het vasten en het gebed, of in een droom of visioen, de door hen Gezochte, en werden geschaard onder de banier van het nieuwe Geloof.

De laatste, maar in rang de eerste, die werd opgetekend op de Welbewaarde Tafel, was de zeer geleerde, tweeëntwintig jaar oude Quddús, een directe afstammeling van de Imám Hasan en de meest gewaardeerde leerling van Siyyid Kázim.

Meteen aan hem voorafgaand werd een vrouw, de enige van haar sekse die, in tegenstelling tot haar mannelijke medediscipelen, de Báb nooit heeft ontmoet, met de rang van apostelschap in de nieuwe Beschikking bekleed.

Zij was een dichteres, nog geen dertig jaar oud, van hoge afkomst, van een betoverende charme, van een boeiende welsprekendheid, met een ontembare geestkracht, onorthodox in haar inzichten, moedig in haar optreden, door de "Tong van Heerlijkheid" met de naam Táhirih (de Zuivere) onsterfelijk gemaakt, en door Siyyid Kázim, haar leermeester, met de bijnaam Qurratu'l-'Ayn (Troost voor de Ogen) begiftigd, die, nadat de Báb haar in een droom was verschenen, de eerste aanduiding had ontvangen van een Zaak die bestemd was om haar tot de hoogste hoogten van roem te verheffen en waarover zij, door haar stoutmoedig heldendom, zo'n onvergankelijke luister zou uitstorten.
Deze "eerste Letters, voortgesproten uit het Eerste Punt", deze "op de Dag van Zijn komst voor God opgestelde engelenschare", deze "schatkamers van Zijn Mysterie", deze "bronnen die zijn ontsproten aan de wel van Zijn Openbaring", deze eerste metgezellen die, in de woorden van de Perzische Bayán, "God het meest nabij zijn", deze "hemellichten, die van het begin der tijden zich hebben neergebogen en zich zullen blijven neerbuigen voor de hemelse Troon", en tenslotte deze "oudsten", zoals zij in de Openbaring van Johannes3 worden genoemd, als "gezeten voor God op hun tronen", "gekleed in witte klederen", en op hun hoofden "gouden kronen" - deze Letters werden, voor zij uiteengingen, bij de Báb geroepen, Die tot hen Zijn afscheidswoorden richtte, aan ieder een speciale taak opdroeg en aan enkelen van hen hun eigen provincie als hun werkterrein toewees.

Hij legde hun de verplichting op om de grootste voorzichtigheid en gematigdheid in hun optreden te betrachten, onthulde hun de verhevenheid van hun rang en legde de nadruk op hun enorme verantwoordelijkheid.

Hij bracht hun de woorden in herinnering, die Jezus tot Zijn discipelen had gesproken en legde de nadruk op de onovertroffen grootheid van de nieuwe Dag, Hij waarschuwde hen, dat zij het Koninkrijk Gods zouden verliezen, indien zij op hun schreden zouden terugkeren en Hij verzekerde hun, dat God hen tot Zijn erfgenamen en tot geestelijke leiders onder de mensen zou maken, indien zij Gods wil opvolgden.

Hij maakte een toespeling op het geheim en kondigde de komst aan van een nog machtiger Dag en gebood hun zich op de komst daarvan voor te bereiden.

Hij herinnerde hen aan de overwinning van Abraham op Nimrod, van Mozes op de Farao, van Jezus op het joodse volk en van Muhammad op de stammen van Arabië, en verzekerde hun de onvermijdelijke en uiteindelijke overheersende invloed van Zijn eigen Openbaring.

Hij liet aan de zorg van Mullá Husayn het uitvoeren van een opdracht over, die meer speciaal van aard en van groter belang was.

Hij verzekerde hem dat Zijn verbond met hem was bekrachtigd, waarschuwde hem omzichtig te werk te gaan met de godgeleerden die hij zou ontmoeten, gaf hem te kennen, dat hij naar Tihrán moest gaan, en zinspeelde in gloedvolle bewoordingen op het vooralsnog ongeopenbaarde Mysterie dat in die stad verborgen was - een Mysterie dat, zo verzekerde Hij hem, het licht van zowel Hijáz als Shíráz zou overtreffen.
Aangedreven tot actie door de opdracht die hun was gegeven, en zich op weg begevend om hun gevaarlijke en revolutionaire zending te vervullen, verspreidden zich deze mindere lichtdragers die, tezamen met de Báb, de eerste Váhid (= eenheid) vormen van de Beschikking van de Bayán, wijd en zijd over de provincies van hun geboorteland; zij weerstonden met weergaloze heldenmoed de woeste en beraamde stormloop van de krachten die tegen hen werden opgesteld, en maakten het Geloof door hun eigen heldendaden en die van hun medegelovigen voor altijd onsterfelijk, daarbij een opschudding ontketenend, die hun land in rep en roer bracht en waarvan de echo's zelfs in de verafgelegen hoofdsteden van West-Europa weergalmden.
De Báb besloot evenwel Zijn lange en inspannende pelgrimstocht naar de graven van Zijn voorvaderen pas te maken, als Hij de met spanning verwachte brief van Mullá Husayn, Zijn vertrouwde en geliefde schildknaap, had ontvangen waarin hij de vreugdevolle tijding van zijn onderhoud met Bahá'u'lláh zou melden.

In de maand Sha'bán, in het jaar 1260 n.H. (= september 1844) begaf Hij Die zowel van Zijn vaders als van Zijn moeders zijde uit het geslacht van de doorluchtige Fátimih stamde, en Die een afstammeling was van de Imám Husayn, (de meest eminente van de rechtmatige opvolgers van de Profeet van de Islam), zich op weg om, volgens de islamitische traditie, de Kaäba te bezoeken.

Hij scheepte Zich, tezamen met Quddús die Hij volijverig voorbereidde op het aanvaarden van zijn toekomstige taak, in op een zeilschip dat op de 19e van Ramadán (in oktober 1844) uit Bushihr4 vertrok.

Toen hij na een stormachtige overtocht van een maand in Jaddih5 aankwam, hulde Hij Zich in pelgrimskleren, besteeg een kameel en vertrok naar Mekka, waar Hij op de eerste dag van Dhi'l-Hajjih (12 december) aankwam.

Quddús die de teugels vasthield, begeleidde zijn Meester te voet naar dat heiligdom.

Op de dag van 'Arafih, zo verhaalt de kroniekschrijver, wijdde de Profeet-pelgrim uit Shíráz al Zijn tijd aan gebed.

Op de dag van Nahr vervolgde Hij Zijn weg naar Muná,6 waar Hij volgens het gebruik negentien lammeren offerde: negen uit Zijn eigen naam, zeven uit naam van Quddús en drie uit naam van de Ethiopische bediende die Hem verzorgde.

Daarna liep Hij tezamen met de andere pelgrims om de Kaäba heen en volbracht de riten, die voor de pelgrims zijn voorgeschreven.
Zijn bezoek aan Hijáz werd door twee bijzonder belangrijke episoden gekenmerkt. De eerste was de verkondiging van Zijn zending en Zijn openlijke uitdaging aan de hooghartige Mírzá Muhít-i-Kirmání, een van de meest markante exponenten uit de Shaykhí schoolt, die nu en dan zo ver ging, dat hij zich onafhankelijk verklaarde van de leiding van die school, die Hájí Muhammad Karím Khán, een geduchte vijand van het Bábí Geloof, na de dood van Siyyid Kázim aan zich had getrokken. De tweede was de uitnodiging, in de vorm van een door Quddús aan de sheriff van Mekka overhandigde brief, waarin op de bewaarder van het Huis van God een beroep werd gedaan om de waarheid van die nieuwe Openbaring te aanvaarden. In beslag genomen door zijn eigen bezigheden bleef de sheriff hierop het antwoord schuldig. Toen zeven jaar later deze sheriff in de loop van een gesprek met een zekere Hájí Níyáz-i-Baghdádí werd ingelicht over de bijzonderheden van de zending en de marteldood van de Profeet van Shíráz, luisterde hij aandachtig naar de beschrijving van deze gebeurtenissen en uitte hij zijn verontwaardiging over het tragische lot dat Hem was overkomen.
Het bezoek van de Báb aan Medina vormde het slot van Zijn pelgrimstocht. Na Jaddih weer bereikt te hebben, keerde Hij naar Búshihr terug, waar een van de eerste dingen die Hij deed was, afscheid te nemen van Zijn reisgenoot en discipel en hem de verzekering te geven, dat hij de Geliefde van hun hart zou ontmoeten. Hij kondigde hem bovendien aan, dat hij zou worden gekroond met een martelaarsdood en dat Hij Zelf daarna een zelfde lot zou ondergaan door toedoen van hun gemeenschappelijke vijand.
De terugkeer van de Báb in Zijn eigen land (Safar 1261) (februari/maart 1845) was het sein voor een beroering, die het gehele land op zijn grondvesten deed beven.

Het vuur dat door de verkondiging van Zijn zending was ontstoken, werd door de verspreiding en de activiteiten van de door Hem aangewezen discipelen aangewakkerd.

Reeds binnen twee jaar had het de hartstocht van zowel vriend als vijand doen ontbranden.

De grote brand brak uit, nog voordat Degene Die hem had ontstoken, naar Zijn geboorteland was teruggekeerd.

De verwikkelingen van een Openbaring, die zo dramatisch was uitgestort over een ras dat zo gedegenereerd en zo ontvlambaar van gemoed was, kon ook trouwens geen andere consequentie hebben dan in het hart van de mensen de hevigste gevoelens van angst, haat, woede en afgunst op te wekken.

Een Geloof, waarvan de Stichter Zich niet tevredenstelde met de aanspraak de Poort van de Verheven Imám te zijn, Die voor Zich een rang opeiste, die zelfs die van de Sáhibu'z-Zamán te boven ging, Die Zichzelf beschouwde als de Voorloper van Iemand onvergelijkelijk groter dan Hijzelf, Die zonder tegenspraak te dulden niet alleen de onderdanen van de Sjáh, maar de monarch zelf, en ook de koningen en vorsten der aarde beval alles wat zij hadden op te geven en Hem te volgen; Die er aanspraak op maakte de erfgenaam der aarde met alles wat zich daarop bevindt, te zijn; - een Geloof, waarvan de religieuze leerstellingen, ethische normen, sociale grondbeginselen en religieuze wetten de gehele structuur van de gemeenschap waarin het was ontstaan, tartte, deed al heel gauw te verbazingwekkende eensgezindheid het grootste deel van het volk zich opstellen achter hun priesters en achter hun hoogste overheidspersoon met zijn ministers en regering, en smeedde hen aaneen in een gezworen gezamenlijke tegenstand om de beweging die was ontstaan onder de leiding van Iemand Die zij als een onheilige en aanmatigende huichelaar beschouwden, met wortel en tak uit te roeien.
Men kan zeggen, dat de eerste botsing van onverzoenlijke krachten begon met de terugkeer van de Báb in Shíráz.

De energieke en onverschrokken Mullá Alíy-i-Bastámí, een van de Letters van de Levende, de "eerste die het Huis van God (Shíráz) had verlaten en de eerste, die voor Zijn Zaak zou lijden", en die, in het bijzijn van de leidende vertegenwoordigers van de Shi'ah Islam de wijd en zijd bekende Shaykh Muhammad Hasan onversaagd had verzekerd, dat uit de pen van zijn zojuist ontdekte Meester binnen achtenveertig uur evenveel verzen waren gevloeid, als waarvoor de Auteur van de Qur'án drieëntwintig jaar nodig had gehad, was reeds in de ban gedaan, in ketenen geklonken, te schande gemaakt, gevangen gezet en naar alle waarschijnlijkheid ter dood gebracht.

Mullá Sádiq-i-Khurá-sání, door de Báb er toe gezet om in de Khasá'il-i-Sab'ih de zeer heilige formule van de adhan te veranderen, deed die in de aldus gewijzigde vorm horen aan een geschandaliseerde congregatie in Shíráz en werd onmiddellijk gearresteerd, bespot, van zijn kleren ontdaan en met duizend stokslagen gegeseld.

De schurkachtige Husayn Khán, de Nizámu'd-Dawlih, de gouverneur van Fárs, die de uitdaging vervat in de Qayyúmu'l-Asmá' had gelezen, gelastte dat Mullá Sádiq samen met Quddús en een andere gelovige zonder vorm van proces en in het openbaar moesten worden gestraft.

Hij bewerkt dat hun baard werd verbrand en hun neus werd doorboord, waardoor een halster werd vastgemaakt; nadat zij in deze beschamende toestand door de straten waren geleid, werden zij uit de stad verdreven.
De bevolking van Shíráz was ondertussen wild van opwinding. Er woedde een hevige twist in de masjids, de madrisihs, de bazaars en andere openbare gelegenheden. De vrede en veiligheid werden ernstig bedreigd. Angstig, afgunstig en tot grote woede gebracht begonnen de mullás de ernst van hun positie in te zien. De hevig verontruste gouverneur beval de Báb te arresteren. Hij werd onder geleide naar Shíráz gebracht en in het bijzijn van Husayn Khán ernstig berispt en zo hard in het gezicht geslagen, dat Zijn tulband op de grond viel. Door tussenkomst van de Imám-Jum'ih werd Hij op erewoord vrijgelaten en onder de hoede gesteld van Zijn oom van moeders zijde, Hájí Mírzá Siyyid 'Alí. Er kwam een korte periode van ontspanning, waarin het de gevangen Jongeling mogelijk was Naw-Rúz van dat en van het volgende jaar in betrekkelijke rust te vieren in gezelschap van Zijn moeder, Zijn vrouw en Zijn oom. Inmiddels was de koortsachtige opwinding die zijn volgelingen had aangegrepen, overgeslagen naar de leden van de geestelijkheid en naar de koopmansklasse, en drong nu door tot de hogere kringen van de samenleving. Er was trouwens een golf van hartstochtelijk navraag doen over het gehele land gegaan en talloze mensenmenigten luisterden vol verbazing naar de welsprekende en onbevreesde getuigenissen die door de rondreizende boodschappers van de Báb werden gehouden.
De onrust had zulke afmetingen aangenomen, dat de Sjah, niet in staat de toestand nog langer te negeren, zijn vertrouweling Siyyid Yahyáh-i-Dárábí, bijgenaamd Vahíd, een van zijn geleerdste, welsprekendste en invloedrijkste onderdanen - een man die niet minder dan dertigduizend tradities uit het hoofd had geleerd - uitstuurde om de ware gang van zaken na te gaan en daarover rapport aan hem uit te brengen.

Ruim van opvatting, met een sterke verbeelding, vurig van natuur en nauw verbonden met het hof, gaf hij zich in de loop van drie gesprekken volledig gewonnen voor de redeneringen en de persoonlijkheid van de Báb.

In het eerste gesprek hielden zij zich bezig met de metafysische leringen van de Islam, de meest duistere passages uit de Qur'án en de tradities en profetieën van de Imáms.

In de loop van het tweede gesprek was Vahíd zeer verwonderd te bemerken, dat de vragen die hij van plan was geweest ter opheldering voor te leggen, uit zijn sterke geheugen waren weggewist, en ontdekte tot zijn onbeschrijfelijke verbazing, dat de Báb bezig was juist die vragen te beantwoorden, die hij was vergeten.

Gedurende het derde gesprek overweldigde de manier waarop de Báb een verhelderend commentaar gaf op de Súrih van Kawthar, die niet minder dan tweeduizend verzen bevat, de afgezant van de Sjah dusdanig, dat hij na slechts een kort schriftelijk rapport aan het hoofd van de hofhouding te hebben gezonden, onverwijld besloot zijn gehele leven en al zijn rijkdommen ten dienste te stellen van een Geloof, dat hem met de kroon van martelaarschap zou belonen tijdens het oproer van Nayríz.

Hij die vastbesloten was geweest de argumenten van een onbekende siyyid uit Shíráz te ontzenuwen, Hem te bewegen van Zijn ideeën af te stappen en Hem naar Tihrán te geleiden als een bewijs van het overwicht dat hij op Hem had gekregen, werd genoopt zich te voelen, zoals hij later zelf toegaf, "zo nederig als het stof onder Zijn voeten".

Zelfs Husayn Khán, die Vahíd's gastheer was geweest tijdens zijn verblijf in Shíráz, zag zich genoopt aan de Sjah te schrijven en als zijn overtuiging uit te spreken, dat Zijne Majesteits vermaarde afgezant een Bábí was geworden.
Een andere beroemde verdediger van de Zaak van de Báb, met nog vuriger geloofsijver dan Vahíd en bijna net zo verheven in rang, was Mullá Muhammad-'Alíy-i-Zánjání, bijgenaamd Hujjat. Het was een Akhbárí, een heftig polemicus met een vrijmoedig en onafhankelijk temperament die geen dwang verdroeg, een man die het had gewaagd de gehele geestelijke hiërarchie vanaf de Abváb-i-Arba'ih tot de nederigste mullá te veroordelen; deze man had meer dan eens met zijn onovertroffen talenten en vurige welsprekendheid zijn orthodoxe Shí'ah tegenstanders in het openbaar in verwarring gebracht. Zo iemand kon niet onverschillig blijven voor een Geloof dat zo'n diepe kloof tussen zijn landgenoten had doen ontstaan. De discipel die hij naar Shíráz zond om deze zaak te onderzoeken kwam ogenblikkelijk onder de bekoring van de Báb. Het doorlezen van slechts een bladzijde van de Qayyúmu'l-Asmá', die deze boodschapper voor Hujjat mee had teruggebracht, was voldoende om zo'n volledige verandering bij hem teweeg te brengen, dat hij ten aanhoren van de bijeengekomen 'ulamás in zijn geboortestad verklaarde, dat al zou de Auteur van dit werk verklaren, dat de dag nacht was en de zon een schaduw, hij deze uitspraak zonder aarzelen zou verdedigen.
Nog een andere rekruut in het steeds aangroeiende leger van het nieuwe Geloof was de bijzonder geleerde Mírzá Ahmad-i-Azghandí, de best onderlegde, de wijste en aanzienlijkste 'ulamá van Khurásán7 die, in afwachting van de komst van de beloofde Qá'im meer dan twaalfduizend leerstellingen en profetieën aangaande de tijd en de aarde van de verwachte Openbaring had verzameld, deze onder zijn medediscipelen had verspreid en hen had aangemoedigd ze uitgebreid bij alle bijeenkomsten en in alle vergaderingen aan te halen.
Terwijl de toestand in de provincies langzaam maar zeker steeds slechter begon te worden, kwam de verbitterde vijandigheid van het volk van Shíráz snel tot een hoogtepunt.

Husayn Khán, op wraak belust, meedogenloos, razend door de verslagen van zijn immer wakende agenten, dat de macht en roem van zijn Gevangene met het uur toenamen, besloot tot onmiddellijke actie over te gaan.

Er is zelfs gezegd, dat zijn medeplichtige, Hájí Mírzá Áqásí, hem had bevolen de zogenaamde verstoorder van de staat en de vernietiger van de gevestigde religie in het geheim te vermoorden.

Op last van de gouverneur klom de politiecommissaris, 'Abdu-'l-Hamíd Khán, in het holst van de nacht over de muur en ging het huis binnen van Hájí Mírzá Siyyid'Alí, waar de Báb werd gevangen gehouden, arresteerde Hem en verklaarde al Zijn boeken en documenten verbeurd.

Diezelfde nacht gebeurde er echter iets dat, doordat het zo onverhoeds en dramatisch was, zonder twijfel door de voorzienigheid was bepaald om de plannen van de samenzweerders te verijdelen en het Voorwerp van hun haat in staat te stellen Zijn beleid voort te zetten en Zijn Openbaring te voltooien.

Een plotseling uitbrekende, vernietigende cholera-epidemie had sinds middernacht reeds meer dan honderd mensen getroffen.

De angst voor deze plaag had van iedereen bezit genomen en de bewoners van de getroffen stad waren onder het uiten van kreten van pijn en smart in verwarring op de vlucht gegaan.

Drie bedienden van de gouverneur waren reeds gestorven.

Enkele van zijn familieleden lagen doodziek te bed.

In zijn wanhoop vluchtte hij zelf naar een tuin in de buitenwijken van de stad, de doden onbegraven achterlatend.

Gesteld tegenover deze onverwachte ontwikkeling besloot 'Abdu'l-Hamíd Khán om de Báb naar zijn eigen huis over te brengen.

Hij was ontsteld bij zijn thuiskomst te horen, dat zijn zoon stervende was aan de ziekte.

In zijn wanhoop wierp hij zich voor de voeten van de Báb, smeekte Hem om vergeving, bezwoer Hem de zonden van de vader niet op de zoon te verhalen en beloofde plechtig zijn ontslag te nemen en nooit meer een dergelijke functie te aanvaarden.

Toen hij bemerkte, dat zijn bede was verhoord, richtte hij een dringend verzoek tot de gouverneur zijn Gevangene vrij te laten en daarmee de noodlottige loop van deze afschuwelijke bezoeking om te buigen.

Husayn Khán willigde zijn verzoek in en liet de Gevangene vrij op voorwaarde, dat Hij de stad zou verlaten.
Op wonderlijke wijze gespaard door een almachtige en wakende Voorzienigheid ging de Báb (in september 1846) vergezeld van Siyyid Kazim-i-Zanjání naar Isfáhán.

Weer deed er zich een adempauze voor, een korte periode van betrekkelijk rust, waarin de goddelijke gang van zaken die in beweging was gezet, nog verder in vaart toenam, een serie gebeurtenissen verhaastend, die leidden tot de gevangenzetting van de Báb in de forten Máh-Kú en Chihríq en eindigden met Zijn marteldood op het kazerneplein in Tabríz.

Zich wel rekenschap gevend van de beproevingen die Hem wachtten, had de Báb, voor Hij voor het laatst van Zijn familie afscheid nam, aan Zijn moeder en aan Zijn vrouw al Zijn bezittingen vermaakt, had de laatste in vertrouwen medegedeeld, wat Zijn lot zou zijn en had voor haar een speciaal gebed geopenbaard waarvan, zoals Hij haar verzekerde, het lezen al haar verslagenheid teniet zou doen en haar verdriet zou verlichten.

De eerste veertig dagen van Zijn korte verblijf in Isfáhán werden doorgebracht als gast van Mírzá Siyyid Muhammad, de Sultanu'l-'Ulamá, de Imám-Jum'ih, een van de voornaamste geestelijke hoogwaardigheidsbekleders van het rijk, in overeenstemming met de instructies van de gouverneur van de stad, Manuchihr Khán, de Mu 'Tamidu'd-Dawlih, die van de Báb een brief had gekregen, waarin Hij hem had gevraagd de plaats aan te wijzen, waar Hij zou wonen.

Hij werd met ceremonieel ontvangen en de bekoring die van Hem uitging was zo groot, dat een onstuimige menigte op een keer toen Hij terugkeerde uit het badhuis, luide riep om het water waarmede Hij zich had gewassen.

Zijn beminnelijkheid was zo onweerstaanbaar, dat Zijn gastheer, de waardigheid van zijn rang geheel uit het oog verliezend, Hem persoonlijk placht te bedienen.

Op verzoek van deze prelaat openbaarde de Báb hem op een avond na het eten Zijn bekende commentaar op de súrih van Va'l-'Asr.

Met onvoorstelbare snelheid schrijvend had Hij een paar uur aan de uiteenzetting van de betekenis van slechts de eerste letter van deze súrih gewijd - een letter waarop Shaykh Ahmad-i-Ahsá'í de nadruk had gelegd en waarnaar Bahá'u'lláh verwijst in de Kitáb-i-Aqdas - verzen, die in aantal gelijk stonden met eendere van de Qur'án; dit voorval ontlokte zo'n uitbarsting van eerbiedige verbazing aan degenen die hiervan getuige waren, dat zij opstonden en de zoom van Zijn kleed kusten.
De onstuimige geestdrift van de bevolking van Isfáhán groeide intussen zichtbaar. Grote mensenmenigten, sommigen gedreven door nieuwsgierigheid, anderen er op uit om de waarheid te weten te komen, weer anderen verlangend om van hun kwalen te worden genezen, zwermden uit alle delen van de stad naar het huis van de Imám-Jum'ih. De wijze en rechtschapen Manúchihr Khán kon de verleiding niet weerstaan om deze vreemde en raadselachtige Persoon te bezoeken. Voor een briljante bijeenkomst van de begaafdste godgeleerden verzocht hij, een Georgiër van afkomst en een Christen van geboorte, de Báb om de waarheid van Muhammad's specifieke zending uiteen te zetten en aan te tonen. Op dit verzoek, dat de aanwezigen geneigd waren af te slaan, ging de Báb bereidwillig in. In minder dan twee uur had Hij in vijftig bladzijden niet alleen een heel precieze, sterke en originele verhandeling over dit edele thema gegeven, maar had het tevens verbonden aan zowel de komst van de Qá'im als aan de terugkeer van de Imám Husayn - een uiteenzetting, die Manúchihr Khán zonder omhaal ertoe bracht voor het front van die vergadering zijn geloof in de Profeet van de Islam te verklaren, alsook zijn erkenning van de bovennatuurlijke gaven, waarmee de Auteur van een zo overtuigende verhandeling was begiftigd.
Deze bewijzen van het groeiende overwicht, dat door een ongeletterde Jongeling werd uitgeoefend op de gouverneur en de bevolking van een stad die terecht gold als een van de bolwerken van de Shí'ah Islam, verontrustten de geestelijke gezagsdragers. Zich onthoudend van elke daad van openlijke vijandigheid die, zoals zij zeer wel begrepen, hun plan zou verijdelen, probeerden zij door het verspreiden van de wildste geruchten de grootvizier van de Sjah ertoe te krijgen een toestand te redden, die met het uur dringender en dreigender werd. De populariteit die de Báb genoot, Zijn persoonlijk gezag en de eer die Hem door Zijn landgenoten werd betoond, hadden nu hun toppunt bereikt. De wolken van de komende ondergang begonnen zich snel boven Hem samen te pakken. De rampspoeden volgden elkaar vanaf dat ogenblik snel op, om te culmineren in Zijn eigen dood en de ogenschijnlijke uitblussing van de invloed van Zijn Geloof.
De aanmatigende en sluwe Hájí Mírzá Áqásí, beducht dat de invloed van de Báb zich tot zijn heer en meester zou uitstrekken en aldus zijn eigen noodlot zou bezegelen, was verontrust als nooit tevoren.

Aangespoord door het vermoeden dat de Báb de heimelijke sympathie van de Mu'tamid had, en zich terdege bewust van het vertrouwen dat de Sjah in hem stelde, laakte hij streng de Imám-Jum'ih voor het verzaken van zijn heilige plicht.

Tezelfdertijd schonk hij in diverse brieven met kwistige hand zijn gunsten aan de 'ulamás van Isfáhán, die hij tevoren had genegeerd.

Vanaf de kansels begonnen opgezweepte geestelijken schimpscheuten en laster rond te strooien over de geestelijke Vader van wat voor hen een gehate en zeer gevreesde ketterij was.

De Sjah zelf voelde zich gedrongen de Báb naar de hoofdstad te ontbieden.

Manúchihr Khán, aan wie was verzocht Zijn vertrek te regelen, besloot om Zijn verblijfplaats tijdelijk naar zijn eigen huis te verplaatsen.

Intussen riepen de mujtahids en de 'ulamás, onthutst door de tekenen van een zo doordringende invloed, een samenkomst bijeen, die een beledigend document opstelde, dat getekend en gezegeld werd door de geestelijke leiders van de stad, waarin de Báb voor ketter werd uitgemaakt en men Hem ter dood veroordeelde.

Zelfs de Imám-Jum'ih werd gedwongen een schriftelijke getuigenis bij te voegen, dat de Beschuldigde verstoken was van rede en oordeel.

De Mu'tamid, in hoge mate in verlegenheid gebracht, en pogend het groeiende tumult te bezweren, maakte een plan op waarbij een steeds weerspanniger bevolking werd wijsgemaakt, dat de Báb naar Tihrán was vertrokken, terwijl hij in werkelijkheid er in slaagde voor Hem een kort uitstel van vier maanden te garanderen in de beslotenheid van de 'Imárat-i-Khurshíd, het privé woonhuis van de gouverneur van Isfáhán.

In die dagen sprak de gastheer de wens uit om al zijn bezittingen die door zijn tijdgenoten op niet minder dan 40 miljoen franken werden geschat, in te zetten voor de bevordering van de belangen van het nieuwe Geloof, vertelde van zijn plan om Muhammad Sháh te bekeren, hem ertoe te brengen zich te ontdoen van een schaamteloze en losbandige minister en om de toestemming van de vorst te verkrijgen voor het huwelijk van een van zijn zusters met de Báb.

De plotselinge dood echter van de Mu'tamid, die door de Báb was voorspeld, versnelde het verloop van de naderende crisis.

De meedogenloze en hebzuchtige Gurgín Khán, de plaatsvervangende gouverneur, zette de Sjah ertoe aan een tweede oproep uit te vaardigen, waarin werd gelast dat de gevangen Jongeling in vermomming naar Tihrán moest worden gezonden, onder geleide van een bereden escorte.

Aan deze schriftelijke opdracht van de vorst gaf de laaghartige Gurgín Khán die kort tevoren het testament van zijn oom, de Mu'tamid, had ontdekt, het had vernietigd en zich meester had gemaakt van zijn bezittingen, zonder aarzelen gehoor.

Op een afstand van minder dan 50 kilometer van de hoofdstad gaf een koerier echter in het fort Kinár-Gird aan Muhammad Big, het hoofd van het escorte, een schriftelijk bevel van Hájí Mírzá Áqásí, waarin hem werd opgedragen naar Kulayn koers te zetten en daar verdere instructies af te wachten.

Dit werd korte tijd later gevolgd door een brief die de Sjah zelf aan de Báb had gericht, gedateerd Rabí'u'th-thání 1263 (19 maart - 17 april 1847)die, hoewel in hoffelijke bewoordingen gesteld, duidelijk de omvang aanduidde van de verderfelijke invloed van de grootvizier op de vorst.

De zo innig gekoesterde plannen van Manúchihr Khán werden nu volledig ongedaan gemaakt.

Het fort Máh-Kú, niet ver van het dorp van dezelfde naam, waarvan de inwoners lange tijd het beschermheerschap van de grootvizier hadden genoten, gelegen in de noordwesthoek van Ádhirbáyján, werd de plaats voor de gevangenzetting van de Báb, die door Muhammad Sháh was aangewezen op aanraden van zijn verraderlijke minister.

Slechts één metgezel en één bediende uit Zijn groepje volgelingen werd toegestaan hem gezelschap te houden in deze sombere en ongastvrije omgeving.

Die oppermachtige en sluwe minister was, onder voorwendsel dat zijn heer en meester noodzakelijk zijn directe aandacht moest concentreren op een recent oproer in Khurásán en een opstaand in Kirmán, er in geslaagd een plan te verijdelen dat, was het doorgegaan, een zeer ernstige terugslag op zijn eigen welzijn zou hebben gehad, alsook op het directe lot van zijn regering, de heerser en het volk.

HOOFDSTUK II

De gevangenschap van de Báb in Ádhirbáyján

De periode van de Báb's verbanning naar de bergen van Ádhirbáyján. die niet minder dan drie jaar duurde, vormt de droevigste, de meest tragische en in zeker opzicht de meest geladen fase van Zijn zesjarig beleid.

Ze bevat de negen onafgebroken maanden van opsluiting in het fort Máh-Kú en zijn daarop volgende kerkering in het fort Chihríq, die slechts door een kort, zij het gedenkwaardig bezoek aan Tabríz werd onderbroken.

Over die gehele tijd lag de schaduw van de onverzoenlijke en steeds toenemende vijandigheid van de twee machtigste tegenstanders van het Geloof, de grootvizier van Muhammad Sháh, Hájí Mirzá Áqásí, en de Amír-Nizám, de grootvizier van Násiri'd-Dín Sháh.

Het komt overeen met de meest kritieke fase in de zending van Bahá'u'lláh tijdens Zijn verbanning naar Adrianopel,1 toen Hij kwam te staan tegenover de despotische Sultán 'Abdu'l-'Azíz en zijn ministers 'Álí Páshá en Fu'ad Páshá, en wordt geëvenaard door de donkerste dagen van 'Abdu'l-Bahá's beleid in het Heilige Land onder het drukkende bewind van de heerszuchtige Jamál Páshá.

Shíráz was het gedenkwaardige toneel geweest van de historische Verkondiging van de Báb; Isfáhán had Hem, hoe kort ook, tot toevluchtsoord van betrekkelijke rust en veiligheid gediend, terwijl Ádhirbáyján het toneel zou worden voor Zijn lijden en martelaarschap.

Deze laatste jaren van Zijn aards bestaan zullen de geschiedenis ingaan als de tijd, dat de nieuwe Beschikking tot volle ontplooiing kwam; dat haar wetten werden geformuleerd; het Verbond van haar Auteur stevig werd verankerd; haar onafhankelijkheid werd afgekondigd en de heldenmoed van haar voorvechters in onsterfelijke heerlijkheid schitterde.

Want juist in deze intens dramatische, door het lot bezwaarde jaren werd de volle betekenis van de rang van de Báb aan Zijn leerlingen onthuld, en officieel door Hem in de hoofdstad van Ádhirbáyján, in aanwezigheid van de troonopvolger, bekend gemaakt werd de Perzische Bayán, de schatkamer van de door de Báb ingestelde wetten, geopenbaard; werden de tijd en het karakter van de Beschikking van "Degene Dien God zal openbaren" onmiskenbaar vastgesteld; werd tijdens de conferentie van Badasht de afschaffing van de oude orde verkondigd; en werden de grote branden van Mázin-darán, Nayríz en Zanján aangestoken.
En toch was de domme, kortzichtige Hájí Áqásí zo dwaas zich te verbeelden dat hij, door het plan van de Báb te verijdelen om de Sjah in de hoofdstad van aangezicht tot aangezicht te ontmoeten, en door Hem naar de verst verwijderde plek in het rijk te verbannen, daarmee de Beweging in de kiem had gesmoord, en spoedig beslissend over haar Stichter zou triomferen.

Weinig kon hij vermoeden, dat juist deze door hem opgelegde afzondering zijn Gevangene in staat zou stellen het Stelsel te ontvouwen, bedoeld om de ziel van het Geloof te belichamen en Hem de gelegenheid zou geven het voor ontbinding en scheuring te vrijwaren en officieel en openlijk Zijn zending te verkondigen.

Weinig kon hij vermoeden, dat juist deze opsluiting de verbitterde volgelingen en metgezellen van de Gevangene ertoe zou aansporen de boeien van een verouderde theologie af te werpen en gebeurtenissen te bespoedigen, die in hen een dapperheid, een moed en een zelfverloochening zouden oproepen, die hun weerga in de geschiedenis van het land niet hadden.

Weinig kon hij vermoeden, dat hij juist door deze handeling het instrument zou worden voor de vervulling van de authentieke traditie die aan de Profeet van de Islam wordt toegeschreven met betrekking tot wat onvermijdelijk in Ádhirbáyján zou gebeuren.

Daar hij niets had geleerd van het voorbeeld van de gouverneur van Shíráz, die bevend van angst bij de eerste voorproef van Gods wrekende gramschap smadelijk was gevlucht en de greep op zijn Gevangene had gevierd, was op zijn beurt de grootvizier van Muhammad Sháh door de verordeningen die hij had uitgevaardigd, bezig voor zich zelf ernstige en onvermijdelijke teleurstellingen te vergaren en de weg te banen voor zijn eigen uiteindelijke val.
Zijn bevelen aan 'Alí Khán, de bewaker van het fort Máh-Kú, waren streng en overduidelijk. Op Zijn tocht naar dat fort bracht de Báb een aantal dagen in Tabríz door, dagen die werden gekenmerkt door zo'n enorm enthousiasme van de zijde van de bevolking, dat niemand van het publiek of van Zijn volgelingen, op een paar na, Hem mochten ontmoeten. Toen Hij door de straten van de stad werd gevoerd, klonk van alle kanten de roep "Alláh-u-Akbar". Het geschreeuw werd inderdaad zo luid, dat de stadsomroeper werd opgedragen de inwoners te waarschuwen, dat wie er ook zou proberen zich in de nabijheid van de Báb te wagen, al zijn bezittingen zou verbeuren en zou worden gevangen gezet. Bij zijn aankomst in Máh-Kú, door Hem Jabal-i-Básit (de Open Berg) genoemd, werd het niemand toegestaan Hem de eerste weken te bezoeken, behalve Zijn amanuensis, Siyyid Husayn en diens broer. Zijn toestand in dat fort was zo smartelijk, dat Hij in de Perzische Bayán heeft beschreven, toen Hij 's avonds geen lamp kon aansteken, dat Zijn eenzame kamer, opgetrokken uit lemen bakstenen, niet eens een deur had, en dat Hij in Zijn Tafel aan Muhammad Sháh erover klaagde, dat de medebewoners van het fort slechts uit twee bewakers en vier honden bestonden.
Afgezonderd op de top van een onbereikbare en gevaarlijk gelegen berg op de grens van het ottomaanse en het Russische rijk; opgesloten binnen de massieve muren van een fort met vier torens; afgesneden van Zijn gezin, Zijn familie en Zijn volgelingen; levend in de buurt van een dweepzieke en onstuimige gemeenschap die door afkomst, tradities, taal en geloof verschilde van het merendeel van de bewoners van Perzië; bewaakt door het volk van een district waarin de grootvizier was geboren en daardoor speciale gunsten van zijn bestuur had gekregen, scheen de Gevangene van Máh-Kú in de ogen van Zijn tegenstanders gedoemd in de bloei van Zijn jeugd daar te verkwijnen en binnen niet al te lange tijd getuige te zijn van de volledige vernietiging van Zijn verwachtingen.

Deze zelfde tegenstander zou echter spoedig moeten erkennen hoe verkeerd hij zowel zijn Gevangene als degenen aan wie hij zijn gunsten had verleend, had beoordeeld.

Een onhandelbaar, trots en onnadenkend volk kwam gaandeweg in de ban van de innemendheid van de Báb, werd gelouterd door Zijn bescheidenheid, gesticht door Zijn raadgevingen, en onderricht door Zijn wijsheid.

Zij werden zo meegesleept door hun liefde voor Hem, dat zij iedere ochtend, ondanks de tegenwerpingen van de dominerende 'Alí Khán en de herhaalde dreigementen van disciplinaire maatregelen uit Tihrán, allereerst een plek zochten vanwaar zij een glimp van Zijn gezicht konden opvangen en van verre Zijn zegen over hun dagelijkse arbeid konden afsmeken.

In gevallen van meningsverschil maakten zij er een gewoonte van zich naar de voet van het fort te spoeden en met hun blik gericht op Zijn vertrekken Zijn naam aan te roepen en elkaar te bezweren de waarheid te zeggen.

Onder de indruk van een vreemd visioen voelde 'Alí Khán zich zo verootmoedigd, dat hij zich gedrongen (dit moet denk ik gedwongen zijn) voelde de strakke tucht te verminderen als boetedoening voor zijn vroeger gedrag.

Zijn toegevendheid werd zo groot, dat hij een groeiende stroom enthousiaste en godvruchtige pelgrims begon toe te laten tot de poorten van het fort.

Onder hen was de onvervaarde en onvermoeibare Mullá Husayn, die de hele weg van Mashhad2 in het oosten van Perzië, naar Máh-Kú, de meest westelijk gelegen buitenpost van het rijk, te voet had afgelegd en die toen in de gelegenheid was om na deze bijzonder moeilijke tocht samen met zijn Geliefde in 1848 het Naw-Rúz feest te vieren.
Geheime agenten echter, die belast waren de gangen van 'Alí Khán na te gaan, berichtten Hájí Mirzá Áqásí over de wending die de gebeurtenissen namen, waarop deze onmiddellijk besloot de Báb over te brengen naar het fort Chihríq (ongeveer 10 april 1848), dat door Hem Jabal-i-Shadíd (de Berg van Smart) werd genoemd. Daar werd hij overgeleverd aan het wakend oog van Yahya-Khán, een zwager van Muhammad Sháh. Hoewel deze zich in het begin met straffe hand aan de opdracht hield, was hij toch tenslotte genoodzaakt te zwichten voor de betovering van zijn Gevangene. Evenmin waren de Kurden die in het dorp Chihríq woonden, en wier haat tegen de Shí'ahs zelfs die van de inwoners van Máh-Kú overtrof, in staat de alles doordringende macht van de Gevangene te weerstaan. Ook hen kon men iedere morgen bij de aanvang van hun dagelijks werk het fort zien naderen en zich in verering zien neerwerpen voor de heilige Bewoner ervan. Een Europese ooggetuige schrijft in zijn mémoires over de Báb, "De toeloop van mensen was zo groot dat, aangezien de binnenplaats niet groot genoeg was om al Zijn toehoorders te bergen, de meesten op straat bleven staan en zo in vervoering luisterden naar de verzen van de nieuwe Qur'án".
Inderdaad overtrof de in Chihríq gerezen beroering verre de tonelen die Máh-Kú te zien had gegeven.

Verdienstelijke siyyids, uitmuntende 'ulamás en zelfs regeringsfunctionarissen omhelsden moedig en snel de Zaak van de Gevangene.

De bekering van de vurige, beroemde Mirzá Asadu'lláh, bijgenaamd Dayyán, een vooraanstaande beambte met een literaire befaamdheid, die later door de Báb werd begiftigd met de "verborgen en geheime kennis" en werd verheven tot de "bewaarplaats van het toevertrouwde pand van de ene ware God", alsmede de aankomst van een derwisj, een vroegere navváb uit India, aan wie de Báb in een visioen was verschenen en waarin Hij hem had opgedragen zijn rijkdom en positie op te geven en zich te voet naar Hem in Ádhirbáyján te spoeden, brachten de toestand tot een kookpunt.

Verslagen over deze opzienbarende gebeurtenissen bereikten Tabríz, werden vandaar doorgegeven naar Tihrán en dwongen Hájí Mirzá Áqásí andermaal in te grijpen.

Dayyáns vader, een intieme vriend van deze minister, had tegenover hem reeds zij grote bezorgdheid geuit over de manier waarop kundige staatsfunctionarissen werden gewonnen voor het nieuwe Geloof.

Om de gemoederen wat tot bedaren te brengen, werd de Báb naar Tabríz ontboden.

Beangst voor het enthousiasme van het volk van Ádhirbáyján besloten degenen onder wier bewaking de Báb was gesteld, van hun route af te wijken en de stad Khuy te mijden en in plaats daarvan de weg door Urúmíyyih te gaan.

Bij Zijn aankomst in die stad ontving prins Malik Qásim Mirzá Hem met veel ceremonieel en op een vrijdag, toen zijn Gast zich rijdend naar het badhuis begaf, kon men opmerken hoe hij Hem te voet vergezelde terwijl intussen het voetvolk van de prins alles in het werk stelde om het volk in bedwang te houden, dat in zijn overweldigende geestdrift samenstroomde om een glimp van deze wondere Gevangene op te vangen.

Tabríz was de volgende stad, waar men in vlagen van opwinding Hem verheugd inhaalde.

Zo vurig waren de gevoelens van de bevolking, dat de Báb een verblijfplaats werd toegewezen buiten de poorten van de stad.

Dit kon de heersende emoties echter niet tot rust brengen.

Voorzorgsmaatregelen, waarschuwingen en verboden droegen er slechts toe bij een situatie te verergeren, die reeds kritiek was geworden.

Op dit hachelijke moment vaardigde de grootvizier zijn historische bevel uit tot het onmiddellijk bijeenroepen van de geestelijke hoogwaardigheidsbekleders van Tabríz om de meest doeltreffende maatregelen te bespreken om eens en voor al de vlammen van deze alles vernietigende brand te blussen.
De gebeurtenissen die met de ondervraging van de Báb gepaard gingen als gevolg van deze onbezonnen daad, mogen wel worden gerekend tot de belangrijkste mijlpaal in Zijn dramatische loopbaan.

De vooropgezette bedoeling van deze vergadering was, de Gevangene voor de rechtbank aan te klagen en te overleggen, welke stappen moesten worden genomen tot het uitroeien van Zijn beweerde ketterij.

In plaats daarvan verschafte het Hem de onschatbare gelegenheid tijdens Zijn zending in het openbaar, formeel en zonder enige terughoudendheid, de aanspraken verbonden aan Zijn Openbaring te verkondigen.

In de officiële residentie en in tegenwoordigheid van de gouverneur van Ádhirbáyján, Násiri'd-Dín Mirzá, de troonopvolger; onder voorzitterschap van Hájí Mullá Mahmud, de Nizámu'l-'Ulamá, de persoonlijke onderwijzer van de prins; voor de verzamelde geestelijke hoogwaardigheidsbekleders van Tabríz, de leiders van de Shaykhí gemeenschap; de Shaykhu'l-Islám en de Imám-Jum'ih, gaf de Báb, die was gaan zitten op de erezetel die voor de Valí-'Ahd (de troonopvolger) was neergezet, met luide stem Zijn befaamde antwoord op de vraag, die Hem door de voorzitter van de vergadering werd gesteld. "Ik ben", riep Hij uit, "Ik ben, Ik ben de Beloofde!

Ik ben Degeen, Wiens naam u duizend jaar lang hebt aangeroepen, bij het noemen van Wiens naam gij zijt opgestaan, Wiens komst gij zo lang hebt verbeid, en het uur van Wiens Openbaring gij God hebt gebeden te bespoedigen.

Waarlijk, Ik zeg u, het is de plicht van de volkeren in zowel het oosten als het westen Mijn woord te gehoorzamen en plechtig te beloven trouw te zijn aan Mijn Persoon".
Als door de bliksem getroffen lieten de aanwezigen voor een ogenblik het hoofd in stille verwarring hangen.

Toen verzamelden Mullá Muhammad-i-Mamáqání, de eenogige, witgebaarde afvallige, voldoende moed en schold Hem met zijn karakteristieke onbeschaamdheid uit voor een doortrapte en verachtelijke volgeling van Satan; daarop antwoordde de onverschrokken Jongeling, dat Hij handhaafde wat Hij zojuist had verklaard.

Op de vervolgens door de Nizámu-'l-'Ulamá tot Hem gerichte vraag, bevestigde de Báb, dat Zijn woorden het bij uitstek onbetwistbare bewijs van Zijn zending vormden, haalde verzen uit de Qur'án aan om de waarheid van Zijn beweringen aan te tonen en zei in staat te zijn binnen twee dagen en twee nachten net zoveel verzen te openbaren als er in dat hele Boek stonden.

In antwoord op een geuite kritiek, waarbij Hij er op attent werd gemaakt inbreuk te hebben gemaakt op de regels der grammatica, citeerde Hij bepaalde passages uit de Qur'án als extra bewijs; en ferm en waardig een lichtzinnige en niet ter zake doende opmerking die een van de aanwezigen Hem toewierp terzijde schuivend, ontbond Hij kortweg de vergadering door op te staan en de zaal te verlaten.

De bijeenkomst ging daarop uiteen; de leden waren verward, onderling verdeeld en zeer verbolgen en vernederd, omdat zij hadden gefaald hun doel te bereiken.

Verre van de geest van de Gevangene te breken, verre van te bereiken, dat Hij Zijn zending herriep of opgaf, resulteerde deze vergadering slechts in de beslissing, waartoe men na eindeloos geargumenteer en gedebatteer kwam, om Hem aan de bastonnade te onderwerpen, uitgevoerd door, en in het gebedshuis van de harteloze en inhalige Mirzá 'Alí-Asghár, de Shaykhu'l-Islám van die stad.

Daar zijn plannen waren verijdeld, was Hájí Mirzá Áqásí gedwongen opdracht te geven de Báb naar Chihríq terug te brengen.
Deze dramatische, deze onvoorwaardelijke en formele verkondiging van de profetische zending van de Báb was niet de enige consequentie van de dwaze handeling, die de Auteur van een zo belangrijke Openbaring veroordeelde tot een opsluiting van drie jaar in de bergen van Ádhirbáyján. Deze periode van gevangenschap in een verafgelegen deel van het rijk, ver weg van de stormachtige centra Shíráz, Isfáhán en Tihrán, verschafte Hem de noodzakelijke vrije tijd om te beginnen met Zijn meest monumentale werk, evenals zich bezig te houden met andere, bijkomstige geschriften, bestemd om de gehele strekking te ontvouwen van, en volle kracht te verlenen aan Zijn kortstondige doch geweldige Beschikking. Of het nu de omvang van de geschriften betreft, die uit Zijn pen vloeiden, of de verscheidenheid van onderwerpen die Hij daarin behandelde, Zijn Openbaring is volkomen ongeëvenaard in de annalen van enige voorgaande religie. Zelf verklaarde Hij tijdens Zijn opsluiting in Máh-Kú, dat tot die tijd Zijn geschriften, handelende over zeer uiteenlopende onderwerpen, meer dan vijfhonderdduizend verzen bevatten.
Bahá'u'lláh's getuigenis in de Kitáb-i-Iqán luidt, "De verzen, die uit de wolken der genade van de Almilddadige neerregenden, zijn zo overvloedig, dat niemand nog in staat is geweest hun aantal te schatten. Twintig boeken zijn nu beschikbaar. Hoevele blijven nog buiten ons bereik! Hoevele zijn er geroofd en in handen van de vijand gevallen; hoevele, waarvan niemand iets weet!" Niet minder boeiend is de verscheidenheid van onderwerpen, die deze lijvige geschriften bieden, zoals gebeden, predikaties, redevoeringen, Tafelen van Ontmoeting, wetenschappelijke verhandelingen, leerstellige dissertaties, vermaningen, commentaren op de Qur'án en op verschillende tradities, brieven aan de hoogste godsdienstige en geestelijke hoogwaardigheidsbekleders in het rijk, en wetten en voorschriften voor de bestendiging van Zijn Geloof, en de verdere aanwijzingen voor de activiteiten daarvan.
Reeds in Shíráz had Hij in het eerste stadium van Zijn beleid een boek geopenbaard, dat Bahá'u'lláh heeft gekenschetst als "het eerste, het grootste en machtigste van alle boeken" in de Bábí beschikking, het beroemde commentaar op de Suríh van Jozef, getiteld Qayyúmu'l-Asmá', waarvan de fundamentele opzet was te voorspellen, wat de ware Jozef (Bahá'u'lláh) in een volgende Beschikking te verduren zou krijgen door toedoen van iemand die Zijn aartsvijand en tevens Zijn eigen broer was.

Dit werk, bestaande uit meer dan negenduizenddriehonderd verzen en verdeeld in honderdelf hoofdstukken, waarvan ieder hoofdstuk een commentaar is op een vers van de bovengenoemde súrih, begint met de klaroenstoot en ernstige waarschuwingen van de Báb, gericht tot de "schare van koningen en de zonen van koningen"; voorspelt de ondergang van Muhammad Sháh; draagt zijn grootvizier, Hájí Mirzá Áqásí, op zijn gezaghebbende functie neer te leggen; waarschuwt de gehele moslem geestelijkheid; vermaant nog meer in het bijzonder de leden van de Shí'ah gemeenschap; prijst de deugden en kondigt de komst aan van Bahá'u'lláh, het Relict van God", de "grootste Meester"; en verkondigt in ondubbelzinnige taal de zelfstandigheid en universaliteit van de Bábí Openbaring, ontsluiert haar belang en bevestigt de onvermijdelijke zege van haar Auteur.

Het schrijft bovendien "de mensen uit het westen" voor: "trekt weg uit uw steden en bevordert de Zaak Gods"; waarschuwt de volkeren der aarde voor de "verschrikkelijke, de smartelijkste wraak van God"; dreigt de gehele islamitische wereld met "het grootste Vuur" zo zij zich afwenden van de nieuw geopenbaarde Wet; duidt van tevoren het martelaarschap van de Auteur aan; zingt de lof van de hoge staat die is weggelegd voor het volk van Bahá, de "metgezellen van de karmozijnrode Ark"; voorspelt het vervagen en de algehele vernietiging van enkele van de grootste hemellichten aan het firmament van de Bábí Beschikking; en voorzegt zelfs "kwellende foltering" in zowel de "Dag van Onze Terugkeer", als in de "wereld die komen gaat" voor de overweldigers van het imamaat die "oorlog voerden, tegen Husayn (de Imám Husayn) in het land van de Eufraat".
Dit Boek hebben de Bábí's gedurende bijna de gehele periode van het beleid van de Báb beschouwd als de Qur'án van het volk van de Bayán; waarvan het eerste en meest uitdagende hoofdstuk was geopenbaard in bijzijn van Mullá Husayn op de avond van de Verkondiging van zijn Auteur; waarvan enkele bladzijden door genoemde discipel naar Bahá'u'lláh werden gebracht als de eerste vruchten van een Openbaring waaraan Hij ogenblikkelijk Zijn geestdriftige steun gaf; waarvan de gehele tekst in het Perzisch werd vertaald door de briljante en begaafde Táhirih; waarvan diverse passages de haat van Husayn Khán deden ontbranden en de eerste uitbarsting van vervolgingen in Shíráz bespoedigden; waarvan een enkele pagina tot de verbeelding van Hujjat had besproken en zijn ziel in vervoering had gebracht; en waarvan de inhoud de onversaagde verdedigers van het fort Shaykh Tabarsí en de helden van Nayríz en Zanján in vuur en vlam had gezet.
Dit werk, van zo hoge verdienste en van zo verreikende invloed, werd gevolgd door de openbaring van de eerste Tafel van de Báb aan Muhammad Sháh; door Zijn Tafelen aan Sultán 'Abdu'l-Majíd en aan Najíb Páshá, de Válí van Baghdád; door de Sahifiy-i-baynu'l-Haramayn, geopenbaard tussen Mekka en Medina, als antwoord op vragen van Mirzá Muhtít-i-Kirmání; door de brief aan de sheriff van Mekka; door de Kitábu'r-Ruh, die zevenhonderd súrihs bevat; door de Khasá'il-i-Sab'ih, die de verandering in het voorschrift van de adhan gebood; door de Risaliy-i-Furu'-i-Adliyyih, overgezet in het Perzisch door Mullá Muhammad Taqíy-i-Harátí; door het commentaar op de súrih van Kwathar dat zo'n verandering in het gemoed van Vahíd teweegbracht; door het commentaar op de súrih van Va'l-'Asr in het huis van de Imám-Jum'ih van Isfáhán; door de uiteenzetting van de bijzondere zending van Muhammad, geschreven op verzoek van Manúchihr Khán; door de tweede Tafel aan Muhammad Sháh, waarin Hij hem om een audiëntie verzocht opdat Hij de waarheid van de nieuwe Openbaring kon uiteenzetten en zijn twijfel wegnemen; en door de Tafelen vanuit het dorp Síyah-Dihán gezonden aan de 'ulamás van Qasvín3 en aan Hájí Mirzá Áqásí, waarin Hij hem vraagt naar de oorzaak van de plotselinge verandering in zijn besluit.
Het grootste deel van de geschriften, uit het vruchtbare brein van de Báb ontsproten, was echter voorbehouden voor de periode van Zijn opsluiting in Máh-Kú en Chihríq. Uit deze periode stammen waarschijnlijk de talloze brieven die de Báb, zoals werd bevestigd door niemand minder dan Bahá'u'lláh, speciaal richtte aan de godgeleerden van iedere stad In Perzië evenals aan diegenen, die woonden in Najaf en Karbilá,4 waarin Hij tot in de kleinste onderdelen de fouten beschreef, die ieder van hen had begaan. Gedurende Zijn gevangenschap in het fort Máh-Kú openbaarde Hij, volgens de getuigenis van Shaykh Hasan-i-Zunúzí (die tijdens die negen maanden de verzen die de Báb aan Zijn amanuensis dicteerde, overschreef), niet minder dan negen commentaren op de gehele Qur'án, commentaren waarvan het lot helaas onbekend is en waarvan er een, zoals de Auteur althans Zelf bevestigde, in sommige opzichten een zo terecht beroemd boek als de Qayyúmu'l-Asmá' overtrof.
Binnen de muren van genoemd fort werd de Bayán (Uiteenzetting) geopenbaard - die grootste bewaarplaats van de wetten en voorschriften van de nieuwe Beschikking en de schatkamer waarin de meeste van de Báb's verwijzingen en huldebetuigingen aan, zo goed als Zijn waarschuwingen met betrekking tot "Hem Dien God zal openbaren", waren geborgen.

Ongeëvenaard onder de leerstellige werken van de Stichter van de Bábí Beschikking, bestaande uit negen Váhids (eenheden) van ieder negentien hoofdstukken, op de laatste Váhid na, die slechts tien hoofdstukken bevat; niet te verwarren met de kleinere en minder belangrijke Arabische Bayán die in dezelfde tijd werd geopenbaard; de mohammedaanse profetie vervullend dat "een Jongeling uit de Bani-Háshim ... een nieuw Boek zal openbaren en een nieuwe wet zal invoeren"; volledig gevrijwaard van de tussenvoegingen en knoeierijen die het lot waren van zo veel minder belangrijke werken van de Báb, moet dit Boek van ongeveer achtduizend verzen dat een centrale plaats inneemt in de Bábí literatuur, veeleer worden beschouwd als een lofzang op de Beloofde dan als een verzameling wetten en voorschriften die moet dienen als een blijvende gids voor komende generaties.

Dit Boek schafte tegelijk de wetten en het ceremonieel af die in de Qur'án waren voorgeschreven met betrekking tot gebed, vasten, huwelijk, echtscheiding en erfrecht, en handhaaft volledig het geloof in de profetische zending van Muhammad, net als de Profeet van de Islam vóór Hem de voorschriften uit de Evangeliën nietig had verklaard maar toch de goddelijke oorsprong van het Geloof van Jezus Christus erkende.

Het legde bovendien op meesterlijke wijze de betekenis uit van bepaalde termen die men herhaaldelijk in de heilige boeken van voorgaande Beschikkingen tegenkomt, zoals paradijs, hel, dood, opstanding, de wederkomst, de weegschaal, het uur, het laatste oordeel en dergelijke.

Opzettelijk streng in de regels en voorschriften die het oplegt, revolutionair in de principes die het inprent, bedoeld om de geestelijkheid en het volk uit hun eeuwenlange verstarring te doen ontwaken en een plotselinge en fatale slag toe te brengen aan verouderde en corrupte instellingen, verkondigt het door middel van deze ingrijpende wetten de komst van de Dag, waarnaar men al zo lang had uitgezien, de Dag waarop de "Oproeper zal oproepen tot een ernstige zaak", wanneer Hij zal teniet doen wat er voor Hem is geweest, zoals de Apostel van God de gewoonten vernietigde van hen die Hem voorafgingen.
Men dient in dit verband te bedenken dat in de derde Váhid van dit Boek een passage voorkomt, die zowel wat betreft haar uitdrukkelijke verwijzing naar de naam van de Beloofde alsook de verwachting van de Orde die in later jaren met Zijn Openbaring vereenzelvigd zou worden, verdient te worden gerangschikt onder de belangwekkendste verklaringen die in de geschriften van de Báb zijn opgetekend.

Zijn profetische verkondiging luidt, "Wel gaat het hem die zijn blik gericht houdt op de Orde van Bahá'u'lláh en zijn Heer daarvoor dank brengt.

Want Hij zal voorzeker geopenbaard worden.

God heeft dat voorwaar onweerlegbaar verordend in de Bayán".

Met deze Orde heeft de Stichter van de beloofde Openbaring twintig jaar later - deze zelfde term in Zijn Kitáb-i-Aqdas bezigende - het Stelsel geïdentificeerd dat in dat Boek in het vooruitzicht werd gesteld, aantonende dat "deze grootste Orde" het evenwicht in de wereld had verstoord en in het geregelde leven van de mensen een ommekeer had teweeggebracht.

Het zijn de hoofdpunten van juist die Orde, die het Middelpunt van Bahá'u'lláh's Verbond en de aangewezen Vertolker van Zijn leringen, in een later stadium van de ontwikkeling van het Geloof aangaf in zijn Testament.

Het is het structurele fundament van die Orde, dat in het vormende tijdvak van het Geloof de beheerders van dat Verbond, de gekozen vertegenwoordigers van de wereldwijde Bahá'í gemeenschap, nu moeizaam en in eendrachtige samenwerking aan het vestigen zijn.

Het is de bovenbouw van die Orde, die nu zijn volle gestalte krijgt door het verrijzen van het Bahá'í wereldgemenebest - het Koninkrijk Gods op aarde - die uiteindelijk het gouden tijdperk van deze Beschikking te zien moet geven in de volheid der tijden.
De Báb bevond zich nog steeds in Máh-Kú toen Hij Zijn in details uitgewerkte en verhelderende Tafelen aan Muhammad Sháh schreef. Voorafgegaan door een lovende verwijzing naar de eenheid van God, Zijn Apostelen en de twaalf Imáms; ondubbelzinnig in de bevestiging van de goddelijkheid van de Auteur en van de bovennatuurlijke krachten, waarmede Zijn Openbaring was bekleed; nauwgezet in de verzen en tradities die worden aangehaald ter bekrachtiging van zo'n gedurfde uitspraak; scherp in de veroordeling van enkele ambtenaren en vertegenwoordigers in de regering van de Sjah, en wel in het bijzonder van de "slechte en verfoeilijke" Husayn Khán; ontroerend in de beschrijving van de vernederingen en ontberingen waaraan de schrijver was blootgesteld, gelijkt dit historische document op veel belangrijke punten op de Lawh-i-Sultán: de Tafel die onder gelijksoortige omstandigheden door Bahá'u'lláh uit de gevangenis-vesting "Akká aan Násiri'd-Dín Sháh werd geschreven en die Zijn langste brief vormt aan een enkele soeverein.
De Dalá-íl-i-Sab'ih (Zeven Bewijzen), het belangrijkste polemische werk van de Báb, werd in diezelfde periode geopenbaard. Opmerkelijk helder, bewonderenswaardig nauwkeurig, oorspronkelijk van opzet en van een onweerlegbare bewijsvoering is dit werk, afgezien van de vele en verscheidene bewijzen van Zijn zending die het behelst, opmerkelijk door de blaam die het werpt op de "zeven machtige vorsten die de wereld beheersen" in Zijn tijd, alsmede voor de wijze waarop het de nadruk legt op de verantwoordelijkheden, en het gedrag laakt, van de christelijke godgeleerden uit vroeger dagen die, zoals de Báb betoogt - indien zij de waarheid van Muhammads zending hadden erkend - door het merendeel van hun geloofsgenoten zouden zijn gevold.
Gedurende de opsluiting van de Báb in het fort Chihríq, waar Hij bijna de gehele twee resterende jaren van Zijn leven doorbracht, werd de Lawh-i-Huru'fát (Tafel van de Letters) ter ere van Dayyán geopenbaard - een Tafel waarvan, hoe verkeerd ook in het begin uitgelegd als een uiteenzetting over de wetenschap van het waarzeggen, later werd erkend dat ze aan de ene kant het mysterie van de Mustaghháth had ontsluierd en aan de andere kant in bedekte termen had gezinspeeld op de negentien jaren die noodzakelijkerwijs moesten verstrijken tussen de Verkondiging van de Báb en die van Bahá'u'lláh. Gedurende deze jaren - jaren die volledig waren verduisterd door de strenge maatregelen tijdens de gevangenschap van de Báb, door de smaad en hoon Hem aangedaan en door de berichten over de rampspoeden die de helden van Mázindarán en Nayríz overkwamen - openbaarde Hij spoedig na Zijn terugkeer uit Tabríz Zijn veroordelende Tafel aan Hájí Mirzá Áqásí. Deze brief, gesteld in boude en bewogen taal, en niets ontziend in zijn veroordeling, werd aan de onverschrokken Hujjat gezonden, die hem - zoals door Bahá'u'lláh is bevestigd - aan die verdorven minister ter hand stelde.
Tot deze periode van opsluiting in de forten Máh-Kú en Chihríq - een periode van onovertroffen vruchtbaarheid maar ook van bitterheid door de vernederingen en steeds groter wordende ellende - behoren bijna alle schriftelijke toespelingen in de vorm van waarschuwingen, smeekbeden of vermaningen waarvan de Báb voelde dat ze, in afwachting van het naderende uur van Zijn zwaarste beproeving, gemaakt moesten worden op de Brenger van een Openbaring die spoedig de Zijne zou vervangen.

Daar Hij zich van het begin af aan bewust was van Zijn tweevoudige zending, als de Brenger van een geheel zelfstandige Openbaring en als de Heraut van een andere Openbaring die nog groter was dan de Zijne, kon hij niet volstaan met het enorme aantal commentaren, gebeden, wetten en verordeningen, verhandelingen en brieven, leerreden en redevoeringen die zonder ophouden uit Zijn pen vloeiden.

Het grote Verbond, zoals Zijn geschriften bevestigden, dat God sinds onheuglijke tijden door middel van de Profeten van weleer met de gehele mensheid had aangegaan, was reeds vervuld met betrekking tot de nieuwe Openbaring.

Het moest nu worden aangevuld met een Klein Verbond dat Hij zich verplicht voelde met al Zijn volgelingen te sluiten aangaande Degene Wiens komst Hij aanduidde als de vrucht en het uiteindelijke doel van Zijn Beschikking.

Zo'n Verbond was onveranderlijk het kenmerk van iedere voorgaande religie.

Het had in verschillende vormen bestaan, in verschillende schakeringen van nadrukkelijkheid, was altijd verhuld geweest in bedekte termen, en er was op gezinspeeld in de verborgen profetieën, in diepzinnige allegorieën, in niet geauthentiseerde tradities en in de fragmentarische, duistere passages van de heilige geschriften.

In de Bábí Beschikking was het echter de bedoeling in duidelijke en ondubbelzinnige taal te worden uitgedrukt, hoewel niet zoals Bahá'u'lláh wiens duidelijk omschreven Verbond was opgenomen in een special geschreven Testament en door Hem aangeduid als: "Het Boek van Mijn Verbond", verkoos de Báb Zijn Boek van Wetten, de Perzische Bayán, rijkelijk met talloze passages te doormengen, waarvan enkele met opzet duister, de meeste echter onmiskenbaar duidelijk waren gehouden, waarin Hij de tijd vaststelt van de beloofde Openbaring, haar deugden roemt, haar uitzonderlijke karakter bevestigt, er onbegrensde kracht en onschendbaarheid aan toekent en ieder obstakel uit de weg ruimt, dat de erkenning ervan zou kunnen belemmeren.

Bahá'u'lláh verklaart, als Hij en Zijn Kitáb-i-Badí naar de Báb verwijst, "Hij waarlijk, is niet te kort geschoten in Zijn plicht het volk van de Bayán aan te sporen en het Zijn Boodschap te brengen.

In geen vroegere tijd of Beschikking heeft ooit een Manifestatie tot in zo kleine bijzonderheden en in zo duidelijke taal melding gemaakt van de Manifestatie, die bestemd is Hem op te volgen".
De Báb heeft enkele van Zijn discipelen er voortdurend op voorbereid naar de op handen zijnde Openbaring uit te zien. Anderen heeft Hij mondeling verzekerd dat zij tijdens hun leven die dag zouden aanschouwen. Aan Mullá Báqir, een van de Letters van de Levende, heeft Hij zelfs in een Tafel die Hij aan hem richtte, voorzegd dat hij oog in oog met de Beloofde zou komen te staan. Aan Sayyáh, een andere volgeling, gaf Hij mondeling een zelfde verzekering. Mullá Husayn stuurde Hij naar Tihrán met de verzekering dat in die stad een Mysterie was verborgen, welks licht Hijáz noch Shíráz kon evenaren. Op de avond voor zij voorgoed uiteen zouden gaan beloofde Hij aan Quddús, dat hij in de aanwezigheid zou komen te verkeren van Degene Die het enige Voorwerp van hun aanbidding en liefde was. Aan Shaykh Hasán-i-Zunúzí verklaarde Hij al in Máh-Kú, dat hij in Karbilá het gelaat zou aanschouwen van de beloofde Husayn. Aan Dayyán gaf Hij de titel van "de derde Letter die zal geloven in Degene Dien God zal openbaren", terwijl Hij aan 'Azím in de Kitáb-i-Panj-Sha'n de naam onthulde en de naderende komst aankondigde van Hem Die Zijn eigen Openbaring zou vervullen.
Een opvolger of plaatsvervanger heeft de Báb nooit benoemd, van het aanwijzen van en vertolker van Zijn leringen heeft Hij zich onthouden. Zijn verwijzingen naar de Beloofde waren zo overduidelijk, de duur van Zijn eigen Beschikking zou maar zo kort zijn, dat het een noch het ander noodzakelijk werd geacht. Het enige wat Hij deed was, volgens de getuigenis van 'Abdu'l-Bahá in "A Traveller's Narrative", op advies van Bahá'u'lláh en van nog en volgeling, om Mirzá Yahyá te benoemen die slechts zou optreden als een soort stroman, in afwachting van de manifestatie van de Beloofde, om op die manier Bahá'u'lláh in staat te stellen in betrekkelijke veiligheid de Zaak die Hem zo na aan het hart lag te bevorderen.
De Báb bevestigt in Zijn Boek, als Hij doelt op de Beloofde, "De Bayán is van begin tot eind de drager van al Zijn attributen en de schatkamer van zowel Zijn vuur als Zijn licht". In een ander verband verklaart Hij, "Wanneer gij Zijn Openbaring erkent en Hem gehoorzaamt, zo zult gij de vrucht van de Bayán hebben ontbolsterd; zo niet, dan zijt gij onwaardig voor God te worden genoemd". In datzelfde Boek waarschuwt Hij al Zijn volgelingen, "O, volk van de Bayán! handel niet zoals het volk van de Qur'án heeft gehandeld, want zo gij dat doet zullen de vruchten van uw duisternis teniet gaan". Zijn uitdrukkelijke opdracht luidt, "Laat niet de Bayán en alles wat daarin is geopenbaard, u afhouden van de essentie van het zijn, en van de Heer van het zichtbare en het onzichtbare". Zijn betekenisvolle waarschuwing gericht tot Vahíd luidt, "hoedt u, hoedt u, dat de Váhid van de Bayán (achttien Letters van de Levende en de Báb) in de dagen van Zijn Openbaring u niet als een sluier van Hem scheidt, daar deze Váhid slechts een schepsel in Zijn ogen is.". En verder, "O, broederschap van de Bayán en allen die daartoe behoren! Onderken de grenzen die u zijn gesteld, want Niemand minder dan het Punt van de Bayán zelf heeft geloofd in Hem Dien God zal openbaren voordat alle dingen waren geschapen. Hierop, waarlijk, beroem Ik Mij voor allen die in het koninkrijk van hemel en aarde zijn".
Verwijzende naar het tijdstip van de komst van de beloofde Openbaring heeft Hij uitdrukkelijk geschreven, "In het jaar negen zult gij de tegenwoordigheid van God bereiken". En verder, "na Hín (68) zal u een Zaak worden gegeven die gij zult leren kennen". Nog meer in het bijzonder heeft Hij gesteld, "Pas nadat negen zal zijn verstreken vanaf het begin van deze Zaak zullen de werkelijke dingen van de schepping worden onthuld. Alles wat gij tot nog toe hebt gezien is nog slechts in het stadium van de vochtige kiem totdat Wij het met vlees hebben bekleed. Hebt geduld, totdat gij een nieuwe schepping aanschouwt. Zeg: 'Gezegend daarom zij God, de voorstreffelijkste aller Makers!'" Zijn verklaring aan 'Azím luidt, "Wacht gij totdat negen zal zijn verstreken vanaf de tijd van de Bayán. Roep dat uit: 'Gezegend daarom zij God, de voortreffelijkste aller Makers!' " In een opmerkelijke passage zinspelend op het jaar negentien heeft Hij gewaarschuwd, "Wees oplettend vanaf de geboorte van de Openbaring tot het getal Váhid (19)". Zelfs nog nadrukkelijker heeft Hij gesteld. "De Heer van de Dag der Vergelding zal worden gemanifesteerd aan het einde van Váhid (19) en het begin van tachtig (1280 n.H.)" In Zijn enthousiasme om te waarborgen dat de spoedige komst van de beloofde Openbaring de mensen niet zal afhouden van de Beloofde verklaart Hij, "Als Hij nu, op dit moment, zou verschijnen, zal Ik de eerste zijn om Hem te aanbidden en de eerste om voor Hem neer te buigen".
Op de volgende wijze prijst Hij de Brenger van de verwachte Openbaring, "Ik heb, toen Ik gewag van Hem maakte, deze kostelijke woorden geschreven: 'geen zinspeling van Mij kan op Hem slaan, noch iets van wat er in de Bayán wordt gezegd.'" "Ik zelf ben slechts de eerste dienaar die in Hem en in Zijn tekenen gelooft..."

Met nadruk zegt Hij, "De een jaar oude kiem, die in zichzelf de mogelijkheden bergt van de aanstaande Openbaring, is begiftigd met een macht die de gezamenlijke krachten van de gehele Bayán te boven gaat".

En verder, "De gehele Bayán is slechts een blad tussen de bladeren van Zijn paradijs".

Hij verzekert eveneens, "Het ware beter voor u om slechts een van de verzen te zeggen van Hem Dien God zal openbaren, dan om de gehele Bayán op te schrijven, want op die ene Dag kan dat ene vers u redden, terwijl de gehele Bayán u niet kan redden". "Thans is de Bayán in het stadium van het zaad; aan het begin van de manifestatie van Hem Dien God zal openbaren, zal de uiteindelijke volmaaktheid daarvan aan het licht treden". "De Bayán ontleent al zijn glorie aan Hem Dien God zal openbaren". "Alles wat in de Bayán is geopenbaard, is slechts een ring aan Mijn hand en ik zelf ben, waarlijk, slechts een ring aan de hand van Hem Dien God zal openbaren...

Hij draait hem rond naar het Hem behaagt, waarvoor het Hem behaagt en waardoor het Hem behaagt.

Hij, waarlijk, is de Helper in nood, de Hoogste".

Zo heeft Hij in antwoord aan Vahíd en aan een van de Letters van de Levende die over de Beloofde navraag hadden gedaan verklaard, "Zekerheid zelf schaamt zich om Zijn waarheid juist te bevinden... en getuigenis zelf schaamt zich over Hem getuigenis af te leggen".

Zich andermaal tot deze Vahíd wendende, heeft Hij tevens verklaard, "Zo Ik zou weten dat gij Hem ten tijde van zijn verschijning zou verloochenen, zou Ik u zonder aarzelen verstoten...

Als Mij daarentegen werd gezegd, dat een Christen die geen aanhanger is van Mijn geloof, in Hem gelooft, dan zal Ik hem beschouwen als Mijn oogappel".
En tenslotte komt deze ontroerende bede tot God, "wees Gij getuige dat Ik door dit Boek een verbond heb gesloten met alle geschapen dingen aangaande de zending van Hem Dien Gij zult openbaren, voordat het verbond dat Mijn eigen zending betreft, was gesloten. Gij zijt voldoende getuige en ook zij die in Uw tekenen hebben geloofd". Een andere getuigenis uit Zijn pen luidt, "Ik heb waarlijk Mijn plicht niet verzaakt om dit volk te waarschuwen"... "Indien allen die op aarde zijn op de dag van Zijn Openbaring Hem trouw beloven, zal Mijn diepste wezen zeer verheugd zijn, aangezien allen dan het hoogtepunt van hun bestaan bereikt zullen hebben... Mocht dit niet zo zijn, dan zal Mijn ziel bedroefd zijn. Ik heb waarlijk alle dingen voor dit doel gekoesterd. Hoe kan dan iemand als door een sluier van Hem gescheiden blijven?"
De laatste drie jaren van het beleid van de Báb, die tevens de meest bewogene waren, zoals wij op de voorgaande bladzijden hebben kunnen zien, gaven niet alleen de officiële en openbare verkondiging van Zijn zending te dien, maar ook een nog niet eerder voorgekomen stroom van Zijn bezielde geschriften, die niet alleen de openbaring van de fundamentele wetten van Zijn Beschikking inhielden, maar ook de instelling van het Kleine Verbond dat de eenheid van Zijn volgelingen moest waarborgen en de weg effenen voor de komst van een onvergelijkelijk grotere Openbaring. In deze periode, namelijk in de eerste tijd van Zijn kerkering in het fort Chihríq, werd de onafhankelijkheid van het nieuwe Geloof openlijk door Zijn discipelen erkend en verdedigd. De wetten die aan de nieuwe Beschikking ten grondslag lagen, waren geopenbaard door hun Auteur in een strafgevangenis in de bergen van Ádhirbáyján, terwijl de Beschikking zelf nu plechtig werd ingewijd op een vlakte aan de grens van Mázin-darán op een conferentie van Zijn bijeengekomen volgelingen.
Bahá'u'lláh, die door geregelde briefwisseling voortdurend in nauw contact stond met de Báb en die Zelf de stuwende kracht was achter de vele activiteiten van Zijn met moeilijkheden kampende medediscipelen, bekleedde onopvallend maar met gezag het voorzitterschap van die conferentie en leidde en controleerde de werkzaamheden. Quddús, beschouwd als de vertegenwoordiger van het conservatieve element, en volgens een vooropgezet plan werkend dat bedoeld was om de ongerustheid en consternatie te matigen die zo'n conferentie zeker wou opwekken, deed het voorkomen alsof hij opkwam tegen de schijnbaar extreme opvattingen die de onstuimige Táhirih bepleitte. Het voornaamste doel van deze bijeenkomst was de openbaring van de Bayán te effectueren door een plotselinge, een algehele en dramatische breuk met het verleden - met zijn orde, zijn macht van de geestelijkheid, zijn tradities en ceremonieel. Het bijkomstige doel van de conferentie was om middelen te bespreken teneinde de Báb uit Zijn wrede opsluiting in Chihríq te bevrijden. Het eerste werd bij uitstek een succes; het tweede was bij voorbaat gedoemd te mislukken.
Het toneel van deze uitdagende en verreikende verkondiging was het gehucht Badasht, waar Bahá'u'lláh in een aangename omgeving drie tuinen had gehuurd, waarvan Hij er één voor Zichzelf reserveerde. De eenentachtig discipelen die daar uit diverse provinciën waren samengekomen, waren Zijn gasten vanaf de dag van hun aankomst tot aan de dag dat zij uiteengingen. op elk van de tweeëntwintig dagen van Zijn verblijf in dat gehucht openbaarde Hij een Tafel, die gezongen werd in de aanwezigheid van de verzamelde gelovigen. Aan iedere gelovige verleende hij een nieuwe naam, zonder echter de identiteit te onthullen van degene die hem had geschonken. Hij zelf werd van toen af aangeduid met de naam Bahá. Aan de laatste Letter van de Levende werd de naam Quddús verleend, terwijl aan Qurratu'l-'Ayn de titel Táhirih werd gegeven. Met deze namen werden zij nadien allen door de Báb aangesproken in de Tafelen die Hij voor ieder van hen openbaarde.
Bahá'u'lláh was het Die met vast hand, feilloos en toch onvermoed richting gaf aan die gedenkwaardige episode, en het was ook Bahá'u'lláh Die tenslotte de bijeenkomst tot een dramatisch hoogtepunt bracht.

Toen men op een dag bijeen was in Zijn tent, waar Hij met een lichte ziekte het bed moest houden, verscheen daar opeen Táhirih die als het zuivere en vlekkeloze toonbeeld van ingetogenheid werd beschouwd en als de belichaming van de heilige Fátimih, fraai gekleed maar ongesluierd voor de verzamelde vrienden; zij ging aan de rechterkant van de verschrikte en woedende Quddús zitten en, doordat zij met haar vurige woorden de sluiers die de heiligheid van de verordeningen van de Islam behoedden, vaneen reet, liet zij het klaroengeschal weerklinken en kondigde de plechtige inwerkingtreding van de nieuwe Beschikking af.

Dit had het effect van een elektrische schok en werkte onmiddellijk.

Deze vrouw, van zo onbevlekte zuiverheid en zo hoog geacht dat alleen al het kijken naar haar schaduw als onbetamelijk werd beschouwd, leek een ogenblik in de ogen van haar geschokte toeschouwers zichzelf te hebben onteerd, het Geloof dat zij had aangenomen, te hebben beschaamd en het onsterfelijke Aangezicht dat zij symboliseerde, te hebben bezoedeld.

Angst, woede en verbijstering schokte hun diepste wezen en verlamde hem. 'Abdu'l-Kháliq-i-Isfáhání, ontzet en ontredderd bij deze aanblik, sneed zich eigenhandig de keel door.

Bespat met bloed en buiten zichzelf van opwinding ontvluchtte hij haar gezelschap.

Enkelen lieten hun kameraden in de steek en verloochenden hun Geloof.

Anderen stonden verstomd en als aan de grond genageld voor haar.

Weer anderen moeten zich met bonzend hart de islamitische traditie voor de geest hebben behaald die de verschijning van de ongesluierde Fátimih voorspelt wanneer zij de brug (Sirát) oversteekt op de beloofde Dag des Oordeels.

Het leek alsof Quddús, sprakeloos van woede, slechts wachtte op het moment dat hij haar kon neerslaan met het zwaard dat hij net in zijn handen had.
Maar Táhirih stond op, niet uit het veld geslagen, maar bedaard en toch opgetogen en, zonder de minste voorbereiding en in een taal die verrassend veel gelijkenis vertoonde met die van de Qur'án, deed zij een vurig en welsprekend beroep op de overgebleven aanwezigen van de vergadering en eindigde met deze boude bewering, "Ik ben het woord dat de Qá'im moet spreken, het woord dat de leiders en edelen op aarde de vlucht zal doen nemen"! Daarna nodigde zij allen uit, elkaar te omhelzen en een zo grote gebeurtenis te vieren.
Op die gedenkwaardige dag was het "hoornsignaal", zoals vermeld in de Qur'án, geblazen, het "oorverdovende trompetgeschal" luide geklonken en geschiedde de "catastrofe".

De dagen die onmiddellijk volgden op dit verbijsterende afstappen van de aloude tradities van de Islam, gaven een ware revolutie te zien in de opvattingen, gewoonten, ceremoniën en wijze van aanbidding van deze tot nog toe fanatieke en godvruchtige verdedigers van de mohammedaanse wet.

Hoewel de conferentie van begin tot eind een zeer bewogen karakter had gehad, en hoewel men de afscheiding van de enkelen die hadden geweigerd het teniet doen van de fundamentele verordeningen van de Islam te aanvaarden betreurde, was haar doel volledig en eervol bereikt.

Pas vier jaar tevoren had de Brenger van de Bábí Openbaring Zijn zending in de beslotenheid van Zijn huis in Shíráz aan Mullá Husayn verkondigd.

Drie jaar na die Verkondiging dicteerde Hij binnen de muren van het gevangenis-fort Máh-Kú aan Zijn amanuensis de fundamentele en onderscheidene grondregels van Zijn Beschikking.

Een jaar daarna waren Zijn volgelingen onder de feitelijke leiding van Bahá'u'lláh, hun medediscipel, in het gehucht Badasht zelf bezig de wetten van de Qur'án af te schaffen, waarbij zij zowel de door God voorgeschreven en de door mensen gemaakte leringen van het mohammedaanse Geloof verwierpen, alsook de kluisters van dat verouderde systeem afschudden.

Bijna meteen daarop verdedigde de Báb, nog steeds een Gevangene, zelf het optreden van Zijn discipelen door formeel en zonder voorbehoud Zijn aanspraak te bevestigen: dat Hij de beloofde Qá'im was, en zulks in de aanwezigheid van de troonopvolger, de leidende vertegenwoordigers van de Shaykhí gemeenschap en van de meest vermaarde geestelijke hoogwaardigheidsbekleders, die in de hoofdstad van Ádhirbáyján waren bijeengekomen.
Er waren iets meer dan vier jaar verstreken tussen de geboorte van de Openbaring van de Báb en het moment dat het trompetgeschal klink, dat de officiële ondergang van de oude en de intrede van de nieuwe Beschikking inluidde. Dat grote keerpunt in de religieuze wereldgeschiedenis kenmerkte zich niet door pracht en praal. Evenmin was de bescheiden omlijsting in overeenstemming met deze plotselinge, ontstellende en volledige bevrijding van de duistere en slagvaardige krachten van fanatisme, priesterpolitiek en godsdienstige orthodoxie en bijgeloof. Het verzamelde leger bestond uit niet meer dan één vrouw en een handjevol mannen, die merendeels juist uit die geledingen kwamen die zij nu aanvielen en, een enkele uitzondering daargelaten, verstoken waren van enige rijkdom, gezag of macht. De Kapitein van dat leger was zelf afwezig, een gevangene in de greep van Zijn vijanden. Het slagveld was een nietig gehucht in de vlakte van Badasht op de grens met Mázindarán. De trompetter was een alleenstaande vrouw, de edelste van haar geslacht in deze Beschikking, die zelfs door enkele van haar medegelovigen tot ketter werd verklaard. Het signaal dat zij blies, betekende de doodsklok voor de twaalfhonderd jaar oude wet van de Islam.
Twintig jaar later, versneld door een volgende trompetstoot die de formulering van de wetten van nog een andere Beschikking aangekondigde, kreeg dit proces van ontbinding, dat samenhangt met het verval van een weliswaar goddelijk geopenbaarde wet, die zichzelf echter had overleefd, nog meer vaart en verhaastte in een later stadium de afschaffing van de Sharí'ah canonieke wet in Turkije, leidde tot het feitelijk prijsgeven van die wet in het Shí'ah Perzië; is nog onlangs verantwoordelijk geweest voor de afscheiding van het Stelsel, die in de Kitáb-i-Aqdas reeds werd voorzien, van de geestelijke Sunní wet in Egypte; heeft de weg geëffend voor de erkenning van dat Stelsel in het Heilige Land zelf, en is bedoeld om te culmineren in de verwereldlijking van de moslem staten en in de universele erkenning van de Wet van Bahá'u'lláh door alle naties en van zijn tentroonverheffing in de harten van alle volkeren van de moslem wereld.

HOOFDSTUK III

Beroering in Mázindarán, Nayríz en Zanján

De gevangenschap van de Báb in een afgelegen deel van Adhirbáyján, onvergetelijk geworden door de gebeurtenissen op de conferentie van Badasht en bekend geworden door opmerkelijke ontwikkelingen zoals de openbare verkondiging van Zijn Beschikking en de vestiging van Zijn Verbond, zou nog meer betekenis krijgen door de verschrikkelijke beroeringen, die uit de daden van zowel Zijn tegenstanders als van Zijn leerlingen voortsproten. Tegen het einde van de jarenlange gevangenschap riep de ontstane opschudding, die het hoogtepunt bereikte in Zijn eigen marteldood, een mate van heldenmoed op aan de zijde van Zijn volgelingen en een hevige vijandigheid aan de zijde van Zijn tegenstanders, die in de eerste drie jaren van Zijn beleid nog niet was voorgekomen. Inderdaad kan deze korte maar bijzonder roerige periode met recht worden beschouwd als de bloedigste en meest dramatische uit het heroïsche tijdvak van het Bahá'í tijdperk.
De hoogst belangrijke gebeurtenissen in verband met de opsluiting van de Báb in Máh-Kú en Chihríq, die het hoge peil van Zijn Openbaring uitmaakten, konden geen ander gevolg hebben dan het aanwakkeren van het vuur bij Zijn voorstanders aan de ene kant en van de woede van Zijn vijanden aan de andere kant. Spoedig zou er een vervolging worden ingezet die grimmiger, verfoeilijker en listiger was dan die waartoe Husayn Khán, of zelfs Hájí Mírzá Áqásí had aangezet, en die vergezeld zou gaan van een evenredige manifestatie van heldenmoed, ongeëvenaard door enige eerder voorgekomen uitbarsting van enthousiasme, die de geboorte van het Geloof in Shíráz of Isfáhán had begroet. Deze periode van onafgebroken en ongehoorde beroering zou in snelle opeenvolging dit Geloof beroven van zijn voornaamste voorvechters, zou haar climax bereiken in de vernietiging van het leven van zijn Auteur en zou worden gevolgd door een toenemende, en deze keer een bijna volledige, uitroeiing van zijn eminente aanhangers, echter met uitzondering van Een, aan Wie in dit donkerste uur door de beschikking van de Voorzienigheid de dubbele taak was toevertrouwd een zwaar geteisterd Geloof te redden van algehele vernietiging, en de Beschikking in te luiden, die bedoeld was het te vervangen.
De formele aanvaarding voor de Báb van het gezag van de beloofde Qá'im, dat Hij onder zulke dramatische omstandigheden en op zo'n uitdagende toon ten aanhoren van een uitgelezen gezelschap van machtige, afgunstige, ontstelde en vijandiggezinde Shí'ah godgeleerden op zich nam, was de explosieve kracht die een ware lawine van rampspoeden ontketende, die zich over het Geloof en over de mensen waaronder het was geboren, heenstortte.

Het deed het vuur van geloof hoog oplaaien in de zielen van de wijd en zijd verspreide discipelen van de Báb, die reeds woedend waren over de wrede gevangenzetting van hun Leider, en bij wie die gloed nu nog verder was aangewakkerd door alles wat uit Zijn pen vloeide en hen onophoudelijk vanuit Zijn gevangenis bereikte.

Het lokte verhitte en langdurige geschillen uit in het gehele land, op bazaars, in masjids, madrisihs en andere openbare gelegenheden, waardoor de kloof die het volk reeds had verdeeld, nog dieper werd.

Muhammad Sháh ging inmiddels in deze hachelijke dagen fysiek snel achteruit.

De oppervlakkige Hájí Mírzá Áqásí die nu de spel was waaromheen alle staatszaken draaiden, spreidde een wankelmoedigheid en onvermogen ten toon, die erger schenen te worden naarmate zijn verantwoordelijkheden toenamen.

Nu eens was hij geneigd de beslissing van de 'ulamás te steunen; dan weer keurde hij hun agressiviteit af en wantrouwde hun verklaringen; weer een andere keer verviel hij in mystieke dromerijen en verloor daarbij volledig de ernst van de noodtoestand waarmee hij werd geconfronteerd, uit het oog.
Dit grove wanbeheer van de nationale zaken gaf de geestelijkheid, waarvan de leden thans met kwaadaardige ijver banvloeken van hun katheders afriepen en op brallende toon bijgelovige gemeenten ophitsten, de moed de wapens op te nemen tegen de aanhangers van een zo gehaat geloof, hun vrouwen te onteren, hun eigendommen te roven en hun kinderen te kwellen en te pijnigen. Op talrijke bijeenkomsten donderden zij, "Hoe staat het met de tekenen en wonderen die de komst van de Qá'im moeten aankondigen? Hoe staat het met de grote en kleine Occultaties? Hoe staat het met steden Jábulqá en Jábulsá? Hoe moeten wij de uitspraken van Husayn-ibn-Rúh verklaren en welke uitleg moet er worden gegeven aan de aan Ibn-i-Mihríyár toegeschreven tradities? Waar zijn de mannen van het Ongeziene, die binnen een week het gehele oppervlak van de aarde doorkruisen? Hoe staat het met de verovering van oost en west, die de Qá'im moet bewerkstelligen bij zijn verschijning? Waar is de eenogige Antichrist, en de ezel die hij zal bestijgen? Hoe staat het met Sufyán en zijn rijk?" En zij voerden luidruchtig aan, "Moeten wij de ontwijfelbare, de ontelbare tradities van onze heilige Imáms als een dode letter beschouwen, of moeten wij te vuur en te zwaard deze onbeschaamde ketterij uitroeien, die in ons land de kop heeft durven opsteken?"
Tegenover deze laster, aantijgingen en protesten stelden de geleerde en vastberaden verdedigers van een verkeerd voorgesteld Geloof zonder aarzelen en in navolging van hun Leider hun verhandelingen, commentaren en weerleggingen, die met een onverdroten ijver en een overtuigende argumentatie waren geschreven en die verhelderende, sprekende en overtuigende bewijzen leverden van hun geloof in het profeetschap van Muhammad, van de wettigheid van de Imáms en de geestelijke oppermacht van de Sáhibu'z-Zamán (de Heer der Tijden). Zij legden op meesterlijke wijze de duistere, de opzettelijk allegorische en diepzinnige tradities, verzen en profetieën uit van de islamitische heilige geschriften en haalden ter staving van hun beweringen de zachtmoedigheid en schijnbare hulpeloosheid van de Imám Husayn aan die, trots zijn nederlaag, ondergang en onterend martelaarschap, door hun tegenstanders was begroet als de ware belichaming en het onnavolgbare symbool van Gods aloverwinnend gezag en macht.
De hevige, in het gehele land heersende geschillen, hadden verontrustende proporties aangenomen, toen Muhammad Sháh tenslotte aan zijn ziekte bezweek, met zijn dood de val van zijn gunsteling, de oppermachtige minister Hájí Mírzá Áqásí verhaastend, die spoedig nadat hem zijn opgehoopte schatten waren ontnomen, in ongenade viel, uit de hoofdstad werd verdreven en in Karbilá zijn toevlucht zocht.

De zeventienjarige Násiri'd-Dín Mírzá besteeg de troon, die de regeringszaken overliet aan de verbeten, hardvochtige Amír-Nizám, Mírzá Taqí Khán die, zonder bij zijn medebestuurders te rade te gaan, decreteerde om onmiddellijk de ongelukkige Bábí's hun verdiende straf te laten ondergaan.

Gouverneurs, magistraten en burgerlijke ambtenaren uit alle provincies, opgestookt door de monsterachtige lastercampagne van de geestelijkheid, en gedreven door hun zicht naar een beloning in geld, wedijverden met elkaar om in hun respectieve gebieden de aanhangers van een vogelvrij verklaard Geloof op te jagen en hen met smaad en hoon te overladen.

Voor het eerst in de geschiedenis van het Geloof werd er een systematische campagne van de gezamenlijke burgerlijke en geestelijke machten tegen hen ingesteld, een campagne die haar hoogtepunt zou vinden in de verschrikkingen die Bahá'u'lláh in de Síyáh-Chál in Tihrán en Zijn daarop volgende verbanning naar Irak zou ondervinden.

Regering, geestelijkheid en volk stonden als één man op om hun gemeenschappelijke vijand aan te vallen en te vernietigen.

In verafgelegen en geïsoleerde centra werden de verstrooide discipelen van een achtervolgde gemeenschap genadeloos neergehouwen door het zwaard van hun vijand, terwijl er op plaatsen waar grote groepen waren, maatregelen werden genomen tot zelfverdediging die, verkeerd uitgelegd door een listige en bedrieglijke tegenstander, op hun beurt er toe bijdroegen de vijandigheid van de autoriteiten nog meer aan te wakkeren en de door de onderdrukker gepleegde gewelddaden nog talrijker te maken.

In het oosten bij Shaykh Tabarsí, in het zuiden in Nayríz, in het westen in Zanján en in de hoofdstad zelf toonden bloedbaden, oproer, demonstraties, gevechten, belegeringen en verraad in snelle opeenvolging de hevigheid aan van de storm die was losgebroken, legde het bankroet aan de dag en voegde zwarte bladzijden toe aan de annalen van een fier maar gedegenereerd volk.
De vermetelheid van Mullá Husayn, die in opdracht van de Báb zijn hoofd had getooid met de groene tulband die zijn Meester had gedragen en die Hij hem had toegezonden, en de Zwarte Standaard had gehesen waarvan volgens de profeet Muhammad de ontvouwing de komst van de plaatsbekleder van God op aarde zou inluiden; en die te paard aan het hoofd van tweehonderdtwee medediscipelen opmarcheerde om Quddús te ontmoeten en hem op Jazíriy-i-Khadrá (Groene Eiland) hulp te verlenen - deze vermetelheid was het sein voor een botsing, waarvan de nagalm door het gehele land zou klinken.

De strijd duurde niet minder dan elf maanden.

Het toneel was voor het grootste deel het woud van Mázindarán.

De helden waren de bloem van de discipelen van de Báb.

De martelaren omvatten niet minder dan de helft van de Letters van de Levende, waaronder ook Quddús en Mullá Husayn, respectievelijk de laatste en de eerste van deze Letters.

De stuwende kracht die hen, hoe onopvallend ook, schraagde, was geen andere dan die welke uit de geest van Bahá stroomde.

De aanleiding tot de strijd was de vastberadenheid van de baanbrekers om de komst van een nieuw tijdperk onbevreesd en op gepaste wijze aan te kondigen en een niet minder onverzettelijke vastbeslotenheid - mocht overreding een mislukking blijken - om weerstand te bieden aan de aanslagen van kwaaddenkende en onredelijke aanvallers.

De strijd toonde onder enige twijfel aan, wat de ontembare geestkracht van driehonderddertien ongeoefende, ongewapende maar door God bezielde studenten, waarvan de meesten gewend waren aan de afzondering van school of klooster, vermochten te bereiken toen zij het in zelfverdediging opnamen tegen een getraind en goed gewapend leger dat door het merendeel van het volk werd gesteund, de zegen had van de geestelijkheid, door een prins van koninklijken bloede werd aangevoerd, door de schatkist werd geruggensteund, optrad met de geestdriftige goedkeuring van zijn vorst en aangemoedigd door de nimmer aflatende raadgevingen van een vastberaden oppermachtige minister.

Het resultaat was een afschuwelijk verraad dat eindigde in een ware afslachting, die de aanstichters bezoedelde met een nimmer uit te wissen schande, de slachtoffers een stralenkrans van onsterfelijke glorie verleende, die juist het zaad zou doen ontkiemen dat in later jaren in wereldomvattende bestuursinstellingen tot bloei zou komen en dat in de volheid der tijden zijn goeden vruchten zou dragen in de vorm van een wereldverlossende, wereldomvattende Orde.
Het zal onnodig zijn zelfs maar een verkorte weergave van deze tragische episode te geven, hoe hoogst belangrijk ze ook is en hoe verkeerd ze ook werd voorgesteld door vijandiggezinden kroniek- en geschiedschrijvers.

Een vluchtige blik over haar meest treffende kenmerken zal voldoende zijn voor het doel dat deze bladzijden beogen.

Wanneer wij ons de gebeurtenissen in deze grote tragedie voor de geest halen, bemerken wij de zielskracht, de onversaagdheid, de discipline en de vindingrijkheid van deze helden, die in scherpe tegenstelling staan tot de verdorvenheid, de lafheid, de ongedisciplineerdheid en wankelmoedigheid van hun tegenstander.

Ons valt het sublieme geduld op, de nobele zelfbeheersing die een van de voornaamste spelers, Mullá Husayn met de leeuwenmoed, betrachtte toen hij hardnekkig weigerde zijn zwaard te trekken totdat een gewapende, woedende menigte onder het uiten van de gemeenste scheldwoorden op een afstand van een farsang van Bárfurúsh was genaderd om hem de pas af te snijden en zeven van zijn onschuldige, onwrikbare gezellen dodelijk had verwond.

Wij zijn van bewondering vervuld voor het standvastige geloof van diezelfde Mullá Husayn, gedemonstreerd door zijn besluit voort te gaan de adhán te luiden tijdens de belegering van de karavanserai van Sabsih-Maydán, ofschoon drie van zijn metgezellen die, onmiddellijk nadat zij na elkaar het dak van de herberg hadden beklommen met het speciale doel die heilige rite te vervullen, door de kogels van de vijand dodelijk werden getroffen.

Wij bewonderen de geest van zelfverloochening, die deze zwaar beproefde mannen ingaf de door de vluchtende vijand achtergelaten bezittingen vol minachting te negeren; die hen ertoe bracht zich van hun eigen hebben en houden te ontdoen en zich tevreden te stellen met hun paarden en zwaarden; die de vader van Badí', een van de dapperen uit dat gezelschap, zonder aarzelen een zakvol turkooizen die hij uit de mijn van zijn vader in Nishápúr had meegebracht, aan de kant van de weg deed werpen; die Mírzá Muhammad-Taqíy-i-Juvayní afstand liet doen van een even groot bedrag in zilver en goed; en die de metgezellen de kostbare uitrustingen en koffers met goud en zilver deed versmaden of zelfs maar aanraken, die de gedemoraliseerde en met schande overladen prins Mihdí-Qulí Mírzá, de commandant van het leger in Mázindarán en een broer van Muhammad Sháh, had achtergelaten bij zijn overhaaste vlucht uit zijn kamp.

Wij kunnen slechts achting koesteren voor de hartstochtelijke oprechtheid waarmee Mullá Husayn met de prins onderhandelde en de officiële verzekering die hij hem in onbedekte termen gaf, dat hij en zijn medediscipelen hoegenaamd geen plannen hadden het gezag van de Sjah over te nemen of zijn regering omver te werpen.

Wij kunnen slechts met verachting het gedrag van die aartsschurk, de hysterische, hardvochtige en hooghartige Sa'ídu'l-'Ulamá bezien die, in de war gebracht door de nadering van die eerder genoemde kameraden, ten aanschouwen van een enorme menigte mannen en vrouwen in een vlaag van opwinding zijn tulband op de grond smeet, de kraag van zijn hemd openrukte en al klagende over de toestand waarin de Islam was vervallen, zijn gemeente opriep de wapenen op te nemen en de naderende groep neer te slaan.

Wij staan versteld wanneer wij denken aan de bovenmenselijke moed van Mullá Husayn die hem, ondanks zijn tengere gestalte en bevende handen, in staat stelde een verraderlijke vijand die achter een boom dekking had gezocht, te doden door met één enkele slag van zijn zwaard boom, man en geweer in tweeën te slaan.

Wij zijn ook ontroerd door het beeld van de aankomst van Bahá'u'lláh in het Fort en de onvoorstelbare vreugde die Mullá Husayn daaraan beleefde; de eerbiedige ontvangst die Hem door Zijn medediscipelen werd bereid, Zijn inspectie van de versterkingen die zij inderhaast ter bescherming hadden opgetrokken en het advies dat Hij hun gaf, dat de wonderbaarlijke bevrijding van Quddús tot gevolg had en de daarop volgende nauwe samenwerking met de verdedigers van het Fort en Zijn doeltreffende aandeel in verband met de belegering en de uiteindelijke vernietiging.

Zij zijn verbaasd over de kalmte en schranderheid van Quddús, het vertrouwen dat hij al bij zijn aankomst inboezemde, de vindingrijkheid die hij aan de dag legde, het vuur en de blijheid waarmee de belegerden in de ochtend- en avondstond luisterden naar zijn stem wanneer hij de verzen van zijn beroemde commentaar op de Sád van Samad reciteerde, waaraan hij reeds tijdens zijn verblijf in Sárí een verhandeling driemaal zo groot als de Qur'án had gewijd en die hij nu, ondanks de onstuimige aanvallen van de vijand en de ontberingen die hij en zijn kameraden ondergingen, verder toelichtte door aan die interpretatie net zoveel verzen toe te voegen als hij reeds daarvoor had geschreven.

Wij herinneren ons met kloppend hart dat gedenkwaardige treffen, toen Mullá Husayn onder het uitroepen van "Bestijgt uw paarden, o helden van God"!, vergezeld van tweehonderdtwee van de belegerde en in het nauw gedreven metgezellen, en voorafgegaan door Quddús, zich voor het aanbreken van de dag uit het Fort naar buiten spoedde en onder de kreet "Yá Sáhibu'z-Zamán"! in volle vaart op het bolwerk van de prins afstormde en tot zijn privé vertrekken doordrong om te ontdekken dat deze zich in zijn consternatie uit een raam aan de achterkant in de gracht had laten vallen en barrevoets was gevlucht, zijn leger in totale verwarring en verslagenheid achterlatend.

Vol smart zien wij weer voor ons geestesoog de laatste dag van Mullá Husayns aardse bestaan herleven, toen hij kort na middernacht, nadat hij zijn wassingen had verricht, zich in nieuwe kleren had gestoken en zijn hoofd met de tulband van de Báb had getooid, zijn paard besteeg, bevel gaf de poort van het Fort te openen, aan het hoofd van driehonderddertien metgezellen uitreed onder de luide roep "Yá Sahibu'z-Zamán"! en de een na de ander de zeven door de vijand opgerichte barricaden bestormde, ze ondanks een regen van kogels allemaal veroverde, snel hun verdedigers uiteen joeg en hun manschappen verstrooide, toen zijn paard in het ontstane tumult plotseling verstrikt raakte in het touw van een tent en hij, voor hij zich kon bevrijden, in de borst werd getroffen door een kogel, die de laffe 'Abbás-Quli Khán-i-Láríjání had afgevuurd vanuit een hinderlaag in de takken van een nabije boom.

Wij onderstrepen de geweldige moed waarmee in een volgend treffen negentien dappere metgezellen zich hals over kop in het kamp van de vijand stortten, waar niet minder dan twee regimenten infanterie en cavalerie gelegerd waren en zo'n consternatie veroorzaakten dat een van hun aanvoerders, de reeds genoemde 'Abbás-Qulí Khán, van zijn paard viel en in zijn benardheid een van zijn laarzen in de stijgbeugel achterlatend, op één schoen en geheel van streek naar de prins rende en de onterende nederlaag die hij had geleden, opbiechtte.

Ook kunnen wij niet nalaten de verheven geestkracht te noemen, waarmee deze heldhaftige zielen de last van hun zware beproevingen droegen: toen hun voedsel eerst werd gereduceerd tot het vlees van de paarden die zij uit het verlaten kamp van de vijand hadden meegenomen; toen zij zich later tevreden moesten stellen met het gras dat zij vlug van de velden haalden, telkens wanneer de belegeraars hun een moment rust gunden; toen zij in een nog later stadium gedwongen waren de schors van de bomen en het leer van hun zadels, riemen, zwaardscheden en schoenen te eten; toen zij gedurende achttien dagen niets anders hadden dan water waarvan zij iedere morgen een slok dronken; toen het kanonvuur van de vijand hen dwong ondergrondse gangen te graven in het Fort, waar zij temidden van modder en water, met kleren die wegrotten van het vocht, in leven moesten blijven op gemalen botten, en toen zij tenslotte, zoals door kroniekschrijvers uit die tijd werd bevestigd, door een knagende honger gedreven, het ros van hun diepvereerde leider Mullá Husayn opgroeven, het in stukken sneden, de beenderen tot pulver vermaalden, het met het verrotte vlees vermengden, het kookten en gretig verslonden.
Ook kan men niet onvermeld laten het laffe verraad, waartoe de onmachtige en in diskrediet gebrachte prins tenslotte zijn toevlucht nam, het breken van de zogenaamde onherroepelijke eed die hij zelf in de kantlijn van de eerste súrih in de Qur'án had geschreven en van zijn zegel voorzien, waarmee hij, zwerend op dit heilige Boek, durfde beweren alle verdedigers van het Fort vrij te laten, op erewoord beloofde, dat niemand van zijn leger of uit de omgeving hen een haar zou krenken en dat hij zelf op eigen kosten hun veilige terugkeer naar huis zou regelen.

En tenslotte halen wij de slotscène van die deprimerende tragedie voor de geest toen de schending van de eed van de prins tot gevolg had, dat een aantal van de verraden metgezellen van Quddús in het vijandelijke kamp werd verzameld, van hun bezittingen werd beroofd en als slaven verkocht, terwijl de rest door de speren en zwaarden van de officieren werd gedood en met kogels doorzeefd, of uit de loop van een kanon geschoten en aan de vlammen prijsgegeven, of in andere gevallen van de ingewanden werden ontdaan, waarna hun hoofden aan speren en lansen werden gespietst.

Quddús, hun geliefde leider, werd door een volgende schandelijke daad van de geïntimideerde prins in handen gespeeld van de duivelse Sa'ídu'l-'Ulamá die, vervuld van een grenzeloze haat en geholpen door het gepeupel, welks hartstochten hij zeer had helpen oplaaien, zijn slachtoffer de kleren van het lijf scheurde, hem met ketenen belaadde, hem zo door de straten van Bárfurúsh voerde en het uitschot van de vrouwelijke inwoners van die stad aanzette hem te beschimpen en te bespuwen, hem met messen en bijlen aan te vallen, zijn lichaam te verminken en de aan stukken gescheurde overblijfselen in het vuur te werpen.
Deze bewogen episode, zo roemrijk voor het Geloof, zo smadelijk voor de reputatie van zijn vijanden - een episode ook die moet worden beschouwd als een zeldzaam verschijnsel in de geschiedenis van deze tijd - werd spoedig gevolgd door een zelfde soort oproer, dat in grote lijnen een verrassende gelijkenis ermee vertoonde.
Het toneel van jammerlijke rampspoeden werd nu naar het zuiden verplaatst, naar de provincie Fárs niet ver van de stad waar het eerste gloren van het Geloof was doorgebroken.

Nayríz en omgeving moesten nu de schok van een nieuwe beproeving in volle hevigheid verwerken.

Het Fort Khájih, in de buurt van de wijk Chinár-Súkhtih van dat hevig opgeruide dorp werd het stormachtige middelpunt van de nieuwe brand.

De held die boven zijn kameraden uittorende, manmoedig streed en ten prooi viel aan de verslindende vlammen, was die "unieke en weergalozen figuur van zijn tijd", de wijd en zijd beroemde Siyyid Yahyáy-i-Dárábí, beter bekend als Vahíd.

Zijn voornaamste verraderlijke tegenstander die het vuur van de brand opstookte en voedde, was de lage en fanatieke gouverneur van Nayríz, Zaynu'l-'Ábidín Khán, die werd bijgestaan door 'Abdu'lláh Khán, de Shujá'u'l-Mulk, en versterkt door prins Fírúz Mírzá, de gouverneur van Shíráz.

Hoewel het allemaal veel korter duurde dan het oproer van Mázindarán, dat niet minder dan elf maanden in beslag had genomen, waren de gevolgen van de verschrikkingen aan het einde van dit gebeuren niet minder vernietigend.

Weer werd een handvol onschuldige, naar de wet levende, vredelievende doch in hoge mate fiere en onverschrokken mannen, die deze keer gedeeltelijk bestonden uit ongetrainde jongelingen en mannen van vergevorderde leeftijd, verrast, uitgedaagd, ingesloten en aangevallen door een overmachtige, wrede en geslepen vijand bestaande uit een ontelbaar groot aantal gezonde mannen die toch, hoewel goed geoefend, in voldoende mate uitgerust en voortdurend versterkt, onmachtig was de geest van zijn tegenstanders te breken of hen tot overgave te dwingen.
Dit nieuwe tumult had zijn oorsprong in de onbevreesde en vurige geloofsverklaringen, alsmede in demonstraties van religieuze geestdrift, bijna even hevig en dramatisch als die welke het oproer van Mázindarán hadden ingeluid.

Het werd aangezet door een niet minder aanhoudende en heftige uitbarsting van onverzoenlijke vijandigheid van de zijde van de geestelijkheid en ging vergezeld van overeenkomstige manifestaties van blind religieus fanatisme.

Het werd uitgelokt door gelijksoortige daden van onverbloemde agressie van zowel de geestelijkheid als van het volk.

Het gaf opnieuw hetzelfde doel te zien, was van begin tot einde steeds bezield door dezelfde geest en steeg tot bijna dezelfde hoogte van bovenmenselijke heldhaftigheid, vastberadenheid, moed en zelfverloochening.

Het onthulde een niet minder sluw berekende samenwerking van plannen maken en handelen tussen de burgerlijke en geestelijke autoriteiten, met de opzet een gemeenschappelijke vijand uit te dagen en te vernietigen.

Het werd van de zijde van de Bábí's voorafgegaan door een even categorische afwijzing van enig plan zich te willen mengen in de civiele jurisdictie van de staat, of de wettelijke autoriteit van de vorst te willen ondermijnen.

Het zorgde voor een niet minder overtuigend bewijs van de zelfbeheersing en het geduld van de slachtoffers tegenover de meedogenloze en niet door hen uitgelokte agressie van de verdrukker.

Het stelde op weg naar zijn climax en op een nauwelijks minder treffende manier de lafheid, het gebrek aan discipline en de ontaarding van een geestelijk bankroete vijand aan de kaak.

Het werd in de slotfase gekenmerkt door een even schandelijk als schaamteloos verraad.

Het eindigde in een bloedbad dat nog stuitender werd door het afgrijzen dat het opriep, en de ellende die het teweegbracht.

Het bezegelde het lot van Vahíd, die met zijn groene tulband, het teken van zijn nobele afkomst, aan een paard werd vastgebonden en op schandelijke wijze door de straten werd gesleurd, waarna zijn hoofd werd afgehakt, opgevuld met stro en als trofee naar de feestvierende prins in Shíráz werd gestuurd, terwijl zijn lijk werd overgeleverd aan de genade van de woedende vrouwen in Nayríz die, in een barbaarse roes gebracht door de uitbundige kreten van de triomfantelijke vijand, begeleid door trommels en cimbalen, er omheen dansten.

En tenslotte had dit alles nog, met behulp van niet minder dan vijfduizend man die speciaal voor dit doel waren opgeroepen, een algemene en woeste aanval tot gevolg op de weerloze Bábí's, wier bezittingen in beslag werden genomen, wier huizen werden vernield, wier verschansingen tot de grond toe werden afgebrand, wier vrouwen en kinderen werden gevangen genomen en waarvan sommigen bijna geheel ontkleed op ezels, muilezels en kamelen werden gehesen, en langs de rijen hoofden werden gevoerd, die waren afgehouwen van de levenloze lichamen van hun vaders, broers, zoons en echtgenoten, die men tevoren had gebrandmerkt, de nagels had uitgetrokken, had gegeseld tot de dood erop volgde, of door wier handen en voeten spijkers waren gedreven, of de neus was doorboord om er touwen doorheen te halen, waaraan zij door de straten waren gevoerd voor de aanblik van een uitzinnige en honende menigte.
Deze zo verwoestende, rampzalige onrust was nauwelijks wat weggeëbd of een volgende brand, nog vernietigender dan de twee vorige oproeren, werd in Zanján en onmiddellijke omgeving aangestoken.

Ongeëvenaard wat betreft de duur en het aantal mensen dat door het geweld werd meegesleept, onderstreepte deze hevige storm die in het westen van Perzië losbrak en waarbij Mullá Muhammad "Alíy-i-Zanjání, bijgenaamd Hujjat, een van de kundigste en geduchtste voorvechters van het Geloof samen met niet minder dan achttienhonderd medediscipelen de beker van het martelaarschap ledigde, scherper dan ooit de onoverbrugbare kloof, die de toortsdragers van het pas geboren Geloof scheidde van de civiele en geestelijke vertegenwoordigers van een zwaargeschokte Orde.

De hoofdfiguren die voornamelijk verantwoordelijk waren voor, en onmiddellijk betrokken waren bij deze ijzingwekkende tragedie, waren de afgunstige en huichelachtige Amír Arslán Khán, de Majdu'd-Dawlih, een oom van moeders zijde van Násiri'd-Dín Sháh, en zijn medestanders de Sadru'd-Dawliy-i-Isfáhání en Muhammad Khán, de Amír-Túmán, die aan de ene kant werden bijgestaan door aanzienlijke, op bevel van de Amír-Nizám verleende militaire versterkingen en aan de andere kant geholpen door de enthousiaste, morele steun van de gehele geestelijkheid van Zanján.

De plek die het toneel werd van heldhaftige strijd, het tafereel van vreselijk lijden en het doelwit van woedende en herhaalde aanslagen was het Fort van 'Alí-Mardán Khán, dat op een moment niet minder dan drieduizend Bábí's herbergde, mannen, vrouwen en kinderen inbegrepen; het verslag van hun folteringen is ongeëvenaard in de annalen van een hele eeuw.
Een korte verwijzing naar enige in het oog lopende feiten van deze droevige episode die het Geloof in zijn beginstadium onmetelijke mogelijkheden verschafte, moet voldoende zijn om haar uitgesproken karakter te onthullen.

De deerniswekkende scènes die volgden op de verdeling in twee afzonderlijke kampen van de inwoners van Zanján, op bevel van de gouverneur - een besluit, dat op dramatische wijze door een omroeper bekend werd gemaakt en dat wereldlijke banden van persoonlijke aard en genegenheid slaakte ten gunste van machtiger banden van trouw; de herhaalde vermaningen van Hujjat aan het adres van de belegerden om zich te onthouden van agressie en gewelddaden; zijn plechtige verklaring, toen hij de tragedie in Mázindarán in herinnering bracht, dat hun overwinning slechts hierin bestond om alles wat zij hadden te offeren op het altaar van de Zaak van de Sáhibu'z-Zamán, en zijn verzekering van het onwrikbare voornemen van zijn metgezellen om hun vorst trouw te dienen en het beste voor te hebben met zijn volk; de verbazingwekkende onversaagdheid, waarmee deze metgezellen de hevige aanslag afsloegen van de Sadru'd-Dawlih, die zich tenslotte genoodzaakt zag zijn rampzalige mislukking te bekennen en door de Sjah scherp werd berispt en uit zijn functie werd ontheven; de verachting, waarmee de bewoners van het Fort de oproepen van de omroeper beantwoordden, die uit naam van een verbitterde vijand probeerde hen te verlokken hun zaak af te zweren en hen te paaien met de edelmoedige aanbiedingen en beloften van de vorst; de vindingrijkheid en ongelooflijke moed van Zaynab, een dorpsmeisje dat, ontvlamd in een niet te onderdrukken verlangen het lot van de verdedigers van het Fort te delen, zich in mannenkleren stak, haar lokken afknipte, een zwaard om haar middel gordde en onder de roep "Yá Sáhibu'z-Zamán"! hals over kop naar buiten stormde in achtervolging van de aanvallers en die, gedurende vijf maanden voedsel en slaap versmadend, in het heetst van de strijd voortging haar medestrijders aan te vuren en hun indien nodig te hulp te schieten; het enorme lawaai dat de wachters op de barricaden maakten, toen zij de vijf aanroepingen die de Báb had voorgeschreven, aanhieven op de avond waarop zij Zijn instructies hadden ontvangen - een lawaai, waardoor een paar mensen in het vijandelijke kamp een acute dood stierven, de losbandige officieren hun wijnglazen ogenblikkelijk op de grond lieten vallen, de speeltafels omverwierpen en barrevoets wegholden, en anderen ertoe bracht half gekleed de wildernis in te vluchten en door paniek bevangen naar de huizen van de 'ulamás te vluchten - deze gebeurtenissen springen naar voren als de hoogtepunten van deze bloedige strijd.

Wij halen ons eveneens voor de geest het contrast tussen de wanorde, het gevloek, het liederlijke gelach, de uitspattingen en de schaamteloosheid, die in het vijandelijke kamp gemeen goed waren, en de sfeer van godsvrucht en toewijding die het Fort vervulde, waaruit lofliederen en vreugdehymnen voortdurend opstegen.

Ook kunnen wij de oproep van Hujjat en zijn voornaamste helpers aan de Sjah niet onopgemerkt laten, waarin zij de kwaadaardige beweringen van hun vijanden verwierpen, hem van hun loyaliteit aan hem en zijn regering overtuigden en zich bereid toonden in zijn tegenwoordigheid de waarachtigheid van hun Geloof te bewijzen; het onderscheppen van deze boodschappen door de gouverneur, die vervalste brieven vol schimpscheuten in de plaats daarvan naar Tihrán stuurde; de enthousiaste steun die de vrouwelijke bewoners van het Fort verleenden, de juichkreten die zij slaakten, de animo, waarmee enkelen van hen, in mannenkleren gestoken, uitzwermden om de verdediging te versterken en hun gevallen broeders te vervangen, terwijl anderen de zieken verzorgden en op hun schouders leren zakken met water aandroegen voor de gewonden, en weer anderen, zoals de carthaagse vrouwen dat destijds deden, hun lange haar afknipten en de dikke strengen ter versteviging om de geweren bonden; het lage verraad van de belegeraars die, op de dag dat zij een oproep tot vrede hadden opgesteld en opgeschreven, waarbij een verzegeld exemplaar van de Qur'án was ingesloten als bewijs van hun gelofte en dit aan Hujjat hadden toegezonden, er niet van terugschrikten de leden van de delegatie, kinderen inbegrepen, die hij had gestuurd om met hen te onderhandelen, in een kerker te gooien, de baard van de vereerde leider van die delegatie uit te trekken, en een van zijn medediscipelen zwaar te verminken.

Wij denken ook aan de grote moed van Hujjat die, hoewel hij was getroffen door de plotselinge dood van zijn vrouw en kind, met onverstoorbare kalmte doorging zijn metgezellen aan te sporen geduld te oefenen en zich over te geven aan de wil van God, totdat hij zelf bezweek aan een verwonding die de vijand hem had toegebracht; de barbaarse wraak die een in aantal en uitrusting weergaloos superieure tegenstander op zijn slachtoffers botvierde door hen over te leveren aan een slachting en plundering, die in omvang en grimmigheid zijn weerga niet had en waaraan en roofzuchtig leger, een hebzuchtige bevolking en een onverzoenlijke geestelijkheid zich naar hartelust overgaven.

Niet minder dan vijftien dagen en nachten werden de uitgehongerde en slecht geklede gevangenen van beiderlei kunne aan de bittere kou van een uitzonderlijk strenge winter blootgesteld, terwijl een menigte vrouwen om hen heen dansten, hen in het gezicht spuwde en hen met de laagste scheldwoorden beledigde; anderen werden in woeste wreedheid veroordeeld uit een kanonloop te worden geschoten, in ijskoud water te worden ondergedompeld en te worden gegeseld, met hun hoofd in kokende olie te worden gestopt, met stroop te worden ingesmeerd en in de sneeuw te worden achtergelaten om te sterven.

En tenslotte de onverzadelijke haat, die de sluwe gouverneur ertoe bracht om door geveinsde innemendheid de zevenjarige zoon van Hujjat te bewegen de begraafplaats van zijn vader aan te wijzen en het graf te schenden, het lijk op te graven, bevel te geven het onder tromgeroffel en trompetgeschal door de straten van Zanján te slepen en gedurende drie dagen en drie nachten aan onbeschrijflijke krenkingen bloot te stellen.

Deze en gelijksoortige incidenten, die samenhangen met de heldhaftige geschiedenis van de door Lord Curzon als een "vreselijke belegering en slachtpartij" beschreven beroering in Zanján, werken mee om ze te omkleden met een sombere glorie die door geen enkele soortgelijke episode in de verslagen van het heroïsche tijdperk van het Geloof van Bahá'u'lláh wordt overtroffen.
Voor de vloed van rampspoeden die gedurende de laatste jaren van het beleid van de Báb met zo'n onheilspellend geweld de provincies van Perzië overspoelde, ongeacht hun ligging in het oosten, zuiden of westen, kon het hart en het middelpunt van het rijk zelf niet ontoegankelijk blijven.

Vier maanden voor de marteldood van de Báb zou Tihrán op haar beurt, in mindere mate en onder minder dramatische omstandigheden, deel hebben aan een bloedbad dat het aanschijn van het land bezoedelde.

Er speelde zich in die stad een treurspel af, dat slechts een voorspel zou blijken te zijn van een orgie van bloedbaden, die na de executie van de Báb haar inwoners schokte en ontsteltenis zaaide tot in de verst gelegen provincies.

Het kwam tot stand op last, en werd uitgevoerd onder de ogen van de vertoornde en moordzuchtige Amír-Nizám, gesteund door Mahmúd Khán-i-Kalantar en bijgestaan door een zekere Husayn, een van de 'ulamás van Kashán.

De helden van dit treurspel waren de Zeven Martelaren van Tihrán, die tot de hogere klasse van hun land behoorden en die bewust weigerden hun leven te kopen door alleen maar de "schijn-loochening"1 toe te passen die, taqíyyih geheten, eeuwenlang door de Shi'áh Islam als een volledig te rechtvaardigen en ook te prijzen uitvlucht in het uur van gevaar werd erkend.

Noch de herhaalde en kloeke bemiddelingspogingen van hooggeplaatste leden van de stand waartoe de martelaren behoorden, noch de grote sommen gelds die, zoals in het geval van een van hen, - de edele en doorluchtige Hájí Mírzá Siyyid'Alí, de oom van de Báb van moeders zijde - rijke kooplieden uit Shíráz en Tihrán graag als losprijs wilden betalen; noch de hartstochtelijke, dringende verzoeken van staatsambtenaren ten behoeve van een andere - de vrome en zeer geachte derwisj Mírzá Qurbán 'Alí -, en zelfs niet de persoonlijke tussenkomst van de Amír-Nizám die trachtte deze beide dappere mannen over te halen hun dwaalleer af te zweren, vermochten ook maar een van de zeven er toe te bewegen afstand te doen van de begeerde lauweren van het martelaarschap.

De uitdagende antwoorden die zij hun vervolgers toevoegden; de extatische vreugde die hen beving toen zij het toneel van hun dood naderden; de jubelkreten die zij uitten toen zij hun beul aanschouwden; de aangrijpende verzen die enkele van hen in hun laatste ogenblikken citeerden; de oproepen en uitdagingen die zij richtten tot de vele toeschouwers die hen in stomme verwondering aanstaarden; het ongeduld waarmee ieder van de drie laatste slachtoffers probeerde de ander voor te zijn om zijn trouw met zijn bloed te bezegelen; en tenslotte de gruwelen waartoe een bloeddorstige vijand zich verlaagde om de lijken drie dagen en drie nachten onbegraven in de Sabzih-Maydán te laten liggen, gedurende welke tijd duizenden zogenaamd vrome Shí'ahs tegen hun lijken schopten, op hun gezicht spuwden, ze sloegen, vervloekten en bespotten en met vuil overdekten - dit waren de voornaamste kenmerken van de tragedie van de Zeven Martelaren van Tihrán, een tragedie die te boek staat als een van de grimmigste tonelen die men in de loop van deze eerste ontplooiing van het Geloof van Bahá'u'lláh te zien heeft gekregen.

Het behoeft geen betoog dat de Báb, terneergedrukt door de groeiende ellende in het Fort Chihríq, hen op de bladzijden van een lang loflied dat hun trouw aan Zijn Zaak onsterfelijk maakte, wel moest uitroepen en verheerlijken als de "zeven bokken" die, volgens de islamitische traditie, op de Dag des Oordeels "voor" de beloofde Qá'im "uit zullen lopen" en wier dood aan het aanstaande martelaarschap van hun ware Herder moest voorafgaan.
HOOFDSTUK IV

De terechtstelling van de Báb

De golven van verschrikkelijke rampen die het Geloof beukten en tenslotte in snelle opeenvolging de kundigste, dierbaarste en vertrouwdste discipelen van de Báb verzwolgen, dompelden Hem, zoals reeds werd vermeld, in onzegbaar leed. Zijn kroniekschrijver meldt, dat de Gevangene van Chihríq meer dan zes maanden niet in staat was om te schrijven of te dicteren. Gebroken van verdriet door de slechte berichten over de eindeloze beproevingen die Zijn kundigste schilddragers overkwamen, door de vreselijke folteringen die de belegerden ondergingen en het schaamteloze verraad aan de overledenen, de schandelijke kwellingen die de gevangenen hadden te verduren en de afzichtelijke afslachting van mannen, vrouwen en kinderen, alsook de verfoeilijke, onwaardige wijze waarop men de lijken behandelde, weigerde Hij negen dagen lang iemand van Zijn vrienden te ontmoeten en nam Hij met tegenzin het voedsel en de drank tot Zich die men Hem voorzette, zo verhaalt Zijn amanuensis. De tranen stroomden Hem voortdurend over de wangen en uitspraken van onuitputtelijk leed vloeiden uit Zijn gekweld gemoed, terwijl Hij vijf maanden lang alleen en ontroostbaar in Zijn gevangenis kwijnde.
De steunpilaren van Zijn jonge Geloof waren voor het grootste deel omvergeworpen bij de eerste stoot van de orkaan die er op werd losgelaten.

Quddús, door de Báb met eeuwige room bekleed als Ismu'lláhi'l-Ákhir (de laatste naam van God); aan wie Bahá'u'lláh in de Tafel van Kullu't-Ta'ám later de verheven benaming verleende van Nuqtiy-i-Ukhrá (het laatste punt); die Hij in een andere Tafel verhief tot een rang die voor niemand onderdeed dan voor de Heraut van Zijn Openbaring; die Hij in een andere Tafel gelijkstelde met een van de in de Qur'án genoemde "boodschappers beschuldigd van bedrog"; die in de Perzische Bayán wordt verheerlijkt als die medepelgrim waaromheen spiegels wentelen ten getale van acht Váhids; op wiens "onthechtheid en oprechte toewijding aan Gods wil God zelf trots is temidden van de heerscharen in den hoge"; dien 'Abdu'l-Bahá betitelde als de "maan van leiding"; en op wiens verschijning in de Openbaring van Johannes1 wordt geduid als een van de twee "getuigen", in wie "voor de tweede wee voorbij is" de "levensgeest uit God" moet ingaan - deze man was in de volle bloei van zijn leven in de Sabzih-Maydán van Bárfurúsh een dood gestorven die, zoals door Bahá'u'lláh is gestaafd, zelfs Jezus Christus in het uur van Zijn ergste lijden niet kreeg te doorstaan.

Mullá Husayn, de eerste van de Letters van de Levende, bijgenaamd Bábu'l-Báb (de Poort van de Poort); aangeduid als de "eerste spiegel"; aan wie de lofredenen, gebeden en Tafelen van Ontmoeting, in aantal driemaal zoveel als de inhoud van de Qur'án, door de Pen van de Báb waren opgedragen; die in genoemde lofredenen werd betiteld als de "geliefde van Mijn hart"; van wiens graf het stof zo krachtig was, naar dezelfde Pen verklaarde, dat het de bedroefden troostte en de zieken genas; op wie "de schepselen die opstonden in het begin en aan het einde" van de Bábí Beschikking afgunstig waren en op wie zij afgunstig zullen blijven tot aan de "Dag des Oordeels"; van wie in de Kitáb-i-Íqán wordt gezegd dat hij degene is zonder wie "God niet op de zetel van Zijn barmhartigheid gevestigd zou zijn, en evenmin de troon van eeuwige heerlijkheid zou hebben bestegen"; aan wie Siyyid Kázim zoveel lof had toegezwaaid dat zijn discipelen vermoedden, dat de ontvanger van zoveel eerbetoon misschien wel de Beloofde Zelf kon zijn - deze man was in Tabarsí, evenzo in de bloei van zijn leven, de marteldood gestorven.

Vahíd, in de Kitáb-i-Íqán aangemerkt als de "enige en onovertroffen figuur van zijn tijd", een man van geweldige eruditie en de meest vooraanstaande figuur die zich onder het banier van het nieuwe Geloof had geschaard, van wiens "talenten en heiligheid" de Báb in Zijn Dalá-il-i-Sab'ih (Zeven Bewijzen) had getuigd en die tevens "het hoogste op het gebied van wetenschappen en filosofie" had bereikt, was reeds onder gelijksoortige omstandigheden in de maalstroom van een andere beroering meegevoerd en zou spoedig op zijn beurt de beker die door de heldhaftige martelaren van Mázindarán was geledigd, drinken.

Hujjat, een andere voorvechter die opviel door zijn grote moed, zijn onverzettelijke wil, zijn opmerkelijke originaliteit en overtuigde geloofsijver, werd snel en onontkoombaar in de gloeiende oven getrokken waarvan de vlammen reeds Zanján en omgeving hadden omsloten.

De oom van moeders zijde van de Báb, de enige vader die Hij vanaf Zijn kindsheid had gekend, Zijn schild en troost en de vertrouwde behoeder van zowel Zijn moeder als Zijn vrouw, was Hem eveneens door beulshanden in Tihrán ontnomen.

Niet minder dan de helft van Zijn uitverkoren discipelen, de Letter van de Levende, waren Hem reeds op het veld van martelaarschap voorgegaan.

Táhirih was, hoewel nog in leven, moedig een weg ingeslagen die haar onvermijdelijk naar haar ondergang moest voeren.
Een snel wegebbend leven, zo overvol van opeengehoopte zorgen, teleurstellingen, verraad en ellende van een tragische beleidsperiode, bereikte nu vlug zijn climax. De meest bewogen episode van het heroïsche tijdperk van de nieuwe Beschikking kwam nu op haar hoogtepunt. De beker van bittere beproeving die de Heraut van die Beschikking had geproefd, was nu op het punt over te lopen. In werkelijkheid had Hij Zelf reeds Zijn naderende dood voorspeld. In de Kitáb-i-Panj-Sha'n, een van Zijn laatste werken, had Hij reeds gezinspeeld op het feit dat de zesde Naw-Rúz na de verkondiging van Zijn zending de laatste zou zijn die Hem was gegeven op deze aarde te vieren. In Zijn uitleg van de letter Há had Hij reeds uiting gegeven aan Zijn verlangen naar het martelaarschap, terwijl Hij in de Qayyúmu'l-Asmá' in feite reeds de onvermijdelijkheid had geprofeteerd van een dergelijke voleinding van Zijn roemrijke levensloop. Veertig dagen voor Zijn definitieve vertrek uit Chihríq had Hij zelfs alle in Zijn bezit zijnde documenten verzameld en ze tezamen met Zijn pennendoos, Zijn zegels en Zijn ringen in handen gegeven aan Mullá Báqir, een Letter van de Levende, die Hij opdracht gaf ze aan Mullá 'Abdu'l-Kárim-i-Qazvíní, bijgenaamd Mírzá Ahmad, toe te vertrouwen, die ze weer aan Bahá'u'lláh in Tihrán moest afgeven.
Terwijl de botsingen in Mázindarán en Nayríz hun bloedig verloop hadden, overwoog de grootvizier van Násiri'd-Dín Sháh, - daarbij angstig de betekenis van deze afschuwelijke gebeurtenissen afwegend en bevreesd voor hun terugslag op zijn landgenoten, zijn regering en zijn vorst - die noodlottige beslissing, die niet alleen een onuitwisbaar stempel zou drukken op het lot van zijn land, maar die tevens geladen zou zijn met zeer onberekenbare consequenties voor het lot van de gehele mensheid.

Hij was er nu ten volle van overtuigd dat de maatregelen van beperking en onderdrukking die tegen de volgelingen van de Báb waren genomen er slechts toe hadden bijgedragen het vuur van hun geloofsijver aan te wakkeren, hun vastberadenheid te versterken en hun aanhankelijkheid aan hun vervolgd Geloof te verstevigen.

Het isolement en de gevangenschap van de Báb hadden het tegengestelde effect opgeleverd van wat de Amír-Nizám vol vertrouwen had verwacht.

Zeer verontrust, veroordeelde hij scherp de rampzalige lankmoedigheid van zijn voorganger Hájí Mirzá Áqásí die de zaken zo uit de hand had laten lopen.

Een drastischer en nog meer tot voorbeeld strekkende bestraffing, vond hij, moest nu worden toegepast voor wat hij beschouwde als een gruwel van ketterij die de geestelijke en civiele instellingen van het rijk bezoedelde.

Niets anders, geloofde hij, dan de vernietiging van het leven van Hem Die de krachtbon was van zo'n verfoeilijke leerstelling en de motor achter zo'n dynamische beweging, kon het tij keren dat een dergelijke verwoesting in het gehele land had veroorzaakt.
De belegering van Zanján was nog in volle gang toen hij, zonder uitdrukkelijke opdracht van zijn vorst en zonder zijn raadgevers en medeministers er in te kennen, zijn opdracht aan prins Hamzih Mírzá, de Hishmatu'd-Dawlih, de gouverneur van Ádhirbáyján, toezond, waarin hij hem gelaste de Báb ter dood te brengen. Bang dat het opleggen van zo'n verdiende straf in de hoofdstad van het rijk krachten in beweging zou zetten die hij niet bij machte was in de hand te houden, beval hij dat zijn Gevangene naar Tabríz overgebracht en daar ter dood gebracht moest worden. Gesteld tegenover een botte weigering van de verontwaardigde prins om te volvoeren wat hij beschouwde als een schandelijke misdaad, droeg de Amír Nizám zijn eigen broeder Mírzá Hasan Khán op zijn bevelen uit te voeren. De gebruikelijke formaliteiten die noodzakelijk waren om zich van de goedkeuring van de leidende mujtahids van Tabríz te verzekeren, werden haastig en gemakkelijk vervuld. Noch Mullá Muahammad-i-Mamáqání die het bevel tot voltrekking van het doodvonnis van de Báb al op de dag van Zijn verhoor in Tabríz had uitgeschreven, noch Hájí Mírzá Báqir, noch Mullá Murtadá-Qulí naar wier huizen hun Slachtoffer op zo smadelijke wijze door de farrásh-báshí op bevel van de grootvizier was gevoerd, verwaardigden zich hun gevreesde Tegenstander oog in oog te ontmoeten.
Onmiddellijk voor en vlak na deze vernederende behandeling, de Báb aangedaan, gebeurden er twee hoogst belangrijke voorvallen, die een verhelderend licht werpen op de mysterieuze omstandigheden tijdens de eerste fase van Zijn martelaarschap. De farrásh-báshí had plotseling het laatste vertrouwelijke gesprek onderbroken, dat de Báb onder vier ogen in een van de vertrekken van de kazerne had met Zijn amanuensis Siyyid Husayn, en terwijl hij de laatste opzij trok en hem een strenge schrobbering gaf, werd hij op de volgende wijze door de Gevangene toegesproken. "Slechts als Ik al die dingen tegen hem heb gezegd die ik wens te zeggen, kan enige aardse macht Mij het zwijgen opleggen. Al zou de gehele wereld de wapenen tegen Mij opnemen, dan zal ze toch niet bij machte zijn Mij ervan te weerhouden tot aan het laatste woord Mijn plan te volvoeren". Aan de Christen Sám Khán - de kolonel van het Armeense regiment dat opdracht had de executie uit te voeren - die, vol angst dat hij zich met deze handeling de wrake Gods op de hals zou halen, had gesmeekt hem van zijn taak te ontheffen, gaf de Báb de volgende verzekering, "Volg uw instructies op, en als uw bedoelingen oprecht zijn, kan voorzeker de Almachtige uw dilemma oplossen."
Sám Khán ging zich overeenkomstig deze raad van zijn plicht kwijten. Er werd een lange spijker in de pilaar geslagen die twee vertrekken in de kazerne met uitzicht op het plein scheidde. Er werden twee touwen aan vastgemaakt waaraan de Báb en een van Zijn discipelen, de jonge en toegewijde Mírzá Muhammad-'Alí-i-Zunúzí, bijgenaamd Anís die zich eerder al aan de voeten van zijn Meester had geworpen en Hem had gesmeekt onder geen beding van Zijn zijde te worden weggezonden, ieder apart werden opgehangen. Het vuurpeloton stelde zich in drie rijen op, ieder bestaand uit tweehonderdvijftig man. Iedere rij opende om beurten het vuur, totdat het gehele detachement zijn kogels had afgeschoten. De rook uit de lopen van de zevenhonderdvijftig geweren was zo dicht, dat de hemel werd verduisterd. Zodra de rook was opgetrokken, aanschouwde de verstomde menigte van ongeveer tienduizend mensen, die zich op het dak van de kazerne hadden opgesteld alsook boven op de aangrenzende huizen, een toneel dat hun ogen nauwelijks konden geloven.
De Báb was uit het gezicht verdwenen. Alleen Zijn metgezel was er nog, levend en ongeschonden, staande naast de muur waaraan zij waren opgehangen. Alleen de touwen waaraan zij hadden gehangen, waren stuk geschoten. "De Siyyid-i-Báb is uit onze ogen verdwenen"! gilden de verbijsterde toeschouwers. Onmiddellijk begon men naarstig te zoeken. Men vond Hem ongedeerd en onverstoord in hetzelfde vertrek waarin Hij de nacht tevoren had vertoefd, terwijl Hij het onderbroken gesprek met Zijn amanuensis afmaakte. De woorden waarmee de door de voorzienigheid behouden Gevangene de farrásh-báshí bij zijn binnenkomst begroette waren, "Ik heb Mijn gesprek met Siyyid Husayn beëindigd; nu kunt gij uw plan verder uitvoeren". De farrásh-báshí herinnerde zich de boude uitspraak, die de Gevangene eerder die dag had gedaan, en was zo geschokt door deze adembenemende onthulling, dat hij ogenblikkelijk het toneel verliet en zijn functie neerlegde.
Sám Khán herinnerde zich eveneens met gevoelens van ontzag en verbazing de geruststellende woorden die de Báb tot hem had gesproken, gaf zijn mannen bevel de kazerne ogenblikkelijk te verlaten en zwoer toen hij het plein afliep dat hij zoiets nooit meer zou doen, ook al zou het hem zijn leven kosten. Áqá Ján-i-Khamsih, een kolonel van de lijfwacht gas zich vrijwillig op om zijn plaats in te nemen. Aan dezelfde muur en op dezelfde wijze werden de Báb en Zijn metgezel weer opgehangen, terwijl het nieuwe regiment aantrad en het vuur op hen opende. Deze keer echter werden hun lichamen met kogels doorzeefd en volledig stukgeschoten, maar niet hun gezichten die slechts heel licht werden beschadigd. Toen het regiment zich gereed maakte voor het vuren waren de laatste woorden van de Báb en de toekijkende menigte, "O eigenzinnig geslacht, als gij Mij had geloofd zou ieder van u het voorbeeld van deze jongeman die in rang boven de meesten van u staat, hebben gevolgd en zich bereidwillig hebben opgeofferd op Mijn pad. De dag zal komen dat gij Mij zult erkennen; op die dag zal Ik niet meer bij u zijn".
Dit was nog niet alles. Op het moment dat de schoten werden gelost, stak een uitzonderlijk hevige storm op en joeg over de stad. Van het middaguur tot aan de avond verduisterde een wervelwind van stof het licht van de zon en verblindde de ogen van de mensen. In Shíráz vond in 1268 n.H. een "aardbeving" plaats zoals in een belangrijk boek als de Openbaring van Johannes werd voorspeld, die de gehele stad in rep en roer bracht en enorm huishield onder de mensen, een verwoesting die nog werd verergerd door het uitbreken van cholera, hongersnood en andere rampen. In datzelfde jaar vonden tijdens een aardbeving niet minder dan tweehonderdvijftig man van het vuurpeloton dat het regiment van Sám Khán had vervangen tegelijk met hun officieren de dood, terwijl de vijfhonderd overigen als straf voor een muiterij drie jaar later hetzelfde lot ondergingen als zij de Báb hadden aangedaan. Om er zeker van te zijn dat geen van hen in leven was gebleven, werden zij met een tweede salvo doorzeefd, waarna hun lijken, met lansen en speren doorboord, aan de toekijkende bewoners van Tabríz werden getoond. De voornaamste aanstichter tot de dood van de Báb, de onverzoenlijke Amír-Nizám, kwam samen met zijn broer, zijn hoofdmedeplichtige, binnen twee jaar na die barbaarse daad om het leven.
Nog op de avond van de dag van de terechtstelling van de Báb, die viel op de 9e juli 1850 (28 Sha'bán 1266 n.H.) in het eenendertigste jaar van Zijn leven en het zevende van Zijn beleid, werden de verminkte lijken van de binnenplaats der kazerne overgebracht naar de kant van de gracht buiten de stadspoort.

Vier compagnieën, elk bestaande uit tien schildwachten, werd opgedragen ze om beurten te bewaken.

De volgende ochtend bezocht de Russische consul in Tabríz de plek en gaf de hem vergezellende kunstenaar opdracht een tekening te maken van de stoffelijke overblijfselen zoals ze daar langs de gracht lagen.

Midden in de nacht van de volgende dag slaagde een volgeling van de Báb, Hájí Sulaymán Khán er door de bemiddeling van een zekere Hájí Alláh-Yár in, de lijken naar een zijdefabriek over te brengen, die aan een van de gelovigen in Milán toebehoorde, en legde ze de volgende dag in een speciaal daarvoor gemaakte houten kist die hij later naar een veilige plaats overbracht.

Intussen verkondigden de mullás met veel ophef van de kansel dat in tegenstelling tot het heilige lichaam van de Onbevlekte Imám, dat voor roofdieren en kruipend gedierte zou worden gespaard, het lijk van deze man door wilde beesten was verslonden.

Zodra het nieuws van de overbrenging van de stoffelijke overblijfselen van de Báb en Zijn medeslachtoffer aan Bahá'u'lláh was doorgegeven, droeg Hij genoemde Sulaymán Khán op ze naar Tihrán te brengen, waar ze werden overgegeven aan de Imám-Zádih-Hasan, vanwaar ze weer naar verschillende andere plaatsen werden gebracht tot aan de tijd, dat ze, overeenkomstig de instructies van 'Abdu'l-Bahá, naar het Heilige Land werden vervoerd, waar ze voor altijd plechtig door hem werden ter ruste gelegd in een speciaal voor dat doel opgericht mausoleum op de helling van de berg Karmel.
Zo eindigde een leven dat het nageslacht zal erkennen als het punt, waar twee universele profetische tijdkringen samenvloeien: de cyclus van Adam die teruggaat tot het eerste gloren van de opgetekende religieuze wereldgeschiedenis, en de bahá'í cyclus die bestemd is zich voort te stuwen over een nog in de schoot der tijd liggende periode van niet minder dan vijfduizend eeuwen. De apotheose waarin dit leven zijn voleinding bereikte geeft, zoals reeds werd opgemerkt, de culminatie aan van de heldhaftigste fase van het heroïsche tijdperk van de Bahá'í Beschikking.
Het kan bovendien in geen ander licht worden gezien dan als het meest dramatische, het meest tragische gebeuren dat binnen de gehele duur van de eerste bahá'í eeuw bekend geworden is. In feite kan het met recht als ongeëvenaard worden uitgeroepen in de levenskronieken van alle Stichters der in de wereld bestaande religieuze stelsels.
Zo'n geweldig gebeuren kan nauwelijks nalaten een wijd verspreide en levendige belangstelling te wekken ook buiten de grenzen van het land waarin het zich afspeelde.

De getuigenis die is opgetekend door een christelijke, franse geleerde en regeringsambtenaar, die in Perzië had gewoond en zich vertrouwd had gemaakt met het leven en de leringen van de Báb, luidt, "Het is een van de prachtigste voorbeelden van moed die de wereld ter overdenking is gegeven, en het is ook een wonderbaarlijk bewijs van de liefde die onze held aan zijn landgenoten gaf.

Voor de mensheid heeft Hij Zijn lichaam en ziel gegeven; daarvoor heeft Hij ontberingen, beledigingen, beschimpingen en martelingen en tenslotte de marteldood ondergaan.

Hij heeft met zijn bloed het verdrag van universele broederschap bezegeld en net zoals Jezus heeft hij de komst van de heerschappij van eendracht, rechtvaardigheid en liefde tot de naaste met zijn leven betaald".

Nog een ander getuigenis uit de pen van dezelfde geleerde in een toelichting op de dingen die tijdens de marteldood van de Báb voorvielen is, "Een vreemde gebeurtenis, uniek in de annalen der mensheid".

De uitspraak van een bekende franse oriëntalist luidt, "Werkelijk een wonder".

Het oordeel van een beroemde Britse reiziger en schrijver luidt, "Een ware Godsmens".

Het huldeblijk dat Hem wordt gegeven door een bekende franse publicist is, "Het schoonste voortbrengsel van zijn land".

Het oordeel van een engelse godgeleerde van naam luidt, "De Jezus van deze tijd ... een profeet en meer dan een profeet".

De mogelijkheid die voor het Geloof dat de Báb had gevestigd wordt voorzien door de wijd en zijd vermaarde Oxford-geleerde, het toenmalige hoofd van Balliol College is, "De belangrijkste religieuze beweging sinds de stichting van het Christendom".
'Abdu'l-Bahá's schriftelijke verzekering luidt, "Vele mensen uit alle delen van de wereld reisden naar Perzië en begonnen met geheel hun hart de zaak te onderzoeken".

De tsaar van Rusland, zo meldt en eigentijdse kroniekschrijver, had zelfs vlak voor de marteldood van de Báb de Russische consul in Tabríz opdracht gegeven een volledig onderzoek te doen naar, en verslag uit te brengen over een dusdanig opzienbarende Beweging, een opdracht die met het oog op de executie van de Báb niet ten uitvoer kon worden gebracht.

Ook in de verafgelegen landen, zoals die van West-Europa, was een niet minder diepgaande interesse gewekt, die zich met grote snelheid verspreidde in literaire, artistieke, diplomatieke en intellectuele kringen.

De eerder genoemde franse publicist beweert, "Heel Europa was door medelijden en verontwaardiging bewogen ...

Onder de literatoren van mijn generatie was in het Parijs van 1890 de marteldood van de Báb nog net zo'n onderwerp van gesprek als het eerste nieuws over Zijn dood was geweest.

Wij schreven gedichten over Hem.

Sarah Bernhardt verzocht Catulle Mendès een toneelstuk met als onderwerp deze historische tragedie te schrijven".

Een Russische dichteres, lid van de filosofische, oosterse en bijbelse genootschappen van St.

Petersburg publiceerde in 1903 een drama dat tot titel had "de Báb ", welk stuk een jaar later werd gespeeld in een van de voornaamste schouwburgen van die stad en dat daarna in Londen publiciteit kreeg, in Parijs in het Frans werd vertaald en in het Duits door de dichter Fiedler, en vlak na de Russische revolutie in Leningrad opnieuw in het Volkstheater werd opgevoerd en kans zag de oprechte sympathie en belangstelling op te wekken van de beroemde Tolstoy, wiens loflied op het dichtwerk later in de Russische pers werd gepubliceerd.
Het is werkelijk niet overdreven te zeggen dat wij nergens in de gehele religieuze wereldliteratuur, met uitzondering van de Evangeliën, een verslag vinden betreffende de dood van een godsdienststichter, dat kan werden vergeleken met de marteldood van de Profeet van Shíráz.

Zo'n vreemd, zo'n onverklaarbaar wonder dat door ooggetuigen is bevestigd, door mensen van erkend niveau is aangetoond en zowel door de regering als door de onofficiële geschiedschrijvers onder het volk dat een niet aflatende vijandigheid tegen het Bábí Geloof had gezworen is erkend, moet wel worden beschouwd als de wonderbaarlijkste manifestatie van de unieke mogelijkheden waarmee een Beschikking, voorspeld door alle voorgaande Beschikkingen, was begiftigd.

Alleen het lijden van Jezus Christus en in feite Zijn gehele openbare beleidstijd biedt een overeenkomst met de zending en de dood van de Báb, een overeenkomst die aan geen enkele student in de wetenschap van de vergelijkende godsdiensten kan ontgaan.

In de jeugdigheid en zachtmoedigheid van de Onthuller van de Bábí Beschikking; in de uitzonderlijk korte duur en bewogenheid van Zijn optreden in het openbaar; in de dramatische snelheid waarmee dit zijn climax tegemoet ging; in de apostolische orde die Hij instelde en het primaat dat Hij overdroeg aan een van de leden ervan; in Zijn stoutmoedig wraken van de aloude conventies, riten en wetten die in het patroon van de religie waarin Hij zelf was grootgebracht waren verweven; in de rol die een officieel erkende en stevig verankerde religieuze hiërarchie speelde als voornaamste aanstichter van de smadelijke behandeling die Hij moest ondergaan; in de beledigingen waarmee men Hem overlaadde; in Zijn plotselinge arrestatie; in het verhoor waaraan Hij werd onderworpen; in de bespotting en de geseling die Hij had te verduren; in de beschimpingen die Hij zich door het publiek moest laten welgevallen; en tenslotte Zijn schandelijke ophanging voor de aanblik van een vijandiggezinde menigte - in al deze dingen kan men niet anders dan een opvallende gelijkenis zien met de belangrijke gebeurtenissen in de levensloop van Jezus Christus.
Men moet er echter wel aan denken dat de Báb, afgezien van het wonder dat bij Zijn terechtstelling gebeurde, niet zoals de Stichter van de christelijke religie, alleen moet worden gezien als de zelfstandige Auteur van een goddelijk geopenbaarde Beschikking, maar ook moet worden erkend als de Heraut van een nieuw tijdperk en de Inleider van een universele profetische tijdkring. Ook moet men het belangrijkste feit niet over het hoofd zien dat, waar de voornaamste tegenstanders van Jezus Christus gedurende Zijn leven de joodse rabbi's en hun helpers waren, de krachten die tegen de Báb werden samengespannen de gecombineerde burgerlijke en geestelijke machten van Perzië vertegenwoordigden, die vanaf het moment van Zijn verkondiging tot het uur van Zijn dood niet ophielden met vereende krachten en met alle hun ten dienste staande middelen tegen de verdedigers van Zijn Openbaring samen te zweren en haar leerstellingen te belasteren.
De Báb, door Bahá'u'lláh uitgeroepen als de "Kern der Kernen"' de "Zee der Zeeën"' het "Punt waaromheen de wezenlijkheid van de Profeten en Boodschappers wentelt"' "uit Wie God de kennis van alles wat was en zijn zal deed voortkomen"' Wiens "rang die van alle Profeten overtreft" en Wiens "Openbaring het bevattingsvermogen en begrip van alle uitverkorenen te boven gaat" had Zijn Boodschap gebracht en Zijn zending vervuld.

Hij Die volgens de woorden van 'Abdu'l-Bahá het "Ochtendgloren van de Waarheid" was en de "Voorbode van het grootste Licht", Wiens komst terzelfder tijd de beëindiging van de "profetische tijdkring" en de aanvang van de "cyclus van vervulling" aanduidde, had gelijktijdig door Zijn Openbaring de schaduw van de nacht die over Zijn land was gevallen verdreven en de op handen zijnde opkomst van die onvergelijkelijke Hemelbol, Wiens glans de gehele mensheid zou omgeven, aangekondigd.

Zoals Hij zelf bevestigde had Hij, "het eerste Punt waaruit alle geschapen dingen voortkomen", "een van de steunpilaren van het eerste Woord van God", de "mystieke Tempel", de "grote Verkondiging", de "vlam van dat bovenaardse Licht dat op Sinaï scheen", het "gedenken Gods", met betrekking tot Wie "een afzonderlijk Verbond is gesloten met iedere Profeet", door Zijn komst tegelijkertijd de beloften uit alle tijden vervuld en de vervulling van alle Openbaringen ingeluid.

Hij de "Qá'im" (Hij die verrijst), beloofd aan de Shi'ahs, de "Mihdi" (Hij die wordt geleid), verwacht door de Sunnís, de "wederkeer van Johannes de Doper", verbeid door de Christenen; de "Úshídar-Máh", genoemd in de geschriften van Zoroaster; de "wederkomst van Elia", verwacht door de Joden; Wiens Openbaring "de tekenen en voortekenen van alle Profeten" moest tonen; Die de "volmaaktheid van Mozes, de luister van Jezus en het geduld van Job moest manifesteren" was nu verschenen, had Zijn Zaak verkondigd, was genadeloos vervolgd en was op glorieuze wijze gestorven, was ten lange leste verschenen en de eerste van de twee "Boodschappers"

Wier verschijning in de Qur'án was voorzegd, was naar de aarde gezonden.

De eerste "bazuinstoot", bestemd om de aarde met vernietiging te treffen, en aangekondigd in het laatst genoemde Boek, had tenslotte weerklonken. "Het onvermijdelijke", de "catastrofe", de "wederopstanding", de "aardbeving van het laatste uur", voorspeld in datzelfde Boek, waren allemaal geschied.

De "duidelijke tekenen" waren "neergezonden" en de "geest" had "geademd" en "de sterren" waren "onzichtbaar gemaakt" en de "aarde" had "haar last afgeworpen" en het "paradijs" was "naderbij gebracht" en de "hel" was "in lichter laaie gezet" en het "boek" was "opgetekend" en de "brug" was "geslagen" en de "weegschaal" was "ingesteld" en de "bergen tot stof uiteengevallen".

De "reiniging van het Heiligdom", geprofeteerd door Daniël en bevestigd door Jezus Christus in Zijn verwijzing naar de "gruwel die verwoesting brengt" was volbracht.

De "dag die duizend jaar zal duren" voorzegd door de Apostel van God in Zijn Boek, was geëindigd. "De tweeënveertig maanden" gedurende welke de "heilige Stad", naar de voorspelling van Johannes, onder de voet zou worden gelopen, waren verstreken.

De "tijd van het einde" was ingeluid en de eerste van de "twee getuigen", in Wie "na drie dagen en een halve de levensgeest uit God" zou invaren, was verschenen en was "ten hemel opgestegen op een wolk".

De "resterende vijfentwintig letters die nog geopenbaard moesten worden" volgend de islamitische traditie van de "zevenentwintig" waaruit kennis moet bestaan, waren geopenbaard.

Het "mannelijke Kind", genoemd in de Openbaring van Johannes, bestemd om "alle volkeren met een ijzeren staf te hoeden" had met Zijn komst de scheppende krachten vrijgemaakt die, versterkt door de uitstortingen van een snel daarop volgende en oneindig machtiger Openbaring, die langzamerhand het gehele menselijke ras met het vermogen moest doordringen de organische eenmaking tot stand te brengen, tot volwassenheid te komen en daardoor de laatste fase in de eeuwenlange evolutie te bereiken.

Het tot de "heerscharen van Koningen en zoons van koningen" gerichte klaroengeschal, dat het begin aangaf van een proces dat versneld door Bahá'u'lláh's latere waarschuwingen tot de gehele schare monarchen in oost en west, en zo'n wijdverspreide omwenteling in het lot van het koningschap zou teweeg brengen, was in de Qayyumú'l-Asmá' aangeheven.

De "Orde", waarvan de Beloofde in de Kitáb-i-Aqdas de grondslag zou leggen en waarvan het Middelpunt van het Verbond in zijn Testament de hoofdlijnen zou uitstippelen, en waarvan al zijn volgelingen nu de bestuurlijke opbouw aan het optrekken zijn, was met stelligheid in de Perzische Bayán aangekondigd.

De wetten die aan de ene kant waren ingesteld om met één slag de voorrechten, ceremonieën, de verordeningen en instellingen van een verouderde Beschikking af te schaffen, en aan de andere kant de kloof te overbruggen tussen een uit de tijd geraakt systeem en de instellingen van een wereldomvattende Orde die bestemd waren dit te vervangen, waren duidelijk geformuleerd en verkondigd.

Het Verbond dat, ondanks de opzettelijke aanslagen die er tegen werden gericht, er in slaagde - in tegenstelling tot alle voorgaande Beschikkingen - de zuiverheid van het Geloof van zijn geestelijke Vader te bewaren en de weg te banen voor de komst van hem die er het middelpunt en doel van zou worden, was stevig en onherroepelijk gevestigd.

Het licht dat, door achtereenvolgende perioden heen, zich geleidelijk zou verspreiden vanuit zijn bakermat tot Vancouver in het westen en tot de Chinese Zee in het oosten, en haar glans zou uitstralen tot IJsland in het noorden en tot de Tasman Zee in het zuiden, was doorgebroken.

De duistere machten, eerst nog beperkt tot de verenigde vijandschap der burgerlijke en geestelijke machten van Shí'ah Perzië, in een later stadium kracht winnend door de erkende en voortdurende oppositie van de kalief van de Islam en de Sunní hiërarchie in Turkije, en bestemd het hoogtepunt te bereiken in de hevige tegenstand van de geestelijke orden van andere en nog machtiger religieuze stelsels, hadden hun eerste aanval ingezet.

De kern van de goddelijk beschikte, wereldomvattende gemeenschap - een gemeenschap waarvan de jeugdige kracht reeds de kluisters van de Shí'ah orthodoxie had gestaakt en die met iedere uitbreiding van de kring van haar aanhangers een wijdere en nog betekenisvollere erkenning zocht en verkreeg van haar aanspraak de wereldreligie van de toekomst te zijn - was nu gevormd en ging langzaam een vaste vorm aannemen.

En tenslotte had het zaad, door de Hand van Almacht begiftigd met onmetelijke mogelijkheden, hoewel ruw vertrapt en naar het scheen van de aardbodem verdreven, juist door dit proces de kans gekregen te ontkiemen en opnieuw tevoorschijn te komen in de vorm van een nog machtiger Openbaring - een Openbaring die bestemd was in een later tijdperk tot volle bloei te geraken in de voorspoedig groeiende instellingen van een wereldomvattend Bestuursstelsel en in de op komst zijnde Gouden Eeuw te rijpen tot machtige werkgemeenschappen die in overeenstemming met de grondbeginselen van een wereldverenigende, wereldverlossende Orde functioneren.



HOOFDSTUK V

De aanslag op het leven van de Sjah en de gevolgen daarvan

Het Geloof, waardoor een heel volk tot in zijn diepste diepten werd beroerd, terwille waarvan duizenden dierbare en heldhaftige zielen waren opgeofferd en op welks altaar de geestelijke Vader Zijn leven had gegeven, werd nu onderworpen aan de spanningen en de druk van nog een uitzonderlijk hevige crisis met verreikende consequenties.

Het was een van die periodieke crises, die in het verloop van een hele eeuw de glans van het Geloof voor een ogenblik vermocht te verduisteren en bijna de opbouw van zijn vitale instellingen zou breken.

Telkens weer plotseling, meestal onverwacht, schijnbaar fataal voor zowel de geest als het bestaan van het Geloof, zijn deze onvermijdelijke manifestaties van de geheimzinnige ontwikkeling van een wereldreligie, zo vol intens leven, uitdagend in haar uitspraken, revolutionair in haar leerstellingen en worstelend tegen een overstelpende overmacht, òf van buitenaf bespoedigd door de boosaardigheid van haar erkende tegenstanders òf van binnenuit uitgelokt door het onverstand van haar vrienden, de afvalligheid van haar aanhangers of de trouweloosheid van enkele hooggeplaatste vrienden en familieleden van haar stichters.

Hoezeer ook het merendeel van haar loyale aanhangers erdoor in de war werd gebracht, hoe vaak het ook door haar tegenstanders openlijk werd belasterd van symptomen van verval en naderende ontbinding, hebben, wanneer wij er nu op terugzien, deze door hen toegegeven tegenslagen en nederlagen waaronder men steeds weer zo zeer te lijden had, haar opmars niet kunnen stuiten of haar eenheid kunnen aantasten.

De tol die ze eiste is werkelijk heel groot geweest, de tragedies die ze verwekten zijn niet in woorden uit te drukken en de consternatie die ze uitlokten waren algemeen verbreid en hebben een tijdlang verlammend gewerkt.

Toch kan elk van deze gebeurtenissen, gezien in het juiste perspectief, met recht een vermomde zege worden genoemd, hetgeen een wonderbaarlijk middel verstrekte voor de vrijmaking van een nieuwe uitstorting van hemelse kracht, een wonderlijke ontsnapping aan dreigend en nog vreselijker onheil, een werktuig voor de vervulling van eeuwenoude profetieën en voor het zuiveren van, en nieuw leven geven aan de gemeenschap, een stoot tot verruiming van haar grenzen en tot vergroting van haar invloed, en een overtuigend bewijs van de onverwoestbaarheid van haar samenbindende kracht.

Soms heeft op het toppunt van de crisis zelf, vaker nog wanneer de crisis voorbij was, de betekenis van deze beproevingen zich voor het menselijk oog ontvouwd en is de noodzaak van deze ervaringen wijd en zijd en zonder enige twijfel zowel aan vriend als vijand aangetoond.

Zelden, of waarschijnlijk nooit, is het mysterie schuilend achter deze veelbetekenende, van God gezonden omwentelingen verborgen gebleven, of de diepere strekking en bedoeling van hun gebeuren aan de menselijke waarneming ontsnapt.
Het Geloof van de Báb stond nu, nog in de eerste fase van zijn jong bestaan, op het punt zo'n zware vuurproef te ondergaan. Belasterd en vervolgd vanaf het moment dat het was geboren, in zijn eerste dagen reeds beroofd van de ondersteunende kracht van de meerderheid van zijn leidende aanhangers, verdoofd door het tragische en plotselinge heengaan van zijn Stichter, wankelend onder de wrede slagen die het achtereenvolgens in Mázindarán, Tihrán, Nayríz en Zanján had ondergaan, stond een zwaar vervolgd Geloof op het punt door een schaamteloze daad van een fanatieke en onverantwoordelijke Bábí te worden blootgesteld aan een vernedering, zoals het nog niet eerder had beleefd. Aan de beproevingen die het reeds had ondergaan, werd nu de drukkende last van een nieuwe ramp toegevoegd, die ongehoord zwaar was en onmiddellijke en desastreuze gevolgen had.
Geobsedeerd door de bittere tragedie van de marteldood van zijn geliefde Meester, gedreven door een razende wanhoop om deze afzichtelijke daad te wreken en in de overtuiging, dat de bewerker en aanstichter van deze misdaad niemand anders kon zijn dan de Sjah zelf, ging een zekere Sádiq-i-Tabrízí, een confiseursbediende in Tihrán op een dag in augustus (15 augustus 1852) samen met zijn medeplichtige, net zo'n onbekende jongeling als hijzelf, genaamd Fathu'lláh-i-Qumí, op weg naar Níyávarán, waar het keizerlijke leger een kamp had opgeslagen en waar ook de vorst verblijf hield, en vuurde daar, staande aan de kant van de weg en zich de schijn gevend een onschuldige toeschouwer te zijn, een lading hagel uit zijn pistool op de Sjah af, nadat deze te paard de paleistuin was uitgereden voor zijn ochtendrit. Het wapen dat de aanvaller gebruikte, bewees zonder de minste twijfel de dwaasheid van deze zwakzinnige jongen en toonde duidelijk aan, dat niemand met gezond verstand ooit een degelijke zinloze daad kon hebben beraamd.
Heel Níyávarán, waar het keizerlijke hof en de troepen zich hadden verzameld, was als gevolg van deze aanslag het toneel van een onvoorstelbaar tumult. De ministers van staat, met Mírzá Áqá Khán-i-Núrí, de I'timádu'd-Dawlih, de opvolger van de Amír-Nizám, aan het hoofd, schoten vol afgrijzen de gewonde vorst te hulp. Het geschal van de treompetten, het roffelen van de trommels en het schrille pijpen van de fluiten riepen de legeronderdelen van Zijne Keizerlijke Majesteit van alle kanten op. De leden van het gevolg van de Sjah, sommigen te paard, anderen te voet, stroomden de paleistuin binnen. Er ontstond een hels lawaai, waarin iedereen bevelen gaf, niemand luisterde, niemand gehoorzaamde en niemand iets verstond. Ardishír Mírzá, de gouverneur van Tihrán, die inmiddels reeds zijn troepen had opgedragen in de verlaten straten van de hoofdstad te patrouilleren, sloot de poorten van de citadel alsook van de stad, bemande zijn batterijen en stuurde in koortsachtige haast een koerier weg om bevestiging te krijgen van de wilde geruchten die onder de bevolking de ronde deden, en om speciale intructies te vragen.
Nauwelijks was deze aanslag gepleegd of de schaduw ervan viel over de gehele Bábí gemeenschap.

Een storm van publieke verontwaardiging, afschuw en wrok, nog aangewakkerd door de onverzoenlijke haat van de moeder van de jonge vorst, joeg over het volk, waardoor iedere mogelijkheid tot zelfs het meest elementaire onderzoek naar de redenen voor, en de aanstichters van de aanslag terzijde werd geschoven.

Een teken, een gefluister was voldoende om een onschuldige te verdenken en de meest abominabele kwellingen op hem bot te vieren.

Een leger van vijanden - geestelijken, regeringsambtenaren en burgers, verenigd in meedogenloze haat en uitziend naar een gelegenheid om een gevreesde tegenstander in diskrediet te brengen en te vernietigen - was ten langen leste het voorwendsel in handen gegeven, waarnaar het verlangend had uitgezien.

Nu kon het zijn boosaardige plan volvoeren.

Ofschoon het Geloof vanaf het begin iedere bedoeling om zich de rechten en voorrechten van de staat wederrechtelijk toe te eigenen had afgewezen; ofschoon zijn vertegenwoordigers en discipelen angstvallig iedere handeling hadden vermeden, die de geringste argwaan van een verlangen een heilige oorlog te ontketenen zou kunnen opwekken, of een agressieve houding aan de dag te leggen, bleken toch zijn vijanden, opzettelijk de talrijke bewijzen negerend van de onmiskenbare zelfbeheersing betoond door de volgelingen van een vervolgde religie, in staat hun gruwelijkheden toe te brengen die net zo barbaars als die welke altijd verbonden zullen blijven met de bloedige episode van Mázindarán, Nayríz en Zanján.

Tot welke afgrond van schande en wreedheid zou die vijand zich niet willen verlagen nu er zo'n verraderlijke, onbezonnen daad was gepleegd?

Wat voor beschuldigingen zou hij hun niet voor de voeten durven werpen en welke behandeling zou hij niet toepassen op hen die, hoe ongerechtvaardigd ook, in verband gebracht konden worden met zo'n schandelijke misdaad tegen iemand die in zijn persoon de hoofdmagistratuur van het rijk en het beheerderschap van de Verborgen Imám verenigde?
Het schrikbewind dat nu volgde, ging iedere beschrijving te boven.

De wraakzucht die de aanstichters van deze verschrikkingen hadden ontketend, leek onverzadigbaar.

De terugslag ervan bereikte zelfs de Europese pers die het optreden van de bloeddorstige deelnemers brandmerkte als een schanddaad.

De grootvizier die de kans op bloedige wraakneming wenste te beperken, verdeelde de uitvoering van de executie van de ter dood veroordeelden onder de prinsen en adellijke lieden, zijn voornaamste medeministers, de generaals en officieren van het hof, de vertegenwoordigers uit de priester- en koopmansklassen, de artillerie en de infanterie.

Zelfs de Sjah kreef een slachtoffer toegewezen, hoewel hij, om de eer van de kroon te redden, zijn opperhofstalmeester opdroeg het dodelijke schot in zijn plaats af te vuren.

Ardish'ír Mírzá zette op zijn beurt posten bij de poorten van de stad en gaf de wachten opdracht alle gezichten van hen die probeerden haar te verlaten, goed in zich op te nemen.

Hij ontbood de kalantar, de dárúghih en de khudás bij zich en droeg hen op, iedereen die men ervan verdacht een Bábí te zijn, in hechtenis te nemen.

Een jongeling, 'Abbás genaamd, een vroegere bediende van een bekende aanhanger van het Geloof, werd onder bedreiging van onmenselijke kwellingen gedwongen door de straten van Tihrán te lopen en iedereen die hij als een Bábí herkende, aan te wijzen.

Hij werd zelfs gedwongen een ieder aan te brengen van wie hij dacht dat hij bereid en in staat zou zijn een groot bedrag aan steekpenningen te betalen om zich van zijn vrijheid te verzekeren.
De eerste die op die rampdag ten offer viel, was de ongelukkige Sádiq, die op het moment van de aanslag ter plaatse werd neergeslagen.

Zijn lijk werd aan de staart van een muilezel gebonden en helemaal naar Tihrán gesleept, waar het in twee helften werd gehouwen, die beide voor de ogen van het publiek werden opgehangen en tentoongesteld, terwijl de inwoners van die stad door de autoriteiten werden uitgenodigd op de stadswallen te klimmen om van daar af het verminkte lijk te aanschouwen.

Zijn medeplichtige werd gesmolten lood door het keelgat gegoten, nadat hij was gefolterd met het aandraaien van witgloeiende nijptangen en schroeven, die hem de ledematen van het lijf rukten.

Een van zijn kameraden, Hájí Qásim, werden de kleren van het lijf gescheurd, werden brandende kaarsen in de gaten gestoken, die men in zijn vlees had geboord en zo moest hij heen en weer lopen voor de schreeuwende menigte die hem vervloekte.

Anderen werden de ogen uitgestoken of werden in tweeën gezaagd, gewurgd, uit de loop van een kanon geschoten, in stukken gehakt, uit elkaar gehouwen met bijlen en knotsen, beslagen met hoefijzers, met de bajonet doorstoken en gestenigd.

Folteraars staken elkaar de loef af in alle toonaarden van onmenselijkheid, terwijl het gepeupel, aan wie de lijken van de ongelukkige slachtoffers werden uitgeleverd, zich op hun prooi wierpen en de lijken zo verminkten dat van hun oorspronkelijke vorm niets meer overbleef.

De beulen die toch wel gewend waren aan hun afzichtelijke taak, verbaasden zich over de duivelse wreedheid van het gepeupel.

Men zag vrouwen en kinderen, die door hun beulen door de straten werden geleid, het vlees in flarden, met brandende kaarsen in hun wonden, terwijl zij met heldere stem ten aanhoren van de zwijgende toeschouwers zongen, "Waarlijk, wij komen van God en tot Hem zullen wij wederkeren!"

Wanneer er enkele kinderen onderweg stieven, smeten de folteraars hun lijken voor de voeten van hun vaders en zusters, die met opgeheven hoofd over hen heen lopend hen met geen tweede blik verwaardigden.

Volgens de getuigenis van een bekende franse schrijver was er een vader die, liever dan zijn geloof af te zweren, eigenhandig en liggend op de grond de keel van zijn twee reeds met bloed overdekte zoons doorsneed, waarbij de oudste van de twee, een knaap van veertien, nadrukkelijk zijn recht van de oudste opeiste en erop stond als eerste zijn leven te mogen geven.
Een oostenrijkse officier, kapitein von Goumoens, in die tijd in dienst van de Sjah, was, zoals uit betrouwbare bron is komen vast te staan, zo met afschuw vervuld door de wreedheden die hij gedwongen was te aanschouwen, dat hij zijn ontslag indiende.

De getuigenis van de kapitein in een brief die hij twee weken na de genoemde aanslag schreef en die werd gepubliceerd in "Soldatenfreund" luidt, "Volg mij, mijn vriend, u die er aanspraak op maakt een hart en een Europese ethiek te hebben, volg mij naar de ongelukkigen die, met uitgestoken ogen, ter plaatse van deze wandaad hun eigen afgesneden oren droog moesten opeten; of wier tanden met onmenselijk geweld door de beulen werden uitgetrokken; of wier blote schedels gewoon werden vermorzeld door hamerslagen; of waar de bazaar werd verlicht door de brandende lampepitten, die het volk de ongelukkige slachtoffers links en rechts in diepe gaten in hun borst en schouders aanbracht.

Ik zag enkelen van hen die, voorafgegaan door een militaire kapel, in ketenen door de bazaar werden gesleept bij wie de pit zo diep in het vlees was gebrand, dat het vet in de wonden flakkerdezoals bij een net gedoofde lamp.

Het gebeurt niet zelden dat de oosterling met zijn onuitputtelijke vindingrijkheid nieuwe kwellingen bedenkt.

Zij scheuren de Bá'bí het vel van de voetzolen, drenken de wonden in kokende olie, beslaan de voeten als de hoeven van een paard en dwingen dan het slachtoffer harder te lopen.

Er ontsnapt geen geluid aan de borst van het slachtoffer; de foltering wordt in somber stilzwijgen met het verdoofde gevoel van de fananticus verduurd; nu moet hij rennen; het lichaam kan niet verdragen, wat de ziel kan verduren; hij valt.

Geef hem de genadeslag! verlos hem van zijn pijnen!

Neen!

De beul slaat met zijn zweep en - ik ben er zelf getuige van geweest - het ongelukkige slachtoffer van honderdvoudige folteringen rent!

Dit is het begin van het einde.

En wat het einde zelf betreft, zij hangen de verschroeide en doorboorde lijken aan handen en voeten, met het hoofd naar beneden, aan een boom en nu mag iedere Pers naar hartelust zijn scherpschutterstalent van een bepaalde, maar niet te geringe afstand beproeven op het edele wild, dat tot zijn beschikking staat.

Ik zag lijken die door wel honderdvijftig kogels uiteengereten waren".

En hij vervolgt,"Wanneer ik overlees wat ik heb geschreven, komt de gedachte bij mij op dat zij, die bij u in ons geliefd Oostenrijk zijn, de volle waarheid van het verhaal in twijfel kunnen trekken en mij van overdrijving kunnen betichten.

Ik wou bij God dat ik dit niet had behoeven te zien.

Maar door de plichten van mijn beroep was ik ongelukkigerwijs vaak, veel te vaak, getuige van deze gruwelen.

Op het ogenblik ga ik mijn huis niet meer uit om niet weer de kans te lopen nieuwe gruweltaferelen te moeten aanschouwen...Daar mijn gehele wezen in opstand komt tegen zulke schanddaden...wil ik mijn betrekkingen met het toneel van dergelijke wantoestanden niet langer voortzetten".

Het valt niet te verwonderen dat een zo wereldberoemde man als Renan in zijn boek "Les Apôtres"de afschuwelijke slachtpartij die tijdens dat grote bloedbad in Tihrán in een enkele dag werd bedreven, heeft gekenmerkt als "een dag, die waarschijnlijk zijn weerga in de wereldgeschiedenis niet heeft"!
De hand die was opgeheven om een harde klap uit te delen aan de aanhangers van een zwaarbeproefd Geloof, beperkte zich niet tot de mindere man onder de vervolgde discipelen van de Báb. Ze werd ook met even grote woede en beslistheid opgeheven tegen, en sloeg even hard neer op de paar overgebleven leiders die de windvlagen van tegenspoed hadden overleefd, die reeds zo'n enorm aantal aanhangers van het Geloof hadden geveld. Táhirih, de onstervelijke heldin die reeds onvergankelijke luister had geworpen zowel over haar geslacht als over de Zaak die zij had omhelsd, werd meegesleurd en tenslotte verzwolgen door de razende storm. Siyyid Husayn, de secretaris van de Báb, Zijn metgezel in ballingschap, de vertrouwde bewaarder van Zijn laatste wensen en de getuige van de wonderen gepaard gaande met Zijn marteldood, werd ook het slachtoffer van de woedende storm. Men had zelfs de schaamteloosheid de hand te heffen tegen de hoogverheven figuur van Bahá'u'lláh. Maar ofschoon men hem greep, lukte het niet Hem neer te slaan. Zijn leven werd in gevaar gebracht, er werden onuitwisbare stempels van een genadeloze wreedheid op Zijn lichaam gedrukt, maar men was niet bij machte een levensloop af te snijden, die bestemd was niet alleen het vuur brandende te houden, dat de geest van de Báb had ontstoken, maar een brand te veroorzaken, die tegelijk de heerlijkheid van Zijn Openbaring zou vervullen en in glans overtreffen.
Gedurende deze donkere en smartelijke dagen, toen de Báb niet meer was, toen de hemellichten die aan het firmament van Zijn Geloof hadden geschitterd stuk voor stuk waren uitgedoofd, toen Zijn door Hem tijdelijk aangewezen plaatsvervanger, een "verbijsterde vluchteling, vermomd als derwisj, met kashkúl (bedelnap) in de hand"door de bergen en vlakten in de omgeving van Rasht zwierf, scheen Bahá'u'lláh op grond van wat Hij had verricht in de ogen van een waakzame vijand de meest geduchte tegenstander en de enige hoop van een nog steeds niet uitgeroeide ketterij.

Zijn arrestatie en dood werden nu dringend noodzakelijk.

Hij was het Die, nauwelijks drie maanden nadat het Geloof was ontstaan, uit handen van de koerier van de Báb, Mullá Husayn, de rol ontving, die Hem de eerste tijdingen bracht van een nieuw verkondigde Openbaring, Die onmiddellijk haar echtheid aanvaardde en zich inzette om voor haar Zaak op te komen.

De eerste schreden van deze afgezant richtten zich naar Zijn geboortestad en woonplaats als de stad die "een Mysterie binnen haar poorten" bewaarde "van zo allesovertreffende heiligheid dat Hijáz noch Shíráz die ooit heeft kunnen evenaren".

Mullá Husayns verslag over het contact dat op die manier tot stand was gebracht, was door de Báb met zo'n uitbundige vreugde ontvangen en had Hem zo gerustgesteld, dat Hij besloot nu eindelijk Zijn voorgenomen pelgrimstocht naar Mekka en Medina te ondernemen.

Alleen Bahá'u''lláh was het onderwerp en het middelpunt van de verborgen toespelingen, de geestdriftige lofprijzingen, de vurige gebeden, de blijde aankondigingen en de vreselijke waarschuwingen die zijn opgetekend zowel in de Qayyúmu'l-Asmá' als in de Bayán, bestemd om respectievelijk de eerste en de laatste schriftelijke getuigenis te zijn van de heerlijkheid, waarmede God Hem spoedig zou bekleden.

Door Bahá'u'lláh's briefwisseling met de geestelijke Vader van het nieuw gestichte Geloof en Zijn nauwe betrekkingen met Zijn meest vooraanstaande discipelen zoals Vahíd, Hujjat, Quddús, Mullá Husayn en Táhirih, was Hij in staat de groei ervan te bevorderen, de grondbeginselen toe te lichten, de ethische grondslagen te versterken, in de dringendste behoeften te voorzien, enige zeer dreigende gevaren af te wenden en metterdaad aan de opkomst en consolidatie mee te werken.

Op Bahá'u'lláh, "het enige Voorwerp van onze aanbidding en liefde", zinspeelde de Profeet-pelgrim bij Zijn terugkeer naar Búshihr, toen Hij Quddús heenzond en hem de tweeledige vreugde aankondigde: dat hij in de tegenwoordigheid van hun Geliefde zou komen en de beker van martelaarschap zou drinken.

Bahá'u'lláh was Degene Die, op het hoogtepunt van Zijn leven, iedere gedachte aan aardse roem, rijkdom en aanzien terzijde schuivend, onbevreesd voor gevaar en de smaad van Zijn kaste riskerend, opstond om zich, eerst in Tihrán en later op Zijn geboortegrond in Mázindarán, te vereenzelvigen met de zaak van een duistere en verboden sekte; voor die zaak een groot aantal ambtenaren en notabelen uit Núr wist te winnen, waaronder Zijn eigen kennissen en familieleden; onbevreesd en overtuigend de waarheid ervan aan de discipelen van de vermaarde Mullá Muhammad uiteenzette; onder zijn banier de aangestelde vertegenwoordigers van de mujtahid schaarde; zich tengevolge van deze daad verzekerde van de onvoorwaardelijke loyaliteit van een aanzienlijk aantal geestelijke hoogwaardigheidsbekleders, regeringambtenaren, boeren en kooplieden; en er in slaagde in de loop van een gedenkwaardige ondervraging de mujtahid zelf uit te dagen.

Alleen aan de kracht van de schriftelijke boodschap, die Hij aan Mullá Muhammad Mihdíy-i-Kandí had toevertrouwd en die aan de Báb was overhandigd toen Die zich in de omgeving van Kulayn bevond, was het toe te schrijven, dat de teleurgestelde Gevangene zich in het uur van onzekerheid en spanning kon bevrijden van de folterende smart die hem sinds Zijn arrestatie in Shíráz had bevangen.

Alleen terwille van Táhirih en haar gevangen genomen metgezellen onderwierp Bahá'u'lláh zich vrijwillig aan een vernederende opsluiting van enige dagen - de eerste die men Hem liet ondergaan - in het huis van een van de kad-khudás in Tihrán.

Aan Zijn beleid, vooruitziende blik en kennis van zaken moet haar succesvolle ontsnapping uit Qasvín worden toegeschreven, evenals haar bevrijding uit de handen van haar tegenstanders, haar veilige aankomst in Zijn huis en haar daaropvolgende vertrek naar een veilige plaats in de buurt van de hoofdstad, vanwaar zij verder reisde naar Khurásán.

Bij Bahá'u'lláh werd Mullá Husayn heimelijk binnengeleid bij zijn aankomst in Tihrán die daarop, na het onderhoud, naar Ádhirbáyján reisde voor zijn bezoek aan de Báb Die toen was opgesloten in het fort Máh-Kú.

Bahá'u'lláh was Degene Die, onopvallend en feilloos, de gang van zaken op de conferentie van Badasht leidde; Die Quddús, Táhirih en de eenentachtig discipelen die daar voor die gelegenheid waren samengekomen als Zijn gasten ontving; Die iedere dag een Tafel openbaarde en aan ieder van de deelnemers een nieuwe naam verleende; Die zonder bijstand aan de aanval van een menigte van ruim vijfhonderd dorpelingen in Níyálá het hoofd bood; Die erin slaagde een deel van de bezittingen die de vijand had geplunderd, terug te krijgen en Die de bescherming en veiligheid van de voortdurend bedreigde en belasterde Táhirih verzekerde.

De gramschap die Muhammad Sháh tegen Hem koesterde, werd aangewakkerd, en deze zag zich als gevolg van de voortdurende protesten van onruststokers tenslotte genoodzaakt Zijn arrestatie te bevelen en Hem naar de hoofdstad te ontbieden - een oproep die niet ten uitvoer kon worden gebracht door de plotselinge dood van de vorst.

Aan Bahá'u'lláh's raadgevingen en vermaningen, gericht tot de bezetters van Shaykh Tabarsí, die Hem met zoveel eerbied en liefde hadden verwelkomd tijdens Zijn bezoek aan dat Fort, moet in niet geringe mate de geestkracht worden toegeschreven, die de heldhaftige verdedigers ervan aan de dag legden, terwijl zij aan Zijn uitdrukkelijke instructies de wonderbaarlijke bevrijding van Quddús dankten en zijn daaruit voortvloeiende aansluiting bij hen tijdens de veelbewogen wapenfeiten die het oproer in Mázindarán onvergetelijk hebben gemaakt.

Terwille van deze zelfde verdedigers bij wie Hij van plan was zich te voegen, onderging Bahá'u'lláh Zijn tweede gevangenneming, deze keer in de masjid van Ámul, waarheen Hij werd gevoerd onder het geschreeuw van zeker vierduizend toeschouwers; terwille van hen werd Hij in de namáz-khánih van die stad met de bastonnade gestraft tot Zijn voeten bloedden, en later opgesloten in de particuliere residentie van de gouverneur; terwille van hen werd Hij door de leidende mullá scherp veroordeeld en door de volksmenigte beledigd, die Hem, bij een belegering van de residentie van de goeverneur, met stenen bekogelde en Hem de smerigste scheldwoorden naar het hoofd wierp.

Op Bahá'u'lláh alleende zinspeelde Quddús toen hij bij zijn aankomst in het Fort Shaykh Tabarsí van zijn paard was gestegen en, tegen de tombe leunend, het profetische vers uitsprak:"De Baqíyyatu'lláh (het Relict van God) zal het beste voor u zijn indien gij behoort tot hen die geloven".

Alleen Hij was het Onderwerp van die buitengewone lofspraak, die meesterlijke uitleg van de Sád van Samad, die in dat Fort door genoemde jonge held onder de meest benauwende omstandigheden ten dele op schrift werd gesteld en die in omvang zesmaal de inhoud van de Qur'án omvatte.

Op de datum van Zijn op handen zijnde Openbaring nu zinspeelde de Lawh-i-Hurúfat, door de Báb in Chihríq in verborgen termen ter ere van Dayyán geopenbaard, waarin het mysterie van de "Mustagháth" werd opgehelderd.

Teneinde tot Bahá'u'lláh toegang te kunnen krijgen werd door niemand minder dan de Báb zelf met nadruk de aandacht van een andere discipel.

Mullá Baqir, een van de Letters van de Levende, op Hem gericht.

Uitsluitend aan Zijn zorgen werden de documenten van de Báb, Zijn pennendoos, Zijn zegels en agaten ringen, tezamen met een rol, waarop Hij in de vorm van een pentagram niet minder dan driehonderdzestig afleidingen van het woord Bahá had geschreven, toevertrouwd, overeenkomstig de instructies die Hij zelf, voorafgaande aan Zijn vertrek uit Chihríq had gegeven.

Slechts aan Bahá'u'lláh's initiatief en in stipte overeenstemming met Zijn instructies was het te danken dat de kostbare stoffelijke resten van de Báb veilig van Tabríz naar de hoofdstad werden overgebracht en daar werden verborgen, en onder de uiterste geheimhouding en zorg werden bewaard gedurende de woelige jaren die op Zijn marteldood volgden.

En tenslotte was Hij het, Die in de dagen, voorafgaande aan de aanslag op het leven van de Sjah, als werktuig diende om gedurende Zijn verblijf in Karbilá, met hetzelfde enthousiasme en kennis van zaken, die Zijn vroegere pogingen in Mázindarán hadden gekenmerkt, de leringen van Zijn gestorven Leider te verspreiden, de belangen van Zijn Geloof veilig te stellen, de geloofsijver van de zwaarbeproefde volgelingen te doen herleven en de krachten van de her- en derwaarts verspreide en verwarde aanhangers weer samen te bundelen.
Iemand met zo'n lijst van successen op Zijn naam kon niet, en zou ook niet ontsnappen aan het speurend oog en de woede van een waakzame en op alles voorbereide vijand.

Vanaf het allereerste begin vol vuur en met onbedwingbaar enthousiasme voor de Zaak die Hij had omhelsd; opvallend onbevreesd in Zijn verdediging van de rechten van de vertrapten; in de volle bloei van Zijn leven; uitzonderlijk begaafd, ongeëvenaard welsprekend; begiftigd met onuitputtelijke energie en een scherp oordeel; in het bezit van rijkdommen en in hoge mate het aanzien, de macht en het gezag genietend, die behoren bij een benijdenswaardig hoge en adellijke positie en toch alle aardse pracht en praal, beloningen, ijdelheden en bezittingen versmadend; aan de ene kant door Zijn geregelde correspondentie nauw verbonden met de geestelijke Vader van het Geloof, waarvan Hij de verdediging op Zich had genomen, en aan de andere kant van zeer nabij op de hoogte van de hoop en vrees, de plannen en activiteiten van zijn leidende woordvoerders; het ene ogenblik openlijk naar voren tredend en een positie op zich nemend van erkend leiderschap in de voorste linies van de krachten die voor de erkenning van dat Geloof streden, en het andere ogenblik zich bewust met de grootste tact terugtrekkend om op die manier met groter effect een lastige of gevaarlijke situatie te redden; te allen tijde op Zijn hoede, paraat en onvermoeibaar in Zijn pogingen de zuiverheid van het Geloof te bewaren, zijn problemen op te lossen, zijn zaak te verdedigen, zijn volgelingen aan te vuren en de tegenpartij in verwarring te brengen; met al deze eigenschappen en hoedanigheden betrad Bahá'u'lláh tenslotte in dit hoogst kritieke uur van de geschiedenis het toneel waarop Hij voorbestemd was niet minder dan veertig jaar een rol te spelen, die in zijn majesteit, bezieling en glans door geen van de grote Stichters van de historische religies inde wereld wordt geëvenaard.
Deze reeds zo opvallende en torenhoog verheven figuur had door de tegen Hem gerichte aanklachten de gramschap van Muhammad Sháh opgewekt die, nadat hem ter ore was gekomen wat er in Badasht was voorgevallen, in een aantal farmáns gericht tot de kháns van Mázindarán, Zijn arrestatie gelastte en uitdrukking gaf aan zijn besluit Hem ter dood te brengen.

Hájí Mírzá Áqásí die vroeger al gekant was tegen de Vazír (Bahá ú'lláh's vader) en woedend was geworden door zijn eigen mislukking zich door fraude een landgoed van Bahá ú'lláh toe te eigenen, had eeuwige vijandschap gezworen aan Hem Die op briljante wijze erin was geslaagd zijn snode plannen te verijdelen.

De Amír-Nizám bovendien, die zich zeer wel bewust was van de alom verbreide invloed van deze energieke tegenstander, had Hem ten aanhoren van een select gezelschap ervan beschuldigd als gevolg van Zijn activiteiten de regering een verlies van niet minder dan vijfhonderd kurúrs te hebben bezorgd, en had Hem op een kritiek moment in de geschiedenis van het Geloof uitdrukkelijk verzocht Zijn woonplaats tijdelijk naar Karbilá te verplaatsen.

Mírzá Áqá Khán-i-Núrí, die de Amír-Nízám opvolgde, had direct bij het begin van zijn ministerschap een poging in het werk gesteld een verzoening tot stand te brengen tussen zijn regering en Degene Die hij beschouwde als de bekwaamste van de Bábi discipelen.

Het valt nauwelijks te verwonderen dat, toen er later een zo ernstige en roekeloze daad werd begaan, er meteen een afschuwelijke maar ongegronde verdenking tegen Bahá'u'lláh zou rijzen bij de Sjah, zijn regering, zijn hofhouding en zijn volk.

In de voorste gelederen stond hierbij de moeder van de jeugdige vorst die, in woede ontstoken, Hem in het openbaar voor de eigenlijke moordenaar van haar zoon uitmaakte.
Op het moment, dat de aanslag op het leven van de soeverein werd gepleegd, bevond Bahá'u'lláh Zich als gast van de grootvizier in Lavásán en logeerde in het dorp Afchih, toen het belangrijke nieuws Hem bereikte.

De raad van de broer van de grootvizier, Ja'far-Qulí Khán, die als Zijn gastheer optrad, afslaand om Zich enige tijd in de buurt verscholen te houden, en de goede diensten van de koerier die Hem speciaal was toegezonden om Zijn veiligheid te garanderen afwimpelend, reed Hij de volgende ochtend, kalm en onversaagd, naar het hoofdkwartier van het keizerlijke leger, dat toen in Niyávarán in het Shimírán district was gestationeerd.

In Zarkandih kwam Zijn zwager Mírzá Majíd, die op dat moment optrad als secretaris van de Russische gezant, prins Dolgorouki, Hem tegemoet en geleidde Hem naar zijn huis, dat aan dat van zijn chef grensde.

Op de hoogte gebracht van Bahá'u'lláh's aankomst berichtten de bedienden van de Hájibu'd-Dawlih, Hájí'Alí Khán, dit onmiddellijk aan hun meester, die op zijn beurt de aangelegenheid onder de aandacht van zijn vorst bracht.

De Sjah die zeer verbaasd was, stuurde zijn vertrouwde officieren naar de delegatie met de opdracht de Schuldige op staande voet aan hem uit te leveren.

Niet van zins de wens van de koninklijke afgezanten in te willigen, verzocht de Russische gezant Bahá'u'lláh naar het huis van de grootvizier te gaan, aan wie hij langs officiële weg zijn wens kenbaar maakte, dat de veiligheid van het Pand, dat het Russische gouvernement thans aan zijn zorgen toevertrouwde, zou worden gewaarborgd.

Deze opzet had echter geen succes, doordat de grootvizier bezorgd was zijn positie te verliezen, als hij de Beschuldigde de bescherming bood, die voor Hem werd gevraagd.
Overgeleverd aan Zijn vijanden werd deze zeer gevreesde, zwaar beschuldigde en doorluchtige Vertegenwoordiger van een voortdurend opgejaagd Geloof nu gedwongen van de beker te proeven, die ook de erkende Leider ervan tot de bodem had geledigd.

Van Níyávarán werd Hij "te voet en geketend, bloothoofds en barrevoets" en blootgesteld aan de verzengende stralen van de zomerzon, naar de Síyáh-Chál in Tihrán gevoerd.

Onderweg werd Hij verscheidene malen van Zijn bovenkleren ontdaan, met bespottingen overstelpt en met stenen begooid.

Aangaande de ondergrondse kerker, waarin Hij werd geworpen en die oorspronkelijk had gediend als waterreservoir van een van de openbare badgelegenheden in de hoofdstad, kunnen het beste Zijn eigen woorden, opgetekend in Zijn "Epistel to the Son of the Wolf"getuigen van de beproevingen, die Hij in dat pestilente hol heeft moeten verduren. "Gedurende vier maanden sloot men Ons op in een onvergelijkelijk smerige plaats...

Bij Onze aankomst werden Wij eerst door een pikdonkere gang geleid, van waaruit Wij drie steile trappen afdaalden naar de voor Ons bestemde kerker.

Deze kerker was in diepe duisternis gehuld en Onze hondervijftig medegevangenen waren dieven, moordenaars en struikrovers.

Hoewel overvol was er geen andere opening dan de gang waardoor Wij waren binnengekomen.

Geen pen kan deze plaats beschrijven, geen tong haar gruwelijkr stank weergeven.

De meesten van hen hadden geen kleren aan noch iets om op te liggen.

God alleen weet wat Ons in die afgrijselijk stinkende en sombere plaats overkwam".

Bahá'u'lláh's voeten werden in blokken geplaatst en om Zijn nek werden de Qárá-Guhar ketenen gehangen, die zo moordend zwaar waren, dat hun sporen op Zijn lichaam zichtbaar bleven zolang Hij leefde. 'Abdu'l-Bahá getuigde, "Een zware keten werd om Zijn hals gehangen, waarmee Hij werd vastgebonden aan vijf andere Bábís; deze kluisters waren aan elkaar bevestigd met sterke, zeer zware bouten en schroeven.

Zijn kleren waren aan flarden gescheurd, evenals Zijn hoofdtooi.

In deze vreselijke toestand werd Hij vier maanden lang vastgehouden".

Drie dagen en nachten werd Hem iedere vorm van eten of drinken ontzegd.

Het was Hem niet mogelijk een oog dicht te doen.

De plaats was kil en vochtig, vuil en koortsverwekkend, vergeven van ongedierte en doortrokken van een walgelijke stank.

Aangedreven door een meedogenloze haat schroomden Zijn vijanden zelfs niet Zijn voedsel te onderscheppen en het te vergiftigen in de hoop de gunsten van de moeder van de vorst, Zijn meest onverzoenlijke vijandin, te verkrijgen - een poging die, hoewel het Zijn gezondheid voor jaren aantastte, toch niet het gewenste resultaat had.

Dr.

J.E.

Esslemont vermeldt in zijn boek, " 'Abdu'l-Bahá vertelde hoe hij op een dag de binnenplaats van de gevangenis mocht betreden om zijn geliefde Vader te zien toen Hij naar buiten kwam om gelucht te worden.

Bahá'u'lláh was schrikbarend veranderd en zo ziek, dat Hij ternauwernood kon lopen; Zijn haar en baard waren verwaarloosd, Zijn hals geschaafd en gezwollen door de druk van een zware stalen band, Zijn lichaam gebogen onder het gewicht van de ketenen".
Terwijl Bahá'u'lláh zo afschuwelijk en wreed was onderworpen aan de beproevingen en kwellingen onverbrekelijk verbonden met deze rumoerige dagen, ging een ander hemellicht van het Geloof, de moedige Táhirih, snel ten onder door hun vernietigende kracht. Haar meteoorachtige loopbaan, begonnen in Karbilá en culminerend in Badasht, zou nu spoedig haar vervulling vinden in een martelaarschap, dat gerekend mag worden tot de ontroerendste episoden in de woeligste tijd vande Bahá'í geschiedenis.
Deze vrouw, een telg uit het in hoog zien staande geslacht van Hájí Mullá Sálih-Baraqání, welks leden een benijdenswaardige positie bekleedden in de Perzische geestelijke hiërarchie; de naamgenoot van de beroemde Fátimih; door haar familie en verwanten Zarrín-Táj (Kroon van Goud) en Zakíyyih (de Deugdzame) genoemd; in het zelfde jaar geboren als Bahá'u'lláh; door haar stadsgenoten al vanaf haar kindsheid beschouwd als een wonderkind, zowel wat betreft haar intelligentie als haar schoonheid; vóór haar bekering reeds in hoge mate geëerd door zelfs de hooghartigste en geleerdste 'ulamás van haar land om de briljante en ongewone inzichten die zij naar voren bracht; door haar bewonderende leraar Siyyid Kázim uitgeroepen als 'Qurrat-i-'Ayní (troost voor mijn ogen); met de titel Táhirih (de zuivere) begiftigd door de "Tong van Macht en Heerlijkheid", en de enige vrouw die door de Báb werd benoemd als een van de Letters van de Levende - deze vrouw had in een droom, zoals reeds eerder op deze bladzijden werd vermeld, haar eerste contact gelegd met een Geloof dat zij tot haar laatste ademtocht, in de uren van het grootste gevaar, met al het vuur van haar ontembare geest bleef verbreiden.

Niet uit het veld geslagen door de hevige protesten van haar vader; de banvloek van haar oom negerend; onbewogen door de ernstig gemeende aandrang van haar echtgenoot en broers; niet afgeschrikt door de maatregelen die eerst in Karbilá en vervolgens in Baghdád en nog later in Qasvín door de burgerlijke en geestelijke autoriteiten waren genomen om haar activiteiten te beknotten, zette zij al haar onstuimige energie in voor de Bábí Zaak.

Met haar welsprekende pleidooien, haar onbevreesde aanklachten, haar verhandelingen, gedichten en vertalingen, haar commentaren en correspondentie ging zij steeds voort de verbeeldingskracht op te wekken, de trouw van zowel de Arabieren als de Perzen voor de nieuwe Openbaring te winnen, de verdorvenheid van haar generatie te veroordelen en een revolutionaire ommekeer in de gewoonten en opvattingen van haar volk te bepleiten.
Zij was het die tijdens haar verblijf in Karbilá - het voornaamste bolwerk van de Shí'ah Islam - zich gedrongen voelde lange brieven te richten aan alle in die stad wonende 'ulamás, die de vrouwen degradeerden naar een rang weinig hoger dan die van dieren en haar zelfs het bezit van een ziel ontzegden - brieven waarin zij vaardig en kundig haar vooruitstrevende doel rechtvaardigde en hun kwalijke plannen aan de kaak stelde.

Zij was het, die openlijk de gewoonten van de fanatieke inwoners van die stad tartte zonder door schromen de gedenkdag van het martelaarschap van de Imám Husayn te veronachtzamen, die steeds in de eerste dagen van Muharram met uitgebreid ceremonieel werd gevierd, en in plaats daarvan de geboortedag van de Báb, die op de eerste dag van die maand viel, te vieren.

Het was door haar verrassende welsprekendheid en haar verbazingwekkende betoogtrant, dat zij de vooraanstaande delegatie van Shi'ah, Sunní, christelijke en joodse kopstukken uit Baghdád versteld deed staan, bij hun pogingen haar af te brengen van haar onverhulde plan de tijding van de nieuwe Boodschap te verspreiden.

Zij was het, die met de grootste slagvaardigheid haar geloof verdedigde en haar gedrag rechtvaardigde ten huize en in het bijzijn van de uitnemende jurist Shaykh Mahmúd-i-Álúsí, de muftí van Baghdád, en later haar historische vraaggesprekken hield met vorsten, 'ulamás en regeringsambtenaren woonachtig in Kirmánsháh,1 waarbij het commentaar van de Báb op de Súríh van Kawthar in het openbaar werd voorgelezen en vertaald, en dat resulteerde in de bekering van de Amír (de gouverneur) en zijn gezin.

Het was deze opmerkelijk begaafde vrouw, die de vertaling op zich nam van het wijdlopige commentaar van de Báb op de Súrih van Jozef ( de Qayyúmu'l-Asmá') ten behoeve van haar Perzische geloofsgenoten en zich tot het uiterste inspande om bekendheid te geven aan dat machtige Boek en de inhoud ervan toe te lichten.

Het waren haar onbevreesdheid, haar kundigheid, haar organisatietalent en haar onblusbaar enthousiasme, waaraan haar overwinningen te danken waren, zelfs in het vijandiggezinde centrum Qasvín, dat zich er op beroemde niet minder dan honderd van de hoogste geestelijke leiders van de Islam binnen haar poorten te herbergen..

Zij was het, die plotseling Vahíds geleerde verhandeling over de tekenen van de nieuwe Manifestatie onderbrak, tijdens haar gedenkwaardige samenkomst met hem ten huize van Bahá'u'lláh in Tihrán en, terwijl zij'Abdu'l-Bahá, toen nog een kind, op schoot hield, er heftig bij hem op aandrong de diepte en oprechtheid van zijn geloof door heldendaden en zelfopoffering te bewijzen.

Toen zij op het hoogtepunt van haar vermaardheid en populariteit in Tihrán stond, was het naar haar huis dat de bloem der vrouwen in de hoofdstad stroomde om haar briljante verhandelingen over de onvergelijkelijke leerstellingen van haar Geloof aan te horen.

Het was de toverkracht van haar woorden, die de gasten weglokte van de feestelijkheden ter ere van het huwelijk van de zoon van Magmúd Khán-i-Kalantar - in wiens huis zij was opgesloten - en zich om haar heen verzamelden en gretig ieder woord van haar indronken.

Het was haar eigen hartstochtelijke en onvoorwaardelijke bevestiging van de aanspraak en kenmerkende hoedanigheden van de nieuwe Openbaring, die zij in de loop van zeven bijeenkomsten hield met de afgevaardigden van de grootvizier, die de opdracht hadden haar te ondervragen in hetzelfde huis waar zij werd vastgehouden, wat tenslotte haar doodvonnis bespoedigde.

Het was uit haar pen dat in niet mis te verstane taal lofzangen vloeiden, die niet alleen van haar geloof in de Openbaring van de Báb getuigden, maar ook van haar erkenning van de verheven en vooralsnog niet onthulde zending van Bahá'u'lláh.

En tenslotte was het aan haar initiatief te danken dat tijdens haar deelneming aan de conferentie van Badasht de meest uitdagende implicaties van een revolutionaire en nog slechts vaag doorgronde Beschikking voor haar medediscipelen werden blootgelegd en de nieuwe Orde voorgoed werd losgemaakt van de wetten en instellingen van de Islam.

Deze ongehoorde resultaten zouden nu worden bekroond door, en hun laatste voleinding vinden in haar martelaarschap temidden van de storm, die door de gehele hoofdstad raasde.
Op een avond, dat zij voelde dat het uur van haar dood naderde, kleedde zij zich in bruidstooi, besprenkelde zich met reukwater en deelde aan de vrouw van de kalantar, die zij bij zich had geroepen, het geheim van haar aanstaande marteldood mede en vertrouwde haar haar laatste wensen toe. Daarna sloot zij zich in haar vertrekken op en wachtte biddend en mediterend het uur af van haar hereniging met haar Geliefde. Zij liep in haar kamer op en neer onder het zingen van een litanie die zowel smart als triomf uitdrukte, toen de farráshes van Ázíz Khán-i-Sardár in het holst van de nacht binnenkwamen om haar naar de Ílkhání tuin te brengen, die buiten de stadspoorten lag en die de plaats van haar marteldood zou worden. Toen zij er aankwam zaten de Sardár en zijn luitenants zich net zwaar te bedrinken, en zij bulderden van het lachen; voetstoots gaf hij het bevel,dat zij meteen gewurgd en in een put gegooid moest worden. Met juist die zijden shawl die zij intuïtief voor dat doel had bewaard en in haar laatste ogenblikken had overhandigd aan de zoon van de kalantar die haar vergezelde, werd het doodvonnis van deze onsterfelijke heldin voltrokken. Haar lijk werd in een put neergelaten, die daarna met aarde en stenen werd opgevuld, op de manier zoals zij dat zelf had gewenst.
Zo eindigde het leven van deze grote Bábí heldin, de eerste martelares voor de rechten van de vrouw, die zich vlak voor haar dood tot haar bewakers wendde en bondig verklaarde, "U kunt mij doden zodra gij dat wenst, maar u kunt de emancipatie van de vrouw niet tegenhouden". Haar levensloop was even schitterend als kort, even tragisch als veelbewogen. In tegenstelling tot haar medediscipelen wier heldendaden voor het drootste deel onbekend zijn gebleven en niet werden bezongen door hun tijdgenoten in andere landen, deed de faam van deze onsterfelijke vrouw tot ver over de grenzen de ronde, en drong met opmerkelijke snelheid door tot in de hoofdsteden van West-Europa, waar zij de enthousiaste bewondering opwekte en de vurige eerbetuiging opriep van mannen en vrouwen van verschillende nationaliteit, roeping en beschaving. Het is niet verwonderlijk dat 'Abdu'l-Bahá haar naam heeft verbonden aan die van Sarah, Ásíyih, de maagd Maria en Fátimih, die in de loop van opeenvolgende Beschikkingen vanwege hun wezenlijke verdiensten en unieke positie torenhoog boven de middelmaat van haar sekse uitstaken. 'Abdu'l-Bahá schreef, "Met haar welsprekendheid was zij de ramp van de eeuw, met haar redeneertrant de lastpost van de wereld". Hij heeft haar bovendien beschreven als een fakkel, aangestoken met de liefde van God" en ëen lamp gloeiend door de genade van God".
In feite verbreidde het verwonderlijke verhaal van haar leven zich even snel en even ver als dat van de Báb, de directe Bron van haar bezieling.

Het huldeblijk van een franse commentator over het leven van de Báb en Zijn discipelen luidt, "Prodige de science, mais aussi prodige de Beauté".2 Door een bekende toneelschrijver tot wie Sarah Bernhardt speciaal een verzoek had gericht voor haar een gedramatiseerde versie van Táhirihs leven te schrijven, wordt zij aldus aangeduid, "De Perzische Jeanne d'Arc, de aanvoerster van de emencipatie der vrouwen in het oosten . . . die veel gelijkenis vertoonde met zowel de middeleeuwse Heloïse als de neoplatonische Hypatia".

Lord Curson of Kedleston getuigt, "De heldenmoed van de lieflijke maar door het noodlot achtervolgde dichteres van Qasvín, Zarrín-Táj (Kroon van Goud) ... kenmerkt een van de roerendste episoden uit de moderne geschiedenis".

De welbekende Britse oriëntalist Professor E.G.

Browne schreef, "Het optreden van een vrouw als Qurratu'l-Áyn is in ieder land en in iedere tijd een zeldzaam verschijnsel, maar in een land als Perzië is het een wonder - neen, bijna iets bovennatuurlijk . . .

Al had de Bábí godsdienst geen andere aanspraak gemaakt op grootheid, dan was het reeds voldoende ... dat het een heldin heeft voortgebracht zoals Qurratu'l-'Ayn".

De vermaarde engelse godgeleerde Dr K.T.

Cheyne verzekert met stelligheid in een van zijn boeken, "De oogst waarvoor het zaad door Qurratu'l-'Ayn in de islamitische landen was gestrooid begint nu zichtbaar te worden . . . het is de verdienste van deze edele vrouw, dat zij de reeks van sociale hervormingen in Perzië heeft geopend . . . "

In Quasvín werd zij zeer terecht voor een wonder gehouden".

Ook schrijft hij nog, "Veel mensen die haar kenden en naar haar luisterden in de verschillende perioden van haar leven hebben mij unaniem verteld dat, wanneer zij sprak, men zich tot in het diepst van zijn ziel geroerd voelde, vervuld werd van bewondering en tot tranen toe bewogen".

Sir Valentine Chirol schrijft, "Geen herinnering wordt dieper vereerd of wekt groter enthousiasme op, dan die aan haar is gewijd, en de invloed die zij tijdens haar leven uitoefende, komt nog steeds haar seksegenoten ten goede".

De grote auteur en dichter van Turkije, Sulaymán Bey, roept in zijn boek over de Bábís uit, "O, Táhirih!

Gij zijt wel duizend Násiri'd-Dín Sháhs waard".

De lof die haar wordt toegezwaaid door de moeder van een van Oostenrijks presidenten, mevrouw Hainisch, luidt, "Het hoogste ideaal voor de vrouwen is Táhirih . . . ik zal proberen voor de vrouwen in Oostenrijk te doen wat Táhirih deed voor de vrouwen in Perzië en waarvoor zij haar leven gaf".
In de vijf werelddelen verlangen talrijke en verschillend geaarde vurige bewonderaars ernaar meer over haar te weten. Er zijn velen wier levenswandel door haar bezielend voorbeeld in betere banen werd geleid, die haar onvergelijkelijke oden uit het hoofd leerden of haar gedichten op muziek zetten, voor wier ogen het visioen van haar ontembare geest straalt, in wier hart een liefde en bewondering ligt, die de tijd nimmer zal kunnen doen verflauwen en in wier ziel de vastberadenheid brandt om net zo onverschrokken en met dezelfde trouw de weg te betreden, die zij voor zichzelf koos en waarvan zij nimmer afweek vanaf het ogenblik van haar bekering tot aan het uur van haar dood.
De hevige storm van vervolgingen, die Bahá'u'lláh in de ondergrondse kerker had doen belanden en het licht van Táhirih had gedoofd, bezegelde tevens het lot van de voortreffelijke amanuensis van de Báb, Siyyid Husayn-i-Yazdí, bijgenaamd 'Azíz, die Zijn gevangenschap in Máh-Kú alsook in Chihríq had gedeeld. Deze man met rijke ervaring en van grote verdienste, zeer doorkneed in de leringen van zijn Meester en in het genot van Zijn onvoorwaardelijke vertrouwen, die ieder aanbod tot vrijlating van de leidende regeringsambtenaren in Tihrán van de hand wees, verlangde onophoudelijk naar het martelaarschap dat hem was ontzegd op de dag, dat de Báb Zijn leven had gegeven op de binnenplaats van de kazerne in Tabríz. Deze medegevangene van Bahá'u'lláh in de Síyáh-Chál in Tihrán, uit Wien hij inspiratie en troost putte wanneer hij zich die onschatbare dagen voor de geest haalde die hij in het gezelschap van zijn Meester in Ádhirbayján had doorgebracht, werd tenslotte op schandelijke wijze geveld door dezelfde hardvochtige 'Azíz-Khán-i-Sardár die aan Táhirih de doodsteek had toegebracht.
Nog een slachtoffer van de verschrikkelijke kwellingen die door een onverzettelijke vijand werden toegebracht, was de grootmoedige, invloedrijke en dappere Hájí Sulaymán Khán.

Zozeer werd hij gewaardeerd, dat de Amír-Nizám, bij een eerdere gelegenheid, aan zijn verbondenheid met het door hem aangenomen Geloof wenste voorbij te zien en zijn leven te sparen.

De opschudding die Tihrán tengevolge van de aanslag op het leven van de vorst in de greep hield, verhaastte echter zijn arrestatie en leidde tot zijn matelaarschap.

De Sjah, die het niet gelukt was hem er door de bemiddeling van de Hajibu'd-Dwalih toe te brengen zijn dwaling openlijk te erkennen, beval dat hij ter dood zou worden gebracht op een wijze die hij zelf verkoos.

Op zijn uitdrukkelijk verzoek werden negen gaten in zijn lichaam gemaakt en in elk daarvan een brandende kaars gezet.

Toen de beul ervoor terugdeinsde deze afzichtelijke taak te vervullen, probeerde hij hem het mes uit de handen te rukken, zodat hij het zelf in zijn lichaam kon steken.

Uit angst dat hij hem zou aanvallen, weigerde de beul aan dit verzoek te voldoen en verzocht zijn mannen de handen van het slachtoffer op zijn rug te binden, waarop de onversaagde man hem smeekte twee gaten in zijn borst te maken, twee in zijn schouders, een in zijn nek en vier in zijn rug - een wens die zij inwilligden.

Rechtoplopend, zijn ogen gloeiend met een stoïcijnse vastberadenheid, onverstoord door de huilende menigte of door de aanblik van zijn eigen bloed dat uit de wonden stroomde, en voorafgegaan door zangers en trommelslagers leidde hij de schare die om hem heen drong, naar de uiteindelijke plaats van zijn martelaarschap.

Om de paar stappen onderbrak hij zijn tocht om de verbijsterde omstanders toe te spreken in woorden, waarin hij de Báb loofde en de betekenis van zijn eigen dood verheerlijkte.

Steeds wanneer zijn oog viel op de flakkerende kaarsen in hun bloedige houders barstte hij uit in uitroepen van grenzeloze vreugde.

Als er een op de grond viel raapte hij die met eigen hand weer op, stak hem weer met de andere aan en plaatste hem weer terug. "Waarom danst u niet?"vroeg de beul spottend, "nu u de dood zo plezierig schijnt te vinden?" "Dansen,?" riep de martelaar, "in de ene hand een beker wijn, in de andere de haarlokken van de Vriend.

Zo te dansen midden op het marktplein is mijn verlangen!"

Hij bevond zich nog op de markt toen een lichte bries de kaarsvlammen die nu diep in zijn vlees brandden, aanwakkerde en het deed sissen, waarop hij losbarstte in een toespraak tot de vlammen die zich in zijn wonden vraten: "Jullie hebt de angel reeds lang verloren, o vlammen, en bent beroofd van de kracht mij pijn te doen.

Maakt voort, want uit jullie vuurtongen kan ik de stem horen, die mij tot mijn Geliefde roept".

In een gloed van licht liep hij, zoals een overwinnaar naar het toneel van zijn zege marcheert.

Aan de voet van de galg verhief hij nog eenmaal zijn stem in een laatste oproep aan de menigte toeschouwers.

Toen wierp hij zich op de grond in de richting van de tombe van de Imám-Zádih Hasan onder het mompelen van een paar Arabische woorden. "Mijn werk is nu voltooid", riep hij tot de beul, "kom en doe het uwe".

Hij was nog in leven toen zijn lichaam in tweeën werd gezaagd, met de loftuiting voor zijn Geliefde nog steeds op zijn stervende lippen.

Zijn verschroeide en bloedige overblijfselen werden, zoals hij zelf had verzocht, aan beide zijden van de Poort van Naw opgehangen, als stille getuigen van de onblusbare liefde, die de Báb in het hart van Zijn discipelen had ontstoken.
De hevige brand, veroorzaakt door de poging tot moord op de vorst, kon niet tot de hoofdstad beperkt blijven. Hij verspreidde zich over de aangrenzende provincies, teisterde Mázindarán, de provincie waar Bahá'u'lláh was geboren, en liet een spoor na van confiscatie, roof en de vernieling van al Zijn bezittingen. In Tákur, in het district Núr, werd Zijn weelderig ingerichte huis dat Hij van Zijn vader had geërfd, op last van Mírzá Abú-Tálib Khán, een neef van de grootvizier, volkomen leeggeroofd en wat er niet uitgedragen kon worden, werd op bevel vernietigd, terwijl de kamers die statiger waren dan die van de paleizen in Tihrán, onherstelbaar werden geschonden. Zelfs de huizen van de dorpsbewoners werden met de grond gelijk gemaakt, waarna het gehele dorp in brand werd gestoken.
De opschudding, die Tihrán had aangegrepen en aanleiding was geweest tot de campagne van geweldpleging en plundering in Mázindarán, verspreidde zich zelfs tot in Yazd, Nayríz en Shíráz, deed de meest afgelegen gehuchten op hun grondvesten schudden en het vuur van de vervolgingen weer opvlammen.

Opnieuw wedijverden inhalige gouverneurs en verraderlijke ondergeschikten met elkaar in het beroven van de schuldelozen, het uitmoorden van de onschuldigen en het onteren van de edelsten van hun volk.

Er volgde een bloedbad dat een herhaling was van de reeds in Nayríz en Zanján begane gruweldaden.

De geschiedschrijver van de bloedige episoden die verbonden zijn met de geboorte en opkomst van ons Geloof, schrijft,"Mijn pen blijft in afgrijzen steken, als ik probeer te beschrijven wat deze dappere mannen en vrouwen overkwam ...

Wat ik heb gepoogd weer te geven over het afgrijselijke beleg van Zanján ... verbleekt bij de ten hemel schreiende gruwelen die een paar jaar later in Nayríz en Shíráz werden bedreven".

De hoofden van niet minder dan tweehonderd slachtoffers van deze uitbarsting van hevig fanatisme, werden op bajonetten gespietst en in triomf van Shíráz naar Ábádih gedragen.

Veertig vrouwen en kinderen werden tot sintels verkoold door hen in een hol te zetten, waarin een enorme hoeveelheid brandhout was opgestapeld, dat in petroleum was gedrenkt en daarna werd aangestoken.

Driehonderd vrouwen werden gedwongen twee aan twee op ongezadelde paarden helemaal naar Shíráz te rijden.

Ontdaan van bijna al hun kleren werden zij langs de rijen afgehouwen hoofden van hun echtgenoten, zoons, vaders en broers gevoerd.

Zij werden met onnoemelijk veel beledigingen overladen en de ontberingen die zij leden waren zo groot, dat velen van hen omkwamen.
Zo kwam een einde aan een hoofdstuk dat voor altijd de bloedigste, de meest tragische en heldhaftigste periode van de eerste Bahá'í eeuw boekstaaft. De stromen bloed die tijdens deze met rampen overladen jaren vloeiden, mogen worden beschouwd als het vruchtbare zaad van de Wereldorde, die een spoedig daarna komende en nog grotere Openbaring zou verkondigen en vestigen. De hulde die werd gebracht aan het edele leger van helden, heiligen en martelaren van dat allereerste tijdperk, door zowel vriend als vijand, van Bahá'u'lláh Zelf tot aan de meest ongeïnteresseerde waarnemers in verre landen, en vanaf het eerste ogenblik van zijn bestaan tot op de dag van heden, getuigt onweerlegbaar van de glorierijke daden die dat tijdperk onsterfelijke glans verlenen.
Bahá'u'lláh's ongeëvenaarde getuigenis in de Kitáb-i-Íqán luidt, "De gehele wereld verbaasde zich over de wijze van hun opoffering . . . Het verstand raakt verbijsterd door hun daden en de ziel verwondert zich over hun geestkracht en lichamelijk uithoudingsvermogen ...Is men in enig tijdperk getuige geweest van zulke gewichtige voorvallen?" En verder, "Is de wereld sedert de dagen van Adam ooit van zo'n tumult, van zo'n geweldige beroering getuige geweest?". . . Mij dunkt, geduld werd getoond alleen als gevolg van hun zielskracht en trouw aan het geloof kwam alleen voort uit hun daden". In een gebed dat meer speciaal op de martelaren van het Geloof slaat, verzekert Hij met nadruk, Met het bloed dat zij vergoten, werd de aarde doortrokken van de wonderbare openbaringen van Uw macht en de als edelstenen flonkerende tekenen van Uw heerlijke soevereineteit. Eerlang zal ze haar tijding bekendmaken, wanneer de vastgestelde tijd is aangebroken".
Op wie anders konden deze veelbetekenende woorden van Muhammad, de Apostel van God, door Quddús aangehaald toen hij zijn kameraden in het Fort Shaykh Tabarsí toesprak, van toepassing zijn dan op deze helden van God die met hun hartenbloed de beloofde Dag inluidden, "O, hoe verlang Ik ernaar het gelaat van Mijn broederste aanschouwen, mijn broeders, die Mij aan het einde van de wereld zullen verschijnen! Gezegend zijn Wij, gezegend zijn zij; hun zaligheid is groter dan de onze?"Wie anders konden er worden bedoeld in deze traditie, Hadíth-i-Jábir genaamd, opgetekend in de Káfí en door Bahá'u'lláh in de Kitáb-i-Íqán gestaafd, welke in niet mis te verstane taal de tekenen van het verschijnen van de beloofde Qá'im uiteenzet? "Zijn heiligen zullen in Zijn tijd worden vernederd en hun hoofden zullen als geschenken worden uitgewisseld, zoals ook de hoofden van de Turk en de Dalamiet als geschenken worden uitgewisseld; zij zullen worden gedood en verbrand en zullen bevreesd, angstig en ontzet zijn; de aarde zal gekleurd worden door hun bloed en onder hun vrouwen zal er geweeklaag en geween zijn; deze zijn waarlijk Mijn heiligen".
De schriftelijke getuigenis van Lord Curzon of Kedleston luidt, "Verhalen van grootse heldenmoed verlichten de met bloed bedekte bladzijden van de Bábí geschiedenis ...

De vuren van Smithfield3 deden geen edeler moed ontbrandden dan die welke aan de nog geraffineerder folteraars van Tihrán het hoofd bood en hen trotseerde.

Van niet geringe invloed moeten daarom de leerstellingen zijn van een geloof, dat in zijn volgelingen een dergelijk ongewone en prachtige geest van zelfopoffering kan oproepen.

De heldenmoed en de marteldood van Zijn (de Báb) volgelingen zal tot vele andere spreken, die in de huidige kronieken van de Islam geen enkel daarop gelijkend verschijnsel kunnen vinden".

Professor J.

Darmesteter schreef, "Het Bábisme dat zich in minder dan vijf jaar van het ene einde van Perzië naar het andere verbreidde, dat in 1852 werd gebaad in het bloed van zijn martelaren, is in stilte vooruitgegaan en heeft zich verder verspreid.

Als Perzië ooit herboren zal worden, zal het door dit nieuwe Geloof geschieden".

Renan schrijft in zijn "Les Apôtres","Des milliers de martyrs sont accourus pour lui (le Báb) avec allégresse au devant de la mort.

Un jour sans pareil peut-être dans l'histoire du monde fut celui de la grande boucherie qui se fit des Bábis à Teheran".4 De bekende oriëntalist Professor E.G.

Browne verklaart, "Een van deze vreemde uitbarstingen van enthousiasme, geloof, innige toewijding en onbedwingbare heldenmoed ... de geboorte van een geloof waarvan de mogelijkheid niet uitgesloten geacht moet worden, dat het zich een plaats zal veroveren onder de grote wereldreligies".

En verder, "De geest die de Bábís vervult, is van dien ard, dat hij zijn krachtige uitwerking op allen die daarvan onder de invloed komen, niet zal missen ...

Laat hen die het niet hebben gezien mij maar niet geloven als zij dat niet willen, maar mocht ooit die geest over hen komen dan zullen zij een emotie gewaar worden, die zij zeker niet zullen vergeten".

Graaf de Gobineau verzekert in zijn boek, "J'avoue même que, si je voyais en Europe une sekte d'une nature analogue au Babysme se présenter avec des avantages tels que les siens, foi aveugle, enthousiasme extrème, courage et dévouement éprouvés, respect inspiré aux indifférents, terreur profonde inspirée aux adversaires, et de plus, comme je l'ai dit, un prosélytisme qui ne s'arrête pas, et dont les succès sont constants dans toutes les classes de la société; si je voyais, dis-je, tout cela exister en Europe, je n'hésiterais pas à prédire que, dans un temps donné, la puissance et le sceptre appartiendront de toute nécessité aux possesseurs de ces grands avantages".5
Het antwoord dat naar verluidt 'Abbás-Qulí Khán-i-Láríjání, wiens kogel verantwoordelijk was voor de dood van Mullá Husayn, gaf op de vraag hem ten overstaan van verschillende getuigen door prins Ahmad Mírzá werd gesteld, was "De kern van de zaak is, dat iemand die Karbilá niet gezien had maar wel Tabarsí, niet alleen niet begrepen zou hebben wat daar plaats vond, maar er lang bij zou hebben stilgestaan; en als hij Mullá Husayn van Bushrúriy had gezien zou hij er van overtuigd zijn geweest, dat de Eerste der Martelaren (Imám Husayn) op aarde was weergekeerd; en als hij mijn daden had aanschouwd zou hij voorzeker gezegd hebben, 'Dit is Shimr die is weergekeerd met zwaard en speer ...' Waarlijk, ik weet niet, wat men deze mensen heeft laten zien of wat zij hebben gezien, dat zij met zo'n blijmoedigheid en vreugde zich in de strijd begaven ... Het voorstellingsvermogen van de mens kan hun onstuimige moed en dapperheid niet bevatten".
Wat , mogen wij ons wel afvragen, is tenslotte het lot geworden van dat snode gespuis dat, aangespoord tot boosaardigheid, hebzucht of fanatisme, probeerde het licht te doven, dat de Báb en Zijn volgelingen over hun land en volk hadden verspreid?

De roede van goddelijke kastijding, die snel en met onbuigzame gestrengheid kwam, spaarde noch de hoofdmagistraat van het rijk, noch zijn ministers en raadgevers, noch de hoogwaardigheidsbekleders, waarmede de regering onverbrekelijk was verbonden, noch de gouverneurs die als haar vertegenwoordigers optraden, noch de commandanten van zijn gewapende macht die, in verschillende mate, opzettelijk of uit angst of verzuim hadden bijgedragen tot de verbijsterende beproevingen, waaraan een jong Geloof zo onverdiend was blootgesteld.

De kwezelachtige en besluiteloze Muhammad Sháh, die weigerde het verzoek van de Báb in te willigen Hem in de hoofdstad te ontvangen en Hem in staat te stellen de echtheid van Zijn zaak uit te leggen, gaf toe aan de aandrang van een kwaadwillige minister en viel, nadat de fortuin hem de rug had toegekeerd, op de jeugdige leeftijd van veertig jaar, ten prooi aan gecompliceerde ziekten en werd veroordeeld tot dat "hellevuur', dat hem 'Op de dag van de Wederopstanding' onverbiddelijk zou verslinden, zoals de Auteur van de Qayyyúmu'l-Asmá'had gezworen.

Zijn kwade genius, de oppermachtige Hájí Mírzá Áqásí, de macht achter de troon en de voornaamste aanstichter van de grove wandaden tegen de Báb, met inbegrip van Zijn gevangenschap in de bergen van Ádhirbáyján werd, na afloop van ternauwernood een jaar en zes maanden - vanaf de tijd dat hij tussenbeide kwam tussen de Sjah en zijn Gevangene - van al zijn macht ontheven, beroofd van al zijn op oneerlijke wijze verkregen rijkdommen, door zijn vorst in ongenade gestort en gedwongen een schuilplaats voor de toenemende gramschap van zijn landgenoten te zoeken in de graftombe van Sháh'Abdu'l-'Azím en werd later op oneervolle wijze uitgewezen naar Karbilá, waar hij werd gekweld door ziekte, armoede en knagende ellende - een treurige rechtvaardiging van die beschuldigende Tafel, waarin zijn Gevangene zijn val had voorspeld en zijn schande aan de kaak had gesteld.

Voor wat betreft de beruchte, uit de heffe des volks voortgekomen Amír-Nizám, Mírzá Taqí Khán, wiens eerste jaar van zijn kortstondige beleid was bedoezeld met de woeste aanval op de verdedigers van het Fort Tabarsí, die de executie van de Zeven Martelaren van Tihrán goedkeurde en aanmoedigde, die de aanslag op Vahíd en zijn metgezellen ontketende, die regelrecht verantwoordelijk was voor het doodvonnis van de Báb en die tot het grote oproer van Zanján had aangezet, hij verbeurde door de meedogenloze jaloezie van zijn vorst en de wraakzuchtige hofintriges alle eer die hij had genoten en werd op verradelijke wijze op koninklijk bevel ter dood gebracht, doordat men hem in het bad van het paleis van Fín bij Káshán de aderen opende.

Door Nabíl werd opgetekend, wat Bahá'u'lláh heeft gezegd, "Was de Amír-Nizám zich bewust geweest van Mijn ware positie, dan zou hij Mij zeker hebben gevangen genomen.

Hij stelde alles in het werk om de werkelijke situatie te ontdekken, maar hij slaagde er niet in.

God wilde dat hij hiervan onwetend zou blijven".

Mírzá Áqá Khán, die zo'n actief aandeel had gehad in de onverbreidelde wreedheden die werden bedreven naar aanleiding van de aanslag op de vorst, werd uit zijn ambt ontzet en in Yazd onder zware bewaking gesteld, waar hij zijn laatste dagen in schande en wanhoop sleet.
Husayn Khán, de gouverneur van Shíráz, gebrandmerkt als een "pimpelaar"en een "tiran", de eerste die de Báb oneerbiedig behandelde en Hem in het openbaar berispte en zijn bediende opdroeg Hem hard in het gezicht te slaan, werd niet alleen gedwongen de vreselijke ellende die hem en zijn gezin, zijn stad en zijn provincie zo plotseling trof te verduren, maar moest naderhand beleven hoe al zijn arbeid ongedaan werd gemaakt, en moest de resterende dagen van zijn leven invergetelheid doorbrengen totdat hij naar zijn graf wankelde, door vriend en vijand in de steek gelaten.

Hájibu'd-Dawlih, die bloeddorstige duivel, die met zoveel ijver zovele onschuldige en weerloze Bábís had opgejaagd, werd op zijn beurt het slachtoffer van de woede van de opstandige Luren die, na hem van zijn bezittingen te hebben beroofd, hem zijn baard afsneden en hem dwongen die op te eten, hem een zadel en tuig aandeden en voor de blikken van het volk, hem als een paard bereden, waarna zij voor zijn ogen achaamteloze gruwelijkheden verrichtten aan zijn vrouwen en kinderen.

De Sa'ídu'l-'Ulamá, de fanatieke, woeste en schaamteloze mujtahid van Bárfurush, wiens onverzadelijke vijandigheid zulke beledigingen had gestapeld op, en zulk leed had berokkend aan de helden van Tabarsí, viel spoedig na de door hem begane gruwelen ten prooi aan een vreemde ziekte, die hem een onlesbare dorst en zulke ijkoude rillingen bezorgde, dat noch de pelzen waarin hij zich wikkelde noch het vuur dat voortdurend in zijn kamer brandde, zijn lijden kon verlichten.

De aanblik van zijn eens zo weelderige doch nu geruïneerde huis dat na zijn dood zo in verval was geraakt, dat de mensen uit zijn stad het gebruikten als mestvaalt, maakte op de bewoners van Mázindarán zo'n diepe indruk, dat zij tijdens hun onderlinge scheldpartijen vaak elkaar voor hun huizen net zo'n lot toewensten als wat die vervloekte woning had getroffen.

De valse en ambitieuze Mahmud Khán-i-Kalantar, onder wiens bewaking Táhirih destijds was gesteld vóór haar marteldood, haalde zich negen jaar later de gramschap van zijn koninklijke meester op de hals, werd met touwen aan zijn voeten over de markt naar een plein buiten de stadsmuren gesleept en daar aan de galg gehangen.

Mírzá Hasan Khán, die de executie van de Báb onder bevel van zijn broer, de Amír-Nízám, uitvoerde, werd binnen twee jaar na de onvergeeflijke daad onderworpen aan een vreselijke straf die met zijn dood eindigde.

De Shaykhu'l-Islám van Tabríz, de onbeschaamde, gierige en tirannieke Mírzá 'Alí Asghar, die na de weigering van de lijfwacht van de gouverneur van die stad om de Báb de bastonnade toe te dienen, ertoe overging eigenhandig elf maal met de roede de voeten van zijn Gevangene te slaan, werd in datzelfde jaar door een verlamming getroffen en stierf na een folterend lijden een ellendige dood - een dood die spoedig werd gevolgd door de afschaffing van de functie van Shaykhu'l-Islám in die stad.

De hooghartige en verraderlijke Mirzá Abú-Tálib Khán, die, de raadgevingen om wat in te binden van Mírzá Áqá Khán, de grootvizier, in de wind slaand, opdracht gaf Tákur te plunderen en in brand te steken alsook het huis van Bahá'u''lláh te verwoesten, werd een jaar later door de pest getroffen en stierf, zelfs door zijn naaste familie geschuwd, na een folterend lijden een ellendige dood.

Mihr-'Alí Khán, de Shujá'u'l-Mulk, die na de aanslag op het leven van de Sjah op zo barbaarse wijze de overgebleven leden van de Bábí gemeenschap in Nayríz vervolgde, werd volgens de getuigenis van zijn eigen kleinzoon, ziek en verloor zijn spraakvermogen, hetgeen tot aan de dag van zijn dood zo bleef.

Zijn medeplichtige, Mírzá Na'ím, viel in ongenade, werd tweemaal zwaar beboet, uit zijn ambt ontzet en onderworpen aan verfijnde martelingen.

Het regiment dat, geen acht slaand op het wonder dat Sám Khán en zijn mannen waarschuwde af te zien van iedere verdere poging het leven van de Báb te vernietigen, vrijwillig hun plaatsen innam en Zijn lichaam met hun kogels doorzeefde, verloor in datzelfde jaar niet minder dan tweehonderdvijftig officieren en manschappen tijdens een vreselijke aardbeving tussen Ardibíl en Tabríz; twee jaar later werden de overige vijfhonderd wegens muiterij genadeloos in Tabríz neergeschoten en het volk, kijkend naar hun tentoongestelde en verminkte lijken, herinnerde zich hun barbaarse daad en gaf zich over aan dusdanige kreten van veroordeling en verbazing, dat de leidende mujtahids op hen los moesten slaan om hen tot zwijgen te brengen.

De commandant van het regiment, Áqá Ján Big, verloor zes jaar na de marteldood van de Báb zijn leven tijdens het bombardement van Muhammarih door de Britse marine.
Het Godsoordeel, zo streng en nietsontziend in zijn afstraffingen van diegenen die een leidende rol of een actief aandeel hadden gehad in de misdaden die tegen de Báb en Zijn volgelingen waren begaan, was niet minder onverbiddelijk in de behandeling van de grote massa van het volk - een volk fanatieker dan de Joden in de dagen van Jezus - een volk berucht om zijn grove onwetendheid, zijn woeste bigotterie, zijn opzettelijke verdorvenheid en barbaarse wreedheid; een omkoopbaar, hebberig egoïstisch en laf volk.

Ik kan niet beter doen dan aan te halen, wat de Báb zelf tijdens de laatste dagen van Zijn beleidsperiode heeft geschreven in de Dalá'il-i-Sab'ih (Zeven Bewijzen), "Haalt u zich de eerste dagen van de Openbaring voor de geest.

Hoe groot was het aantal dat aan de cholera stierf!

Dat was werkelijk een van de wonderen van de Openbaring en toch herkende niemand ze!

Vier jaar lang woedde de plaag over de Shi'áh's zonder dat iemand de betekenis ervan kon vatten" !

Nabíl heeft in zijn onsterfelijk verslag vermeld, "Wat betreft de grote massa van het volk (van Perzië) die met botte onverschilligheid keek naar de tragedie die zich voor hun ogen afspeelde, en die geen vinger in protest ophief tegen de verschrikking van deze wreedheden, werd op haar beurt het slachtoffer van een ellende die alle rijkdommen van het land en de energie van zijn staatslieden niet konden verlichten ...

Vanaf de dag dat de hand van de aanrander tegen de Báb werd opgeheven ... brak de ene beproeving na de andere de geest van dat ondankbare volk en bracht het aan de rand van een nationaal bankroet.

Plagen, waarvan de namen hun vrijwel onbekend waren, behalve in verband met een vluchtige vermelding in de stoffige boeken die maar weinigen de moeite namen om te lezen, overvielen hen met een hevigheid waaraan niemand kon ontkomen.

Die gesel bracht overal vernietiging, waar hij kwam.

Prins en boer voelden in gelijke mate zijn slagen en gingen gebukt onder zijn juk.

Hij hield de hele bevolking in zijn greep en liet die ook niet meer los.

Even kwaadaardig als de koorts die de provincie Gílán decimeerde, hielden deze plotselinge rampspoeden niet op het land te verwoesten.

Hoe afschuwelijk deze rampen ook waren, de wrekende gramschap van God hield niet op bij het onheil dat een verdorven en ongelovig volk overkwam.

Ze werden gevoeld in ieder levend wezen, dat op het oppervlak van dit geteisterde land ademde.

Zij tastten het leven van plant en dier in gelijke mate aan en lieten de mensen de enorme omvang van hun ellende voelen.

Een hongersnood voegde nog al zijn verschrikkingen toe aan de ondraaglijke druk van de beproevingen, waaronder de mensen zuchtten.

Het grimmige spook van de hongersnood waarde tussen hen rond en het vooruitzicht van een langzame en pijnlijke dood achtervolgde hen ...

Zowel het volk als de regering smachtte naar de opluchting die zij nergens konden vinden.

Zij ledigden de beker van smart tot de bodem, zonder de Hand Die hem aan hun lippen had gezet waar te nemen of de Persoon, terwille van Wie zij moesten lijden".


TWEEDE PERIODE


HET BELEID VAN BAHÁ'U'LLÁH
1853 - 1982


HOOFDSTUK VI

De geboorte van de Bahá'í Openbaring

De reeks van verschrikkelijke gebeurtenissen die elkaar snel opvolgden na de rampzalige aanslag op Násiri'd-Dín Sháh geeft, zoals reeds werd opgemerkt, het einde aan van de Bábí Beschikking en de afsluiting van het allereerste, zwartste en bloedigste hoofdstuk in de geschiedenis van de eerste Bahá'í eeuw. Een fase van mateloze beproevingen was met deze gebeurtenissen ingeleid, in de loop waarvan het welzijn van het door de Báb verkondigde Geloof tot het laagste peil zonk. Vanaf het allereerste begin hadden beproevingen en kwellingen, tegenslagen en teleurstellingen, aanklachten, verraad en bloedbaden in steeds toenemende mate bijgedragen aan de decimering van de rijen van Zijn volgelingen, tot het uiterste de trouw van de moedigste aanhangers op de proef gesteld, en was het bijkans gelukt de grondvesten waarop het steunde, te slechten.
Vanaf de geboorte van het Geloof waren regering, geestelijkheid en volk als één man er tegen in opstand gekomen en hadden eeuwige vijandschap aan zijn doelstellingen gezworen.

Muhammad Sháh, zwak van geest en wilskracht, had onder druk de voorstellen die de Báb hem had gedaan, van de hand gewezen, had geweigerd Hem persoonlijk te ontmoeten en had Hem zelfs de toegang tot de hoofdstad ontzegd.

De jeugdige Násiri'd-Din Sháh met zijn hardvochtige en heerszuchtige karakter had als kroonprins en als regerend soeverein in toenemende mate een bittere haat aan de dag gelegd die, in een later stadium van zijn regering, in al zijn duistere en woeste meedogenloosheid zou oplaaien.

De machtige en scherpzinnige Mu'tamid, de enige figuur die Hem de zo dringend nodige bijstand en bescherming had kunnen geven, werd Hem door een plotselinge dood ontnomen.

De sheriff van Mekka, die door de bemiddeling van Quddús van de nieuwe Openbaring kennis had genomen tijdens de pelgrimstocht van de Báb naar Mekka, was doof gebleven voor de goddelijke Boodschap en ontving Zijn koerier met botte onverschilligheid.

De van de toren georganiseerde bijeenkomst die in de heilige stad Karbilá had zullen plaatsvinden in de loop van de terugreis van de Báb uit Hijáz, moest tot grote teleurstelling van Zijn volgelingen die verlangend naar Zijn komst hadden uitgezien, geheel worden opgegeven.

De achttien Letters van de Levende, de voornaamste bolwerken die het nog jonge Geloof hadden geschraagd, waren voor het grootste deel gevallen.

De "spiegels", de "gidsen" en de "getuige" die de Bábí hiërarchie vormen, waren òf over de kling gejaagd, òf van hun geboortegrond verdreven, òf hun was het zwijgen opgelegd.

Het programma, waarvan de belangrijkste punten aan de meest vooraanstaanden onder hen waren bekendgemaakt, bleef voor het grootste deel onuitgevoerd tengevolge van hun overmatige doch onverstandige ijver.

De pogingen die twee van deze discipelen hadden ondernomen om het Geloof in Turkije en India te vestigen, hadden reeds bij het begin van hun zending jammerlijk gefaald.

De stormen die Mázindarán, Nayríz en Zanján hadden geteisterd, hadden, naast het feit dat de veelbelovende carrières van de diep vereerde Quddús, van de manmoedige Mullá Husayn, van de erudiete Vahíd en de onverzettelijke Hujjat in de kiem waren gesmoord, het leven van een alarmerend groot aantal van hun invloedrijkste en heldhaftigste medediscipelen op jeugdige leeftijd afgebroken.

De afzichtelijke gewelddaden die te maken hadden met de dood van de Zeven Martelaren van Tihrán, waren verantwoordelijk voor de ondergang van nog een ander levend symbool van het Geloof dat, vanwege zijn familierelatie en innige samenwerking met de Báb, en zeker ook door zijn aangeboren kwaliteiten, zeer beslist zou hebben bijgedragen tot de bescherming en bevordering van een worstelende Zaak, indien zijn leven gespaard was gebleven.1
De storm die later met onvoorstelbare kracht losbarstte over een gemeenschap die reeds op de knieën was gedwongen, beroofde deze bovendien van haar grootste heldin, de onvergelijkelijke Táhirih die toen nog op het hoogtepunt van haar successen was, had het lot bezegeld van Siyyid Husayn, de vertrouwde amanuensis van de Báb en de uitverkoren bewaarder van Zijn laatste wensen; had Mullá 'Abdu'l-Karím-i-Qasvíní geveld, die algemeen werd erkend als een van de heel weinigen, die er aanspraak op konden maken een diepgaande kennis van de oorsprong van het geloof te hebben, en had Bahá'u'lláh, de enige overlevende onder de verheven figuren van de nieuwe Beschikking, in een kerker geworpen.

De Báb - de Bron waaruit de levengevende krachten van een nieuwe Openbaring waren gevloeid - was Zelf, voor het losbarsten van die orkaan, onder aangrijpende omstandigheden gevallen onder de kogelregen van het vuurpeleton.

Hij liet aan het hoofd van een nagenoeg uiteengevallen gemeenschap iemand achter, die niet veel meer was dan een stroman, een uitermate verlegen, goedaardig mens, maar zeer gevoelig voor iedere denkbare invloed, zonder enige uitgesproken kwaliteiten die nu (ontdaan van de leidende hand van Bahá'u'lláh, de werkelijke Leider), in de vermomming van een derwisj in de bergen van zijn geboortegrond Mázindarán bescherming zocht tegen de dreigende aanvallen van een doodsvijand.

De omvangrijke geschriften van de stichter van het Geloof - in manuscript, overal verspreid, niet gerangschikt, slecht ovegeschreven en niet goed bewaard - waren gedeeltelijk tengevolge van de in hoge mate woelige tijden òf moedwillig vernietigd en verbeurd verklaard, òf haastig naar veiliger plaatsen gebracht buiten de grenzen van het land, waarin ze waren geopenbaard.

Machtige tegenstanders, boven wie de figuur van de buitensporig ambitieuze en huichelachtige Hájí Mírzá Karim Khán ver uitstak - de man die op speciaal verzoek van de Sjah in een verhandeling het nieuwe Geloof en zijn leerstellingen venijnig had aangevallen - hadden nu de hoofden bij elkaar gestoken en, overmoedig geworden door de nederlagen die het Geloof had geleden, het met beschimpingen en laster overladen.

Verder werden onder ondraaglijke druk een paar Bábís ertoe gebracht hun geloof af te zweren, terwijl anderen zelfs afvallig werden en zich in de gelederen van de vijand voegden.

En nu kwam bovenop dat afschuwelijke ongeluk een monsterachtige laster, voortkomend uit de door een handjevol onverantwoordelijke dwepers gepleegde gewelddaad, waardoor een heilig en onschuldig Geloof met een blaam werd beladen, die onuitwisbaar scheen en het van zijn fundamenten dreigde te stoten.
En toch werd het vuur dat de hand van Almacht had ontstoken, niet gedoofd, hoewel het werd gesmoord door deze vloed van beproevingen die er over werd losgelaten.

De vlam die negen jaar lang met zo'n schitterende, intense gloed had gebrand, was inderdaad tijdelijk gedoofd, maar de sintels, die de grote brand had achtergelaten, gloeiden nog en waren voorbestemd binnenkort weer op te laaien door de nieuw leven gevende bries van een onvergelijkelijk groter Openbaring, en een licht te verspreiden, dat niet alleen de omringende duisternis zou verdrijven, maar zijn straling tot in de uithoeken van het oostelijk en westelijk halfrond zou laten doordringen.

Net zoals de gedwongen gevangenschap en afzondering van de Báb Hem aan de ene kant de mogelijkheid had gegeven Zijn leringen te formuleren, de volle betekenis van Zijn Openbaring te ontvouwen, Zijn positie formeel en openlijk te verkondigen en Zijn Verbond te vestigen, en aan de andere kant bevordelijk was geweest voor het afkondigen van de wetten van Zijn Beschikking door de stem van Zijn discipelen die in Badasht bijeen kwamen, zo bleek het ongehoorde belang van de crisis die haar hoogtepunt bereikte in de executie van de Báb en de gevangenneming van Bahá'u'lláh, pas het voorspel te zijn van een hernieuwde opleving die, door de bezielende kracht van een nog veel machtiger Openbaring, de roem van de Profeet van Shíráz onsterfelijk zou maken en Zijn oorspronkelijke Boodschap op een nog duurzamer fundament zou plaatsen, ver over de granzen van Zijn geboorteland.
Op een moment dat de Zaak van de Báb aan een zijden draad leek te hangen, dat de verwachtingen en het streven die haar in leven hielden, volgens menselijke berekening waren te niet gedaan en de enorme opofferingen van haar ontelbare aanhangers vergeefs leken te zijn, stond de in het verborgen liggende goddelijke Belofte op het punt plotseling te worden ingelost en haar uiteindelijke voleinding op mysterieuze wijze te worden gemanifesteerd. De Bábí Beschikking was aan haar einde gekomen (niet voortijdig, maar op haar uiteindelijke tijd) en wierp haar beloofde vruchten af en onthulde haar uiteindelijke doel: de geboorte van de zending van Bahá'u'lláh. In dit donkere en vreselijke uur ging een nieuw Licht in al zijn glorie aan Perzië's verduisterde horizon dagen. Als gevolg van wat in feite een evoluerend rijpingsproces was, zou nu de gewichtigste, zo niet de opzienbarendste fase in het heroïsche tijdperk van het Geloof een aanvang nemen.
Gedurende negen jaren, zoals door de Báb Zelf was voorzegd, had het embryonale Geloof dat door Hem was verwekt, zich snel op geheimzinnige en onweerstaanbare wijze ontwikkeld, totdat de vrucht van de beloofde Zaak van God op het aangegeven uur temidden van de sombere en dreigende ellende van de Síyáh-Chál in Tihrán werd afgeworpen. Bahá'u'lláh verklaart jaren later, als Hij de aanspraken weerlegt van hen die de geldigheid van Zijn zending, die zo dicht op die van de Báb volgde, verwierpen; "Zie hoe onmiddellijk na afloop van het negende jaar van deze wonderbare, deze heiligste en genadigste Beschikking aan het vereiste aantal zuivere, geheel toegewijde en geheiligde zielen in het diepste geheim was voldaan". Bovendien heeft Hij verzekerd, "dat er zo'n korte tijd zou liggen tussen deze zo machtige en wonderbare Openbaring en Mijn eigen vorige Manifestatie is een geheim dat niemand kan ontrafelen, en is een mysterie zoals geen brein kan peilen. De duur ervan was tevoren bepaald".
Johannes heeft met betrekking tot deze twee opeenvolgende Openbaringen duidelijk geprofeteerd, "Het tweede wee is voorbijgegaan: zie het derde wee komt spoedig".2 'Abdu'l-Bahá heeft in een commentaar op dit vers uitgelegd, "Dit derde wee is de dag van de Manifestatie van Bahá'u'lláh, de Dag van God, en die is dicht bij de dag van de verschijning van de Báb". Bovendien heeft hij verzekerd, "Alle volkeren ter wereld verwachten twee Manifestaties, die gelijktijdig moeten komen; allen wachten op de vervulling van deze belofte". En verder, "Het essentiële feit is, dat aan allen twee Manifestaties worden beloofd, die na elkaar zullen komen". Shaykh Ahmad-i-Ahsá'í, de lichtende ster van goddelijke leiding, die vóór het jaar zestig de naderende glorie van Bahá'u'lláh zo duidelijk had zien aankomen en de nadruk had gelegd op de "twee Openbaringen, die elkaar snel zouden opvolgen", had van zijn kant in een brief die in zijn eigen handschrift was gericht aan Siyyid Kazím, de volgende belangrijke bewering met betrekking tot het naderende uur van die verheven Openbaring gedaan, "Het mysterie van deze Zaak moet nodig openbaar worden gemaakt en het geheim van deze Boodschap moet noodzakelijk worden onthuld. Meer kan ik niet zeggen, ik kan geen tijd noemen. Zijn Zaak zal worden bekendgemaakt na Hín (68)".
De omstandigheden waaronder de Drager van de pasgeboren Openbaring, die zo snel op die van de Báb volgde, de eerste aanduidingen van Zijn verheven zending ontving, doen denken aan en overtreffen zelfs in hun aangrijpende uitwerking de schokkende ervaring van Mozes, toen hij in de wildernis van de Sinaï tegenover de Brandende Braamstruik stond; van Zoroaster, toen hij van zijn zending werd doordrongen door zeven opeenvolgende visioenen; van Jesus toen hij, opstijgende uit het water van de Jordaan, de hemelen zag scheuren en de Heilige Geest als een duif op zich zag nederdalen;3 van Muhammad toen in de grot Hira, even buiten de heilige stad Mekka, de stem van Gabriël Hem gelastte, "te roepen in de naam van Uw Heer"; en van de Báb, toen Hij in een droom het bloedende hoofd van de Imám Husayn naderde en, van het bloed drinkende dat uit de afgesneden keel droop, wakker werd en wist, dat Hij de uitverkoren ontvanger was van de zich uitstortende genade van de Almachtige.
Wat, zo mogen wij ons op dit kritieke moment wel afvragen, was de aard en de betekenis van die Openbaring, die zich zo vlak na de Verkondiging van de Báb manifesteerde, en aan de Beschikking, die dat Geloof zo kort geleden had aangekondigd, met één slag een einde maakte en met zoveel hevigheid en kracht het goddelijke gezag van zijn geestelijke Vader handhaafde? Hoe, zo mogen wij gerust overwegen, luidden de aanspraken van Hem die, zelf een discipel van de Báb, in zo'n vroeg stadium zichzelf als gemachtigd beschouwde om de wet, waarmede Zijn geliefde Meester zo nauw was verbonden, af te schaffen? Hoe, zo mogen wij verder nog overwegen, zou de relatie kunnen zijn tussen de religieuze stelsels die vóór Hem waren gevestigd en Zijn eigen Openbaring - een Openbaring die, in dat uitzonderlijk gevaarvolle uur stromende uit Zijn in nood verkerende ziel, de moedeloosheid doorboorde, die zich in dat pestilente hol had genesteld en, door zijn muren heenbrekend en zich over de verste hoeken van de wereld verspreidend, de gehele kern van de mensheid van zijn grenzeloze mogelijkheden doordrong, en die nu onder onze ogen op het verloop van de ontwikkeling van de menselijke maatschappij haar stempel drukt?
Hij Die onder zulke dramatische omstandigheden het overweldigende gewicht van deze heerlijke zending op de schouders kreeg was niemand minder dan Degene Die het nageslacht zal toejuichen, en Die ontelbare volgelingen nu reeds erkennen als de Rechter, de Wetgever en Verlosser van de gehele mensheid, als de Organisator van de gehele planeet, als Degene Die de mensenkinderen verenigt, als de Inleider tot het lang verwachte duizendjarige Godsrijk, als de Stichter van de Grootste Vrede, als de Bron van de Grootste gerechtigheid, als de Schepper van een nieuwe wereldorde en als de Inspirator en Grondlegger van een wereldbeschaving.
Voor Israël betekende Hij niet minder dan de vleeswording van de "eeuwige Vader", en "Heer der Heerscharen", nedergedaald "met tienduizend heiligen"; voor het Christendom de Christus weergekeerd ïn de heerlijkheid van de Vader"; voor de Shí'ah Islám de wederkeer van de Imám Husayn; voor de Sunní Islám de nederdaling van de "Geest van God"; voor de Zoroastriërs de beloofde Sháh-Bahram; voor de Hindoes de reïncarnatie van Krishna; voor de Boeddhisten de vijfde Boeddha.
In de naam die Hij droeg, verenigde Hij die van de Imám Husayn, de beroemdste onder de opvolgers van de Apostel van God - de helderste "ster"die glanst in de "kroon", zoals in de Openbaring van Johannes staat vermeld - en van de Imám 'Alí, de Aanvoerder der gelovigen, de tweede van de twee "getuigen", verheerlijkt in hetzelfde Boek.4 Hij werd formeel aangeduid als Bahá'u'lláh, een benaming die specifiek in de Perzische Bayán is opgetekend, en die tegelijk de heerlijkheid, het licht en de glans van God betekent, en werd genoemd de "Heer der Heren", de "Grootste Naam", de "Aloude Schoonheid", de "Pen van de Hoogste", de "Verborgen Naam", de "Welbewaarde Schat", "Hij Dien God zal openbaren", het "Grootste Licht", de "Allerhoogste Horizon",de "Grootste Oceaan", de "Verheven Hemel", de "Wortel van het Voor-bestaan", de "Bij Zich Bestaande", de "Dagster van het Heelal", de "Grote Aankondiging", de "Spreker op de Sinaï", de "Zifter der Mensen", de "Verguisde van de Wereld", het "Verlangen van de Volkeren", de "Heer van het Verbond", de "Boom die men niet kan passeren".

Hij stamde aan de ene kant af van Abraham (de Vader van de gelovigen) door zijn vrouw Ketûra en aan de andere kant van Zoroaster alsmede van Yazdigird, de laatste koning van de Sásaníyán dynastie.

Hij was bovendien een nakomeling van Isaï en behoorde via Zijn vader, Mírzá 'Abbás, beter bekend als Mírzá Buzurg - een edelman, die in nauwe relatie stond met de ministriële kringen aan het hof van Fath-'Alí Sháh - tot de oudste en aanzienlijkste families van Mázindarán.
Op Hem had Jesaja, de grootste van de joodse profeten, gezinspeeld als de "Heerlijkheid des Heren",5 de "eeuwige Vader",6 de "Vredevorst",7 de "Wonderbare Raadsman",8 het "Rijsje" (dat) "voortgekomen is uit de stam van Isaï" en de "Tak gegroeid uit zijn wortelen",9 Die "gegrondvest zal zijn op de troon van David",10 Die "met krachtige hand zal komen", Die "zal richten tussen de volkeren",11 Die "de aarde zal slaan met de roede zijns monds en met de adem zijner lippen de goddeloze doden"12 en Die "de verdrevenen uit Israël zal verzamelen en de verstrooiden van Juda zal vergaderen van de vier einden der aarde".13 Over Hem heeft David reeds in zijn Psalmen gezongen, Hem aanroepend als de "Heer der Heerscharen" en de "Koning der Ere".14 Naar Hem verwees Haggai als het "Verlangen van alle Volkeren" en Zacharias als de "Spruit"

Die "uit zijn plaats zal uitspruiten en de tempel des Heren bouwen".15 Ezechiël heeft Hem uitgeroepen als de "Here Here"

Die "Koning zal zijn over hen allen",16 terwijl naar Zijn dag Joël en Zefanja beiden hebben verwezen als de "Dag des Heren", de laatste het aldus onder woorden brengend als een "dag van verbolgenheid, een dag van benauwdheid en van angst, een dag van vernieling en van vernietiging, een dag van duisternis en van donkerheid, een dag van wolken en van dikke duisternis, een dag van bazuingeschal en van krijgsgeschreeuw tegen de versterkte steden en tegen de hoge hoektorens".17 Zijn dag hadden Ezechiël en Daniël bovendien beiden uitgeroepen als de "Dag des Heren" en Maleachi beschreef hem als "de grote en geduchte dag des Heren",18 wanneer "de Zon der gerechtigheid" zal opgaan en er "genezing zal zijn onder haar vleugelen",19 terwijl Daniël verklaarde, dat Zijn komst het sein zou zijn van het einde van de "gruwel die verwoesting brengt".20
Op Zijn Beschikking hadden de heilige boeken van de volgelingen van Zoroaster gezinspeeld als die, waarin de zon gedurende niet minder dan een gehele maand noodzakelijkerwijs tot stilstand moest worden gebracht. Op Hem moet Zoroaster hebben gedoeld toen hij volgens de overlevering voorspelde, dat er eerst een periode van drieduizend jaar van conflicten en strijd moest verlopen voor de komst van de Wereldverlosser Sháh-Bahrám, die Ahriman zou overwinnen en een tijdperk zou inluiden van zegen en vrede.
Hij alleen wordt bedoeld met de profetie, die aan Gautama Boeddha Zelf wordt toegeschreven, dat een "Boeddha genaamd Maitreya, de Boeddha van universele broederschap" in de volheid der tijden zou opstaan en "Zijn grenzeloze glorie" zou openbaren, Naar Hem heeft de Bhagavad-Gita van de Hindoes verwezen als de "grootste Geest", de "tiende Avatar", de "Vlekkeloze Manifestatie van Krishna".
Naar Hem heeft Jezus Christus verwezen als de "Vorst van deze wereld", als de "Trooster"

Die "de wereld zal overtuigen van zonde en van gerechtigeheid en van oordeel",21 als de "Geest der waarheid"

Die "u de weg zal wijzen tot de volle waarheid, want Hij zal niet uit zichzelf spreken, maar al wat Hij hoort zal Hij spreken",22 als de "Heer van de Wijngaard", en als de "Zoon des Mensen"

Die "zal komen in de heerlijkheid Zijns Vaders"23 "op de wolken des hemels met grote macht en heerlijkheid"24 met "alle heilige engelen" om Hem heen en "al de volken" voor Zijn troon verzameld.25 Op Hem heeft de schrijver van de Apocalypse gezinspeeld als de "Heerlijkheids Gods" als "de Alpha en de Omega", "het Begin en het Einde"26 "de Eerste en de Laatste".27 Zijn Openbaring gelijkstellend met het "derde wee" heeft hij bovendien Zijn wet verheven als "een nieuwe hemel en een nieuwe aarde", als de "Tent van God", als de "Heilige Stad", als het "nieuwe Jeruzalem, nederdalende uit de hemel van God, getooid als een bruid, die voor haar man getooid is".28 Naar deze Dag heeft Jezus Christus zelf verwezen als de "wedergeboorte wanneer de Zoon des mensen op de troon Zijner heerlijkheid zal zitten".29 Op het uur van Zijn komst had Paulus gezinspeeld als het uur van de "laatste bazuin", de "bazuin van God"30 terwijl Petrus erover had gesproken als de "Dag des Heren, wanneer de hemelen met gedruis zullen voorbijgaan en de elementen door vuur vergaan".31 Zijn Dag had hij verder nog beschreven als de "tijden van verkwikking", "de tijden van het herstel van alle dingen, die God u verkondigd heeft bij monde van al Zijn heilige Profeten sinds het begin van de wereld".
Op Hem zinspeelde Muhammad, de Apostel van God, in Zijn Boek als de "Grote Aankondiging"32 en verklaarde Zijn Dag tot de Dag, waarop "God zal komen in de schaduwen der wolken",33 de Dag, waarop "Uw Heer U zal bijstaan met duizend van de engelen, elkander volgen de"34 en "de Geest" (= Gabriël) zal verrijzen en de engelen in gelederen zullen staan".35 In dat Boek, in een súrih waarvan men zegt dat Muhammad die "het hart van de Qur'án" heeft genoemd, heeft Hij Zijn komst voorspeld als die van de "derde"

Boodschapper, die gezonden was om de twee die Hem vooraf waren gegaan "te versterken".

Zijn Dag verheerlijkt Hij op de bladzijden van datzelfde Boek in gloedvolle bewoordingen als de "Grote Dag",36 de "Laatste Dag", de "Dag van God", de "Dag des Oordeels", de "Dag van Afrekening",37 de "Dag der Onthulling van gebreken",38 de "Dag van Beslissing",39 de "Dag van diep berouw",40 de "Dag der Verzameling",41 de "Dag wanneer de zaak besloten zal zijn",42 de "Dag wanneer op de bazuin zal worden geblazen",43 de "Dag waarop de mensen voor de Heer der werelden zullen staan",44 en "allen vernederd tot Hem zullen komen",45 de Dag waarop "gij zult zien, dat de bergen, waarvan gij denkt dat zij stevig zijn, zullen heengaan gelijk het heengaan van de wolk",46 de Dag "als de afrekening zal geschieden",47 "de naderende Dag wanneer de harten tot in de kelen zullen opstijgen, inwendig smartende",48 de Dag waarop "degenen die in de hemelen en degenen die op de aarde zijn, verschrikt zullen zijn, behalve degenen die God wil sparen en allen zullen nederig tot Hem komen",49 de Dag waarop "iedere zwangere vrouw haar last zal nederleggen",50 de Dag "waarop de aarde zal stralen met het licht van haar Heer en het Boek zal worden nedergelegd, en de profeten en de getuigen zullen worden voorgebracht; en er met rechtvaardigheid over hen zal worden geoordeeld en zij niet onrechtvaardig zullen worden behandeld".51
Over Hem had Shaykh Ahmad-i-Ahsá'í, de heraut van de Bábí Beschikking, die de "vreemde gebeurtenissen"die "tussen de jaren zestig en zevenenzestig"zouden plaatsvinden en die positief de onvermijdelijke komst van Zijn Openbaring had bevestigd, zoals wij reeds vermeldden, het volgende geschreven, "Het mysterie van deze Zaak moet nodig openbaar worden gemaakt, en het geheim van deze Boodschap moet noodzakelijk worden onthuld. Meer kan ik niet zeggen, ik kan geen tijd noemen. Zijn Zaak zal worden bekend gemaakt na Hín (68)"( dat is: na enige tijd).
Siyyid Kazím-i- Rashtí, de leerling en opvolger van Shaykh Ahmad, had insgelijks geschreven, "De Qá'im moet en zal ter dood worden gebracht. Nadat Hij om het leven is gebracht zal de wereld achttien jaar oud zijn". In zijn Sharh-i-Qasídiy-i-Lámíyyih had hij zelfs gezinspeeld op de naam "Bahá". Verder had hij aan het einde van zijn dagen onomwonden aan zijn leerlingen verklaard; "Waarlijk, ik zeg u, na de Qá'ím zal de Qayyúm worden gemanifesteerd. Want wanneer de ster van de eerste is ondergegaan zal de zon van de schoonheid van Husayn opkomen en de gehele wereld verlichten. Dan zal in alle heerlijkheid het "Mysterie"en het "Geheim" worden onthuld warover door Shaykh Ahmad werd gesproken ... Die dag der Dagen beleefd te hebben, betekent het toppunt van glorie van vorige generaties te hebben bereikt, en één goede daad verricht in die tijd staat gelijk met de vrome aanbidding van ontelbare eeuwen".
De Báb had Hem in niet minder duidelijke termen verheerlijkt als de "Essentie van het Zijn", als het "Relict van God", als de "almachtige Meester", als het "karmozijnen, alomvattende Licht", als "Heer van het zichtbare en onzichtbare", als het "enige Doel van alle voorgaande Openbaringen, met inbegrip van de Openbaring van de Qá'ím Zelf".

Hij had Hem formeel aangeduid als "Hij, Dien God zal openbaren", had op Hem gezinspeeld als de "Abhá Horizon", waaronder Hij zelf had geleefd en gewoond, had uitdrukkelijk Zijn titel vermeld en vol lof over Zijn "Orde" gesproken en Zijn bekendste werk, de Perzische Bayán; had Zijn naam bekend gemaakt door middel van Zijn toespeling op de "Zoon van 'Alí, een waar en onmiskenbaar Leider der mensen", had bij herhaling, zowel in gesproken als geschreven woorden en zonder dat er de minste twijfel aan zou kunnen bestaan, de tijd van Zijn Openbaring aangegeven en Zijn volgelingen gewaarschuwd, opdat niet "de Bayán, en alles wat daarin is geopenbaard, hen als door een sluier van Hem zou afsluiten".

Hij had bovendien verklaard, dat Hij de "eerste dienaar was, die in Hem geloofde"; dat Hij Hem trouw had gezworen "voordat alle dingen waren geschapen"; dat "geen van Zijn (de Báb) toespelingen betrekking kon hebben op Hem (Bahá'u'lláh); dat "de een jaar oude kiem die in zich de mogelijkheden van de komende Openbaring bergt, met een kracht is begiftigd, die de gezamenlijke machten van de gehele Bayán verre te boven gaat".

Hij had ook nog duidelijk te verstaan gegeven, dat Hij "een verbond had gesloten met alle geschapen dingen" aangaande Hem, Dien God zal openbaren nog voor het verbond betreffende Zijn eigen zending was gesloten.

Hij had geredelijk toegegeven, dat Hij slechts "een letter" uit dat "machtigste Boek" was, "een dauwdroppel" uit die "eindeloze Oceaan"; dat Zijn Openbaring "slechts een blad tussen de bladeren van Zijn paradijs" was, dat "alles wat in de Bayán was verheerlijkt" slechts "een ring" was aan Zijn eigen hand en Hij Zelf "een ring aan de hand van Hem, Dien God zal openbaren"; Die "de ring van Zijn vinger ronddraait naa r het Hem behaagt, waarvoor het Hem behaagt en waardoor het Hem behaagt".

Hij had onomwonden verklaard, dat Hij Zichzelf "geheel had opgeofferd voor Hem; dat Hij Zich om Zijnentwil had laten vervloeken, en vurig te hebben verlangd naar niets anders dan het martelaarschap" op het pad van Zijn geliefde.

Tenslotte had Hij op ondubbelzinnige wijze voorspeld, "Thans is de Bayán in het stadium van het zaad; bij het begin van de manifestatie van Hem, Dien God zal openbaren, zal de uiteindelijke volmaaktheid ervan duidelijk worden". "Voordat negen zal zijn verstreken, vanaf de geboorte van deze Zaak, zullen de werkelijkheden van de geschapen dingen niet worden geopenbaard.

Alles wat gij tot nog toe hebt gezien,.is nog slechts in het stadium van de vochtige kiem, totdat gij een nieuwe schepping aanschouwt.

Zeg:

Gezegend daarom zij God, de voortreffelijkste aller Makers"!
"Degene, om Wien het Punt van de Bayán (de Báb) heeft gewenteld, is gekomen,"luidt Bahá'u'lláh's getuigenis, die de onvoorstelbare grootheid en uitzonderlijke aard van Zijn eigen Openbaring bevestigt.

Bovendien verzekert Hij, "Als allen, die in de hemel en op aarde zijn in deze dag worden bekleed met de krachten en eigenschappen, die bestemd waren voor de Letters van de Bayán, wier rang tienduizend maal verhevener is dan die van de Letters uit de Beschikking van de Qur'án, en als zij allen tezamen zelfs maar het kortste ogenblik aarzelden om Mijn Openbaring te aanvaarden, zouden zij in de ogen van God worden gerekend tot hen die zijn afgedwaald en worden beschouwd als 'Letters van Ontkenning'".

Als Hij op Zichzelf doelt in de Kitáb-i-Íqán verzekert Hij "Machtig is Hij, de Koning van goddelijke macht, om met één letter van Zijn verwonderlijke woorden de levensadem in geheel de Bayán en de mensen die daartoe behoren, uit te blazen en met één letter hen te begiftigen met een nieuw en eeuwigdurend leven en hen te doen opstaan om zich uit de graven van hun ijdele en egoïstische verlangens te spoeden".

Verder verklaart Hij, "Dit is de koning der dagen", de "Dag van God Zelf", de "Dag, die nimmer gevolgd zal worden door de nacht", de "lentetijd, die nimmer door herfst zal worden ingehaald", "het oog voor voorafgaande tijdperken en eeuwen", waarnaar "de ziel van iedere Profeet van God, van iedere goddelijke Boodschapper, heeft gedorst", waarnaar "alle onderscheidene geslachten ter aarde hebben gesmacht", waardoor "God de harten van de gehele schare van Zijn Boodschappers en Profeten heeft beproefd, en na hen degenen die de wacht houden bij Zijn heilig en onschendbaar Heiligdom, de ingewijden van het hemelse Paviljoen en bewoners van het Tabernakel van heerlijkheid".

Hij stelt bovendien, "In deze machtigste Openbaring hebben alle Beschikkingen uit het verleden hun hoogste, hun uiteindelijke vervulling bereikt".En verder, "Geen van de Manifestaties uit vroeger dagen heeft, behalve tot een voorgeschreven graad, ooit geheel de aard van deze Openbaring begrepen". met betrekking tot Zijn eigen rang verklaart Hij, "Ware het niet om Hem, geen goddelijke Boodschapper zou met het kleed van profeetschap zijn bekleed, noch zou een van de heilige geschriften zijn geopenbaard".
En tenslotte is er ook nog "Abdu'l-Bahá's eigen niet gering te schatten bijdrage tot het alles te boven gaande karakter van de Openbaring van zijn vader, "Eeuwen, ja zelfs lange tijden moeten voorbijgaan voordat de Zon van Waarheid weer in zijn midzomerpracht of wederom in zijn stralende lentepracht verschijnt".

Verder verzekert hij nog, "Alleen al de beschouwing van de Beschikking, ingeleid door de Gezegende Schoonheid, zou voldoende zijn geweest om de heiligen van voorbije tijden te overweldigen - heiligen die ernaar verlangden slechts één ogenblik in die grote heerlijkheid te kunnen delen".

Een belangrijke verklaring van hem luidt, "Omtrent de Manifestaties die in de toekomst 'in de schaduwen der wolken' zullen neerdalen; weet waarlijk dat voor wat hun verhouding tot de bron van hun inspiratie betreft, zij zich in de schuduw van de Aloude Schoonheid bevinden.

Met betrekking tot het tijdperk waarin zij verschijnen, zal evenwel een ieder van hen 'doen wat Hij wil'".

En aan het slot staat deze verhelderende uitleg, waarin hij op overtuigende wijze de betrekking tussen de Openbaring van Bahá'u'lláh en die van de Báb uiteenzet, "De Openbaring van de Báb kan worden vergeleken met de zon, waarvan de positie overeenkomt met het eerste teken van de Dierenriem - het teken Aries - waarin de zon binnenkomt ten tijde van de voorjaarsequinox.

De plaats van Bahá'u'lláh's Openbaring wordt anderzijds voorgesteld door het teken Leo, de hoogste positie van de zon in het midden van de zomer.

Hiermee wordt bedoeld, dat deze heilige Beschikking wordt verlicht met het licht van de Zon van Waarheid, dat schijnt vanuit zijn meest verheven positie en in de volheid van zijn luister, warmte en heerlijkheid".
Het zou werkelijk een onmogelijke taak zijn te pogen een volledig overzicht te geven van de profetische verwijzingen naar Bahá'u'lláh's Openbaring. Daarvan getuigt de pen van Bahá'u'lláh Zelf, "Alle goddelijke boeken en geschriften hebben aan de mensen de komst van de grootste Openbaring voorspeld en aangekondigd. Niemand kan naar behoren de verzen in de boeken uit vroeger tijden opsommen, die deze allerhoogste Genade, deze machtigste Gave, voorspellen".
Tot besluit van dit thema zou, vind ik, moeten worden gesteld dat de Openbaring van Bahá'ú'lláh onvoorwaardelijk alle Beschikkingen die eraan vooraf zijn gegaan, opheft; de eeuwige waarheden die ze in zich bergt onaantastbar handhaaft; rotsvast en absoluut de goddelijke oorsprong van hun Auteurs erkent; de heiligheid van hun authentieke Geschriften ongeschonden bewaart; iedere bedoeling afwijst om de rang van hun Stichters te verlagen of de geestelijke idealen die zij leren, af te schaffen; hun functies uiteenzet en ze onderling met elkaar in verband brengt; andermaal hun gemeenschappelijke, hun onveranderlijke en fundamentele doel bevestigt; hun schijnbaar afwijkende aanspraken en leerstellingen tot overeenstemming brengt en geredelijk en dankbaar hun respectieve bijdragen tot de gestadige ontvouwing van één goddelijke Openbaring erkent; zonder aarzelen verklaart dat ze zelf slechts een schakel is in de keten van steeds elkaar opvolgende Openbaringen; hun leringen aanvult met die wetten en verordeningen die beantwoorden aan de heersende behoeften, zoals de groeiende ontvankelijkheid van een snel evoluerende en voortdurend veranderende maatschappij het verlangt; en haar bereidheid en vermogen verkondigt om de elkaar betwistende sekten en partijen, waarin ze zijn uiteengevallen samen te smelten en te verenigen in een universele broederschap; door te werken binnen het raam en in overeenstemming met de voorschriften van een door God ingegeven, een wereldverenigende, een wereldverlossende Orde.
Een Openbaring, begroet als de belofte en de bekronende glorie van voorbijgegane tijden en eeuwen, als de vervulling van alle Beschikkingen binnen de cyclus van Adam, een tijdperk inluidend van minstens duizend jaar, en een cyclus die niet minder dan vijfduizend eeuwen zal duren, betekende het einde van het profetische tijdperk en het begin van het beleid van haar geestelijke Vader als in de vruchtbaarheid en de glans van Zijn zending.

Zulk een Openbaring werd, zoals reeds is opgemerkt, geboren temidden van de duisternis van een ondergrondse kerker in Tihrán, een afschuwelijke schacht die eens had gediend als waterreservoir voor een van de badhuizen van die stad.

Gehuld in de stygische duisternis, de verpeste lucht inademend, verkleumd door de vochtige en ijzige admosfeer, met Zijn voeten in het blok, om Zijn nek een ontzaglijk zware keten, omringd door misdadigers en onverlaten van het ergste soort, terneergedrukt door de wetenschap van de vreselijke smet die de goede naam van Zijn geliefd.Geloof had bevlekt, Zich pijnlijk bewust van de vreselijke ellende die zijn voorvechters had getroffen en van de grote gevaren die de rest van de volgelingen onder ogen moest zien.

In zo'n kritiek uur en onder zulke ontstllende omstandigheden, daalde de "grootste Geest"op Hem neer, zoals door Hemzelf wordt aangeduid, en zoals Hij wordt gesymboliseerd in de Beschikkingen van Zoroaster, Mozes, Christus en Muhammad door respectievelijk het Heilige Vuur, de Brandende Braamstruik, de Duif en de Engel Gabriël, en openbaarde zich in de gedaante van een "Maagd" aan de gemartelde ziel van Bahá'u'lláh.
Hij heeft Zelf in de laatste dagen van Zijn leven, toen Hij Zich weer de eerste roerselen van Gods Openbaring in Zijn ziel voor de geest haalde, geschreven, "Op een nacht weerklonken in een droom deze veheven woorden van alle zijden,'Voorwaar, wij zullen u doen zegevieren door Uzelf en door Uw Pen.

Treur niet om hetgeen U is geschied, en wees niet bevreesd, want Gij zijt in veiligheid.

Eerlang zal God de schatten der aarde te voorschijn roepen - mensen die U zullen helpen door Uzelf en door Uw Naam, waarmede God de harten van hen die Hem hebben erkend, heeft opgewekt' ".

In een andere passage beschrijft Hij in het kort en aanschouwelijk de schok van de onstuimige kracht van de goddelijke oproep op Zijn gehele wezen - een ervaring die levendig herinnert aan het visioen van God, dat Mozes in zwijm deed vallen, en de stem van Gabriël, die Muhammad zodanig in verwarring bracht, dat Hij naar de veilige beschutting van Zijn huis snelde en Zijn vrouw Khadíjih verzocht Hem in Zijn mantel te hullen.

Zijn eigen gedenkwaardige woorden luiden, "In de dagen, dat Ik in de gevangenis van Tihrán lag, voelde Ik, hoewel het knellende gewicht van de ketenen en de van stank vervulde lucht Mij slechts weinig slaap vergunden, toch in die zeldzame momenten van sluimer alsof er iets van de kruin van Mijn hoofd over Mijn borst vloeide, zoals een machtige stroom die zich van de top van een hoge berg op de aarde stort.

Alle ledematen van Mijn lichaam werden als gevolg daarvan als het ware in vuur gezet.

Op zulke momenten sprak Mijn tong dingen die geen mens kon verdragen te horen".
In zijn Súratu'l-Haykal ( de Surih van de Tempel) beschrijft Hij de adembenemende ogenblikken toen de Maagd die de "grootste Geest" symboliseert Zijn zending aan de gehele schepping verkondigde aldus, "Terwijl Ik werd overspoeld door beproevingen, hoorde Ik een heel wonderbaarlijke, een heel lieflijke stem boven Mijn hoofd. Toen Ik mijn gelaat ophief, aanschouwde Ik een Maagd - de belichaming van het gedenken van de naam van Mijn Heer - die in de lucht voor Mij zweefde. Zo verheugd was zij in het diepst van haar ziel, dat haar gelaat straalde met helder licht van de Algenadige. Tussen aarde en hemel liet zij een roep horen, die hart en ziel van de mensen bekoorde. Zij gaf zowel Mijn innerlijke als Mijn uiterlijke wezen tijdingen die Mijn ziel en de ziel van Gods geëerde dienaren verheugden. Met haar vinger op Mijn hoofd wijzende sprak zij allen die in de hemel en allen die op aarde zijn toe, zeggende, 'Bij God! Dit is de meest Geliefde van de werelden, en toch begrijpt gij het niet. Dit is de Schoonheid van God onder u, mocht gij het slechts verstaan. Dit is het Mysterie van God en Zijn Schat, de Zaak van God en Zijn Heerlijkheid voor allen die zich bevinden in de koninkrijken van Openbaring en schepping, indien gij behoort tot hen die inzicht hebben' ".
In Zijn epistel aan Násiri'd-Din Sháh, Zijn koninklijke tegenstander, dat geopenbaard werd op het hoogtepunt van de verkondiging van Zijn Boodschap, komen deze passages voor, die nog meer licht werpen op de goddelijke oorsprong van Zijn zending, "O Koning, ik was waarlijk een mens gelijk alle anderen, sluimerend op Mijn legerstede en zie! de ruisende winden van de Alglorierijke gingen over Mij en deden Mij al hetgeen geweest was kennen. Deze kennis is niet van Mij, doch van Een die Almachtig en Alwetend is. En Hij gebood Mij Mijn stem tussen aarde en hemel te verheffen en om deze reden geschiedde Mij hetgeen de tranen van allen die weten, deed vloeien ... Dit is slechts een blad, bewogen door de bries van de wil van Uw Heer, de Almachtige, de Algeprezene, Zijn onweerstaanbare oproep bereikte Mij en deed Mij Zijn lof onder de mensen verkondigen. Voorwaar, ik was gelijk een dode, toen Zijn bevel werd geuit. De hand van de wil van Uw Heer, de Meedogende, de Barmhartige, veranderde Mij". In een andere Tafel verzekert Hij, "Bij Mijn leven! Niet uit eigen vrije wil heb Ik Mijzelf geopenbaard, maar God heeft Mij, naar eigen verkiezing, gemanifesteerd". En verder, "Steeds wanneer Ik verkoos het stilzwijgen te bewaren, zie, de stem van de Heilige Geest staande aan Mijn rechterhand, wekte Mij op en de grootste Geest verscheen voor Mijn aangezicht en Gabriël wierp zijn schaduw over Mij, en de Geest droeg Mij op te verrijzen en Mijn stilzwijgen te verbreken".
Zó waren de omstandigheden, waaronder de Zon van Waarheid in Tihrán rees, een stad die door het uitzonderlijke voorrecht dat haar was toegevallen, door de Báb was verheerlijkt als het "Heilige Land", en door Bahá'u'lláh was genoemd "de moeder van de wereld", het "ochtendgloren van licht", de "dageraadsplaats van de tekenen van de Heer", de "bron van vreugde der gehele mensheid". Het eerste gloren van dat licht van weergaloze pracht was, zoals reeds werd geschreven, doorgebroken in Shíráz. De rand van die Lichtbol was nu boven de horizon van de Síyáh-Chál in Tihrán verschenen. Zijn stralen zouden, tien jaren later in Baghdád uitschieten en de wolken doorbreken, die onmiddellijk na zijn opkomst in die sombere omgeving zijn schittering verduisterden. Hij was bestemd tot zijn hoogtepunt te stijgen in het verafgelegen Adrianopel en tenslotte onder te gaan in de onmiddellijke nabijheid van de vestingstad 'Akká.
Het proces, waardoor de glans van zo'n verblindende Openbaring voor het oog der mensen werd uitgespreid, verliep noodgedwongen langzaam en geleidelijk. De eerste aanduiding die haar Drager ontving, viel niet samen met, en werd evenmin dadelijk gevolgd door een onthulling van haar aard en wezen aan zijn eigen metgezellen of verwanten. Er moest een periode van niet minder dan tien jaar verstrijken voor haar verreikende implicaties zelfs direct konden worden doorgegeven aan hen die innig met Hem verbonden waren - een periode van ontzaglijke geestelijke gisting, gedurende welke de Ontvanger van deze zo gewichtige Boodschap rusteloos het uur afwachtte, waarop Hij Zijn zwaar beladen ziel kon ontlasten, die zo vervuld was van de krachten die waren vrijgekomen door Gods naderende Openbaring. Het enige, wat Hij in deze voorbeschikte tussentijd deed, was aan te duiden in verhulde en allegorische taal, in brieven, commentaren, gebeden en verhandelingen die Hij voelde te moeten openbaren, dat de belofte van de Báb reeds was vervuld en dat Hijzelf Degene was Die was uitverkoren haar in te lossen Een paar van Zijn discipelen, die zich door hun wijsheid en persoonlijke aanhankelijkheid en toewijding aan Hem onderscheidden, werden iets gewaar van de straling van de nog niet geopenbaarde glorie die Zijn ziel had doorstroomd, en zouden, zonder Zijn remmende invloed, Zijn geheim zeker bekend hebben gemaakt en het overal hebben verkondigd.

HOOFDSTUK VII

Bahá'u'lláh's verbanning naar Irak

Na de aanslag op het leven van Násiri'd-Dín Sháh werd, zoals in een voorgaand hoofdstuk werd vermeld, gepleegd op de 28e van de maand Shavval, 1268 n.H., die overeenkomt met de 15e augustus 1852. Onmiddellijk daarna werd Bahá'u'lláh in Níyávarán gearresteerd, met smaad overladen naar Tihrán geleid en in de Síyáh-Chál geworpen. Zijn gevangenschap strekte zich uit over een periode van niet minder dan vier maanden, op de helft waarvan het "jaar negen" (1269), dat door de Báb in zulke bezielende termen was aangekondigd en waarop als het jaar "na Hín" door Shaykh Ahmad-i-Ahsá'í was gezinspeeld, werd ingeluid, waardoor de gehele wereld met ongekende mogelijkheden werd begiftigd. Twee maanden na het begin van dat jaar werd Bahá'u'lláh, nu het doel van Zijn gevangenschap was bereikt, uit Zijn opsluiting bevrijd en vertrok Hij een maand later naar Baghdád, de eerste étappe in een gedenkwaardige en levenslange verbanning die Hem in de loop der jaren tot aan Adrianopel in het Europese deel van Turkije zou voeren en die met Zijn vierentwintig jaar durende gevangenschap in 'Akká zou eindigen.
Nu Hij tengevolge van die indrukwekkende droom met de macht en soevereiniteit, verbonden aan Zijn goddelijke zending, was bekleed, werd Zijn bevrijding uit een opsluiting waarvan de bestemming was vervuld en die, ware zij verlengd, Hem volledig zou hebben belemmerd in de uitoefening van de Hem pas geschonken functies, niet alleen onvermijdelijk maar dwingend en urgent.

Ook ontbraken de middelen en werktuigen niet, waardoor Zijn bevrijding uit de kluisters die Hem bonden, kon worden bewerkstelligd.

De volhardende en vastberaden tussenkomst van de Russische gezant, prins Dolgorouki, die niets onbeproefd liet om de onschuld van Bahá'u'lláh te bewijzen; de openlijke bekentenis van Mullá Shaykh'Alíy-i-Turshízí, bijgenaamd 'Azím, die in de Síyáh-Chál in het bijzijn van de Hájibu'd-Dawlih, alsmede de tolk van de Russische gezant en de vertegenwoordiger van de regering, Hem met nadruk van iedere blaam zuiverde en zijn eigen medeplichtigheid toegaf; de onbetwistbare getuigenis van bevoegde tribunalen; de niet verslappende inspanning die Zijn eigen broers, zusters en verdere familie aan de dag legden - al deze dingen tezamen bewerkten Zijn uiteindelijke bevrijding uit de handen van Zijn roofzuchtige vijanden.

Een andere machtige, hoewel minder in het oog lopende invloed die onmiskenbaar een aandeel moet hebben gehad in Zijn vrijlating, was het lot dat zo'n groot aantal van Zijn zelfopofferende medediscipelen onderging, die met Hem in diezelfde gevangenis wegkwijnden.

Want, zoals Nabíl terecht opmerkt, "het bloed vergoten in de loop van dat noodlottige jaar in Tihrán door de heldhaftige groep met wie Bahá'u'lláh was gevangen gezet, was de losprijs voor Zijn bevrijding uit de handen van een vijand die probeerde Hem te verhinderen het plan te volbrengen, waarvoor God Hem had bestemd".
Waar met zulke overweldigende getuigenissen het niet-medeplichtig-zijn van Bahá'u'lláh onomstotelijk was bewezen, was de grootvizier, na van zijn soeverein slechts node de toestemming te hebben losgekregen zijn Gevangene vrij te laten, in een positie om zijn vertrouwde vertegenwoordiger, Hájí'Alí, naar de Siyáh-Chál te zenden met de opdracht om aan Bahá'u'lláh het bevel tot Zijn vrijlating te overhandigen. De aanblik die deze afgezant bij zijn aankomst trof, wekte in hem zo'n woede, dat hij zijn meester vervloekte voor de schandelijke behandeling van een man van zo hoge positie en smetteloze reputatie. Hij nam de mantel van zijn eigen schouders en bood hem Bahá'u'lláh aan, Hem dringend verzoekend deze te dragen als Hij bij de minister en zijn raadslieden zou worden binnengelaten, een verzoek dat Bahá'u'lláh echter nadrukkelijk afsloeg, daar Hij er de voorkeur aan gaf voor de leden van de keizerlijke regering te verschijnen in de kledij van een gevangene.
Zodra Hij voor hen was verschenen, sprak de grootvizier Hem toe met de woorden, "Indien U mijn raadgeving had opgevolgd en U zich had losgemaakt van het Geloof van de Siyyid-i-Báb zou U nimmer het leed en de beledigingen hebben behoeven te doorstaan, die thans op U geladen zijn". Bahá'u'lláh weerlegde dit met, "Indien u op uw beurt Mijn raad had opgevolgd, zouden de staatszaken niet zo'n kritiek stadium hebben bereikt". Hierdoor schoot Mírzá Áqá Khán het gesprek te binnen, dat hij met Bahá'u'lláh had gehad naar aanleiding van de marteldood van de Báb, toen hij was gewaarschuwd, dat "de vlam, die is ontstoken, feller dan ooit zal oplaaien". "Wat raadt U mij nu aan te doen?" vroeg hij aan Bahá'u'lláh. "Beveel de gouverneurs van het keizerrijk op te houden het bloed van onschuldigen te vergieten, op te houden hun bezittingen te plunderen, op te houden hun vrouwen te onteren en hun kinderen kwaad te doen", luidde het onmiddellijke antwoord. Diezelfde dag nog handelde de grootvizier volgens het hem gegeven advies, maar zoals de verdere loop der gebeurtenissen maar al te duidelijk liet zien, bleek de uitwerking ervan slechts van korte duur en van te verwaarlozen belang te zijn.
De betrekkelijke vrede en rust die Bahá'u'lláh na Zijn tragische en wrede gevangenschap waren vergund, zouden door de voorschriften van een feilloze Wijsheid van uitzonderlijk korte duur zijn. hij had zich nog maar nauwelijks bij Zijn gezin en familieleden gevoegd, of Hem werd een decreet van Násiri'd-Dín Sháh ter hand gesteld, waarin Hem werd bevolen het grondgebied van Perzië te verlaten, waarbij Hem een tijdslimiet voor vertrek van een maand werd gegeven en Hem het recht werd verleend het land van Zijn verbanning Zelf uit te kiezen.
Zodra de Russische gezant van dit keizerlijke besluit op de hoogte werd gebracht, uitte hij de wens om Bahá'u'lláh onder de bescherming van zijn regering te mogen stellen en bood aan, alle denkbare faciliteiten te verlenen voor Zijn overbrenging naar Rusland.

Bahá'u'lláh wees deze zo spontaan gedane uitnodiging van de hand, daar Hij er de voorkeur aan gaf om, afgaande op een feilloze intuïtie, op turks grondgebied, in Baghdád te verblijven.

Jaren later heeft Hij Zelf in Zijn brief aan de tsaar van Rusland, Nicolaas Alexander II, getuigd, "Toen Ik geketend en geboeid in de gevangenis lag, heeft een van uw gezanten Mij zijn hulp aangeboden.

Derhalve heeft God voor u een rang beschikt, die de kennis van een ieder te boven gaat, behalve Zijn kennis.

Hoedt u, dat gij deze verheven rang niet verkwanselt".

Nog een andere verhelderende getuigenis uit Zijn pen luidt, "In de dagen toen deze Verguisde zwaar beproefd in de gevangenis lag, deed de gezant van de hooggewaardeerde regering (van Rusland) - moge God, verheerlijkt en verheven zij Hij, hem bijstaan! - zijn uiterste best Mijn vrijlating te verkrijgen.

Verscheidene malen werd de toestemming daartoe gegeven.

Enkele ulamás uit de stad wisten dit echter te verhinderen.

Tenslotte herkreeg Ik Mijn vrijheid door middel van de goede zorgen en inspanningen van Zijne Excellentie de gezant ...

Zijne Keizerlijke Majesteit, de hoogste heerser, - moge God, verheven en verheerlijkt zij Hij, hem bijstaan! - een bescherming die de afgunst en vijandigheid van de dwazen der aarde heeft opgewekt".
Het bevelschrift van de Sjah, dat gelijkstond met een bevel tot onmiddellijke verdrijving van Bahá'u'lláh van Perzisch grondgebied, vormt het begin van een nieuw en roemrijk hoofdstuk in de geschiedenis van de eerste bahá'í eeuw.

Gezien in het juiste perspectief zal het zelfs worden erkend als de inluiding van een van de bewogenste en belangrijkste tijdperken die ooit in de religieuze wereldgeschiedenis zijn voorgekomen.

Het valt samen met de plechtige aanvaarding van een beleid dat zich over een periode van bijna veertig jaar uitstrekt - een beleid dat, dank zij de scheppende kracht, de reinigende werking, de genezende invloed en de onweerstaanbare uitwerking op de leidinggevende, de vormgevende krachten die het in de wereld vrijmaakte, zijn weerga niet heeft in de religieuze annalen van de gehele mensheid.

Het geeft de beginfase aan van een serie verbanningen die zich uitstrekt over een periode van vier decennia en die pas eindigt met de dood van Hem Die het Voorwerp was van dat hardvochtige edict.

Het proces dat het in beweging bracht en dat geleidelijk voortging zich te ontvouwen, begon met het voor korte tijd vestigen van Zijn Zaak in het hart van het afgunstig bewaakte bolwerk van de Shí'ah Islam en het bracht Bahá'u'lláh in persoonlijk contact met hun hoogste en vermaardste vertegenwoordigers; dan kwam Hij, in een later stadium, op de plaats waar het kalifaat zetelde, te staan tegenover de burgerlijke en geestelijke hoogwaardigheidsbekleders van het rijk en de vertegenwoordigers van de sultan van Turkije, de machtigste potentaat in de islamitische wereld; en het bracht Hem tenslotte zelfs naar de kust van het Heilige Land, waarmede Hij de profetieën, vermeld zowel in het Oude als het Nieuwe Testament, vervulde; de belofte inloste, die besloten ligt in verscheidene tradities die aan de Apostel van God en de Hem opvolgende imáms worden toegeschreven, en de lang verwachte teruggave van Israël aan de aloude bakermat van zijn Geloof inluidde.

Hiermede, zo kan men zeggen, begonnen de vier laatste en vruchtbaarste stadia van een leven, waarvan de eerste zevenentwintig jaren werden gekenmerkt door het zorgeloze genieten van alle voordelen die bij een hoge afkomst en rijkdom behoren, en door een onuitputtelijke bezorgdheid voor de belangen van de armen, de zieken en de vertrapten; gevolgd door negen jaren van actief en voorbeeldig leerlingschap in dienst van de Báb; en tenslotte door een gevangenschap van viermaanden, die gedurende die gehele tijd werd verduisterd door gevaar voor het leven en vergald door martelend leed dat, toen daaraan een einde kwam, onsterfelijk werd gemaakt door een plotselinge doorbraak van een overweldigende, zielvernieuwende Openbaring.
Dit gedwongen en haastige vertrek van Bahá'u'lláh uit Zijn geboorteland, slechts vergezeld van enige familieleden, doet in enkele aspecten denken aan de overhaaste vlucht van de Heilige Familie naar Egypte; aan de plotselinge migratie van Muhammad van Mekka naar Medina, vlak na het aanvaarden van Zijn plaats in de rij der profeten; aan de uittocht van Mozes met Zijn broers en volgelingen uit hun geboorteland ingevolge de goddelijke oproep; en bovenal aan de verbanning van Abraham uit Ur der Chaldeeën naar het Beloofde Land - een verbanning die met de onmetelijke weldaden die ze aan verschillende mensen, geloven en volkeren bracht, op historische gronden het dichtst de ontelbare zegeningen benadert, die bestemd zijn in deze dagen en in toekomstige tijden aan de gehele mensheid te worden geschonken als direct gevolg van de verbanning die Hij, Wiens Zaak de bloem en de vrucht is van alle voorafgaande Openbaringen, onderging.
'Abdu'l-Bahá verzekert nadrukkelijk, na in zijn boek "Some Answered Questions" de verreikende gevolgen van Abrahams verbanning te hebben opgesomd, "aangezien de verbanning van Abraham uit Ur naar Aleppo in Syrië dit resultaat had, moeten wij ons afvragen, wat de uitwerking van de verbanning van Bahá'u'lláh zal zijn toen Hij steeds verder moest trekken van Tihrán naar Baghdád, en van daar naar Constantinopel, naar Rumelië1 en naar het Heilige Land".
Op de eerste dag van de maand Rabí'u'th-Thání, in het jaar 1269 n.H. (12 januari 1853), negen maanden na Zijn terugkeer uit Karbilá, begon Bahá'u'lláh samen met enige leden van Zijn gezin en onder geleide van een officier van de keizerlijke lijfgarde en een afgevaardigde van de Russische legatie Zijn tocht van drie maanden naar Baghdád.

Onder hen die Zijn ballingschap deelden was Zijn vrouw, de vrome Navváb, door Hem het "Verhevenste Blad" genoemd, die gedurende bijna veertig jaar onafgebroken zo'n geestkracht, vroomheid, toewijding en zieleadel aan de dag legde, dat zij uit de pen van haar Heer het posthume en ongeëvenaarde huldeblijk kreeg, dat Hij haar tot Zijn "eeuwige gemalin in alle werelden van God" had gemaakt, Zijn negenjarige zoon die later de "Grootste Tak" werd genoemd, en die bestemd was het Middelpunt van Zijn Verbond en aangewezen Vertolker van Zijn leringen te worden, samen met zijn zevenjarige zuster die later dezelfde benaming kreeg als haar beroemde moeder en wier diensten evenals haar verheven afkomst haar tot op de hoge leeftijd van zesentachtig jaar het recht gaven op de onderscheiding de onbetwiste heldin van de Bahá'í Beschikking te zijn, behoorden eveneens tot de ballingen die hun geboorteland vaarwel zegden.

Van de twee broers die Bahá'u'lláh op die tocht vergezelden, was de eerste Mírzá Músá, gewoonlijk Áqáy-i-Kalím genoemd, Zijn standvastige en gewaardeerde aanhanger, de kundigste en voortreffelijkste van Zijn broers en zusters, en een van de "slechts twee personen" die, volgens Bahá'u'lláh's getuigenis, "voldoende op de hoogte waren van de oorsprong" van Zijn Geloof.

De ander was Mírzá Muhammad-Qulí, een halfbroer, die ondanks de afvalligheid van enkele van zijn verwanten, tot het einde toe trouw bleef aan de Zaak die hij had omhelsd.
Op de lange en hachelijke tocht, ondernomen in het hartje van een uitzonderlijk strenge winter, die de kleine groep onvoldoende uitgeruste bannelingen over de met sneeuw bedekte bergen van West-Perzië voerde, gebeurde niets bijzonders dan alleen het warme en enthousiaste onthaal voor de reizigers gedurende hun korte verblijf in Karand door de gouverneur van die plaats, Hayát-Qulí Khán, behorende tot de "Allíyu'lláhí sekte. Hem viel op zijn beurt zoveel vriendelijkheid te beurt van Bahá'u'lláh's zijde, dat de bevolking van het gehele dorp er door werd gegrepen en nog lange tijd daarna zoveel gastvrijheid bleef betonen aan Zijn volgelingen, als zij op weg waren naar Baghdád, dat zij de eer verwierven als Bábí's bekend te staan.
In een gebed dat Hij in die tijd openbaarde, weidt Bahá'u'lláh uit over de ellende en beproevingen waaronder Hij in de Síyáh-Chál had geleden, en getuigt zo van de ontberingen die Hij in de loop van die "vreselijke tocht" had ondergaan, "Mijn God, Mijn Meester, Mijn Verlangen! ...

Gij hebt dit atoom van stof geschapen door de volmaakte kracht van Uw macht en koesterde Hem met Uw handen die door niemand kunnen worden geketend ...

Gij hebt voor Hem beproevingen en rampspoeden bestemd, die geen tong kan beschrijven en die geen van Uw Tafelen naar behoren kan weergeven.

De hals die Gij deed gewennen aan de aanraking van zijde, hebt Gij tenslotte omsloten met sterke ketenen en het lichaam dat Gij verwende met brokaat en fluweel, hebt Gij uiteindelijk onderworpen aan de vernedering van een kerker.

Uw gebod heeft Mij in talloze boeien gekluisterd en om Mijn hals ketenen geslagen, die niemand kan slaken.

Een aantal jaren is voorbijgegaan, waarin beproevingen als buien van genade op Mij neerregenden ...

Hoevele nachten waren er, waarin het gewicht van de ketenen en boeien Mij geen rust gunde en hoevele dagen, waarin vrede en rust Mij werden ontzegd vanwege hetgeen de handen en de tongen van de mensen Mij hebben aangedaan!

Zelfs brood en water, dat Gij door Uw alomvattende genade hebt geschonken aan de dieren des velds, heeft men enige tijd aan deze dienaar onthouden en de dingen, die zij weigerden diegenen aan te doen, die zich van Uw zaak hebben afgescheiden, hebben zij Mij laten ondergaan, totdat tenslotte Uw gebod onherroepelijk vaststond en Uw bevel deze dienaar gelastte uit Perzië te vertrekken, vergezeld van een paar lichamelijk zwakke mannen en zeer jonge kinderen, op een tijdstip dat de koude zo intens is, dat men niet eens kan spreken en er zoveel ijs en sneeuw ligt, dat het onmogelijk is zich voort te bewegen".
Tenslotte arriveerde Bahá'u'lláh op de 28e van Jamádíyu'th-Thání 1269 n.H. (8 april 1853) in Baghdád, de hoofdstad van wat toen de Turkse provincie Irak was. Van daar vervolgde Hij een paar dagen later Zijn reis naar Kázimayn, ongeveer twee-en-een-halve kilometer ten noorden van de stad, een plaats, die voornamelijk door Perzen werd bewoond, en waar de twee Kázims, de zevende en de negende Imám, zijn begraven. Spoedig nar Zijn aankomst kreeg Hij bezoek van de vertegenwoordiger van de regering van de Sjah, die in Baghdád was gestationeerd, en opperde dat het voor Hem raadzaam was om, met het oog op de vele bezoekers die in dat pelgrimsoord samendromden, Zijn woonplaats in het oude Baghdád te kiezen, een suggestie waarmede Bahá'u'lláh het dadelijk eens was. Een maand later, tegen het einde van Rajab, huurde Hij in een oude wijk van de stad het huis van Hájí'Alí Madad, waar Hij met Zijn gezin introk.
In die stad die in islamitische tradities wordt beschreven als "Zahru'l-Kúfih", al eeuwenlang wordt aangeduid als de "verblijfplaats van vrede" en door Bahá'u'lláh onsterfelijk is gemaakt als de "stad van God", bleef Hij, met uitzondering van Zijn twee jaar durende afzondering in de bergen van Kurdistán en Zijn nu en dan plaats vindende bezoeken aan Najaf, Karbilá en Kázimayn, wonen tot aan Zijn verbanning naar Constantinopel.

Naar die stad had de Qur'án verwezen als de "verblijfplaats van vrede", die God Zelf "bezoekt".

In dat Boek wordt er verder op gezinspeeld in het vers, "Voor hen is een woonplaats van vrede met hen Heer ... op de Dag waarop God hen allen zal verzamelen".

Uit deze stad stroomde golf na golf een kracht, een glans en een heerlijkheid die ongemerkt een tanend, zwaar beproefd Geloof, dat in teruggetrokkenheid wegzonk en met vergetelheid werd bedreigd, tot nieuw leven wekte.

Van daaruit werden dag en nacht en met steeds toenemende kracht de eerste uitstralingen uitgezonden van een Openbaring die in haar strekking, haar overvloed, haar stuwende kracht en in de omvang en verscheidenheid van haar geschriften bestemd was om die van de Báb te overtreffen.

Boven de horizon van die stad braken de stralen door van de Zon van Waarheid, waarvan de rijzende heerlijkheid gedurende tien lange jaren verduisterd was geweest door de inktzwarte wolken van een vernietigende haat, een onuitwisbare jaloezie en een meedogenloze kwaadaardigheid.

In die stad werd voor het eerst het tabernakel van de beloofde "Heer der Heerscharen" opgericht en de onbetwistbare hechte fundamenten gelegd voor het langverwachte Koninkrijk van de "Vader".

Vanuit die stad werden de eerste tijdingen gezonden van de heilsboodschap die, zoals door Daniël was voorspeld, na verloop van "duizendtweehonderdennegentig dagen" (1290 n.H.) het einde zou aanduiden van de "gruwel die verwoesting brengt".2 Binnen haar muren werd onherroepelijk het "grootste Huis van God", de "voetbank zijner voeten" en de "troon van Zijn heerlijkheid", "de leid-ster van een aanbiddende wereld", de "lamp van verlossing tussen aarde en hemel", het "teken van Zijn gedachtenis aan allen die in de hemel en op aarde zijn", in zich bergend het "juweel, waarvan de glorie de gehele schepping heeft doorstraald", de "standaard" van Zijn Koninkrijk, het "heiligdom, waaromheen de schare der gelovigen zal cirkelen", gegrondvest en voor altijd gewijd.

Aan die stad werd krachtens haar heiligheid als Bahá'u'lláh's "heiligste woonstee" en "Zetel van Zijn onovertroffen heerlijkheid" de eer verleend na 'Akká de tweede plaats in te nemen als pelgrimsoord, 'Akká, Zijn "Grootste Gevangenis" in welks onmiddellijke nabijheid Zijn heilige Graf, de Qiblih van de Bahá'í wereld, ligt.

Rondom de hemelse tafel die midden daarin werd gedekt, kwamen geestelijken en leken, Sunnís en Shí'ahs, Kurden, Arabieren en Perzen, prinsen en edellieden, boeren en derwisjen in steeds groter getale bijeen, terwijl allen naar gelang van hun behoeften en capaciteiten deel hadden aan een mate van die goddelijke gave, die hen in staat zou stellen in de loop der tijden de faam van die milddadige Gever bekend te maken, de rijen van Zijn bewonderaars te doen aangroeien, Zijn geschriften wijd en zijd te verspreiden, de grenzen van Zijn gemeenschap te vergroten en een stevige grondslag te leggen voor de toekomstige oprichting van de instellingen van Zijn Geloof.

En tenslotte werd voor de ogen van de gemeenschappen die zeer verschillende opvattingen waren toegedaan, binnen haar muren de eerste fase in de geleidelijke onthulling van een pasgeboren Openbaring ingeluid, werden de eerste uitingen uit de geïnspireerde pen van haar Auteur opgetekend, de eerste grondbeginselen en Zijn langzaam kristalliserende leringen geformuleerd, de eerste bedoelingen van Zijn verheven rang begrepen, de eerste aanvallen die ten doel hadden Zijn Geloof van binnenuit te breken, ontketend, de eerste overwinningen op de interne vijand geregistreerd en de eerste pelgrimstochten naar de deur van Zijn verheven tegenwoordigheid ondernomen.
Deze levenslange verbanning, waartoe de Drager van een zo kostbare Boodschap nu door de Voorzienigheid was veroordeeld, maakte de latente krachten die erin besloten lagen, niet overwacht of snel kenbaar en kon dit ook niet doen. Het proces, waardoor haar onvermoede weldaden aan het oog der mensen moesten worden onthuld, verliep langzaam, pijnlijk langzaam en werd, zoals ook de geschiedenis van het Geloof vanaf het allereerste begin tot op de dag van vandaag aantoont, gekarakteriseerd door een aantal crises die bij tijd en wijle haar ontplooiing dreigde tegen te houden, en alle hoop die haar vooruitgang had gewekt, in rook te doen opgaan.
Eén van deze crisis die Zijn pasgeboren Geloof in gevaar dreigde te brengen en zijn pas gelegde funderingen omver te werpen, verduisterde de beginjaren van Zijn verblijf in Irak, de allereerste étappe in Zijn levenslange verbanning en schonk daaraan een speciale betekenis. In tegenstelling tot de andere crises die eraan vooraf gingen, was deze zuiver intern van aard en was alleen teweeggebracht door de handelingen, ambities en dwaasheden van hen die tot Zijn erkende medediscipelen werden gerekend.
De externe vijanden van het Geloof, zij het de burgerlijke of de geestelijke, die tot nu toe voornamelijk verantwoordelijk waren geweest voor de tegenslagen en vernederingen die het had ondergaan, waren nu betrekkelijk rustig. De wraaklust van het publiek, die onverzadigbaar had geleken, was nu tengevolge van de stromen bloed die hadden gevloeid, tot op zekere hoogte bevredigd. Een gevoel dat aan uitputting en wanhoop grensde, had bovendien vat gekregen op enkele van de verbetenste vijanden, die schrander genoeg waren om te begrijpen dat, ofschoon het Geloof een geduchte knak had gekregen onder de harde slagen die zij hadden uitgedeeld, zijn structuur in wezen ongeschonden was gebleven en zijn geestkracht ongebroken. De orders die door de grootvizier aan de gouverneurs van de provincies waren gegeven, hadden verder een ontnuchterend effect gehad op de plaatselijke autoriteiten, die nu ontraden werd hun woede te koelen op, en toe te geven aan hun sadistische wreedheden tegen een gehate tegenstander.
Er was dientengevolge een korte adempauze ingetreden, die gedoemd was in een later stadium te worden verbroken door weer een golf van beperkende maatregelen, waarbij de sultan van Turkije en zijn ministers alsmede de Sunní priesterorde, aan de Sjah en de Shí'ah geestelijken uit Perzië en Irak de hand reikten in een poging om eens en voor altijd het Geloof en alles wat het voorstond uit te roeien. Terwijl deze korte pauze voortduurde begonnen de eerste verschijnselen van de interne, reeds genoemde crisis zich te ontpoppen, een crisis die, hoewel minder opvallend voor het publiek, toch op weg naar haar hoogtepunt buitengewoon ernstig bleek te zijn, die de numerieke sterkte van de jonge gemeenschap reduceerde, haar eenheid in gevaar bracht, onmetelijke schade berokkende aan haar prestige en voor geruime tijd haar aanzien aantastte.
Deze crisis was al aan het broeien in de dagen die onmiddellijk volgden op de terechtstelling van de Báb, was verscherpt gedurende de maanden toen de leidende hand van Bahá'u'lláh plotseling was teruggetrokken ten gevolge van Zijn opsluiting in de Síyáh-Chál in Tihrán, was verder nog verergerd door Zijn overhaaste verbanning uit Perzië en begon haar verontrustende tekenen te vertonen gedurende de eerste jaren van Zijn verblijf in Baghdád. Haar vernielende kracht werd steeds groter tijdens Zijn tweejarige afzondering in de bergen van Kurdistán, en hoewel er na Zijn terugkeer uit Sulaymáníyyih voor korte tijd een verbetering intrad door de allesoverheersende invloed die Hij uitoefende, voorafgaande aan de verkondiging van Zijn zending, brak ze later met nog grotere hevigheid los en bereikte haar climax in Adrianopel, om tenslotte haar doodsteek te krijgen onder de invloed van de onweerstaanbare krachten, vrijgekomen door de afkondiging van die zending aan de gehele mensheid.
De centrale figuur van de crisis was niemand minder dan degene die door de Báb Zelf als plaatsbekleder was aangewezen, de lichtgelovige en lafhartige Mírzá Yahyá, van wie bepaalde karaktertrekken reeds in voorgaande pagina's zijn beschreven.

De snode schurk, die deze ijdele en slappe man met doortrapte handigheid en niet afnemende volharding misleidde en naar zijn hand zette, was een zekere Siyyid Muhammad uit Isfáhán, bekend om zijn mateloze eerzucht en stijfkoppigheid en niet te temmen jaloezie.

Naar hem heeft Bahá'u'lláh later in de Kitáb-i-Aqdas verwezen als degene, die Mírzá Yahyá "op het verkeerde pad had gebracht" en bestempelde hem in een van Zijn Tafelen als de "bron van afgunst en de quintessence van onheil", terwijl 'Abdu'l-Bahá de relatie tussen die twee heeft beschreven als "het zogende kind" tot de "hooggewaardeerde borst" van zijn moeder.

Nadat hij zich gedwongen zag zijn studie aan de madrisiyi-i-Sadr in Isfáhán op te geven, was deze Siyyid beschaamd en vol wroeging naar Karbilá verhuisd, had zich daar bij de volgelingen van de Báb aangesloten en had na Diens marteldood tekenen van twijfel vertoond, waardoor de oppervlakkigheid van zijn geloof en de fundamentele zwakte van zijn overtuiging aan het licht traden.

Bahá'u'lláh's eerste bezoek aan Karbilá en de bewijzen van onverholen eerbied, liefde en bewondering die Hem door enkele vooraanstaande vroegere discipelen en metgezellen van Siyyid Kazím werden betoond, hadden in deze berekenende en gewetenloze intrigant een afgunst opgewekt en in zijn gemoed een haat doen ontstaan, die de verdraagzaamheid en het geduld, hem door Bahá'u'lláh bewezen, slechts hadden aangewakkerd.

Zijn misleide helpers, gewillige werktuigen van zijn duivelse plannen, waren een niet onaanzienlijk aantal Bábí's, die nu verbijsterd, gedesillusioneerd en zonder leiding reeds geneigd waren door zijn toedoen een weg in te slaan, die lijnrecht tegenovergesteld was aan de leerstellingen en raadgevingen van een gestorven Leider.
Want, nu de Báb niet meer temidden van Zijn volgelingen verwijlde; de door Hem aangewezen plaatsbekleder nu eens een schuilplaats zocht in de bergen van Mázindarán, dan weer vermomd als derwisj of Arabier van stad naar stad zwierf; nu Bahá'u'lláh gevangen gezet en vervolgens uit Zijn geboorteland was verbannen; nu de bloem van het Geloof was weggemaaid in een schijnbaar niet eindigende reeks bloedbaden, waren de overgebleven leden van de vervolgde gemeenschap in een benarde toestand gezonken, die hen verbijsterde en verlamde, hun geestkracht brak, hun gedachtengang verstoorde en hun trouw tot het uiterste op de proef stelde. Tot de uiterste nood gebracht konden zij zich niet langer verlaten op een stem die voldoende autoriteit bezat om hun bange voorgevoelens het zwijgen op te leggen, hun problemen op te lossen of hun plichten en verplichtingen voor te schrijven.
Nabíl, die in die tijd de provincie Khurasán, het toneel van de onstuimige eerste overwinningen van een opkomend Geloof bereisde, had zijn indrukken van de heersende toestand samengevat. Hij verklaart in zijn verslag, "Het vuur van de Zaak van God was nagenoeg overal gedoofd. Ik kon nergens meer een spoor van warmte ontdekken". In Qasvín had, volgens dezelfde getuigenis, de rest van de gemeenschap zich in vier partijen gesplitst, die elkaar hevig bestreden en een prooi waren geworden van de meest absurde doctrines en waanvoorstellingen. Bahá'u'lláh vond bij Zijn aankomst in Baghdád, een stad die het toneel was geweest van de geestdriftige bewijzen van Táhirihs onuitblusbaar geloofsvuur, onder Zijn landgenoten die daar verbleven slechts één enkele Bábí, terwijl er in Kázimayn, waar voornamelijk Perzen woonden, maar een handjevol van Zijn landgenoten was overgebleven, dat nog angstig en in het geheim hun geloof in de Báb beleed.
Het moreel van de leden van deze slinkende gemeenschap, alsook het aantal ervan, was sterk gedaald. Hun "eigenzinnigheid en dwaasheid", om Bahá'u'lláh's eigen woorden aan te halen, was zodanig, dat Zijn eerste besluit na Zijn vrijlating uit de gevangenis was "om op te staan ... en de taak op zich te nemen met de grootste krachtsinspanning deze mensen tot nieuw leven te brengen".
Naarmate de reputatie van de verklaarde aanhangers van de Báb achteruitging en de blijken van toenemende verwarring veelvuldiger voorkwamen, werden de onruststokers die op de loer lagen, en wier enige doel het was de voortdurend slechter wordende situatie ten eigen bate aan te wenden, steeds vermeteler. Het gedrag van Mírzá Yahyá, die beweerde de opvolger van de Báb te zijn en die prat ging op zijn verheven klinkende titels zoals Mír'átu'l-Azalíyyih (eeuwige Spiegel), Subh-i-Azal (Ochtend van eeuwigheid) en Ismu'l-Azal (Naam van eeuwigheid), en in het bijzonder de kuiperij van Siyyid Muhammad, door hem verheven tot de rang van de eerste "getuige" uit de Bayán, namen nu zulke vormen aan, dat het prestige van het Geloof direct op het spel kwam te staan en de toekomstige veiligheid ervan ernstig in gevaar werd gebracht.
De eerste had na de executie van de Báb zo'n hevige schok te verwerken gekregen, dat hij bijna zijn geloof verloor.

Toen hij een tijdlang vermomd als derwisj door de bergen van Mázindarán zwierf, had hij door zijn gedrag de trouw van zijn medegelovigen in Núr zo zwaar op de proef gesteld - van wie de meesten door de onvermoeide geloofsijver van Bahá'u'lláh waren bekeerd - dat ook zij wankelden in hun overtuiging, terwijl sommigen zelfs gemene zaak gingen maken met de vijand.

Vervolgens reisde hij naar Rasht en bleef verborgen in de provincie Gilán tot zijn vertrek naar Kirmánsháh waar hij, om zich beter te kunnen verschuilen, in dienst trad van een zekere "Abdu'lláh-i-Qasvíní, een maker van doodskleden, en daar verkoper werd van diens goederen.

Hij was daar nog steeds toen Bahá'u'lláh door die stad reisde op weg naar Baghdád en, door de wens te kennen te geven in de dichte nabijheid van Bahá'u'lláh te wonen, maar in een huis voor zichzelf waar hij incognito wat handel kon drijven, lukte het hem van Bahá'u'lláh een som geld los te krijgen, waarvoor hij verscheidene balen katoen kocht, waarna hij in de kledij van een Arabier over Mandalíj naar Baghdád trok.

Hij vestigde zich daar in de straat van de Houtskoolhandelaren, die in een vervallen wijk van de stad lag; en terwijl hij een tulband ging dragen en de naam Hájí 'Alíy-i-Lás-Furúsh aannam, begon hij aan zijn nieuw gekozen bezigheid.

Siyyid Muhammad had zich intussen in Karbilá gevestigd en was met Mírzá Yahyá als zijn steun druk doende tweedracht te zaaien, en het leven van de bannelingen en van de gemeenschap, die zich om hen had verzameld, in de war te sturen.
Het valt nauwelijks te verwonderen, dat uit de pen van Bahá'u'lláh Die vooralsnog niet in staat was het geheim dat zich in Zijn binnenste roerde bekend te maken, deze waarschuwende, raadgevende en bemoedigende woorden zijn gevloeid in een tijd, dat de duisternis rondom Hem steeds dieper werd. "De dagen van beproeving zijn nu gekomen. Oceanen van tweedracht en rampspoed golven op en de banieren van twijfel zijn in iedere nis en hoek aan het werk om onheil te verwekken en de mensen in het verderf te storten ... Laat de stem van sommige ongelovige strijders geen twijfel in uw midden zaaien, en sta uzelf niet toe uw ogen te sluiten voor Hem Die de Waarheid is, aangezien er in iedere Beschikking zulke geschillen zijn voorgekomen. God echter zal Zijn Geloof vestigen en Zijn licht doen schijnen alhoewel de onruststokers het verafschuwen ... Kijk iedere dag uit naar de Zaak van God ... Allen zijn gevangen in Zijn greep. Er is geen plaats, waarheen ook maar iemand kan vluchten. Denk niet dat de Zaak van God licht kan worden opgevat en iets is waarin ieder naar eigen inzicht zijn grillen kan botvieren. In verschillende kringen heeft een aantal mensen thans dezelfde aanspraak naar voren gebracht. De tijd is nabij dat ... ieder van hen zal zijn omgekomen en verloren, ja zelfs tot niets zal zijn geworden en een voorwerp waaraan niemand meer denkt, zoals het stof".
Dan was daar Mírzá Áqá Ján, "de eerste die" in Hem "geloofde", later aangeduid als Khádimu'lláh (dienaar van God), een jeugdige Bábí, vol warme toewijding, die onder de invloed van wat hij over de Báb had gedroomd en als gevolg van het nauwlettend lezen van bepaalde geschriften van Bahá'u'lláh, overhaast zijn huis in Káshan had opgegeven en naar Irak was gereisd in de hoop daar Zijn tegenwoordigheid te bereiken, en die van dat ogenblik af Hem veertig jaar lang volijverig diende in zijn drieledige functie van amanuensis, metgezel en oppasser; aan wie Bahá'u'lláh, meer dan aan iemand anders in dit kritieke ogenblik, zich geroepen voelde een glimp te laten doorschemeren van de vooralsnog ononthulde heerlijkheid van Zijn rang.

Deze Mírzá Áqá Ján heeft de volgende getuigenis afgelegd, toen hij aan Nabíl zijn ervaringen verhaalde van die eerste onvergetelijke avond, die hij in Karbilá doorbracht in aanwezigheid van zijn pas gevonden Geliefde, Die toen de gast was van Hájí Mírzá Hasan-i-Hakím-Báshí: "Daar het zomer was had Bahá'u'lláh de gewoonte de avonden op het dak van het huis door te brengen en daar ook te slapen ...

Die nacht, toen Hij al was gaan slapen, had ik mij volgens Zijn aanwijzingen voor een korte rustpauze op een paar pas afstand van Hem uitgestrekt.

Ik was nog maar net opgestaan om ... in een hoek van het dak die grensde aan een muur mijn gebeden te zeggen, toen ik Zijn gezegende Persoon zag opstaan en naar mij toelopen.

Toen Hij bij mij was zei Hij, 'Ook gij zijt wakker'.

Daarna begon Hij gebeden te zingen waarbij Hij heen en weer liep.

Hoe zal ik ooit de stem kunnen beschrijven waarmee Hij die verzen zong, of Zijn gang zoals Hij voor mij op en neer schreed.

Het kwam mij voor, of met iedere stap die Hij deed en ieder woord dat Hij sprak duizend zeeën van licht voor mijn gezicht golfden en er duizenden werelden van onvergelijkelijke pracht voor mijn ogen opengingen en duizenden zonnen hun licht over mij uitstraalden!

In het maanlicht dat op Hem viel, bleef Hij zo op en neer lopen en gebeden zingen.

Iedere keer, dat Hij mij naderde, stond Hij even stil en zei tegen mij, met een zo wonderbare klank in Zijn stem, die geen tong kan beschrijven, 'Hoor naar Mij, Mijn zoon.

Bij God, de Ware!

Deze Zaak zal zekerlijk geopenbaard worden.

Sla geen acht op de beuzelpraat van het volk van de Bayán, dat de betekenis van ieder woord verdraait'.

Zo bleef Hij op en neer lopen en gebeden zeggen en deze woorden tot mij spreken totdat de eerste lichtstrepen van de dageraad verschenen ...

Daarna bracht ik Zijn bed vaan Zijn kamer en nadat ik thee voor Hem had gezet, liet Hij mij gaan".
Het vertrouwen, ingeboezemd door dit onverwachte en plotselinge contact met de geest en leidende genius van een pasgeboren Openbaring, bracht Mírzá Áqá Ján's ziel in diepe beroering - een ziel reeds ontvlamd door een alles verterende liefde, voortgesproten uit zijn erkenning van de overheersende invloed die zijn zo juist gevonden Meester reeds uitoefende over Zijn medediscipelen in Irak alsook in Perzië.

Zowel Mírzá Yahyá als zijn medeplichtige Siyyid Muhammad bespeurden ogenblikkelijk in hem deze intense verering die zijn gehele wezen vervulde en die niet kon worden onderdrukt of verheeld.

De gebeurtenissen die leidden tot de openbaring van de Tafel van Kullu't-Ta'ám, in die periode geschreven op verzoek van Hájí Mírzá Kamálu'd-Dín-i-Naráqí, een Bábí van hoge rang en beschaving, konden slechts een reeds zeer dreigend geworden situatie verergeren.

Gedreven door een verlangen om van Mírzá Yahyá opheldering te krijgen over de betekenis van het vers uit de Qur'án "Alle spijs was de kinderen Israëls wettig",3 had Hájí Mírzá Kamálu'd-Dín hem verzocht er een commentaar op te schrijven.

Dat verzoek werd met tegenzin ingewilligd en op een wijze, waaruit zoveel onmacht en oppervlakkigheid sprak, dat het Hájí Mírzá Kamálu'd-Dín volledig ontgoochelde en zijn vertrouwen in de schrijver vernietigde.

Toen hij zich daarna tot Bahá'u'lláh wendde en zijn verzoek herhaalde, werd hij vereerd met een Tafel, waarin Israël en zijn kinderen werden gelijkgesteld met respectievelijk de Báb en Zijn volgelingen - een Tafel die vanwege de toespelingen die ze behelsde, de schoonheid van haar taalgebruik en de kracht van haar bewijsgronden, de ziel van de ontvanger zo in vervoering bracht dat hij, indien Bahá'u'lláh hem er niet van had weerhouden, onmiddellijk zijn ontdekking van Gods verborgen geheim in de Persoon van Hem Die haar had geopenbaard, zou hebben verkondigd.
Aan deze getuigenissen van een steeds dieper wordende verering voor Bahá'u'lláh en een hartstochtelijke gehechtheid aan Zijn persoon, werden nu verdere gronden toegevoegd voor het uitbreken van de opgekropte jaloezie, die Zijn groeiend aanzien opriep in het hart van de Hem kwaadgezinden en zijn vijanden. De gestadigde uitbreiding van de kring van Zijn kennissen en bewonderaars; Zijn vriendschappelijke omgang met ambtenaren, waaronder de gouverneur van de stad; de onverholen eerbewijzen die Hem bij zoveel gelegenheden en zo spontaan werden betoond door mannen die eens de voornaamste metgezellen van Siyyid Kazím waren geweest; de ontgoocheling die het zich voortdurend schuilhouden van Mírzá Yahyá had teweeg gebracht alsook de minder vleiende rapporten die de ronde deden over zijn karakter en capaciteiten; de tekenen van groeiende onafhankelijkheid, van aangeboren wijsheid en daaraan verbonden superioriteit en leiderscapaciteiten, die onmiskenbaar door Bahá'u'lláh Zelf werden tentoongespreid - alles werkte samen om de kloof te verbreden, die de verfoeilijke en sluwe Siyyid Muhammad naarstig had weten te scheppen.
Men kon duidelijk een clandestiene oppositie waarnemen, die beoogde iedere door Bahá'u'lláh aangewende poging en ieder door Hem ontworpen plan tot de rehabilitatie van een verscheurde gemeenschap, te verijdelen. De insinuaties, bedoeld om het zaad van twijfel en achterdocht te zaaien en Bahá'u'lláh voor te stellen als een uitbuiter, de omverwerper van de wetten die door de Báb waren ingesteld, en de saboteur van Zijn Zaak, werden onophoudelijk rondgestrooid. Zijn epistels, uitleggingen, oproepen en commentaren werden in bedekte termen en indirect bekritiseerd, bestreden en in een verkeerd daglicht gesteld. Er werd zelfs een poging beraamd om Zijn persoon te krenken, die echter niet kon worden uitgevoerd.
De beker van Bahá'u'lláh's smarten vloeide nu over.

Al Zijn waarschuwingen, al Zijn pogingen om een snel slechter wordende situatie nog te redden, waren vruchteloos gebleven.

Zijn veelvuldig lijden nam van uur tot uur merkbaar toe.

Op de droefheid die Zijn ziel vervulde, en de ernst van de situatie waarin Hij verkeerde, werpen de geschriften die Hij gedurende deze sombere periode openbaarde, een overvloedig licht.

In enkele van Zijn gebeden bekent Hij op schrijnende wijze, dat "beproeving op beproeving"

Hem had omvangen, dat "tegenstanders als één man" zich op Hem hadden geworpen, dat "rampzaligheid"

Hem smartelijk had getroffen en dat de "zwartste ellende"

Hem had overvallen.

Hij roept God Zelf aan tot Getuige van Zijn "zuchten en jammerklachten", Zijn "machteloosheid, armoede en behoeftigheid", voor de "krenkingen" die Hij te verduren had en de "vernedering" die Hij onderging.

In een van deze gebeden erkent Hij, "Mijn geween is zo bitter geweest, dat het Mij belette Uw naam te noemen en Uw lof te zingen".

In een andere passage betuigt Hij, "De stem van Mijn geweeklaag was zo luid, dat iedere moeder die rouwt om haar kind, verbaasd zou zijn en haar geween en droefenis zou staken".

In Zijn Lawh-i-Maryam klaagt Hij, "Het onrecht dat Ik verduur, heeft het onrecht van Mijn eerste Naam (de Báb) is aangedaan, van de Tafel van schepping uitgewist".

Hij vervolgt, "O Maryam, uit het land van Tá (Tihrán) bereikten Wij Irak na ontelbare bezoekingen op bevel van de tiran van Perzië, waar Wij, na de kluisters van Onze vijanden, werden bezocht door de trouweloosheid van Onze vrienden.

God weet, wat Mij daarna overkwam"..

En ergens anders, "Ik heb verdragen, wat geen mens in het verleden heeft "verdragen of in de toekomst zal verdragen".

In de Tafel van Kullu't-Ta'rám verklaart Hij, "Zeeën van droefenis hebben Mij overspoeld, waarvan geen ziel ook maar een druppel zou kunnen verdragen te drinken.

Mijn hartzeer is zo groot, dat Mijn ziel welhaast Mijn lichaam heeft verlaten".

In diezelfde Tafel roept Hij uit, als Hij Zijn benardheid beschrijft, "Leen uw oor aan de stem van deze nederige, deze verlaten mier die zich heeft verscholen in zijn hol, en wiens wens het is uit uw midden heen te gaan en buiten uw gezichtsveld te verdwijnen om datgene wat mensenhanden hebben gewrocht.

God is waarlijk getuige geweest van wat er tussen Mij en Zijn dienaren is voorgevallen".

En weer ergens anders, "Wee Mij, Wee Mij!...Alles, wat Ik heb gezien vanaf de dag dat ik voor het eerst de zuivere melk van Mijn moeders borst dronk tot op dit ogenblik is uit Mijn herinnering weggevaagd, als gevolg van wat mensenhanden hebben bewerkt".

In Zijn Qasídiy-i-Varqá'íyyih, een ode die Hij openbaarde in de dagen van Zijn afzondering in de bergen van Kurdistán ter ere van de Maagd die de verpersoonlijking is van de geest van God, die kort geleden op Hem was neergedaald, geeft Hij uiting aan de foltering van Zijn diepbedroefde hart, "Slechts de zondvloed van Noach is een maatstaf voor de hoeveelheid tranen die Ik heb vergoten, zoals het vuur van Abraham dat is voor de ontboezeming van Mijn ziel.

Jakobs droefheid is slechts een afspiegeling van Mijn smarten en Jobs bezoekingen een fractie van Mijn rampspoed".

Zijn smeekbede in een van Zijn gebeden luidt, "Stort geduld over Mij uit, o Mijn Heer, en laat Mij zegevieren over de overtreders!".

Over het venijn van de jaloezie dat toen begon haar giftanden te tonen, schrijft Hij in de Kitáb-i-Íqán, "In deze tijd worden er zulke geuren van naijver verspreid, dat ... vanaf het begin van het ontstaan der wereld ... tot aan de tegenwoordige tijd er nog nooit zoveel boosaardigheid, afgunst en haat zijn voorgekomen en ook nimmer in de toekomst zullen worden aanschouwd".

In een andere Tafel verklaart Hij eveneens, "Ongeveer twee jaar lang vermeed Ik alles behalve God, en sloot Mijn ogen voor alles behalve Hem, opdat misschien het vuur van haat zou doven en de hitte van jaloezie afnemen".
Mírzá Áqá Ján heeft getuigt, "De Gezegende Schoonheid legde zoveel droefheid aan de dag, dat mijn ledematen er van beefden".

Hij heeft eens verteld, zoals is neergelegd in het verslag van Nabíl, dat hij, kort voor Bahá'u'lláh's afzondering, Hem een keer in de vroege ochtendschemering plotseling uit Zijn huis had zien komen, met Zijn slaapmuts nog op het hoofd, waarbij Hij zulke tekenen van verontrusting toonde, dat hij niet bij machte was Hem in het gezicht te zien en Hem, terwijl Hij op en neer liep, boos had horen opmerken, "Deze schepselen zijn dezelfde schepselen als die drieduizend jaar geleden afgoden hebben aanbeden en zich voor het Gouden Kalf hebben neergeworpen.

Ook nu deugen zij voor niets beters.

Welk verband kan er bestaan tussen dit volk en Hem Die het Aangezicht van Heerlijkheid is?

Welke banden kunnen hen binden aan Degene Die de hoogste belichaming is van alles wat liefderijk is"?

Mírzá Áqá Ján verklaarde, "Ik stond als aan de grond genageld, levenloos, verdroogd als een dode boom, gereed om neer te vallen onder de ontstellende uitwerking van Zijn woorden.

Tenslotte zei Hij, "

Zeg hun te reciteren "Is er iemand die moeilijkheden wegneemt buiten God?

Zeg: ere zij God, Hij is God.

Allen zijn Zijn dienaren en allen houden zich aan Zijn gebod'!

Zeg hun dit vijfhonderd maal te herhalen, neen, duizendmaal, bij dag en bij nacht, slapend of wakend, opdat wellicht het Aangezicht van Heerlijkheid voor hun ogen wordt ontsluierd en stromen van licht op hen mogen neerdalen".

Naar men mij naderhand meedeelde Zegde Hij Zelf dit vers ook op, waarbij Zijn gelaat de grootste droefheid verried.

Verscheidene malen kon men Hem in deze dagen horen opmerken, 'Wij hebben een tijdlang onder dit volk vertoefd en geen spoor van weerklank van zijn kant kunnen bespeuren'.

Veelvuldig zinspeelde Hij op Zijn verdwijning uit ons midden, toch begreep geen van ons Zijn bedoeling".
Toen Hij tenslotte, zoals Hij ook Zelf in de Kitáb-i-Íqán getuigt, "de tekenen van komende gebeurtenissen" bemerkte, besloot Hij Zich terug te trekken voordat ze zouden plaatsvinden. In datzelfde Boek verzekert Hij, "Het enige doel van Onze afzondering was om te vermijden een Voorwerp van onenigheid onder de gelovigen te worden, een bron van verontrusting voor Onze metgezellen, de oorzaak van schade aan enige ziel of van droefheid aan enig mens". Bovendien verzekert Hij in diezelfde passage nog nadrukkelijk, "Met Onze terugtrekking beoogden Wij geen terugkeer en met Onze afzondering hoopten Wij niet op een hereniging".
Plotseling, en zonder ook maar iemand van de leden van Zijn familie ervan in kennis te stellen, vertrok Hij op de 12e van Rajab 1270 n..H. (10 april 1854), slechts vergezeld van een bediende, een Mohammedaan, genaamd Abu'l-Qáásim-i-Hamadání, aan wie Hij een bedrag in geld gaf met de opdracht als koopman op te treden en het voor zijn eigen onderhoud aan te wenden.

Kort daarna werd deze bediende door dieven overvallen en gedood, en Bahá'u'lláh bleef geheel alleen over op Zijn omzwervingen door de woestenij van Kurdistán, een streek waarvan de sterke en strijdlustige bevolking bekend stond om haar eeuwenlange haat tegen de Persen, die zij beschouwden als afvalligen van het islamitische Geloof en van wie zij ook in uiterlijk, afkomst en taal verschilden.

Gehuld in grove kledij van een reiziger, met niets anders bij Zich dan Zijn kashkúl (bedelnap) en een verschoning, en onder de aangenomen naam van Darvísh Muhammad, trok Bahá'u'lláh Zich terug in de wildernis en leefde enige tijd op de berg Sar-Galú, die zo ver van de bewoonde wereld was gelegen, dat hij slechts tweemaal per jaar voor het zaaien en bij het oogsten door boeren uit die streek werd bezocht.

Geheel alleen en ongestoord bracht Hij een aanzienlijk deel van Zijn retraite door op de top van die berg en woonde in een bouwsel van ruwe steen, dat die boeren diende als schuilplaats bij bijzonder slecht weer.

Bij tijden was Zijn onderdak een grot, waarnaar Hij verwijst in Zijn Tafelen gericht aan de beroemde Shaykh'Abdu'r-Rahmán en aan Maryam, een familielid van Hem.

In de Lawh-i-Maryam beschrijft Hij de barre omstandigheden van Zijn strikte eenzaamheid aldus, "Ik zwierf door de wildernis van berusting op een wijze, dat tijdens Mijn ballingschap iedereen bittere tranen over Mij schreide en alle schepselen tranen van bloed vergoten vanwege Mijn zielesmart.

De vogels in de licht waren Mijn gezelschap en de dieren des velds Mijn metgezellen".

In de Kitáb-i-Íqán getuigt Hij wanneer Hij het over deze dagen heeft, "Uit Mijn ogen stroomden tranen van smart en in Mijn bloedend hart golfde een zee van folterende pijn.

Menige avond had Ik niets te eten en menige dag vond Mijn lichaam geen rust...Alleen zijnde, was Ik verbonden met Mijn geest, de wereld en alles wat daarin is vergetend".
In de oden die Hij gedurende die dagen van volledige afzondering, geheel verzonken in gebed en meditatie, openbaarde en in de gebeden en alleenspraken, die in het arabisch en Perzisch, in dichtvorm en proza uit Zijn door smart overladen ziel stroomden en waarvan Hij vele in de vroege ochtendstond of tijdens de nachtwake luidop voor Zichzelf placht op te zeggen, prees Hij de namen en attributen van Zijn Schepper, verheerlijkte de glorie en de mysteriën van Zijn eigen Openbaring, zong de lof van de Maagd die de geest van God in Hem verpersoonlijkte, stond stil bij Zijn eenzaamheid en Zijn beproevingen in het verleden en in de toekomst, weidde uit over de blindheid van Zijn generatie, de trouweloosheid van Zijn vrienden en de verdorvenheid van Zijn vijanden, bevestigde Zijn beslissing op te staan en indien nodig Zijn leven te geven voor de verdediging van Zijn Zaak, legde de nadruk op de essentiële eerste vereisten die iedere zoeker naar waarheid moet bezitten en riep, vooruitlopend op het lot dat Hem was beschoren, de tragedie in de herinnering aan de Imám Husayn in Karbilá, de benauwenis van Muhammad in Mekka, het lijden van Jezus door toedoen van de Joden, de beproevingen van Mozes, die Hem werden aangedaan door de farao en zijn volk, en het godsgericht van Jozef, toen hij in de put smachtte vanwege het verraderlijke optreden van zijn broers.

Deze allereerste en hartstochtelijke ontboezemingen (waarvan helaas vele voor het nageslacht verloren zijn gegaan) van een ziel, die in de afzondering van een zelf opgelegde verbanning worstelde om zich te mogen ontladen, zijn tezamen met de Tafel van Kullu't-Ta'ám en het gedicht, dat Rashh-i-'Amá heet en geopenbaard werd in Tihrán, de eerste vruchten van Zijn goddelijke Pen.

Ze zijn de voorboden van die onsterfelijke werken - de Kitáb-i-Íqán, de Verborgen Woorden en de Zeven Valleien - die in de jaren, voorafgaande aan Zijn verkondiging in Baghdád, de gestadig aangroeiende omvang van Zijn geschriften zo ontzaglijk zou vergroten en die de weg effenden voor een verdere bloei van Zijn profetische genie in Zijn opzienbarende verkondiging aan de wereld, in de vorm van machtige epistels aan de koningen en staatshoofden van de mensheid en tenslotte voor de laatste vervulling van Zijn zending in de Wetten en Verordeningen van Zijn Beschikking, die werden geformuleerd tijdens Zijn opsluiting in de Grootste Gevangenis in 'Akká.
Bahá'u'lláh zette nog steeds Zijn eenzame bestaan op die berg voort, toen een zekere sjeik, een inwoner van Sulaymáníyyih, die in die omgeving een bezitting had, Hem opspoorde volgens aanwijzingen die hij in een droom over de Profeet Muhammad had gehad. Kort nadat dit contact was gelegd, bezocht Shaykh Ismá'íl, de leider van de Khálidíyyih Orde, die in Sulaymáníyyih woonde, Hem en slaagde er na herhaalde verzoeken in Zijn instemming te verkrijgen Zijn woonplaats naar die stad te verleggen. Intussen hadden Zijn vrienden in Baghdád ontdekt waar Hij verbleef, en hadden Shaykh Sultán, de schoonvader van Áqáy-i-Kalím, naar Hem toegestuurd om Hem te verzoeken terug te keren; en juist toen Hij in Sulaymáníyyih woonde, in een kamer die deel uitmaakte van de Takyiy-i-Mawláná Khálid (theologisch seminarie) arriveerde hun koerier. Shaykh Sultán heeft in de weergave van zijn ervaringen aan Nabíl verteld, "Ik vond allen die daar samen met Hem woonden, van de rector tot de nederigste neofiet, zo bekoord en meegesleept door hun liefde voor Bahá'u'lláh en zo volkomen onvoorbereid om zelfs de mogelijkheid van Zijn vertrek te overwegen, dat ik er zeker van was, dat zij niet geaarzeld zouden hebben een einde aan mijn leven te maken, als ik hun het doel van mijn bezoek had medegedeeld".
Niet lang na Bahá'u'lláh's aankomst in Kurdistán, zo vertelt Shaykh Sultán, was Hij door Zijn persoonlijke contakten met Shaykh'Uthmán, Shaykh'Abdu'r-Rahmán en Shaykh Ismá'íl, de geëerde en onbetwiste leiders van resp. de Naqshbandíyyih, de Qádiríyyih en de Khálidíyyih Orde, in staat hun hart volledig te winnen en Zijn overwicht op hen te doen gelden, De eerste van hen, Shaykh'Uthmán, telde onder zijn aanhangers niemand minder dan de Sultan en zijn gevolg. De tweede, naar aanleiding van wiens vragen later de "Four Valleys"4 werd geopenbaard, beschikte over de onwrikbare trouw van niet minder dan honderdduizend oprechte volgelingen, terwijl de derde door zijn aanhangers dusdanig werd vereerd, dat zij hem beschouwden als de evenknie van Khálíd zelf, de stichter van de Orde.
Toen Bahá'u'lláh in Sulaymáníyyih aankwam was er geen mens die Hem er aanvankelijk voor aanzag enige kennis of wijsheid te bezitten vanwege de strikte zwijgzaamheid en terughoudendheid die Hij in acht nam.

Slechts doordat men toevallig een staaltje van Zijn uitzonderlijke schoonschrijfkunst zag, dat hun getoond werd door een van de studenten die Hem bediende, werd de nieuwsgierigheid van de geleerde docenten en studenten van dat seminarie gewekt, en voelden zij de behoefte Hem te benaderen en de graad van Zijn kennis op de proef te stellen, alsook de omvang van Zijn bekendheid met de kunsten en wetenschappen die zij beoefenden.

Die zetel van wijsheid was vermaard om zijn uitgebreide bezittingen, zijn talloze takyiyhs en zijn band met Saláhí'd-Dín-i-Ayyúbí en zijn afstammelingen; van daaruit waren enkele van de befaamdste vertegenwoordigers van de Sunní Islam uitgetrokken om zijn leringen te onderrichten, en nu kwam een delegatie met aan het hoofd Shaykh Ismá'íl zelf, en bestaande uit zijn voornaamste docenten en begaafdste studenten Bahá'u'lláh bezoeken; en toen zij Hem bereid vonden alle vragen te beantwoorden, die zij maar wensten te stellen, vroegen zij Hem in de loop van verscheidene ontmoetingen de duistere passages in de Futúhát-i-Makkíyyih, het verheerlijkste boek van de beroemde Shaykh Muhyi'd-Dín-i-'Arabí, toe te lichten.

Bahá'u'lláh's onmiddellijke antwoord aan de geleerde delegatie luidde, "God is Mijn getuige, dat Ik het boek waarover gij spreekt nog nimmer heb gezien.

Door de macht van God beschouw Ik echter alles wat gij van Mij verlangt als gemakkelijk te vervullen".

Door een van hen aan te wijzen om Hem iedere dag een bladzijde van dat boek voor te lezen, was Hij in staat hun moeilijkheden op zo'n verbazingwekkende wijze op te lossen, dat zij stil waren van bewondering.

Zich niet tevreden stellend met slechts een verduidelijking van de duistere passages in de tekst, gaf Hij steeds de uitleg van de gedachtengang van de schrijver en zette diens leerstellingen uiteen en onthulde diens bedoeling.

Soms ging Hij zelfs zo ver, dat Hij de juistheid van bepaalde in dat boek geopperde inzichten in twijfel trok en Zelf een correcte uiteenzetting gaf van de punten die verkeerd waren begrepen, en staafde ze met bewijzen en motiveringen, die voor Zijn toehoorders volledig overtuigend waren.
Verbaasd door Zijn diepe inzicht en Zijn ruime begrip, wensten zij van Hem een volgens hun mening afdoend en beslissend bewijs te verkrijgen van de unieke kracht en kennis, die Hij nu in de ogen bleek te bezitten. Terwijl zij ook nog deze gunst van Hem vroegen beweerden zij: "Geen van de mystici, de wijzen en de geleerden heeft tot nog toe ooit bewezen in staat te zijn een gedicht te schrijven, dat in rijm en versmaat gelijkstond met de langste van de twee oden met de titel Qasídiy-i-Tá'íyyih, gemaakt door Ibn-i-Fárid. Wij verzoeken U voor ons een gedicht te schrijven in diezelfde rijm en versmaat". Dit verzoek werd ingewilligd en niet minder dan tweeduizend verzen werden op precies de manier die zij hadden aangegeven, door Hem gedicteerd, waaruit Hij honderdzevenentwintig uitkoos, die Hij hun toestond te behouden, terwijl Hij de inhoud van de rest als voorbarig en niet overeenkomstig de behoeften van de tijd achtte. Juist deze honderzevenentwintig verzen vormen de Qasídiy-i-Varqá'íyyih, die zo vertrouwd is aan, en in zo wijde kring verspreid is onder Zijn arabisch sprekende volgelingen.
Hun reactie op dit wonderbaarlijke bewijs van de wijsheid en genialiteit van Bahá'u'lláh was, dat zij eenstemmig erkenden, dat ieder vers van dat gedicht was geladen met een kracht, een schoonheid en macht, die alles overtrof wat zowel in de grote als de kleine oden van die beroemde dichter stond.
Deze episode die verreweg de belangwekkendste was van de gebeurtenissen die zich afspeelden tijdens de twee jaar van Bahá'u'lláh's afwezigheid uit Baghdád, wekte in hoge mate de belangstelling op waarmee en groeiend aantal 'ulamás, studenten, sjeiks, geleerden, heilige mannen en prinsen, die zich in de seminaries van Sulaymáníyyih en Karkúk hadden verzameld, nu Zijn dagelijkse activiteiten volgden.

Door Zijn talloze verhandelingen en epistels opende Hij nieuwe perspectieven voor hen, loste de moeilijkheden op, die hun gemoederen verontrustten, ontsluierde de diepere betekenis van vele tot dusver duistere passages uit de geschriften van verschillende commentatoren, dichters en theologen, waarvan zij zich niet bewust waren geweest, en kon de schijnbaar tegenstrijdige beweringen, waarvan verhandelingen, gedichten en betogen overvloeiden, met elkaar in overeenstemming brengen.

Hun waardering en ontzag voor Hem waren zo groot, dat enkelen van hen Hem voor een van de "mannen van de Ongeziene" hielden, anderen Hem beschouwden als een adept in de alchemie en de wetenschap van het waarzeggen, weer anderen Hem aanduidden als "een spil van het universum", terwijl een niet onaanzienlijk aantal van Zijn bewonderaars niet schroomde te geloven, dat Zijn rang niet minder dan die van een profeet was.

Kurden, Arabieren en Perzen, geletterd of ongeletterd, hoog of laag, jong en oud, die Hem hadden leren kennen, beschouwden Hem met even grote verering, en niet weinigen onder hen zelfs met oprechte en diepe genegenheid, en dit alles ondanks bepaalde beweringen en toespelingen op Zijn rang, die Hij in het openbaar had gemaakt en die, als zij uit de mond van een andere onderdaan van Zijn volk waren gekomen, zeker een dusdanige woede hadden uitgelokt dat Zijn leven in gevaar zou zijn gekomen.

Het valt nauwelijks te verwonderen, dat Bahá'u'lláh Zelf in de Lawh-i-Maryam de periode van Zijn afzondering aanduidde als "de machtigste getuigenis" aan, en "het meest volmaakte en afdoende bewijs" van de waarheid van Zijn Openbaring. 'Abdu'l-Bahá's getuigenis luidt, "In korte tijd was Kurdistán gemagnetiseerd door Zijn liefde.

In deze periode leefde Bahá'u'lláh in armoede.

Zijn kleding was die van de armen en behoeftigen, Zijn voedsel bestond uit was het arme en nederige volk gebruikte.

Een sfeer van verheven majesteit omgaf Hem met een stralenkrans, zoals de zon op het middaguur.

Overal werd Hij hoog geëerd en zeer bemind".
Terwijl de grondvesten voor Bahá'u'lláh's toekomstige grootheid werden gelegd in een vreemd land en temidden van een vreemd volk, verviel de situatie van de Bábí gemeenschap snel van kwaad tot erger.

Verheugd en aangemoedigd door Zijn onverwachte en langdurige terugtrekking van het toneel van Zijn werkzaamheden, waren de onruststokers met hun misleide medeplichtigen naarstig bezig hun goddeloze activiteiten uit te breiden.

Mírzá Yahyá, meestentijds verscholen in zijn huis, voerde door middel van correspondentie met de Bábí's die hij volledig vertrouwde, in het geheim een campagne die tot doel had Bahá'u'lláh volledig in diskrediet te brengen.

In zijn angst voor een mogelijke tegenstander, had hij Mírzá Muhammad-i-Mázindarání, een van zijn aanhangers, naar Ádhirbáyján gestuurd met de opzettelijke bedoeling Dayyán te vermoorden, die "bewaarplaats van de kennis van God", aan wie hij de bijnaam gaf van "vader van wandaden" en brandmerkte als "Tághút", en dien de Báb had verheerlijkt als de "derde Letter, die geloofde in Hem Dien God zal openbaren".

In zijn dwaasheid had hij verder nog Mírzá Áqá Ján zover gekregen naar Núr te vertrekken en daar een geschikt moment af te wachten voor een succesvolle aanslag op het leven van de vorst.

Zijn schaamteloosheid en brutaliteit waren zo groot geworden, dat zij hem ertoe brachten dat hij zelfs een zo verwerpelijke daad beging om Siyyid Muhammad toe te staan die te herhalen, nl. een smet te werpen van de Báb, hetgeen Bahá'u'lláh heeft aangeduid als "een bijzonder ernstig verraad", dat "alle landen met diepe droefheid vervulde".

Hij gaf zelfs, als verder bewijs van de omvang van zijn misdaden, opdracht om de neef van de Báb, Mírzá'Alí-Akbar, een vurige bewonderaar van Dayyán, heimelijk te doden - een bevel, dat in al zijn onrechtvaardigheid werd uitgevoerd.

Wat Siyyid Muhammad betreft aan wie zijn meester Mírzá Yahyá de vrije hand had gegeven: deze had zich, zoals Nabíl, die op dat ogenblik met hen in Karbilá vertoefde, nadrukkelijk verzekert, omringd met een troep bandieten die hij toestond en zelfs aanmoedigde, 's nachts de rijke pelgrims die in Karbilá waren bijeengekomen, de tulbanden van het hoofd te rukken, hun schoenen te stelen, het heiligdom van de Imám Husayn van de ligbanken en kandelaars te beroven en de drinkbekers van de openbare fonteinen weg te nemen.

Het diepe verval, waartoe deze zogenaamde aanhangers van het Geloof van de Báb waren gezonken, kon bij Nabíl slechts de herinnering oproepen aan de verheven zelfverloochening, aan de dag gelegd door de houding van de metgezellen van Mullá Husayn die, op voorstel van hun aanvoerder, het goud en zilver en de turkooizen die zij in hun bezit hadden, vol minachting aan de kant van de weg wierpen, of getoond door Vahíd die had geweigerd zelfs het minst waardevolle stuk van de schatten uit zijn weelderig ingerichte huis in Yazd te laten weghalen voordat het door de menigte werd geplunderd, of getoond door het besluit van Hujjat, niet toe te staan dat zijn metgezellen die op de rand van de hongerdood waren, de hand legden op het bezit van anderen, zelfs al zou het zijn om hun eigen leven te redden.
De onbeschaamdheid van brutaliteit van deze gedemoraliseerde en misleide Bábí's waren zo groot, dat niet minder dan vijfentwintig personen volgens 'Abdu'l-Bahá's getuigenis, de euvele moed hadden zichzelf uit te roepen als de door de Báb aangekondigde Beloofde! De fortuin had hun dusdanig de rug toegekeerd, dat zij zich nauwelijks meer in het openbaar dorsten te vertonen. Korden en Perzen wedijverden met elkaar, als ze hen op straat tegenkwamen, hen met scheldwoorden te overladen en openlijk de Zaak die zij beleden te belasteren. Het valt nauwelijks te verwonderen, dat Bahá'u'lláh bij Zij terugkeer in Baghdád de toen zich voordoende situatie met deze woorden heeft beschreven, "Wij vonden niet meer dan een handvol mensen, zwak en ontmoedigd, neen volkomen verloren en dood. De Zaak van God kwam niemand meer op de lippen, noch was er één hart dat voor haar boodschap openstond". De droefheid die Hem bij Zijn aankomst overmande was zo overweldigend, dat Hij enige tijd weigerde Zijn huis te verlaten dan alleen voor Zijn bezoeken aan Kázimayn en om nu en dan een paar vrienden die in die stad en in Baghdád woonden, te ontmoeten.
De tragische situatie die zich in de loop van Zijn tweejarige afwezigheid had ontwikkeld, eiste nu dringend Zijn terugkeer. Zelf legt Hij in de Kitáb-i-Íqán uit, "Uit de mystieke Bron kwam het bevel tot Ons terug te keren vanwaar Wij waren gekomen. Ons overgevende aan Zijn wil onderwierpen Wij Ons aan Zijn gebod". Zijn nadrukkelijke verzekering aan Shaykh Sultán, zoals door Nabíl in zijn verslag is opgetekend, luidt, "Bij God naast Wien geen andere God is, als Ik niet tot de erkenning was gekomen, dat de gezegende Zaak van het Eerste Punt aan de rand van volledige vernietiging stond en daardoor al het heilige bloed, vergoten op Gods weg, vergeefs leek te hebben gevloeid, zou Ik geenszins hebben toegestemd naar het volk van de Bayán terug te keren en zou Ik hen hebben overgelaten aan de aanbidding van de door henzelf geschapen afgoden, die hun verbeelding had gevormd".
Mírzá Yahyá, die zich zeer wel realiseerde tot welk een netelige toestand zijn ongebreideld leiderschap van het Geloof hem had gebracht, had Bahá'u'lláh bovendien per brief dringend verzocht terug te komen. Niet minder dringend waren de smeekbeden van Zijn eigen familie en vrienden, speciaal van Zijn twaalfjarige zoon, 'Abdu'l-Bahá, wiens verdriet en eenzaamheid zijn ziel zo hadden verteerd, dat hij in een gesprek dat door Nabíl in zijn verhaal is opgetekend, had bekend dat hij in de tijd na Bahá'u'lláh's vertrek, ondanks zijn jonge jaren, oud was geworden.
Na Zijn besluit de periode van Zijn afzondering te beeindigen, nam Bahá'u'lláh afscheid van de sjeiks van Sulaymáníyyih, die nu behoorden tot Zijn vurigste bewonderaars. Vergezeld van Shaykh Sultán richtte Hij Zijn schreden weer naar Baghdád, aan de "oevers van de Rivier van Beproevingen", zoals Hij het Zelf onder woorden bracht. Hij legde de weg in kleine étappes af, omdat Hij, zoals Hij aan Zijn reisgenoot verklaarde, Zich ervan bewust was, dat deze laatste dagen van Zijn terugtrekking de "enige dagen van vrede en rust" zouden zijn, die Hem restten, "dagen die Mij nooit meer beschoren zullen zijn". Op de 12e van Rajab 1271 n.H. (19 maart 1856) kwam Hij in Baghdád aan, precies twee maanjaren na Zijn vertrek naar Kurdistán.

HOOFDSTUK VIII

Bahá'u'lláh's verbanning naar Irak
(Vervolg)

De terugkeer van Bahá'u'lláh uit Sulaymáníyyih naar Baghdád betekent een hoogst belangrijk keerpunt in de geschiedenis van de eerste Bahá'í eeuw.

Het tij in het lot van het Geloof, dat tot de laagste ebstand was gezakt, begon nu weer op te komen en zou gestadig en machtig aanzwellen tot een nieuw, hoog waterpeil, ditmaal in verband met de verkondiging van Zijn zending op de vooravond van Zijn verbanning naar Contantinopel.

Met Zijn terugkeer naar Baghdád werd nu een stevige verankering tot stand gebracht, een verankering, zoals het Geloof in zijn geschiedenis nog niet had beleefd.

Nooit eerder, behalve in de drie eerste jaren van zijn bestaan, kon het Geloof er op bogen een vast en bereikbaar middelpunt te bezitten, waarheen zijn aanhangers zich voor leiding konden wenden en waarvan zij voortdurend en ongehinderd inspiratie konden verkrijgen.

Niet minder dan de helft van het kortstondige beleid van de Báb was doorgebracht aan de verst verwijderde grens van Zijn geboorteland, waar Hij was opgesloten en in feite afgesloten van het grootste deel van Zijn discipelen.

De periode van vlak na Zijn marteldood werd gekenmerkt door een verwarring, die nog betreurenswaardiger was dan de afzondering die Zijn gedwongen gevangenschap had veroorzaakt.

Ook toen de Openbaring die Hij had voorzegd, haar intrede deed, werd deze niet gevolgd door een onmiddellijke verkondiging die de leden van een ontwrichte gemeenschap in staat kon stellen zich rondom de persoon van hun verwachte Verlosser te scharen.

Het zich langdurig schuilhouden van Mírzá Yahyá, het middelpunt dat voorlopig was aangesteld in afwachting van de komst van de Beloofde; de negen maanden durende afwezigheid van Bahá'u'lláh uit Zijn vaderland, toen Hij een bezoek bracht aan Karbilá, spoedig gevolgd door Zijn gevangenzetting in de Síyáh-Chál, door Zijn verbanning naar Irak en daarna door Zijn afzondering in Kurdistán - dit alles werkte samen om de fase van onzekerheid en afwachting te verlengen, die de Bábí gemeenschap moest doormaken.
Nu eindelijk waren de Bábís, ondanks Bahá'u'lláh's tegenzin om het mysterie dat om Zijn eigen positie hing te ontknopen, in de gelegenheid om zowel hun hoop als hun activiteit te scharen rondom Iemand Dien zij in staat achtten (hoe ook hun opvattingen omtrent Zijn rang waren) de stabiliteit en integriteit van hun Geloof te verzekeren. De gerichtheid die het Geloof aldus had verkregen, en de vastheid van het middelpunt waarnaar het nu werd toegetrokken, werden in de een of andere vorm de treffende kenmerken, waarvan het nimmer meer zou worden beroofd.
Het Geloof van de Báb was, zoals reeds werd opgemerkt, als gevolg van de elkaar opvolgende zware slagen die het had gekregen, aan de rand van de ondergang gekomen. ook bracht de belangrijke Openbaring die Bahá'u'lláh in de Síyáh-Chál gewerd (misschien moet dit zijn: gewaar werd), geen onmiddellijk tastbaar resultaat dat een stabiliserende invloed zou kunnen hebben op een welhaast verscheurde gemeenschap, Bahá'u'lláh's onverwachte verbanning was de volgende slag geweest voor de leden die zich op Hem hadden leren verlaten. Mírzá Yahyá's terugtrekking in inactiviteit verhaastten daarenboven verder het proces van de dreigende ineenstorting. Bahá'u'lláh's langdurige terugtrekking in Kurdistán leek de volledige ontbinding te bezegelen.
Nu begon echter het tij dat in zo alarmerende mate was teruggelopen, te keren en voerde, bij het naar de vloedlijn stijgen, de onschatbare weldaden met zich mee, die de voorboden waren van de Openbaring die in het geheim reeds aan Bahá'u'lláh was onthuld.
Aangaande de zeven jaar, die verliepen tussen de hervatting van Zijn werkzaamheden en de verkondiging van Zijn profetische zending - jaren waaraan wij nu onze aandacht gaan wijden - kan men zonder overdrijving zeggen, dat de Bahá'í gemeenschap onder de naam en in de vorm van een herrezen Bábí gemeenschap werd herboren en langzamerhand vorm begon te krijgen, hoewel haar Schepper nog steeds optrad en Zijn werk voortzette als een van de voornaamste discipelen van de Báb. Het was een periode in de loop waarvan de eerste vruchten van een verbanning, begiftigd met nog niet te bepalen mogelijkheden, rijpten en werden geoogst. Het was een periode die de geschiedenis zal ingaan als een waarin het aanzien van een herschapen gemeenschap enorm toenam, het zedelijk gedrag werd hersteld, de erkenning van Hem Die haar lot had gekeerd met geestdrift werd bevestigd, de literatuur geweldig werd verrijkt en de overwinningen op de nieuwe tegenstanders algemeen werden erkend.
Het aanzien van de gemeenschap en in het bijzonder dat van Bahá'u'lláh ging nu, vanaf het allereerste begin in Kurdistán, steeds meer groeien.

Bahá'u'lláh had nog maar nauwelijks de teugels van het gezag, die hij had laten vieren, weer in handen genomen of de oprechte bewonderaars die Hij in Sulaymáníyyih had achtergelaten, begonnen naar Baghdád te komen, met de naam "Darvísh Muhammad" op hun lippen en met als doel het "huis van Mírzá Músá de Bábí".

Verbaasd door de aanblik van zoveel Kurdische 'ulamás en Súfís van zowel de Qádiríyyih als de Khálidíyyih Orde, die zich in het huis van Bahá'u'lláh verdrongen, en gedreven door wedijver op rassen- en geloofsgebied, begonnen de religieuze leiders van de stad, zoals de befaamde Ibn-i-Álúsí, de muftí van Baghdád, en Shaykh'Abdu's-Salám, 'Abdu'l-Qádir en Siyyid Dáqúdí, Hem op te zoeken; en, na op hun verschillende vragen volledig bevredigende antwoorden te hebben gekregen, schaarden zij zich bij de groep van Zijn eerste bewonderaars.

De onverdeelde erkenning door deze bijzondere leiders van de kenmerken, waardoor het karakter en het gedrag van Bahá'u'lláh zich van anderen onderscheidde, wekte de nieuwsgierigheid en riep later de kwistige log op van een groot aantal belangstellenden van wat minder in het oog lopende positie, waaronder zich dichters, mystici en vooraanstaande personen bevonden, die òf in de stad woonden òf er alleen een bezoek brachten.

Regeringsambtenaren, waaronder als voornaamsten opvielen "Abdu'lláh Páshá en zijn plaatsvervanger Muhmúd Áqá, en Mullá'Ali Mardán, een bekende Kurd in deze kringen, kwamen geleidelijk met Hem in aanraking en hadden hun aandeel in het rondstrooien van Zijn zich snel verbreidende vermaardheid.

Ook de voorname Perzen die in Baghdád of omgeving woonden of als pelgrim de heilige plaatsen bezochten, konden niet ongevoelig blijven voor de bekoring die er van Hem uitging.

Prinsen van koninklijke bloede, waaronder men figuren als de Ná'ibu'l-Íyálih, de Shujá'u'd-Dawlih, de Sayfu'd-Dawlih en Zaynu'l-'Àbidín Khán, de Fakhru'd-Dawlih aantrof, werden eveneens onweerstaanbaar aangetrokken tot de steeds wijder wordende kring metgezellen en kennissen van Bahá'u'lláh.
Degenen die tijdens de twee jaren van Bahá'u'lláh's afwezigheid uit Baghdád zo aanhoudend Zijn metgezellen en familieleden hadden beschimpt en bespot, waren nu tot zwijgen gebracht. Een niet onaanzienlijk aantal van hen veinsde eerbied en achting voor Hem, enkelen beweerden Zijn verdedigers en aanhangers te zijn, waar anderen er voor uitkwamen Zijn geloofsovertuiging te delen en zich zelfs bij de gelederen van Zijn gemeenschap aansloten. Zo ver ging de reactie die nu was begonnen, dat men een van hen zelfs kon horen pochen, dat hij al in 1250 n.H. - tien jaar voor de Verkondiging van de Báb - de waarheid had doorgrond en Zijn Geloof had omhelsd!
Binnen een jaar na Bahá'u'lláh's terugkeer uit Sulaymáníyyih was de situatie geheel veranderd. Het Huis van Sulaymán-i-Ghannám, waaraan later de officiële benaming Bayt-i-A'zam (het Grootste Huis) werd gegeven en in die dagen bekend als het huis van Mírzá Músá, de Bábí, een zeer bescheiden woning in de wijk Karkh in de buurt van de westelijke oever van de rivier, waarheen Bahá'u'lláh's gezin vóór Zijn terugkeer uit Kurdistán was verhuisd, was nu het centrale punt geworden van een groot aantal zoekenden, bezoekers en pelgrims, waaronder Kurden, Perzen, Arabieren, Turken en lieden voortkomend uit het moslem, joodse en christelijke geloof. Het was bovendien een waar toevluchtsoord geworden, waarheen de slachtoffers van het onrecht, hun door de officiële vertegenwoordigers van de Perzische regering aangedaan, plachten te vluchten in de hoop op herstel voor geleden onrecht.
Tezelfder tijd deed een toevloed van Perzische Bábí's, wier enige doel het was in Bahá'u'lláh's nabijheid te zijn, de stroom van bezoekers nog toenemen, die Zijn gastvrije huis binnenkwamen.

Daar zij bij hun terugkeer naar hun geboorteland ontelbare getuigenissen in mondelinge of schriftelijke vorm over Zijn gestadig groeiende macht en glorie meebrachten, moesten zij wel op grote schaal bijdragen tot de verspreiding en vooruitgang van een pas herboren Geloof.

Vier neven van de Báb en Zijn oom van moeders zijde, Hájí Mírzá Siyyid Muhammad; een kleindochter van Fath-'Alí Sháh, bijgenaamd Varaqatu'r-Ridván, en vurig bewonderaarster van Táhirih; de geleerde Mullá Muhammad-i-Qá'niní, bijgenaamd Nabíl-i-Akbar; de reeds beroemde Mullá-Sadiq-i-Khurásání, bijgenaamd Ismu'lláhu'l-Asdaq, die samen met Quddús op schandelijke wijze in Shíráz was vervolgd; Mullá Báqir, een van de Letters van de Levende; Siyyid Asadu'llah, bijgenaamd Dayyán; de vereerde Siyyid Javád-i-Karbilá'í; Mírzá Muhammad Hasan en Mírzá Muhammad Husayn, later onsterfelijk gemaakt door de titels van resp.

Sultánu'sh-Shuhadá en Mahbúbu'sh-Shuhadá (Koning der martelaren en geliefde der martelaren); Mírzá Muhammad-'Alíy-i-Nahrí, wiens dochter later met 'Abdu'l-Bahá in de echt werd verenigd; de onsterfelijke Siyyid Ismá'íl-i-Zavári'í; Hájí Shaykh Muhammad, door de Báb met de bijnaam Nabíl begiftigd; de talentvolle Mírzá Áqáy-i-Munír, bijgenaamd Ismu'lláhu'l-Muníb; de lankmoedige Hájí Muhammad-Taqí, bijgenaamd Ayyúb; Mullá Zaynu'l-'Ábidín, bijgenaamd Zaynu'l-Muqarrabín, die als een hooggeëerde mujtahid gold - al deze mensen telde men onder de bezoekers en medediscipelen die Zijn drempel overschreden, een glimp van Zijn stralende majesteit opvingen en wijd en zijd de creatieve invloeden, hun ingegeven door hun aanraking met Zijn geest, uitdroegen.

Mullá Muhammad-i-Zarandí, bijgenaamd Nabíl-i-A'zam, die mag gelden als Zijn laureaat, Zijn kroniekschrijver en Zijn onvermoeibare discipel, had zich alreeds bij de bannelingen gevoegd en had zich op een reeks lange en moeizame tochten naar Perzië begeven om de Zaak van zijn Geliefde te verbreiden.
Zelfs zij die in hun dwaasheid en overmoed in Baghdád, Karbilá, Qum, Káshán, in Tabríz en Tihrán zich het recht aangematigd en de titel hadden aangenomen van "Hem Dien God zal openbaren", voelden zich voor het merendeel instinctief gedwongen om Zijn tegenwoordigheid te zoeken, hun dwaling te bekennen en Hem om vergiffenis te smeken.

Naarmate de tijd vorderde, kwamen vluchtelingen met hun vrouwen en kinderen, gedreven door de voortdurende angst voor vervolgingen, de betrekkelijke geborgenheid zoeken, die hun werd verschaft door de dichte nabijheid van Hem Die reeds het verzamelpunt was geworden voor de leden van een zwaar beproefde gemeenschap.

Perzen van hoge rang, die in ballingschap leefden en die met het stijgend aanzien van Bahá'u'lláh voor ogen alle regels van omzichtigheid en voorzichtigheid naast zich neerlegden, zaten nu, hun trots vergetend, aan Zijn voeten en dronken ieder naar vermogen een deel van Zijn geest en wijsheid in.

Een paar ambitieuzere lieden, zoals 'Abbás Mírzá, een zoon van Muhammad Sháh, de Vazír-Nizám en Mírzá Malkam Khán, alsook bepaalde functionarissen van buitenlandse regeringen, trachtten in hun kortzichtigheid zich te verzekeren van Zijn steun en hulp voor het bevorderen van de plannen die zij koesterden, plannen die Hij zonder aarzelen streng veroordeelde.

Ook de vertegenwoordigers van de Britse regering, kolonel Sir Arnold Burrows Kemball, die in die dagen consul-generaal in Baghdád was, bleef niet ongevoelig voor de thans door Bahá'u'lláh beklede positie.

Hij trad in een vriendschappelijke correspondentie met Hem en bood Hem, zoals Bahá'u'lláh Zelf getuigde, de bescherming aan van het Britse staatsburgerschap, bezocht Hem persoonlijk en nam op zich aan koningin Victoria iedere mededeling die Hij aan haar wenste te richten, door te geven.

Hij sprak zelfs zijn bereidheid uit om voor de verplaatsing van Zijn woonstee naar India of een andere plaats die Hem aanstond, te zorgen.

Bahá'u'lláh wees deze suggestie van de hand, daar Hij verkoos in het gebied van de sultan van Turkije te blijven.

En tenslotte kwam, in het laatste jaar van Zijn verblijf in Baghdád, de gouverneur Námiq Páshá, onder de indruk gekomen door de vele tekenen van achting en verering die Hem werden betoond, Hem bezoeken om persoonlijk zijn eerbied te betuigen aan Hem Die reeds zo'n opzienbarende overwinning had behaald op hart en ziel van hen die Hem hadden ontmoet.

Het respect dat de gouverneur voor Hem koesterde, Dien hij als een van de lichten van dat tijdperk beschouwde, was zo groot, dat hij het pas tegen het einde van de drie maanden, waarin hij vijf opeenvolgende bevelen van 'Alí Páshá had ontvangen, over zijn hart kon verkrijgen Bahá'u'lláh mede te delen, dat de Turkse regering Hem naar de hoofdstad wenste te zien vertrekken.

Toen 'Abdu'l-Bahá en Áqáy-i-Kalím bij een bepaalde gelegenheid hem in opdracht van Bahá'u'lláh bezochten, ontving hij hen met zulk een uitgebreid ceremonieel, dat de plaatsvervangend gouverneur opmerkte, dat nog nooit eerder door een gouverneur aan een van de notabelen van de stad zo'n warme en hoofse ontvangst was bereid.

De Sultán'Anbu'l-Majíd was in feite zo onder de indruk geweest van de gunstige rapporten die hij van de successieve gouverneurs van Baghdád ontving (dit is de persoonlijke getuigenis die door de plaatsvervangende gouverneur aan Bahá'u'lláh Zelf is gegeven) dat hij consequent weigerde de verzoeken van de Perzische regering te steunen om Hem aan hun vertegenwoordiger uit te leveren of Zijn uitwijzing van turks grondgebied te gelasten.
Bij geen andere gelegenheid vanaf de geboorte van het Geloof, zelfs niet tijdens de dagen toen een enthousiaste bevolking de Báb in Isfáhán, Tabríz en Chihríq met ovaties had toegejuicht, had een van zijn vertegenwoordigers zo in de algemene belangstelling gestaan, of was tot zo verheven hoogte gestegen, of had over een kring van zo uiteenlopende bewonderaars een zo verreikende en sterke invloed uitgeoefend. Maar hoe ongeëvenaard de invloed van Bahá'u'lláh in die allereerste periode van het Geloof tijdens Zijn verblijf in Baghdád ook was, dan nog was de omvang er van in die tijd gescheiden vergeleken met de grootse vermaardheid die het Geloof aan het einde van dat tijdperk en door middel van de directe bezieling van het Middelpunt van Zijn Verbond verwierf, zowel op het Europese als het amerikaanse continent.
Het overwicht dat Bahá'u'lláh had verworven, werd nergens beter gedemonstreerd dan in Zijn vermogen de levensopvatting te verruimen en het karakter van de gemeenschap waartoe Hij behoorde, te transformeren.

Ofschoon Hij in naam een Bábí was en ofschoon de bepalingen van de Bayán nog steeds werden beschouwd als bindend en onschendbaar, was Hij toch in staat normen ingang te doen vinden die, hoewel ze niet onverenigbaar met die leerstellingen waren, in ethische zin boven de verhevenste principes van de Bábí Beschikking stonden.

De door de Báb gehuldigde heilzame en fundamentele waarheden die waren verduisterd, verwaarloosd of verkeerd geïnterpreteerd, werden bovendien nog door Bahá'u'lláh toegelicht, bekrachtigd en opnieuw in het leven van de gemeenschap alsook in het hart van ieder individueel geprent.

De afzijdigheid van het Bábí Geloof van iedere vorm van politieke activiteit en van ieder geheim genootschap of partij; de nadruk die werd gelegd op de principiële afwijzing van geweld; de noodzaak van absolute gehoorzaamheid aan het gevestigde gezag; het verbod van iedere vorm van opruiing, achterklap, wraakneming en woordentwist; het gewicht dat werd gelegd op godsvrucht, vriendelijkheid, nederigheid en vroomheid, op eerlijkheid en oprechtheid, kuisheid en trouw, rechtvaardigheid, verdraagzaamheid, sociaal gevoel, vriendschap en eendracht; op de studie van kunsten en wetenschappen, op zelfopoffering en onthechting, geduld, standvastigheid en onderwerping aan de wil van God - al deze dingen bepalen de treffende kenmerken van een code van ethiek, waarvan de boeken, verhandelingen en brieven die gedurende die jaren door de onvermoeibare pen van Bahá'u'lláh werden geopenbaard, onmiskenbaar getuigenis afleggen.
Hij heeft Zelf met betrekking tot het karakter en de gevolgen van Zijn activiteiten in die periode geschreven, "Met de hulp van God en Zijn goddelijke genade en barmhartigheid onthulden Wij als een overvloedige regen Onze verzen, en zonden ze naar verschillende delen van de wereld. Wij vermaanden alle mensen in het bijzonder dit volk door Onze wijze raadgevingen en liefdevolle waarschuwingen, en verboden hen zich bezit te houden met opruiing, onenigheid, waardetwisten en conflicten. Als gevolg hiervan en door de genade Gods werden eigenzinnigheid en dwaasheid omgezet in vroomheid en begrip en werden oorlogswapenen veranderd in vredeswerktuigen". 'Abdu'l-Bahá bevestigt, "Bahá'u'lláh spande Zich na Zijn terugkeer (uit Sulaymáníyyih) zo krachtig in voor de opleiding en opvoeding van deze gemeenschap, voor de hervorming van haar gedrag, de ordening van haar zaken en het herstel van haar vermogen, dat in korte tijd al deze moeilijkheden en ongerechtigheden waren uitgewist en er de grootste vrede en rust in het hart der mensen heerste". En verder, "Toen deze beginselen in het hart van dit volk waren vastgelegd, handelden zij overal op zo'n wijze, dat zij in de ogen van de gezagdragers vermaard werden om hun integer karakter, hun standvastig gemoed, hun oprechte bedoelingen, hun prijzenswaardige daden en hun uitnemend gedrag".
De verheven aard van de leringen van Bahá'u'lláh, die Hij in die periode gaf, wordt misschien het beste geïllustreerd door de volgende verklaring die Hij in die dagen aflegde tegenover een ambtenaar die Hem had gerapporteerd, dat hij had geaarzeld aan een misdadiger zijn gerechte straf op te leggen, vanwege de toewijding die die boosdoener aan Hem had betuigd. "Zeg hem, niemand in deze wereld kan zich beroepen op enige relatie met Mij behalve zij die in al hun daden en in hun gedrag Mijn voorbeeld volgen op zulk een wijze, dat alle volkeren der aarde niet bij machte zijn hen ervan te weerhouden dat te doen en te zeggen, wat gepast en betamelijk is". Voort verklaarde Hij aan die ambtenaar, "Indien Mijn broeder, deze Mírzá Músá, die van dezelfde moeder en vader is als Ik en die vanaf zijn prilste jeugd met Mij samen was, iets zou doen, dat tegen de belangen van de staat of de godsdienst indruiste en zijn schuld was in uw ogen bewezen, dan zou Ik verheugd zijn en uw handelwijze toejuichen indien gij zijn handen zoudt vastbinden en hem in de rivier werpen om te verdrinken, en de bemiddeling van wie dan ook te zijner gunste zoudt afwijzen". In een ander verband heeft Hij, om te wijzen op Zijn nadrukkelijke veroordeling van iedere gewelddaad, geschreven, "Het zou in Mijn ogen aanvaardbaarder zijn als iemand een van Mijn eigen zonen of familieleden kwetste dan dat hij enige andere sterveling onrecht aandeed".
Nabíl beschreef de gemoedsgesteldheid die de hervormde Bábí gemeenschap in Baghdád bezielde aldus, "De meerderheid van degenen die Bahá'u'lláh omringden, legden zoveel zorg aan de dag om hun ziel te heiligen en te louteren, dat zij er voor waakten geen woord over hun lippen te laten komen dat niet in overeenstemming was met de wil van God, en niets deden dat en tegenspraak kon zijn met Zijn welbehagen". "Iedereen", verhaalt hij, "had met een van zijn medediscipelen een plechtige overeenkomst gesloten elkaar te vermanen en, indien nodig, elkaar met een paar stokslagen op de voetzolen te kastijden, waarbij het aantal slagen werd aangepast aan de omvang van het vergrijp tegen de verheven opvattingen die zij hadden gezworen in acht te nemen". Als hij hun geloofsijver beschrijft verklaart hij dat "pas nadat de overtreder zijn verdiende straf had ondergaan, hij er in toestemde voedsel of drank te nuttigen".
De volledige ommekeer die het geschreven en gesproken woord van Bahá'u'lláh had teweeggebracht in de levensopvatting en het karakter van Zijn metgezellen, evenaarde de vurige toewijding die Zijn liefde in hun ziel had doen ontbranden. Een hartstochtelijke en vurige geloofsovertuiging die wedijverde met het enthousiasme dat zo hevig in het gemoed van de discipelen van de Báb had gegloeid in hun momenten van opperste vervoering, had nu bezit genomen van het hart van de bannelingen in Baghdád en doorstroomde hun gehele wezen. Nabíl zegt, als hij de uitbundigheid van deze enorm dynamische, geestelijke opleving beschrijft, "Iedereen was zo in vervoering, zo meegesleept door de zoete geurigheid van de ochtend van goddelijke Openbaring dat; naar het mij voorkwam, uit iedere doorn ontelbare bloesems voortsproten en iedere zaadkorrel onnoemelijke oogsten voortbracht". Dezelfde kroniekschrijver heeft vermeld, "De kamer in het Grootste Huis, bestemd voor de ontvangst van Bahá'u'lláh's bezoekers kon, hoewel deze erg verwaarloosd en al geruime tijd niet meer in gebruik was, een vergelijking doorstaan met het verhevenste paradijs, doordat ze door de gezegende voetstappen van de Innig Geliefde was betreden. Ondanks het lage plafond leek ze toch tot de sterren te reiken en, ofschoon er slechts één divan in stond - gemaakt vaan palmtakken _ waarop Hij Die de Koning van Namen is gewoonlijk zat, trok ze het hart van de prinsen aan als een magneet".
Juist deze kamer was het die, ondanks haar primitieve eenvoud, de Shujá'u'd-Dawlih zo had bekoord dat hij tegenover zijn medeprinsen zijn plan onthulde om in zijn eigen huis in Kázimayn precies zo'n kamer te laten maken. Toen Bahá'u'lláh van dit plan in kennis werd gesteld, moet Hij glimlachend hebben opgemerkt, "Het mag hem dan gelukken om uiterlijk het nauwkeurige evenbeeld van deze lage kamer van leem en stro, met zijn nietige tuintje, na te maken, maar hoe zal hij in staat zijn de geestelijke deuren ervan te openen, die naar de verborgen werelden van God leiden"? Een andere prins, Zaynu'l-'Abidín Khán , de Fakhru'd-Dawlih, verzekert bij de beschrijving van de sfeer die de ontvangkamer ademde, "Ik weet niet hoe ik het moet verklaren, maar als alle smarten der wereld in mijn hart zouden zijn opgekropt, dan zouden ze naar mijn gevoel alle verdwijnen, alsof ik het paradijs zelf had betreden".
De vreugdevolle feestmaaltijden die de metgezellen ondanks hun bescheiden inkomsten voortdurend ter ere van hun Geliefde aanrichtten; de bijeenkomsten, waarop zij tot diep in de nacht met gebeden, gedichten en gezang uitbundig de lof zongen van de Báb, Quddús en Bahá'u'lláh; de vasten die zij in acht namen; de nachtwaken die zij hielden; de dromen en visioenen die hun ziel deden ontvlammen en die zij elkaar met onbegrensde geestdrift vertelden; de toewijding, waarmee zij voor Bahá'u'lláh zorgden, boodschappen van Hem deden, aan al Zijn wensen voldeden en zware zakken met water aandroegen voor Zijn wassingen en andere huishoudelijke behoeften; de onvoorzichtigheden die zij af en toe in momenten van vervoering begingen; de uitingen van verbazing en bewondering, die hun woorden en daden opwekten bij een bevolking die zelden een dergelijk vertoon van godsdienstige overgave en persoonlijke toewijding had bijgewoond - deze dingen, en vele andere, zullen voor altijd verbonden blijven met de geschiedenis van de onsterfelijke periode die ligt tussen het geboorte-uur van Bahá'u'lláh's Openbaring en de aankondiging daarvan op de vooravond van Zijn vertrek uit Irak.
Er zijn talrijke treffende anecdoten verteld door diegenen die door functie, toeval of uit genegenheid in de loop van deze aangrijpende jaren in direct contact met Bahá'u'lláh waren gekomen. Vele roerende getuigenissen bestaan er van buitenstaanders die het voorrecht toeviel Zijn gelaat te mogen aanschouwen, Zijn manier van lopen gade te slaan of toevallig Zijn opmerkingen op te vangen, als Hij door de lanen en straten van de stad liep, of langs de oever van de rivier op en neer schreed; van de moslems die Hem zagen bidden in hun moskeeën; van de bedelaars, de zieken, de bejaarden en de ongelukkigen die Hij steunde, genas, onderhield en moed insprak; van de bezoekers, van de hooghartigste prins tot de laagste bedelaar, die Zijn drempel overschreden en aan Zijn voeten zaten; van de kooplieden, de handwerkslieden en de winkeliers die Hem bedienden en Hem van Zijn dagelijkse behoeften voorzagen; van Zijn toegewijde aanhangers die de tekenen van Zijn verborgen heerlijkheid hadden ontwaard; van Zijn tegenstanders die beschaamd of ontwapend waren door de kracht van Zijn uitspraken en door Zijn warme liefde; van de priesters en leken, de adellijken en geleerden die Hem opzochten met de bedoeling Zijn gezag te betwisten of Zijn kennis op de proef te stellen, Zijn aanspraken na te gaan of hun tekortkomingen op te biechten, of hun bekering tot de Zaak die Hij had omhelsd, uit te spreken.
Uit deze schatkamer van kostbare herinneringen zal ik moeten volstaan met een enkel voorbeeld aan te halen.

Het gaat over een van Bahá'u'lláh's vurigste aanhangers, een man geboortig uit Zavárih, Siyyid Ismá'íl, bijgenaamd Dhabíh (het Offer).

Hij was vroeger een bekend godgeleerde geweest, een zwijgzaam, nadenkend man die zich geheel had bevrijd van iedere aardse band en zich thans tot taak had gesteld - en een taak waar hij trots op was - de toegangswegen tot het huis, waar Bahá'u'lláh woonde, te vegen.

Hij wond dan zijn groene tulband, het teken van zijn heilige afkomst, van zijn hoofd en vergaarde bij het aanbreken van de dag met eindeloos geduld het gruis, waarover de voetstappen van zijn Geliefde waren gegaan, blies het stof uit de spleten van de muur die aan de deur van het huis grensde, verzamelde het veegsel in de plooien van zijn mantel en ging er, daar hij het beneden zijn waardigheid achtte dit daar neer te gooien en waar de voeten van anderen erop traden, helemaal mee naar de oever van de rivier om het in het water te werpen.

Daar hij ten langen leste niet meer in staat was de zee van liefde die in zijn ziel golfde, te verwerken, begaf hij zich op een dag, nadat hij zich veertig dagen lang slaap en voedsel had ontzegd en hij nog eenmaal de dienst die hem zo na aan het hart lag, had verricht, naar de oever van de rivier op de weg naar Kázimayn, verrichtte zijn wassing, ging op zijn rug liggen met zijn gezicht naar Baghdád gekeerd, sneed zich de keel door met een scheermes, legde dat op zijn borst en blies de laatste adem uit. (1275 n.H.)
Hij was trouwens niet de enige die een dergelijke daad had overdacht en vast besloten was haar uit te voeren. Anderen waren bereid dit voorbeeld te volgen, als niet Bahá'u'lláh snel tussenbeide was gekomen en de vluchtelingen die in Baghdád woonden, opdracht had gegeven onmiddellijk naar hun eigen land terug te gaan. Nadat met stelligheid was komen vast te staan, dat Dhabíh de hand aan zich zelf had geslagen, konden ook de autoriteiten niet onverschillig blijven voor een Zaak, waarvan de Leider zo'n zeldzaam bezielende toewijding opwekte in, en zo'n absolute macht had over de gemoederen van Zijn aanhangers. Toen Bahá'u'lláh in kennis was gesteld van de bezorgdheid die in bepaalde delen van Baghdád door deze gebeurtenis was opgewekt, moet Hij hebben opgemerkt, "Siyyid Ismá'íl was in het bezit van zo'n kracht en macht dat, als men hem tegenover alle volkeren der aarde had geplaatst, hij zonder twijfel in staat zou zijn geweest zijn overwicht over hen te doen gelden". Met betrekking tot deze zelfde Dhabíh, die Hij prees als "koning en geliefde der martelaren" moet Hij ook hebben gezegd, "Er is tot op heden nog geen bloed over de aarde gevloeid, dat zuiverder is dan het bloed dat hij vergoot".
Nog een andere getuigenis uit de pen van Nabíl, die zelf ooggetuige is geweest van een groot deel van deze aangrijpende episoden luidt, "Zij die uit de beker van Bahá'u'lláh's aanwezigheid hadden gedronken, waren zo in vervoering gebracht, dat in hun ogen de koninklijke paleizen vergankelijke waren dan een spinneweb ... De huldigingen en festiviteiten die zij aanrichtten, waren van dien aard, dat de koningen der aarde daarvan nog nooit maar zelfs gedroomd hadden". Hij vertelt, "Ikzelf deelde met twee anderen een kamer, waarin zich geen meubilair bevond. Bahá'u'lláh kwam er op een dag binnen en merkte, nadat Hij had rondgekeken op, 'Deze leegte staat Mij aan. Naar Mijn mening is dit verre te verkiezen boven menig ruim paleis, aangezien de geliefden van God zich hier bezighouden met het gedenken van de Onvergelijkelijke Vriend, met een art waaraan iedere onzuiverheid van deze wereld vreemd is'". Het leven van Bahá'u'lláh werd gekarakteriseerd door dezelfde soberheid en eenvoud die het leven van Zijn geliefde metgezellen kenmerkte. Hijzelf bevestigt in een van Zijn Tafelen, "Er is een tijd geweest in Irak, dat de Aloude Schoonheid geen schoon linnengoed meer had. Het enige hemd dat Hij bezat, moest gewassen, gedroogd en weer gedragen worden".
Nabíl vervolgt, wanneer hij de levens van deze zelfverloochenende metgezellen schildert, "Menige avond leefden niet minder dan tien personen van dadels ter waarde van een stuiver. Niemand wist aan wie eigenlijk de schoenen, de mantels of de bovenkleding behoorden, die zich in hun huizen bevonden. Ieder die naar de markt ging, kon zeggen, dat de schoenen aan zijn voeten de zijne waren en iedereen die Bahá'u'lláh bezocht kon bevestigen, dat de mantel en het kleed die hij dan droeg, hem toebehoorden. Zij waren hun eigen namen vergeten, hun hart was vrij van alles behalve de verering van hun Geliefde. O, de vreugde van die dagen en de blijdschap en het wonder van die uren"!
De enorme uitbreiding in de omvang en de inhoud van Bahá'u'lláh's geschriften na Zijn terugkeer uit Sulaymáníyyih is nog een noemenswaardig punt uit de periode die wij nu bezien.

De verzen die gedurende die jaren uit Zijn pen vloeiden, door Hem Zelf beschreven als "een overvloedige regen", die hetzij in de vorm van brieven, vermaningen, commentaren, verweerschriften en wetenschappelijke verhandelingen kwamen, of van profetieën, gebeden, logzangen of speciale Tafelen, droegen in hoge mate bij tot de verruiming van haar levensopvatting, tot de uitbreiding van haar activiteiten en tot de verlichting van de geest van haar leden.

Deze periode was zo vruchtbaar dat, volgens de getuigenis van Nabíl die in die tijd in Baghdád woonde, gedurende de eerste twee jaar na Bahá'u'lláh's terugkeer uit Zijn afzondering, de niet opgetekende verzen die in één dag en één nacht van Zijn lippen stroomden, gemiddeld de inhoud van de gehele Qur'án konden evenaren.

Wat deze verzen betreft, die Hij dicteerde of Zelf opschreef, was het aantal ervan net zo opmerkelijk als de rijkdom aan materiaal dat ze bevatten, of de verscheidenheid van onderwerpen die ze behandelden.

Een zeer groot, in feite het grootste deel van deze geschriften, is helaas reddeloos voor het nageslacht verloren gegaan.

Niemand minder dan Mírzá Áqá Ján, Bahá'u'lláh's amanuensis, bevestigt volgens Nabíl, dat op uitdrukkelijk bevel van Bahá'u'lláh honderden en duizenden verzen die voor het merendeel in Zijn eigen handschrift waren geschreven, werden vernietigd en in de rivier geworpen.

Zo heeft Mírzá Áqá Ján aan Nabíl verteld, "Telkens als ik mij afkerig betoonde Zijn opdracht uit te voeren, placht Bahá'u'lláh mij gerust te stellen door te zeggen, "Er is op dit ogenblik niemand te vinden, die het waard is deze melodieën aan te horen' ...

Niet eenmaal, of tweemaal, maar ontelbare malen werd mij opgedragen deze handeling te herhalen".

Een zekere Muhammad Karím, een inwoner van Shíráz, die getuige was geweest van de snelheid en de wijze, waarop de Báb de verzen die Hem werden ingegeven, opschreef, heeft de volgende getuigenis voor het nageslacht nagelaten. nadat hij gedurende die dagen in de aanwezigheid van Bahá'u'lláh was geweest en met eigen ogen had aanschouwd, wat hij als het enige bewijs voor de zending van de Beloofde had beschouwd, "Ik getuig, dat de verzen die door Bahá'u'lláh zijn opgeschreven, het gemak waarmee ze uit Zijn pen vloeiden, hun helderheid, hun diepte en lieflijkheid, ver uitstaken boven die welke ik zelf uit de pen van de Báb heb zien vloeien toen ik bij Hem was.

Als Bahá'u'lláh geen andere aanspraak maakte op verhevenheid, zou dit in de ogen van de wereld en de volkeren voldoende moeten zijn: dat Hij verzen schreef, zoals nu uit Zijn pen vloeiden".
Onder de onschatbare juwelen die op de kust werden geworpen uit de aanzwellende oceaan van Bahá'u'lláh's Openbaring wordt de eerste plaats ingenomen door de Kitáb-i-Íqán (Boek van Zekerheid), dat binnen twee dagen en twee nachten werd geopenbaard in de laatste jaren van die periode (1278 n.H. - 1862 na Chr.).

Het boek werd geschreven ter vervulling van de profetie van de Báb, die uitdrukkelijk had aangegeven, dat de Beloofde de tekst van de onvoltooide Perzische Bayán zou afmaken, en als antwoord op de vragen, aan Bahá'u'lláh gesteld, door de toen nog niet bekeerde oom van moederszijde van de Báb, Hájí Mírzá Siyyid Muhammad, toen deze met zijn broer Hájí Mírzá Hasan-'Alí op bezoek was in Karbilá.

Dit boek dat een voorbeeld is van Perzisch proza, van een opmerkelijk heldere stijl die zowel oorspronkelijk en krachtig als ingetogen is - en tezelfder tijd overtuigend in zijn argumentatie en ongeëvenaard in zijn onweerstaanbare welsprekendheid - zet in grote trekken het grootste verlossingsplan van God uiteen en neemt, vergeleken met ieder ander werk in de Bahá'í literatuur, een unieke plaats in naast de Kitáb-i-Aqdas, Bahá'u'lláh's Heiligste Boek.

Geopenbaard aan de vooravond van de bekendmaking van Zijn zending, schonk het hiermee aan de mensheid de "uitgelezen verzegelde Wijn", waarvan het zegel van "muskus" is, en verbrak de "zegels" van het "Boek", waarnaar door Daniël wordt verwezen, en legde de betekenis bloot van de "woorden", die bedoeld waren "verborgen" te blijven "tot den eindtijd".1
Binnen een bestek van tweehonderd bladzijden verkondigt het onweerlegbaar het bestaan en de eenheid van de persoonlijke God Die onkenbaar is, onbereikbaar, de bron van alle Openbaring, eeuwig, alwetend, alomtegenwoordig en almachtig; verklaart de betrekkelijkheid van religieuze waarheid en de continuïteit van goddelijke Openbaring; bevestigt de eenheid van de Profeten, de alomvattendheid van hun Boodschap, de volkomen gelijkheid van hun fundamentele leringen, de heiligheid van hun geschriften en het tweevoudige karakter van hun rang; stelt de blindheid en de eigenzinnigheid aan de kaak van de godgeleerden en wetenschapsmensen in ieder tijdperk; citeert en verduidelijkt de allegorische passages van het Nieuwe Testament, de moeilijk te begrijpen verzen uit de Qur'án en de cryptische mohammedaanse tradities, die de eeuwenlange misverstanden, twijfel en haatgevoelens hebben aangekweekt, waardoor de volgelingen van de leidende religieuze stelsels werden verdeeld en van elkaar gescheiden gehouden; somt de essentiële vereisten op, waarmee iedere ware zoeker het doel van zijn zoeken kan bereiken; toont de geldigheid, de verhevenheid en de betekenis van de Openbaring van de Báb aan; gewaagt met bewondering van de heldenmoed en de onthechting van Zijn discipelen; voorspelt nadrukkelijk het op handen zijn van de wereldomspannende triomf van de aan het volk van de Bayán beloofde Openbaring; houdt de zuiverheid en ongereptheid van de Maagd Maria hoog; verheerlijkt de Imáms van het Geloof van Muhammad; huldigt het martelaarschap en de geestelijke soevereiniteit van de Imám Husayn; onthult de betekenis van symbolische termen als "wederkomst", "opstanding", "Zegel der Profeten" en "Dag des Oordeels", schetst en karakteriseert het verschil tussen de drie stadia van goddelijke Openbaring, en weidt in geestdriftige bewoordingen uit over de heerlijkheden en wonderen van de "Stad van God", die na een vastgestelde periode een vernieuwing ondergaat - door de beschikking van de Voorzienigheid - voor de gehele mensheid.

Men kan stellig beweren, dat van alle boeken die door de geestelijke Vader van de Bahá'í Openbaring werden geschreven, alleen dit boek door het wegvagen van de eeuwenoude barrières die de grote religies in de wereld nog steeds zo onoverkomelijk van elkaar scheiden, een breed en onverwoestbaar fundament heeft gelegd voor de volledige en duurzame verzoening van hun volgelingen.
Naast deze unieke verzamelplaats van onschatbare juwelen moet die verrukkelijke verzameling van uitzonderlijke uitspraken gesteld worden, de Verborgen Woorden, waartoe Bahá'u'lláh werd geïnspireerd, toen Hij in meditatie verzonken langs de oever van de Tigris liep.

Geopenbaard in het jaar 1274 n.H., deels in het Perzisch en deels in het arabisch geschreven, kreeg het oorspronkelijk de titel het "Verborgen Boek van Fátimih" en werd het door de Auteur gelijkgesteld met het boek onder dezelfde titel, waarvan de Shí'ahs geloofden, dat het in het bezit was van de Beloofde Qá'im en woorden van troost behelsde, die de engel Gabriël op bevel van God tot Fátimih richtte en die aan de Imám'Alí werden gedicteerd met het uitsluitende doel haar te vertroosten in het uur van bittere smart na de dood van haar doorluchtige Vader.

De betekenis van deze dynamische geestelijke zuurdesem die in het leven van de wereld werd geworpen ter heroriëntering van de geestesgesteldheid der mensen, ter stichting van hun ziel en ter verbetering van hun gedrag, kan het beste beoordeeld worden door de beschrijving van de aard van dit boek, die op de eerste bladzijden door de Auteur wordt gegeven. "Dit is hetgeen uit het rijk van heerlijkheid is neergedaald, door de tong van kracht en macht is geuit en aan de Profeten vanouds geopenbaard.

Wij hebben het diepste wezen ervan genomen en in het gewaad van beknoptheid gehuld als een teken van genade voor de rechtvaardigen, opdat zij trouw blijven aan het Verbond Gods, in hun leven Zijn vertrouwen niet beschamen en in het rijk van de geest het kleinoord van goddelijke deugd verwerven".
Aan deze twee uitzonderlijke bijdragen aan de religieuze wereldliteratuur, die ieder voor zich een plaats van onovertroffen superioriteit onder de leerstellingen en ethische geschriften van de geestelijke Vader van de Bahá'í Beschikking innemen, werd in diezelfde periode een verhandeling toegevoegd, die wel beschouwd moet worden als Zijn grootste mystieke compositie getiteld "De Zeven Valleien", die Hij schreef in antwoord op vragen van Shaykh Muhyi'd-Dín, de Qádí van Khániqayn en waarin Hij de zeven stadia beschrijft, die de ziel van de zoeker moet doorlopen, voor ze het doel van haar bestaan kan bereiken.
De "Four Valleys", een epistel aan de geleerde Shaykh 'Abdu'r-Rahmán-i-Karkútí; de "Tablet of the Holy Mariner" (Tafel van de Heilige Zeeman) waarin Bahá'u'lláh de zware beproevingen voorspelt, die Hem zullen overkomen; de Lawh-i-Húríyyih (tafel van de Maagd) waarin gebeurtenissen in een veel verder gelegen toekomst worden aangekondigd; de Súriy-i-Sabr" (Súrih van Geduld), geopenbaard op de eerste dag van Ridván, die Vahíd en zijn medeslachtoffers in Nayríz verheerlijkt; het commentaar op de Letters, dat is geplaatst vóór de súrihs in de Qur'án; Zijn uitleg van de letter Váv, genoemd in de geschriften van Shaykh Ahmad-i-Ahsá'í en van andere duistere passages in de werken van Siyyid Kázim-i-Rashtí; de "Lawh-i-Madínatu't-Tawhíd" (Tafel van de Stad van Eenheid); de "Sahífiy-i-Shattíyyih"; de "Musíbát-i-Hurúfát"; de "Tafsír-Hú"; de "Javáhiru'l-Asrár" en een menigte andere geschriften, in de vorm van brieven, lofzangen, leerreden, speciale Tafelen, commentaren en gebeden, droegen ieder op eigen wijze ertoe bij om de "rivieren van eeuwig leven" te doen zwellen die voortvloeien uit de "verblijfplaats van vrede" en een machtige stoot te geven aan de verbreiding van het Geloof van de Báb, zowel in Perzië als in Irak, waardoor de mensen werden bezield en het karakter van de aanhangers zich wijzigde.
De onmiskenbare bewijzen van de omvang en heerlijkheid van Bahá'u'lláh's toenemende macht; Zijn snel groeiend aanzien; de wonderbaarlijke transformatie die Hij door lering en voorbeeld had bewerkstelligd in de levensopvatting en het karakter van Zijn metgezellen, van Baghdád tot Perzië; de gloeiende liefde die hun hart verteerde; de verbazingwekkende omvang van geschriften die dag en nacht uit Zijn pen vloeiden - dit alles moest wel de vijandschap en haat, die smeulden in de harten van Zijn Shí'ah en Sunní vijanden, aanwakkeren.

Nu Zijn verblijfplaats was verplaatst naar de dichte nabijheid van de bolwerken van de Shí'ah Islam en Hij Zelf in direct en bijna dagelijks contact was gebracht met de fanatieke pelgrims die in de heilige plaatsen in Najaf, Karbilá en Kázimayn samendromden, kon een krachtmeting tussen de groeiende schittering van Zijn heerlijkheid en de duistere strijdlust van religieus fanatisme niet langer uitblijven.

Er was maar één vonk nodig om dit brandbare materiaal van alle opgehoopte haat, angst en afgunst die de vernieuwde activiteit van de Bábí's had opgewekt, te doen ontbranden.

Hier werd in voorzien door een zekere Shaykh 'Abdu'l-Husayn, een listige en halsstarrige geestelijke, wiens verterende afgunst op Bahá'u'lláh slechts werd overtroffen door zijn vermogen tweedracht te zaaien, niet alleen onder de hooggeplaatsten, maar ook onder de geringsten van het volk, zowel Arabieren als Perzen, die zich in de straten en marktplaatsen van Kázimayn, Karbilá en Baghdád ophielden.

Bahá'u'lláh heeft hem in Zijn Tafelen gebrandmerkt als de "schurk", de "boosdoener", die het "zwaard van zijn ego tegen het aangezicht van God trok", "in wiens ziel Satan had gefluisterd", en "van wiens goddeloosheid Satan wegvlucht", de "ontaarde", "uit wie is voortgesproten en tot wie zal wederkeren alle trouweloosheid, wreedheid en misdaad".

Grotendeels door de bemoeiingen van de grootvizier die van hem verlost wilde worden, gelastte de Sjah deze lastige mujtahid naar Karbilá te vertrekken om de heilige plaatsen in die stad te herstellen.

Wachtende op zijn kans, sloot hij zich daar aan bij Mírzá Buzurg Khán, een pas aangestelde Perzische consul-generaal die net zo boosaardig was als hijzelf; deze man van middelmatige intelligentie, onoprecht, zonder vooruitziende blik of eergevoel, en daarbij een verstokte dronkaard, viel spoedig ten prooi aan de invloed van die verdorven samenzweerder en werd het willige werktuig voor zijn plannen.
Hun eerste gezamenlijke poging was bedoeld om door grove verdraaiing van de feiten, van de gouverneur van Baghdád, Mustafá Páshá, een bevel tot uitwijzing van Bahá'u'lláh en Zijn metgezellen te verkrijgen, een poging die jammerlijk mislukte.

Toen hij de nutteloosheid inzag om zijn doel te bereiken door tussenkomst van de plaatselijke autoriteiten, begon Shaykh 'Abdu'l-Husayn door het ijverig rondstrooien van dromen die hij eerst bedacht en dan uitlegde, de hartstochten van een bijgelovige en in hoge mate ontvlambare bevolking op te wekken.

De wrevel, veroorzaakt door het gebrek aan weerklank dat hij ondervond, werd verergerd door zijn smadelijk verzuim de uitdaging na te komen van een van tevoren afgesproken onderhoud tussen hemzelf en Bahá'u'lláh.

Mírzá Buzurg Khán gebruikte van zijn kant zijn invloed om de vijandelijke gevoelens van de lagere elementen der bevolking tegen de gemeenschappelijke Tegenstander op te wekken door hen op te hitsen Hem in het openbaar te beledigen, in de hoop een of andere overijlde vergeldingsdaad uit te lokken, die gebruikt kon worden als grond voor valse aanklachten, waardoor de gewenste order voor Bahá'u'lláh's uitwijzing kon worden verkregen.

Ook deze poging bleek tot mislukking gedoemd, daar de aanwezigheid van Bahá'u'lláh, Die, de waarschuwingen en smeekbeden van Zijn vrienden ten spijt, voortging zonder geleide bij dag en bij nacht door de straten van de stad te wandelen, voldoende was om Zijn zogenaamde "aanranders" te verwarren en te beschamen.

Zich zeer wel bewust van hun motieven ging Hij naar hen toe, plaagden hen met hun boze plannen, maakte grapjes met hen en liet hen in opperste verwarring achter, waarna zij besloten af te zien van alle boze plannen die zij mochten koesteren.

De consul-generaal had zelfs een bandiet, een Turk genaamd Ridá, gehuurd voor de som van honderd túmáns, hem met een paard en twee pistolen uitgerust en hem opgedragen Bahá'u'lláh op te zoeken en Hem te doden, waarbij hij hem beloofde, dat zijn eigen veiligheid verzekerd was.

Ridá die op een goede dag te weten kwam, dat zijn aspirant-slachtoffer gebruik maakte van het badhuis, ontsnapte aan de waakzaamheid van de Hem begeleidende Bábí's, ging, met een pistool verborgen onder zijn mantel, het bad binnen en kwam in het binnenste vertrek tegenover Bahá'u'lláh te staan; daar kwam hij tot de ontdekking, dat hem de moed ontbrak zijn opdracht uit te voeren.

Zelf heeft hij jaren later verteld, dat hij bij een andere gelegenheid zich, met een pistool in de aanslag, verdekt had opgesteld, toen hij bij Zijn nadering zo overmand werd door angst, dat het pistool uit zijn hand viel, waarop Bahá'u'lláh Áqáy-i-Kalím die Hem vergezelde, verzocht het hem terug te geven en hem de weg naar zijn huis te wijzen.
Teleurgesteld in zijn herhaalde pogingen om zijn boosaardige plan te volvoeren, leidde Shaykh 'Abdu'l-Husayn zijn energie in een andere richting.

Hij beloofde zijn medeplichtige, dat hij hem zou verheffen tot minister van staat, als hij er in slaagde de regering ertoe te bewegen Bahá'u'lláh naar Tihrán terug te roepen en Hem weer in de gevangenis te werpen.

Hij verzond bijna dagelijks lange rapporten naar de naaste medewerkers van de Sjah.

Hij gaf een overdreven beeld van de overheersende invloed die Bahá'u'lláh had, door Hem af te schilderen als degene die de aanhang had gewonnen van de nomadenstammen in Irak.

Hij beweerde, dat Bahá'u'lláh Zich in een positie bevond, om in één dag honderdduizend man op te roepen, om op Zijn bevel de wapenen op te nemen.

Hij beschuldigde Hem ervan in samenwerking met verscheidene leiders in Perzië een opstand tegen de vorst te overwegen.

Door dergelijke middelen slaagde hij er in voldoende druk uit te oefenen op de autoriteiten in Tihrán, zodat zij de Sjah bewogen hem een volmacht te geven, waarbij hij volledige vrijheid van handelen kreeg om de Perzische 'ulamás en functionarissen te gebieden hem iedere gewenste assistentie te verlenen.

Deze volmacht zond de sjeik onmiddellijk naar de geestelijken van Najaf en Karbilá, hen verzoekend een bijeenkomst te beleggen in zijn woonplaats Kázimayn.

Een groot aantal sjeiks, mullás en mujtahids die in de gunst van de vorst wensten te komen, reageerden meteen.

Nadat zij waren ingelicht over het doel, waarvoor zij waren bijeengeroepen, besloten zij een heilige oorlog te verklaren aan de kolonie bannelingen, en door een plotselinge en algemene aanval erop te doen, het Geloof in zijn kern te treffen en te vernietigen.

Tot hun verbazing en teleurstelling ontdekten zij echter, dat de voornaamste mujtahid onder hen, de beroemde Shaykh Murtadáy-i-Ansárí, een man die bekend stond om zijn verdraagzaamheid, vroomheid en hoogstaand karakter, weigerde, toen hij hun plannen vernam, om het gewenste vonnis over de Bábí's uit te spreken.

Bahá'u'lláh heeft hem later in de "Lawh-i-Sultán" hoog geprezen en hem geplaatst in de rij van "die geleerden die waarlijk uit de beker van zelfverloochening hebben gedronken" en "nimmer met Hem in botsing was gekomen", en naar wie 'Abdu'l-Bahá verwees als "de beroemde en erudiete wetenschapsman, de edele en gevierde geleerde, het sieraad onder de zoekers naar waarheid".

Als verontschuldiging aanvoerend, dat hij onvoldoende afwist van de leringen van deze gemeenschap en bewerend, dat hij bij haar leden niets had kunnen ontdekken, dat in strijd was met de Qur'án, verliet hij, zonder op de tegenwerpingen van zijn collega's te letten, abrupt de vergadering en keerde naar Najaf terug, nadat hij via een bode aan Bahá'u'lláh zijn spijt had betuigd over het gebeurde en als zijn innige wens uitsprak, dat Hij gespaard mocht blijven.
Gefrustreerd in hun plannen, maar met niet verflauwende haatgevoelens, delegeerden de verzamelde godgeleerden de goed onderlegde en godvruchtige Hájí Mullá Hasan-i-'Ammú, die bekend was om zijn integriteit en wijsheid, om verscheidene vragen ter verduidelijking aan Bahá'u'lláh voor te leggen.

Toen deze Hem werden gesteld en de afgezant er volledig bevredigende antwoorden op had verkregen, vroeg Hájí Mullá Hasan, nadat hij Bahá'u'lláh van de erkenning door de 'ulamás van Zijn uitgebreide kennis had verzekerd, als bewijs voor de waarachtigheid van Zijn zending, om een wonder te verrichten, dat allen volstrekt zou bevredigen.

Bahá'u'lláh antwoordde, "Ofschoon gij niet het recht hebt dit te vragen, daar God Zijn schepselen moet beproeven en zij niet God moeten beproeven, zal ik dit verzoek toch toestaan en inwilligen ...

De 'ulamás moeten bijeenkomen en eenstemmig een wonder uitkiezen en schriftelijk bevestigen, dat zij na de vervulling daarvan geen twijfel meer omtrent Mij zullen koesteren en dat allen de waarheid van Mijn Zaak zullen erkennen en belijden.

Laat hen dit papier verzegelen en het Mij brengen.

Dit moet het geaccepteerde criterium zijn; indien het wonder is verricht, zal er gen twijfel meet voor hen bestaan; en zo niet, dan zullen Wij schuldig worden bevonden aan bedrog".

Dit heldere, uitdagende en moedige antwoord, voorbeeldeloos in de annalen van iedere bestaan religie, en gericht tot de beroemdste Shí'ah godgeleerden, in vergadering bijeen in hun aloude bolwerk, was zo bevredigend voor hun afgezant, dat hij ogenblikkelijk opstond, de knie van Bahá'u'lláh kuste en heenging om Zijn boodschap over te brengen.

Drie dagen later zond hij bericht, dat de verheven vergadering niet tot een beslissing had kunnen geraken en had verkozen de zaak te laten vallen; een besluit, waaraan hij zelf later in de loop van zijn bezoek aan Perzië grote publiciteit gaf en het zelfs persoonlijk aan de toenmalige Minister van Buitenlandse Zaken, Mírzá Sa'íd Khán mededeelde.

Toen Bahá'u'lláh op de hoogte werd gesteld van hun reactie op deze uitdaging moet Hij hebben opgemerkt, "Wij hebben met deze bevredigende, alomvattende boodschap die Wij zonden, de wonderen van alle Profeten geopenbaard en bewezen, daar Wij de keuze ervan aan de 'ulamás zelf hebben gelaten, op Ons nemend te zullen openbaren, wat zij zouden besluiten". 'Abdu'l-Bahá heeft met betrekking tot een soortgelijke uitdaging, later door Bahá'u'lláh in de "Lawh-i-Sultán" gedaan, geschreven, "Indien wij nauwlettend de tekst van de Bijbel bestuderen zien wij, dat de goddelijke Manifestatie nimmer heeft gezegd tot hen die Hem verloochenden: 'ieder wonder dat gij wenst ben ik bereid voor u te doen en Ik zal Mij onderwerpen aan iedere toets die gij mij voorstelt'.

Maar in het epistel aan de Sjah zei Bahá'u'lláh duidelijk 'roep de 'ulamás bijeen en roep Mij, opdat er afdoend bewijs mag worden geleverd'".
Zeven jaar van onafgebroken, geduldige en bijzonder succesvolle consolidatie kwamen nu tot een einde.

Een gemeenschap zonder herder, blootgesteld aan een langdurige en hevige druk zowel van binnenuit als van buitenaf, en bedreigd met totale ondergang, was nu tot nieuw leven gewekt en was in de loop van haar twintigjarige geschiedenis gestegen tot een aanzien zonder weerga.

Nu haar fundering was versterkt, haar geestkracht verhoogd, haar levensopvatting volledig veranderd, haar leiding gewaarborgd, haar grondbeginselen opnieuw duidelijk vastgesteld, haar aanzien vergroot en haar vijanden waren uiteengedreven, begon de hand van het lot haar langzaam naar een nieuwe fase in haar veelbewogen bestaan te leiden, waarin wel en wee haar door een volgend stadium in haar ontwikkeling zouden voeren.

De Verlosser, de enige hoop en de in wezen erkende Leider van deze gemeenschap, Die voortdurend de beramers van zovele complotten om Hem te vermoorden ontzag had ingeboezemd, Die iedere schuchtere raadgeving om het toneel van gevaar te verlaten, minachtend had afgewezen; Die het herhaalde en edelmoedige aanbod van vrienden en aanhangers om Zijn persoonlijke veiligheid te verzekeren, krachtig van de hand had gewezen; Die zo duidelijk zichtbaar een overwinning had behaald op Zijn tegenpartij - Hij zou op dit veelbetekenende uur door de onweerstaanbare ontwikkeling van Zijn zich ontplooiende zending, Zijn verblijfplaats verplaatst zien naar een nog uitzonderlijker centrum, de hoofdstad van het ottomaanse Rijk, de zetel van het kalifaat, het bestuurscentrum van de Sunní Islam, de residentie van de machtigste potentaat in de islamitische wereld.
Hij had reeds aan de priesterorde die werd vertegenwoordigd door de vooraanstaande geestelijken uit Najaf, Karbilá en Kázimayn, een gedurfde uitdaging gericht, Hij zou nu, terwijl Hij in de buurt van het hof van Zijn koninklijke tegenstander vertoefde, een gelijksoortige uitdaging sturen aan het erkende hoofd van de Sunní Islam, alsmede aan de vorst van Perzië, de gevolmachtigde van de verborgen Imám. Tot alle koningen der aarde en speciaal tot de Sultan en zijn ministers zou Hij zich nu bovendien richten, een beroep op hen doen en hen waarschuwen, terwijl de koningen uit de christelijke wereld en van de Sunní hiërarchie streng zouden worden berispt. Geen wonder dat de verbannen Drager van een nieuw aangekondigde Openbaring, in afwachting van de komende straling van de lamp van Zijn Geloof, na de verplaatsing ervan uit Irak deze profetische woorden sprak, "Het licht zal stralend schijnen binnen een andere bol, zoals voorbeschikt door Hem Die de Almachtige is, de Aloude der Dagen ... Dat de Geest uit het lichaam van Irak moest wegtrekken is waarlijk een wonderlijk teken voor allen die in de hemel en allen die op aarde zijn. Weldra zult gij deze goddelijke Jongeling zien rijden op het ros van de overwinning. Dan zal het hart van de afgunstigen worden overmand door beving".
Nu het voorbeschikte uur van Bahá'u'lláh's vertrek uit Irak had geslagen, kwam het hele proces om dat ten uitvoer te brengen op gang. De negen maanden van onafgebroken inspanning, door Zijn vijanden aan de dag gelegd, en wel speciaal door Shaykh 'Abdu'l-Hasan en zijn bondgenoot, Mírzá Buzurg Khán, stonden op het punt hun vruchten af te werpen. Násiri'd-Dín Sháh en zijn ministers enerzijds, en de Perzische ambassadeur in Constantinopel anderzijds, werden onophoudelijk aangespoord onmiddellijk actief te worden, teneinde Bahá'u'lláh's verwijdering uit Baghdád te verzekeren. Door middel van grove verdraaiing van de werkelijke situatie en het rondstrooien van alarmerende berichten, slaagde een kwaadwillende en energieke vijand er tenslotte in de Sjah te overreden om zijn Minister van Buitenlandse Zaken, Mírzá Sa'íd Khán, opdracht te geven aan de Perzische ambassadeur bij de Verhevene Porte,2 Mírzá Husayn Khán - die en boezemvriend was van 'Alí Páshá, de grootvizier van de Sultan, en van Fu'ád Páshá, de Minister van Buitenlandse Zaken - dat hij Sultán 'Abdu'l-Azíz ervan zou overtuigen, dat de onmiddellijke overbrenging van Bahá'u'lláh naar een plaats ver van Baghdád noodzakelijk was, op grond van het feit dat Zijn verdere verblijf in die stad, grenzend aan Perzisch grondgebied en dicht bij een zo belangrijk Shí'ah bedevaartcentrum, een directe bedreiging vormde voor de veiligheid van Perzië en zijn regering.
Mírzá Sa'íd Khán brandmerkte het Geloof in zijn mededeling aan de ambassadeur als een "misleide en verfoeilijke sekte", betreurde Bahá'u'lláh's vrijlating uit de Síyáh-Chál en klaagde Hem aan als iemand die niet ophield "heimelijk dwaze mensen en onnozele zwakkelingen te verleiden en op een dwaalspoor te brengen". Hij schreef, "In overeenstemming met het koninklijke bevel is mij, uw trouwe vriend, opdracht gegeven u te vragen onverwijld een afspraak te maken met Hunne Excellenties, de Sadr-i-A'zam en de Minister van Buitenlandse Zaken ... om de verwijdering ... te verzoeken van deze bron van onheil uit een centrum als Baghdád, waar zovele verschillende volkeren elkaar ontmoeten en dat zo dicht bij de grenzen van Perzische provincies ligt". In diezelfde brief haalt hij een beroemde versregel aan, "'Onder de as zie ik vuur gloeien en er is maar weinig voor nodig om het te doen opvlammen'", daarmede de angst verradend, die hij degene aan wie hij de brief schreef, trachtte in te prenten.
Aangemoedigd door het feit dat op de troon een monarch zat, die veel van zijn macht in handen van zijn ministers had gelegd en gesteund door bepaalde buitenlandse ambassadeurs en ministers in Constantinopel, slaagde Mírzá Husayn Khán erin, door veel overreding en met vriendelijk aandringen zich van het fiat van de Sultan te verzekeren voor het overbrengen van Bahá'u'lláh en Zijn metgezellen (die intussen door de omstandigheden waren gedwongen van staatsburgerschap te veranderen) naar Constantinopel. Men zegt zelfs dat het eerste verzoek van de Perzische autoriteiten aan een bevriende mogendheid, na de troonsbestijging door de nieuwe Sultan, zijn actieve en prompte tussenkomst in deze zaak gold.
Op de vijfde dag van Naw-Rúz (1863), toen Bahá'u'lláh dat feest vierde in de Mazra'iy-i-Vashshásh in de buitenwijken van Baghdád en zo juist de "Tablet of the Holy Mariner" had geopenbaard, waarvan de sombere voorspellingen de ernstige bezorgdheid van Zijn metgezellen hadden opgewekt, kwam er en afgezant van Námiq Páshá en overhandigde Hem een mededeling, waarin om een onderhoud tussen Hem en de gouverneur werd verzocht.
Zoals Nabíl in zijn verslag heeft uiteengezet, had Bahá'u'lláh reeds gedurende de laatste jaren van Zijn verblijf in Baghdád in Zijn gesprekken gezinspeeld op de periode van beproevingen en onrust, die onverbiddelijk in aantocht was, waarbij Hij een droefenis en een bezwaard gemoed toonde die de mensen om Hem heen zeer verontrustte.

Een droom die Hij in die tijd had, waarvan het onheilspellende karakter overduidelijk was, kon slechts de angst en bange vermoedens versterken, die Zijn metgezellen hadden bevangen.

In een Tafel schrijft Hij, "Ik zag de profeten en de Boodschappers zich verzamelen en om Mij heen plaats nemen, jammerend, wenend en luid klagend.

Vol verbazing vroeg Ik hun naar de reden hiervan, waarop hun geweeklaag en geween erger werden en zij tegen Mij zeiden: "Wij wenen om U, O grootste Mysterie, O Tabernakel van Onsterfelijkheid'!

Zij weenden met zulk een geween, dat Ik ook met hen weende.

Daarop richtten zich de hemelse heerscharen tot Mij, zeggende: "...

Weldra zult Gij met Uw eigen ogen aanschouwen wat nog geen Profeet heeft aanschouwd ...

Wees geduldig, wees geduldig' ...

Gedurende de gehele nacht spraken zij tegen Mij tot het aanbreken van de ochtendstond".

Nabíl verzekert, "Zeeën van droefheid deinden in het hart van de toehoorders, toen de "Tablet of the Holy Mariner" aan hen werd voorgelezen ...

Het was iedereen duidelijk, dat het hoofdstuk van Baghdád op het punt stond te worden afgesloten en een nieuw in zijn plaats zou worden aangevangen.

Nauwelijks had men die Tafel gereciteerd of Bahá'u'lláh gaf opdracht de tenten die waren opgezet, op te vouwen, waarna al Zijn metgezellen naar de stad moesten terugkeren.

Terwijl de tenten werden verwijderd merkte Hij op, 'Deze tenten mag men vergelijken met de opschik van deze wereld: nauwelijks zijn ze uitgespreid of de tijd komt, dat ze moeten worden opgerold'.

Uit deze woorden van Hem begrepen zij, dat deze tenten nimmer meer op dezelfde plek zouden worden opgezet.

Men was nog niet geheel klaar met opruimen, toen de koerier uit Baghdád aankwam met de eerder genoemde mededeling van de gouverneur".
De volgende dag overhandigde de plaatsvervangend gouverneur aan Bahá'u'lláh in en moskee in de buurt van 'Alí Páshá, gericht tot Námiq Páshá, waarin Bahá'u'lláh werd uitgenodigd als gast van de ottomaanse regering zich naar Constantinopel te begeven, waarbij Hem een som gelds ter beschikking werd gesteld, en een bereden escorte werd opgedragen om Hem op Zijn reis te vergezellen en Hem te beschermen. Aan dit verzoek gaf Bahá'u'lláh Zijn gerede toestemming, maar weigerde het Hem aangeboden geld aan te nemen. Toen de plaatsvervanger dringende bezwaren maakte tegen een dergelijke weigering die de autoriteiten zou kwetsen, gaf Hij met tegenzin toe de rijke vergoeding die voor Hem persoonlijk was opzij gezet, in ontvangst te nemen en verdeelde het geld nog diezelfde dag onder de armen.
De uitwerking van dit plotselinge nieuws op de kolonie bannelingen was verpletterend. Een ooggetuige die de reactie van de gemeenschap op het nieuws van Bahá'u'lláh's naderende vertrek schilderde, schreef, "De tijding bracht op die dag een opschudding teweeg, die deed denken aan de verwarring op de Dag der Opstanding. Het kwam mij voor dat zelfs de poorten en de muren van de stad luide weenden om de op handen zijnde scheiding van hun Abhá Geliefde. De eerste avond dat er melding was gemaakt van Zijn aanstaande vertrek, ontzegden al Zijn geliefden zich zonder uitzondering voedsel en slaap ... Geen van hen kon tot rust worden gebracht. Velen hadden besloten, voor het geval hun de genade zou worden ontnomen om Hem te vergezellen, zonder aarzelen zich van het leven te beroven ... Langzamerhand echter kalmeerden zij door de woorden die Hij tot hen sprak en door Zijn vermaningen, en berustten om Zijnentwil". Voor allen die in Baghdád woonden, of zij nu Arabier waren of Pers, man of vrouw, kind of volwassene, openbaarde Hij gedurende die dagen in Zijn eigen handschrift een aparte Tafel. In de meeste van deze Tafelen voorspelde Hij de verschijning van het "Kalf" en van de "Vogelen der nacht", toespelingen op diegenen die zoals verwacht in de "Tablet of the Holy Mariner" en voorzegd in de bovenaangehaalde droom, het vaandel van tegenstand zouden hijsen en de zwaarste crisis in de geschiedenis van het Geloof verhaasten.
Zevenentwintig dagen nadat deze droevige Tafel zo onverwachts door Bahá'u'lláh was geopenbaard en de noodlottige mededeling die Zijn vertrek naar Constantinopel aankondigde aan Hem was overhandigd, begon Hij op een woensdagmiddag (22 april 1863), eenendertig dagen na Naw-Rúz, op de derde van Dhi'l-Qa'dih 1279 n.H., aan de eerste etappe van Zijn vier maanden durende tocht naar de hoofdstad van het ottomaanse Rijk. Die historische dag die voor altijd zal worden aangeduid als de eerste dag van het Ridvánfeest, was het hoogtepunt van ontelbare afscheidsbezoeken, die vrienden en kennissen uit iedere rang en klasse bij Hem aflegden, iets wat de inwoners van Baghdád maar zelden hadden aanschouwd. Een menigte mensen van beiderlei kunne en van iedere leeftijd, vrienden en vreemdelingen, Arabieren, Kurden en Perzen, notabelen en geestelijken, ambtenaren en kooplieden alsmede velen uit de lagere klassen, armen, wezen, verworpenen, sommigen van hen verbaasd, anderen gebroken dor verdriet, velen in tranen en bezorgd, een paar gedreven door nieuwsgierigheid of uit een soort heimelijke bevrediging, dromden samen op de toegangswegen naar Zijn huis, verlangend om nog een laatste glimp op te vangen van Hem Die tien jaar lang door Zijn beginselen en goede voorbeeld een zo machtige invloed had uitgeoefend op zo'n groot aantal van de meest uiteenlopende inwoners van hun stad.
Toen Hij onder hun geween en geweeklaag voor het laatst "Zijn heiligste Woonplaats" verliet vanwaar was "uitgevloeid de adem van de Alglorierijke", en van waaruit was gestroomd, in "onophoudelijke tonen" "de melodie van de Algenadige", en op Zijn weg met kwistige hand de laatste aalmoes aan de armen - die Hij zo trouw had bijgestaan - uitdeelde en woorden van troost zei tot de ontroostbaren die Hem van alle kanten benaderden, bereikte Hij tenslotte de oever van de rivier en werd, in gezelschap van Zijn zoons en amanuensis, overgezet naar de Najíbíyyih Tuin die aan de overkant was gelegen. Toen Hij Zich tot de trouwe groep wendde die Hem omringde voordat Hij aan boord ging, sprak Hij de volgende woorden, "O mijn metgezellen, Ik vertrouw de zorg voor de stad Baghdád aan u toe, zoals u haar nu aanschouwt, terwijl uit de ogen van vrienden en vreemdelingen, die zich verdringen op de daken van de huizen, in de straten en op de marktpleinen, tranen als een lenteregen neerstromen, nu Ik heenga. Het staat thans aan u erop toe te zien, dat uw daden en gedrag de vlam van liefde die in het hart van de inwoners gloeit, niet doen verflauwen".
De mu'adhdhin had net zijn roep tot het namiddaggebed doen horen, toen Bahá'u'lláh de Najíbíyyih Tuin betrad, waar Hij nog twaalf dagen verbleef voor Zijn uiteindelijke vertrek uit de stad.

Daar kwamen Zijn vrienden en metgezellen in elkaar voortdurend opvolgende golven Hem opzoeken en namen met gevoelens van diepe smart afscheid van Hem.

Onder hen viel de bekende Álúsí, de muftí van Baghdád, op, die met de ogen vol tranen de naam van Násiri'd-Dín Sháh vervloekte, die hij in de eerste plaats verantwoordelijk stelde voor een zo onverdiende verbanning. "Ik beschouw hem niet meer als Násiri'd-Dín (de helper van het Geloof)", zo verklaarde hij openlijk, "maar zie hem meer als de sloper ervan".

Een andere belangrijke bezoeker was de gouverneur, Námiq Páshá die, nadat hij in de eerbiedigste termen zijn spijt had betuigd over de ontwikkelingen die Bahá'u'lláh's vertrek hadden bespoedigd en Hem van zijn bereidheid had verzekerd Hem op iedere denkbare wijze van dienst te zijn, aan de officier die was aangesteld om Hem te begeleiden, en schriftelijke opdracht overhandigde, waarin hij de gouverneurs van de provincies, waar de bannelingen doorheen zouden reizen gebood, hen met de grootste welwillendheid te behandelen.

Na overvloedige verontschuldigingen deelde Hij Bahá'u'lláh mede, "Wat Gij nodig hebt, Gij hebt het maar te bevelen.

Wij zijn bereid Uw wensen te vervullen".

Het antwoord op zijn herhaalde en dringende aanbod luidde, "Strek uw welwillendheid uit tot Onze geliefden en behandel hen met vriendelijkheid" -een verzoek, waarmee hij hartelijk en zonder aarzelen instemde.
Het is niet verwonderlijk dat, in het gezicht van de vele bewijzen van diepgewortelde toewijding, sympathie en achting, die zo treffend door hoog en laag werden betoond, vanaf de tijd dat Bahá'u'lláh Zijn voorgenomen reis aankondigde, tot aan de dag van Zijn vertrek uit de Najíbíyyih Tuin, degenen, die zo onvermoeibaar hadden geprobeerd het bevel voor Zijn verdere verbanning te verwerkelijken en zich hadden verheugd over het succes van hun pogingen, nu hun daad diep betreurden. 'Abdu'l-Bahá bevestigt in een brief, die hij vanuit de Tuin met betrekking tot deze vijanden schreef, "Zo groot is de tussenkomst van God geweest, dat de vreugde die zij aan de dag legden zo in verdriet en smart was veranderd, dat de Perzische consul-generaal in Baghdád de plannen en complotten van de intriganten diep betreurde. Námiq Páshá zelf heeft op de dag dat hij Hem (Bahá'u'lláh) bezocht gezegd, 'Eerst stonden zij er op, dat gij zoudt vertrekken. Thans staan zij er echter nog meer op, dat gij zult blijven'".


HOOFDSTUK IX

De verkondiging van Bahá'u'lláh's zending en Zijn tocht naar Constantinopel

De aankomst van Bahá'u'lláh in de Najíbíyyih Tuin, later door Zijn volgelingen de Tuin van Ridván genoemd, is het begin van wat nu wordt erkend als het heiligste en belangrijkste Bahá'í feest, het feest van de herdenking van de verklaring van Zijn zending aan Zijn metgezellen. Deze overweldigende verkondiging mag men beschouwen als het logische sluitstuk van het proces dat een omwenteling teweegbracht en dat Hij zelf na Zijn terugkeer uit Sulaymáníyyih in gang had gezet, en tevens als een voorspel tot de uiteindelijke verkondiging van die zending, vanuit Adrianopel,1 aan de wereld en haar heersers.
Door deze plechtige daad kwam ten langen lest een einde aan het "uitstel" van niet minder dan een decennium dat God had verleend tussen de geboorte van Bahá'u'lláh's Openbaring in de Síyah-Chal en de aankondiging ervan aan de discipelen van de Báb.

De "vastgestelde tijd van verborgenheid" waarin, naar Zijn eigen getuigenis, de "tekenen en bewijzen van een goddelijk beschikte Openbaring" over Hem waren uitgestort, was vervuld.

De "ontelbare lichtsluiers" waarin Zijn heerlijkheid was verhuld geweest, werden op dat historische uur gedeeltelijk opgelicht, waardoor aan de mensheid "een oneindig klein schijnsel" van de uitstraling van Zijn "weergaloos, Zijn meest geheiligde en verheven Aangezicht" werd geschonken.

De "duizendtweehonderdennegentig dagen", door Daniël vastgesteld in het laatste hoofdstuk van zijn boek als tijdsduur van de "gruwel die verwoesting brengt", waren nu verstreken.

De "honderd maanjaren"(1335 dagen), bestemd om onmiddellijk aan dat gelukzalige hoogtepunt vooraf te gaan, en die door Daniël in datzelfde hoofdstuk waren aangekondigd, hadden een aanvang genomen.

De negentien jaren, die de eerste "Vahíd" vormen en in de Bayán door de pen van de Báb zijn voorzegd, waren voltooid.

De Heer van het Koninkrijk, Jezus Christus weergekeerd in de heerlijkheid van de Vader, stond op het punt Zijn troon te bestijgen en de scepter van een wereldomvattende, onvernietigbare soevereiniteit in handen te nemen.

De gemeenschap van de Grootste Naam, de "metgezellen van de Karmozijnen Ark", waarover in gloedvolle bewoordingen in de Qayyúmu'l-Asmá' de lof werd verkondigd, was zichbaar verrezen.

De Báb's eigen profetie aangaande de "Ridvan", het toneel van de onthulling van Bahá'u'lláh's alles te boven gaande heerlijkheid, was letterlijk vervuld.
Niet terneergeslagen door het vooruitzicht van de schrikbarende ramnpspoeden die, naar Hij zelf had voorspeld, spoedig Zijn deel zouden zijn; aan de vooravond van een tweede verbanning die vol risico's en gevaren zou zijn, en die hem steeds verder van Zijn geboorteland, de bakermat van Zijn Geloof, zou brengen naar een land dat zo geheel anders was wat betreft ras, taal en beschaving; zich scherp bewust van de zich uitbreidende kring tegenstanders, onder wie zich spoedig een nog despotischer monarch zou bevinden dan Násiri'd-Dín Sháh, en ministers die niet minder onverzettelijk en vijandiggezind waren dan Hájí Mírzá Áqásí of de Amír Nizám; niet afgeschrikt door de voortdurende onderbrekingen, veroorzaakt door de stroom bezoekers die naar Zijn tent kwam, verkoos Bahá'u'lláh in dat kritieke en schijnbaar ongunstige uur een zo uitdagende aanspraak naar voren te brengen, het mysterie rondom Zijn persoon te onthullen en in hun volledige omvang de macht en het gezag op zich te nemen, die het uitzonderlijke voorrecht waren van Degene Wiens komst de Báb had voorzegd.
Reeds wierpen de komende grote gebeurtenissen hun schaduw vooruit over de kolonie bannelingen die vol verwachting de vervulling ervan afwachtten. Naarmate het jaar "tachtig" gestadig en onverbiddelijk naderbij kwam, ondervond de werkelijke Leider van die gemeenschap in steeds toenemende mate de aanstormende invloeden van de bezielende kracht ervan, en deelde die gaandeweg met Zijn toekomstige volgelingen. De feestelijke en zielroerende oden die Hij bijna iedere dag openbaarde; de Tafelen vol zinspelingen, die uit Zijn pen vloeiden; de toespelingen op het naderende uur, die Hij zowel in persoonlijke gesprekken als bij openbare toespraken maakte; de vervoering die in ogenblikken van vreuge en verdriet bezit nam van Zijn ziel; de extase van Zijn liefhebbende aanhangers, die reeds door de veelvuldige bewijzen van Zijn rijzende grootheid en glorie in vervoering waren gebracht; de waarneembare verandering in Zijn optreden; en tenslotte het feit, dat Hij op de dag van Zijn vertrek uit het Heiligste Huis de táj (hoge vilten hoofdtooi) aannam - alles voorspelde onmiskenbaar de aanstaande aanvaarding van Zijn profetische taak en van Zijn openlijke leiderschap over de gemeenschap van de volgelingen van de Báb.
In zijn beschrijving van de gespannen verwachtingen die Bahá'u'lláh's metgezellen vervulden in de dagen, die aan de verkondiging van Zijn zending voorafgingen, vermeldt Nabíl, "Vele avonden placht Mírzá Áqá Ján hen in zijn kamer te ontvangen, de deur te sluiten, talloze kamferkaarsen te ontsteken en voor hen hardop de zojuist geopenbaarde lofzangen en Tafelen te zingen, die in zijn bezit waren. Deze vergankelijke wereld volkomen vergetend, geheel opgenomen in een geestelijke sfeer, niet meer denkend aan de noodzaak van eten, drinken of slapen, werden zij plotseling gewaar, dat de nacht reeds dag was geworden, en dat de zon al bijna het zenith had bereikt."
Over bijzonderheden omtrent die historische verkondiging beschikken wij helaas nauwelijks.

De woorden die Bahá'u'lláh bij die gelegenheid feitelijk heeft gebruikt; de wijze waarop Hij Zijn verkondiging deed; de reactie die het opwekte; het effect dat het had op Mírzá Yahyá; de namen van degenen die het voorrecht genoten Hem aan te horen, zijn zo in duister gehuld, dat de toekomstige historici dit met moeite zullen kunnen doorbreken.

De fragmentarische beschrijving die Zijn kroniekschrijver Nabíl aan het nageslacht heeft nagelaten, is een van de heel weinige authentieke aantekeningen die wij bezitten van de gedenkwaardige dagen, die Hij in die tuin doorbracht.

Nabíl verhaalt, "Iedere dag voor zonsopgang plachten de tuiniers de rozen langs de vier lanen in de tuin te vergaren en ze midden op de vloer van Zijn gezegende tent op te hopen.

Op het uur, dat Zijn metgezellen in Zijn tegenwoordigheid hun ochtendthee kwamen drinken, was die stapel meestal reeds zo hoog, dat zij er niet overheen konden kijken.

Al deze rozen placht Bahá'u'lláh iedere ochtend eigenhandig toe te vertrouwen aan enkele gelovigen, die Hij heenzond om ze uit Zijn naam aan Arabische en Perzische vrienden in de stad te brengen". "Op een nacht,"vervolgt hij, "de negende nacht van de wassende maan, hield ik de wacht bij Zijn gezegende tent.

Tegen het middernachtelijk uur zag ik Hem uit Zijn tent komen, voorbij de plekken gaan waar enkele van Zijn metgezellen lagen te slapen, en langs de maanovergoten, met bloemen omzoomde lanen van de tuin op en neer lopen.

Het gezang van de nachtegalen klonk zo luid, dat alleen degenen die vlak bij Hem waren Zijn stem duidelijk konden horen.

Hij bleef op en neer lopen tot Hij, midden in een van de lanen stilhoudend, opmerkte, 'Aanschouw deze nachtegalen.

Hun liefde voor de rozen is zo groot dat zij, zonder te slapen, van de avondschemer tot zonsopgang hun melodieën kwelen en zich met vurige hartstocht onderhouden met het voorwerp van hun aanbidding.

Hoe dan kunnen zij die beweren ontvlamd te zijn door de roosachtige schoonheid van de Geliefde, verkiezen te slapen?' Drie nachten achtereen hield ik de wacht en liep de ronde om Zijn gezegende tent.

Ieder keer als ik langs de bank kwam, waarop Hij lag, merkte ik dat Hij wakker was, en iedere dag zag ik Hem van deochtend tot de avond voortdurend in gesprek gewikkeld met de stoom bezoekers die vanuit Baghdád bleef komen.

Niet eenmaal kon ik in Zijn woorden ook maar een spoor van geveinsdheid ontdekken".
Laat Bahá'u'lláh Zelf ons de grote betekenis van die verkondiging onthullen.

Hij roept deze historische gebeurtenis uit als het "grootste Feest", de "koning der Feesten", het "feest van God" en heeft haar in Zijn Kitáb-i-Aqdas gekarakteriseerd als de Dag, waarop "al het geschapene in de zee van loutering werd gedompeld", terwijl Hij in een van Zijn Tafelen over dit onderwerp ernaar heeft verwezen als de Dag, waarop "de bries van vergeving over de gehele schepping werd geblazen".

In een andere Tafel heeft Hij geschreven, "Verheug u met grote vreugde, o volk van Bahá, wanneer gij de Dag van hoogste gelukzaligheid gedenkt; de Dag, waarop de Tong van de Aloude der Dagen heeft gesproken, toen Hij Zijn huis verliet om naar de Plek te gaan vanwaar Hij over de gehele schepping de pracht van Zijn Naam, de Algenadige, uitstortte ...

Als Wij de verborgen geheimen van die Dag onthulden, zouden allen die op aarde en in de hemel wonen wegkwijnen en sterven, behalve diegenen die door God, de Almachtige, de Alwetende, de Alwijze, worden gespaard.

Het bedwelmende effect van de woorden van God op de Openbaarder van Zijn ontwijfelbare bewijzen is van dien aard, dat Zijn pen op het papier stokt".

En verder, "De goddelijke Lentetijd is gekomen, O verhevenste Pen, want het Hoogtij van de Albarmhartige komt snel naderbij ...

De dagster van gelukzaligheid schijnt boven de horizont van Onze naam, de Gelukzalige, aangezien het koninkrijk van de naam Gods is getooid met het versiersel van de naam van uw Heer, de Schepper der Hemelen ...

Hoedt u, dat niets u weerhoudt de grootheid van deze Dag te verheerlijken - de Dag waarop de Vinger van majesteit en macht het zegel heeft verbroken van de Wijn van hereniging, en allen die in de hemelen en allen die op aarde zijn, heeft geroepen ...

Dit is de Dag waarop de ongeziene wereld uitroept, 'Groot is uw zegening, o aarde, want gij werd gemaakt tot voetbank van uw God, en uitverkoren tot de zetel van Zijn machtige troon'...

Zeg ...

Hij is degene Die voor U het verborgen en kostbare Juweel heeft onthuld, zocht gij er slechts naar.

Hij is de Ene Geliefde van alle dingen zij het van het verleden of van de toekomst".

En verder, "Sta op en verkondig aan de gehele schepping de boodschap dat Hij die de Albarmhartige is, Zijn schreden heeft gericht naar de Ridván en daar is binnengetreden.

Leid dan de mensen naar de tuin van verrukking, welke God tot de Troon van Zijn Paradijs heeft gemaakt ...

Binnen dit Paradijs en vanuit de hoogten van de verhevenste vertrekken daarvan, hebben de maagden der hemels luide geroepen en gejuicht.

Verblijdt u, gij bewoners van de rijken in den hoge, want de vingers van Hem Die de Aloude der Dagen is, luiden in de naam van de Alglorierijke de grootste Klok binnenin het hart der hemelen.

De handen van milddadigheid hebben de kelk van eeuwig leven rondgedragen.

Komt naderbij en drinkt met volle teugen."En tenslotte, "Vergeet de wereld der schepping, O Pen, en wend U naar het Aanschijn van Uw Heer, de Heer aller namen.

Tooi dan de wereld met het ornament van de gunsten van Uw Heer, de Koning van eeuwigdurende dagen.

Want Wij bespeuren de geur van de Dag, waarop Hij Die het verlangen is van alle volkeren, de pracht van het licht van Zijn onovertroffen namen heeft geworpen op de koninkrijken van het ongeziene en het geziene, en hen met de gloed van de hemellichten van Zijn meest genadige gunsten heeft omhuld - gunsten, die niemand kan schatten dan Hij Die de almachtige Beschermer is van de gehele schepping".
Bij het vertrek van Bahá'u'lláh uit de Tuin van Ridván op het middaguur van de 14e dag van Dhi'l-Qa'dih 1279 n.H. (3 mei 1863), speelden zich onstuimige tonelen af die niet minder opzienbarend waren, en zelfs nog ontroerender dan die bij Zijn afscheid uit het Grootste Huis in Baghdád. Een ooggetuige schrijft, "Bij die gelegenheid aanschouwden wij de grote opschudding die voor ons onverbrekelijk is verbonden met de Dag der Verzameling, de Dag des Oordeels. Zowel gelovigen als ongelovigen weenden en klaagden. De bevelhebbers en notabelen die waren samengekomen, waren sprakeloos van verbazing. Zo diep was alom de ontroering, dat geen pen die kan beschrijven en iedere toeschouwer erdoor werd meegesleept".
Gezeten op Zijn ros, een zogenaamde rode schimmel van het mooiste ras, de beste die Zijn Geliefden hadden kunnen kopen, en een buigende menigte van vurige bewonderaars achter Zich latend, begon de eerste fase van een reis die Hem naar Constantinopel zou voeren. Vele mensen aan beide kanten van de weg bogen hun hoofd diep in het stof voor de voeten van de hengst, kusten zijn hoeven, en ontelbaren drongen naar voren om de stijgbeugels te omhelzen. Een medereiziger getuigt, "Hoe groot was niet het aantal toegewijde mensen, dat zich voor dat edele paard wierp en liever de dood verkoos dan te worden gescheiden van hun Geliefde!. Het kwam mij voor dat dat gezegende paard op de lichamen van die zuivere zielen stapte". Bahá'u'lláh verklaarde Zelf, "Het was God Die Mij in staat stelde uit de stad te vertrekken, omhuld met zoveel majesteit dat niemand dan de loochenaar en de booraardige kon nalaten dit te erkennen". Deze bewijzen van hulde en toewijding bleven Hem omringen tot Hij in Constantinopel was aangekomen. Nabíl hoorde Mírzá Yahyá, die uit eigen vrije keuze zich te voet achter Bahá'u'lláh's rijtuig voortspoedde, op de dag van Zijn aankomst in diestad tegen Siyyid Muhammad zeggen, "Als ik niet verkozen had mij schuil te houden, en ik mijn identiteit had onthuld, dan zou de eer die Hem (Bahá'u'lláh) op deze dag te beurt is gevallen, ook mij gegolden hebben".
Dezelfde bewijzen van toewijding, die Bahá'u'lláh tijdens Zijn vertrek uit Zijn huis, en later uit de Tuin van Ridván waren getoond, werden herhaald toen Hij, op de 20e dag van Dhi'l-Qa'dih (9 mei 1863), vergezeld van Zijn gezinsleden en zesentwintig volgelingen uit Firayját, de eerste onderbreking tijdens die tocht, vertrok.

Er werd een karavaan opgesteld van vijftig muilezels, met een bereden garde van tien soldaten met hun officier en zeven paar howdahs (draagstoelen), ieder met vier parasols erop; die richtte zijn koers in lichte etappes en in een tijdsruimte van honderdtien dagen, over de hooglanden en door de bergengten, bossen, dalen en weiden van het pittoreske landschap van oost Anatolië, naar de havenstad Sámsún aan de Zwarte Zee.

Toen Hij met de lente mee noordwaarts reisde, de ene keer te paard, de andere keer uitrustend in de voor Hem gereserveerde howdah, werd Hij meestal omringd door Zijn metgezellen, waarvan de meesten de weg te voet aflegden.

En dankzij de schriftelijke opdracht van Námiq Páshá werd Hem onderweg door de válís, de mutisarrifs, de qá'im-maqáms, de mudírs, de sjeiks, de muftís en qádís, de regeringsambtenaren en notabelen, die in die distrikten thuishoorden, een enthousiaste ontvangst bereid.

In Karkúk, Irbíl en Mosul waar Hij drie dagen verbleef; in Nísíbín, Márdín en Díyar-Bakr waar men enkele dagen rust hield; in Khárpút en in Sívas alsook in andere dorpen en gehuchten, werd Hij vlak voor Zijn aankomst tegemoet gereden door een delegatie en werd bij Zijn vertrek weer enige kilometers vergezeld door een soortgelijke delegatie.

De festiviteiten die op sommige plaatsen te Zijner ere werden aangericht, het voedsel dat de dorpelingen bereidden en Hem aanboden, en hun vurige verlangen om het Hem iedere keer weer naar de zin te maken, deden denken aan het eerbetoon dat het volk van Baghdád Hem bij zovele gelegenheden had bewezen.
De eerder genoemde medereiziger vertelt, "Toen wij die ochtend door Márdín kwamen, werden wij voorafgegaan door een bereden escorte van regeringssoldaten, die bij wijze van welkom vaandels droegen en de trommels sloegen. De mutisarrif begeleidde ons, samen met ambtenaren en notabelen, terwijl mannen, vrouwen en kinderen in drommen boven op de daken en in de straten op onze komst wachtten. Waardig en plechtstatig reden wij door die stad en vervolgden onze weg terwijl de mutisarrif met zijn gehele gevolg ons over een grote afstand escorteerde". Nabíl vermeldt in zijn relaas, "Naar wat wij uit het eenstemmige commentaar opmaakten van hen die wij tijdens die tocht ontmoetten, hadden deze mensen nog nooit eerder op deze weg, waarlangs geregeld gouverneurs en mushírs tussen Constantinopel en Baghdád heen en weer reisden, iemand opgemerkt die met zoveel staatsie reisde, zoveel gastvrijheid aan iedereen betoonde en een ieder zo zeer liet delen in Zijn overvloed". Toen Bahá'u'lláh, bij het naderen van de havenstad Sámsún, vanuit Zijn howdah de Zwarte Zee voor Zich zag liggen, openbaarde Hij op verzoek van Mírzá Áqá Ján een tafel, bekend als de Lawh-i-Hawdaj (Tafel van de Howdah); darin bevestigde Hij nogmaals de verschrikkelijke voorspellingen van de nog kort geleden geopenbaarde "Tablets of the Holy Mariner", met toespelingen in de zin van "de goddelijke toetssteen" en "het smartelijke en kwellende onheil".
In Sámsún kwam de hoofdinspecteur over de gehele provincie, die het gebied van Baghdád tot Constantinopel omvat, Hem in gezelschap van verscheidene pasjas bezoeken, betuigde Hem de diepste eerbied en onderhield zich met Hem tijdens de lunch. Maar zoals al was voorspeld in de "Tablet of the Holy Mariner"werd Hij zeven dagen later ingescheept op een Turkse stoomboot en drie dagen daarna samen met Zijn medeballingen tegen het middaguur van de eerste dag van Rabí'u'l-Avval 1280 n.H. (16 augustus 1863) in de haven van Constantinopel aan land gezet. In twee speciale rijtuigen die Hem bij de landingssteiger opwachtten, reden Hij en Zijn gezin naar het Huis van Shamsí Big, de ambtenaar die door de regering was aangesteld om de gasten te ontvangen en die in de nabijheid van de Khirqiy-i-Sharíf moskee woonde. Later werden zij overgebracht naar het gerieflijker huis van Vísí Páshá, in de omgeving van de moskee van Sultan Muhammad.
Mert de aankomst van Bahá'u'lláh in Constantinopel, de hoofdstad van het ottomaanse Rijk en de zetel van het kalifaat (door de Mohammedanen betiteld als "de Koepel van de Islam", maar door Bahá'ú'lláh gebrandmerkt als de plek waarop de "troon van tiranie" was gevestigd), begon in feite het grimmigste en rampzaligste en toch het meest glorieuze hoofdstuk in de historie van de eerste Bahá'í eeuw.
Een periode, waarin ondenkbare ontberingen en ongehoorde beproevingen samengingen met de verhevenste geestelijke triomfen, nam nu een aanvang. De dagster van Bahá'u'lláh's beleid zou weldra het zenith bereiken. De belangrijkste jaren uit het heroïsche tijdperk van Zijn Beschikking waren aanstaande. Het catastrofale proces, dat reeds in het jaar zestig door Zijn Voorloper in de Qayyúmu'l-Asmá was aangekondigd, kwam nu in beweging.
Precies twintig jaar eerder was de Bábí Openbaring in Shíráz in het duistere Perzië geboren.

Ondanks de wrede opsluiting die de Auteur vandie Openbaring had moeten ondergaan, had Hij Zijn verbijsterende aanspraken ten aanhoren van een aanzienlijk gezelschap in Tabríz, de hoofdstad van Ádhirbáyján, verkondigd.

In het gehucht Badasht hadden de voorvechters van Zijn Zaak onbevreesd de Beschikking ingesteld, waarmee Hij Zijn geloof had ingeluid.

Negen jaar later was die Openbaring in de hopeloos ellendige sfeer van de Síyáh-Chál in Tihrán snel en op geheimzinnge wijze plotseling tot rijpheid gekomen.

Het proces van snelle achteruitgang van dat Geloof, dat eerst langzaam was ingezet maar zich schrikbarend had voortgezet gedurende de jaren van Bahá'u'lláh's afzondering in Kurdistán, was na Zijn terugkeer uit Sulaymáníyyih tot stilstand gebracht en ten goede gekeerd.

Hij had nadien tijdens Zijn verblijf in Baghdád onbetwistbaar de ethische, morele leerstellige fundamenten gelegd van een ontluikende gemeenschap.

En tenslotte was, zoals door een ondoorgrondelijke Voorzienigheid was beschikt, in de Tuin van Ridván aan de vooravond van Zijn verbanning naar Constantinopel een einde gekomen aan het tien jaar lange uitstel door de verkondiging van Zijn zending en het zichtbaar worden van de kern van een toekomstige, wereldomvattende broederschap.

Wat nu nog moest worden bereikt, was de verkondiging van Adrianopel van genoemde zending aan de wereldlijke en geestelijke leiders der aarde, hetgeen in volgende decennia in de strafgevangenis van 'Akká zou worden gevolgd door een verdere ontvouwing van de beginselen en voorschriften, die er de grondslag van vormen.

Dat zou gebeuren door de formulering van de wetten en verordeningen, die ontworpen waren om zijn onkreukbaarheid te waarborgen voor de vestiging van het Verbond, dat was bestemd om direct na Zijn heengaan de eenheid te bewaren en van blijvende invloed te zijn; dat zou ook gebeuren door de ongelooflijke, wereldomvattende uitbreiding van activiteiten, onder leiding van Ábdu'l-Bahá, het Middelpunt van het Verbond; en tenslotte in het vormende tijdperk van het Geloof, door de opkomst van het Bestuursstelsel, de voorbode van de gouden eeuw en toekomstige glorie.
Deze historische verkondiging werd gedaan op een tijdstip dat het Geloof de hevigste crisis doormaakte, en werd in hoofdzaak gericht tot de koningen der aarde en tot de leiders van de christelijke en moslem geestelijkheid, die uit hoofde van hun ontzaglijke macht en prestige een schrikwekkende en onontkoombare verantwoordelijkheid op zich namen voor de directe lotsbestemming van hun onderdanen en volgelingen.
Wij mogen er van uitgaan, dat de beginfase van deze verkondiging is aangevangen in Constantinopel met de brief (waarvan de tekst helaas niet in ons bezit is) door Bahá'u'lláh gericht aan Sultán 'Abdu'l-'Azíz,die zichzelf de plaatsvervanger noemde van de Profeet van de Islam en de absolute heerser was over een machtig rijk.

Deze machtige, aanzienlijk persoon was de eerste soeverein ter wereld, die de goddelijke oproep ontving, en de eerste oosterse monarch die de schok van Gods vergeldende gerechtigheid kreeg te verduren.

De aanleiding tot deze brief was het schandelijke bevelschrift van de Sultan om de bannelingen, minder dan vier maanden na hun aankomst in de hoofdstad, plotseling en zonder enige aanleiding in 't hartje van de winter en onder de vernederendste omstandigheden naar Adrianopel, de verste uithoek van zijn rijk, te zenden.

Die noodlottige en smadelijke beslissing van de Sultan en zijn voornaamste ministers 'Alí Páshá en Fu'ád Páshá, was in niet geringe mate toe te schrijven aan de aanhoudende intriges van de Mushíru'd-Dawlih, Mírzá Husayn Khán, de Perzische ambassadeur bij de Verhevene Porte, - door Bahá'u'lláh minachtend betiteld als Zijn "lasteraar" - die de eerste de beste gelegenheid te baat nam om Hem en de Zaak, waarvan Hij thans de algemeen erkende Leider was, een gevoelige slag toe te brengen.

Deze ambassadeur werd voortdurend door zijn regering aangespoord te volharden in zijn politiek om de vijandige gevoelens van de Turkse autoriteiten tegen Bahá'u'lláh aan te wakkeren.

Hij werd hierin nog gesterkt door Bahá'u'lláh's weigering om de gangbare procedure te volgen, die gasten van de regering, hoe hoog ook in positie, in acht namen om bij hun aankomst in de hoofdstad een bezoek af te leggen bij de Shaykh'ul-Islám, de Sadr-i-A'zam en de Minister van Buitenlandse Zaken.

Bahá'u'lláh bracht zelfs geen tegenbezoek aan de diverse ministers die Hem hadden bezocht, noch aan Kamál Páshá, noch aan een voormalige Turkse gezant aan het Perzische hof.

Ook werd hij niet afgeschrikt door Bahá'u'lláh's rechtschapen en onafhankelijke houding, die zo scherp contrasteerde met de hebzucht van de Perzische prinsen die allen bij hun aankomst gewend waren aan "iedere deur zoveel vergoeding en giften aan te nemen als ze maar konden krijgen".

Hij nam het Bahá'u'lláh kwalijk, dat Hij Zich zo onbereidwillig toonde om op de Perzische ambassade te verschijnen en een tegenbezoek bij diens vertegenwoordiger af te leggen; en bijgestaan door zijn medeplichtige, Hájí Mírzá Hasan-i-Safá, die hij opdroeg ongegronde praatjes over Hem rond te strooien, slaagde hij er door zijn officiële invloed en door zijn persoonlijke omgang met geestelijken, vooraanstaande personen en regeringsambtenaren in, om Bahá'u'lláh voor te stellen als een trots en arrogant mens, Die van Zichzelf vond dat Hij niet was onderworpen aan de wet; Die plannen ontwierp, die schadelijk waren voor ieder gevestigd gezag en Wiens vooruitstrevendheid te grote geschilpunten tussen Hemzelf en de Perzische regering had bevorderd.De Sultan was trouwens niet de enige die zulke snode plannen koesterde.

Volgens 'Abdu'l-Bahá "veroordeelden en belasterden' ook anderen de bannelingen als "een onheil voor de gehele wereld", als "vernietigers van overeenkomsten en verdragen", als "verderfelijk voor alle landen" en "iedere denkbare straf en kastijding verdienend".
Niemand minder dan de zeer achtenswaardige zwager van de Sadr-i-A'zam werd belast met de taak om de Gevangene op de hoogte te stellen van het bevelschrift dat tegen Hem was uitgevaardigd - een bevelschrift dat in feite een verbond was van de Turkse en Perzische regeringen tegen een gemeenschappelijke tegenstander en dat tenslotte zulke tragische gevolgen zou hebben voor het sultanaat, het kalifaat en de Qájár dynastie. Toen Bahá'u'lláh had geweigerd audiëntie te verlenen aan de afgezant, had deze zich tevreden moeten stellen met het indienen van zijn kinderachtige opmerkingen en nietige argumenten aan 'Abdu'l-Bahá en Áqáy-i-Kalím, die waren afgevaardigd hem op te zoeken en aan wie hij mededeelde na drie dagen te zullen terugkomen om het antwoord op het hem overhandigde bevel in ontvangst te nemen.
Diezelfde dag openbaarde Bahá'u'lláh een Tafel, scherp veroordelend van toon, die Hij de volgende dag in een verzegelde enveloppe aan Shamsí Big toevertrouwde; hij kreeg de opdracht die aan 'Alí Páshá te overhandigen, met de mededeling dat God die had neergezonden. Shamsí Big vertelde later aan Áqáy-i-Kalím, "Ik weet niet, wat er in die brief stond, maar zodra de grootvizier hem had doorgelezen werd hij lijkbleek en maakte de opmerking 'Het lijkt wel of de Koning der Koningen zijn bevel heeft uitgevaardigd tegen zijn nederste vazal om hem tot de orde te roepen'. Zijn toestand was van dien aard dat ik mij uit zijn vertrek verwijderde". Toen Bahá'u'lláh commentaar gaf op het effect dat de Tafel had teweeggebracht, moet Hij gezegd hebben, "Welke actie de ministers van de Sultan ook tegen Ons instelden, nadat zij de inhoud ervan hadden vernomen, kan men niet als onrechtvaardig beschouwen. De acties echter, die ze vóór de lezing ervan bedreven, zijn niet te rechtvaardigen".
Die Tafel was volgens Nábil van een aanzienlijke lengte, begon met woorden die rechtstreeks tot de vorst waren gericht, berispte zijn ministers ernstig, bracht hun onvolwassenheid en onbekwaamheid naar voren en bevatte passages, waarin tot de ministers zelf het woord werd gericht en waarin zij stoutmoedig werden uitgedaagd en streng vermaand zich niet te beroemen op hun wereldse bezittingen, noch rijkdommen na te jagen, die de tijd hun onverbiddelijk zou ontnemen.
Aan de vooravond van Zijn vertrek dat bijna onmiddellijk volgde op de uitvaardiging van het bevelschrift aangaande Zijn verbanning, had Bahá'u'lláh een laatste en gedenkwaardig onderhoud met de eerder genoemde Hájí Mírzá Hasan-i-Safá, en zond de volgende boodschap naar de Perzische ambassadeur, "Wat voor goed heeft het U, en mensen zoals U, gedaan om jaar in jaar uit zovele onderdrukten te doden en hen zo talloze beproevingen te laten ondergaan, terwijl zij hondervoudig in aantal toenamen en gijzelf volledig verbijsterd bent, niet wetend hoe uw geest zich van die drukkende gedachte moet bevrijden ... Zijn Zaak gaat waarlijk ieder door u beraamd plan te boven. Weet althans zoveel: al zouden alle regeringen ter wereld zich verenigen en Mij, en allen die deze Naam dragen, van het leven beroven, dan nog zal dit goddelijke Vuur niet worden gedoofd. Zijn Zaak zal eerder alle koningen der aarde omvatten, ja zelfs alles wat uit water en klei is geschapen ... Wat Ons ook mag overkomen, groot zal Onze winst zijn en duidelijk het verlies dat zij zullen lijden".
Nadat de onvoorwaardelijke orders voor een onmiddellijk vertrek van de reeds tweemaal verdreven bannelingen waren gegeven, vertrokken Bahá'u'lláh, Zijn gezin en Zijn metgezellen op een koude decemberochtend op wagens en lastdieren, en met hun bezittingen opgestapeld op ossenkarren, uit Constantinopel.

Vergezeld van Turkse officieren, en onder het geween van de achterblijvende vrienden, reisden zij twaalf dagen door een kaal en onherbergzaam land naar een stad die door Bahá'u'lláh was gekenschetst als "de plaats die niemand binnengaat dan dezulken die tegen het gezag van de vorst in opstand zijn gekomen".

In de Súriy-i-Múlúk zegt Hij, "Zij verdreven Ons uit uw stad (Constantinopel) op zo'n vernederende wijze, dat geen vernedering op aarde daarmee kan worden vergeleken".

Verder vermeldt Hij, "Noch Mijn gezin, noch degenen die Mij vergezelden, bezaten de benodigde kleding om zich tegen de vrieskou te beschermen".

En verder, "Onze vijanden weenden over Ons en behalve zij ieder weldenkend mens".

Nabíl klaagt, "Een verbanning, gedragen met zoveel zachtmoedigheid, dat de pen tranen vergiet als men erover schrijft, en het papier zich schaamt om de beschrijving ervan te dragen".

Deze kroniekschrijver verteld ook, "Er heerste dat jaar zo'n intense kou, dat zelfs honderdjarigen zich iets dergelijks niet konden herinneren.

In sommige streken in Turkije en Perzië werden dieren het slachtoffer van de strenge kou en kwamen om in de sneeuw.

In Ma'dan-Nuqrih was de bovenloop van de Eufraat verscheidene dagen met ijs bedekt - een nog nooit eerder voorgekomen verschijnsel - terwijl in Díyár-Bakr de rivier veertig dagen zat dichtgevroren".

Een van de bannelingen van Adrinopel vertelt, "Om water uit de bronnen te kunnen halen, moest men een groot vuur er vlakbij ontsteken en dat enige uren laten branden voor ze ontdooiden".
Reizende door regen en storm, soms zelfs bij nacht, arriveerden de vermoeide reizigers na een korte rust in Kúckik-Ckakmachíh, Búyúk-Chakmachíh, Salvarí, Birkás en Bábá-Ískí op hun bestemming, op de eerste dag van Rajab 1280 n. H. (12 december 1863), en werden ondergebracht in de Khán-i-'Arab, een karavanserai van twee verdiepingen, vlakbij het huis van 'Izzat-Áqá. Drie dagen later werd aan Bahá'u'lláh en Zijn gezin een huis toegewezen in de Murádíyyih-wijk, dicht bij de Takyiy-i-Mawlaví, dat alleen geschikt was voor bewoning in de zomer; na een week werden ze alweer overgebracht naar een ander huis in de buurt van een moskee in dezelfde wijk. Ongeveer zes maanden later werden zij naar een iets gerieflijker verblijf overgebracht, dat het huis van Amru'lláh ( huis van Gods opdracht ) werd genoemd, gelegen aan de noordzijde van de moskee van Sultán Salím.
Zo eindigt dan de ouverture van een zeer dramatische episode gedurende het beleid van Bahá'u'lláh. Nu wordt het doek opgehaald voor wat over het algemeen geldt als de rumoerigste en meest kritieke periode van de eerste Bahá'í eeuw - een periode die vooraf moest gaan aan de roemrijkste fase van dat beleid, de verkondiging van Zijn zending aan de wereld en haar heersers.



HOOFDSTUK X

De rebellie van Mírzá Yahyá en de verkondiging van Bahá'u'lláh's zending in Adrianopel


Een twintig jaar oud Geloof begon zich net te herstellen van een serie opeenvolgende slagen, toen een crisis van de eerste orde het overviel en het op zijn grondvesten deed wankelen.

Noch de tragische marteldood van de Báb, noch de heilloze aanslag op het leven van de Sjah, noch de bloedige nasleep daarvan, noch Bahá'u'lláh's vernederende verbanning uit Zijn geboorteland, of zelfs Zijn twee jaar durende afzondering in Kurdistán konden, hoe verschrikkelijk hun gevolgen ook waren, worden vergeleken met de ingrijpendheid van de eerste grote interne schok, toegebracht aan een zojuis herrezen gemeenschap, die een onherstelbare breuk dreigde te veroorzaken onder zijn leden.

Het monsterachtige gedrag van Mírzá Yahyá, een van Bahá'u'lláh's halfbroers, plaatsbekleder van de Báb en erkend hoofd van de Bábí gemeenschap, bracht een periode van ontberingen teweeg, die een halve eeuw lang een stempel drukte op het Geloof, en die verfoeilijker was dan de meedogenloze vijandschap van Abú-Jajl, de oom van Muhammad; beschamender dan het verraad van Jesus Christus door Zijn discipel Judas Iscariot; verraderlijker dan het gedrag van Jacobs zoons ten opzichte van hun broer Josef; afschrikwekkender dan de daad van een van Noachs zoons; schandelijker zelfs dan de misdaad door Kaín aan Abel begaan.

Deze hevige crisis beschreef Bahá'u'lláh als de Ayyám-i-Shidád (dagen van spanning), gedurende welke "de smartelijkste sluier" aan stukken was gereten, en de "grootste afscheiding" onherroepelijk had plaatsgevonden.

Deze crisis bevredigde en verstoutte in hoge mate Zijn vijanden van buitenaf en gaf hun iedere denkbare aanleiding tot onverholen spot.

Het bracht de vrienden en aanhangers van Bahá'u'lláh geheel van hun stuk en berokkende in de ogen van de westerse bewonderaars ernstige schade aan het aanzien van het Geloof.

Het had al sinds de eerste dagen van Bahá'u'lláh's verblijf in Baghdád gebroeid, was tijdelijk onderdrukt door de scheppende krachten die onder Zijn toen nog niet verkondigde leiderschap een uit elkaar geslagen gemeenschap nieuw leven had ingeblazen, en brak tenslotte in alle hevigheid los in de jaren onmiddelllijk voor de verkondiging van Zijn Boodschap.

Het bezorgde Bahá'u'lláh onnoemelijk leed, deed Hem zichtbaar verouderen en bracht Hem door de terugslag ervan de hevigste slag toe die Hij ooit gedurende Zijn leven had moeten verduren.

De zaak was in alle facetten op touw gezet met de slinkse intriges en ononderbroken kuiperijen van de duivelse Syyid Muhammad, die ingemene fluisteraar die, tegen het advies van Bahá'u'lláh in, er op had gestaan Hem naar Constantinopel en Adrianopel te vergezellen en die zich nu met niet verslappende waakzaamheid dubbel inspande de crisis tot een climax te brengen.
Mirzá Yahyá had sinds de terugkeer van Bahá'u'lláh uit Sulaymáníyyih steeds verkozen om zich of op te houden in de weinig verheven afzondering van zijn eigen huis, of zich, zodra gevaar dreigde, terug te trekken naar veiliger plaatsen zoals Hillih en Basra. Naar de laatste stad was hij, vermomd als een Jood uit Baghdád, gevlucht om daar in schoenen te gaan handelen. Zijn angst was zo groot, dat hij eens gezegd moet hebben, "Wie ter wereld beweert dat hij mij heeft gezien, of mijn stem heeft gehoord, verklaar ik voor een ongelovige". Toen men hem had verteld, dat Bahá'u'lláh's vertrek naar Constantinopel aanstaande was, had hij zich aanvankelijk schuil gehouden in de tuin van Huvaydar, even buiten Baghdád, om te overdenken of het niet raadzaam zou zijn de wijk te nemen naar Abessinië, India of een ander land. Niet van zins om Bahá'u'lláh's raad op te volgen en naar Perzië te gaan om daar de geschriften van de Báb te verspreiden, zond hij een zekere Hájí Muhammad Kázim die veel op hem leek, naar het regeringsgebouw om voor hem een paspoort te bemachtigen op naam van Mírzá 'Alíy-i- Kirmán sháhí, verliet Baghdád met achterlating van de geschriften en ging, vermomd en vergezeld van een Arabische Bábí genaamd Záhir, naar Mosul waar hij zich bij de bannelingen voegde die op weg waren naar Constantinopel.
Mírzá Yahyá was voortdurend getuige geweest van de steeds groter wordende aanhankelijkheid en verbazingwekkende verering van de bannelingen voor Bahá'u'lláh; hij was zich terdege bewust hoe hoog zijn Broeders populariteit was gestegen, eerst in Baghdád, daarna tijdens Zijn reis naar Constantinopel en later in verband met Zijn betrekkingen met de notabelen en gouverneurs in Adrianopel; hij was vertoornd door de veelvuldige blijken van moed, waardigheid en onafhankelijkheid welke die Broeder aan de dag legde in Zijn omgang met de autoriteiten in de hoofdstad; was geprikkeld door de talloze Tafelen die de Auteur van een nieuw gevestigde Beschikking onophoudelijk had geopenbaard; hij liet zich steeds maar weer beetnemen door de verlokkende vooruitzichten op onbeperkt leiderschap die hem door Siyyid Muhammad, de antichrist van de Bahá'í Openbaring, werden voorgespiegeld, net zoals Muhammad Sháh was misleid door de antichrist van de Bábí Openbaring, Hájí Mírzá Áqásí; hij weigerde om door vooraanstaande leden van de gemeenschap te worden vermaand hun schriftelijke raadgevingen op te volgen om wijsheid en zelfbeheersing te betrachten; hij legde de goedheid en de raadgevingen van Bahá'u'lláh naast zich neer Die als dertien jaar oudere vanaf zijn prille jeugd tot aan zijn mannelijkheid over hem had gewaakt; werd aangemoedigd door het alvergoelijkend oog van zijn Broeder Die bij zovele gelegenheden zijn vele wandaden en onbezonnenheden met de mantel der liefde had bedekt - en nu werd deze aartsverbreker van het Verbond van de Báb, gedreven door een groeiende jaloezie en een hartstochtelijke drang naar leiderschap, aangezet tot daden die het daglicht niet konden verdragen.
Onherroepelijk bedorven door zijn constante betrekkingen met Siyyid Muhammad, de levende belichaming van goddeloosheid, hebzucht en bedrog, had hij reeds tijdens Bahá'u'lláh's afwezigheid uit Baghdád, en zelfs na Zijn terugkeer uit Sulaymáníyyih, de annalen van het Geloof met onuitwisbare schanddaden besmeurd.

De tientallen gevallen van vervalsing die hij aanbracht in de tekst van de geschriften van de Báb; zijn godslasterlijke toevoeging aan de formule van de adhán door het aanbrengen van een passage, waarin hij zichzelf identificeerde met de Godheid; zijn ingelaste verwijzingen in deze geschriften naar een erfopvolging, waarin hij zichzelf en zijn nakomelingen benoemde tot rechtmatige opvolgers van de Báb; zijn weifeling en apathie bij het bericht van de tragische dood van zijn Meester; zijn veroordeling tot de dood van alle Spiegels van de Bábí Beschikking, hoewel hij zelf een van die Spiegels was; zijn lafhartige daad met als gevolg de moord op Dayyán, de man die hij vreesde en benijdde; zijn laaghartigheid om tijdens Bahá'u'lláh's afwezigheid uit Baghdád de sluipmoord op Mírzá'Alí-Akbar, een neef van de Báb, te bewerkstelligen; en het afschuwelijkste van alles, zijn bijzonder weerzinwekkende schending van de eer van de Báb in diezelfde periode - al deze dingen worden, zoals bevestigd door Áqáy-i-Kalím, en door Nabíl vastgelegd in zijn verslag, in een nog schriller daglicht geplaatst door nog meer wandaden die hij beschreef, en waarmee hij zijn eigen ondergang onafwendbaar bezegelde.
Vertwijfelde plannen om Bahá'u'lláh en Zijn metgezellen te vergiftigen en daarmee zijn eigen niet meer bestaande leiderschap tot nieuw leven te brengen, begonnen ongeveer een jaar na hun aankomst in Adrianopel in zijn gemoed te gisten.

Zeer wel op de hoogte van de kennis die zijn halfbroer, Áqáy-i-Kalím, bezat in zaken betreffende geneesmiddelen, kwam hij onder het mom van allerlei verzinsels verduidelijking vragen over het effect van bepaalde kruiden en vergiften.

Hij begon toen, geheel tegen zijn gewoonte in, Bahá'u'lláh bij hem thuis uit te nodigen, waar hij op een dag Zijn theekopje besmeerde met een substantie die hij had gebrouwen, en slaagde er op die manier in Hem zodanig te vergiftigen dat Hij een maand lang zwaar ziek was, hevige pijnen leed en hoge koorts had.

Als gevolg hiervan bleef Bahá'u'lláh tot het einde van Zijn leven een bevende hand houden.

Zijn toestand was zo ernstig, dat een buitenlandse dokter, Shíshmán, werd geroepen.

Deze was zo ontzet door Bahá'u'lláh's lijkbleke kleur, dat hij Zijn geval als hopeloos bestempelde en, na voor Hem te zijn neergevallen, zich zonder een medicijn voor te schrijven uit Zijn tegenwoordigheid verwijderde.

Een paar dagen later werd de dokter ziek, en stierf.

Vóór het bekend worden van diens dood had Bahá'u'lláh iets laten doorschemeren, dat dokter Shíshmán zijn leven voor Hem had opgeofferd.

De dokter had tegen Mírzá Áqá Ján die door Bahá'u'lláh naar hem was toegestuurd, gezegd dat God zijn gebeden had verhoord en dat na zijn dood een zekere Dr.

Chúpán, die hij als betrouwbaar kende, in zijn plaats moest worden geroepen indien dat nodig was.
Bij een andere gelegenheid had, volgens een van zijn vrouwen die hem tijdelijk had verlaten en die de bijzonderheden van de bovengenoemde wandaad had onthuld, Mírzá Yahyá de bron vergiftigd die het gezin en de metgezellen van Bahá'u'lláh van water voorzag, waarna zich bij de bannelingen vreemde ziekteverschijnselen voordeden.

Aan een van de metgezellen, Ustád Muhammad-'Alí-i-Salmání, de barbier, die hij met vele gunsten had overladen,had hij zelfs geleidelijk en met grote omzichtigheid als zijn wens te kennen gegeven, dat hij Bahá'u'lláh bij een voorkomende gunstige gelegenheid, bijvoorbeeld als hij Hem met Zijn bad aan het helpen was, moest vermoorden.

In Adrianopel vertelde Áqáy-i-Kalím dit voorval aan Nabíl: "Ustád Muhammad-'Alí was zo woedend geworden toen hem dit voorstel werd gedaan, dat hij een sterke behoefte gevoelde Mírzá Yahyá ter plaatse te doden, en hij zou het hebben gedaan als hij niet bang was geweest om zich Bahá'u'lláh's misnoegen op de hals te halen.

Ik was toevallig de eerste die hem tegen het lijf liep toen hij huilend uit de badkamer kwam... ik slaagde er tenslotte na veel overreding in hem naar de badkamer terug te laten gaan en zijn onvoltooide taak af te maken".

Ofschoon hij daarna van Bahá'u'lláh opdracht kreeg deze gebeurtenis aan niemand bekend te maken, was de barbier niet in staat er over te zwijgen en hij verbrak de geheimhouding, waardoor hij de gemeenschap zeer in verwarring bracht.

Bahá'u'lláh bevestigt Zelf,"Toen het geheim dat hij (Mírzá Yahyá) zorgvuldig in zijn hart had bewaard door God openbaar werd gemaakt, ontkende hij een dergelijke bedoeling en beschuldigde deze bediende (Ustád Muhammad-'Alí).
Voor Hem Die zo kort geleden zowel mondeling als in talloze Tafelen de betekenis van Zijn aanspraken had geopenbaard, was nu het moment aangebroken om formeel de plaatsbekleder van de Báb op de hoogte te brengen van de aard van Zijn zending. Mírzá Áqá Ján werd bijgevolg opgedragen de zojuist onthulde Súriy-i-Amr, die genoemde aanspraken onmiskenbaar bevestigde, naar Mírzá Yahyá te brengen, de inhoud ervan hardop aan hem voor te lezen en een rechtstreeks en afdoend antwoord te eisen. Mírzá Yahyá's verzoek om één dag respijt om over zijn antwoord te kunnen nadenken, werd hem toegestaan. Het enige antwoord dat er echter kwam, was een tegenverklaring, waarin hij precies het uur en de minuut noemde waarop hij de ontvanger was geworden van een onafhankelijke Openbaring, waarbij hij de noodzaak onderstreepte van de onvoorwaardelijke onderwerping aan hem van alle volkeren der aarde in oost en west.
Deze onbeschaamde bewering, gedaan door de perfide tegenstander aan de afgezant van de Drager van een dusdanig belangrijke Openbaring, werd het sein tot de openlijke en uiteindelijke breuk tussen Bahá'u'lláh en Mírzá Yahyá, een breuk die een van de donkerste momenten in de Bahá'í geschiedenis aangeeft.

Met als enige wens om de felle animositeit die in de gemoederen van Zijn vijanden oplaaide tot bedaren te brengen, en om ieder van de bannelingen geheel de vrije keus te geven tussen hen en Hemzelf, trok Bahá'u'lláh Zich met Zijn gezin (op de 22e Shavvál 1282 n.H.) terug in het huis van Ridá Big, dat in Zijn opdracht was gehuurd, en weigerde twee maanden lang iedere omgang met vriend of vreemdeling, met inbegrip van Zijn eigen metgezellen.

Hij gelastte Áqáy-i-Kalím al het meubilair, beddegoed, kleding en huisraad dat in Zijn huis te vinden was, in tweeën te verdelen en de helft ervan naar het huis van Mírzá Yahyá te sturen, aan hem bepaalde reliquieën zoals de zegels, ringen en manuscripten in het handschrift van de Báb, die hij al zo lange tijd had begeerd, af te geven en hem de verzekering te geven dat hij zijn volle deel zou krijgen van de toelage die door de regering was vastgesteld voor het onderhoud van de bannelingen en hun gezinnen.

Bovendien gaf Hij Áqáy-i-Kalím nog de aanwijzing dat Mírzá Yahyá iedere dag enige uren een van de metgezellen mocht vragen om boodschappen voor hem te doen, en hem te verzekeren dat alles war er voortaan op zijn naam uit Perzië zou binnenkomen, aan hem zou worden overhandigd.
Áqáy-i-Kalím moet aan Nabíl verteld hebben, "Die dag waren wij getuige van een zeer grote beroering. Alle kameraden treurden om hun scheiding van de Gezegende Schoonheid". En een van de metgezellen schrijft,"Deze dagen waren gekenmerkt door tumult en verwarring. Wij waren volkomen uit het veld geslagen en wij waren erg bang, dat wij voor altijd de genade van Zijn tegenwoordigheid zouden moeten ontberen".
Deze smart en verbijstering zouden echter van korte duur zijn. De laster, waarvan zowel Mírzá Yahyá als Siyyid Muhammads brieven vol stonden en die zij in Perzië en Irak verspreidden, alsook de verzoekschriften, gesteld in kruiperige taal, die eerstgenoemde aan Khurshíd Páshá, de gouverneur van Adrianopel, en aan zijn assistent, 'Azíz Páshá, had gericht, dwongen Bahá'u'lláh ertoe Zijn afzondering op te geven. Hij kwam er spoedig daarna achter, dat Mírzá Yahyá een van zijn vrouwen naar het regeringsgebouw had gestuurd om erover te klagen, dat haar man al zijn rechten waren ontnomen en dat haar kinderen op de rand van de hongerdood leefden - een beschuldiging die wijd en zijd werd verspreid, Constantinopel bereikte en daar tot Bahá'u'lláh's diepe droefheid het onderwerp werd van verhitte discussies en beledigende commentaren in kringen die tevoren diep onder de indruk waren gekomen van het hoge peil van Zijn edel en waardig gedrag dat in die stad als voorbeeld had gediend. Siyyid Muhammad reisde naar de hoofdstad, verzocht de Perzische ambassadeur, de Mushíru'd-Dawlih, om Mírzá Yahyá en hemzelf een jaarwedde toe te kennen, beschuldigde Bahá'u'lláh ervan een agent te hebben gestuurd om Násiri'd-Dín Sháh te vermoorden en liet geen gelegenheid voorbijgaan Hem Die zo lange tijd geduld met hem had gehad en stilzwijgend alle snoodheden had verduurd, met smaad en laster te overladen.
Na ongeveer een jaar in het huis van Ridá Big te hebben gewoond, keerde Bahá'u'lláh terug naar het huis dat Hij vóór Zijn afzondering had bewoond, en van daaruit verwisselde Hij na drie maanden Zijn verblijfplaats voor het huis van 'Izzat Áqá, waar Hij bleef wonen tot Zijn vertrek uit Adrianopel.

In dat huis, in de maand Jamádíyu'l-Avval 1284 n.H. (september 1867), gebeurde er iets zo belangrijks, dat het Mírzá Yahyá en zijn aanhangers volledig uit het veld sloeg, en waardoor aan vriend en vijand Bahá'u'lláh's overwinning duidelijk werd.

Een zekere Mír Muhammad, een Bábí uit Shíráz, die zeer gebelgd was over de aanspraken en de laffe afzondering van Mírzá Yahyá, slaagde erin bij Siyyid Muhammad te bereiken, dat hij een ontmoeting met Bahá'u'lláh zelf zou hebben, zodat er in het openbaar een onderscheid kon worden gemaakt tussen waarheid en leugen.

In zijn dwaasheid ervan uitgaande dat zijn doorluchtige Broeder nimmer op een dergelijk voorstel zou ingaan, koos Mírzá Yahyá de moskee van sultán Salím uit als de plaats, waar zij elkaar zouden ontmoeten.

Zodra Bahá'u'lláh echter over deze afspraak was ingelicht, ging Hij meteen te voet, op het heetst van de dag, en in gezelschap van Mír Muhammad, naar de eerdergenoemde moskee die in een afgelegen deel van de stad lag.Terwijl Hij over de straten en marktplaatsen liep, zong Hij verzen met een stemgeluid en op een manier, die velen die Hem zagen en hoorden, zeer verraste.

Enkele van de woorden die Hij bij die gedenkwaardige gelegenheid sprak, zoals Hij Zelf in een Tafel getuigt, luidden, O Muhammad!

Hij Die de Geest is, heeft zich waarlijk uit Zijn verblijfplaats begeven, en met Hem zijn de zielen van Gods uitverkorenen en de werkelijkheden van Zijn Boodschappers naar buiten getreden.

Aanschouw dan, de bewoners van de gebieden in den hoge boven Mijn hoofd, en alle getuigenissen van de Profeten in Mijn hand.

Zeg: zouden alle godsgeleerden, alle wijzen, alle koningen en heersers op aarde tezamen komen, zo zou Ik hen, in waarheid, het hoofd bieden en hun de verzen van God, de hoogste Heer, de Almachtige, de Alwijze, verkondigen.

Ik ben Degene Die niemand vreest, al zouden allen die in de hemel, en allen die op aarde zijn, tegen Mij opstaan...

Dit is Mijn hand die God rein heeft doen worden ten aanschouwen van alle werelden.

Dit is Mijn staf; zou Ik hem neerwerpen dan zou hij waarlijk al het geschapene verzwelgen".
Mír Muhammad die vooruit was gezonden om Bahá'u'lláh's komst aan te kondigen, kwam spoedig terug en bracht Hem de boodschap dat de man die zijn autoriteit had willen betwisten, nu met het oog op onvoorziene omstandigheden het onderhoud een dag of twee wenste uit te stellen.

Na Zijn thuiskomst openbaarde Bahá'u'lláh een Tafel, waarin Hij schreef wat er was gebeurd, het uur aangaf voor het uitgestelde onderhoud, de Tafel met Zijn zegel verzegelde en deze daarna aan Nabíl toevertrouwde en hem opdracht gaf die bij een van de nieuwe gelovigen, Mullá Muhammad-i-Tabrízí, af te geven ter kennisgeving aan Siyyid Muhammad die een geregelde klant was in de winkel van die gelovige.

Er werd afgesproken om van Siyyid Muhammad, voor de overhandiging van de Tafel, een verzegeld briefje te eisen, waarin Mírzá Yahyá werd verzocht om, indien het hem niet mogelijk was op de afgesproken plaats te verschijnen, schriftelijk te bevestigen dat zijn aanspraken vals waren.

Siyyid Muhammad beloofde dat hij het gevraagde document de volgende dag zou overleggen, en ofschoon Nabíl drie dagen achtereen in die winkel op antwoord wachtte, verscheen de siyyid niet, en werd door hem ook geen bericht gezonden.

Nabíl bevestigt drieëntwintig jaar later in zijn kronieken, bij de beschrijving van dit historische voorval, dat die nimmer afgegeven Tafel nog steeds in zijn bezit was "zo fris als de dag waarop de Grootste Tak het had geschreven en met het zegel van de Aloude Schoonheid getooid", een tastbaar en onweerlegbaar bewijs van Bahá'u'lláh's erkende overwicht over een totaal versalgen tegenstander.
Bahá'u'lláh's reactie op deze zeer rampspoedige episode van Zijn beleid kwam, zoals reeds werd opgemerkt, tot uitdrukking in intense smart.

Met betrekking tot deze verraderlijke vijanden schreef Hij, "Hij, dien Ik maanden en jaren opvoedde met liefdevolle hand, is opgestaan om Mij naar het leven te staan".

En, "De wreedheden die Mij door Mijn onderdrukkers werden aangedaan, hebben Mijn rug gebogen en Mijn haren wit doen worden.

Mocht gij voor Mijn troon verschijnen, dan zoudt gij de Aloude Schoonheid niet herkennen, want Zijn frisse gelaatskleur is veranderd en de levendigheid ervan is weggevaagd door de verdrukking van de trouwelozen". "Bij God!" roept Hij uit, "er is geen plek op Mijn lichaam die niet is aangeraakt door de speren van uw gekonkel".

En nog eens, "Gij hebt tegen uw Broeder bedreven wat geen mens een ander heeft aangedaan".

En verder heeft Hij nog gezegd. "Wat er uit uw pen is gevloeid, heeft gemaakt dat de Aangezichten van Heerlijkheid zich in het stof moesten werpen, heeft de sluier van grootheid in het verheven paradijs vaneengescheurd, en heeft het hart der uitverkorenen, gezeten op de hoogste zetels, uiteengereten".

En toch verzekert in de Kitáb-i- Aqdas een vergevingsgezinde Heer deze broer, deze, 'bron van verdorvenheid","uit wiens ziel de winden van hartstocht waren opgestoken en over hem hadden geblazen", om, "niet bevreesd te zijn vanwege uw daden," verzoekt hem "nederig, onderdanig en deemoedig tot God weder te keren" en verzekert dat "Hij van u de zonde zal wegnemen", en dat, "uw Heer de Vergevende is, de Machtige, de Algenadige".
Het "grootste idool" was op last en door de kracht van de Oorsprong van de grootste gerechtigheid uit de gemeenschap van de Grootste Naam gestoten, was vervloekt, verafschuwd en gebroken. Nu Gods jonge Geloof van deze bezoedeling was schoongewassen en van deze afschuwelijke druk was bevrijd, kon het zich thans een weg banen en, de beroering die het geschokt had ten spijt, zijn capaciteiten tonen om verder te strijden, hogere doelen te bereiken en grotere overwinningen te behalen.
Er moet worden erkend dat er een tijdelijke breuk was geweest in de gelederen van de aanhangers. De roem was verduisterd geweest en de annalen zouden voor altijd een zwarte bladzijde vertonen. De naam kon echter niet worden uitgewist, de geest was verre van gebroken, noch kon dit zogenaamde schisma de structuur ervan aantasten. Het Verbond van de Báb, waarover reeds is gesproken, met zijn onveranderlijke waarheden, onomstotelijke profetieën en herhaalde waarschuwingen waakte over dat Geloof, waarbij het zijn volstrekte zuiverheid bewees, zijn onkreukbaarheid duidelijk aantoonde en zijn invloed deed voortduren.
Hoewel Hij diep gebukt ging onder het leed, en Hij de uitwerking van de aanslag op Zijn leven nog niet te boven was, en hoewel Hij zich zeer wel bewust was van een eventuele op handen zijnde verbanning, verrees Bahá'u'lláh desondanks - onversaagd door de slag die Zijn Zaak had getroffen of de gevaren die haar omringden, en zelfs voor men die beproeving geheel te boven was gekomen - met weergaloze kracht om de zending die Hem was toevertrouwd te verkondigen aan diegenen in oost en west, die de teugels van het hoogste wereldlijke gezag in handen hadden. De zon van Zijn Openbaring was, door middel van deze verkondiging, bestemd om in zijn grootste pracht te schijnen en in Zijn Geloof de volheid van zijn goddelijke macht te manifesteren.
Er brak een periode van wonderbaarlijke activiteit aan, die, door het terugkaatsende effect, de eerste jaren van Bahá'u'lláh's beleid verre te boven gingen.

Een ooggetuige heeft geschreven, "Dag en nacht regenden de goddelijke verzen in zo grote getale neer, dat het onmogelijk was ze op te schrijven.

Mírzá Áqá Ján schreef ze op zoals ze werden gedicteerd, terwijl de Grootste Tak voortdurend bezig was ze over te schrijven.

Er was geen minuut te verliezen".

Nabíl getuigt: "Een aantal secretarissen was dag en nacht bezig, en toch konden zij deze taak niet aan.

Een van hen was Mírzá Báqir-i-Shírází....

Hij alleen al copieerde niet minder dan tweeduizend verzen per dag.

Hij werkte er zes of zeven maanden aan.

Iedere maand schreef hij het equivalent van verscheidene boekdelen over en zond ze naar Perzië.

Ongeveer twintig delen, geschreven in zijn prachtige schoonschrift, liet hij als aandenken na aan Mírzá Áqá Ján".

Bahá'u'lláh heeft met betrekking tot de verzen die Hij openbaarde geschreven, "De uitstortingen... uit de wolken van goddelijke Milddadigheid zijn van dien aard, dat binnen de tijd van een uur het equivalent van duizend verzen is geopenbaard". "De genade in deze tijd is zo groot dat, kon er een amanuensis worden gevonden die dat kon uitvoeren, het equivalent van de Perzische Bayán in één enkele dag en nacht uit de hemel van goddelijke heiligheid zou zijn neergezonden".

In een ander verband bevestigde Hij, "Ik zweer bij God!

In die dagen is het equivalent van alles wat voordien aan de Profeten is neergezonden, geopenbaard".

Met betrekking tot de overvloed van Zijn geschriften verklaarde Hij, "Wat reeds in dit land is geopenbaard, kunnen de secretarissen niet overschrijven.

Om die reden is het grootste deel niet in gewoon schrift overgebracht".
Reeds midden in die rampzalige crisis en zelfs voordat die zijn hoogtepunt bereikte, stroomden talloze Tafelen uit de pen van Bahá'u'lláh, waarin alles wat in Zijn zojuist bevestigde aanspraken besloten lag, volledig werd uiteengezet.

De Súriy-i-Amr, de Lawh-i-Nuqtih, de Law-i-Ahmad, de Súriy-i-Asháb, de Lawh-i-Sayyáh, de Súriy-i-Damm, de Súriy-i-Hajj, de Lawhu'r-Rúh, de Lawhu'r-Ridván, de Lawhu't-Tuqá behoorden tot de Tafelen die Zijn Pen reeds hadden opgeschreven toen Hij in het huis van 'Izzat Áqá ging wonen.

Bijna onmiddellijk nadat de "grootste afscheiding" had plaats gehad, waren de belangrijkste Tafelen met betrekking tot Zijn verblijf in Adrianopel geopenbaard.

De Súriy-i-Múlúk (brieven aan de koningen), de allerbelangrijkste Tafel die Bahá'u'lláh openbaarde, waarin Hij Zich voor de eerste keer collectief richt tot alle monarchen in oost en west, en waarin Hij de sultan van Turkije en zijn ministers, de christelijke koningen, de franse en Perzische ambassadeurs, geaccrediteerd bij de Verhevene Porte, de geestelijke leiders van de Islam in Constantinopel, de geleerden en de bewoners van die stad, het Perzische volk en de filosofen in de wereld ieder afzonderlijk toesprak; de Kitáb-i-Badí, Zijn apologie om de beschuldigingen van Mírzá Mihdíy-Rashtí te weerleggen en die overeenstemt met de inhoud van de Kitáb-i-Íqán, het boek dat Hij schreef ter verdediging van de Bábí Openbaring; de Munájátháy-i-Síyám (gebeden voor de vasten) waarin Hij vooruitloopt op Zijn wetboek; de eerste Tafel aan Napoleon III, waarin Hij de keizer der Fransen toespreekt en de oprechtheid van zijn beweringen op de proef stelt; de Lawh-i-Sultán, Zijn breedvoerige epistel aan Násiri'd-Din Sháh, waarin Hij de doelstellingen en beginselen van Zijn Geloof uiteenzet en de geldigheid van Zijn zending aantoont; de Súriy-i-Ra'ís, waaraan Hij op Zijn reis naar Gallipoli in Káshánih begon en die Hij korte tijd later in Gyáwur-Kyuy beëindigde - deze moeten niet alleen worden beschouwd als de opzienbarendste van de ontelbare Tafelen die Hij in Adrianopel openbaarde, maar tevens een eerste plaats innemen onder alle geschriften van de Auteur van de Bahá'í Openbaring.
In de Súriy-i-Múlúk, Zijn boodschap aan de koningen der aarde, ontvouwt Bahá'u'lláh de aard van Zijn zending; spoort hen aan Zijn Boodschap te aanvaarden; bevestigt de rechtgeldigheid van de Openbaring van de Báb; berispt hen om hun onverschilligheid voor Zijn Zaak; draagt hun op rechtvaardig en waakzaam te zijn om hun geschillen bij te leggen en hun bewapening in te krimpen; weidt uit over Zijn beproevingen; beveelt de armen in hun zorgen aan; waarschuwt hen dat "goddelijke kastijding" hen "van alle kanten" zal "overvallen" indien zij weigeren Zijn raadgevingen in acht te nemen en voorspelt Zijn "overwinning op aarde", al zou er geen koning zijn die zijn gelaat naar Hem wendt.
Bahá'u'lláh berispt de christelijke koningen in diezelfde Tafel nog meer in het bijzonder, daar zij in gebreke zijn gebleven Hem te "verwelkomen", en Hem te "naderen" Die de "Geest der waarheid" is, en volharden in het zich vermaken met hun "zinloos tijdverdrijf en hersenschimmen", en verkondigt hun dat zij "ter verantwoording" zullen worden geroepen voor hun daden "in de aanwezigheid van Hem Die de gehele schepping om Zich heen verzamelt".
Hij gelast Sultán 'Abdu'l-'Azíz te "luisteren naar de toespraak van Hem Die zonder falen het rechte pad betreedt": vermaant hem de belangen van zijn volk persoonlijk te behartigen en niet zijn vertrouwen te stellen in onwaardige ministers; waarschuwt hem zich niet op zijn schatten te verlaten, noch "de grenzen van matigheid te overschrijden", en met "onwrikbare rechtvaardigheid" zijn onderdanen te behandelen; en stelt hem op de hoogte van de overstelpende last van Zijn eigen beproevingen. In diezelfde Tafel verklaart Hij Zijn onschuld en betuigt Zijn loyaliteit tegenover de Sultan en zijn ministers; en geeft hem de verzekering van Zijn gebeden te zijner gunste.
Zoals in de Súriy-i-Ra'ís is vastgelegd zond Hij deze Sultan vanuit Gallilopi bovendien een mondelinge boodschap via een Turkse officier, genaamd 'Umar, met het verzoek Hem een onderhoud van tien minuten toe te staan, "opdat hij kon vragen wat volgens hem een afdoend bewijs is om de waarachtigheid van Hem Die de Waarheid is, aan te tonen", er aan toevoegend dat "zo God Hem in staat zou stellen dat bewijs te leveren, hij dan deze verguisden kon vrijlaten en hen met rust kon laten".
Tot Napoleon III richtte Bahá'u'lláh een speciale Tafel die door een van de franse gezanten aan de Keizer was doorgezonden, waarin Hij uitweidde over de beproevingen die Hijzelf en Zijn volgelingen hadden doorstaan; hun onschuld beleed; hem aan de twee uitspraken herinnerde ten behoeve van de verdrukten en hulpelozen; hem opriep, in Zijn verlangen de zuiverheid van zijn motieven op de proef te stellen, om "navraag te doen naar de toestand van dezulken, wie onrecht was aangedaan", en "te zorgen voor de zwakken", en Hem en Zijn medebannelingen te bezien "met het oog van goedertierenheid".
Aan Násiri'd-Dín Sháh openbaarde Hij een Tafel, het langste epistel dat Hij aan een enkele soeverein stuurde, waarin Hij getuigde van de weergaloos ernstige moeilijkheden die Hem hadden getroffen; in herinnering bracht dat de vorst Hem aan de vooravond van Zijn vertrek naar Irak onschuldig had verklaard; hem bezwoer rechtvaardig te regeren; Gods opdracht aan hem beschreef om op te staan en Zijn Boodschap te verkondigen; de onbaatzuchtigheid van Zijn raadgevingen bevestigde; Zijn geloof in de eenheid van God en in Zijn Profeten verkondigde; verscheidene gebeden uitsprak ten behoeve van de Sjah; Zijn eigen optreden in Irak verdedigde; de nadruk legde op de weldadige invloed van Zijn leringen, en in het bijzonder Zijn veroordeling van iedere vorm van geweld en onrust beklemtoonde en bovendien in die Tafel de geldigheid van Zijn zending aantoonde; de wens uitsprak om "van aangezicht tot aangezicht te komen met de godgeleerden van die dagen om in het bijzijn van Zijne Malesteit bewijzen en getuigenissen te leveren", hetgeen de waarheid van Zijn Zaak zou bevestigen; de verdorvenheid aan de kaak stelde van de geestelijke leiders in Zijn eigen tijd, alsook ten tijde van Jezus Christus en Muhammad; profeteerde dat Zijn lijden gevolgd zou worden door de "uitstortingen van een verheven genade", en van een "overvloedige voorspoed"; een parallel trok tussen de beproevingen die Zijn familie had ondergaan met die welke de familieleden van de profeet Muhammad hadden verdragen; uitweidde over de onbestendigheid van de menselijke aangelegenheden; de stad beschreef waarheen Hij binnenkort zou worden verbannen; de toekomstige vernedering voorspelde van de 'ulamás; en eindigde met het uitspreken van de hoop dat de vorst door God gesteund mocht worden om "Zijn Geloof te helpen en zich tot Zijn gerechtigheid te wenden".
Tot 'Alí Páshá, de grootvizier, richtte Bahá'u'lláh de Súriy-i-Ra'ís. Daarin zegt Hij hem "te luisteren naar de stem van God"; verklaart Hij dat noch zijn "gebrom", noch het "geblaf" van diegenen die zich om hem heen bevinden, noch de "heirlegers van de wereld" de Almachtige ervan kunnen weerhouden Zijn doel te bereiken; beschuldigt hem ervan die dingen te hebben bedreven die er de oorzaak van zijn dat "de Apostel van God in het verhevenste paradijs weeklaagt", en dat hij met de Perzische ambassadeur heeft samengezworen Hem kwaad te doen; voorzegt Hij "de uitgesproken ellende" waarin hij zich spoedig zal bevinden; verheerlijkt Hij de Dag van Zijn eigen Openbaring; voorspelt dat deze Openbaring "eerlang de wereld en alles wat daarin leeft zal omvatten" en dat het "Land van Mysterie (Adrianopel) en wat erbij hoort, de koning zal ontvallen, er opstanden zullen komen, de stem van weeklacht zal opklinken en men overal onheilstekenen zal waarnemen", stelt deze Openbaring gelijk aan de Openbaringen van Jezus en Mozes; roept de "aanmatiging" in de herinnering van de Perzische keizer in de dagen van Muhammad, de "goddeloosheid" van Nimrod in de dagen van Abraham; en kondigt Zijn plan aan "de wereld tot nieuw leven te brengen en alle volkeren te verenigen".
In de Súriy-i-Múlúk berispt Hij de ministers van de Sultan voor hun gedrag in passages waarin Hij de oprechtheid van hun beginselen betwist, voorzegt dat zij gestraft zullen worden voor hun daden, veroordeelt hun trots en onrechtvaardigheid, betuigt Zijn eigen onkreukbaarheid en Zijn onthechting van de ijdelheden der wereld en verklaart Zijn onschuld.
De franse ambassadeur, geaccrediteerd bij de Verhevene Porte, berispt Hij in dezelfde súriy voor het feit, dat hij met de Perzische ambassadeur tegen Hem heeft samengespannen; herinnert hem aan de raadgevingen van Jezus Christus, zoals die in het Evangelie van Johannes zijn vermeld; waarschuwt hem dat hij aansprakelijk zal worden gesteld voor de dingen die zijn handen hebben gewrocht; en geeft hem de raad, evenals Hij dat aan zijnsgelijken doet, niemand zo te behandelen als hij Hem heeft behandeld.
In diezelfde Tafel richt Hij zich uitvoerig tot de Perzische ambassadeur in Constantinopel; daarin toont Hij diens bedrog en laster aan, veroordeelt zijn onrechtvaardigheid en de onrechtvaardigeheid van zijn landgenoten, verzekert hem dat Hij geen wrok tegen hem koestert, verklaart dat, indien hij de snoodheid van zijn daden niet inziet, hij de rest van zijn levensdagen zal treuren, zegt dat hij tot zijn dood in zijn onachtzaamheid zal volharen, verdedigt Zijn eigen optreden in Tihrán en Irak, en getuigt van de corruptie van de Perzische gezant in Baghdád en van diens heimelijke verstandhouding met hem.
Eveneens in de Súriy-i-Múlúk richt Hij een speciale boodschap tot de ganse schare geestelijke leiders van de Sunní Islam in Constantinopel; daarin beschuldigt Hij hen van onachtzaamheid en geestelijke dood; berispt hen om hun hoogmoed en hun verzuim Zijn tegenwoordigheid te zoeken; ontsluiert voor hen de volle glorie en betekenis van Zijn zending; verzekert hun dat hun leiders, zo zij nog leefden "om Hem heen gecirkeld"zouden hebben; veroordeelt hen als "aanbidders van namen" en liefhebbers van leiderschap; en belijdt, dat God niets van hen zal aanvaarden tenzij zij in Zijn ogen "nieuw worden".
De laatste passages van de Súriy-i-Múlúk wijdt Hij aan de wijsgeren van Constantinopel en van de gehele wereld; daarin waarschuwt Hij hen niet hoogmoedig te zijn voor God; onthult hun de kern van ware wijsheid; legt de nadruk op het belang van geloof en een rechtschapen levenswandel; berispt hen dat zij geen verlichting bij Hem hebben gezocht; en raadt hun aan niet de "grenzen van God te overschrijden" en evenmin hun blik te richten op "'s mensen gewoonten en hebbelijkheden".
Aan de inwoners van Constantinopel verklaart Hij, ook in die tafel, dat Hij "niemand vreest dan God", dat Hij "niet spreekt tenzij naar Zijn (Gods) gebod", dat Hij niets volgt dan Gods waarheid, dat Hij de bestuurders en vroede vaderen van de stad aantrof als "kinderen die bijeenzaten en zich vermaakten met klei", en dat Hij niemand had ontdekt die rijp genoeg was zich de waarheden eigen te maken die God Hem had geleerd. Hij draagt hun op zich stipt te houden aan de voorschriften van God; waarschuwt hen niet hoogmoedig te zijn voor God en Zijn geliefden; brengt de rampspoeden in herinnering en weidt uit over de deugden van de Imám Husayn; bidt dat Hij Zelf soortgelijke beproevingen mag ondergaan; profeteert dat God weldra een volk zal doen opstaan dat uitvoerig van Zijn moeilijkheden zal verhalen en Zijn rechtsherstel zal eisen van Zijn onderdrukkers; en doet een beroep op hen naar Zijn woorden te luisteren, tot God weer te keren en berouw te tonen.
En tenslotte verzekert Hij het volk van Perzië dat Hij in diezelfde Tafel toespreekt, dat al zouden zij Hem ter dood brengen, God zeker Iemand in Zijn plaats zal doen opstaan, en bevestigt, dat de Almachtige "Zijn licht zal vervolmaken", hoewel zij het diep in hun hart verafschuwen.
Deze uiterst belangrijke verkondiging, gedaan door de Drager van zo'n verheven Boodschap in zo'n kritieke periode, en gericht aan zowel de moslem als de christelijke koningen, aan gezanten en ambassadeurs, aan de geestelijke leiders van de Sunní Islam, aan de wijsgeren en de inwoners van Constantinopel - de zetel van het sultanaat en het kalifaat - aan de filosofen in de wereld en aan het volk van Perzië, moet niet worden beschouwd als de enige opmerkelijke gebeurtenis die samenvalt met Bahá'ú'lláh's verblijf in Adrianopel. Andere ontwikkelingen en gebeurtenissen van grote, zij het minder grote, betekenis moeten op deze bladzijden worden vermeld, als wij tenminste de juiste waarde willen toekennen aan deze roerige en belangrijkste fase van Bahá'ú'lláh's beleid.
In deze periode, en als direct gevolg van de rebellie en de afschuwelijke ondergang van Mírza Yahyá, verbonden zich bepaalde discipelen van Bahá'ú'lláh (die gerekend mogen worden tot de "schatten" die Hem door God waren toegezegd toen Hij in ketenen geslagen in de Síyáh Chál in Tihrán lag) om het zojuist geboren Geloof te verdedigen.

Onder deze "schatten' bevonden zich een van de Letters van de Levende, enkele overlevenden van de strijd in Tabarsí, en de geleerde Mírzá Ahmad-i-Azghandí, en zij weerlegden in talloze uitgewerkte apologieën - in de geest zoals hun Meester dat in de Kitáb-i-Badí' had gedaan - de argumenten van Bahá'ú'lláh's tegenstanders en stelden hun verfoeilijke daden aan de kaak.

Juist in deze periode werden de grenzen van het Geloof verruimd nadat de banier voorgoed in de Kaukasus was geplant door toedoen van Mullá Abú-Tálib en anderen die door Nabíl waren bekeerd; nadat het eerste centrum in Egypte was opgericht in de tijd van Siyyid Husayn-i-Káshání en Hájí Báqir-i-Káshání zich in dat land vestigden; en nadat aan Irak, Turkije en Perzië die reeds door de eerste stralen van Gods Openbaring waren verwarmd en verlicht, Syrië werd toegevoegd.

Tevens werd in deze periode de oude begroeting "Allah-u-Akbar" vervangen door de groet "Allah-u-Abhá" die tegelijkertijd in Perzië en Adrianopel in gebruik werd genomen.

De eerste die deze groet op aanraden van Nabíl in Perzië bezigde was Mullá Muhammad-i-Fúrúghí, een van de verdedigers van het fort Shaykh Tabarsí.

In deze periode ook werd de uitdrukking "het volk van de Bayán" afgeschaft, waarmee nu de volgelingen van Mírza Yahyá werden aangeduid; ze werd vervangen door de term "het volk van Bahá".

In deze dagen verrees Nabíl - kort tevoren in een speciaal aan hem opgedragen Tafel vereerd met de titel Nabíl-i- A'zam, waarin hem tevens werd opgedragen de "Boodschap" van zijn Heer "naar oost en west uit te dragen" - om, ondanks steeds weer oplaaiende vervolgingen, de "smartelijkste sluier" vaneen te rijten, de liefde van een aanbeden Meester in het hart van zijn landgenoten te zaaien en voor de Zaak op te komen die zijn Geliefde onder zulke tragische omstandigheden had verkondigd.

En ook in deze dagen instrueerde Bahá'u'lláh Nabíl om, wanneer hij het huis van de Báb in Shíráz en het Grootste Huis in Baghdád ging bezoeken, namens Hem de twee zojuist geopenbaarde Tafelen van de Bedevaart te reciteren en in Zijn plaats de daarin voorgeschreven riten uit te voeren - een feit dat een van de heiligste vieringen inluidt, en later in de Kitáb-i-Aqdas formeel zou worden vastgelegd.

En in deze periode openbaarde Bahá'u'llláh ook de "gebeden voor de vasten', daarmee vooruitlopend op de wet die in voorgenoemd Boek van kracht zou worden.

In de dagen van Bahá'u'lláh's verbanning naar Adrianopel richtte Hij eveneens een Tafel tot Mullá 'Alí-Akbar-i-Shahmírzádí en Jamal-i-Berújirdí, twee welbekende volgelingen in Tihrán, waarin Hij hun de opdracht geeft om onder volstrekte geheimhouding de stoffelijke resten van de Báb uit de Imám-Zádih Ma'súm naar een andere, veiliger plaats over te brengen - een opdracht die naderhand providentieel zou blijken te zijn en die beschouwd mag worden als weer een mijlpaal op de lange en moeizame weg om deze stoffelijke resten naar de berg Karmel over te brengen, naar de plek die Hij in Zijn latere instructies aan 'Abdu'l-Bahá nader zou aanwijzen.

In deze periode werd de Súriy-i-Ghusn (Tafel van de Tak) geopenbaard, waarin de toekomstige staat van 'Abdu'l-Bahá wordt aangegeven, en waarin hij wordt geprezen als de "Tak van heiligheid", de "Tak van de wet van God", het "pand van God", "op aarde verschenen in de vorm van een menselijk tempel"; deze Tafel mag men beschouwen als de voorbode van de rang die hem in de Kitáb-i-Aqdas zou worden verleend, en die later in het Boek van zijn Verbond zou worden toeglicht en bevestigd.En tenslotte werden in die periode de eerste pelgrimstochten, gemaakt naar de verblijfplaats van Hem Die thans het zichtbare Middelpunt was van een zojuist gevestigd Geloof.

Deze pelgrimstochten, eerst vanwege hun aantal en aard door een gealarmeerde regering in Perzië beperkt en later geheel verboden, waren nog maar de voorlopers van de naar een punt samenstromende volgelingen die, uit het oosten en het westen, en aanvankelijk onder gevaarlijke en moeilijke omstandigheden hun schreden naar de strafgevangenis in 'Akká zouden richten - pelgrimstochten ook, die hun hoogtepunt vonden in de historische aankomst van een koninklijke volgelinge aan de voet van de berg Karmel die, toen zij tenslotte deze zozeer verbeide bedevaart zou aanvangen, zo wreed werd verhinderd haar doel te bereiken.
Deze opmerkelijke ontwikkelingen, waarvan enkele samenvielen met, en andere het gevolg waren van de verkondiging van het Geloof van Bahá'u'lláh, en ook van de interne beroering in de Zaak, ontgingen niet aan de aandacht van de externe vijanden van die Beweging, die vastbesloten waren op een gegeven moment iedere crisis die door de onbezonnenheid van de vrienden of de trouweloosheid van de afvalligen zou ontstaan, tot het uiterste uit te buiten. De zware wolken waren nog maar nauwelijks verdreven door het plotselinge doorbreken van de stralen van de Zon die nu zijn hoogste punt had bereikt, of de duisternis van een volgende catastrofe viel over het Geloof, de laatste die de Stichter daarvan moest doormaken; deze verduisterde het firmament en was aanleiding voor een van de zwaarste beproevingen die het tot nog toe had gekend.
Aangemoedigd door de recente beproevingen waaraan Bahá'u'lláh zo wreed was blootgesteld, begonnen de vijanden die zich tijdelijk rustig hadden gehouden, opnieuw en op allerlei manieren hun latente en zoet gekoesterde animositeit te tonen.

De vervolgingen die de ene keer heviger waren dan de andere, begonnen weer in verscheidene landen uit te breken.

In Ádhirbáyján en Zanján, Níshápúr en Tihrán werden de aanhangers van het Geloof gevangen gezet, gehoond, strafbaar gesteld, gemarteld of ter dood gebracht.

Van deze slachtoffers mag met name worden genoemd de onversaagde Najaf-'Alíy-i-Zanjání, een overlevende van de strijd in Zanján, die wordt vermeld in de "Epistle to the Son of the Wolf"; hij vermaakte eerst het goud dat hij nog in zijn bezit had aan zijn beul, waarop men hem luide "Ya Rabbíya'l-Abhá" hoorde roepen voor hij werd onthoofd.

In Egypte ontfutselde een inhalige, boosaardige consul-generaal ongeveer honderdduizend túmáns aan een rijke Perzische volgeling, genaamd Hájí Abdu'l-Qásim-i-Shírází; arresteerde Hájí Mírzá Haydar-'Alí en zes medegelovigen en bewerkstelligde hun veroordeling tot een negenjarige verbanning in Khartúm, onder verbeurdverklaring van alle geschriften die zij in hun bezit hadden; en wierp toen Nabíl in de gevangenis die door Bahá'u'lláh naar de khedive was gezonden om als hun pleitbezorger op te treden.

In Baghdád en Kázimayn onderwierpen onvermoeibare vijanden, wachtend op een geschikte gelegenheid, Bahá'u'lláh's trouwe aanhangers aan een wrede en onterende behandeling; reten 'Abdu'r-Rasúl-i-Qumí op barbaarse wijze de buik open toen hij bij het krieken van de dag bezig was water uit de rivier in een leren zak naar het Grootste Huis te dragen, en verjoegen onder het gehoon en de bespottingen van het publiek ongeveer zeventig metgezellen, waaronder vrouwen en kinderen, naar Mosul.
Niet minder actief waren, Mírzá Husayn-Khán, de Mushíru'd-Dawlih, en zijn bondgenoten die, vastbesloten het volle profijt te trekken uit Bahá'u'lláh's nieuwe moeilijkheden, samenspanden om Zijn vernietiging te bewerkstelligen.

De autoriteiten in de hoofdstad waren vertoornd dat de gouverneur Muhammad Pásháy-i-Qibrisí, een voormalige grootvizier, en zijn opvolgers Sulaymán Páshá van de Qádiríyyih Orde, en vooral Khurshíd Páshá die Bahá'u'lláh bij vele gelegenheden openlijk had bezocht, Hem zoveel eerbied betoonden, Hem gastvrij ontvingen gedurende de dagen van Ramadán en een vurige bewondering aan de dag legden voor 'Abdu'l-Bahá.

Zij waren heel goed op de hoogte van de uitdagende toon die Bahá'u'lláh in enkele van Zijn zojuis geopenbaarde Tafelen had gebruikt, en waren zich terdege bewust van de onbestendige toestand in hun eigen land.

Zij waren verontrust door het voortdurend komen en gaan van pelgrims in Adrianopel en door de overdreven verslagen van Fu'ád Páshá die onlangs op een inspectiereis door die stad was gekomen.

De verzoekschriften van Mírza Yahyá, die hen via zijn agent Siyyid Muhammad bereikten, hadden hen bijzonder geprikkeld.

Anonieme brieven (geschreven door dezelfde siyyid en door een medeplichtige, Áqá Ján, in dienst bij de Turkse artillerie) die de geschriften van Bahá'u'lláh in een kwalijk daglicht plaatsten en waarin zij Hem ervan beschuldigden met bulgaarse aanvoerders en bepaalde gezanten van Europese mogendheden te hebben samengezworen om met behulp van eneke duizenden van Zijn volgelingen Constantinopel te veroveren, hadden hen met ontsteltenis vervuld.

En nu, aangemoedigd door de tweespalt binnen het Geloof, en geïrriteerd door de klaarblijkelijke waardering die de consuls van buitenlandse mogendheden in Adrianopel aan Bahá'u'lláh betoonden, besloten zij onmiddellijk ingrijpende maatregelen te nemen, die het Geloof zouden uitroeien, zijn Auteur zouden afzonderen en Hem machteloos zouden maken.

De onbezonnenheid van enkele al te ijverige volgelingen die in Constantinopel waren aangekomen,.verergerden ongetwijfeld een reeds kritieke situatie.
Tenslotte nam men het noodlottige besluit Bahá'u'lláh naar de strafgevangenis van 'Akká, en Mírza Yahyá naar Famagusta op Cyprus te verbannen. Deze beslissing was vervat in een farmán die door Sultán 'Abdu'l-'Azíz in krachtige bewoordingen was opgesteld. De metgezellen van Bahá'u'lláh, die in de hoofdstad waren aangekomen, werden samen met enkelen die zich later bij hen hadden gevoegd, alsmede Áqá Ján, de beruchte onruststoker, gearresteerd, ondervraagd, beroofd van hun papieren en in de gevangenis geworpen. De leden van de gemeenschap in Adrianopel werden verscheidene malen bij het regeringsgebouw ontboden om hun aantal vast te stellen, terwijl er geruchten in omloop werden gebracht dat zij zouden worden verstrooid en naar verschillende plaatsen zouden worden verbannen, of in het geheim ter dood gebracht.
Op een ochtend werd plotseling het huis van Bahá'u'lláh door soldaten omsingeld, werden er schildwachten aan de poorten geplaatst en werden Zijn volgelingen andermaal bij de autoriteiten ontboden, ondervraagd, en opgedragen zich gereed te maken voor vertrek. Bahá'u'lláh's getuigenis in de Súriy-i-Ra'ís luidt, "De geliefden van God en Zijn verwanten kregen de eerste avond geen voedsel ... De mensen omringden het huis, en Moslems en Christenen weenden om Ons ... Wij merkten op dat het geween van het volk des Zoons (Christenen) het geween van anderen overstemde - een aanwijzing voor hen die nadenken". Áqá Rídá, een van de dapperste aanhangers van Bahá'u'lláh, die de gehele ballingschap van Baghdád tot 'Akká met Hem meemaakte, schrijft, "Er ontstond grote beroering onder de mensen, allen waren van streek gebracht en diep bedroefd ... Sommigen uitten hun medeleven, anderen troostten en beweenden ons ... Bijna al onze bezittingen werden voor de helft van hun waarde geveild". Enkele consuls van vreemde mogendheden brachten Bahá'u'lláh een bezoek en gaven uitdrukking aan hun bereidheid om te Zijnen behoeve hun respectieve regeringen tussenbeide te laten komen, voorstellen waarvoor Hij Zijn erkentelijkheid betuigde, maar die Hij beslist van de hand wees. Zelf heeft Hij geschreven, "De consuls in die stad (Adrianopel) kwamen bij deze Jongeman bijeen op het uur van Zijn vertrek en gaven als hun wens te kennen Hem te willen helpen. Waarlijk, zij bewezen Ons duidelijk hun genegenheid".
De Perzische ambassadeur lichtte de Perzische consuls in Irak en Egypte meteen in, dat de Turkse regering de bescherming voor de Bábís had ingetrokken en dat zij vrij waren hen te behandelen naar eigen goeddunken.

Intussen waren verscheidene pelgrims - onder wie Hájí Muhammad Isma'íl-i-Káshání die in de Lawh-i-Ra'ís Anís wordt genoemd - in Adrianopel aangekomen; zij moesten naar Gallipoli doorreizen, zonder zelfs het gelaat van hun Meester te hebben aanschouwd.

Twee van de metgezellen werden gedwongen zich van hun vrouwen te laten scheiden, daar hun verwanten hun niet toestonden in ballingschap te gaan.

Khurshíd Páshá die reeds verscheidene malen categorisch de schriftelijke beschuldigingen die hem door de gezagsdragers in Constantinopel waren toegezonden, terzijde had gelegd en die ten gunste van Bahá'u'lláh krachtig tussenbeide was gekomen, werd door de maatregelen van zijn regering zo in verlegenheid gebracht, dat hij besloot weg te gaan toen hij over Baháú'lláh's aanstaande vertrek uit de stad werd ingelicht, en hij gaf de griffier bevel Hem de strekking van het bevelschrift van de Sultan mede te delen.

Hájí Ja'far-i-Tabrízí, een van de gelovigen, sneed zich met een scheermes de keel door, toen hij ontdekte dat zijn naam niet voorkwam op de lijst van bannelingen die Bahá'u'lláh mochten vergezellen; men kon echter tijdig voorkomen dat hij een einde aan zijn leven maakte - een daad die Bahá'u'lláh in de Súrih-i-Ra'ís kenmerkt als "nog niet voorgekomen in vroeger eeuwen", en wat "God heeft bewaard voor deze Openbaring als een bewijs voor Zijn kracht en Zijn macht".
Op de tweeëntwintigste dag van de maand Rabí'u'th-Thání 1285 n. H. (12 augustus 1868) begaven Bahá'u'lláh en Zijn gezin zich onder escorte van een Turkse kapitein, Hasan Effendi, en enkele soldaten die door het plaatselijke bestuur waren aangesteld, op weg voor hun vierdaagse reis naar Galipoli; zij reden in rijtuigen en hielden onderweg halt in Uzún-Kúprú en Káshánih; in laatstgenoemde plaats werd de Súriy-i-Ra'ís geopenbaard. Een ooggetuige schrijft, "De bewoners van de wijk waar Bahá'u'lláh had gewoond en de buren die samen waren gestroomd om afscheid van Hem te nemen, kwamen, de een na de ander, ten diepste bedroefd Zijn handen en de zoom van Zijn kleed kussen, daarbij hun leedwezen betuigend over Zijn vertrek. Het was wel een vreemde dag. Naar het mij voorkomt beweenden de stad, de muren en poorten het naderende afscheid van Hem" Een andere ooggetuige schrijft, "Op die dag verzamelde zich een wonderbaarlijke schare Moslems en Christenen bij het huis van onze Meester. Het uur van vertrek was een gedenkwaardig moment. De meesten weenden en weeklaagden, vooral de Christenen". Bahá'u'lláh verklaart in de Súriy-i-Ra'ís, "Zeg: deze Jongeman is uit dit land vertrokken en heeft onder iedere boom en iedere steen een pand achtergelaten dat God eerlang openbaar zal maken door de kracht der waarheid".
Verscheidene metgezellen die uit Constantinopel naar Gallipoli waren gebracht, wachtten daar op Hem. Bij Zijn aankomst deed Bahá'u'lláh de volgende uitspraak tegen Hasan Effendi die afscheid kwam nemen nu hij zich van zijn plicht had gekweten, "Zeg tegen de koning, dat dit gebied hem zal ontvallen en dat zijn staatszaken hem uit de hand zullen lopen". De verslaggever van dat tafreel, Áqá Ridá, heeft geschreven, "Hieraan voegde Bahá'u'lláh nog toe, 'Niet Ik spreek deze woorden, maar God spreekt ze'. In die momenten sprak Hij verzen uit, die wij beneden konden opvangen. Ze werden met zoveel vuur en kracht uitgesproken, dat zelfs de grondvesten van het huis beefden, naar het mij voorkwam".
Zelfs in Gallipoli waar men drie nachten doorbracht, wist niemand wat Bahá'u'lláh's bestemming zou zijn. Sommigen geloofden, dat Hij en Zijn broeders samen naar één plaats zouden worden verbannen en de overigen hier en daar verspreid in ballingschap zouden worden gezonden. Anderen dachten dat Zijn metgezellen naar Perzië zouden worden teruggezonden, terwijl weer anderen hun spoedige ondergang verwachtten. Het oorspronkelijke bevel van de regering was om Bahá'u'lláh, Áqáy-i-Kalím en Mírzá Muhammad-Qulí met een bediende naar 'Akká te zenden, terwijl de rest naar Constantinopel zou moeten doorreizen. Deze order, die taferelen van onbeschrijflijke smart teweegbracht, werd echter op aandringen van Bahá'u'lláh, en door het ingrijpen van 'Umar Effendi, een majoor die was aangesteld om de bannelingen te vergezellen, ingetrokken. Tenslotte werd besloten, dat alle bannelingen, ongeveer zeventig in getal, naar 'Akká zouden worden verbannen. Er werden bovendien instructies gegeven, dat een bepaald aantal aanhangers van Mírza Yahyá, onder wie Siyyid Muhammad en Aqá Ján, deze bannelingen zouden vergezellen, terwijl vier van Bahá'u'lláh's metgezellen werd opgedragen met de Azalís naar Cyprus te vertrekken.
De gevaren en beproevingen die Bahá'u'lláh bij het begin van Zijn vertrek uit Gallipoli te wachten stonden, waren zo groot, dat Hij Zijn metgezellen waarschuwde dat "deze tocht geheel anders zal zijn dan de vorige" en dat wie zich niet "mans genoeg" voelde "de toekomst onder ogen te zien" beter "ergens anders heen kan vertrekken om behoed te worden voor beproevingen, daar het hem hierna niet meer mogelijk zal zijn weg te gaan"- een waarschuwing waarop Zijn metgezellen eenparig weigerden in te gaan.
Op de ochtend van de tweede dag van Jamádíyu'l-Avval 1285 n.H. (21 augustus 1868) scheepten zij zich allen in op een oostenrijkse Lloyd stoomboot met bestemming Alexandrië; onderweg deed men Madellí aan en bleef twee dagen in Smyrna, waar Jináb-i-Munír, bijgenaamd Ismu'lláhu'l-Muníb, ernstig ziek werd en tot zijn grote droefheid moest worden achtergelaten in een ziekenhuis, waar hij weldra stierf. In Alexandrië stapten zij over op een stoomboot van dezelfde maatschappij, met bestemming Haifa, waar zij, na korte onderbrekingen in Port Saïd en Jaffa, landden; een paar uur later vertrokken zij in een zeilboot naar 'Akká, waar zij in de loop van de namiddag van de 12e dag van Jamádíyu'l-Avval 1285 n.H. (31 augustus 1868) voet aan wal zetten. Op het moment dat Bahá'u'lláh in de boot stapte die Hem naar de landingssteiger in Haifa zou brengen, wierp 'Abdu'l-Ghaffár, een van de vier metgezellen die veroordeeld was de ballingschap met Mírza Yahyá te delen en wiens "onthechting, liefde en vertrouwen in God" Bahá'u'lláh zeer had geprezen, zich in wanhoop in zee onder het roepen van "Yá Bahá'u'l-Abhá"; hij kon met de grootste moeite gered en tot bewustzijn worden gebracht, slechts om daarna door onvermurwbare ambtenaren te worden gedwongen zijn reis met Mírza Yahyá's gezelschap naar zijn oorspronkelijke bestemming voort te zetten.

HOOFDSTUK XI

Bahá'u'lláh's opsluiting in 'Akká

De aankomst van Bahá'u'lláh in 'Akká is het begin van het laatste stadium van Zijn veertig jaar lange beleid, de slotfase en in wezen de climax van een verbanning waarin dat gehele beleid zich afspeelde: een verbanning die Hem aanvankelijk in de onmiddellijke nabijheid bracht van de bolwerken van de Shi'ah orthodoxie en later in aanraking bracht met hun voornaamste vertegenwoordigers.

In een latere periode werd Hij naar de hoofdstad van het ottomaanse Rijk gevoerd, waar Hij Zijn zeer belangrijke verklaringen deed, gericht aan de Sultan, zijn ministers en de geestelijke leider van de Sunní Islam, die er nu aan meewerkten dat Hij op de kust van het Heilige Land werd ontscheept, het Land dat door God aan Abraham was beloofd, dat was geheiligd door de Openbaring van Mozes, de eer ontving dat het leven en werken van de hebreeuwse aardvaders, rechters, koningen en profeten zich daar afspeelde, geëerbiedigd als de bakermat van het Christendom, en als de plaats waar Zoroaster volgens 'Abdu'l-Bahá "had gesproken met enkele van de Profeten van Israël", en door de Islam werd verbonden met de nachtelijke tocht van de Apostel, door de zeven hemelen, naar de troon van de Almachtige.

De banneling van Baghdád, Constantinopel en Adrianopel was veroordeeld niet minder dan eenderde van de Hem toegewezen tijd van Zijn leven, en meer dan de helft van Zijn beleidsperiode door te brengen binnen de grenzen van dit heilige en benijdenswaardige land, "de verblijfsplaats van alle Profeten Gods", het "dal dan Gods onnaspeurlijke gebod, de sneeuwblanke plek, het land van nimmer verwelkende pracht". 'Abdu'l-Bahá verklaart, "Het is moeilijk te begrijpen doe Bahá'u'lláh verplicht kon worden Perzië te verlaten en Zijn tent op te zetten in dit Heilige Land, ware het niet vanwege de vervolging door Zijn vijanden, Zijn verbanning en ballingschap".
In feite, verzekert Hij ons, was deze vervulling "twee- of drieduizend jaar tevoren bij monde van de Profeten" "geopenbaard en het goede nieuws gegeven dat de Heer der Heerscharen in het Heilige Land geopenbaard zou worden". Jesaja had in dit verband in zijn Boek aangekondigd, "Klim op een hoge berg, vreugdebode Zion; verhef uw stem met kracht, vreugdebode Jeruzalem; verhef ze, vrees niet; zeg tot de steden van Juda: 'Zie hier is uw God! Zie, de Here Here zal komen met kracht en zijn arm zal heerschappij oefenen'".1 David heeft in zijn Psalmen voorspeld, "heft, poorten, uw hoofden omhoog, en verheft u, gij aloude ingangen, opdat de Koning der Ere inga. Wie is Hij toch de Koning der Ede? De Here der heerscharen, Hij is de Koning der Ere".2 "Uit Zion, de volkomen schoonheid, verschijnt God in lichtglans. Onze God komt en zal niet zwijgen".3 Amos heeft evenzo Zijn komst voorzegd, "De Here brult uit Zion en uit Jeruzalem verheft Hij Zijn stem, zodat de weiden der herders treuren en de top van de Karmel verdort".4
'Akká zelf, geflankeerd door de "heerlijkheid van Libanon", en in het volle gezicht van de "pracht van Karmel", aan de voet van de heuvels die het tehuis van Jezus Christus omsluiten, was door Daniël beschreven als "de sterke Stad", door Hosea aangeduid als "een deur der hoop",5 en door Ezechiël vermeld als de "poort die gericht was naar het oosten", waarvandaan "de heerlijkheid van den God van Israël uit oostelijke richting kwam", "met een geluid als het gedruis van vele wateren".6 Hiernaar had de Arabische Profeet verwezen als "een stad in Syrië waaraan God Zijn speciale genade heeft betoond", gelegen "tussen twee bergen....temidden van een grasland", "aan de zeekust.....zwevende onder de Troon", "wit, welker blankheid God behaagt".

Hij heeft bovendien verklaard, zoals door Bahá'u'lláh is bevestigd, "Gezegend de mens die 'Akká heeft bezocht, en gezegend hij die de bezoeker van 'Akká heeft bezocht".

Verder, "Hij die daarin de oproep tot gebed laat horen: zijn stem zal tot het paradijs opstijgen".

En wederom, "De armen van 'Akká zijn de koningen en de vorsten van het paradijs.

Een maand in 'Akká is beter dan duizend jaar elders".

Bovendien is in een opmerkelijke traditie de volgende veelbetekenende voorspelling gedaan, die men vinden kan in Shaykh Ibnu'l-'Arabís werk, getiteld "Futúhát-i-Makkiyyi", en die wordt erkend als een authentieke uitspraak van Muhammad, en door Mírzá 'Abdu'l-Fadl in zijn "Fará'id" wordt aangehaald, "Allen (de metgezellen van de Qá'im) zullen worden vermoord, op Eén na Die de vlakte van 'Akká , de feestzaal van God, zal bereiken".
Zoals Nabíl in zijn verslag heeft verklaard, had Bahá'u'lláh Zelf reeds in de eerste jaren van Zijn verbanning naar Adrianopel, in Zijn Lawh-i-Sayyáh, naar die stad verwezen, die Hij omschreef als het "dal van Nabíl", waarbij zij opgemerkt dat het woord Nabíl dezelfde numerieke waarde heeft als 'Akká. In die Tafel wordt voorspeld, "Bij Onze aankomst werden Wij verwelkomd met banieren van licht, waarop de stem van de geest luide uitriep: 'Spoedig zullen allen die op aarde wonen zich scharen onder deze banieren' ".
De verbanning van niet minder dan vierentwintig jaar, waartoe twee oosterse despoten gezamenlijk in hun onverzoenlijke haat en kortzichtigheid Bahá'u'lláh hadden veroordeeld, zal de geschiedenis ingaan als een periode van miraculeuze veranderingen en algehele ommekeer in het leven en de activiteiten van de Banneling, en zal voornamelijk in de herinnering blijven door de in Zijn gehele geboorteland zo hevig oplaaiende vervolgingen die bij tussenpozen, maar dan ook bijzonder wreed, werden uitgevoerd, alsmede de gelijktijdige toeneming van het aantal volgelingen, en tenslotte ook door de enorme uitbreiding van het aantal en de verscheidenheid van Zijn geschriften.
Zijn aankomst in de strafkolonie 'Akká, die nog lang niet het einde van Zijn beproevingen betekende, was slechts het begin van een grote crisis die werd gekenmerkt door bitter lijden, strenge beperkingen en bijzonder grote onrust die in hevigheid zelfs de ellende van de Síjáh-Chál in Tihrán overtrof en die met geen andere gebeurtenis in de geschiedenis van de gehele eeuw kan worden vergeleken, behalve met de interne beroering die het Geloof in Adrianopel had geschokt. In Zijn wens om de nadruk te leggen op de hachelijke toestand van de eerste negen jaar van Zijn verbanning naar die gevangenisstad, heeft Bahá'u'lláh geschreven, "Weet, dat bij Onze aankomst op deze Plek, Wij die wensten aan te duiden als de 'Grootste Gevangenis". Ofschoon Wij vroeger in een ander land (Tihrán) in ketenen en boeien waren gekluisterd, weigerden Wij het niettemin met die nam aan te duiden. Zeg: denk erover na, O gij, die met begrip zijt begiftigd"!
De beproevingen die Hij als direct gevolg van de aanslag op Násiri'd-Dín Sháh had ondergaan, waren Hem uitsluitend door de vijanden van buitenaf toegebracht. Aan de andere kant waren de ontberingen in Adrianopel, waardoor de gemeenschap van de volgelingen van de Báb nagenoeg uit elkaar was gevallen, geheel van interne aard. Deze nieuwe crisis die Hem en Zijn metgezellen bijna tien jaar lang in de greep hield, werd echter in zijn gehele omvang niet alleen gekenmerkt door de aanslagen van Zijn tegenstanders van buitenaf, maar ook door het gekonkel van vijanden van binnenuit, evenals door de afschuwelijke misdrijven van hen die, hoewel zij Zijn naam droegen, zich bezondigden aan wat Zijn hart en Zijn pen deed weeklagen.
'Akká, het oude Ptolemais, het St. Jean d'Acre van de kruisvaarders, dat met succes de belegering van Napoleon had getrotseerd, was onder de Turken afgezakt tot het peil van een strafkolonie, waar moordenaars, struikrovers en politieke opruiers uit alle delen van het Turkse Rijk werden opgesloten. Het was omringd door een dubbele rij wallen; werd bevolkt door een soort mensen dat Bahá'u'lláh kenschetste als "het geslacht van adders"; was verstoken van ook maar één waterbron binnen zijn muren; was vergeven van vlooien, vochtig, en doorkruist met donkere, vuile en kronkelige stegen. De Verheven Pen heeft in de Lawh-i-Sultán opgetekend, "Naar wat men zegt, is dit de meest troostelozen stad ter wereld, met de onooglijkste aanblik, het afschuwelijkste klimaat en het smerigste water. Het lijkt wel of dit het woongebied van de uil is". Volgens een spreekwoord was de lucht er zo verpest, dat de vogels die er overheen vlogen, dood neervielen.
De Sultan en zijn ministers hadden uitdrukkelijke orders gegeven om de bannelingen die ervan werden beschuldigd ernstig te hebben gedwaald en anderen op de verkeerde weg te hebben gebracht, aan de strengste afzondering te onderwerpen.

Men sprak in het volste vertrouwen de hoop uit dat de veroordeling tot levenslange gevangenisstraf tenslotte zou leiden tot hun algehele vernietiging.

De farmán van Sultán 'Abdu'l-Azíz, gedateerd de vijfde van Rabí-'u'th-Thání 1285 n.H. (26 juni 1868) veroordeelde hen niet alleen tot levenslange ballingschap, maar stelde hun strikte opsluiting vast en verbood hun om zowel met elkaar als met de plaatselijke bewoners om te gaan.

De tekst van de farmán werd spoedig na aankomst van de bannelingen in de voornaamste moskee van de stad in het openbaar voorgelezen als een waarschuwing aan de bevolking.

De Perzische ambassadeur, geaccrediteerd bij de Verhevene Porte, had zijn regering in een brief die hij ruim een jaar na hun verbanning naar 'Akká schreef, de volgende verzekering gegeven, "Ik heb telegrafische en schriftelijke instructies gegeven waarbij Bahá'u'lláh wordt verboden met iemand anders om te gaan dan met Zijn vrouwen en kinderen, en dat Hij het huis waarin Hij is opgesloten onder geen beding mag verlaten. "Abbás-Qulí Khán, de consul-generaal in Damascus.....heb ik drie dagen geleden teruggestuurd met de opdracht zich rechtstreeks naar 'Akká te begeven.....met zijn gouverneur te overleggen over de nodige maatregelen aangaande de stipte handhaving van hun gevangenschap...en vóór zijn terugkeer naar Damascus een vertegenwoordiger ter plaatse aan te stellen om er zeker van te zijn, dat aan het bevel van de Verhevene Porte strikt de hand zal worden gehouden.

Ik heb hem insgelijks opgedragen, dat hij zich om de drie maanden van Damascus naar 'Akká moet begeven om persoonlijk op Hem te letten en verslag aan de legatie uit te brengen".

Het hun opgelegde isolement was zo afdoend, dat de bahá'í's in Perzië, verontrust door de geruchten die de Azalís in Isfáhán hadden verspreid dat Bahá'u'lláh was verdronken, het Britse telegraafkantoor in Julfá inschakelden om te hunnen behoeve achter de waarheid te komen.
Toen alle bannelingen, mannen, vrouwen en kinderen, na een ellendige reis in 'Akká van boord gingen, werden zij onder de ogen van een nieuwsgierige en ongeëmotioneerde bevolking die zich bij de haven had verzameld om de "God van de Perzen" te aanschouwen, naar de kazerne gevoerd, waar zij werden opgesloten en waar schildwachten werden opgesteld om hen te bewaken.

Bahá'u'lláh getuigt in de Lawh-i-Ra'ís, "De eerste nacht werd ons allen eten en drinken onthouden.....Men smeekte om slechts wat water, maar het werd geweigerd".

Het water in het bassin op de binnenplaats was zo vuil en brak, dat niemand het kon drinken.

Ieder kreeg drie zwarte zoute broden; later mocht men die, onder geleide van bewakers, op de markt voor twee van betere kwaliteit inruilen.

Na verloop van tijd kregen zij een nietig beetje geld inplaats van de toegewezen hoeveelheid brood.

Allen, op twee na, werden kort na aankomst ziek.

Malaria en dysenterie, tezamen met de drukkende hitte, droegen nog tot hun ellende bij.

Drie van hen bezweken, waaronder twee broers die, zoals Bahá'u'lláh getuigde, in dezelfde nacht "dicht in elkaars armen" stierven.

Hij gaf Zijn eigen kleed om te worden verkocht voor de aanschaf van hun lijkwaden en de begrafenis.

Het armzalige bedrag dat men er, nadat het bij opbod was verkocht, voor kreeg, werd aan de bewakers overhandigd; deze hadden geweigerd hen te begraven voor hun het geld voor de noodzakelijke uitgaven ter hand was gesteld.

Later vernam men dat zij de lijken, zonder ze af te leggen, zonder kist en in de kleren die zij bij hun heengaan hadden gedragen, hadden begraven ofschoon, zoals Bahá'u'lláh later bevestigde, hun het dubbele van het benodigde bedrag was gegeven. "Niemand", zo schrijft Hij zelf, "weet wat Ons is wedervaren dan God, de Almachtige, de Alwetende.....vanaf de grondlegging van de wereld tot aan de huidige dag heeft men nog nimmer van een dergelijke wreedheid gehoord".

Bovendien heeft Hij met betrekking tot Zichzelf vermeld, "Hij is voor het grootste deel van Zijn leven in de klauwen van Zijn vijanden zwaar beproefd, Zijn lijden heeft nu het hoogste punt bereikt in deze rampzalige gevangenis, waar Zijn onderdrukkers Hem ten onrechte in hebben geworpen".
De enkele pelgrims die, ondanks het strenge verbod, er toch in slaagden de poorten van de Gevangenis te bereiken - waarvan enkele de gehele afstand vanuit Perzië te voet hadden afgelegd - moesten zich tevreden stellen met een vluchtige glimp van het gelaat van de Gevangene wanneer zij, staande achter de tweede vestinggracht, naar het raam van Zijn cel keken.

De zeer weinigen die het lukte tot in de stad binnen te dringen, moesten tot hun grote droefheid op hun schreden terugkeren zonder zelfs Zijn gelaat te hebben aanschouwd.

De eerste van hen, de zichzelf verloochenende Hájí Abu'l-Hasan-i-Ardikání, bijgenaamd Amín-i-Iláhí (vertrouweling van God), kon slechts in Zijn tegenwoordigheid komen in een openbare badinrichting, waar hij volgens een voorafgemaakt plan Bahá'u'lláh zou kunnen ontmoeten zonder Hem echter aan te spreken, of enig teken van herkenning te geven.

Een andere pelgrim, Ustád Ismá'íl-i-Káshí, die uit Mosul aankwam, posteerde zich aan het uiteinde van de gracht en, nadat hij urenlang in aanbidding verzonken naar het raam van zijn Geliefde bleef staren, moest hij dit tenslotte opgeven daar zijn ogen te zwak waren om Zijn gelaat te onderscheiden, en moest hij terugkeren naar de grot die hem op de berg Karmel als schuilplaats diende - een voorval dat Bahá'u'lláh's familie, die vanuit de verte bezorgd de vruchteloze poging had gadegeslagen, tot tranen toe roerde.

Nabíl moest overhaast de stad ontvluchten, waar men hem had herkend; hij moest zich tevreden stellen met een vluchtige glimp van Bahá'u'lláh vanaf dezelfde plaats over de gracht, en bleef door de landstreek in de omgeving van Nazareth, Haifa, Jeruzalem en Hebron zwerven totdat hij door de geleidelijk afnemende restricties weer in staat was zich bij de bannelingen te voegen.
Bij deze beklemmend zware beproevingen kwam nu nog het verdriet van een plotselinge tragedie: het voortijdige verlies van de edele, vrome Mírzá Mihdí, de Zuiverste Tak, 'Abdu'l-Bahá's tweeëntwintig jaar oude broer, en Bahá'u'lláh's amanuensis en trouwe kameraad vanaf de tijd dat hij als kind vanuit Tihrán naar Baghdád was gebracht, om na zijn Vaders terugkeer uit Sulaymáníyyih Zijn ballingschap te delen. Hij was op een avond in de vallende duisternis over het dak van de kazerne aan het heen en weer lopen en verzonken in zijn gebruikelijke gebeden, toen hij door een onafgeschermd bovenlicht op een houten krat viel dat beneden hem op de grond stond en hem de ribben doorboorde; dit had tweeëntwintig uur later, op de 23e dag van Rabí'u'l-Avval 1287 n.H. (23 juni 1870) zijn dood tot gevolg. Zijn laatste smeekbede aan een diepbedroefde Vader was, dat zijn leven mocht worden aanvaard als een zoenoffer voor hen die werden verhinderd de tegenwoordigheid van hun Geliefde te bereiken.
In een zeer belangrijk gebed dat Bahá'u'lláh ter nagedachtenis aan Zijn zoon openbaarde - een gebed dat zijn dood verheft tot de rang van die grootste voorbeelden van verzoening, zoals Abrahams voorgenomen offer van zijn zoon, de kruisiging van Jezus Christus, en het martelaarschap van de Imám Husayn - lezen we het volgende, "Ik heb, O Mijn Heer, geofferd wat Gij Mij hebt gegeven, opdat Uw dienaren mogen worden bezield, en allen die op aarde wonen worden verenigd". En evenzo deze profetische woorden, gericht tot Zijn tot martelaar geworden zoon, "Gij zijt Gods pand en Zijn schat in dit land. Eerlang zal God door u openbaren wat Hij wenst".
Hij "die was geschapen uit het licht van Bahá", van wiens "zachtmoedigheid" de Verheven Pen had getuigd en van de "geheimenissen" van wiens hemelvaart diezelfde Pen gewag had gemaakt, werd in aanwezigheid van Bahá'u'lláh afgelegd en onder geleide van de vestingbewakers buiten de stadsmuren ten grave gedragen op een plek naast de tombe van Nabí Sálih, vanwaar zijn stoffelijke resten zeventig jaar later, tegelijk met die van zijn doorluchtige moeder, zouden worden overgebracht naar de helling van de berg Karmel, in de nabijheid van het graf van zijn zuster en de heilige graftombe van de Báb.
Nog was de maat van de beproevingen van de Gevangene van 'Akká en Zijn medeballingen niet vol. Viermaanden na dit tragische voorval maakte een mobilisatie van Turkse troepen de verwijdering van Bahá'u'lláh en allen die in Zijn gezelschap waren, uit de kazerne noodzakelijk. Aan Hem en Zijn gezin werd dienovereenkomstig het huis van Malik, in het westelijk deel van de stad, toegewezen vanwaar zij, na een kort verblijf van drie maanden, door de autoriteiten naar het huis van Khavvám, dat er tegenover lag, werden overgebracht; vandaar moesten zij na een paar maanden vertrekken en het huis van Rábi'ih betrekken; en weer vier maanden later werden zij naar het huis van 'Udí Khammár verhuisd, dat absoluut niet aan hun behoeften voldeed, daar niet minder dan dertien mensen van beiderlei kunnen zich in één kamer moesten trachten te behelpen. Enkele metgezellen moesten in andere huizen gaan wonen, terwijl de rest een karavanserai, genaamd Khán-i-'Avámíd, werd toegewezen.
Hun strenge opsluiting was nauwelijks wat verzacht, en hun bewakers waren nog maar net heengestuurd, of een interne crisis die in de gemeenschap had gebroeid, kwam tot een plotselinge en catastrofale uitbarsting. Het gedrag van twee ballingen die waren opgenomen in het gezelschap dat Bahá'u'lláh naar 'Akká had vergezeld, was van dien aard dat Hij Zich tenslotte genoodzaakt zag hen uit te stoten, een daad waaruit Siyyid Muhammad ogenblikkelijk het grootst mogelijke voordeel trok. Versterkt met deze recruten begon hij samen met zijn oude makkers die als spionnen fungeerden, een campagne van bedrog, laster en gekonkel, die zelfs schadelijker was dan waarmee hij destijds in Constantinopel was begonnen; deze campagne was bedoeld een reeds bevooroordeelde, argwanende bevolking tot een nieuwe graad van haat en opwinding te brengen. Het was duidelijk dat nu een nieuw gevaar het leven van Bahá'u'lláh bedreigde. Ofschoon Hij Zelf bij verschillende gelegenheden Zijn volgelingen zowel in woord als geschrift uitdrukkelijk had verboden wraak te nemen op hun folteraars, en Hij zelfs een onverantwoordelijke Arabische bekeerling die plannen had beraamd om het onrecht, Zijn Geliefde aangedaan, te wreken, naar Beirut had teruggezonden, zochten zeven metgezellen heimelijk drie van hun vervolgers op en doodden hen; onder hen bevonden zich Siyyid Muhammad en Áqá Ján.
De verwarring die de reeds onderdrukte gemeenschap beving, was onbeschrijfelijk. Bahá'u'lláh's verontwaardiging kende geen grenzen. In een Tafel die Hij kort nadien onthulde, gaf Hij op de volgende wijze lucht aan Zijn gevoelens, "Zouden Wij gewag maken van hetgeen Ons geschiedde, dan zouden de hemelen splijten en de bergen ineenstorten". Bij een andere gelegenheid schreef Hij, "Mijn gevangenschap kan Mij niet deren. Wat Mij wel kan deren is het gedrag van hen die Mij beminnen, die beweren een band met Mij te hebben, maar desondanks datgene bedrijven wat Mijn hart en Mijn pen doet steunen". En verder, "Mijn gevangenschap zal geen schande over Mij brengen. Neen, bij Mijn leven, het verleent Mij zelfs heerlijkheid. Waarover Ik Mij schaam is het gedrag van diegenen onder Mijn volgelingen, die beweren Mij lief te hebben en feitelijk de Boze volgen".
Hij was bezig Zijn Tafelen aan Zijn amanuensis te dicteren, toen de gouverneur aan het hoofd van zijn troepen met getrokken zwaard Zijn huis omsingelde. De gehele bevolking en ook de militaire autoriteiten waren in een staat van grote opwinding. Men kon van alle kanten het geschreeuw en getier van de mensen horen. Bahá'u'lláh werd zonder enig voorbehoud naar het regeringsgebouw ontboden, ondervraagd, de eerste nacht met een van Zijn zoons in een kamer van de Khán-i-Shávirdí in verzekerde bewaring gesteld, en de volgende twee nachten naar een beter onderkomen in die buurt overgebracht; pas na een tijdsverloop van zeventig uur werd Hem toegestaan naar Zijn huis terug te keren. 'Abdu'l-Bahá werd in een gevangenis geworpen en de eerste nacht geketend, waarna hij zich weer bij zijn Vader mocht voegen. Vijfentwintig metgezellen werden in een andere gevangenis geworpen en in boeien geslagen; na zes dagen en nachten werden zij allen overgebracht naar Khán-i-Shávirdí waar zij gedurende zes maanden gevangen werden gehouden; alleen zij die verantwoordelijk waren geweest voor die verfoeilijke daad werden veroordeeld tot verscheidene jaren gevangenschap.
De commandant van de stad vroeg vrijpostig aan Bahá'u'lláh, nadat Hij bij het regeringsgebouw was aangekomen, "Vindt U het juist, dat enkele van Uw volgelingen zich op een dergelijke manier gedragen?" Het snelle weerwoord luidde, "Indien een van uw soldaten iets laakbaars bedrijft, zoudt u daarvoor dan verantwoordelijk worden gesteld en in zijn plaats worden gestraft"? Bij Zij verhoor werd Bahá'u'lláh gevraagd Zijn naam op te geven en het land van Zijn herkomst te noemen. "Die vallen meer in het oog dan de zon", antwoordde Hij. Men stelde Hem dezelfde vraag, waarop Hij het volgende antwoord gaf, "Ik acht het niet juist die te noemen. Raadpleeg de farmán van de regering die in uw bezit is". Weer stelden zij, nu met merkbare eerbied, hun vraag, waarop Bahá'u'lláh met kracht en majesteit deze woorden sprak, "Mijn naam is Bahá'u'lláh (Licht van God) en Mijn land heet Núr (Licht). Weest u zich daar wel van bewust". Na deze woorden rechtte Hij Zich met een verhulde berisping tot de muftí, waarna Hij in zulke vurige en verheven taal tot de gehele vergaderde menigte sprak, dat niemand zich verstoutte Hem te antwoorden. Nadat Hij uit de Súriy-i-Múlúk verzen had aangehaald, verrees Hij van Zijn zetel en verliet de zaal. Spoedig daarna zond de gouverneur Hem bericht dat Hij vrij was naar Zijn huis terug te keren, met zijn verontschuldiging over wat er was voorgevallen.
De bevolking die de bannelingen geen goed hart toedroeg, was na dit incident ontvlamd in ongebreidelde haatgevoelens voor allen die de naam droegen van het Geloof dat die bannelingen aanhingen. Beschuldigingen van goddeloosheid, atheïsme, terreur en ketterij werden hun keer op keer openlijk voor de voeten gegooid. 'Abbúd die vlak naast Bahá'u'lláh woonde, versterkte de muur tussen zijn eigen huis en dat van zijn nu zeer gevreesde en verdachte Buurman. Zelfs de kinderen van de gevangen genomen ballingen konden zich in deze dagen niet op straat vertonen zonder achtervolgd, uitgescholden en met stenen begooid te worden.
De beker van Bahá'u'lláh's beproevingen stond nu op het punt over te lopen. Een bijzonder vernederende situatie vol zorgen, en zelfs gevaren, bleef de ballingen bedreigen tot het ogenblik, vastgesteld door een ondoorgrondelijke Wil, waarop het tij van ellende en vernedering begon weg te ebben. Dit bracht een keer ten goede tot stand voor het Geloof, en was meer in het oog lopend dan de omwenteling welke gedurende de laatste jaren van Bahá'u'lláh's verblijf in Baghdád tot stand was gekomen.
De geleidelijk groeiende erkenning van Bahá'u'lláh's volledige onschuld bij alle lagen van de bevolking; het langzaam doordringen van de ware geest van Zijn leringen door de harde korst van hun onverschilligheid en dweepzucht; de vervanging van een gouverneur - wiens hopeloos verbitterde geest zich tegen het Geloof had gekeerd - door de schrandere en humane Ahmad Big Tawfíq; de onverdroten inspanningen van 'Abdu'l-Bahá, nu volledig gerijpt tot man, die door zijn contakten met alle lagen van de bevolking steeds meer blijk gaf van zijn vermogen om als schild voor zijn Vader op te treden; de providentiële afzetting van de ambtenaren die de gevangenschap van de onschuldige metgezellen onnodig hadden verlengd - dit alles effende de weg voor een ommekeer waarmee de periode van Bahá'u'lláh's verbanning naar 'Akká altijd onverbrekelijk verbonden zal blijven.
De toewijding die door zijn omgang met 'Abdu'l-Bahá geleidelijk in het hart van de gouverneur was ontstaan, ook nadat hij de literatuur van het Geloof had doorgelezen die onruststokers hem ter inzage hadden gegeven, in de hoop dat het zijn toorn zou opwekken - die toewijding was zo groot dat hij, als blijk van zijn eerbied, onveranderlijk weigerde bij hem binnen te komen zonder eerst zijn schoenen uit te doen.

Er werd zelfs gefluisterd, dat juist deze bannelingen die de volgelingen waren van de onder zijn bewaking staande Gevangene, zijn meest geliefde raadslieden waren.

Hij placht zijn eigen zoon het liefst naar 'Abdu'l-Bahá te zenden voor onderricht en voorlichting.

Tijdens een lang verbeid onderhoud met Bahá'u'lláh werd hem, als antwoord op zijn verzoek Hem een dienst te mogen bewijzen, het voorstel gedaan om het aquaduct dat men nu al dertig jaar in verval had laten geraken, te restaureren -een voorstel waartoe hij onmiddellijk opdracht gaf het ten uitvoer te brengen.

Aan de steeds groeiende toevloed van pelgrims, waaronder zich de toegewijde en eerbiedwaardige Mullá Sádiq-i-Khurásání bevond, alsmede de vader van Badí - beiden overlevenden van de strijd in Tabarsí - bood hij nauwelijks enige tegenstand, hoewel de tekst van de keizerlijke farmán hun toelating tot de stad verbood.

Mustafá Díyá Páshá die enige jaren later gouverneur werd, had zelfs laten doorschemeren, dat zijn Gevangene vrij was de gevangenispoort in en uit te lopen wanneer het Hem behaagde, een suggestie die Bahá'u'lláh afwees.

Zelfs de muftí van 'Akká, Shaykh Mahmúd, een man die berucht was om zijn dweperij, was tot het Geloof bekeerd en legde, aangevuurd door zijn pas ontloken enthousiasme, een verzameling aan van de mohammedaanse tradities die betrekking hadden op 'Akká.

Evenmin waren de onwelwillende gouverneurs die af en toe in die stad werden aangesteld, in staat om, ondanks hun op willekeur gebaseerde macht, de krachten in te perken die de geestelijke Vader van het Geloof verder voerden naar Zijn feitelijke vrijmaking en het uiteindelijk bereiken van Zijn doel.

Geleerden en zelfs 'ulamás woonachtig in Syrië, moesten in de loop der jaren hun erkenning van Bahá'u'lláh's groeiende grootheid en macht wel openlijk uitspreken, 'Azíz Páshá die in Adrianopel een diepe verering voor 'Abdu'l-Bahá had opgevat, en intussen tot de rang van válí was bevorderd, bezocht 'Akká tweemaal met het oogmerk zijn eerbied aan Bahá'u'lláh te betuigen en zijn vriendschap te hernieuwen met Degene Die hij had leren bewonderen en hoogachtend.
Ofschoon Bahá'u'lláh Zelf bijna nooit een persoonlijk onderhoud toestond zoals Hij in Baghdád wel geregeld had gedaan, was toch de invloed die Hij uitoefende zo groot, dat de inwoners openlijk toegaven, dat de opmerkelijke verbetering in het klimaat en van het water in hun stad het direkte gevolg was van Zijn voortdurende aanwezigheid in hun midden.

Zelfs de benamingen waarmee zij Hem het liefst aanduidden, zoals de "verheven leider" en "zijne hoogheid", gaven blijk van de eerbied die Hij hun inboezemde.

Bij een bepaalde gelegenheid stond Hij aan een Europese generaal een onderhoud toe die, toen hij tezamen met de gouverneur wilde binnentreden, zo geïmponeerd was dat hij "bij de deur op de grond geknield bleef".

Shaykh 'Alíy-i-Mírí, de muftí van 'Akká moest, op voorstel van 'Abdu'l-Bahá, zelfs de noodzaak bepleiten voor de beëindiging van Zijn negenjarige opsluiting binnen de muren van de vestingstad voordat Hij er mede zou instemmen de poorten uit te gaan.

De tuin van Na'mayn, een klein eiland midden in een rivier ten oosten van de stad, vereerd met de naam Ridván, en door Hem aangeduid als het "nieuwe Jeruzalem" en "Ons groene eiland" was nu, tezamen met de residentie van 'Abdu'lláh Páshá - die 'Abdu'l-Bahá voor Hem had gehuurd en in orde had gebracht en die een paar kilometer ten noorden van 'Akká lag - de geliefkoosde wijkplaats geworden voor Bahá'u'lláh Die bijna tien jaar lang geen voet buiten de stadsmuren had gezet en Wiens enige lichaamsbeweging had bestaan uit het eentonige op en neer lopen in Zijn slaapkamer.
Twee jaar later kon men het paleis van 'Udí Khammár huren, waaraan bij de bouw met kwistige hand zoveel geld was besteed, terwijl Bahá'u'lláh in de kazerne gevangen zat.

De eigenaar had dit met zijn gezin overhaast verlaten bij het uitbreken van een epidemie; dit huis werd voor Hem gehuurd en later aangekocht - een woonplaats die Hij aanduidde als de "voornaamste villa", de plek die "God heeft bestemd als het verhevenste visioen van de mensheid". 'Abdu'l-Bahá's bezoek aan Beirut, dat in deze tijd op uitnodiging van Midhat Páshá, een voormalige grootvizier van Turkije, plaats had; zijn betrekkingen met de burgerlijke en geestelijke leiders van die stad en zijn verscheidene interviews met de bekende Shaykh Muhammad 'Abdu, droegen er in enorme mate toe bij het groeiend aanzien van de gemeenschap te verhogen en de faam van zijn voornaamste lid verder te verspreiden.

Een groots welkom werd hem bereid door de geleerde en hogelijk gewaardeerde Shaykh Yúsúf, de muftí van Nazareth, die als gastheer optrad van de válís van Beirut en die alle vooraanstaande personen van de gemeenschap op weg had gezonden om hem, vergezeld van zijn broeder en de muftí van 'Akká, een eindweegs tegemoet te rijden.

Ook de luisterrijke ontvangst die door 'Abdu'l-Bahá aan diezelfde Shaykh Yúsúf werd gegeven, toen laatstgenoemde hem in 'Akká bezocht, droegen er toe bij de afgunst op te wekken van diegenen die nog maar een paar jaar tevoren Hem en Zijn medeballingen met een neerbuigende verachting hadden behandeld.
De ingrijpende farmán van Sultán 'Abdu'l-'Azíz was nu, hoewel officieel niet ingetrokken, een dode letter geworden. Ofschoon Bahá'u'lláh in naam nog steeds een gevangene was, waren met de woorden van 'Abdu'l-Bahá "de deuren van majesteit en ware soevereiniteit wijd open geworpen". Hij heeft bovendien geschreven, "De heersers van Palestina waren afgunstig op Zijn invloed van macht. Gouverneurs en mutisarrifs, generaals en plaatselijke ambtenaren plachten nederig om de eer te verzoeken bij Hem te worden toegelaten - een verzoek waaraan Hij zelden gehoor gaf".
In die villa werd aan de eminente oriëntalist Prof.

E.G.

Browne uit Cambridge vier achtereenvolgende malen een onderhoud met Bahá'u'lláh toegestaan gedurende de vijf dagen die hij als Zijn gast in Bahjí doorbracht (15 tot 20 april 1890).

Deze gesprekken zijn voor eeuwig bewaard gebleven door de historische verklaring van de Banneling dat "dit vruchteloos strijden, deze vernietigende oorlogen zullen voorbijgaan en de 'Grootste Vrede' zal komen".

De gedenkwaardige getuigenis van de bezoeker, die bewaard is. voor het nageslacht, luidt: "Het gelaat van Hem op Wie mijn blik viel, zal ik nooit vergeten, ofschoon ik het niet kan beschrijven.

De doordringende ogen leken diep in iemands ziel te lezen; macht en autoriteit spraken uit dat hoge voorhoofd....Onnodig te vragen in Wiens tegenwoordigheid ik mij bevond, terwijl ik diep boog voor Eén Die het voorwerp is van een toewijding en liefde, die koningen Hem zouden benijden en waarnaar keizers tevergeefs zouden verlangen".

De bezoeker heeft verder verklaard, "Hier bracht ik hoogst gedenkwaardige dagen door, waarin ik van ongeëvenaarde en niet gedroomde mogelijkheden genoot om mij te onderhouden met diegenen die de inspiratiebron zijn van de machtige en wondere geest die met onzichtbare, maar steeds groeiende kracht werkt voor het transformeren en doen opleven van een volk dat slaapt in een sluimer die de dood gelijkt.

Het was werkelijk een vreemde en ontroerende ervaring, maar wel een waarvan ik niet kan hopen ook maar de geringste indruk te kunnen weergeven".
In datzelfde jaar werd Bahá'u'lláh's tent, het "tabernakel van Heerlijkheid", opgezet op de berg Karmel, "de heuvel van God en Zijn wijngaard", het tehuis van Elia, door Jesaja verheerlijkt als "de berg des Heren", waarheen "alle volkeren zich zullen spoeden". Vier keer bezocht Hij Haifa; Zijn laatste bezoek duurde niet minder dan drie maanden. Tijdens een van deze bezoeken, toen Hij Zijn tent in de nabijheid van het Karmelieter klooster had opgezet, openbaarde Hij, de "Heer van de Wijngaard", de Tafel van de Karmel, die opmerkelijk is door zijn toespelingen en profetieën. Toen Hij bij een andere gelegenheid op de helling van die berg stond, wees Hij 'Abdu'l-Bahá de plek aan die moest dienen als de permanente laatste rustplaats van de Báb, waar later een passend mausoleum moest worden opgericht.
Bovendien werden er op last van Bahá'u'lláh gronden aangekocht, die grensden aan het meer dat zo nauw verbonden is met het beleid van Jezus Christus; ze waren bestemd om gewijd te worden aan de heerlijkheid van het Geloof en de voorlopers te zijn van de "edele en imposante gebouwen" die, zoals Hij in Zijn Tafelen had aangekondigd, moesten worden opgericht "over het gehele" Heilige Land, alsook over de "rijke en heilige stukken land die langs de Jordaan en in de nabijheid ervan lagen", en die Hij in die Tafelen had toegestaan te worden gewijd "aan de verering van, en de dienst aan de ene ware God".
De enorme uitbreiding van Bahá'u'lláh's correspondentie; de vestiging van een Bahá'í bureau in Alexandrië dat de verzending en bezorging ervan verzorgde; de faciliteiten waarvoor Zijn standvastige volgeling Muhammad Mustafá zorg droeg, die zich nu in Beirut had gevestigd om de belangen van de doortrekkende pelgrims te behartigen; het betrekkelijke gemak waarmee Hij Die in naam een Gevangene was, in verbinding stond met de zich snel vermenigvuldigende centra in Perzië, Irak, de Kaukasus, Turkistán en Egypte; de opdracht die Hij toevertrouwde aan Sulaymán-Khán-i-Tanakábuní, beter bekend als Jamál Effendi, om een systematische onderrichtscampagne in India en Burma op te zetten; de aanstelling van enkele van Zijn volgelingen als "Handen van de Zaak Gods"; de restauratie van het Heilige Huis in Shíráz, waarvan Hij het beheer nu formeel aan de vrouw van de Báb en haar zuster toevertrouwde; de bekering van een aanzienlijk aantal aanhangers van het joodse, zoroastrische en boeddhistische Geloof, de eerste vruchten van de ijver en het doorzettingsvermogen die reizende leraren in Perzië, India en Burma zo treffend ten toon spreidden - bekeringen die als vanzelf een blijvende erkenning tot gevolg hadden van de goddelijke oorsprong van zowel het Christendom als de Islam - al deze dingen gaven blijk van de vitaliteit van een leiderschap dat koningen noch geestelijke hoogwaardigheidsbekleders, hoe machtig of vijandiggezind ook, konden vernietigen of ondermijnen.
Ook moet melding worden gemaakt van de opkomst van een bloeiende gemeenschap in het nieuw gebouwde 'Ishqábád in russisch Turkistán, die verzekerd was van de goodwill van een welgezinde regering die haar in staat stelde en Bahá'í begraafplaats te stichten en er grond te kopen om daarop gebouwen te zetten, die de voorlopers zouden blijken te zijn van de eerste Mashriqu'l-Adhkár van de Bahá'í wereld; of van de vestiging van de nieuwe buitenposten van het Geloof in het veraf gelegen Samarqand en Bukhárá, in het hart van Azië, als gevolg van de toespraken en geschriften van de erudiete Fádil-i-Qá'iní en de geleerde apologeet Mírzá Abu'l-Fadl; of van de publicatie in India van vijf delen van de geschriften van de Auteur van het Geloof, waarbij inbegrepen Zijn "Heiligste Boek" - publicaties die de uitgebreide vermenigvuldiging van de literatuur in verscheidene letterschriften en talen zou inluiden en in later jaren de verspreiding ervan in zowel het oosten als het westen.
Bahá'u'lláh moet volgens een van Zijn medebannelingen hebben gezegd, "Sultán 'Abdu'l-Azíz verbande Ons naar dit land onder de grootste vernederingen, en aangezien het zijn bedoeling was Ons te gronde te richten en te verlagen, verwierpen Wij de middelen om tot heerlijkheid en rust te komen, wanneer ze op Ons pad kwamen, niet". Zoals Nabíl in zijn verslag heeft opgetekend, heeft Hij eens opgemerkt, "Nu, ere zij God, is het punt bereikt waarop alle mensen uit deze streken hun onderwerping aan Ons bewijzen". En, zoals in datzelfde verslag verder staat, "De Sultan van het ottomaanse rijk onderdrukte Ons zonder enige rechtvaardiging of reden en zond Ons naar de vesting 'Akká. Zijn keizerlijke farmán hield in, dat niemand zich met Ons mocht inlaten en dat Wij het doelwit zouden worden van ieders haat. De Hand van goddelijke macht wreekte Ons daarvoor snel. Het liet de vernietigende winden op zijn twee onvervangbare ministers en vertrouwelingen, "Alí en Fu'ád, los, waarna die Hand werd geheven om de praal van 'Azíz op te rollen en hem te treffen zoals alleen Hij kan treffen Die de Machtige is, de Sterke".
'Abdu'l-Bahá schrijft bij een aanhaling over ditzelfde thema, "Zijn vijanden hadden het vaste plan om met Zijn gevangenneming de gezegende Zaak volledig en afdoende te vernietigen, maar deze gevangenis was in wezen juist de grootste hulp en werd het middel voor haar ontplooiing". Hij heeft bovendien nog verzekerd, "Dit doorluchtige Wezen verhief Zijn Zaak in de Grootste Gevangenis. Vanuit deze Gevangenis werd Zijn licht overal verspreid; Zijn faam veroverde de wereld, en de verkondiging van Zijn heerlijkheid bereikte het oosten en het westen". "Zijn licht was eerst een ster, nu werd het een machtige zon". Bovendien verzekert hij, "Tot in onze tijd is nog nimmer zoiets geschied".
Het is dan ook niet verwonderlijk dat Bahá'u'lláh ten aanzien van deze opmerkelijke ommekeer tijdens de vierentwintig jaar van Zijn verbanning in 'Akká de volgende geladen woorden schreef, "De Almachtige.....heeft deze Gevangenis veranderd in het verhevenste paradijs, de hemel der hemelen".


HOOFDSTUK XII

Bahá'u'lláh's opsluiting in 'Akká
(vervolg)

Terwijl Bahá'u'lláh en de kleine groep die tot Zijn gezelschap behoorde, waren onderworpen aan de zware ontberingen van een verbanning die tot doel had hen van de aardbodem te doen verdwijnen, onderging de zich gestadig uitbreidende gemeenschap volgelingen in Zijn geboorteland een vervolging die heviger en langduriger was dan de beproevingen waaraan Hij en Zijn metgezellen waren blootgesteld. Ofschoon op een veel kleinere schaal dan de bloedbaden die het ontstaan van het Geloof hadden gemarkeerd, toen in de loop van een enkel jaar, volgens ". 'Abdu'l-Bahá's verklaring, "meer dan vierduizend mensen werden vermoord en een groot aantal vrouwen en kinderen zonder beschermer of helper werd achtergelaten", besloegen evenwel de verschrikkelijke, moordlustige acties van een onverzadigbare, onverzettelijke vijand daarna een even groot terrein en werden door een zelfs hogere graad van wreedheid gekenmerkt.
Násiri'd-Dín Sháh, door Bahá'u'lláh gebrandmerkt als de "vorst der verdrukkers", als iemand die had "bedreven wat de inwoners der steden van gerechtigheid en rechtvaardigheid had doen weeklagen", was in de periode die nu wordt beschreven, in de volle bloei van zijn leven gekomen en had het toppunt van zijn despotische macht bereikt.

Deze grillige monarch, als de enige arbiter over het wel en wee van een land dat "volledig was vastgeroest in de eeuwenoude tradities van het oosten"; omringd door "omkoopbare, geslepen en oneerlijke" ministers die hij naar zijn believen kon verheffen of vernederen; het hoofd van een bestuur waarin "ieder handelend optredend mens, vanuit verschillende gezichtspunten bezien, de omkoper en de omgekochte was", met als bondgenoot in zijn verzet tegen het Geloof een geestelijke orde die een ware "kerk-staat" vormde, en gesteund door een volk dat uitblonk in gruweldaden, berucht was om zijn fanatisme, kruiperigheid, hebzucht en corruptie - deze monarch die niet langer in staat was zelf de hand te slaan aan de persoon van Bahá'u'lláh, moest zich tevreden stellen met de taak te proberen in zijn eigen rijk de overblijfselen van een zeer gevreesde en opnieuw verrezen gemeenschap uit te roeien.

Op hem volgend in rang en macht waren zijn drie oudste zoons, aan wie hij met het oog op interne regeringsaangelegenheden in feite het gezag had overgedragen en die Hij met het gouverneurschap van alle provincies in zijn rijk had bekleed.

De provincie Ádhirbáyján had hij toevertrouwd aan de zwakke en verlegen Muzaffari'd-Dín Mírzá, zijn troonopvolger, die onder de invloed was gekomen van de Shaykhí sekte, en die een uitgesproken eerbied aan de dag legde voor de mullás.

Aan het strenge en wrede beleid van zijn oudste in leven zijnde zoon - wiens moeder van zeer geringe afkomst was - de geslepen Mas'úd Mírzá, bij iedereen meer bekend onder de naam Zillu's-Sultán, had hij meer dan tweevijfde van zijn rijk toegewezen, waaronder de provincies Yazd en Isfáhán waren.

Aan Kámrán Mírzá, zijn lievelingszoon die meestal vanwege zijn titel werd aangesproken met Náyibu's-Saltanih, had hij het bestuur van Gilán en Mázindarán geschonken en maakte hem tot gouverneur van Tihrán, minister van oorlog en opperbevelhebber van zijn leger.

De rivaliteit tussen de twee laatstgenoemde prinsen, die daarin bestond om in het gevlei bij hun vader te komen, was zo groot dat elk van hen pogingen aanwendde om met de steun van de leidende mujtahids binnen de jurisdictie de ander te overtroeven in de verdienstelijke taak van het opjagen, beroven en uitroeien van de leden van een weerloze gemeenschap die, op last van Bahá'u'lláh, was opgehouden om, zelfs uit zelfverdediging, gewapend verzet te bieden en die Zijn uitdrukkelijke opdracht uitvoerden dat "het beter is gedood te worden dan te doden".

Ook waren de geestelijken Hájí Mullá 'Alíy-i-Kaní en Siyyid Sádiq-i-Tabátabá'í, de twee stokebrands en leidende mujtahids van Tihrán, samen met Shaykh Muhammad-Baqír, hun collega in Isfáhán, en Mír Muhammad-Husayn, de Imám-Jum'ih van die stad, bereid de geringste gelegenheid aan te grijpen om met alle kracht en autoriteit op een tegenstander toe te slaan wiens vrijzinnige invloeden zij met meer redenen hadden te vrezen dan de vorst zelf.
Het is geen wonder dat het Geloof, geplaatst tegenover een zo gevaarlijke situatie, gedwongen werd ondergronds te werken en dat arrestaties, ondervragingen, gevangennemingen, beschimpingen, berovingen, folteringen en executies de belangrijkste verschijnselen waren in deze veel bewogen periode van zijn ontwikkeling. De pelgrimstochten die in Adrianopel waren begonnen en die later in 'Akká indrukwekkende vormen gingen aannemen, tezamen met de verspreiding van Bahá'u'lláh's Tafelen en de circulatie van enthousiaste verslagen door degenen die Hem hadden mogen bezoeken, droegen er bovendien nog toe bij om de vijandschap aan te wakkeren van geestelijkheid en leken, die zich in hun dwaasheid hadden verbeeld, dat de breuk die zich in de gelederen van de volgelingen van het Geloof in Adrianopel had voorgedaan en de veroordeling tot levenslange verbanning van hun Leider, hun lot onherroepelijk zou bezegelen.
In Ábádih werd een zekere Ustád 'Alí-Akbar op aandringen van een plaatselijke siyyid gevangen genomen en zo meedogenloos afgeranseld, dat hij van top tot teen met zijn eigen bloed overdekt was. In Tákur werden in opdracht van de Sjah de bezittingen van de inwoners geplunderd, werd Hájí Mírzá Ridá-Qulí, een halfbroeder van Bahá'u'lláh, gearresteerd, naar de hoofdstad gevoerd en gedurende een maand in de Síyáh-Chál geworpen, terwijl de zwager van Mírzá Hasan, een andere halfbroeder van Bahá'u'lláh, werd opgepakt en met gloeiend ijzer bewerkt, waarna het naburige dorp Dár-Kalá aan de vlammen werd prijs gegeven.
Áqá Buzurg uit Khurásán, de doorluchtige "Badí' " (de wondervolle), die door Nabíl tot het Geloof was bekeerd en de bijnaam had van "troost der martelaren", was de zeventienjarige brenger van de Tafel, gericht tot Násiri'd-Dín Sháh; in hem was, zoals Bahá'u'lláh heeft bevestigd, "de geest van macht en kracht geblazen"; hij werd gearresteerd, drie dagen achtereen met gloeiend ijzer bewerkt; zijn hoofd werd met een geweerkolf tot moes geslagen, waarna zijn lijk in een put werd geworpen en met aarde en stenen overdekt.

Nadat hij Bahá'u'lláh in het tweede jaar van Zijn opsluiting in de kazerne had opgezocht, had hij zich met verbazingwekkende gretigheid aangemeld om die Tafel, alleen en te voet, naar Tihrán te brengen en aan de vorst ter hand te stellen.

Na een tocht van vier maanden was hij in die stad aangekomen en na drie dagen vastend en wakend te hebben doorgebracht, was hij de Sjah tegemoet getreden toen deze met een jachtpartij op weg was naar Shimírán.

Hij was Zijne Majesteit kalm en waardig genaderd en had luide uitgeroepen, "O Koning!

Ik ben tot U gekomen uit Sheba met een belangrijke boodschap", waarop men hem op last van de vorst de Tafel had afgenomen en deze aan de mujtahids van Tihrán had overhandigd, aan wie opdracht werd gegeven op dat epistel te antwoorden - een opdracht die zij omzeilden, en in plaats waarvan zij het advies gaven, dat de boodschapper ter dood gebracht moest worden.

De Sjah zond de Tafel vervolgens door naar de Perzische ambassadeur in Constantinopel, in de hoop dat het na lezing de haat van de ministers van de Sultan verder zou aanwakkeren.

Gedurende zeker drie jaar heeft Bahá'u'lláh in Zijn geschriften steeds weer de heldenmoed van die jongeling verheerlijkt en heeft in toespelingen die prachtige zelfopoffering gekenschetst als het "zout van Mijn Tafelen".
Abá-Basír en Siyyid Ashraf, wier vaders in de strijd van Zanján waren gesneuveld, werden op dezelfde dag in die stad onthoofd, waarbij de eerste zelfs, terwijl hij in gebed neerknielde, zijn beul aanwijzingen gaf hoe hij het beste kon toeslaan; de tweede werd, nadat hij zo vreselijk hard was geslagen, dat het bloed hem onder de nagels uitkwam, onthoofd, terwijl hij het lijk van zijn gemartelde metgezel in zijn armen hield. De moeder van de zojuist genoemde Ashraf, die men naar de gevangenis had ontboden in de hoop dat zij haar enige zoon zou overhalen zijn dwaling te erkennen, had hem gewaarschuwd dat zij hem zou verloochenen als hij zijn geloof zou verzaken, hem had gesmeekt het voorbeeld van Abá-Basír te volgen en had, zonder een traan te laten, toegekeken hoe hij de laatste adem uitblies. De rijke en vooraanstaande Muhammad-Hasan Khán-i-Káshí onderging in Burújird zo'n genadeloze bastonnade, dat hij tijdens deze beproeving het leven liet. In Shíráz werden Mírzá Áqáy-i-Rikáb-Sáz, Mírzá Rafí'-i-Khayyát en Mashhadí Nabí op last van de plaatselijke mujtahid tegelijkertijd in het holst van de nacht gewurgd, waarna hun graven door een volksmassa werden ontheiligd doordat zij er vuil op stortten. Shaykh Abu'l-Qásim-i-Mázkání die in Káshán en slok water had afgeslagen die hem voor zijn dood was aangeboden met de verzekering dat hij slechts de martelaarsbeker wenste te drinken, werd met een nekslag gedood toen hij in gebed lag neergebogen.
Mírzá Báqir-i-Shírází die in Adrianopel de Tafelen van Bahá'u'lláh met zo mateloze toewijding in gewoon schrift had overgezet, werd in Kirmán vermoord, en in Ardikán werd de bejaarde en zwakke Gul-Muhamad door een woedende menigte overvallen, tegen de grond geslagen en zo onder de spijkerschoenen van twee siyyids vertrapt, dat zijn ribben werden verbrijzeld en zijn tanden gebroken; daarna werd zijn lijk naar de buitenwijken van de stad gebracht en in een kuil begraven, de volgende dag weer opgegraven, door de straten gesleept en tenslotte in de wildernis achtergelaten. In Mashhad, berucht om het ongebreidelde fanatisme dat er heerste, woonde Hájí 'Abdu'l-Majíd, de vijfentachtigjarige vader van de eerdergenoemde Badí' en een overlevende van de strijd in Tabarsí; na de martelaarsdood van zijn zoon had hij een bezoek gebracht aan Bahá'u'lláh en was daarna vol vurige geloofsijver naar Khurásán teruggekeerd; daar werd hem zijn keel tot aan het middel opengereten en stelde men zijn hoofd op een marmeren plaat tentoon voor de blikken van een honende menigte die, nadat zij zijn lijk op schaamteloze wijze over de bazaar hadden gesleept, het bij het lijkenhuisje achterlieten, waar het door zijn familie kon worden opgehaald.
In Isfáhán werd Mullá Kázim op last van Shaykh Muhammad-Báqir onthoofd, waarna men een paard over zijn lijk liet galopperen en het daarna in het vuur wierp; van Siyyid Áqá Ján werden de oren afgesneden en aan een halster werd hij door de straten en over de bazaar geleid.

Een mand later had in diezelfde stad de tragedie plaats van de twee beroemde broeders Mírzá Muhammad Hasan en Mírzá Muhammad Husayn, de "twee lichtende lampen", respectievelijk "Sultánu'sh-Shuhadá" (koning der martelaren) en "Mahbúdu'sh-Shuhadá" (geliefde der martelaren) genaamd, die bekend stonden om hun edelmoedigheid, betrouwbaarheid, vriendelijkheid en vroomheid.

De goddeloze en onoprechte Mír Muhammad-Husayn, de Imám-Jum'ih, door Bahá'u'lláh uitgemaakt voor de "vrouwelijke slang", had tot hun marteldood aangespoord met het oog op een zeer grote schuld die hij in zijn transacties met hen had gemaakt, en beraamde nu plannen om van zijn verplichtingen af te komen door hen voor Bábí's uit te maken en zo hun dood te bewerkstelligen.

Hun weelderig ingerichte huizen werden geplunderd tot aan de bomen en bloemen in de tuin toe, en al hun resterende bezittingen werden verbeurd verklaard.

Shaykh Muhammad-Báqir, door Bahá'u'lláh gebrandmerkt als de "wolf", sprak hun doodvonnis uit; de Zillu's-Sultán hechtte zijn goedkeuring aan het besluit, waarna zij in boeien werden geslagen, onthoofd, Sháh gesleept en daar blootgesteld aan de hoon en smaad van een ontaarde en roofzuchtige bevolking. "Het bloed van deze twee broeders", aldus 'Abdu'l-Bahá, "was op zodanige wijze vergoten dat de christelijke priester uit Julfá het die dag uitschreeuwde, weeklaagde en weende".

Verscheidene jaren lang heeft Bahá'u'lláh in Zijn Tafelen melding van hen gemaakt om uiting te geven aan Zijn diepe droefheid over hun verscheiden en om hun verdiensten te verheerlijken.
Mullá 'Alí Ján werd te voet van Mázindarán naar Tihrán gevoerd, op welke tocht de ontberingen zo zwaar waren, dat zijn nek verwond en zijn lichaam van zijn middel tot aan zijn voeten opgezwollen was. Op de dag van zijn marteldood vroeg hij om water, verrichtte de wassingen, zegde de gebeden, schonk zijn beul een aanzienlijk bedrag in geld en was nog aan het bidden, toen zijn keel met een dolk werd doorgesneden, waarna men zijn lijk bespuwde, het met modder overdekte, het drie dagen liet liggen en het tenslotte in stukken hakte. In Námiq werd Mullá 'Alí, die in de dagen van de Báb tot het Geloof was toegetreden, zo hevig aangevallen, en sloeg men hem met een houweel zo volledig de ribben stuk, dat hij op slag dood was. Mírzá Ashraf werd in Isfáhán vermoord, waarna zijn lijk door Shaykh Muhammad Taqíy-i-Najafí, de "zoon van de wolf", en zijn leerlingen onder hun voeten werd vertrapt, onherkenbaar verminkt en aan het gepeupel overgegeven om te worden verbrand, waarna zijn verkoolde gebeente werd begraven onder de restanten van een muur die men voor dat doel naar beneden had gehaald.
In Yazd werden er op aansporing van de mujtahid en op last van de hardvochtige Mahmúd Mírzá, (de Jalúlu'l-Dawlih, de gouverneur, en zoon van Zillu's-Sultán), zeven op één dag onder de afschrikwekkendste omstandigheden omgebracht.

De eerste van hen, een zevenentwintigjarige jongeman, 'Alí-Asghar, werd gewurgd, waarop zijn lijk werd overgegeven aan enkele Joden die, na de zes kameraden van de dode gedwongen te hebben met hen mee te gaan, het lijk door de straten sleepten, omringd door een volksmenigte en soldaten die op trommels sloegen en op trompetten bliezen.

Bij het telegraafkantoor aangekomen, onthoofdden zij de vierentachtigjarige Mullá Mihdí en sleepten hem op dezelfde wijze naar een andere wijk van de stad; daarna brachten zij Áqá 'Alí, ten aanschouwen van een enorme menigte en opgezweept door de dreunende klanken van de muziek, op dezelfde manier ter dood.

Daarna gingen wij naar het huis van de plaatselijke mujtahid, de vier overgebleven kameraden met zich voerend, en sneden de keel door van Mullá 'Alíy-i-Sabzivárí, die eerst de menigte toesprak en zich verheugde over zijn aanstaande martelaarschap, hakten zijn lichaam met een spa in stukken terwijl hij nog in leven was en sloegen met een steen zijn hoofd tot moes.

In een andere wijk, bij de Mihríz poort, sloegen zij Muhammad-Báqir dood, en later, terwijl de muziek steeds wilder werd en het gegil van de menigte overstemde, onthoofdden zij in de Maydán-i-Khán de twee overgebleven overlevenden, twee broers van begin twintig, 'Alí-Asghar en Muhammad-Hasan.

Van de laatste reten zij de maag open en trokken zijn hart en lever eruit, waarna men zijn hoofd op een speerpunt spietste, het onder de begeleiding van muziek boven de hoofden van de mensen door de straten droeg en het in een moerbezieboom hing, waar het door een grote menigte met stenen werd bekogeld.

Zijn lijk werd voor de deur van zijn moeders huis neergegooid, waar vrouwen opzettelijk in binnendrongen om te dansen en pret te maken.

Er werden zelfs stukken uit de lijken gesneden die moesten dienen als medicament.

Tenslotte werd het hoofd van Muhammad-Hasan aan de onderkant van zijn lichaam bevestigd en samen met die van de andere martelaren buiten de stad gedragen en zo hevig met stenen bekogeld dat de schedels braken, waarop men de Joden dwong de overblijfselen naar een put in de vlakte van Salsabíl te brengen en ze daarin te werpen.

De gouverneur bepaalde dat men een vrij dag zou krijgen; alle winkels gingen op zijn bevel dicht, de stad werd 's avonds verlicht en er werden festiviteiten gehouden om dit hoogtepunt van barbaarsheden in deze moderne tijd te vieren.
Ook de Joden en Parsis die nog niet zo lang geleden tot het Geloof waren overgegaan en respectievelijk in Hamadán en Yazd woonden, waren niet veilig voor de aanvallen van vijanden wier woede was opgewekt door de bewijzen, geleverd door het doorbrekende licht van het Geloof in streken, waarvan zij zich zo graag verbeeldden dat die buiten de invloedssfeer ervan zouden blijven. Zelfs in 'Ishqábád zette de juist gevestigde Shí'ah gemeenschap, afgunstig op het groeiende aanzien van de in hun midden wonende volgelingen van Bahá'u'lláh, twee bandieten aan tot een overval op de zeventigjarige Hájí Muhammad-Ridáy-i-Isfáhání; op klaarlichte dag doorstaken zij hem, midden op de bazaar, op wel tweeëndertig plaatsen, waarbij zijn lever bloot kwam te liggen, en zijn maag en zijn borst werden opengereten. Een militair gerechtshof dat door de Tsaar naar 'Ishqábád was gezonden, sprak na langdurige ondervraging het schuldig over de Shí'ahs uit, twee werden ter dood veroordeeld en zes anderen verbannen - een veroordeling die noch Násiri'd-Dín Sháh, noch de 'ulamás van Tihrán, Mashdad en Tabríz, die men om bijstand had verzocht, konden verzachten, maar die tot grote verbazing van de Russische autoriteiten door de grootmoedige voorspraak van de vertegenwoordigers van de benadeelde gemeenschap in een lichtere straf kon worden omgezet.
Dit zijn een paar typische voorbeelden van de behandeling die door de tegenstanders van het Geloof aan de pas weer opkomende gemeenschap van zijn volgelingen werd aangedaan in de periode van Bahá'u'lláh's verbanning naar 'Akká - een behandeling waarvan men naar eer en geweten mag zeggen, dat ze beurtelings getuigde van "de hardvochtigheid van de onmens en het vernuft van de duizel".
Het "onderzoek en de weerzinwekkende folteringen" die volgden op de aanslag op het leven van Násiri'd-Dín Sháh hadden reeds, in de woorden van niemand minder dan de voortreffelijke waarnemer Lord Curzon of Kedleston, aan het Geloof een "levenskracht verleend die door geen andere impuls teweeggebracht had kunnen worden". De opleving van de volgelingen en dit vernieuwde bloedvergieten van martelaren droegen er slechts toe bij om de heilige jonge boom die reeds in zijn geboortegrond had wortel geschoten, nog meer te voeden. Onbezorgd over de politiek van vuur en bloed die was gericht op hun vernietiging, onverschrokken door de zware slagen die op een ververwijderde Leider neerregenden, onbedorven door de lage en opruiende daden, door de aartsverbrekers van het Verbond van de Báb bedreven, werd het aantal volgelingen van Bahá'u'lláh steeds groter en verzamelde in stilte de nodige krachten die hen in een later stadium in staat moesten stellen het hoofd in vrijheid hoog te houden en de opbouw van hun instellingen te ontwikkelen.
In de herfst van 1889 schreef Lord Curzon of Kedleston, spoedig na zijn bezoek aan Perzië, in enkele beschouwingen die bedoeld waren om de "grote verwarring", alsmede de "verkeerde opvattingen onder de Europese en speciaal onder de engelse schrijvers" ten aanzien van het Geloof, weg te nemen, dat "thans het overgrote deel van alle volgelingen van de Báb Bahá'í geworden zijn". Graaf Gobineau schreef reeds in 1865 het volgende, "L'opinion générale est que les Bábís sont répandus dans toutes les classes de la population et parmi tous les religionnaires de la Perse, sauf les Nusayrís et les Chrétiens; mais ce sont surtout les classes éclairées, les hommes pratiquant les sciences du pays, qui sont donnés comme très suspects. Om pense, et avec raison, ce semble, que beaucoup de mullás, et parmi eux des mujtahids considérables, des magistrats d'un rang élevé, des hommes qui occupent à la cour des fonctions importantes et qui approchent de près la personne du Roi, sont des Bábís. D'après un calcul fait récemment, il y aurait à Tihrán cinq milles de ces religionnaires sur une population de quatrevingt milles âmes à peu près".1
En verder,..."Le Babisme a pris une action considérable sur l'intelligence de la nation persane, et, se rependant même au delà des limites du territoire, il a débordé dans la pachalik de Baghdád, et passé aussi dans l'Inde".2 En ook nog,..."Un mouvement religieux tout particulier dont l'Asie Centrale, c'est-à-dire la Perse, quelques points de l'Inde et une partie de la Turquie d'Asie, aux environs de Baghdád est aujourd'hui vivement préoccupée, mouvement remarquable et digne d'être étudié à tous les titres. Il permet d'assister à des développements de faits, à des manifestations, à catastrofes telles que l'ont n'est pas habitué àles imaginer ailleurs que dans les temps réculés où se sont produites les grandes religions".3
Lord Curzon schrijft bovendien nog, als hij zinspeelt op de Verkondiging van de Zending van Bahá'u'lláh en de rebellie van Mírzá Yahyá, "Deze veranderingen hebben echter de propaganda ervoor geenszins geschaad, maar hebben die blijkbaar in tegendeel gestimuleerd - een propaganda die oprukte met een snelheid die onbegrijpelijk was voor diegenen die daarin slechts een grove vorm van politiek, of zelfs van metafysische gisting kunnen zien.

De laagste schatting van het aantal Bábís in Perzië is een half miljoen.

Uit gesprekken met mensen die ik tot oordelen bevoegd acht, ben ik eerder geneigd het totaal op een miljoen te houden".

Hij voegt eraan toe, "Men vindt ze in alle lagen van de bevolking, van ministers en de adel aan het hof, tot aan de straatveger en de stalknecht, en zelfs in de kringen van de mohammedaanse geestelijkheid".

Een andere getuigenis van hem luidt, "Uit het feit dat het Bábísme zich in de eerste jaren van zijn bestaan in conflict bevond met de burgerlijke macht en dat er door Bábís een aanslag was gepleegd op het leven va de Sjah, heeft men ten onrechte opgemaakt, dat de beweging van oorsprong politiek gericht en nihilistisch van aard was...

Thans zijn de Bábís even trouw aan de kroon als alle andere onderzaten.

Evenmin lijkt er erg grote rechtvaardigheid te schuilen in de aantijging dat zij socialistisch, communistisch en onzedelijk waren, een beschuldiging die men in ze ruime mate de jonge beweging in de schoenen trachtte te schuiven...

Het enige communisme dat bekend was aan, en aanbevolen werd door Hem (de Báb), was dat van het Nieuwe Testament en de eerste christelijke Kerk, namelijk het gezamenlijk delen van goederen en bezittingen door de leden van het Geloof, het geven van aalmoezen en de beoefening van grote naastenliefde.

De beschuldiging van onzedelijkheid schijnt voor een deel te zijn voortgekomen uit de boosaardige verzinsels van tegenstanders, en voor een deel uit de veel grotere vrijheid die de Báb voor vrouwen opeiste, hetgeen in de oosterse gedachtenwereld nauwelijks los te denken valt van losbandig gedrag".

En tenslotte komt hier de volgende voorspelling uit zijn pen, "Indien het Bábísme in dezelfde mate blijft groeien is het denkbaar, dat er een tijd komt waarin het het Mohammedanisme in Perzië van het toneel zal verdringen.

Naar mijn mening zou dit waarschijnlijk niet gebeuren, als het onder de vlag van een vijandiggezind geloof zou verschijnen.

Maar aangezien zijn soldaten zijn gerekruteerd uit het beste materiaal van de tegenpartij is er des te meer reden om aan te nemen dat het uiteindelijk de overhand zal krijgen".
Bahá'u'lláh's opsluiting in de strafgevangenis van 'Akká, de veelvuldige rampspoeden die Hij onderging, de aanhouden beproevingen waaraan de gemeenschap van Zijn volgelingen in Perzië was onderworpen, konden noch de machtige stroom van goddelijke Openbaring tegenhouden, noch in de geringste mate verhinderen, dat deze onafgebroken uit Zijn Pen bleef vloeien - de openbaringen waarvan de toekomstige richting, de zuiverheid, de verbreiding en de consolidatie van Zijn Geloof rechtstreeks afhingen. Zijn geschriften uit de tijd van Zijn afzondering in de Grootste Gevangenis overtroffen inderdaad in opzet en omvang Zijn pennevruchten uit de dagen van Adrianopel en Baghdád. Nog meer in het oog vallend dan de radicale ommekeer in Zijn persoonlijke omstandigheden in 'Akká, nog verreikender in de geestelijke uitwerking ervan dan de campagne van onderdrukking, Hem zo meedogenloos door de vijanden van Zijn Geloof in Zijn geboorteland opgelegd, moet deze ongeëvenaarde uitbreiding in het kader van Zijn geschriften gedurende Zijn verbanning in die Gevangenis worden gezien als een van de inspirerendste en vruchtbaarste fasen in de ontwikkeling van Zijn Geloof.
De stormwinden die het Geloof bij het begin van Zijn beleid hadden gebeukt en de winterse troosteloosheid die de aanvang van Zijn profetische loopbaan na Zijn Verbanning uit Tihrán had gekenmerkt, werden tijdens het laatste deel van Zijn verblijf in Baghdád gevolgd door wat men mag noemen de lentejaren van Zijn zending - jaren waarin men de zichtbare werkzaamheid kon waarnemen van de krachten die in het goddelijke zaad hadden liggen sluimeren sinds Zijn Voorloper Hem op zo tragische wijze was ontvallen. Met Zijn aankomst in Adrianopel en de verkondiging van Zijn zending steeg de hemelbol van Zijn Openbaring als het ware naar het zenith en straalde, zoals men uit de stijl en de toon van Zijn geschriften kan opmaken, in de volheid van zijn zomerpracht. De periode van Zijn opsluiting in 'Akká veroorzaakte de rijping van een langzaam groeiproces, en dat was ook de periode waarin de uitgelezen vruchten van die zending tenslotte werden geoogst.
De geschriften van Bahá'u'lláh uit deze periode lijken in drie aparte categorieën uiteen te vallen, als wij het uitgestrekte gebied overzien dat ze omvatten. De eerste bevat die geschriften die het vervolg zijn op de bekendmaking van Zijn zending in Adrianopel. De tweede behelst de wetten en verordeningen van Zijn Beschikking, die voor het grootste gedeelte zijn opgetekend in de Kitáb-i-Aqdas, Zijn Heiligste Boek. De derde omvat de Tafelen die deels de fundamentele leerstellingen en grondbeginselen welke aan die Beschikking ten grondslag liggen, uiteenzetten, en die deels opnieuw bevestigen.
De verkondiging van Zijn zending was, zoals wij reeds opmerkten, speciaal gericht geweest tot de koningen der aarde, die krachtens de macht en het gezag door hen uitgeoefend, waren bekleed met een heel eigen en onontkoombare verantwoordelijkheid voor het lot van hun onderdanen. Aan deze koningen, alsook aan de geestelijke leiders in de wereld, die een niet minder indringende invloed op het merendeel van hun volgelingen hadden, rechtte de Gevangene van 'Akká Zijn oproepen, waarschuwingen en vermaningen gedurende de eerste jaren van Zijn opsluiting in die stad. Hij bevestigde Zelf, "Bij Onze aankomst in deze Gevangenis hadden Wij het voornemen aan de koningen de boodschappen van hun Heer, de Machtige, de Alomgeprezene, over te brengen. Ofschoon Wij hun in verscheidene Tafelen hebben overgebracht wat Ons was opgedragen, doen Wij dit nu nogmaals als een teken van Gods genade".
Tot de koningen in zowel het oosten als het westen, zowel Christenen als Moslems die Hij reeds collectief in de in Adrianopel geopenbaarde Súriy-i-Múlúk had berispt en gewaarschuwd - en die ook de Báb op de avond van de verkondiging van Zijn zending in het eerste hoofdstuk van de Qayyúmu'l-Asmá' zo vurig had gemaand - had Bahá'u'lláh in de donkerste dagen van Zijn opsluiting in 'Akká enige van de zeer verheven passages uit Zijn Heiligste Boek gericht. In deze passages deed Hij een beroep op hen om zich vast te klemmen aan de "grootste Wet"; riep Zichzelf uit als de "Koning der Koningen" en het "Verlangen aller volkeren"; verklaarde hen tot Zijn "vazallen" en "zinnebeelden van Zijn soevereiniteit"; wees ieder voornemen om zich hun koninkrijken toe te eigenen van de hand; vroeg hun op hun paleizen te verlaten en zich te haasten toegang tot Zijn Koninkrijk te verkrijgen; verheerlijkte de koning die de moed zou hebben op (te) staan om Zijn Zaak te dienen als "het ware oog van de mensheid"; en klaagde hen tenslotte aan voor wat Hem door hun toedoen was overkomen.
In Zijn Tafel aan koningin Victoria nodigt Hij de koningen bovendien uit, zich vast te klemmen aan de "Kleine Vrede", aangezien zij de "Grootste Vrede" hadden afgewezen; maant Hij hen zich onderling met elkaar te verzoenen, zich te verenigen en hun bewapening te verminderen; gebiedt hun hun onderdanen niet overmatig te belasten daar zij, naar Hij hun meedeelt, hun "beschermelingen" en hun "schatten" zijn; verkondigt het beginsel, dat indien een van hen de wapenen tegen de ander opneemt, allen tegen deze op moet(en) staan; en waarschuwt hen Hem niet te behandelen zoals de "Koning van de Islam" en zijn ministers hebben gedaan.
Tot de keizer der Fransen, Napoleon III, in die dagen de meest vooraanstaande en invloedrijkste monarch van het westen, die Hij aanduidde als de "voornaamste soeverein" en die, om Zijn woorden aan te halen, de Tafel welke in Adrianopel voor Hem was geopenbaard, "achter zich had neergeworpen", richtte Hij tijdens Zijn gevangenschap in de kazerne een tweede Tafel, en liet deze door een franse tussenpersoon in 'Akká daarheen zenden. Hierin kondigt Hij de komst aan van "Hem Die de Onbeperkte is" wiens doel het is "de wereld nieuw leven te geven" en zijn volkeren te verenigen; verzekert op ondubbelzinnige wijze dat Jezus Christus de Heraut van Zijn zending was; kondigt de val aan van de "sterren aan het firmament van kennis" die zich van Hem hebben afgewend; stelt de onoprechtheid van de monarch aan de kaak en voorzegt onverholen dat zijn koninkrijk "zijn ondergang tegemoet gaat", dat zijn "rijk hem uit handen zal worden genomen" en dat "oproeren alle mensen in dat land zullen teisteren", tenzij hij opstaat om de Zaak van God te helpen en Hem Die Zijn Geest is, te volgen.
In gedenkwaardige passages, gericht tot de "heersers van Amerika en de presidenten van de Republieken", roept Hij hen in Zijn Kitáb-i-Aqdas op om "de tempel van heerschappij te tooien met het ornament van gerechtigheid en de vreze Gods, en zijn koepel met de kroon van de gedachtenis" aan hun Heer; verklaart dat "de Beloofde" is geopenbaard; raadt hun aan zich de "Dag van God" ten nutte te maken; en gebiedt hen "de terneergeslagenen met rechtvaardige hand weer op te richten" en de "onderdrukker" met "de roede der geboden van hun Heer, de Beschikker, de Alwijze, te verbrijzelen".
Toen Hij als gevangene in de kazerne zat, richtte Hij aan Nicolaas Alexander II, de oppermachtige tsaar van Rusland, een epistel, waarin Hij de komst van de beloofde Vader aankondigt, Wien "de tong van Jesaja heeft verheerlijkt" en "met Wiens naam zowel de Torah als het Evangelie was getooid"; beveelt hem "te verrijzen...en de volkeren op te roepen tot God"; waarschuwt hem ervoor te waken dat zijn soevereiniteit hem niet afhoudt van "Hem Die de hoogste Heer is"; betuigt Zijn erkentelijkheid voor de hulp die Hem werd geboden door zijn ambassadeur in Tihrán; en waarschuwt hem de rang die God voor hem heeft beschikt, niet te verbeuren.
Aan koningin Victoria schrijft Hij in diezelfde periode een epistel, waarin Hij haar aanmaant het oor te neigen naar de stem van haar Heer, de Heer van de gehele mensheid; draagt haar op "alles van zich te werpen dat op aarde is" en haar hart open te stellen voor haar Heer, de Aloude der Dagen; verklaart dat "alles wat in het Evangelie is vermeld, nu in vervulling is gegaan" verzekert haar dat God haar voorzeker zal belonen voor haar "verbod van de slavenhandel" als zij opvolgt wat Hij haar heeft toegezonden; prijst haar dat zij "de teugels van het beleid heeft toevertrouwd aan de vertegenwoordigers van het volk", en spoort hen aan "zichzelf te beschouwen als de vertegenwoordigers van allen die op aarde wonen" en met "de grootste rechtvaardigheid" over de mensen recht te spreken.
In een vermaarde passage in Zijn Kitáb-i-Aqdas, gericht aan Wilhelm I, koning van Pruisen en pas ingehuldigde keizer van een verenigd Duitsland, draagt Hij de vorst op om naar Zijn stem te luisteren, de stem van God Zelf; waarschuwt hem er goed op te letten dat zijn hoogmoed hem niet belet om "de Dageraad van goddelijke Openbaring" te erkennen, en raadt hem aan "te denken aan degene (Napoleon III) wiens macht" zijn macht "overtrof" en die "volledig te grond ging". Verder spreekt Hij in datzelfde Boek over "de oevers van de Rijn" en voorzegt dat "het zwaard van vergelding" tegen hem zal worden getrokken en dat "het weeklagen van Berlijn" zal weerklinken, ofschoon die stad op dat moment "in volle luister" praalde.
In een andere opmerkelijke passage in datzelfde Boek, gericht tot Franz Josef, de Oostenrijkse keizer en erfgenaam van het Heilige Roomse Rijk, berispt Bahá'u'lláh de vorst dat hij heeft nagelaten naar Hem te vragen toen hij zijn pelgrimstocht naar Jeruzalem maakte; roept God als getuige op dat Hij hem heeft aangetroffen "zich vastklemmend aan de Tak terwijl hij de Wortel negeerde"; bedroeft zich over zijn eigenzinnigheid, en draagt hem op zijn ogen te openen om "het Licht dat stralend boven deze lichtende Horizon schijnt" te zien.
Tot 'Alí Páshá, de grootvizier van de sultan van Turkije, richtte Hij kort na Zijn aankomst in 'Akká een tweede Tafel, waarin Hij hem berispt over zijn wreedheid "die de hel in vlam heeft doen staan en de Geest heeft doen weeklagen"; somt zijn dagen van onderdrukking op; veroordeelt hem als behorende tot diegenen die van oudsher de Profeten hebben uitgemaakt voor oproerkraaiers; voorspelt zijn ondergang; weidt uit over Zijn eigen ontberingen en die van Zijn medeballingen; verheerlijkt hun geestkracht en onthechting; voorzegt dat Gods "wrekende gramschap" hem en zijn regering zal treffen, dat er "temidden van hen oproer zal uitbreken" en dat hun "gebied uiteen zal vallen"; en verzekert hem dat hij al zijn bezittingen zou afstaan als hem de ogen zouden opengaan en zou "verkiezen in één van de vervallen vertrekken van deze Grootste Gevangenis te verblijven". In de Lawh-i-Fu'ád, het geschrift waarin Hij naar de vroegtijdige dood van zijn Minister van Buitenlandse Zaken verwijst, bekrachtigt Hij Zijn bovengenoemde voorspelling: "Spoedig zullen Wij diegene ('Alí Páshá) wegzenden die net zo was als hij, en zullen Wij hun leider (Sultán Abdu'l-'Azíz) aangrijpen, die het land regeert; en Ik ben, waarlijk, de Almachtige, de Algebiedende".
Niet minder openhartig en nadrukkelijk zijn Bahá'u'lláh's boodschappen, waarvan enkele in speciale Tafelen zijn vervat, andere zijn verweven in Zijn geschriften, tot de geestelijke leiders van alle sekten en richtingen in de wereld - boodschappen waarin Hij duidelijk en zonder terughoudendheid de aanspraken van Zijn Openbaring uiteenzet; hen aanspoort op Zijn roep acht te slaan en in enkele speciale gevallen hun verdorvenheid, hun buitensporige arrogantie en tirannie openlijk veroordeelt.
In onsterfelijk geworden passages in de Kitáb-i-Aqdas en andere Tafelen draagt Hij alle geestelijke leiders op "om God te vrezen", hun pennen "te beteugelen", "hun ijdele hersenschimmen en waanindeeën van zich te werpen en zich dan naar de horizon van zekerheid te keren", waarschuwt hen "niet het Boek van God (Kitáb-i-Aqdas) naar de gangbare maatstaven te meten"; kenmerkt dit Boek als de "nimmer falende Waag onder de mensen"; klaagt over hun verblindheid en eigenzinnigheid; verzekert hen van de juistheid van Zijn overwicht in visie, inzicht, uitspraken en wijsheid; verkondigt Zijn aangeboren en van God gegeven kennis; vermaant hen om "de mensen niet met weer een sluier af te scheiden" nadat Hij "die sluiers vaneen gereten had"; beschuldigt hen "de oorzaak" te zijn geweest "van de afwijzing van het Geloof in de eerste dagen" en bezweert hen om "eerlijk en rechtvaardig kennis te nemen van wat" door Hem "is neergezonden" en "niet de waarheid te vernietigen" met alles wat zij bezitten.
Tot paus Pius IX, het onbetwistbare hoofd van de machtige Kerk van het Christendom, bezitter van zowel wereldlijk als geestelijk gezag, richtte Hij, Zelf een gevangene in de kazerne van de strafkolonie 'Akká een zeer belangrijk epistel, waarin Hij aankondigt dat "Hij Die de Heer der Heren is, gekomen is, overschaduwd door wolken", en dat "het Woord dat de Zoon verhulde, thans is geopenbaard". Hij waarschuwt hem bovendien, niet met Hem te redetwisten, zoals de Farizeeërs uit vroeger dagen met Jezus Christus hadden geredetwist; draagt hem op zijn paleizen te laten aan diegenen die ze wensen; "alle fraaie sieraden te verkopen" die hij in zijn bezit heeft, "ze op het pad van God te besteden", zijn rijk aan de koningen af te staan, zich "te verheffen...onder de volkeren der aarde" en hen op te roepen tot Zijn Geloof. Waar Hij hem beschouwt als een van de zonnen aan de hemel van Gods namen, waarschuwt Hij hem zich ervoor te hoeden dat niet "duisternis zijn sluiers" over hem "zal uitspreiden"; doet een beroep op hem "de mensen onpartijdig te behandelen", en raadt hem aan in de voetstappen van zijn Heer te treden en Zijn voorbeeld te volgen.
Aan de aartsvaders van de christelijke Kerk deed Hij een speciale oproep toekomen, waar Hij de komst van de Beloofde bekend maakt; maant hen "God te vrezen" en "niet de ijdele hersenschimmen van de bijgelovigen" te volgen; raadt hen aan alles wat zij bezitten terzijde te leggen en "zich met behulp van Zijn soevereine macht te houden aan de Tafel van God".

Aan de aartsbisschoppen van die Kerk verklaart Hij evenzo dat "Hij Die de Heer is van alle mensen, is verschenen", dat zij "gerekend moeten worden tot de doden", en dat de zegening groot is van hem die door "de ademtocht van God is beroerd en uit de dood is opgestaan in deze lichtende Naam".

In passages aan de bisschoppen verkondigt Hij dat "de eeuwige Vader luide tussen hemel en aarde heeft geroepen", verklaart hen tot de gevallen sterren uit de hemel van Zijn kennis, en verzekert dat Zijn lichaam "smacht naar het kruis" en Zijn hoofd "verlangt naar de speer op het pad van de Albarmhartige".

Aan de schare van christelijke priesters draagt Hij op "de kerkklokken te laten voor wat ze zijn" en uit hun kerken naar buiten te treden; maant hen de "Grootste Naam luide onder de volkeren te verkondigen"; verzekert hen dat al wie de mensen oproept in Zijn Naam zal "laten zien, wat de macht van allen die op aarde zijn, te boven gaat"; waarschuwt hen dat de "Dag van Afrekening is aangebroken"; raadt hen aan zich met hart en ziel tot hun "Heer, de Vergevende, de Edelmoedige" te keren.

In talloze passages aan de "schare van monniken" gelast Hij dat zij zich niet moeten afzonderen in kerken en kloosters, maar zich moeten bezighouden met wat goed is voor hun ziel en de zielen der mensen; draagt hen op een huwelijk aan te gaan, en bevestigt dat, zo zij verkiezen Hem te volgen, Hij hen tot erfgenamen van Zijn Koninkrijk zal maken en dat, zo zij tegen Hem zondigen, Hij dat lankmoedig zal verdragen.
En tenslotte identificeert Hij Zich in verschillende passages, gericht tot alle volgelingen van Jezus Christus, met de "Vader" waarover Jesaja sprak, met de "Vertrooster", Wiens Verbond Hij die de Geest (Jezus) is, Zelf heeft gesloten en met de "Geest der Waarheid" Die hen "tot alle waarheid" zal leiden; verkondigt Zijn Dag tot de Dag van God; maakt het samenvloeien van de Jordaan met de "grootste Oceaan" bekend, bevestigt hun achteloosheid alsmede Zijn eigen aanspraak dat Hij "de poorten van het koninkrijk" voor hen heeft geopend; verzekert dat de beloofde "tempel" is gebouwd "met de hand van de wil" van hun Heer, de Machtige, de Milddadige; draagt hen op "de sluiers vaneen te rijten" en Zijn Koninkrijk in Zijn naam binnen te gaan; herinnert aan het gezegde van Jezus aan Petrus; en verzekert hen dat Hij, indien zij Hem verkiezen te volgen, van hen "de bezielers der mensheid" zal maken.
Aan alle moslem geestelijken wijdde Bahá'u'lláh speciaal ontelbare passages in Zijn Boeken en Tafelen, waarin Hij in vurige bewoordingen hun wreedheid laakt, hun trots en arrogantie veroordeelt, een beroep op hen doet afstand te doen van alles wat zij bezitten, te zwijgen en hun oor te neigen naar de woorden die Hij heeft gesproken, en bevestigt dat, vanwege hun daden, "de verheven rang van het volk is gedaald, de standaard van de Islam naar beneden is gehaald en van zijn machtige troon vervallen is verklaard". Aan de "schare van Perzische godgeleerden" richtte Hij in het bijzonder Zijn veroordelende woorden, hekelt hun daden en voorzegt, dat hun "glorie zal worden omgezet in de rampzaligste vernedering" en dat zij de straf zullen aanschouwen die hun zal worden toegediend "gelijk door God is bevolen, de Beschikker, de Alwijze".
Aan jet joodse volk kondigde Hij bovendien aan, dat de grootste Wet was gekomen, dat de "Aloude Schoonheid regeert op de troon van David" Die luide Zijn Naam aanroept, en uitroept, dat "vanuit Zion het verborgene is verschenen", en "vanuit Jeruzalem de stem van God, de Ene, de Onvergelijkelijke, de Alwetende, wordt gehoord".
Aan de hogepriesters van het zoroastrische Geloof verkondigde Hij verder dat de "overgelijkelijke Vriend" is gemanifesteerd, dat Hij "uitspreekt waarin redding ligt", dat "de Hand van Almacht van achter de wolken wordt uitgestoken", dat de tekenen van Zijn majesteit en grootheid zijn ontsluierd, en verklaarde dat "niemands daden in deze dag aanvaardbaar zijn, tenzij hij de mensheid en wat zij bezit verzaakt, en het gelaat richt naar de Almachtige".
Enkele zeer belangrijke passages uit Zijn epistel aan koningin Victoria zijn gericht tot de leden van de Britse wetgevende macht - de oorsprong van het instituut "Parlement" - alsook aan de gekozen vertegenwoordigers van de volkeren in andere landen. Hierin verklaart Hij, dat het Zijn doel is om de wereld nieuw leven in te blazen en de volkeren te verenigen; haalt de behandeling aan die Hem door Zijn vijanden werd aangedaan; maant de wetgevers "zich tesamen te beraden" en zich slechts bezig te houden "met wat de mens kan baten", en verzekert dat "het hoogste geneesmiddel" voor de "genezing van de gehele wereld" "de vereniging" is "van alle volkeren in één universele Zaak, één gemeenschappelijk Geloof"; dat "niet anders verworven kan worden dan door de kracht van een kundig, alwetend en bezield Geneesheer". Hij heeft bovendien in Zijn Heiligste Boek het kiezen van een wereldhulptaal en een algemeen geldend schrift voorgeschreven, een opdracht die, wanneer ze in werking treedt, zoals Hij zelf in dat Boek verzekert, een van de tekenen zal zijn dat "de mensheid mondig is geworden".
Van niet minder betekenis zijn de woorden die Hij afzonderlijk richt tot het "volk van de Bayán", tot de wijsgeren in de wereld, de dichters, de geleerden, de mystici en zelfs tot de handelslieden, en hen aanmaant aandacht te besteden aan Zijn stem, Zijn Dag te erkennen en Zijn gebod na te leven.
Aldus luiden globaal de meest opvallende kenmerken van de laatste uitspraken van die historische verkondiging, waarvan de eerste tonen weerklonken gedurende het laatste deel van Bahá'u'lláh's verbanning naar Adrianopel en die eindigden in de eerste jaren van Zijn opsluiting in de gevangenis van 'Akká.

Koningen en keizers, afzonderlijk en allen tezamen; de presidenten van de Republieken van Amerika; gezanten en ambassadeurs; de Paus; de plaatsbekleder van de Profeet van de Islam; de koninklijke gevolmachtigde van het koninkrijk van de Verborgen Imám; de vorsten van het Christendom, zijn aartsvaders, aartsbisschoppen, bisschoppen, priesters en monniken; de erkende leiders van zowel de Sunní als de Shí'ah orden; de hogepriesters van de zoroastrische religie; de filosofen, de geestelijke leiders, de wijsgeren en de inwoners van Constantinopel - die trotse zetel van het sultanaat en het kalifaat -; de gehele schare van belijdende aanhangers van het zoroastrische, joodse en christelijke en moslem geloven: het volk van de Bayán; de wijsgeren in de wereld, de geleerden, dichters, mystici, handelslieden en gekozen vertegenwoordigers van het volk; Zijn eigen landgenoten - allen zijn vroeg of laat door middel van boeken, epistels en Tafelen binnen het bereik gebracht van de vermaningen, waarschuwingen, oproepen, bekendmakingen en profetieën die het thema vormen van Zijn hoogstbelangrijke oproep aan de leiders der mensheid - een oproep die zijn weerga niet vindt in de annalen van enige voorgaande religie, en waarvan de boodschappen die de Profeet van de Islam destijds aan enkele heersers zond, slechts een flauwe afspiegeling zijn.
Bahá'u'lláh verklaart Zelf, "Vanaf het begin der tijden is nog nimmer de Boodschap zo openlijk verkondigd". En toen Hij speciaal de aandacht vestigde op de Tafelen die Hij richtte tot de vorsten der aarde - Tafelen die door 'Abdu'l-Bahá worden aangemerkt als een "wonder" - schreef Hij, "Deze zijn alle aangeduid met een speciale naam. De eerste werd genoemd 'het Gedreun', de tweede 'de Slag', de derde 'het Onvermijdelijke', de vierde 'het Slagveld', de vijfde 'de Catastrofe', en de anderen 'de oorverdovende Klaroenstoot', 'de komende Gebeurtenis', 'de grote Verschrikking', 'de Klaroen', 'de Hoorn' en dergelijke, zodat alle volkeren ter aarde zeker kunnen weten, en met het stoffelijke en het geestesoog mogen zien dat Hij die de Heer van Namen is, zegeviert en onder alle omstandigheden zal blijven zegevieren over alle mensen". De belangrijkste van deze Tafelen werden bovendien samen met de beroemde Súriy-i-Haykal (de Súrih van de Tempel) volgens Zijn opdracht geschreven in de vorm van een pentagram, daarmede de menselijke tempel symboliserend. In een van Zijn Tafelen aan de volgelingen van het Evangelie stelde Hij die gelijk met de door Zacharias genoemde "Tempel" die bedoeld was als "het luisterrijke ochtendgloren van de Albarmhartige" en die "de handen van de macht van de Veroorzaker van Oorzaken" hadden gebouwd.
Hoe uniek en overweldigend deze verkondiging ook was, het bleek toch slechts een voorspel te zijn tot een nog machtiger openbaring van de scheppende kracht van de Auteur en tot wat men zeker mag beschouwen als de opmerkelijkste daad tijdens Zijn beleid: het openbaar maken van de Kitáb-i-Aqdas. Dit "Heiligste Boek" waarop in de Kitáb-i-Iqán reeds werd gezinspeeld; dat de voornaamste verzamelplaats is van de Wet die Jesaja reeds had voorzien en die de schrijver van de Apocalypse reeds had beschreven als de "nieuwe hemel" en de "nieuwe aarde", als "het tabernakel van God", de "heilige Stad", als de "bruid", het "nieuwe Jeruzalem dat neerdaalt van God"; dit Heiligste Boek welks wetsbepalingen voor tenminste duizend jaar onaangetast moeten blijven, en welks stelsel de gehele planeet zal omvatten, mag zeker worden beschouwd als de schitterendste emanatie van Bahá'u'lláh's geest, als het Moederboek van Zijn Beschikking en het Handvest van Zijn nieuwe Wereldorde.
Dit Boek, deze schatkamer waarin de onschatbare edelstenen van Zijn Openbaring bewaard liggen, dat Bahá'u'lláh omstreeks 1873 openbaarde, spoedig nadat Hij naar het huis van 'Údí Khámmár was overgebracht in een tijd dat Hij nog was omgeven door de rampspoeden die Hem door Zijn vijanden en de verklaarde aanhangers van Zijn Geloof werden aangedaan, overtreft alle in de wereld bekende heilige geschriften op unieke en onvergelijkbare wijze door de grondbeginselen die het inscherpt, de bestuursinstellingen die het voorschrijft en de functie waarmede het de aangestelde opvolger van zijn Auteur bekleedt.

Want niet zoals het Oude Testament en de heilige Boeken die eraan vooraf gingen, waarin de feitelijke voorschriften van de Profeet zelf mankeren; niet zoals de Evangeliën, waarin de paar uitspraken die aan Jezus Christus zijn toegeschreven, geen duidelijke richtlijnen aangeven met betrekking tot het toekomstige beleid in geloofszaken; zelfs niet zoals de Qur'án die, hoewel zijn wetten en verordeningen door de Apostel van God zeer duidelijk zijn geformuleerd, zwijgt over het allerbelangrijkste punt van de opvolging, bewaart de Kitáb-i-Aqdas daarentegen, die van begin tot eind door de Auteur van de Beschikking Zelf in geopenbaard, voor het nageslacht niet alleen de fundamentele wetten en verordeningen, waarop de structuur van Zijn toekomstige Wereldorde moet steunen, maar stelt ook als aanvulling daarop de functie in van het "uitleggen" - een functie die aan Zijn opvolger wordt toevertrouwd - alsmede de noodzakelijke instellingen waardoor de integriteit en de eenheid van Zijn Geloof alleen kunnen worden gewaarborgd.
In dit handvest van de toekomstige wereldbeschaving kondigt de Auteur - die tegelijk de Rechter, de Wetgever, de Eenmaker en de Verlosser der mensheid is - aan de koningen der aarde de uitvaardiging aan van de "grootste Wet"; verklaart hen tot Zijn vazallen; verkondigt dat Hij de "Koning der Koningen is; verwerpt iedere verdenking dat Hij de hand zal leggen op hun gebieden; behoudt Zich het recht voor om "de harten der mensen te beroeren en te beheersen"; waarschuwt de geestelijke leiders in de wereld het "Boek van God" niet naar de gangbare maatstaven te meten, en bevestigt dat het Boek zalf de "nimmerfalende Waag" is die onder de mensheid is opgesteld.

In dat Boek stelt Hij uitdrukkelijk het instituut van het "Huis van Gerechtigheid" in, omschrijft nauwkeurig de functies ervan, stelt de inkomsten vast, en duidt de leden ervan aan als "mannen van gerechtigheid", de "afgevaardigden van God", de "gevolmachtigden van de Albarmhartige", zinspeelt op het toekomstige Middelpunt van Zijn Verbond, en bekleedt hem met het recht Zijn heilige Geschriften uit te leggen; loopt als gevolgtrekking daarvan vooruit op de instelling van het Behoederschap; getuigt van het effect van Zijn Wereldorde, dat een ware ommekeer teweeg zal brengen; zet de doctrine uiteen van de "grootste Onfeilbaarheid" van de Manifestatie van God; bevestigt dat deze onfeilbaarheid het onvervreembare en uitsluitende recht is van de Profeet, en schakelt de mogelijkheid uit dat er binnen een tijdsbestek van tenminste duizend jaar een andere Manifestatie zal verschijnen.
In dat Boek schrijft Hij ook de verplichte gebeden voor; noemt de tijd en de periode voor de vasten; verbiedt het samen hardop zeggen van gebeden dan alleen voor de overledenen; bepaalt de plaats van de Qiblih; stelt de Huqúqu'lláh (het Recht van God) in; formuleert de wet van het erfrecht; schrijft de instelling van de Mashriqu'l-Adhkár voor; stelt de Negentiendaagse Feesten, de Bahá'í hoogtijdagen en de schrikkeldagen in; schaft het instituut van het priesterschap af; verbiedt slavernij, ascetisme, bedelarij, het kloosterwezen, de biecht, het gebruik van spreekgestoelten en de handkus; schrijft monogamie voor; veroordeelt wreedheid tegen dieren, ledigheid en luiheid, achterklap en laster; laakt echtscheiding; verbiedt kansspelen, het gebruik van opium, wijn en andere bedwelmende dranken; vermeldt in bijzonderheden de straffen voor moord, brandstichting, overspel en diefstal; beklemtoont het belang van het huwelijk en stelt de essentiële voorwaarden hiervoor vast; legt de verplichting op om een vak of beroep uit te oefenen, waarbij dat werk wordt verheven tot de rang van gebed; legt de nadruk op de noodzaak om middelen te verschaffen voor het onderwijs aan kinderen; verplicht een ieder tot het maken van een testament, en stipte gehoorzaamheid aan de regering van zijn land.
Los van deze voorzieningen spoort Bahá'u'lláh Zijn volgelingen aan om in vriendschap en saamhorigheid en zonder onderscheid des persoons met de aanhangers van alle godsdiensten om te gaan; waarschuwt hen te waken voor fanatisme, oproer, hoogmoed, woordentwist en naijver; prent hen in onberispelijk zindelijk te zijn, absoluut eerlijk, vlekkeloos kuis en betrouwbaar, gastvrij, trouw, hoffelijk, verdraagzaam, rechtvaardig en open; raadt hen aan om "te zijn als de vingers van één hand en de ledematen van één lichaam"; roept hen op zich te verheffen Zijn Zaak te dienen, en verzekert hen van Zijn ontwijfelbare bijstand. Hij staat verder nog stil bij de ongewisheid van 's mensen aangelegenheden; verklaart dat ware vrijheid bestaat uit de onderwerping van de mens aan Zijn geboden; waarschuwt hen niet toegeeflijk te zijn bij het uitvoeren van Zijn verordeningen; schrijft de twee onafscheidelijke verplichtingen voor van het erkennen van de "Dageraad van Gods Openbaring" en van het in acht nemen van alle door Hem onthulde verordeningen waarbij, naar Hij verzekert, de een onaanvaardbaar is zonder de andere.
De belangrijke oproep aan de presidenten van de Republieken van Amerika om hun kans in de Dag van God te grijpen en op te komen voor de zaak van gerechtigheid; de opdracht aan de parlementsleden in de gehele wereld om vooral een algemeen geldend schrift en een wereldhulptaal aan te nemen; Zijn waarschuwingen aan keizer Wilhelm I, de overwinnaar van Napoleon III; Zijn verwijt aan Franz Josef, de keizer van Oostenrijk; Zijn verwijzingen naar "het weeklagen van Berlijn" als Hij spreekt over "de oevers van de Rijn"; Zijn veroordeling van "de troon van tirannie" die in Constantinopel is gevestigd en Zijn voorspelling van het uitdoven van haar "uiterlijke pracht" en van de rampspoeden die de inwoners ervan zullen treffen; de woorden van troost en bemoediging die Hij aan Zijn geboortestad richt, waarbij Hij verzekert dat God haar had uitverkoren "de bron van vreugde voor de gehele mensheid" te zijn.

Zijn profetie dat de "stem van de helden van Khurásán" zal opklinken in verheerlijking van hun Heer; Zijn verzekering, dat in Kirmán "mannen van grote moed" zullen opstaan om van Hem melding te maken; en tenslotte Zijn grootmoedige verzekering aan een trouweloze broeder die Hem zoveel leed had berokkend, dat een "immergevende, almilddadige"

God hem zijn onbetamelijke gedrag zou vergeven zo hij slechts berouw zou hebben - al deze dingen dragen ertoe bij dit Boek dat door de Auteur is aangeduid als "de bron van ware gelukzaligheid", als de "nimmerfalende Waag", als het "rechte Pad" en als de "bezieler der mensheid" een zo rijke inhoud te geven.
Bahá'u'lláh heeft bovendien nog speciaal de wetten en verordeningen die het hoofdthema van dit Boek vormen, aangemerkt als "de levensadem voor al het geschapene", als "het machtigste bolwerk", als de "vruchten" van Zijn "Boom", als het "hoogste middel voor de handhaving van de orde in de wereld en de veiligheid van haar bewoners", als "de lampen van Zijn wijsheid en liefderijke voorzienigheid", als "de zoete geuren van Zijn kleed" en als de "sleutels" van Zijn 'barmhartigheid" voor Zijn schepselen. "Dit Boek", zo getuigt Hij zelf, "is een hemel die Wij hebben getooid met de sterren van Onze geboden en verboden".

Bovendien heeft Hij nog gezegd, "Gezegend de mens die het zal lezen en zal nadenken over de verzen die zijn neergezonden door God, de Heer van kracht, de Almachtige.

Zeg:

O mensen!

Neemt het met overgave in uw hand...Bij Mijn leven!

Het is neergezonden op een wijze die de menselijke geest verbaast.

Waarlijk, het is Mijn belangrijkste getuigenis voor alle mensen, en het bewijs van de Albarmhartige voor allen die in de hemel en allen die op aarde zijn".

En verder, "Gezegend het gehemelte dat de zoetheid eruit proeft en het oog dat doorgrondt welke schatten erin zijn verborgen, en het begrijpend gemoed dat de toespelingen en mysteries onderkent.

Bij God!

De majesteit van hetgeen erin is geopenbaard is zo groot en de openbaring van de verhulde aanduidingen is zo ontzagwekkend, dat de lendenen van uiting beven bij de poging haar te beschrijven".

En tenslotte, "De kitáb-i-Aqdas is op dusdanige wijze geopenbaard, dat het alle goddelijk ingestelde Beschikkingen tot zich trekt en omvat.

Gezegend zij die over de bedoelingen ervan nadenken!

Het bereik ervan is zo omvangrijk dat het alle mensen heeft omsloten, voordat zij het hebben erkend.

Eerlang zal zijn soevereine kracht, zijn doordringende invloed en zijn uitgebreide macht op aarde aan de dag zijn getreden"!
De formulering door Bahá'u'lláh in de Kitáb-i-Aqdas van de fundamentele wetten van Zijn Beschikking werd, toen het einde van Zijn zending naderde, gevolgd door de uiteenzetting van bepaalde voorschriften en beginselen die de kern vormen van Zijn Geloof, door het opnieuw bevestigen van waarheden die Hij reeds eerder had verkondigd, door het uitwerken en verduidelijken van enkele wetten die Hij reeds had gegeven, door de openbaring van nog meer profetieën en waarschuwingen en door het instellen van bijkomende verordeningen die tot doel hadden de wetsbepalingen in Zijn Heiligste Boek aan te vullen. Deze waren opgetekend in talloze Tafelen die Hij tot de laatste dagen van Zijn aardse bestaan bleef openbaren, waarvan de "Ishráqát" (Pracht), de "Bishárát" (blijde Tijding), de "Tarázát" (Ornamenten), de "Tajallíyár" (Lichtstralen), de "Kalimát-i-Firdawsíyyih" (Woorden van het Paradijs), de "Lawh-i-Aqdas" (Heiligste Tafel), de "Lawh-i-Dunyá" (Tafel van de Wereld), en de "Lawh-i-Maqsúd" (Tafel van Maqsúd) de vermeldenswaardigste zijn. Deze Tafelen - de laatste machtige uitstortingen van Zijn onvermoeibare pen - moet men rekenen tot de uitgelezen vruchten van Zijn geest, en moeten worden gezien als het hoogtepunt van Zijn veertigjarig beleid.
Van de beginselen die in deze Tafelen zijn vervat, is het meest essentiële dat van de volkomen eenheid der mensheid.

Men mag het beschouwen als het waarmerk van Bahá'u'lláh's Openbaring en de spil van Zijn leringen.

Dit beginsel van eenheid is van zo een cardinaal belang, dat het uitdrukkelijk wordt genoemd in het Boek van Zijn Verbond, en Hij bestempelt het onvoorwaardelijk als het uitgangspunt van Zijn Geloof.

Hij verklaart, "Wij zijn waarlijk gekomen om allen die op aarde wonen te verenigen en aaneen te smeden".

Verder zegt Hij, "Het licht van eenheid is zo sterk, dat het de gehele aarde kan verlichten".

Met betrekking tot dit centrale thema van Zijn Openbaring heeft Hij geschreven, "De ene keer spraken Wij in de taal van de wetgever; de andere keer in die van de waarheidszoeker en de mysticus, en toch is het altijd Ons hoogste doel en Ons vurigste verlangen geweest de glorie en verhevenheid van deze rang te onthullen".

Eenheid, zegt Hij, is het doel dat "ieder ander doel overtreft" en een streven dat "de vorst van elk streven" is.

Hij verkondigt, "De wereld is slechts één land, en de mensheid haar burgers".

Hij bevestigt verder, dat de eenmaking van de mensheid - de laatste fase in de ontwikkeling van de mensheid naar volwassenheid - onvermijdelijk is; dat "spoedig de huidige orde zal worden opgerold en een nieuwe in haar plaats zal worden uitgespreid"; dat "de gehele wereld thans in een staat van zwangerschap verkeert", dat "de dag nadert, waarop ze haar edelste vruchten zal hebben voortgebracht, wanneer uit haar de fierste bomen, de betoverendste bloemen en de meest hemelse zegeningen zullen zijn voortgekomen".

Hij betreurt de tekortkomingen van de heersende orden, toont de ontoereikendheid aan van patriottisme als een regelende en controlerende kracht in de menselijke samenleving, en beschouwt de "liefde voor de mensheid" en dienstbaarheid aan haar belangen als het waardigste en lofwaardigste doel van menselijke inspanning.

Hij klaagt bovendien dat "het levende geloof van de mensen in God in ieder land uitsterft", dat het "aangezicht van de wereld" gericht is op "eigenzinnigheid en ongeloof"; verkondigt dat religie "een stralend licht" moet zijn "en een onneembare vesting voor de bescherming en het welzijn van de volkeren der wereld" en "het voornaamste werktuig voor de vestiging van " orde in de wereld"; bevestigt dat het bevorderen van eenheid en harmonie onder de mensen haar hoofddoel moet zijn; waarschuwt dat het niet mag ontaarden in "een bron van tweespalt, onenigheid en haat"; gelast dat de beginselen ervan aan alle schoolkinderen ter wereld moeten worden onderwezen op een wijze, die voorkomt dat er vooroordeel of fanatisme uit groeit; wijt "de weerspannigheid van de goddelozen" aan het "verval van religie", en voorzegt "catastrofen" van zo hevige aard, dat "ze de ledematen van de mensheid zullen doen beven".
Hij spoort onvoorwaardelijk aan tot het beginsel van collectieve veiligheid; beveelt vermindering van de nationale bewapening aan; en noemt het noodzakelijk en onvermijdelijk dat een wereldvergadering bijeen zal worden geroepen, waar de koningen en heersers van de wereld samen zullen beraadslagen over het stichten van vrede onder de volkeren.
Gerechtigheid verheerlijkt Hij als "het licht en de behoeder" voor de mensen, als de "onthuller van de geheimen van de wereld van het bestaan en de banierdrager van liefde en milddadigheid"; verklaart dat haar uitstraling weergaloos is; bevestigt dat op haar "de organisatie van de wereld en de rust van de mensheid" moet worden gebaseerd; Hij karakteriseert haar "twee pilaren" - "beloning en straf" - als "de levensbronnen" voor de mensheid; waarschuwt de mensen zich op te maken om haar komst te verbeiden; en voorzegt, dat haar dagster, na een lange onderbreking van grote beroering en onrecht, in haar volle pracht en heerlijkheid zal schijnen.
Verder scherpt Hij het beginsel in van "matigheid in alles"; verklaart dat als men met zulke dingen als bijvoorbeeld "vrijheid, beschaving of iets dergelijks", "de grenzen van matigheid overschrijdt", dit "een verderfelijke invloed op de mensen moet hebben"; merkt op dat de westerse beschaving alle volkeren zwaar heeft geschokt en verontrust, en voorzegt dat de dag nadert, waarop de "vlam" van een beschaving "die onmatigheid te ver drijft" "de steden zal verteren".
Beraadslaging maakt Hij tot een van de fundamentele beginselen van Zijn Geloof; beschrijft die als "het lichtbaken", als "de schenker van begrip", en als een van de twee "hemellichten" aan de "hemel van goddelijke wijsheid". Kennis, zegt Hij, dient "als vleugels in het leven van de mens en als een ladder voor zijn opgang"; het verwerven ervan beschouwt Hij als "een plicht voor een ieder"; beschouwt "het beoefenen van kunsten, ambachten en wetenschappen" als bevorderlijk voor het op een hoog peil brengen van de wereld van het bestaan; prijst de rijkdom die men uit ambacht en beroep put; erkent de dankbaarheid die de wereldbewoners verschuldigt zijn aan wetenschapsmensen en ambachtslieden, en ontraadt de studie van die wetenschappen waarvan de mensen geen profijt hebben, namelijk die welke "beginnen met woorden en eindigen met woorden".
Hij legt verder de nadruk op het bevel om "met alle mensen in een geest van vriendschap en kameraadschap om te gaan", en noemt zo'n verhouding absoluut bevorderlijk voor "eenheid en eendracht" die, naar Hij verzekert, de steunpilaren van de orde in de wereld en de bezielers van de volkeren zijn. Hij komt herhaaldelijk terug op de noodzaak van het aannemen van een wereldhulptaal en -schrift; betreurt het tijdverlies dat het bestuderen van andere talen met zich brengt; verzekert dat met het aannemen van zo'n taal en schrift de gehele aarde zal worden beschouwd als "één stad en één land", en Hij maakt er aanspraak op de kennis van beide te bezitten en bereid is om dit ieder die Hem er om vraagt, mee te delen.
Aan de gevolmachtigden van het Huis van Gerechtigheid legt Hij de plicht op om wetten te maken over zaken waarin in Zijn geschriften niet nadrukkelijk is voorzien en belooft dat God hen zal "inspireren met wat Hem goeddunkt". De vestiging van een constitutionele regeringsvorm, waarin de idealen van republicanisme en de majesteit van het koningschap - door Hem aangeduid als "een van de tekenen van God" - zijn verenigd, prijst Hij aan als een verdienstelijke prestatie; Hij spoort aan tot speciale aandacht voor het belang van landbouw; en maakt speciaal melding van "de snel verschijnende kranten", beschrijft ze als "de spiegel van de wereld" en als "een verbazingwekkend en machtig verschijnsel" en Hij schrijft allen die verantwoordelijk zijn voor het verschijnen ervan de plicht voor, vrij te staan van kwade trouw, hartstocht en vooroordeel, om rechtvaardig en eerlijk te zijn, om zorgvuldig het nieuws te vergaren en zich van alle feiten in iedere situatie te overtuigen.
De leerstelling van de "grootste onfeilbaarheid" werkt Hij verder uit; Hij bevestigt opnieuw de verplichting die Zijn volgelingen is opgelegd om "zich loyaal, eerlijk en waarheidlievend te gedragen ten opzichte van het land waarin zij woonachtig zijn"; Hij legt andermaal de nadruk op de vloek die er ligt op het voeren van heilige oorlogen en het vernietigen van boeken; en Hij verkiest om met name de geleerden en wijsgeren te prijzen en Hij verheerlijkt hen als "ogen" voor het lichaam van de mensheid, en als het "grootste geschenk" dat aan de wereld is gegeven.
Ook mag er bij een overzicht van de bijzondere punten die in Bahá'u'lláh's geschriften vooral de aandacht trekken, en welke Hij in de laatste periode van Zijn ballingschap in 'Akká op schrift stelde, niet de verwijzing ontbreken naar de Lawh-i-Hikmat (Tafel van Wijsheid), waarin Hij de grondslagen van ware filosofie uiteenzet; of naar de Tafel van Ontmoeting die werd geopenbaard ter ere van de Imám Husayn, die Hij in gloedvolle taal eert; of aan de "Vragen en Antwoorden" die de wetten en verordeningen van de Kitáb-i-Aqdas verduidelijken; of aan de "Lawh-i-Burhán" (tafel van het Bewijs), waarin de daden van Shaykh Muhammad-Báqir, bijgenaamd "Dhi'b" (wolf) en Mír Muhammad-Husayn, de Imám-Jum'ih van Isfáhán, bijgenaamd "Raqshá" (vrouwelijke slang) scherp worden veroordeeld; of aan een Lawh-i-Karmil (Tafel van de Karmel), waarin de Auteur veelbetekenend melding maakt van "de Stad van God die uit de hemel is neergedaald" en profeteert dat "eerlang God Zijn Ark op die berg zal laten varen" en "het volk van Bahá bekend zal maken". Tenslotte zij vermeld Zijn epistel aan Shaykh Muhammad-Taqí, bijgenaamd "Ibn-i-Dhi'b" (zoon van de wolf), de laatste uitzonderlijke Tafel geopenbaard door de pen van Bahá'u'lláh, waarin Hij die roofgierige geestelijke oproept zijn daden te berouwen, enkele zeer karakteristieke en beroemde passages uit Zijn eigen geschriften aanhaalt, en bewijzen aanvoert waarmede Hij de rechtsgeldigheid van Zijn Zaak bevestigt.
Met dit boek, geschreven ongeveer een jaar voor Zijn verscheiden, kan men zeggen dat de geweldige prestatie als auteur meer dan honderd boekdelen, schatkamers van de kostbaarste parels van Zijn Openbaring, in feite was beëindigd - boekdelen die vol staan met ontelbare vermaningen, revolutionaire beginselen, wereldhervormende wetten en verordeningen, verschrikkelijke waarschuwingen en onheilspellende profetieën, met zielverheffende gebeden en meditaties, verhelderende commentaren en uitleggingen, vurige verhandelingen en leerreden, alle afgewisseld met toespraken en opdrachten aan koningen, keizers en ministers in oost en west, aan geestelijken van verschillende gezindten, en aan leiders van intellectuele, politieke, literaire, mystieke, commerciële en humanitaire kringen van menselijke activiteit.
In de laatste dagen van Zijn leven schreef Bahá'u'lláh vanuit de Grootste Gevangenis, de gehele omvang van deze uitgebreide en belangrijke Openbaring overziend, "Wij zijn waarlijk niet te kort geschoten in Onze plicht de mensen te waarschuwen en hun datgene over te brengen van wat God, de Almachtige, de Algeprezene, Mij had opgedragen". Verder zegt Hij, "Is er nog voor iemand enige verontschuldiging in deze Openbaring? Neen, bij God, de Heer van de machtige Troon! Mijn tekenen hebben de aarde omvat en Mijn macht heeft de gehele mensheid omsloten".


HOOFDSTUK XIII

De hemelvaart van Bahá'u'lláh

Er was bijna een halve eeuw voorbijgegaan sedert de geboorte van het Geloof. Gebed in tegenstand, en in de eerste jaren van zijn bestaan beroofd van zijn Heraut en Leider, was het Geloof uit het staf waarin een vijandiggezinde despoot het had neergeworpen, herrezen met behulp van zijn tweede en grootste Hemellicht dat, ondanks elkaar steeds opvolgende verbanningen binnen een tijd van een halve eeuw, erin was geslaagd zijn positie te herstellen, zijn Boodschap te verkondigen, zijn wetten en verordeningen uit te vaardigen, zijn grondregels te formuleren en zijn instellingen op te richten. En juist nu het profijt ging trekken van een nog niet eerder beleefde verblijdende voorspoed, werd het plotseling door de Hand der Voorzienigheid van zijn Stichter beroofd, waardoor Zijn volgelingen in diepe droefheid en verslagenheid werden gedompeld, terwijl daarentegen de loochenaars weer nieuwe hoop kregen en zowel de politieke als de geestelijke tegenstanders opnieuw moed begonnen te vatten.
Reeds negen maanden voor Zijn heengaan had Bahá'u'lláh, volgens 'Abdu'l-Bahá, uitdrukking gegeven aan Zijn wens deze wereld te verlaten. Van die tijd af konden Zijn bezoekers uit de toon van Zijn opmerkingen steeds duidelijker opmaken, dat het einde van Zijn aardse bestaan naderde, hoewel Hij er nimmer openlijk met iemand over sprak. Op de avond van de elfde dag van Shavvál 1309 n.H. (8 mei 1892) kreeg Hij lichte koorts die de volgende dag iets hoger werd, maar spoedig daarna afnam. Hij ging voort aan bepaalde vrienden en pelgrims een onderhoud te verlenen, maar het werd spoedig duidelijk dat Hij niet in orde was. De koorts kwam in heviger mate terug, Zijn algehele toestand werd gestadig minder en er deden zich complicaties voor die tenslotte uitliepen op Zijn hemelvaart, bij het ochtendgloren van de tweede dag van Dhi'l-Qadih 1309 n.H. (29 mei 1892), acht uur na zonsondergang, in Zijn 76e levensjaar. Zijn geest, ten lange leste bevrijd van de zware druk van een met beproevingen overladen leven, had nu zijn vlucht genomen naar "andere gebieden", gebieden "die het volk van namen nimmer heeft aanschouwd", en waarheen de "stralende, in het wit geklede maagd" Hem had geroepen, zoals Hij Zelf had beschreven in de Lawh-i-Ru'yá (Tafel van het Visioen), die Hij negentien jaar tevoren bij de viering van de geboortedag van Zijn Voorloper had geopenbaard.
Zes dagen voor Zijn verscheiden, toen Hij reeds het bed moest houden en slechts kon zitten als Hij tegen een van Zijn zoons aanleunde, riep Hij alle aanwezige gelovigen, waaronder verscheidene pelgrims die zich in de Villa ophielden, bijeen voor een onderhoud; het zou het laatste blijken te zijn. Teder en hartelijk sprak Hij de wenende mensen die zich om Hem heen hadden geschaard toe, "Ik ben zeer tevreden over u allen; gij hebt vele goede diensten bewezen, en zijt zeer volhardend geweest in uw werkzaamheid. Gij zijt hier iedere ochtend en iedere avond gekomen. Moge God u bijstaan om verenigd te blijven. Moge Hij u helpen de Zaak van de Heer van bestaan tot aanzien te brengen". Tot de vrouwen, alsook de leden van Zijn eigen familie die bij Zijn bed stonden, richtte Hij gelijksoortige bemoedigende woorden, warbij Hij hen duidelijk verzekerde dat Hij een document had toevertrouwd aan de Grootste Tak, waarin Hij allen in Zijn zorg had aanbevolen.
Het bericht van Zijn hemelvaart werd ogenblikkelijk telegrafisch aan Sultán 'Abdu'l-Hamíd gezonden, waarvan de eerste woorden luidden "De Zon van Bahá is ondergegaan", en waarin de vorst werd ingelicht over het plan om het heilige stoffelijke overschot te begraven op het terrein van de Villa; met deze regeling stemde de Sultan geredelijk in. Overeenkomstig deze plannen werd Bahá'u'lláh ten ruste gelegd in de noordelijkst gelegen kamer van het huis dat als woonhuis diende voor Zijn schoonzoon; dit huis was het noordelijkste van de drie huizen aan de westkant van, en grenzend aan de Villa. Zijn teraardebestelling vond plaats kort na zonsondergang op dezelfde dag van Zijn hemelvaart.
De ontroostbare Nabíl die tijdens de dagen van Zijn ziekte nog het voorrecht van een persoonlijk onderhoud met Bahá'u'lláh had genoten; aan wie 'Abdu'l-Bahá had gevraagd om de speciale gedeelten uit de geschriften bijeen te zoeken die de tekst van de Tafel van Ontmoeting vormden, welke nu bij het Heiligste Graf werd gezegd, en die zich kort na het overlijden van zijn Geliefde in zijn ongebreidelde verdriet van het leven beroofde door in zee te springen - deze Nabíl beschrijft op de volgende wijze de hevige smart in die dagen, "Het komt mij voor, dat de geestelijke beroering in de stoffelijke wereld alle werelden van God heeft doen beven...Mijn geestelijk en stoffelijk spraakvermogen zijn niet bij machte de toestand te schetsen waarin wij ons bevonden...Temidden van de heersende opschudding zag men dat een groot aantal inwoners uit 'Akká en de omliggende dorpen, die op het terrein van de Villa waren samengestroomd, weenden en zich op het hoofd sloegen en hun verdriet uitschreeuwden".
Een hele week lang bleef een zeer groot aantal rouwenden, rijk en arm, bij de diepbedroefde familie treuren, dag en nacht samen het voedsel delend dat de familieleden met gulle hand uitreikten. Vooraanstaande personen waaronder vele Shí'ahs, Sunnís, Christenen, Joden en Druzen, en ook dichters, 'ulamás en regeringsambtenaren treurden allen tezamen over het verlies en spraken zich in lovende termen uit over de verdiensten en de grootheid van Bahá'u'lláh; velen ook prezen Hem in geschreven vorm, in versvorm en proza, zowel in het arabisch als in het turks. Soortgelijke huldeblijken ontving men zelfs helemaal uit Damascus, Aleppo, Beirut en Caïro. Deze warme loftuitingen werden zonder uitzondering overgebracht aan 'Abdu'l-Bahá die thans de Zaak van de overleden Leider vertegenwoordigde, en vele malen deelde in het eerbetoon en de huldeblijken aan zijn Vader.
En toch waren deze vele, overvloedige uitingen van verdriet, lof en bewondering, waarvan de niet-gelovigen in het Heilige Land en de omringende landen bij de hemelvaart van Bahá'u'lláh zo spontaan hadden blijk gegeven, slechts een druppel vergeleken met de oceaan van droefenis en grenzeloze toewijding die bij het ondergaan van de Zon der Waarheid stoomde uit het hart van de vele, vele duizenden die Zijn Zaak hadden omhelsd, en die vastbesloten waren de banier in Perzië, India, Rusland, Irak, Turkije, Palestina, Egypte en Syrië hoog te houden.
Met de hemelvaart van Bahá'u'lláh komt een einde aan een periode die in vele opzichten zijns gelijke niet heeft in de geschiedenis der wereldreligies.

De eerste eeuw van het Bahá'í tijdperk was nu halverwege.

Een tijdvak dat in verhevenheid, vruchtbaarheid en tijdsduur door geen enkele voorgaande Beschikking is overtroffen, en - op een tussenpoos van drie jaar na - zich kenmerkte door een halve eeuw onafgebroken en voortgaande Openbaring, was beëindigd.

De Boodschap, verkondigd door de Báb, had zijn gouden vruchten afgeworpen.

De belangrijkste, ofschoon niet de meest in het oog lopende fase van het heroïsche tijdperk, was afgesloten.

De Zon van Waarheid, 's werelds grootste Hemellicht, was opgegaan in de Síyáh-Chál in Tihrán, had de wolken die hem in Baghdád hadden verhuld, doorbroken, was korte tijd verduisterd geweest toen hij in Adrianopel naar het zenit steeg, en was tenslotte ondergegaan in 'Akká, om niet weer te verschijnen voor er een volle duizend jaar zal zijn verstreken.

Gods pasgeboren Geloof, de leidster van alle voorgaande Beschikkingen, was volledig en zonder voorbehoud verkondigd.

De profetieën die zijn komst hadden aangekondigd, waren op opmerkelijke wijze in vervulling gegaan.

Zijn fundamentele wetten en voornaamste beginselen, de schering en de inslag van het weefsel van zijn toekomstige Wereldorde, waren duidelijk uiteengezet.

Het organische verband met, en zijn houding ten opzichte van de religieuze stelsels die het voorafgingen, waren onloochenbaar omschreven.

De voornaamste instellingen waarbinnen de embryonale Wereldorde tot rijpheid moest komen, waren onwankelbaar gevestigd.

Het Verbond, bedoeld om de eenheid van zijn wereldomvattend stelsel ongeschonden te waarborgen, was onherroepelijk nagelaten aan het nageslacht.

De belofte voor de eenmaking van de gehele mensheid, het instellen van de Grootste Vrede en de ontplooiing van een wereldbeschaving, was onbetwistbaar gegeven, Bij herhaling waren de verschrikkelijke waarschuwingen over de op handen zijnde catastrofen die koningen, geestelijken, regeringen en volken zouden overkomen, uitgesproken.

De belangrijkste oproep aan de presidenten van de Nieuwe Wereld, de voorbode van de zending die Noord-Amerika later in vervulling moest laten gaan, was verzonden.

Er was een eerste contact gelegd met een volk, welks koningshuis een telg had voortgebracht die de Zaak zou omhelzen voordat de eerste Bahá'í eeuw ten einde was.

De eerste stoot die in de loop van ettelijke decenniën onschatbare geestelijke en institutionele weldaden heeft bewezen, en in de komende jaren zal blijven bewijzen op Gods heilige berg, van waaruit men de Grootste Gevangenis kan zien, was gegeven.

En tenslotte waren de eerste banieren van de geestelijke overwinning, die voor het einde van die eeuw niet minder dan zestig landen op het oostelijk en het westelijk halfrond zou omvatten, op triomfantelijke wijze geplant.
Het Geloof van Bahá'u'lláh, dat nu op de drempel stond van het zesde decennium van zijn bestaan, had in de omvang en verscheidenheid van de heilige schrifturen; in het aantal martelaren; in de moed van zijn voorvechters; in het voorbeeld dat door de volgelingen was gegeven; in de welverdiende straf door Zijn tegenstanders ondergaan; in de doordringende kracht van zijn invloed; in de verblindende grootsheid van zijn Auteur en in de mysterieuze werking van zijn onweerstaanbare levenskracht - dit Geloof had in al deze dingen ruimschoots zijn vermogen getoond om onverdeeld en onwrikbaar de weg te banen die door zijn Stichter was aangegeven en om voor de aanblik van opeenvolgende generaties de tekenen en bewijzen ten toon te spreiden van die hemelse kracht, waarmee Hij het zelf zo rijkelijk had begiftigd.
Ik meen dat in verband hiermee, speciale aandacht moet worden besteed aan het lot dat koningen, ministers en geestelijken in oost en west ten deel viel, die in verschillende fasen van Bahá'u'lláh's beleid Zijn Zaak opzettelijk hebben vervolgd, of Zijn waarschuwingen in de wind hebben geslagen, of zich kennelijk hebben onttrokken aan Zijn oproep, of hebben gefaald Hem en Zijn Boodschap naar behoren te behandelen. Bahá'u'lláh Zelf had onderverwijzing naar degenen die daadwerkelijk waren opgestaan om Zijn Geloof te vernietigen of te schaden, verklaard dat "God de ogen niet had gesloten en ze ook niet zal sluiten voor de tirannie van de onderdrukker. Speciaal in deze Openbaring heeft Hij iedere tiran zonder uitzondering met Zijn wraak bezocht". De aanblik die ons oog treft is werkelijk meer dan ontzaglijk wanneer wij het terrein overzien waarover de razende stormen van Gods vergelding sedert de aanvang van Bahá'u'lláh's beleid hebben gewoed. Daarbij werden monarchen onttroond, dynastieën vernietigd, geestelijke hiërarchieën omvergeworpen, oorlogen en revoluties ontketend, prinsen en ministers uit hun ambt ontzet, werd de overweldiger verdreven, werden de tirannen vertrapt en de goddelozen en de oproerlingen gekastijd.
Sultán 'Abdu'l-Azíz, die samen met Násiri'd-Dín Sháh de aanstichter was van de rampspoeden waarmee Bahá'u'lláh was overladen en die persoonlijk verantwoordelijk was voor drie decreten tot verbanning van de Profeet; die in de Kitáb-i-Aqdas was gebrandmerkt als degene die de "troon van tirannie" bezette, en wiens ondergang in de Lawh-i-Fu'ád was voorzegd, werd tengevolge van een paleisrevolutie van de troon gestoten, door een fatvá (vonnis) van de Muftí in zijn eigen hoofdstad veroordeeld, vier dagen later (in 1876) vermoord, en opgevolgd door een neef die imbeciel was. De oorlog van 1877-1878 bevrijdde elf miljoen mensen van het Turkse juk; Adrianopel werd door Russische troepen bezet; het rijk als zodanig verdween tengevolge van de oorlog 1914-1918; het sultanaat werd afgeschaft en men riep de republiek uit, en aan een heerschappij die meer dan zes eeuwen had stand gehouden, was een einde gekomen.
De ijdele en despotische Násiri'd-Dín Sháh, door Bahá'u'lláh uitgemaakt voor "vorst der onderdrukkers"; over wie Hij had geschreven dat hij spoedig "een afschrikwekkend voorbeeld voor de wereld" zou worden; wiens regeringsbeleid was bezoedeld door de terechtstelling van de Báb en de opsluiting van Bahá'u'lláh; die niet aflatend had aangespoord tot de verbanning naar Constantinopel, Adrianopel en 'Akká; die in samenwerking met een boosaardige geestelijke orde had gezworen het Geloof in de kiem te smoren - deze despoot werd aan de vooravond van zijn jubileum, dat als aankondiging van een nieuw tijdperk met zeer grote pracht en praal zou worden gevierd en dat de geschiedenis in had moeten gaan als de grootste dag in de annalen van het Perzische volk, op dramatische wijze bij de graftombe van Sháh'Abdu'l-Azím vermoord. Het aanzien van zijn vorstenhuis ging daarna steeds verder achteruit en leidde tenslotte door het schandelijke wangedrag van de losbandige en onverantwoordelijke Ahmad Sháh tot de ondergang van de Qájár dynastie.
De meest vooraanstaande monarch in het westen, de buitensporig ambitieuze, ongemeen hoogmoedige, sluwe en oppervlakkige Napoleon III, van wie men zegt dat hij de Tafel die hem door Bahá'u'lláh was toegezonden, minachtend op de grond had gegooid, die door Hem werd gewogen en te licht bevonden, en wiens ondergang zeer duidelijk was voorzegd in een volgende Tafel, werd in de slag van Sedan in 1870 vernederend verslagen, de grootste nederlaag uit de hedendaagse geschiedenis; hij verloor zijn koninkrijk en bracht de resterende jaren van zijn leven in ballingschap door. Zijn hoop was vervlogen, zijn enige zoon, de kroonprins, sneuvelde in de Zoeloe-oorlog; zijn rijk, waar hij zich zo op beroemde, stortte ineen, er brak een burgeroorlog uit die heviger was dan de frans-duitse oorlog, en Wilhelm I, de pruisische koning, werd in het paleis van Versailles als keizer over een verenigd Duitsland ingehaald.
Wilhelm I, de door hoogmoed bevangen, zojuist toegejuichte overwinnaar van Napoleon III, die in de Kitáb-i-Aqdas werd berispt en aangemaand om na te denken over het lot dat degeen "wiens macht" de zijne "overtrof" had ondergaan, die in datzelfde Boek ervoor was gewaarschuwd dat het "weeklagen van Berlijn" zou weerklinken en dat de oevers van de Rijn zouden worden "bedekt met geronnen bloed", doorstond twee aanslagen op zijn leven en werd opgevolgd door een zoon die drie maanden na zijn troonsbestijging aan een ongeneeslijke ziekte stierf, waarna hij de troon aan de arrogante, koppige en kortzichtige Wilhelm II liet. De hoogmoed van de nieuwe monarch bespoedigde zijn val. In de hoofdstad brak snel en plotseling een revolutie uit, het communisme stak in een aantal steden de kop op; de vorsten van de duitse staten traden af en hijzelf werd, na zijn smadelijke vlucht naar Nederland, gedwongen afstand te doen van de troon. De constitutie van Weimar bezegelde het lot van het keizerrijk waarvan de geboorte door zijn grootvader zo luide was aangekondigd, en de voorwaarden van een drukkend zwaar verdrag lokte "het weeklagen" uit, dat een halve eeuw tevoren zo onheilspellend was voorzegd.
De eigenmachtige en onbuigzame Franz Josef, keizer van Oostenrijk en koning van Hongarije, die in de Kitáb-i-Aqdas was terechtgewezen vanwege het verzaken van zijn voor de hand liggende plicht naar Bahá'u'lláh te vragen tijdens zijn pelgrimstocht naar het Heilige Land, werd dermate overspoeld door rampen en tragedies, dat men zijn beleid ging beschouwen als onovertroffen door enig ander beleid voor wat betreft de calamiteiten die ze over het volk brachten. Zijn broeder Maximiliaan werd in Mexico ter dood gebracht; kroonprins Rudolf kwam onder smadelijke omstandigheden om; de keizerin werd om het leven gebracht; de aartshertog Franz Ferdinand en zijn vrouw werden in Serajewo vermoord; het "bouwvallige keizerrijk" viel uit elkaar, werd in stukken verdeeld, en op de ruïnes van het verdwenen Heilige Roomse Rijk werd een ineengeschrompelde republiek gevestigd - een republiek die na een kort en wankel bestaan van de staatkundige kaart van Europa werd weggevaagd.
Nicolaas Alexander II, de oppermachtige tsaar van Rusland, die, in een Tafel aan hem persoonlijk gericht driemaal door Bahá'u'lláh was gewaarschuwd, die was bevolen "de naties op te roepen tot God", en erop was gewezen dat zijn soevereiniteit hem niet moest beletten "de hoogste soevereine Heer" te erkennen - deze Tsaar onderging verscheidene aanslagen op zijn leven en viel tenslotte door moordenaarshand. Een wrede politiek van onderdrukking, door hemzelf ingesteld, en voortgezet door zijn opvolger Alexander III, effende de weg voor een revolutie die, tijdens de regering van Nicolaas II, het tsarenrijk op een bloedige vloedgolf wegvaagde, in zijn zog oorlog, ziekte en hongersnood bracht en een militant proletariaat vestigde dat een slachting onder de adel aanrichtte, de geestelijkheid vervolgde, de intelligentsia uit het land verjoeg, de staatsgodsdienst haar bezittingen afnam, de Tsaar, zijn gemalin en zijn hele gezin terechtstelde en de dynastie van de Romanovs uitroeide.
Paus Pius IX, het onbetwistbare hoofd van de machtigste Kerk van het Christendom, die in een epistel dat Bahá'u'lláh tot hem richtte, was opgedragen "zijn paleizen" te laten "aan wie ze wensten", "alle fraaie sieraden" in zijn bezit "te verkopen", ze "op het pad van God te besteden" en zich naar "het Koninkrijk" te spoeden, was gedwongen zich onder pijnlijke omstandigheden over te geven aan de belegeraars van koning Victor Emmanuel, en zich erin te schikken afstand te doen van het pontificaat en van Rome zelf. Het verlies van de "Eeuwige Stad" waarover de pauselijke vlag duizend jaar had gewapperd, en de vernedering van de religieuze orden in zijn rechtsgebied, voegden aan zijn zwakke gestel nog geestelijke zorgen toe waardoor de laatste jaren van zijn leven werden verbitterd. De formele erkenning van het koninkrijk Italië, die daarna van een van zijn opvolgers in het Vaticaan werd geëist, bekrachtigde in feite de ondergang van de wereldlijke soevereiniteit van de Paus.
Dat de snelle ontbinding van het ottomaanse, het napoleonistische, het duitse, het oostenrijkse en het Russische rijk, de overdracht van de Qájár dynastie en de feitelijke uitdoving van de wereldlijke soevereiniteit van de paus van Rome niet het einde betekenden van het verhaal van de catastrofen die de monarchen in de wereld overkwamen, kwam doordat zij de waarschuwingen van Bahá'u'lláh, die in de eerste passages van de Súriy-i-Múlúk waren vervat, negeerden. Het overgaan in een republiek van de portugese en spaanse monarchieën, alsook van het chinese rijk; het wonderlijke lot dat kort tevoren de vorsten van Nederland, Noorwegen, Griekenland, Joegoslavië en Albanië die nu in ballingschap leven, had getroffen; de feitelijke abdicatie van de koningen van Denemarken, België, Bulgarije, Roemenië en Italië; de grote bezorgdheid waarmee de vorsten uit de buurlanden de schokkende gebeurtenissen die zoveel tronen hadden doen wankelen, bezagen; de schande en gruweldaden die in sommige gevallen zwarte bladzijden toevoegden aan de annalen van de regeringen van bepaalde monarchen is oost en west; en nog korter geleden, de plotselinge val van de stichter van de zojuist gevestigde dynastie in Perzië - dit zijn allemaal voorbeelden van het toebrengen van de "goddelijke kastijding", door Bahá'u'lláh in die onsterfelijke súrih voorspeld, en tonen onweerlegbaar de goddelijke realiteit van de aanklacht die Hij in Zijn Heiligste Boek tegen de heersers der aarde uitsprak.
Niet minder opmerkelijk was het uitdoven van de alles beheersende invloed die de geestelijke moslemleiders van zowel de Sunnís als de Shí'ahs hadden uitgeoefend in de twee landen waaruit de machtigste instellingen van de Islam waren voortgekomen, en die regelrecht in verband stonden met de beproevingen die de Báb en Bahá'u'lláh hadden geleden.
De kalief, zich noemende de vicaris van de Profeet van de Islam, bekend staande als de "aanvoerder der gelovigen", de beschermheer van de heilige steden Mekka en Medina, wiens geestelijke jurisdictie zich uitstrekte over meer dan tweehonderd miljoen Mohammedanen was, daar het sultanaat in Turkije was afgeschaft, ontdaan van zijn wereldlijk gezag dat tot dan toe gold als onverbrekelijk verbonden met zijn hoge functie.

Nadat de kalief zelf korte tijd een onbestemde en ongewisse functie had ingenomen, vluchtte hij naar Europa; het kalifaat, het verhevenste en machtigste instituut van de Islam was terzelfder tijd, zonder overleg met welke sunní gemeenschap dan ook, en zonder vorm van proces, afgeschaft; de eenheid van de machtigste tak van het islamitische Geloof was daardoor versplinterd; er werd formeel een volledige en blijvende scheiding tussen de Turkse staat en het Zunní geloof afgekondigd; de canonieke wet van Sharí'ah werd nietig verklaard; de geestelijke instellingen werden van hun bezittingen beroofd; er werd een burgerlijk reglement ingesteld; de religieuze orden werden onderdrukt; de Sunní hiërarchie werd ontbonden; het arabisch, de taal van de Profeet van de Islam raakte in onbruik en het schrift werd vervangen door het latijnse alphabet; de Qur'án werd in het turks vertaald; Constantinopel, de "Koepel van de Islam", verviel tot het peil van een provinciestad en zijn onovertroffen juweel, de moskee van St.

Sofia, werd ingericht als museum - een reeks vernederingen die het lot in de herinnering roepen dat in de eerste eeuw van het christelijke tijdperk aan het joodse volk ten deel viel, alsook aan Jeruzalem, de tempel van Salomon, het Heiligste der Heiligen, en de geestelijke hiërarchie waarvan de leden de erkende vervolgers waren van de godsdienst van Jezus Christus.
Een soortgelijke stuiptrekking deed de gehele geestelijke orden in Perzië op zijn grondvesten schudden, ofschoon de officiële scheiding van de staat Perzië nog steeds niet is afgekondigd.

Een "kerk-staat" die stevig in het bestaan van het volk was geworteld, en waarvan de vertakkingen zich uitstrekten tot in iedere levenssfeer van dat land, was in feite uiteengevallen.

De geestelijke orde, de ijzersterke zekerheid van de Shí'ah Islam in dat land, was met lamheid geslagen en in ongenade gevallen; het aantal mujtahids, de favoriete dienaren van de Verborgen Imám, werd teruggebracht tot een onbetekenend handjevol; al haar tulband dragende functionarissen, op een enkele na, werden genadeloos gedwongen hun traditionele hoofdtooi en klederen te verwisselen voor Europese kledij die zij zelf verafschuwden; de pracht en praal die hun ceremonieën kenmerkten, verdween; hun favtás (vonnissen) werden nietig verklaard; hun bezittingen werden aan een civiel bestuur overgedragen; hun moskeeën en seminaries liepen leeg; het recht van asyl dat van oudsher aan hun heilige plaatsen was verleend werd niet meer erkend; hun religieuze spelen mochten niet meer worden opgevoerd; de takyihs (universiteiten) werden gesloten en zelfs hun pelgrimstochten naar Najaf en Karbilá werden niet meer aangemoedigd en zelfs beknot.

Het in onbruik raken van de sluier; de erkenning van de gelijkwaardigheid van de seksen; de vestiging van burgerlijke gerechtshoven; het afschaffen van het concubinaat; het kleineren van het gebruik van het arabisch, de taal van de Islam en de Qur'án, en de pogingen het los te maken van het Perzisch - al deze dingen kondigen de verdere degradatie aan en zijn de voorboden van de uiteindelijke uitroeiing van die infame bende, waarvan de leiders zichzelf durfden te betitelen als "dienaren van de Heer van Heiligheid" (Imám'Alí), die zo dikwijls de eerbewijzen van de vrome koningen van de Safavi dynastie hadden ontvangen en wier banvloeken vanaf het begin van het Geloof van de Báb voornamelijk verantwoordelijk waren geweest voor het vergieten van stromen bloed en wier daden de annalen van zowel hun godsdienst als hun volk hebben besmeurd.
Bovendien heeft ook een crisis - wel niet zo hevig als die welke de islamitische geestelijke orde, de verstokte tegenstanders van het Geloof, trof - de kerkelijke instellingen van het Christendom geteisterd.

De invloed ervan was vanaf het ogenblik dat Bahá'u'lláh's dringende oproep was uitgegaan en Zijn waarschuwingen hadden geklonken, zichtbaar afgenomen, zijn aanzien was zeer geschaad, zijn gezag gestadig geslonken, en zijn macht, rechten en voorrechten in steeds toenemende mate beperkt.

De feitelijke ondergang van het wereldlijke gezag van de paus van Rome, waarvan reeds melding is gemaakt; de golf van anti-clericalisme die de scheiding tussen de roomse Kerk en de franse Republiek met zich bracht; de georganiseerde aanslag die door een triomferende communistische staat op de grieks-orthodoxe kerk in Rusland was gepleegd en de daarop volgende losmaking, beroving van haar bezittingen en vervolging van de staatsgodsdienst; het uiteenvallen van de oostenrijks-hongaarse monarchie die trouw verschuldigd was aan de Kerk van Rome en de instellingen ervan krachtig steunde; de beproevingen waaraan die kerk ook in Spanje en Mexico onderhevig was geweest; de golf van verwereldlijking, die thans de roomse, de anglicaanse en de presbyteriaanse zending in niet-christelijke landen overspoelt; de kracht waarmee een strijdlustig optredend heidendom een aanslag doet op de aloude citadels van de rooms-katholieke, grieks-orthodoxe en lutherse kerken in West-, Midden- en Oost-Europa, in de balkanstaten en de baltische en scandinavische landen - al deze dingen kan men aanmerken als de meest in het oog lopende bewijzen van de lotswending van de christelijke geestelijke leiders die, onachtzaam voor de stem van Bahá'u'lláh, zich hebben opgesteld tussen de Christus die in de heerlijkheid van de Vader is weergekeerd en hun respectieve congregaties.
Wij kunnen er ook niet aan ontkomen te wijzen op het steeds meer afnemende gezag van de geestelijke leiders van de joodse en zoroastrische religies, vanaf het moment dat Bahá'u'lláh's stem had weerklonken om in niet mis te verstane bewoordingen aan te kondigen dat "de grootste Wet is gekomen", dat de Aloude Schoonheid "regeert op de troon van David" en dat "wat er ook mag zijn aangekondigd in de Boeken, (zoroastrische heilige Schrift) is geopenbaard en duidelijk gemaakt". De blijken van groeiend verzet tegen het kerkelijke gezag; het gebrek aan respect, en de onverschilligheid jegens door de eeuwen heen in ere gehouden erediensten, rituelen en ceremonieën; de herhaalde aantasting door de machten van een agressief en dikwijls vijandiggezind nationalisme in de gebieden van de kerkelijke jurisdictie, en de algemene apathie waarmee deze aanmatigingen, special in het geval van de belijdende aanhangers van het zoroastrische Geloof, worden bezien - dit alles vormt zonder enige twijfel verdere rechtvaardiging van de waarschuwingen en voorzeggingen die Bahá'u'lláh in Zijn historische epistels tot de geestelijke leiders in de wereld rechtte.
Alles bij elkaar genomen zijn dit de schrikwekkende bewijzen van de vergeldende gerechtigheid Gods, die koningen en geestelijken in oost en west hebben getroffen als een direct gevolg van hun actieve verzet tegen het Geloof van Bahá'u'lláh, of van hun jammerlijk falen om gehoor te geven aan Zijn oproep inlichtingen in te wonnen over Zijn Boodschap, het lijden te keren dat Hij kreeg te verduren, of acht te slaan op de wondere tekenen en voortekenen die gedurende honderd jaar de geboorte en opkomst van Zijn Openbaring hebben begeleid.
Een van Zijn korte en profetische uitspraken luidt, "Aan twee soorten mensen is de macht ontnomen: koningen en geestelijken". De koningen der aarde waarschuwde Hij aldus, "Indien gij geen acht slaat op de raadgevingen...die Wij in deze Tafel hebben onthuld, zal goddelijke kastijding u van alle kanten overvallen...Op die dag zult gij uw eigen onmacht erkennen". En verder, "Hoewel gij zeer goed op de hoogte waart van Onze beproevingen, hebt gij desondanks niets gedaan om de hand van de aanvaller tegen te houden". En ook nog deze aanklacht, "...Wij...zullen geduldig zijn, zoals Wij lijdzaam ondergingen hetgeen gij Ons hebt aangedaan, O schare van Koningen"!
In Zijn veroordeling van speciaal de geestelijke leiders in de wereld heeft Hij geschreven, "De bron van tirannie lag bij de godgeleerden...God heeft waarlijk afstand tot hen genomen en ook Wij hebben afstand tot hen genomen".

Hij verklaart openlijk, "Toen Wij aandachtig toezagen, ontdekten Wij dat Onze vijanden voornamelijk de godgeleerden zijn".

Dan recht Hij Zich met de volgende woorden tot hen, "O schare van godgeleerden, van nu af aan zult gij uzelf niet meer in het bezit zien van enige macht, daar Wij u die hebben ontnomen..."

En Hij zegt, "Had gij slechts in God geloofd toen Hij Zich Openbaarde, dan zouden de mensen zich niet van Hem hebben afgekeerd, en zouden zij de dingen niet hebben behoeven te aanschouwen die Ons zijn overkomen".

Zich in het bijzonder tot de moslem geestelijken richtend, verzekert Hij, "Zij hebben zich met een dusdanige wreedheid tegen Ons gekeerd, dat het de kracht van de Islam heeft ondergraven..." "De godgeleerden in Perzië", verklaart Hij, "hebben zich schuldig gemaakt waaraan geen volk onder de volkeren der aarde zich ooit heeft schuldig gemaakt".

En verder, "...De godgeleerden in Perzië...hebben bedreven wat de Joden niet hebben bedreven tijdens de Openbaring van Hem Die de Geest is (Jezus)".

En tenslotte deze onheilspellende profetieën, "Door uw toedoen werden de mensen vernederd, en werd de banier van de Islam neergehaald, en zijn machtige troon omvergeworpen". "Eerlang zal al wat gij bezit vergaan en zal uw glorie in de diepste vernedering zijn veranderd, en zult gij de straf aanschouwen voor hetgeen gij hebt gewrocht..."

De Báb voorzegt trouwens nog openlijker, "Eerlang zullen Wij waarlijk diegenen kwellen die oorlog voerden tegen Husayn (Imám Husayn)...met de rampzaligste kwelling". "Eerlang zal God Zijn wraak aan hen oefenen ten tijde van Onze wederkomst en Hij heeft hen waarlijk en zware kwelling bereid in de wereld die komen zal".
Uit een verslag als dit kunnen ook niet de verwijzingen worden weggelaten naar die vorsten, ministers en geestelijken, welke persoonlijk verantwoordelijk zijn geweest voor de folterende beproevingen die Bahá'u'lláh en Zijn volgelingen hebben ondergaan.

Fu'ád Páshá, de Turkse Minister van Buitenlandse Zaken - door Bahá'u'lláh uitgemaakt voor de "aanstichter" van Zijn verbanning naar de Grootste Gevangenis - die onverdroten met zijn collega 'Alí Páshá had zitten stoken om de angsten en vermoedens op te wekken van een despoot die reeds vooringenomen was tegen het Geloof en zijn Leider; deze Fu'ád Páshá werd ongeveer een jaar na het slagen van zijn plannen op een tocht naar Parijs door de wrekende roede van God neergeslagen, en hij stierf in 1869 in Nice. "Alí Páshá, de Sadr-i-A'zam (de Eerste Minister), die in de Lawh-i-Ra'ís in zo krachtige taal was aangeklaagd en wiens ondergang in de Lawh-i-Fu'ád zo onweerlegbaar was voorzegd, werd enkele jaren na Bahá'u'lláh's verbanning naar 'Akká uit zijn ambt ontzet en van alle macht ontdaan, waarna hij in volkomen vergetelheid verzonk.

De tirannieke vorst Mas'úd Mírzá, de Zillu's-Sultán, Násiri'd-Dín Sháh's oudste zoon en heerser over meer dan tweevijfde van zijn rijk, door Bahá'u'lláh gebrandmerkt als "de helse boom", viel in ongenade, werd van al zijn gouverneurschappen, op die van Isfáhán na, beroofd, en verloor alle kansen op hoge posities of promotie in de toekomst.

De roofzuchtige prins Jalálu'd-Dawlih, door de Verheven Pen gebrandmerkt als "de tiran van Yazd", werd ongeveer een jaar na de onrechtmatigheden die hij had bedreven, van zijn post ontheven, naar Tihrán teruggeroepen en gedwongen een deel van de bezittingen die hij van zijn slachtoffers had gestolen, terug te geven.
De ambitieuze en losbandige intrigant Mírzá Buzurg Khán, de Perzische consul-generaal in Baghdád, werd tenslotte ontslagen, "overspoeld door ellende, vervuld van wroeging en in ellende gestort".

De beruchte Mujtahid Siyyid Sádiq-i-Tabátabá'í, door Bahá'u'lláh uitgemaakt voor "de leugenaar van Tihrán", de opsteller van het monsterachtige decreet waarbij ieder mannelijk lid van de Bahá'í gemeenschap in Perzië, jong of oud, hoog of laag, moest worden gedood, en alle vrouwelijke volgelingen moesten worden gedeporteerd; deze siyyid werd plotseling ziek, viel ten prooi aan een kwaal die zijn hart, hersenen en ledematen aantastte en tenslotte zijn dood tot gevolg had.

De aanmatigende SubhI Páshá, die Bahá'u'lláh zonder voorbehoud had gelast naar het regeringsgebouw in 'Akká te komen, verloor de positie die hij bekleedde en werd teruggeroepen onder omstandigheden die bijzonder schadelijk voor zijn reputatie waren.

Ko de andere gouverneurs van de stad die onheus waren opgetreden tegen de onder hun hoede staande verheven Gevangene en Zijn medeballingen, ondergingen een soortgelijk lot.

Nabíl getuigt in zijn verslag, "Iedere pasja wiens gedrag in 'Akká prijzenswaardig was, kon zich verheugen in een lange ambstermijn en werd genadiglijk door God begunstigd, terwijl iedere vijandiggezinde mutisarrif (gouverneur) snel en doelmatig door de Hand van de goddelijke Macht werd afgezet, zoals 'Abdu'r-Ragmán Páshá en Muhammad-Yúsuf Páshá, die onmiddellijk na de avond dat zij hadden besloten de hand te slaan aan de geliefden van Bahá'u'lláh, telegrafisch van hun ontslag in kennis werden gesteld.

Hun lot was, dat hun nimmer meer een functie werd toegewezen.
Shaykh Muhammad Báqír, bijgenaamd de "wolf", die in de door Bahá'u'lláh aan hem gerichte, sterk veroordelende Lawh-i-Burhán, werd vergeleken met "het laatste spoor zonlicht op de bergtop", zag zijn invloed gestadig afnemen, en hij stierf in een jammerlijke toestand van intense wroeging. Zijn medeplichtige, Mír Muhammad Husayn, bijgenaamd de "vrouwelijke slang", die Bahá'u'lláh beschreef als iemand die "oneindig verdorvener was dan de onderdrukker van Karbilá", werd ongeveer tezelfdertijd uit Isfáhán verdreven, zwierf van dorp tot dorp en kreeg een ziekte die zo'n ondraaglijke stank verspreidde dat zelfs zijn vrouw en dochter het in zijn nabijheid niet konden uithouden; zijn verstandhouding met de plaatselijke autoriteiten was zo slecht geworden, dat niemand zijn begrafenis durfde bij te wonen en zijn lijk op smadelijke wijze door een paar dragers werd begraven.
Eveneens moet melding worden gemaakt van de verwoestende hongersnood die ongeveer een jaar nadat de doorluchtige Badí' ten dode was gefolterd, Perzië teisterde en de bevolking zo uitdunde, dat zelfs de rijken honger leden en honderden moeders op monsterachtige wijze hun eigen kinderen verslonden.
Evenmin kan dit onderwerp worden afgesloten zonder speciale melding te maken van de aartsverbreker van het Verbond van de Báb, Mírzá Yahyá, die lang genoeg leefde om - terwijl hij een ellendig bestaan leidde op Cyprus, het eiland dat door de Turken werd aangeduid als "het eiland van Satan" - te ervaren dat iedere verwachting die hij zo boosaardig had gekoesterd, de bodem was ingeslagen.

Eerst als jaargeldtrekker van het Turkse en later van de Britse regering, onderging hij ook nog de vernedering, dat hem de aanvraag voor het Britse staatsburgerschap werd geweigerd.

Elf van de achttien "getuigen" die hij had aangesteld, lieten hem in de steek en keerden zich vol berouw naar Bahá'u'lláh.

Hijzelf raakte verwikkeld in een schandaal dat zijn reputatie en die van zijn oudste zoon deerlijk schaadde, ontnam die zoon en diens afstammelingen het opvolgerschap, waarmee hij hem eerder had bekleed, en benoemde in zijn plaats de trouweloze Mírzá Hádíy-i-Dawlat-Ábádí, een beruchte Azalí, die bij de gelegenheid van de marteldood van de al eerder genoemde Mírzá Ashraf zo door angst was bevangen, dat hij de vier daarop volgende dagen in een scheldkanonnade van de kansel zijn volledige verloochening van het Bábí Geloof afriep, en ook van Mírzá Yahyá, zijn weldoener, die zo'n onvoorwaardelijk vertrouwen in hem had gesteld.

Zijn reeds genoemde oudste zoon kwam jaren later, als gevolg van een vreemde lotsbestemming, samen met zijn neef en nicht bij 'Abdu'l-Bahá, de aangewezen opvolger van Bahá'u'lláh en Middelpunt van Zijn Verbond, betuigde zijn spijt, bad om vergeving, werd genadiglijk door hem geaccepteerd en bleef tot aan zijn dood een trouwe volgeling van het Geloof, dat zijn vader in zijn dwaasheid zo schaamteloos en op zo betreurenswaardige wijze had geprobeerd uit te roeien.


DERDE PERIODE


HET BELEID VAN 'ABDU'L-BAHÁ
1892-1921


HOOFDSTUK XIV

Het Verbond van Bahá'u'lláh

Ik heb in de voorgaande hoofdstukken gepoogd een indruk te geven van de opkomst en de voortschrijding van het Geloof, dat gedurende de eerste vijftig jaar van zijn bestaan was verbonden met de Báb en Bahá'u'lláh. Mocht ik te lang verwijld hebben bij de gebeurtenissen die samenhangen met het leven en de zending van deze twee Hemellichten van de Bahá'í Openbaring; mocht ik mij af en toe hebben overgegeven aan een te omstandig verslag over bepaalde episoden in verband met hun beider beleidsperioden, dan is dat slechts omdat deze gebeurtenissen de geboorte verkondigen en de vestiging van een tijdperk aanduiden dat toekomstige geschiedschrijvers zullen aanmerken als de heldhaftigste, de meest tragische en belangrijkste periode in de apostolische tijd van de Bahá'í Beschikking. Inderdaad is het verhaal dat de volgende decennia van de eeuw die wij behandelen voor ons oog ontvouwt slechts het verslag van de veelvuldige tekenen van de onweerstaanbare uitwerking van deze scheppende krachten die de omwenteling van een vijftig jaar durende, bijkans ononderbroken Openbaring hebben vrijgemaakt.
Een dynamisch, goddelijk voortgestuwd proces, begiftigd met ongekende mogelijkheden, een wereldomvattende strekking en met uiteindelijk wereldhervormende gevolgen, was in beweging gezet op die gedenkwaardige avond, toen de Báb het doel van Zijn zending in een duistere hoek van Shíráz uiteenzette aan Mullá Husayn. Dit proces kreeg een geweldige impuls door de eerste aanduidingen van Bahá'u'lláh's dagende Openbaring temidden van de duisternis van de Síyád-Chál in Tihrán. Het werd versneld door de verkondiging van Zijn zending op de avond voor Zijn verbanning uit Baghdád. Het bewoog zich naar een hoogtepunt bij de bekendmaking van die zending in de stormachtige jaren van Zijn ballingschap in Adrianopel. De volle betekenis werd onthuld toen de geestelijke Vader van die zending Zijn historische oproepen, beroepen en waarschuwingen tot de koningen der aarde en de geestelijke leiders in de wereld richtte. En tenslotte vond het zijn hoogtepunt door de wetten en verordeningen die Hij formuleerde, door de grondbeginselen die Hij verkondigde en door de instellingen die Hij tijdens de laatste jaren van Zijn beleid in de gevangenisstad 'Akká voorschreef.
Om deze krachten, vrijgekomen door dit uit de hemel gezonden proces, in geregelde banen te leiden en hun harmonieuze en durende werkzaamheid na Zijn hemelvaart te verzekeren, was een goddelijk beschikt werktuig dat was bekleed met onbetwistbaar gezag, en organisch verbonden met de Stichter van de Openbaring zelf, onmisbaar. Bahá'u'lláh had uitdrukkelijk dat instrument verschaft door de instelling van het Verbond, een instelling die Hij voor Zijn hemelvaart had gevestigd. Dit Verbond had Hij reeds aangekondigd in Zijn Kitáb-i-Aqdas, had erop gezinspeeld toen Hij afscheid nam van de leden van Zijn familie toen die in de dagen vlak voor Zijn hemelvaart aan Zijn bed waren geroepen, en had het vastgelegd in een speciaal document dat Hij aanduidde als "het Boek van Mijn Verbond" hetwelk Hij tijdens Zijn laatste ziekte aan Zijn oudste zoon 'Abdu'l-Bahá toevertrouwde.
Op de negende dag na Zijn hemelvaart werd dit document dat geheel in Zijn eigen handschrift was geschreven, in tegenwoordigheid van negen getuigen die gekozen waren uit Zijn metgezellen en de leden van Zijn familie, ontzegeld en in de namiddag van die dag voorgelezen aan een groot gezelschap dat zich had verzameld in Zijn heiligste Grafkamer, waaronder Zijn zoons, enkele familieleden van de Báb, pelgrims en in het Heilige Land wonende gelovigen. Dit unieke en een nieuw tijdperk inluidende document dat door Bahá'u'lláh was aangeduid als Zijn "Grootste Tafel", en waarop Hij in Zijn "Epistle to the Son of the Wolf" doelde als het "karmozijnen Boek", vindt zij weerga niet in de geschriften van enige voorgaande Beschikking, zelfs niet in die van de Báb. Want nergens vinden wij in de boeken die betrekking hebben op een van de religieuze stelsels van de wereld, zelfs niet onder de geschriften van de Auteur van de Bábí Openbaring, een enkel document, waarin een Verbond wordt gevestigd, dat is begiftigd met een gezag dat is te vergelijken met het Verbond door Bahá'u'lláh Zelf gesloten.
Hij Die het aangestelde Middelpunt is heeft bevestigd, "Zo hecht en machtig is dit Verbond, dat van het begin der tijden tot op deze dag door geen enkele Godsbeschikking iets soortgelijks is gebracht".

Hij heeft verder geconstateerd, "Het staat onomstotelijk vast dat de spil van de eenheid der mensheid niets anders is dan de kracht van het Verbond".

Hij heeft geschreven, "Weet gij, dat het 'stevigste Handvat',1 vanaf de schepping van de wereld genoemd in de boeken, tafels en geschriften uit vroeger dagen niets anders betekent dan het Verbond en het Testament".

En verder, "De lamp van het Verbond is het licht van de wereld, en de woorden opgetekend door de Pen van de Allerhoogste een grenzeloze Oceaan".

Hij heeft bovendien verklaard, "De Heer, de Alglorierijke, heeft onder het lommer van de Boom van Anísá (Boom des Levens) een nieuw Verbond gesloten en een groot Testament opgemaakt.....Is er in enige voorgaande Beschikking, tijdperk, periode os eeuw zo een Verbond gesloten?

Heeft men ooit zulk een Testament, door de Pen van de Allerhoogste opgetekend, aanschouwd?

Neen, bij God"!

En tenslotte, "De kracht van het Verbond is als de warmte van de zon die alles op aarde in het leven roept en tot ontwikkeling brengt.

Het licht van het Verbond is tevens de opvoeder van het verstand, de geest, het hart en de ziel der mensen".

Hij spreekt in zijn geschriften over dit Verbond als het "beslissende bewijs", het "universele evenwicht", de "magneet van Gods genade", het "onweerlegbare Testament", de "geheven standaard", het "almachtige Verbond zoals men in de heilige Beschikkingen in het verleden nog nimmer heeft aanschouwd" en "een van de uitgesproken kenmerken van deze machtigste cyclus".
In de Openbaring van Johannes geprezen als "de Ark van Zijn (Gods) Verbond"; in verband gebracht met het samenkomen onder de "Boom van Anísá" (Boom des Levens), die door Bahá'u'lláh in de Verborgen Woorden wordt genoemd; door Hem in andere passages van Zijn geschriften verheerlijkt als de "ark der verlossing" en als "het koord dat gespannen is tussen de aarde en het Abhá Koninkrijk" - is dit Verbond aan het nageslacht nagelaten in een Testament dat, samen met de Kitáb-i-Aqdas en verschillende Tafelen waarin de rang en plaats van 'Abdu'l-Bahá onmiskenbaar zijn onthuld, de voornaamste steunpilaren vormt die door de Heer van het Verbond zelf zijn opgericht teneinde na Zijn hemelvaart het aangestelde Middelpunt van Zijn Geloof en de uitwerker van de toekomstige instellingen ervan te behoeden en bij te staan.
In dit gewichtige en onvergelijkelijke document ontsluit de Auteur het karakter van die "uitnemende en kostbare erfenis", door Hem aan Zijn "erfgenamen" nagelaten; verkondigt Hij opnieuw het fundamentele doel van Zijn Openbaring; legt Hij de "volkeren van de wereld" de plicht op vast te houden aan datgene dat "hen in rang zal verheffen", kondigt Hij hun aan dat "God heeft vergeven wat voorbij is"; legt de nadruk op de verhevenheid van 's mensen rang; onthult het voornaamste doel van Gods Geloof; draagt de gelovigen op te bidden voor het welzijn van de koningen der aarde, "manifestaties van de kracht en de dageraden van de macht en de rijkdommen van God"; bekleedt hen met het bestuur over de aarde; kiest het hart van de mensen uit als de zetel voor Zijn domein; verbiedt met stelligheid tweedracht en strijd; gelast Zijn volgelingen die regeerders bij te staan die zijn "getooid met het sieraad van billijkheid en gerechtigheid"; en draagt in het bijzonder de Aghsán (Zijn zoons) op na te denken over de "machtige en volmaakte kracht die verborgen ligt in de wereld van het bestaan".

Hij gebiedt hun bovendien samen met de Afnán (de bloedverwanten van de Báb) en Zijn eigen familieleden "allen tezamen zich te richten tot de Grootste Tak ('Abdu'l-Bahá)"; vereenzelvigt hem met "degene dien God heeft bedoeld", "die is ontsproten aan deze voor-bestaande Wortel" waarnaar in de Kitáb-i-Aqdas wordt verwezen; bepaalt dat de "Grote Tak" (Mirzá Muhammad-'Alí) in rang staat onder de "Grootste Tak" ('Abdu'l-Bahá); spoort de gelovigen aan de Aghsán met welwillendheid en liefde te bejegenen; raadt hun aan Zijn familie en verwanten te respecteren alsook de familie van de Báb; ontzegt Zijn zoons "enig recht op het bezit van anderen", legt hun en Zijn familie en die van de Báb op "God te vrezen en gepast en betamelijk te handelen" en die dingen te doen die hen in rang zullen "verheffen"; waarschuwt alle mensen nimmer toe te staan dat "ordemaatregelen de oorzaak worden van verwarring, en het werktuig voor het scheppen van eenheid een reden tot tweespalt" wordt; en eindigt met een aansporing waarbij Hij op de gelovigen een beroep doet "alle volkeren te dienen" en te streven naar de "verbetering van de wereld".
Dat aan 'Abdu'l-Bahá een dergelijke unieke en verheven rang was toebedeeld verbaasde de verbannen metgezellen geenszins, daar zij reeds zo lang het voorrecht hadden gesmaakt zijn levenswandel gade te slaan. Ook voor de pelgrims die, hoe vluchtig zij ook persoonlijk met hem in aanraking waren geweest, of zelfs voor de enorme schare gelovigen die in verafgelegen landen zowel zijn naam als zijn werkzaamheid hogelijk hadden leren waarderen, was dit geen verrassing, evenmin als voor de grote kring vrienden en kennissen die in het Heilige Land en de buurlanden reeds zo vertrouwd waren geraakt met de positie die hij tijdens het leven van zijn Vader had ingenomen.
Hij werd geboren onder gunstige voortekenen op die onvergetelijke avond dat de Báb de bovenzinnelijke betekenis van Zijn zending aan Zijn eerste discipel Mullá Husayn had bekendgemaakt.

Hij had, tien hij als klein kind bij Táhirih op schoot zat, de indringende betekenis in zich opgenomen van de ontroerende uitdaging die die onvervaarde heldin tot haar medediscipel, de geleerde en wijd en zijd befaamde Vahíd, had gericht.

Zijn teder hart was gebroken bij de onuitwisbare aanblik van zijn sterk vermagerde, haveloze en in ketenen geslagen Vader toen hij als negenjarige jongen Hem in de Síyáh-Chál in Tihrán bezocht.

Tegen hem had zich in zijn prille jeugd, toen zijn Vader als gevangene in die onderaardse kerker zat opgesloten, een troep boosaardige straatjongens gekeerd die hem met stenen bekogelde, hem hoonde en met spot overlaadde.

Hem was het lot beschoten geweest om spoedig na Zijn ontslag uit de gevangenis met zijn Vader de verschrikkingen en de ellende van een wrede verbanning uit Zijn geboorteland te delen, alsmede de beproevingen die hun hoogtepunt bereikten toen Hij zich gedwongen zag zich in de bergen van Kurdistán terug te trekken.

Hij was het, die in zijn ontroostbaar verdriet om zijn scheiding van een aanbeden Vader aan Nabíl toevertrouwde - en deze heeft dat in zijn verslag gememoreerd - dat hij het gevoel had dat hij oud geworden was, hoewel hij nog maar een kind was.

Hij was het, die op unieke wijze zich reeds als kind onderscheidde door de volle heerlijkheid van zijn Vaders nog niet geopenbaarde rang te hebben erkend, wat hem ertoe bewoog zich aan Zijn voeten te werpen en Hem spontaan het voorrecht af te smeken zijn leven voor Hem te mogen geven.

Uit zijn pen vloeide, toen hij nog een jongeling in Baghdád was, dat prachtige commentaar op een bekende muhammedaanse traditie dat hij op voorstel van Bahá'u'lláh schreef als antwoord op een verzoek van 'Alí-Shawkat Páshá, dat zo verhelderend was dat het bij de ontvanger ervan een grenzeloze bewondering opwekte.

Zijn discussies en gesprekken met de leerden met wie hij in Baghdád in aanraking kwam, hadden daar in eerste instantie de algemene bewondering gewekt voor hemzelf en zijn kennis, een bewondering, die later gestadig groeide toen zijn kennissenkring eerst in Adrianopel en daarna in 'Akká zich uitbreidde.

De hoogst talentvolle Khurshíd Páshá, de gouverneur van Adrianopel, had zich geroepen gevoeld aan hem in het openbaar warme hulde te betuigen toen zijn jonge gast in het bijzijn van een aantal aanzienlijke godgeleerden van die stad in het kort en op verbazingwekkende wijze een ingewikkeld probleem dat voor het gezelschap een raadsel was geweest, had uitgelegd - een succes dat zo'n diepe indruk op de pasja maakte dat hij van die tijd af in zijn bijeenkomsten nauwelijks meer de aanwezigheid van die jongeman kon ontberen.
Naarmate de omvang en de invloed van Zijn zending zich uitbreidde, kwam Bahá'u'lláh er toe een steeds groter vertrouwen in hem te stellen door hem bij talloze gelegenheden als Zijn afgevaardigde te benoemen, hem in staat te stellen in het openbaar Zijn Zaak te verdedigen, hem de taak te geven Zijn tafelen over te schrijven, hem toe te staan de verantwoording op zich te nemen Hem tegen Zijn vijanden te beschermen en hem met de functie te bekleden voor het welzijn van Zijn medeballingen en metgezellen op te komen en hun belangen te behartigen.

Aan hem was de delicate en bijzonder belangrijke taak opgedragen, zodra de omstandigheden dit toelieten, de grond aan te kopen die moest dienen als permanente rustplaats voor de Báb, zorg te dragen voor de veilige overbrenging van Zijn stoffelijke overblijfselen naar het Heilige Land, en voor Hem een passend grafmonument op de berg Karmel op te richten.

Hij was het, die in hoofdzaak voor de noodzakelijke middelen zorgde om Bahá'u'lláh uit Zijn negen jaar lange opsluiting binnen de stadsmuren van 'Akká te bevrijden waardoor Hij in staat was in de laatste jaren van Zijn leven een zekere mate van vrede en geborgenheid te genieten, waarvan Hij zo lang verstoken was geweest.

Aan zijn niet aflatende inspanningen was het te danken dat aan de illustere Bagí' de onvergetelijke gesprekken met Bahá'u'lláh werden toegestaan, dat de vijandschap die verscheidene gouverneurs van 'Akká ten opzichte van de gemeenschap van ballingen koesterden, was overgegaan in achting en bewondering, dat de aankoop van bezittingen die grensden aan het Meer van Galilea en de Jordaan tot stand was gekomen en dat de kundigste en waardevolste presentatie van de vroege geschiedenis van het Geloof en de leringen aan het nageslacht was overgedragen.

Door de buitengewoon hartelijke ontvangst die hem werd bereid tijdens zijn bezoek aan Beirut, door zijn contact met Midhat Páshá, een voormalige grootvizier van Turkije, door zijn vriendschap met 'Azíz Páshá, dien hij vroeger in Adrianopel had gekend en die daarna was bevorderd tot de rang van Valí, en door zijn voortdurende omgang met regeringsambtenaren, notabelen en leidende geestelijken die tijdens de laatste jaren van het beleid van zijn Vader in steeds grotere aantallen zijn gezelschap zochten, was hij erin geslaagd het aanzien van de Zaak die hij verdedigde, te verhogen tot een peil dat ze nooit eerder had bereikt.
Hij was de enige die het voorrecht genoot "de Meester" genoemd te worden, een eer waarvan zijn Vader alle andere zoons strikt had uitgesloten.

Hem had deze liefhebbende in nimmer falende Vader verkozen de unieke titel van "Sirru'lláh" (het mysterie van God) te verlenen, een aanduiding die zo geëigend was voor degene die, hoewel hij in wezen menselijk was en een positie innam die volkomen en fundamenteel verschilde van die welke Bahá'u'lláh en Zijn Voorloper hadden ingenomen, er toch aanspraak op kon maken het volmaakte toonbeeld van Zijn Geloof te zijn met een bovenmenselijke kennis, en te moeten worden beschouwd als de vlekkeloze spiegel die Zijn licht weerkaatst.

Naar hem had in Adrianopel diezelfde Vader in de Súriy-i-Ghusn (Tafel van de Tak) verwezen als "dit geheiligde en heerlijke wezen, deze tak van heiligheid", als "de Tak van de wet van God", als Zijn "grootste gunst" aan de mensen. als Zijn "volmaaktste milddadigheid" aan hen geschonken, als iemand door wien "ieder vergaand bot tot nieuw leven komt", terwijl Hij verklaart dat "een ieder die zich tot hem keert, zich tot God heeft gekeerd", en dat "degenen die zich de schaduw van de Tak ontzeggen teloor gaan in de wildernis van dwaling".

Op hem heeft Bahá'u'lláh toen Hij nog in die stad verbleef (in een Tafel gericht tot Hájí Muhammad Ibráhím-i-Khalíl) gezinspeeld als de enige onder Zijn zoons "van wiens tong God de tekenen van Zijn macht zal doen voortstromen", en als degene "die God in het bijzonder voor Zijn Zaak heeft uitverkoren".

Aan hem had in een latere periode de Auteur van de Kitáb-i-Aqdas in een beroemde passage die later in het "Boek van Mijn Verbond" werd verduidelijkt, de taak opgelegd Zijn heilige Geschriften uit te leggen, waarbij Hij hem tezelfder tijd uitriep als degene "dien God had bedoeld, die is ontsproten aan deze Aloude Wortel".

Op hem doelde Hij in een Tafel, geopenbaard in diezelfde periode en gericht aan Mirzá Muhammad Qulíy-i-Sakzivárí, als "de golf die is voortgekomen uit deze Oceaan die alle geschapen dingen omvat", en gebiedt Zijn volgelingen hun gelaat tot hem te keren.

Ter gelegenheid van zijn bezoek aan Beirut had zijn Vader hem ook nog de hoogste lof toegezwaaid in een mededeling die Hij aan Zijn amanuensis dicteerde, waarin Hij hem verheerlijkte als degene "om wien alle namen wentelen", als de "machtigste Tak van God", en als "Zijn aloude en onveranderlijke Mysterie".
In verscheidene Tafelen die Bahá'u'lláh Zelf had geschreven wordt hij persoonlijk toegesproken als "Mijn oogappel" en genoemd als "een schild voor allen die in de hemel en op aarde zijn", als "een schuilplaats voor de gehele mensheid", en "een bolwerk voor een ieder die in God gelooft". Voor hem had zijn Vader in een gebed dat Hij te zijner ere had geopenbaard, God gesmeekt "hem te laten zegevieren", en "voor hem alsook voor hen die hem liefhebben" die dingen "te beschikken" die door de Almachtige voor Zijn "Boodschappers" en de "gevolmachtigden" van Zijn Openbaring waren bestemd. En tenslotte werden in weer een andere Tafel deze zeer belangrijke woorden opgetekend, "De heerlijkheid Gods zij met u en met een ieder die u dient en zich rondom u beweegt. Wee hem, wee hem die zich tegen u verzet en u kwetst. Wel ga het hem die u trouw zweert; het hellevuur kwelle hem die uw vijand is".
En om de kroon te zetten op de onschatbare eerbetuigingen, voorrechten en weldaden die in steeds toenemende overvloed over hem werden uitgestort gedurende de veertig jaar van zijn Vaders beleid in Baghdád, Adrianopel en 'Akká, was hij verheven tot het hoge ambt van Middelpunt van Bahá'u'lláh's Verbond - en was hij de opvolger geworden van de Manifestatie van God Zelf - een positie die hem de macht zou geven een buitengewone stuwkracht te verlenen aan de internationale verbreiding van zijn Vaders Geloof, de leerstellingen ervan nader toe te lichten, iedere barrière neer te halen die zijn opmars in de weg zou staan en Zijn Bestuursstelsel, het kind van het Verbond en de voorbode van die Wereldorde waarvan de vestiging waarlijk de komst van de gouden eeuw van de Bahá'í Beschikking moet aankondigen, in het leven te roepen en de hoofdlijnen ervan uit te werken.


HOOFDSTUK XV

De rebellie van Mirzá Muhammad'Alí

De hemelvaart van Bahá'u'lláh had, zoals wij reeds opmerkten, diepe smart en ontsteltenis teweeggebracht bij Zijn volgelingen en metgezellen, en opnieuw hoop en vastberadenheid opgewekt bij Zijn waakzame en geduchte tegenstanders. In een tijd dat een zwaar belasterd Geloof als overwinnaar te voorschijn was gekomen uit de twee ernstigste crises die het ooit had gekend - de ene het werk van vijanden van buitenaf, de andere dat van vijanden van binnenuit - en zijn aanzien tot een hoogte was gestegen zoals het gedurende de vijftig jaar van zijn bestaan nog niet had gekend, werd de nimmer falende Hand, die zijn lot van het begin af aan had bepaald plotseling weggenomen; vriend noch vijand achtte het aannemelijk dat de aldus ontstane leegte nog ooit kon worden gevuld.
Toch, zoals het aangewezen Middelpunt van Bahá'u'lláh's Verbond en de gemachtigde vertolker van Zijn leer later zelf uitlegde, betekende de ontbinding van het tabernakel waarin de ziel van de Manifestatie van God tijdelijk zijn woonplaats had gekozen, haar bevrijding uit de beperkingen die een aards leven haar noodgedwongen hadden opgelegd. Nu de zegenrijke invloed niet langer door lichamelijke begrenzingen werd beperkt, de uitstraling niet langer door de menselijke tempel werd verduisterd, kon die ziel voortaan de gehele wereld stimuleren tot een hoogte zoals nog niet eerder in enig stadium van zijn bestaan op deze planeet was bereikt.
Bahá'u'lláh's overweldigende taak had op deze aarde bovendien ten tijde van Zijn heengaan de hoogste vervulling bereikt. Zijn zending, verre van niet beslissend te zijn geweest op enig gebied, had in ieder opzicht de beproevingen glansrijk doorstaan. De Boodschap die Hem was toevertrouwd, was voor het oog van de gehele mensheid onthuld. De oproepen die Hij aan de leiders en regeerders moest richten waren onbevreesd onder woorden gebracht. De basis voor de leer die bestemd was het leven der mensheid op een nieuwe leest te schoeien, haar ziekten te genezen en haar te verlossen van slavernij en vernedering, was onaantastbaar gelegd. Het tij van rampspoeden dat Zijn Geloof moest reinigen en zijn krachten versterken, was met tomeloze vaart voortgeijld. Het bloed dat de aarde vruchtbaar moest maken en waaruit de instellingen van Zijn Wereldorde moesten voorkomen, was overvloedig vergoten. En bovenal was het Verbond dat de invloed van het Geloof moest bestendigen, zijn onaantastbaarheid moest verzekeren, het voor scheuring vrijwaren en zijn verbreiding over de hele wereld stimuleren, op een onwrikbaar fundament gezet.
Zijn Zaak die zo edel was, dat ze de hoop en de verwachting der mensen te boven ging; die in haar schelp de waardevolle parel borg waarnaar de wereld vanaf de eerste dag van haar ontstaan had uitgezien; die zich gesteld zag voor kolossale taken die ingewikkeld en onvoorstelbaar urgent waren, was nu zonder enige twijfel in veilige handen. Zijn eigen geliefde zoon, Zijn oogappel, Zijn plaatsvervanger op aarde, de uitvoerder van Zijn gezag, de spil van Zijn Verbond, de herder van Zijn kudde, het levende voorbeeld van Zijn Geloof, het toonbeeld van Zijn volmaaktheden, het mysterie van Zijn Openbaring, de vertolker van Zijn gedachten, de architect van Zijn Wereldorde, het symbool van Zijn Allergrootste Vrede, het brandpunt van Zijn feilloze leiding - in één woord de bekleder van een ambt zonder weerga op het gehele gebied van de religieuze geschiedenis, waakte over Zijn Zaak, was steeds op zijn hoede en onbevreesd en vastbesloten haar grenzen te verruimen, haar faam te verkondigen, haar belangen te verdedigen en haar doel te verwerkelijken.
De ontroerende bekendmaking die 'Abdu'l-Bahá op de ochtend van Bahá'u'lláh's hemelvaart had geschreven, waarbij hij zich tot alle volgelingen van zijn Vader van hoog tot laag had gericht, alsook de profetieën die hij zelf in zijn Tafelen had uitgesproken, ademden een vastberadenheid en een vertrouwen die de vruchten en triomfen, geoogst in de loop van een dertigjarig beleid, volop hebben gerechtvaardigd.
De donkere wolk van moedeloosheid die tijdelijk over de ontroostbaren geliefden van de Zaak van Bahá'u'lláh was neergedaald, werd opgeheven. De continuïteit van de feilloze leiding die haar vanaf het eerste begin was verleend, was nu gewaarborgd. De betekenis van de plechtige verzekering dat dit "de dag" is "waarop geen nacht zal volgen" werd nu duidelijk beseft. Een verweesde gemeenschap erkende in het uur van diepe wanhoop in 'Abdu'l-Bahá haar troost, haar leidsman, haar steunpilaar en haar voorvechter. Het licht dat met zo'n verblindende helderheid in het hart van Azië had geschenen en tijdens het leven van Bahá'u'lláh tot in het Nabije Oosten was doorgedrongen en reeds de boorden van het Europese en afrikaanse continent had verlicht, zou nu - dankzij de stuwende invloed van het zojuist verkondigde Verbond en bijna onmiddellijk na de dood van zijn Auteur - verder westwaarts gaan naar het noordamerikaanse continent, en van daaruit zich verspreiden tot in de landen van Europa en daarna zijn stralen laten vallen over het Verre Oosten en Austraal-Azië.
Voordat echter het Geloof zijn banier kon planten in het hart van het noordamerikaanse continent, en van daaruit buitenposten kon vestigen over zo'n uitgestrekt deel van de westerse wereld, moest het pas geboren Verbond van Bahá'u'lláh - zoals ook het geval was geweest met het Geloof waaruit het was ontsproten - nog worden gedoopt met een vuur dat aan een ongelovige wereld zijn duurzaamheid moest bewijzen en zijn onverwoestbaarheid verkondigen. Een crisis die bijna zo ernstig was als die welke het Geloof in de eerste dagen in Baghdád had getroffen, zou dat Verbond op het moment van zijn aanvang op zijn grondvesten doen schudden en zou de Zaak waarvan het de edelste vrucht was, opnieuw onderwerpen aan een van de zwaarste beproevingen die het in de loop van een hele eeuw had ondergaan.
Deze crisis, in eerste instantie verkeerd opgevat als een scheuring, die de tegenstanders uit de hoek van de politiek en de geestelijkheid alsook de snel in aantal slinkende volgelingen van Mirzá Yahyá begroetten als een sein voor de onmiddellijke ineenstorting en de uiteindelijke ontbinding van het stelsel dat door Bahá'u'lláh was gevestigd, stortte zich op het hart en het middelpunt van Zijn Geloof en werd uitgelokt door niemand minder dan een lid van Zijn eigen familie, een halfbroer van 'Abdu'l-Bahá.

Deze wordt speciaal vermeld in het Boek van het Verbond en hij bekleedde op een na de hoogste rang na het aangestelde Middelpunt van dat Verbond.

Niet minder dan vier jaar bracht deze onvoorziene gebeurtenis de gemoederen van een zeer groot deel van de gelovigen in het hele oosten in hevige beroering, verduisterde gedurende enige tijd de lichtkring van het Verbond, veroorzaakte een onherstelbare breuk onder Bahá'u'lláh's eigen verwanten, bezegelde tenslotte het lot van het overgrote deel van de leden van Zijn familie en bracht zware schade toe aan het aanzien van het Geloof, hoewel het niet lukte een permanente kloof in de structuur ervan te bewerkstelligen.

De ware grond voor deze crisis lag in de verzengende, ongebreidelde en zielverterende jaloezie die niet alleen in Mirzá Muhammad-'Alí, de aartsverbreker van het Verbond, maar ook in enkele van zijn naaste familieleden was opgewekt over de door ieder erkende superioriteit van 'Abdu'l-Bahá in rang, macht, kundigheid, kennis en deugdzaamheid boven alle andere leden van zijn Vaders familie.

Een afgunst die even blind was als waarvan Mirzá Yahyá's ziel was bezeten, even dodelijk als die welke Jozefs uitmuntende eigenschappen in het hart van zijn broeders had ontstoken, even diep geworteld als die welke in de boezem van Caïn had gegloeid en hem ertoe bracht zijn broeder Abel dood te slaan, had reeds gedurende jaren voor Bahá'u'lláh's hemelvaart in de verborgen hoeken van Mirzá Muhammad-'Alí's hart gesmeuld en was heimelijk aangewakkerd door die talloze bewijzen van eerbied, bewondering en vriendelijkheid die 'Abdu'l-Bahá werden betoond, niet alleen door Bahá'u'lláh Zelf, Zijn metgezellen en Zijn volgelingen maar ook door het enorme aantal niet-gelovigen dat 'Abdu'l-Bahá's grootheid die hij al vanaf zijn kindsheid aan de dag had gelegd, had leren erkennen.
Daar hij helemaal niet tevreden was met de voorzieningen van een Testament, dat hem tot de een na hoogste plaats onder de gelovigen had verheven, laaide het vuur van onblusbare haat dat in Mirzá Muhammad-'Alí's gemoed brandde nog heviger op zodra hij zich de implicaties van dat document ten volle realiseerde.

Alles wat 'Abdu'l-Bahá in die periode van vier kommervolle jaren deed, zijn onafgebroken aansporingen, zijn ernstige pleidooien, de gunsten en vriendelijkheden waarmee hij hem overlaadde, de vermaningen en waarschuwingen die hij uitte, zelfs zijn voorstel zich vrijwillig terug te trekken in de hoop een dreigende storm af te wenden, bleken niet te baten.

Geleidelijk en met onverzettelijke volharding, met leugens en halve waarheden, laster en grove overdrijving slaagde deze "voornaamste aanstichter tot opruiing" erin bijna de gehele familie van Bahá'u'lláh aan zijn zijde te krijgen, alsmede een aanzienlijk aantal van hen die tot zijn onmiddellijke omgeving behoorden.

De twee nog in leven zijnde vrouwen van Bahá'u'lláh, Zijn twee zoons, de weifelmoedige Mirzá Díyá'u'lláh en de verraderlijke Mirzá Badí'u'lláh met hun zuster en halfzuster en hun echtgenoten, waarvan de ene de beruchte Siyyid-Alí, een familielid van de Báb was en de andere de sluwe Mirzá Mahdi'd-Dín, samen met diens zuster en halfbroers - die de kinderen waren van de edele, trouwe en thans gestorven Áqáy-i-Kaím - zij verenigden zich allen in een vastberaden poging om de grondslagen van het Verbond die onlangs bij het bekendmaken van het Testament waren gelegd, te slechten.

Zelfs Mirzá Áqá Ján, die veertig jaar lang had gewerkt als Bahá'u'lláh's amanuensis, evenals Muhammad-Javád-i-Qasvíní, die sinds de eerste dagen van Adrianopel zich had beziggehouden met het overschrijven van door de Verheven Pen geopenbaarde Tafelen, met diens gehele familie, maakten gemene zaak met de verbondsbrekers en lieten zich strikken door hun kuiperijen.
En zo stond dan nu 'Abdu'l-Bahá geheel alleen, in de steek gelaten, verraden en aangevallen door bijna al zijn verwanten die zich thans hadden verzameld in de Villa en in de belendende huizen rondom het heilige Graf, en reeds beroofd van zijn moeder en zijn zoons, en donder enige steun behalve die van een ongetrouwde zuster, zijn vier ongetrouwde dochters, zijn vrouw en zijn oom (een halfbroer van Bahá'u'lláh), en moest tegenover een groot aantal vijanden die zich van binnenuit en van buitenaf tegen hem hadden opgesteld, de volle last dragen van de verschrikkelijke verantwoordelijkheden die zijn verheven ambt hadden opgelegd.
Als één man stonden nu deze loochenaars van een goddelijk ingesteld Verbond op om een lastercampagne te ontketenen die zich in kwaadaardigheid laat vergelijken met de schandelijke beschuldigingen die Mirzá Yahyá en Siyyid Muhammad samen tegen Bahá'u'lláh hadden ingebracht; zij waren hecht verbonden door een gemeenschappelijk verlangen en doel, verzekerd van de ruggesteun van de machtige en trouweloze Jamál-i-Burújirdí en zijn handlangers Hájí Husayn-i-Káshí, Khalíl-i-Khu'í en Jalíl-i-Tabrízí die zich met hun zaak hadden ingelaten en met alle centra en afzonderlijke personen in een nauw contact stonden door een uitgebreid systeem van correspondentie, en bijgestaan in hun werkzaamheden door spionnen die zij naar Perzië, Irak, India en Egypte stuurden, en gesterkt in hun opzet door de houding van regeringsambtenaren die zij omkochten of verkeerde voorstelling van zaken gaven.

Tegen vriend en vijand, gelovige en ongelovige, tegen hoge en lage ambtenaren, openlijk en door bedekte toespelingen, mondeling en schriftelijk stelden zij 'Abdu'l-Bahá voor als een eerzuchtige, eigenzinnige, gewetenloze en genadeloze uitbuiter, die met voorbedachte rade de aanwijzingen in het Testament van zijn Vader had genegeerd; die in opzettelijk verhulde en dubbelzinnige taal zich een rang had aangemeten die gelijk stond met die van de Manifestatie Zelf; die in zijn mededelingen aan het westen zich er op ging beroepen, dat hij de wederkomst van Jezus Christus, de Zoon van God was, die was gekomen "in de heerlijkheid van de Vader"; die in zijn brieven aan de indiase gelovigen zichzelf aankondigde als de beloofde Sháh Bahrám en zich het recht aanmatigde de geschriften van zijn Vader te interpreteren, een nieuwe Beschikking in te luiden en met Hem de allergrootste onfeilbaarheid te delen, die uitsluitend het voorrecht is van degenen die de rang van profeet bekleden.

Ook verklaarden zij nog dat hij ten eigen bate tweedracht had gezaaid, vijandelijke gevoelens had gekoesterd en met het wapen van excommunicatie had gezwaaid; dat hij de opzet van een Testament had verdraaid, waarvan zij beweerden dat het in de eerste plaats te maken had met de persoonlijke belangen van Bahá'u'lláh's familie, door het als een verbond van wereldbelang aan te merken, dat voorbestaand, weergaloos en uniek was in de geschiedenis van alle godsdiensten; dat hij zijn broers en zusters hun rechtmatige toelage had onthouden en deze had besteed aan ambtenaren om zijn persoonlijke vooruitgang te bevorderen; dat hij alle, herhaaldelijk aan hem gerichte uitnodigingen om de geschillen die waren gerezen te bespreken en de heersende onenigheden bij te leggen, had afgeslagen; dat hij zowaar de heilige tekst had bedorven, door hem zelf geschreven passages had ingelast en de bedoeling en betekenis van enkele van de belangrijkste Tafelen door de pen van zijn Vader geopenbaard, had verdraaid; en dat tenslotte als gevolg van dat optreden de oosterse gelovigen het vaandel van opstand hadden geheven, en dat de gemeenschap van gelovigen uiteen was gerukt, snel achteruit ging en tot ondergang was gedoemd.
En toch was het juist Mirzá Muhammad-'Alí die, hoewel hij zichzelf beschouwde als het toonbeeld van trouw, de vaandeldrager van de "Unitariërs", de "vinger die naar zijn Meester wijst", de voorvechter van de Heilige Familie, de spreekbuis van de Aghsán en de verdediger van de Heilige Schrift, nog tijdens het leven van Bahá'u'lláh zo openlijk en onbeschaamd in een door hem getekende en verzegelde schriftelijke verklaring de aanspraak naar voren had gebracht die nu valselijk door hem aan 'Abdu'l-Bahá werd toegeschreven, namelijk dat zijn Vader hem eigenhandig had gekastijd.

Hij was het ook die, toen hij met een opdracht naar India was gezonden, had geknoeid met de tekst van de heilige geschriften die hem ter publicatie waren toevertrouwd.

Hij was het, die de onbeschaamdheid en vermetelheid had om 'Abdu'l-Bahá in zijn gezicht te zeggen dat hij, net als het 'Umar destijds was gelukt, wederrechtelijk de opvolging van de Profeet Mohammed aan zich te trekken, zich in staat voelde hetzelfde te doen.

Hij was het die, geobsedeerd door de angst dat hij eerder zou sterven dan 'Abdu'l-Bahá, vanaf het moment dat hem was verzekerd dat alle eer die hij nastreefde in de loop der jaren op hem zou overgaan, snel had geantwoord dat hij geen waarborg had dat hij hem zou overleven.

Volgens de bekentenis die Mirzá Badí'ulláh had geschreven en gepubliceerd gedurende de korte tijd dat hij berouw toonde en zich had verzoend met 'Abdu'l-Bahá, had Mirzá Muhammad-'Alí, toen Bahá'u'lláh nog niet ter aarde was besteld, op listige wijze de twee tasjes meegegrist waarin zijn Vaders dierbaarste documenten zaten die Hij vlak voor Zijn hemelvaart aan 'Abdu'l-Bahá had toevertrouwd.

Hij was het ook, die erin was geslaagd door een uitzonderlijk handige en eenvoudige vervalsing van een herhaaldelijk voorkomend woord dat, in enkele gispende passages door de Verheven Pen aan Mirzá Yahyá gericht, en door andere listige middelen zoals verbastering van woorden en tussenvoegingen, deze direct van toepassing te doen zijn op een broeder die hij uit de grond van zijn hart haatte.

En tenslotte was het ook deze Mirzá Muhammad-'Alí die, zoals 'Abdu'l-Bahá in zijn Testament getuigt, met veel omzichtigheid en arglist een samenzwering had beraamd om hem van het leven te beroven, een plan dat men kon achterhalen door de toespelingen die in een door Shú'á'lláh (zoon van Mirzá Muhammad-'Alí) geschreven brief waren gemaakt, waarvan het origineel door 'Abdu'l-Bahá bij dat document werd gevoegd.
Het Verbond van Bahá'u'lláh was door de aldus beschreven en nog ontelbare andere wandaden op grove wijze geschonden. Weer was een slag, met een verlammend effect, aan het Geloof toegebracht en had voor enige tijd zijn opbouw doen wankelen. De storm die voorzegd was in de Openbaring van Johannes was losgebroken. De "bliksemstralen", de "donderslagen", de "aardbeving"1 die de openbaring van de "Ark van Zijn Verbond", moesten begeleiden waren alle geschied.
'Abdu'l-Bahá's diepe smart over deze tragische ontwikkeling die zo snel volgde op zijn Vaders hemelvaart was zo groot, dat ze ondanks de overwinningen die er tijdens zijn beleid plaats hadden, onuitwisbare sporen op hem achterlieten tot het einde van zijn dagen.

De hevige emoties die deze sombere episode in hem opwekten deden denken aan het effect op Bahá'u'lláh van de afschuwelijke gebeurtenissen, ontketend door de rebellie van Mirzá Yahyá.

In een van Tafelen schreef hij, "Ik zweer bij de Aloude Schoonheid!

Mijn kommer en smart zijn zo groot dat mijn pen mij uit de vingers valt".

In een gebed dat in zijn Testament is opgenomen klaagt hij, "Gij ziet mij ondergedompeld in een zee van rampspoeden die de ziel overweldigen, van beproevingen die het hart terneerdrukken ...

Smartelijke bezoekingen omringen mij en gevaren sluiten mij van alle zijden in.

Gij ziet mij, gedompeld in een zee van onovertroffen tegenspoed, verzonken in een bodemloze afgrond, gekweld door mijn vijanden en verteerd door de vlam van haat die is aangewakkerd door mijn verwanten met wie Gij Uw hechte Verbond en Uw sterke Testament sloot ..."

En verder in datzelfde Testament, "Heer!

Gij ziet alle dingen mij bewenen en mijn verwanten zich verheugen over mijn ellende.

Bij Uw heerlijkheid, O mijn God!

Zelfs onder mijn vijanden hebben sommigen geweeklaagd over mijn moeilijkheden en mijn benardheid en een aantal afgunstigen heeft tranen gestort over mijn zorgen, mijn verbanning en mijn leed".

In een van zijn laatste Tafelen riep hij Uit, "O Gij, de Heerlijkheid der Heerlijkheden!

Ik heb afstand gedaan van de wereld en haar bewoners.

Mijn hart is gebroken en diep bedroefd vanwege de trouwelozen.

In de kooi van deze wereld fladder ik rond als een opgejaagde vogel en smacht er iedere dag naar mijn vlucht te wieken naar Uw Koninkrijk".
Bahá'u'lláh had overduidelijk in een van Zijn Tafelen onthuld - een Tafel die een verhelderend licht werpt op de gehele episode, "Bij God, O volk!

Uit Mijn ogen vloeien tranen en uit de ogen van 'Ali (de Báb) vloeien tranen temidden van de Schare in den Hoge en Mijn hart schreit bittere tranen en het hart van Muhammad schreit bittere tranen in de heerlijkste Tabernakel en Mijn ziel roept en de zielen van de Profeten roepen het uit tot hen die begiftigd zijn met begrip ...

Mijn verdriet geldt niet Mijzelf maar hem die na Mij zal komen in de schaduw van Mijn Zaak met duidelijke en ontwijfelbare soevereiniteit, aangezien men zijn verschijning niet zal verwelkomen, zijn tekenen zal afwijzen, zijn soevereiniteit zal betwisten, hem zal bestrijden en zijn Zaak zal verraden ..."

Zo heeft Hij in een niet minder belangrijke Tafel opgemerkt, "Is het mogelijk dat na het opkomen van de dagster van Uw Testament boven de horizon van Uw grootste Tafel ook maar iemand op Uw rechte pad zal struikelen?

Hierop hebben Wij geantwoord, 'O Mijn verhevenste pen!

Het betaamt U zich bezig te houden met dat waartoe U door God, de Verhevene, de Grote, bent geroepen.

Vraag niet naar wat Uw hart en het hart van de bewoners van het paradijs die om Mijn wonderbare Zaak cirkelen zal verteren.

Het betaamt U niet bekend te worden met hetgeen Wij voor U verhuld hebben.

Uw Heer is, waarlijk, de Verberger, de Alwetende' "!

Nog uitgesprokener had Bahá'u'lláh met betrekking tot Mirzá Muhammad-'Alí in klare en ondubbelzinnige taal verzekerd, "Hij is waarlijk slechts een van Mijn dienaren ...

Mocht hij slechts een ogenblik buiten de beschutting van de Zaak treden dan zal hij zeker teniet gaan".

Verder heeft Hij in niet minder nadrukkelijke taal, en weer in verband met Mirzá Muhammad-'Alí, verklaard, "Bij God, de Ware!

Als Wij hem voor een enkel ogenblik de uitstortingen van Onze Zaak onthielden zou hij verkwijnen en in het stof vallen".
'Abdu'l-Bahá heeft bovendien getuigd, "Er bestaat geen twijfel aan dat in duizend passages in de heilige geschriften van Bahá'u'lláh de verbrekers van het Verbond verfoeid zijn". Enkele van deze passages heeft hij voor zijn verscheiden van deze wereld zelf vergaard en ze in een van zijn laatste Tafelen opgenomen als een waarschuwing en waarborg tegen hen die tijdens zijn gehele beleid zo'n onverzoenlijke haat jegens hem hadden gekoesterd en er zo na aan toe waren geweest de fundamenten van een Verbond omver te werpen waarvan niet alleen zijn eigen gezag maar de ongeschondenheid van het Geloof in zijn geheel afhing.


HOOFDSTUK XVI

De opkomst en vestiging van het Geloof in het westen

Hoewel de rebellie van Mírzá Muhammad-'Alí vele donkere en beangstigende gebeurtenissen ontketende, en hoewel de verschrikkelijke gevolgen daarvan nog gedurende verscheidene jaren het licht van het Verbond verduisterden, het leven van zijn aangewezen Middelpunt in gevaar brachten, de gedachten afleidden en de vooruitgang van de activiteiten van zijn aanhangers in oost en west tegenhielden, bleek toch de gehele episode, gezien in het juiste perspectief, niet meer of minder te zijn dan een van die periodieke crises die sinds de geboorte van het Geloof van Bahá'u'lláh en gedurende een hele eeuw van nut zijn geweest om zijn schadelijke elementen uit te roeien, zijn grondvesten te versterken, zijn veerkracht aan te tonen en een verdere dosis van zijn latente krachten vrij te maken.
Nu de voorzieningen van een goddelijk ingesteld Verbond onbetwijfelbaar waren bekend gemaakt; nu het doel van het Verbond duidelijk was begrepen en de grondslagen ervan onwrikbaar in de harten van de meerderheid van de aanhangers van het Geloof waren verankerd; en nu de eerste aanvallen van hen die het trachtten omver te werpen met succes waren afgeslagen, kon de Zaak waarvoor dat Verbond was bestemd zich een weg banen in de richting die door de vinger van de geestelijke Vader was gewezen. Schitterende heldendaden en onvergetelijke overwinningen hadden reeds aan de geboorte van die Zaak bekendheid gegeven en in verscheidene aziatische landen, en wel in het bijzonder in het geboorteland van haar Stichter, haar opkomst begeleid. De levenstaak van haar nieuw aangewezen leider, de behoeder van haar eer en de verspreider van haar licht moest, volgens zijn eigen ingevingen, de gebieden van het onvergankelijk erfgoed dat aan zijn zorgen was toevertrouwd, verrijken en uitbreiden, door de verlichtende invloed van zijn Vaders Geloof over het westen te doen schijnen, de fundamentele leringen en de voornaamste beginselen van dat Geloof uiteen te zetten, de reeds in werking gezette activiteiten voor het bevorderen van de belangen ervan te consolideren en tenslotte de ontwikkeling van het vormende tijdperk in te luiden door middel van de voorzieningen van zijn eigen Testament.
Een jaar na de hemelvaart van Bahá'u'lláh had 'Abdu'l-Bahá in een door hem geschreven vers dat de spot van de verbondsbrekers opgewekt, reeds op een veelbelovende gebeurtenis gedoeld die het nageslacht zou erkennen als een van de grootste triomfen van zijn beleid, die op den duur een onschatbare zegen voor de westerse wereld zou betekenen en die eerlang de smart en vrees die de gemeenschap van zijn medeballingen in 'Akká had bevangen, zou wegnemen. De grote Republiek van het westen werd boven alle andere landen in het Avondland uitverkoren om als eerste Gods onschatbare zegen te ontvangen en het voornaamste werktuig te worden voor het overbrengen ervan aan zovele medestaten in de vijf continenten der aarde.
Het belang van een zo ontzaglijke ontwikkeling in de Geloof van Bahá'u'lláh - de vestiging op het noordamerikaanse continent - in een tijd dat 'Abdu'l-Bahá juist aan de uitvoering van zijn opdracht was begonnen en nog aan de gevolgen leed van de smartelijkste crisis waarmee hij ooit was geconfronteerd, kan men nooit overschatten.

Reeds in het jaar waarin het Geloof in Shíráz het levenslicht aanschouwde had de Báb in de Qayyúmu'l-Asmá' in een gedenkwaardige passage de volkeren van zowel het Morgenland als het Avondland gewaarschuwd, zich rechtstreeks tot "de volkeren van het westen" gericht en hen nadrukkelijk geboden "zich" uit hun "steden te spoeden" om God bij te staan en "als broeders te worden" in Zijn "ene en ondeelbare religie".

Bahá'u'lláh had, vooruitlopend deze ontwikkeling, geschreven, "In het oosten is het licht van Zijn Openbaring doorgebroken; in het westen zijn reeds de tekenen van Zijn heerschappij verschenen"

Hij heeft ook nog voorzegd, "Mocht men proberen het licht op het vasteland te verbergen, dan stak het zeker het hoofd op in de oceaan en zou met verheffing van stem verkondigen, 'Ik ben de bezieler van de wereld' "!

Volgens het verslag van Nabíl heeft Hij kort voor Zijn hemelvaart gezegd, "Was de Zaak in het westen geopenbaard en waren Onze verzen vanuit het westen naar Perzië en andere landen in het oosten gezonden, dan zou blijken hoe de mensen in het Avondland Onze Zaak hadden omhelsd.

De mensen in Perzië hebben het echter niet naar waarde kunnen schatten". 'Abdu'l-Bahá's getuigenis luidt, "Van het begin der tijden tot de huidige dag is het licht van goddelijke Openbaring in het oosten opgekomen en heeft het zijn stralen over het westen laten schijnen.

De op die manier verspreide glans heeft echter in het westen een buitengewone helderheid verkregen.

Beschouw eens het geloof dat Jezus verkondigde.

Hoewel het eerst in het oosten verscheen, werd toch de volle kracht van zijn mogelijkheden pas merkbaar nadat het licht ervan over het westen was uitgegoten".

En hij heeft verzekerd, "De dag nadert dat gij er getuige van zult zijn dat het westen door de glans van het Geloof van Bahá'u'lláh de plaats van het oosten zal hebben ingenomen in het uitstralen van goddelijke leiding".

En verder, "Het Avondland heeft de luister uit het oosten ontvangen, maar in sommige opzichten is de weerkaatsing van dat licht groter in het westen".

En bovendien, "Het oosten is waarlijk verhelderd geworden door het licht van het Koninkrijk.

Weldra zal dit zelfde licht een nog grotere verlichting brengen over het westen".
De Auteur van de Bahá'í Openbaring heeft meer in het bijzonder de staatshoofden van het amerikaanse continent verkozen en hun de unieke eer verleend hen in de Kitáb-i-Aqdas, Zijn Heiligste Boek, gezamenlijk toe te spreken, waarbij Hij hen met de grootste nadruk vermaant "de tempel van heerschappij te tooien met het ornament van gerechtigheid en de vreze Gods, en de top ervan met de kroon van gedachtenis" aan hun Heer, en hen gebiedt "met rechtvaardige hand de terneergeslagen en op te richten" en "de onderdrukker te verbrijzelen" met de "roede der geboden" van hun "Heer, de Beschikker, de Alwijze". 'Abdu'l-Bahá schreef, "Het amerikaanse continent is in de ogen van de ene ware God het land waar de pracht van Zijn licht zichtbaar zal worden, waar de mysteriën van Zijn Geloof zullen worden onthuld, waar de rechtvaardigen zullen verblijven en de vrijen zullen bijeenkomen". Hij heeft bovendien gezegd, "Het amerikaanse continent levert tekenen en bewijzen van zeer grote vooruitgang. Zijn toekomst is nog veelbelovender, want zijn invloed en verlichting zal zich tot in de verste uithoeken uitstrekken. Het zal geestelijk alle naties leiden".
'Abdu'l-Bahá heeft de grote Republiek van het westen, de leidende natie van het amerikaanse continent, in nog duidelijker termen met zijn gunst onderscheiden toen hij schreef, "Het amerikaanse volk is werkelijk waardig om als eerste het Tabernakel van de Grootste Vrede te bouwen en de eenheid der mensheid te verkondigen". En verder, "Dit amerikaanse volk bezit de bekwaamheid en de kracht om te volbrengen hetgeen de bladzijden van de geschiedenis zal tooien, de afgunst van de wereld zal wekken en het zal in oost en west gezegend zijn voor zijn grootse daden". En dan nog, "Moge deze amerikaanse democratie de eerste natie zijn die de grondslag legt voor internationale overeenstemming. Moge het de eerste natie zijn die de eenheid der mensheid uitroept. Moge zij als eerste de standaard van de Grootste Vrede ontplooien". Hij heeft ook nog geschreven, "Mogen de bewoners van dit land . . . zich uit hun materiële welstand tot zulke hoogten verheffen dat vanuit dit middelpunt hemelse verlichting naar alle volkeren der aarde zal uitstralen".
'Abdu'l-Bahá richtte zich tot de gelovigen op het noordamerikaanse continent in de volgende bewoordingen, "O gij apostelen van Bahá'u'lláh . . . ziet toe hoe hoogverheven de rang is die voor u is bestemd . . . De ware omvang van uw succes is tot nog toe niet onthuld, de betekenis ervan nog niet beseft". En verder, "Uw opdracht is onuitsprekelijk heerlijk. Als uw onderneming met succes wordt bekroond, groeit Amerika zeker uit tot een centrum van waaruit golven van geestelijke kracht vloeien en waar de troon van het Koninkrijk Gods in de volheid van zijn majesteit en heerlijkheid hecht gegrondvest zal zijn". En tenslotte deze ontroerende verzekering, "Vanaf het moment dat deze goddelijke Boodschap door de amerikaanse gelovigen vanaf hun kusten is uitgedragen en door de werelddelen Europa, Azië, Afrika en Austraal-Azië is verbreid en zelfs tot de eilanden in de Stille Zuidzee is doorgedrongen, zal deze gemeenschap zich veilig gezeteld zien op de troon van een eeuwigdurende heerschappij . . . Dan zal de gehele aarde weerklinken van haar majesteit en grootheid".
Geen wonder dat een gemeenschap, behorende tot een zo rijk gezegende natie die een zo uitzonderlijke positie inneemt op een zo rijk begiftigd continent, in staat was gedurende de vijftig jaar van haar bestaan vele bladzijden, rijk aan overwinningen, aan de annalen van het Geloof van Bahá'u'lláh toe te voegen.

Men bedenke dat juist deze gemeenschap, die vanaf het moment dat ze tot leven was gekomen door de scheppende kracht van de verkondiging van het Verbond van Bahá'u'lláh, was grootgebracht onder 'Abdu'l-Bahá's niet aflatende zorg en door hem was opgeleid om haar unieke opdracht ten uitvoer te brengen door middel van ontelbare Tafelen die hij openbaarde, de aanwijzingen die hij aan terugkerende pelgrims gaf, het sturen van speciale boden, zijn eigen latere reizen door geheel Noord-Amerika, de nadruk die hij legde op de instelling van het Verbond tijdens die reizen, en tenslotte door zijn mandaat dat was neergelegd in de Tafelen van het Goddelijk Plan.

Juist deze gemeenschap heeft vanaf haar jongste dagen tot op heden onverdroten gearbeid en is erin geslaagd geheel op eigen kracht de banier van Bahá'u'lláh te plaatsen in het overgrote deel van de zestig landen die nu in oost en west de eer voor zich kunnen opeisen opgenomen te zijn binnen de grenzen van Zijn Geloof.

Aan deze gemeenschap komt de eer toe de blauwdruk te hebben ontwikkeld en de eerste te zijn geweest het raamwerk op te zetten van de bestuursinstellingen die de komst van de Wereldorde van Bahá'u'lláh aankondigen.

Door de inspanningen van haar leden werd de moedertempel van het westen, de voorbode van die Orde, een van de heerlijkste instellingen die in de Kitáb-i-Aqdas zijn voorgeschreven, het indrukwekkendste gebouw dat in de gehele Bahá'í wereld werd opgetrokken, in het hart van Noord-Amerika opgericht.

Door de volhardende ijver van haar pioniers, leraren en bestuurders werd de literatuur van het Geloof op zeer grote schaal verbreid, werden de doelstellingen en plannen onbevreesd verdedigd en de ontluikende instellingen hecht gegrondvest.

Als direct gevolg van de onvermoeibare inspanningen die, zonder enige hulp van buitenaf, de voornaamste reizende lerares zich getroostte, werd de vrijwillige verklaring van trouw aan het Geloof van een vorstelijke persoon verkregen en onweerlegbaar in verscheidene getuigenissen door de pen van deze koninklijke bekeerlinge onder woorden gebracht welke voor het nageslacht bewaard zijn gebleven.

En tenslotte moet hulde worden betoond aan de leden van deze gemeenschap, de geestelijke afstammelingen van de baanbrekers van het heroïsche tijdperk van de Bahá'í Beschikking, dat zij bij ontelbare gelegenheden met bewonderenswaardige bereidwilligheid, ijver en vastberadenheid zijn opgestaan om te vechten voor de zaak van de onderdrukten, de behoeftigen te ondersteunen en de belangen te verdedigen van de gebouwen en instellingen die door hun broeders in landen als Perzië, Rusland, Egypte, Irak en Duitsland waren opgericht - landen waar de aanhangers van het Geloof in meerdere of mindere mate de ellende van raciale en religieuze vervolgingen moesten doorstaan.
Het is dan ook wel vreemd dat in een land dat onder zijn medevolkeren in het westen met zo'n unieke functie was bekleed, de eerste openlijke verwijzing naar de Auteur van zo'n glorierijk Geloof werd gemaakt door een van de leden van de geestelijke orde waarmee het Geloof lange tijd te kampen had gehad en waaronder het herhaalde malen had geleden. Nog vreemder is het dat degene die, vijftig jaar nadat de Báb Zijn zending in Shíráz had verkondigd het Geloof in Chicago vestigde, zelf een paar jaar later de standaard weer zou uitrukken die hij eerst geheel een paar jaar alleen in die stad had geplant.
Op 23 september 1893 namelijk, iets meer dan een jaar na Bahá'u'lláh's hemelvaart, werd in een verhandeling, geschreven door de theoloog Henry H.

Jessup, directeur van het presbyteriaanse zendingswerk in Noord-Syrië, en voorgelezen door de Eerw.

George A.

Ford uit Syrië tijdens het Wereldparlement van Religies dat in Chicago werd gehouden in verband met de Columbus tentoonstelling ter herdenking van het feit dat vierhonderd jaar geleden Amerika werd ontdekt, bekendgemaakt dat "een beroemde perzische Wijze", de "Bábí Heilige" kort geleden in 'Akká was gestorven en dat twee jaar voor Zijn heengaan 'n een professor uit Cambridge"

Hem had bezocht, aan wie Hij "zulke hoogstaande, puur christelijke gevoelens" tot uiting had gebracht, dat de schrijver van de verhandeling in het "slotwoord" ze met zijn gehoor wenste te delen.

Nog geen jaar later, in februari 1894, vestigde een syrische dokter, Ibráhím Khayru'lláh, die tijdens zijn verblijf in Caïro door Hájí 'Abdu'l-Karím-i-Tihrání tot het Geloof was bekeerd, van Bahá'u'lláh een Tafel had ontvangen en met 'Abdu'l-Bahá in verbinding had gestaan, en die in december 1892 in New York was aangekomen, zich in Chicago en begon op actieve en systematische wijze de Zaak die hij had omhelsd te onderrichten.

In de tijd van twee jaar had hij zijn indrukken aan 'Abdu'l-Bahá overgebracht en verslag uitgebracht van het opmerkelijke succes van zijn inspanningen.

In 1895 werd hem in Kenosha gelegenheid gegeven een inleiding te houden, waar hij in de loop van zijn onderrichtsreizen eenmaal per week bleef komen.

Naar verluidt telden in het jaar daarop deze twee steden honderden gelovigen.

In 1897 publiceerde hij zijn boek getiteld de Babú'd-Dín en bezocht Kansas, New York, Ithaca en Philadelphia waar hij een aanzienlijk aantal aanhangers voor het Geloof wist te winnen.

De onversaagde Thornton Chase, door 'Abdu'l-Bahá Thábit (Standvastige) genaamd en door hem aangeduid als "de eerste amerikaanse gelovige" die in 1894 tot het Geloof werd bekeerd; de onsterfelijke Louisa A.

Moore, de "moeder"-leraar van het westen, door 'Abdu'l-Bahá Livá (Banier) genaamd, Dr.

Edward Getsinger met wie zij later trouwde, Howard McNutt, Arthur P.

Dodge, Isabella D.

Brittingham, Lillian F.

Kappes, Paul K.

Dealy, Chester I.

Thatcher en Helen S.

Goodall, wier namen altijd verbonden zullen blijven met de eerste levenstekenen van het Geloof van Bahá'u'lláh op het noordamerikaanse vasteland, treden naar voren als de voornaamste personen die in de eerste jaren gehoor gaven aan de oproep van de nieuwe Dag en hun leven wijdden aan het dienen van het zojuist bekendgemaakte Verbond.
In de loop van 1898 had mevrouw Phoebe Hearst, de bekende philantrope (de vrouw van senator George F. Hearst) die mevrouw Getsinger tijdens een bezoek aan Californië opmerkzaam had gemaakt op het Geloof, het plan geuit 'Abdu'l-Bahá in het Heilige Land te bezoeken, had verscheidene gelovigen, onder wie Dr. en mevrouw Getsinger en Dr. Khayru'lláh en zijn vrouw, uitgenodigd haar te vergezellen en had de nodige voorzieningen getroffen voor hun historische pelgrimstocht naar 'Akká. In Parijs voegden zich verscheidene daar wonende Amerikanen bij het gezelschap , onder wie May Ellis Bollis die door mevrouw Getsinger voor het Geloof was gewonnen alsmede mejuffrouw Pearson en Ann Apperson, beiden nichten van mevrouw Hearst, en mevrouw Thornburgh met haar dochter, welk gezelschap, later in Egypte werd uitgebreid met Dr. Khayru'lláh's dochters en hun grootmoeder, die kort tevoren door hem was bekeerd.
De aankomst van vijftien pelgrims in drie opeenvolgende groepen waarvan de eerste met Dr. en mevrouw Getsinger op 10 december 1898 de gevangenisstad 'Akká bereikte; het vertrouwelijk contact tussen het Middelpunt van Bahá'u'lláh's Verbond en de zojuist opgestane herauten van Zijn Openbaring uit het westen; de ontroerende taferelen bij hun bezoek aan Zijn graf en de grote eer die hun door 'Abdu'l-Bahá werd betoond dat hij hen zelf naar het binnenste vertrek geleidde; de geest waarmee deze liefdevolle en milde gastheer hen ondanks hun korte verblijf door woord en voorbeeld zo krachtig doordrong; en de hartstochtelijke ijver en niet aflatende vastberadenheid die zijn inspirerende vermaningen, zijn verhelderende instructies en de veelvoudige bewijzen van zijn goddelijke liefde bij hen opwekte - al deze dingen kenmerkten het begin van een nieuw tijdperk in de ontwikkeling van het Geloof in het westen, een tijdperk waarvan de betekenis duidelijk werd aangetoond door de daden die daarna door enkele van deze pelgrims en hun medediscipelen werden volbracht.
Een van deze pelgrims beschreef in haar verslag haar indrukken aldus, "Van die eerste ontmoeting kan ik mij vreugde noch smart of ook maar iets herinneren dat zich in woorden laat uitdrukken. Ik was plotseling naar een te grote hoogte gevoerd, mijn ziel was in aanraking gekomen met de goddelijke geest en deze zuivere, heilige en machtige kracht had me overweldigd . . . Wij konden onze ogen niet van zijn heerlijke gelaat afhouden; wij luisterden naar alles wat hij zei; wij dronken op zijn uitnodiging thee met hem; maar ons bestaan leek stil te staan; en wanneer hij opstond en ons plotseling verliet vielen wij met een schok terug in het gewone leven; maar nooit, o nooit meer daarna werd het, God zij gedankt, het oude leven op deze aarde". Als zij zich het laatste onderhoud in het geheugen roept dat aan het gezelschap waarvan zij deel uitmaakte werd toegestaan, verhaalt dezelfde pelgrim, "Door de macht en majesteit van zijn aanwezigheid veranderde onze vrees in volmaakt vertrouwen, onze zwakheid in kracht, onze droefheid in hoop en vergaten wij ons eigen ik door onze liefde voor hem. Toen wij met ons allen tegenover hem zaten, wachtend op zijn woorden, weenden enkelen van de gelovigen bittere tranen. Hij verzocht hen hun tranen te drogen, maar zij konden het niet direct. Toen vroeg hij hen andermaal terwille van hem niet te huilen, daar hij niet met ons zou praten of ons onderrichten totdat alle tranen waren gedroogd . . . "
Mevrouw Hearst heeft in een van haar brieven getuigd, " . . . Die drie dagen waren de gedenkwaardigste van mijn leven. Ik zal niet proberen de Meester te beschrijven; ik wil alleen zeggen dat ik met hart en ziel ervan overtuigd ben dat hij de Meester is, en het voor mij de grootste zegen in deze wereld is dat ik het voorrecht heb mogen smaken in zijn tegenwoordigheid te zijn en zijn heilige gelaat te aanschouwen . . . Zonder enige twijfel is 'Abbás Effendi de messias van deze tijd en deze generatie, en wij behoeven niet meer uit te zien naar een andere". In een andere brief heeft zij bovendien geschreven, "Ik moet zeggen dat hij het wonderbaarste wezen is dat ik ooit heb ontmoet of verwacht ooit nog te ontmoeten in deze wereld . . . De geestelijke sfeer die hem omgeeft en die op allen die het geluk hebben in zijn nabijheid te zijn een zeer sterke invloed heeft, is niet te beschrijven . . . Ik geloof met hart en ziel in hem en ik hoop dat iedereen die zich gelovig noemt, hem alle grootheid zal toekennen, alle heerlijkheid en eer, want hij is waarlijk de Zoon van God - en de geest van de Vader woont in hem".
Ook de bediende van mevrouw Hearst, Robert Turner, een neger, en de eerste van zijn ras die de Zaak van Bahá'u'lláh in het westen omhelsde, was in vervoering gebracht door de invloed die 'Abdu'l-Bahá tijdens die historische pelgrimstocht op iedereen uitoefende. Zijn geloof was zo sterk dat zelfs de latere vervreemding van zijn geliefde meesteres van de Zaak die zij zo spontaan had aanvaard, geen schaduw kon werpen op de luister ervan of iets kon afdoen aan de intensiteit van de gevoelens welke de liefderijke bejegening van 'Abdu'l-Bahá in zijn gemoed had doen ontwaken.
De terugkeer van deze door God geïnspireerde pelgrims, sommigen naar Frankrijk, anderen naar de Verenigde Staten, was het sein voor het losbarsten van stelselmatige en geleide activiteit die, naarmate de stuwkracht toenam en ze haar vertakkingen over West-Europa en de noord-amerikaanse staten uitbreidde, zo'n grote vlucht nam dat 'Abdu'l-Bahá besloot zelf een reis naar het westen te ondernemen zodra hij ontslagen werd uit zijn langdurige opsluiting in 'Akká.

Niet uit de koers geslagen door de vernietigende crisis die de eerzucht van Dr.

Khayru'lláh bij zijn terugkeer in december 1898 uit het Heilige Land had veroorzaakt; onverschrokken door de onrust die hij, samenwerkend met de aartsverbreker van het Verbond en zijn spionnen, had gezaaid; in verachting voor de aanvallen van hem en zijn mede-afvalligen evenals die van de christelijke geestelijken die steeds jaloerser werden op de stijgende macht en groeiende invloed van het Geloof; aangewakkerd door een onophoudelijke stroom pelgrims die de mondelinge boodschappen en speciale instructies van een waakzame Meester overbrachten; gesterkt door de ontboezemingen van zijn pen, neergelegd in ontelbare Tafelen, en onderricht door de successieve boodschappers en leraren die in zijn opdracht voor leiding, opbouw en consolidatie werden uitgezonden, bracht de gemeenschap van de amerikaanse gelovigen een reeks ondernemingen op gang die ongeveer tien jaar later door 'Abdu'l-Bahá zelf zouden worden gezegend en gestimuleerd en die slechts een voorspel waren van de ongeëvenaarde diensten die haar leden gedurende het vormende tijdperk van zijn Vaders Beschikking zouden verlenen.
Een van deze pelgrims, de al eerder genoemde May Bolles, was nog maar nauwelijks in Parijs teruggekeerd of het gelukte haar, overeenkomstig 'Abdu'l-Bahá' s uitdrukkelijke instructies, in die stad de eerste Bahá'í kern op het europese continent te vormen. Deze kern werd kort na haar aankomst versterkt door de bekering van de verlichte Thomas Breakwell, de eerste engelse gelovige die door 'Abdu'l-Bahá's vurige lofzang te zijner nadachtenis onsterfelijk werd gemaakt; door Hyppolitus Dreyfus, de eerste Fransman die het Geloof omhelsde, die door zijn geschriften, vertalingen, reizen en pioniersdiensten na verloop van jaren het werk kon consolideren waarmee men in zijn land was begonnen; tevens door Laura Barney, wier onvergankelijke dienst hieruit bestond dat zij de in de loop van een langere pelgrimstocht in het Heilige Land van 'Abdu'l-Bahá verkregen onschatbare uitleggingen over zeer verschillende onderwerpen in boekvorm bijeenbracht en aan het nageslacht heeft overgedragen onder de titel "Some Answered Questions". Drie jaar later, in 1902, verhuisde May Bolles, die intussen met een Canadees was getrouwd, naar Montreal, waar zij erin slaagde de fundering te leggen voor het Geloof in dat Dominion.
In Londen was mevrouw Thornburgh-Cropper als gevolg van de scheppende krachten, vrijgekomen door de onvergetelijke pelgrimstocht, in staat activiteiten te ontplooien die werden aangemoedigd en uitgebreid door de inspanningen van de eerste engelse gelovigen, en in het bijzonder door Ethel J.

Rosenberg die in 1899 was bekeerd en hen in latere jaren in staat stelde aan de opbouw van hun bestuursinstellingen in Engeland te beginnen.

Op het noordamerikaanse vasteland werd door de afvalligheid en de afbrekende publicaties van Dr.

Khayru'lláh (waarbij hij werd aangemoedigd door Mírzá Muhammad-'Alí en zijn zoon Shu'á'u'lláh, die hij naar Amerika had gezonden) de trouw van de prille gemeenschap zwaar op de proef gesteld; maar 'Abdu'l-Bahá zond er achtereenvolgens verscheidene afgezanten heen (zoals Hájí 'Abdu'l-Karím-i-Tihrání, Hájí Mírzá Hasan-i-Khurásání, Mírzá Asadu'lláh en Mírzá Abu'l-Fadl), die er al spoedig in slaagden de gevoelens van twijfel bij de gelovigen weg te nemen en hun inzicht te verdiepen, de gemeenschap bijeen te houden en de kern te vormen voor de bestuursinstellingen die twintig jaar later, door de duidelijke voorzieningen in 'Abdu'l-Bahá's Testament, nadrukkelijk werden vastgelegd.

Reeds in 1899 was er in Kenosha een raad van zeven leden ingesteld, de voorloper van een reeks Raden die voor het einde van de eerste Bahá'í eeuw zich reeds van kust tot kust over het noordamerikaanse continent zou uitstrekken.

In 1902 werd er in Chicago een Bahá'í Uitgeversgenootschap gevormd voor de verspreiding van de literatuur van een gestadig zich uitbreidende gemeenschap.

In New York werd een Bahá'í Bulletin gelanceerd om de leringen van het Geloof te verspreiden.

Het "Bahá'í News", een andere periodiek, zag daarna in Chicago het licht en groeide spoedig uit tot het tijdschrift "Star of the West".

Men begon met grote ijver aan de vertaling van enkele van de belangrijkste werken van Bahá'u'lláh, zoals de Verborgen Woorden, de Kitáb-i-'Iqán, de Tafelen aan de Koningen en de Zeven Valleien, evenals de Tafelen van 'Abdu'l-Bahá, alsmede verscheidene verhandelingen en pamfletten van de hand van Mírzá Abu'l-Fadl en anderen.

Er ontwikkelde zich een aanzienlijke correspondentie met verschillende centra in het oosten die gestadig in omvang en belangrijkheid groeide.

Er werden korte beschrijvingen van de geschiedenis van het Geloof, boeken en pamfletten ter verdediging ervan geschreven, en artikelen voor de pers, verslagen over reizen en pelgrimstochten, lofzangen en gedichten werden eveneens gepubliceerd en overal verspreid.
Tegelijkertijd traden uit eigen beweging reizigers en leraren naar voren die triomfantelijk de stormen van beproeving hadden doorstaan die hun geliefde Zaak hadden dreigen weg te vagen, om de reeds opgerichte bolwerken van het Geloof te versterken en hun aantal uit te breiden.

Er werden centra geopend in Washington, Boston, San Francisco, Los Angeles, Cleveland, Baltimore, Minneapolis, Buffalo, Rochester, Pittsburgh, Seattle, St.

Paul en andere plaatsen.

Onvervaarde pioniers gingen op weg om, door verre landen te bereizen of er zich te vestigen, vol enthousiasme het nieuw ontloken evangelie tot buiten hun landsgrenzen uit te dragen en zich in ondernemingen te begeven die het licht naar het hart van Europa, het Verre Oosten en zelfs naar de eilanden in de Stille Zuidzee brachten.

Mason Remey reisde naar Rusland en Perzië en maakte later voor het eerst in de Bahá'í geschiedenis samen met Howard Struven een reis om de wereld waarbij hij Hawaii, Japan, China, India en Burma bezocht.

Hooper Harris en Harlan Ober reisden niet minder dan zeven maanden door India en Burma waar zij Bombay, Poona, Lahore, Calcutta, Rangoon en Mandalay bezochten.

Alma Knobloch die in Dr.

K.E.

Fisher's voetspoor volgde, hees de standaard van het Geloof in Duitsland en bracht het licht naar Oostenrijk.

Dr.

Susan I.

Moody, Sydney Sprague, Lillian F.

Kappes, Dr.

Sarah Clock en Elizabeth Stewart verhuisden naar Tihrán om in samenwerking met de Bahá'í's van die stad de veelvoudige belangen van het Geloof te bevorderen.

Sarah Farmer die al in 1894 in Green Acre in de staat Maine zomerconferenties had georganiseerd en een centrum had gesticht voor het bevorderen van eenheid en vriendschap tussen rassen en godsdiensten, stelde na haar pelgrimstocht naar Akká in 1900 dit conferentieoord ter beschikking van de volgelingen van het Geloof dat zij zelf kort daarvoor had omhelsd.
En tenslotte zij vermeld hoe de Bahá'í's van Chicago, geïnspireerd door het voorbeeld van hun medediscipelen in 'Ishqábád die reeds waren begonnen met de bouw van de eerste Mashriqu'l-Adhkár van de Bahá'í wereld, vol vuur waren in hun verlangen om op tastbare wijze hun trouw en toewijding te tonen.

Nadat zij een verzoek tot 'Abdu'l-Bahá hadden gericht om een gebedshuis te mogen bouwen en zich hadden verzekerd van zijn onmiddellijke en geestdriftige goedkeuring die was vastgelegd in een Tafel van juni 1903, verenigden zij zich om, ondanks hun geringe aantal en hun beperkte middelen, een aanvang te maken met een onderneming die men moet zien als de grootste op zich zelf staande bijdrage die de Bahá'ís van Amerika, en eigenlijk van het gehele westen, tot nog toe aan de Zaak van Bahá'u'lláh hebben geleverd.

De latere aanmoedigingen die 'Abdu'l-Bahá hun gaf en de bijdragen die door verscheidene Raden werden bijeengebracht, noopten de leden van deze Raad te besluiten afgevaardigden van hun medegelovigen uit verschillende delen van het land uit te nodigen in Chicago bijeen te komen om een begin te maken met de geweldige onderneming die zij zich hadden voorgesteld.

Op 26 november 1907 benoemden de aanwezige afgevaardigden die voor dat doel bijeen waren gekomen, een comité van negen om een geschikte plaats uit te zoeken voor de op te richten tempel.

Op 9 april 1908 was er een bedrag van tweeduizend dollar betaald voor de aankoop van twee stukken bouwgrond aan de rand van het Meer van Michigan.

In maart 1909 werd er overeenkomstig van 'Abdu'l-Bahá verkregen instructies een conventie bijeen geroepen waarin verschillende Bahá'í centra waren vertegenwoordigd.

De negenendertig gedelegeerden uit zesendertig steden, die in Chicago vergaderden op dezelfde dag dat de stoffelijke overblijfselen van de Báb door 'Abdu'l-Bahá ter ruste werden gelegd in een speciaal daarvoor op de berg Carmel gebouwd mausoleum, richtten een permanente nationale organisatie op, onder de naam "Bahá'í Temple Unity", die was geregistreerd als een religieus rechtspersoon, vallend onder de wetten van de staat Illinois en bevoegd het volle gezag uit te oefenen over het eigendomsrecht van de tempelgrond en de middelen voor de bouw ervan bijeen te brengen.

Op deze zelfde conventie werden statuten opgesteld, werd de uitvoerende raad voor de "Bahá'í Temple Unity" gekozen die door de gedelegeerden werd geautoriseerd om de aankoop van de grond te voltooien, zoals op een voorafgaande vergadering was aanbevolen.

Er kwamen bijdragen voor deze historische onderneming binnen uit India, Perzië, Turkije, Syrië, Palestina, Rusland, Engeland, Canada, Mexico, Hawaii en zelfs uit Mauritius, alsmede zeker zestig amerikaanse steden, tot een bedrag dat in 1910, twee jaar voor de aankomst van 'Abdu'I-Bahá in Amerika, reeds was opgelopen tot niet minder dan twintigduizend dollar.

Dit was een opmerkelijk bewijs van de solidariteit van de volgelingen van Bahá'u'lláh in oost en west, en van de opofferingen die de amerikaanse gelovigen zich getroostten die, naarmate het werk vorderde, het overgrote deel van de bijdragen ten bedrage van meer dan een miljoen dollar ter beschikking stelden die nodig waren voor het optrekken van de tempelbouw en de versieringen aan de buitenkant.

HOOFDSTUK XVII

Hernieuwde gevangenzetting van 'Abdu'l-Bahá

De grootse daden die een heldhaftige en zwaar beproefde gemeenschap tot stand had gebracht, de eerste vruchten van Bahá'u'lláh's zojuist gevestigd Verbond in de westerse wereld, hadden een basis gelegd die indrukwekkend genoeg was om het aangewezen Middelpuntvan dat Verbond - hij die deze gemeenschap in het leven had geroepenen met eindeloos veel zorg en vooruitziende blik over haar ontluikende bestemming had gewaakt - voor een bezoek uit te nodigen. Maar 'Abdu'l-Bahá kon zijn gedenkwaardige reis naar de kusten van eencontinent, waar de opkomst en vestiging van zijn Vaders Geloof zich door zulke prachtige en blijvende successen onderscheidde, niet aanvangen voor en aleer hij de ernstige crisis die hem reeds verscheidene jaren in haar greep hield, te boven was gekomen.
Deze tweede grote crisis van buitenaf die tijdens zijn beleid nauwelijks minder hevig was dan die welke door de rebellie van Mírzá Muhammad-'Alí was aangesticht, bracht zijn leven in groot gevaar, beroofde hem gedurende een aantal jaren van de betrekkelijke vrijheid die hij had genoten, dompelde zijn gezin en de volgelingen van het Geloof in oost en west in diepe smart en ontmaskerde als nog nooit tevoren de laagheid en schanddaden van zijn meedogenloze tegenstanders. Deze crisis begon twee jaar na het vertrek van de eerste amerikaanse pelgrims uit het Heilige Land. Ze hield met afwisselende hevigheid meer dan zeven jaar aan en was rechtstreeks toe te schrijven aan de onophoudelijke intriges en afschuwelijke verkeerde voorstelling vanzaken van de aartsverbreker van Bahá'u'lláh's Verbond en zijn medeplichtigen.
Mírzá Muhammad-'Alí, verbitterd door zijn vernederende mislukking om een scheuring te veroorzaken waarop hij al zijn hoop had gevestigd; pijnlijk getroffen door het opmerkelijke succes dat de vaandeldragers van het Verbond ondanks zijn kuiperijen op het noordamerikaanse continent hadden behaald; aangemoedigd door het bestaan vaneen regime dat gedijde in een sfeer van intriges en achterdocht en waarvan een sluwe, hardvochtige potentaat het hoofd was; vast besloten ten volle iedere gelegenheid te baat te nemen kwaad te stichten bij de aankomst van westerse pelgrims in de vestinggevangenis 'Akká, en bij de aanvang van de bouw van het mausoleum van de Báb op de berg Carmel, slaagde hij erin, bijgestaan door zijn broeder Mírzá Badí'u'lláh en geholpen door zijn zwager Mírzá Majdi'd-Dín, door middel van naarstige en onophoudelijke inspanning de argwaan van de turkse regering en haar ambtenaren op te wekken, en hen ertoe aan te zetten aan 'Abdu'l-Bahá andermaal de opsluiting op te leggen waaronder hij al tijdens Bahá'u'lláh's leven zo smartelijk had geleden.
Juist deze broeder, de voornaamste medeplichtige van Mírzá Muhammad-'Alí, heeft in een schriftelijke, door hem zelf getekende, verzegelde en gepubliceerde bekentenis ter gelegenheid van zijn verzoening met 'Abdu'l-Bahá, getuigenis afgelegd van de verdorven samenzweringen die waren beraamd.

Mírzá Badí'u'lláh schreef, "Wat ik van anderen heb gehoord zal ik niet noemen.

Ik zal alleen weergeven wat ik met mijn eigen ogen heb gezien en wat ik uit zijn (Mírzá Muhammad-'Alí's) mond heb vernomen".

Dan gaat hij verder met zijn relaas, "Het was door hem (Mírzá Muhammad-'Alí) gearrangeerd, dat Mírzá Majdi'd-Dín met een geschenk en een in het perzisch geschreven brief naar Nazim Páshá, de Válí (gouverneur) van Damascus werd gezonden, om zijn steun te vragen . . .

Zoals hij (Mírzá Majdi'd-Dín)mij zelf in Haifa liet weten, liet hij niets onbeproefd om hem (de gouverneur) volledig op de hoogte te brengen van de bouwwerkzaamheden op de berg Carmel, van het komen en gaan van de amerikaanse gelovigen en van de bijeenkomsten die in 'Akká werden gehouden.

Daar de Pasja graag alle feiten wilde weten, was hij uiterst vriendelijk tegen hem en verzekerde hem van zijn hulp.

Een paar dagen na Mírzá Majdi'd-Dín's terugkeer, ontving men een codetelegram van de Verhevene Porte, dat het bevel van de Sultan overbracht om 'Abdu'l-Bahá, mijzelf en de anderen gevangen te zetten".

Verder getuigt hij nog in datzelfde document, "In die dagen vertelde iemand die uit Damascus in 'Akká aankwam aan buitenstaanders, dat Nazim Páshá de oorzaak was geweest van de opsluiting van 'Abbas Effendi.

Het vreemdste van alles is, dat Mírzá Muhammad-'Alí na zijn opsluiting aan Nazim Páshá eenbrief schreef met het doel, zijn eigen vrijlating te verkrijgen . . .

De Pasja antwoordde echter met geen woord op de eerste noch op de tweede brief".
In 1901, op de vijfde dag van de maand Jamádíyu'l-Avval 1319 n.H. (20 augustus) werd 'Abdu'l-Bahá bij zijn terugkeer uit Bahjí, waar hij had deelgenomen aan de viering ter herdenking van de Verkondigingvan de Báb, tijdens een onderhoud met de gouverneur van 'Akká, op de hoogte gebracht van Sultan 'Abdu'l-Hamíd's instructies die behelsden, dat de beperking van bewegingsvrijheid, die langzaamaan wat was verminderd, wederom van kracht zou zijn en dat hij en zijn broeders zich slechts binnen de muren van de stad mochten ophouden. Aan het bevelschrift van de Sultan werd eerst streng de hand gehouden, de vrijheid van de in ballingschap levende gemeenschap werd ernstig beknot, terwijl 'Abdu'l-Bahá zich, alleen en zonder enige hulp, had te onderwerpen aan langdurige ondervragingen van rechters en regeringsambtenaren die verlangden dat hij verscheidene achtereenvolgende dagen in het regeringsgebouw aanwezig was voor hun onderzoek. Eenvan zijn eerste daden was om een goed woord te doen voor zijn broeders; deze waren onvoorwaardelijk door de gouverneur ontboden om de bevelen van de vorst aan te horen. Deze daad vermocht echter niet hunvijandige gezindheid te verzachten of hun boosaardige activiteiten te verminderen. Later slaagde hij erin door zijn bemiddeling bij de burgerlijke en militaire autoriteiten voor zijn volgelingen die in 'Akká woonden, de vrijheid te herkrijgen en hen in staat te stellen ongehinderd in hun levensonderhoud te voorzien.
De verbondsbrekers waren niet bevredigd door de maatregelen die de autoriteiten hadden genomen tegen hem die op zo grootmoedige wijze voor hen in de bres was gesprongen.

Bijgestaan door de beruchte Yahyá Bey, de commissaris van politie, en andere burgerlijke en militaire ambtenaren die, als gevolg van hun beweringen de plaats hadden ingenomen van degenen die 'Abdu'l-Bahá vriendelijk hadden bejegend, en geholpen door geheime agenten die heen en weer reisden tussen 'Akká en Constantinopel en die zelfs met argusogen alles gadesloegen wat er in zijn huishouding omging, sloten zij zich aaneen om zijn ondergang te bewerkstelligen.

Zij gaven met kwistige hand aan ambtenarengeschenken waaronder ook voorwerpen die aan Bahá'u'lláh hadden toebehoord, en boden schaamteloos aan hoog en laag steekpenningen aan, waarvoor zij in sommige gevallen het geld hadden verkregen uit de verkoop van bezittingen die met Hem in verband stonden, of door 'Abdu'l-Bahá aan enkelen van hen waren geschonken.

Op geen enkelpunt verslapte hun inspanning en zij gingen meedogenloos voort met hun snode activiteiten, vast van plan geen steen op de andere te laten, voordat zij zijn terechtstelling voor elkaar hadden gekregen of zekerwaren van zijn deportatie naar een plaats, ver genoeg weg om hun de gelegenheid te geven de Zaak aan zijn handen te ontrukken.

Bij verschillende gelegenheden benaderden zij de válí van Damascus, de muftí van Beirut, leden van de protestantse zending in Syrië en 'Akká, en zelfs de invloedrijke Shaykh Abu'l-Hudá in Constantinopel die bij de Sultan in even hoog aanzien stond als de grootvizier Hájí Mírzá Áqásí bij Muhammad Sháh, en deden een dringend beroep op hen om hun assistentie te verlenen bij de uitvoering van hun verfoeilijke plannen.
Door mondelinge boodschappen, formele mededelingen en persoonlijke gesprekken doordrongen de verbondsbrekers deze aanzienlijke personen van de noodzaak van onmiddellijke actie, waarbij zij listig hun argumenten aanpasten aan de speciale belangen en vooroordelen vanhen naar wier hulp zij dongen.

Aan sommigen schilderden zij 'Abdu'l-Bahá af als een ongevoelige uitbuiter die hun rechten met voeten had getreden, hen van hun rechtmatig erfdeel had beroofd, hen tot armoede had gebracht, hun vrienden in Perzië tegen hen had opgezet, die voor zichzelf een enorm fortuin bijeen had gegaard en niet minder dan tweederde van de grond in Haifa had verworven.

Tegenover anderen verklaarden zij dat 'Abdu'l-Bahá overwoog om van 'Akká en Haifa een nieuw Mecca en Medina te maken.

En tegen weer anderen beweerden zij met grote stelligheid dat Bahá'u'lláh niets anders was geweest dan een in afzondering levende dervish die het islamitische Geloof beleed en uit droeg, die Zijn zoon 'Abbas Effendi om der wille van zelfverheerlijking had verheven tot de rang van godheid, terwijl hij zichzelf uitriep tot de Zoon van God en de wederkomst van Jezus Christus.

Verder beschuldigden zij hem ervan plannen te koesteren die schadelijk waren voor de belangen van de staat, een opstand te overwegen tegen de Sultan, reeds de banier van Yá Bahá'u'l-Abhá, het teken van oproer, te hebben gehesen in verafgelegen dorpen in Palestina en Syrië, in het geheim een leger van dertigduizend man op de been te hebben gebracht, bezig te zijn op de berg Carmel een vesting en een uitgebreid munitiedepôt te bouwen, zich te hebben verzekerd van de morele en materiële steun van een menigte engelse en amerikaanse vrienden, waaronder zich officieren van buitenlandse mogendheden bevonden die in groten getale en in vermomming het land binnenkwamen om hem hun hulde te betuigen, en reeds samen met hen zijn plannen te hebben uitgestippeld voor de onderwerping van de naburige provincies ter verdrijving van de heersende gezagdragers, en om tenslotte de macht over te nemen van de Sultan.

Door hun valse voorstelling van zaken en omkoperij lukte het hun, bepaalde mensen zover te krijgen als getuige hun handtekening te zetten onder de documenten die zij hadden opgesteld en die zij via hunagenten aan de Verhevene Porte zonden.
Zulke ernstige beschuldigingen, vervat in talrijke rapporten, konden niet nalaten de despoot die reeds bezeten was door de angst voor een ophanden zijnde opstand onder zijn onderdanen, diep te verontrusten. Dienovereenkomstig werd een commissie benoemd om de zaak te onderzoeken en verslag van de naspeuringen uit te brengen. 'Abdu'l-Bahá weerlegde zorgvuldig en onbevreesd alle tegen hem ingebrachte beschuldigingen, toen hij bij verschillende gelegenheden werd opgeroepen om voor het hof te verschijnen. Hij zette uiteen hoe absurd de beschuldigingen waren, maakte de leden van de commissie, ter ondersteuningvan zijn argumentatie, bekend met de bepalingen in Bahá'u'lláh's Testament, gaf uitdrukking aan zijn bereidheid zich neer te leggen bij iedere uitspraak die het hof over hem mocht doen en verzekerde op indrukwekkende wijze dat, indien zij hem in boeien sloegen, hem door de straten sleurden, hem hoonden en bespotten, hem stenigden en bespuwden, hem in het openbaar ophingen en hem met kogels doorzeefden, hij dit alles als een buitengewone eer zou beschouwen, daar hij dan in het voetspoor zou treden en het lijden zou delen van zijn geliefde Leider, de Báb.
De ernst van de situatie, waarmee 'Abdu'l-Bahá werd geconfronteerd; de geruchten die in omloop waren gebracht door een bevolking die de ergste ontwikkelingen verwachtte; de wenken en toespelingen op de hem bedreigende gevaren waarvan de in Egypte en Syrië verschijnende kranten melding maakten; de agressieve houding die zijn vijanden in steeds toenemende mate aannamen en het provocerende optreden van enkele inwoners van 'Akká en Haifa die moed hadden gekregen door de voorspellingen en verzinsels van deze vijanden, met betrekking tot het lot dat een verdachte gemeenschap en haar leider wachtte, bracht hem ertoe het aantal pelgrims te verminderen en zelfs hun bezoekenvoor enige tijd geheel af te gelasten, en speciale instructies te geven, dat zijn post via een agent in Egypte werd behandeld in plaats van in Haifa; een tijdlang gaf hij opdracht die daar tot nader aankondiging vast te houden.

Hij droeg bovendien de gelovigen, alsook zijn eigen secretarissen op, alle Bahá'í geschriften die zij in hun bezit mochten hebben, te verzamelen en naar een veilige plaats over te brengen en, terwijl hij erbij hen op aandrong naar Egypte te verhuizen, verbood hij hun zelfs in zijn huis bijeen te komen, zoals ze gewend waren te doen.

Zelfs zijn talloze vrienden en bewonderaars zagen in deze uiterst woelige dagen ervan af hem te bezoeken, uit angst in moeilijkheden te geraken en zich de verdenking van de autoriteiten op de hals te halen.

Op bepaalde dagen en nachten, toen de vooruitzichten het somberst waren, was het huiswaar in hij woonde en dat vele jaren een brandpunt van activiteiten was geweest, volledig verlaten.

Spionnen hielden zowel heimelijk als openlijk de wacht, sloegen iedere beweging van hem gade en beperkten de bewegingsvrijheid van zijn gezin.
Hij weigerde echter de bouw van het mausoleum van de Báb, waarvoor hij de eerste steen had gelegd op het terrein dat door Bahá'u'lláh was gezegend en uitgekozen, te staken of zelfs voor een korte tijd te onderbreken. Ook stond hij niet toe dat enige hindernis, hoe ontzagwekkend ook, de dagelijkse stroom Tafelen zou indammen, die met verbazende snelheid in steeds grotere getale uit zijn onvermoeibare pen vloeiden, in antwoord op de zeer vele brieven, verslagen, verzoeken om inlichtingen, gebeden, geloofsverklaringen, apologieën en lofspraken die hij van ontelbare volgelingen en bewonderaars uit oost en west ontving. Ooggetuigen hebben verklaard, dat zij hem in die roerige en gevaarlijke periode van zijn leven met eigen hand niet minder dan negentig Tafelen op een dag hebben zien schrijven en dat hij nachten achtereen, van de avondschemering tot zonsopgang, alleen in zijn slaapkamer doorbracht met het afhandelen van een correspondentie die hij door de druk van zijn veelvoudige verantwoordelijkheden niet had kunnen afdoen.
In deze veelbewogen dagen, de meest dramatische periode van zijn beleid, toen hij in de bloei van zijn leven was en op het toppunt van zijn kracht, begon hij met onuitputtelijke energie, wonderbaarlijke innerlijke rust en onwrikbaar vertrouwen aan de veelzijdige ondernemingen die verband hielden met dat beleid en voerde ze onweerstaanbaar uit.

In deze dagen groeide bij hem het plan voor de eerste Mashriqu'l-Adhkár van de Bahá'í wereld en werd de bouw ervan door zijn volgelingen in 'Ishqábád in Turkistán ondernomen.

Hij gaf in deze tijd, ondanks de opschuddingen in zijn geboorteland, instructies voor de restauratie van het heilige en historische Huis van de Báb in Shíráz.

In deze dagen werden voornamelijk door zijn voortdurende aanmoediging de eerste voorbereidingen getroffen voor de eerste steenlegging die hij in later jaren eigenhandig verrichtte, toen hij het terrein van de moedertempel in het westen aan de oever van het Meer van Michigan bezocht.

Op dit belangrijke punt in zijn leven werd de compilatie van zijn tafelgesprekken onder de titel "Some Answered Questions" uitgegeven, gesprekken die waren gehouden in de korte tijd die hij daaraan kon besteden en waarin hij bepaalde fundamentele aspecten van zijn Vaders Geloof verduidelijkte, traditionele en rationele bewijzen voor de deugdelijkheid ervan aanvoerde en een grote verscheidenheid van onderwerpen aangaande de christelijke Beschikking, de Profeten Gods, bijbelse voorspellingen, de oorsprong en de staat van de mens en andere aanverwante thema's met gezag uitlegde.
Gedurende de donkerste uren in deze periode verkondigde 'Abdu'l-Bahá in een mededeling aan de neef van de Báb, de eerbiedwaardige Hájí Mírzá Muhammad-Taqí, de voornaamste bouwer van de tempel in 'Ishqábád, in bewogen bewoordingen de onmetelijke grootheid van de
Openbaring van Bahá'u'lláh, liet waarschuwingen horen welke de onrust voorspelde, die haar vijanden zowel dichtbij als veraf zouden doen uitbreken in de wereld en voorzegde in treffende woorden het overwicht dat de toortsdragers van het Verbond uiteindelijk over hen zouden verkrijgen.

In een uur van grote ongewisheid tijdens diezelfde periodeschreef hij zijn Testament, dat onsterfelijke document waarin hij de hoofdlijnen van het Bestuursstelsel omschreef, dat na zijn heengaan inwerking zou treden en de vestiging van die Wereldorde zou inluiden waarvan de Báb reeds de komst had aangekondigd en waarvan Ba-há'u'lláh reeds de wetten en grondbeginselen had geformuleerd.

In de loop van deze woelige jaren bracht hij, met behulp van de voorlopers en voorvechters van een hecht gevestigd Verbond, de embryonale instellingen op bestuurlijk, geestelijk en opvoedkundig gebied tot ontwikkeling van een Geloof, dat zich gestadig uitbreidde: in Perzië (de bakermatvan dat Geloof), in de grote Republiek van het westen (de bakermat van het Bestuursstelsel), in het Dominion Canada, in Frankrijk, Engeland, Duitsland, Egypte, Irak, Rusland, India, Burma, Japan en zelfs op de afgelegen eilanden in de Stille Zuidzee.

In deze veelbewogen tijden werd door hem een zeer krachtige stoot gegeven tot de vertaling, de publicatie en verspreiding van Bahá'í literatuur die nu een verscheidenheid aan boeken en verhandelingen in het perzisch, arabisch, engels, turks, frans, duits, russisch en burmees omvatte.

Telkens wanneer er in die dagen een tijdelijke stilte intrad in de storm die om hem heen woedde, verzamelden zich aan zijn tafel pelgrims, vrienden en zoekers uit de meeste der reeds eerder genoemde landen die representatief waren voor het christelijke, het islamitische, het joodse, het zoroastrische, het hindoe en het boeddhistische geloof.

Aan de behoeftigen die zich voor zijn deur verdrongen en die iedere vrijdagochtend de binnenplaats van zijn huis vulden, placht hij alle gevaren die hem omringden ten spijt, eigenhandig aalmoezen uit te delen met een regelmaat en gulheid die hem de titel "vader van de armen" bezorgde.

Niets kon in deze stormachtige dagen zijn vertrouwen schokken, niets vermocht zijn dienstbetoon aan de behoeftigen, de wezen, de zieken en de vertrapten te verstoren, niets kon hem ervan weerhouden in eigen persoon die mensen te bezoeken, die Of niet in staat òf te beschaamd waren om zijn hulp in te roepen.

Onvermurwbaar in zijn vaste voornemen het voorbeeld van de Báb en Bahá'u'lláh te volgen, kon niets hem ertoe bewegen aan zijn vijanden te ontvluchten, of uit zijn gevangenschap te ontsnappen, noch de raad te volgen die de leiders van de ballingengemeenschap in 'Akká hem gaven, noch de dringende verzoeken van de spaanse consul - een familielid van de agent van een italiaanse stoombootmaatschappij - die, uit liefde voor 'Abdu'l-Bahá en in zijn verlangen het dreigende gevaar af te wenden, hem zelfs een italiaanse vrachtboot ter beschikking wilde stellen, die klaar lag om hem een veilige overtocht te verschaffen naar iedere buitenlandse haven die hij maar wenste.
'Abdu'l-Bahá was zo onverstoorbaar gelijkmoedig dat men hem, terwijl er geruchten de ronde deden dat hij in zee geworpen, naar Fízán in Tripolitanië1 verbannen of aan de galg gehangen zou worden, tot verbazing van zijn vrienden en tot vermaak van zijn vijanden, bezig kon zien met het planten van bomen en wijnstokken in de tuin van zijn huis, waarvan hij, toen de storm voorbij was, de vruchten door zijn getrouwe tuinman Ismá'íl Áqá liet plukken en ze aan dezelfde vrienden en vijanden aanbood, wanneer zij hem kwamen bezoeken.
In het begin van de winter van 1907 werd plotseling in opdracht van de Sultan nog een commissie van vier officieren, met aan het hoofd 'Árif Bey en bekleed met volledige volmacht, naar 'Akká gestuurd. Een paar dagen voor haar aankomst had 'Abdu'l-Bahá een droom die hij aan de gelovigen vertelde; daarin had hij een schip gezien, dat het anker op de rede van 'Akká liet vallen; waaruit een paar vogels opvlogen die opstaven dynamiet leken en die, toen hij zich temidden van een menigte angstige inwoners van die stad bevond, om zijn hoofd cirkelden en naar het schip terugkeerden zonder te ontploffen.
Nog maar nauwelijks waren de leden van de commissie geland of zij plaatsten de post- en telegraafdiensten in 'Akká onder hun directe beheer, ontsloegen naar willekeur ambtenaren van wie zij vermoedden dat zij op vriendschappelijke voet stonden met 'Abdu'l-Bahá, waaronder ook de gouverneur van de stad; legden een geheime, directe verbinding aan met de regering in Constantinopel; namen hun intrek in de huizen van buren en intieme medewerkers van de verbondsbrekers; stelden bewakers aan bij het huis van 'Abdu'l-Bahá om te voorkomen, dat iemand hem bezocht; en gingen op vreemde wijze te werk door juist die mensen, waaronder zich Christenen, Moslems, oosterlingen en westerlingen bevonden, als getuigen op te roepen, die vroeger de documenten hadden ondertekend die naar Constantinopel waren doorgezondenen die zij hadden meegebracht voor hun onderzoek.

De bedrijvigheid van de verbondsbrekers en in het bijzonder van Mírzá Muhammad-'Alí die nu juichte en hoopvol was gestemd, bereikte in dit uitzonderlijk kritieke uur het hoogtepunt.

Bezoeken, gesprekkenen gastvrije onthalen waren aan de orde van de dag, in een sfeer vankoortsachtige verwachting, nu de overwinning nabij leek te zijn.

Vele van de lage elementen onder de bevolking werden in de waan gebracht, dat zij zeer spoedig de hand konden leggen op de bezittingen die zouden worden achtergelaten door de gedeporteerde ballingen.

Beledigingenen schandelijke laster namen hand over hand toe.

Zelfs onder de armen die zolang met milde hand door 'Abdu'l-Bahá waren gesteund, waren er enkelen die hem verloochenden uit angst voor weerwraak.
Gedurende de tijd, dat de leden van de commissie zich bezig hielden met hun zogenaamde onderzoekingen en gedurende hun ganse verblijfvan ongeveer een maand in 'Akká, weigerde 'Abdu'l-Bahá stelselmatig hen te ontmoeten of iets met hen van doen te hebben, ondanks de bedekte dreigementen en waarschuwingen die zij hem door een bode overbrachten: een houding die hen zeer verraste, hun vijandige gezindheid aanwakkerde en hen in hun voornemen sterkte hun snode plannen ten uitvoer te brengen. Ofschoon de gevaren en beproevingen die hem omgaven nu op hun ergst waren; ofschoon het schip waarop hij zich met de leden van de commissie zou moeten inschepen nu eens in 'Akká en dan weer in Haifa voor vertrek gereed lag, en de wildste geruchten over hem de ronde deden, bleef de kalmte die hij vanaf zijn hernieuwde gevangenzetting onafgebroken had bewaard, onaangetast, en zijn vertrouwen ongeschokt. Aan de gelovigen die zich nog in 'Akká bevonden vertelde hij in die tijd, "De betekenis van de droom die ik had, is nu helder en duidelijk. Zo God wil zal het dynamiet niet ontploffen".
Intussen waren de leden van de commissie op een zekere vrijdag naar Haifa gegaan en hadden daar het mausoleum van de Báb op de berg Carmel geïnspecteerd, waarvan de bouw zonder enige onderbreking was voortgezet. Onder de indruk gekomen van de hechtheid en de afmetingen ervan, hadden zij bij een van de opzichters gevraagd naar het aantalgen ervan, hadden Zij keldergewelven, dat onder die massieve structuur was gebouwd.
Kort na deze inspectietocht werd men op een dag tegen zonsondergang plotseling gewaar dat het schip dat buiten Haifa op de rede had gelegen, het anker had gelicht en koers zette naar 'Akká. Het nieuws dat de leden van de commissie zich aan boord bevonden, verspreidde zich als een lopend vuurtje onder de opgewonden bevolking. Men verwachtte, dat het lang genoeg in 'Akká zou aanleggen om 'Abdu'l-Bahá aanboord te nemen, om daarna zijn bestemming te volgen. Toen de ledenvan zijn familie op de hoogte werden gesteld van de nadering van het schip, werden zij overmand door ontsteltenis en angst. De paar gelovigen die nog over waren, weenden bittere tranen over de op handenzijnde scheiding van hun Meester. Op dit tragische moment kon men 'Abdu'l-Bahá, in stilzwijgen gehuld en geheel alleen, op de binnenplaatsvan zijn huis heen en weer zien lopen.
Toen de duisternis inviel, merkte men plotseling op, dat de lichten van het schip de andere kant uitschenen en dat het vaartuig van koers was veranderd. Het werd nu duidelijk dat het rechtstreeks naar Constantinopel voer. Dit nieuws werd onmiddellijk aan 'Abdu'l-Bahá overgebracht, die nog steeds in de dichter wordende duisternis op zijn binnenplaats heen en weer liep. Enkele gelovigen die zich op verschillende punten hadden opgesteld om het vertrek van het schip gade te slaan, kwamen aanhollen om de blijde tijding te bevestigen. Een van de afschuwelijkste gevaren die ooit 'Abdu'l-Bahá's kostbare leven hadden bedreigd, was op die historische dag plotseling definitief door de Voorzienigheid afgewend.
Kort na dit overhaaste en volkomen onverwachte vertrek van het schip kwam het nieuws binnen, dat er een bom was ontploft op de weg waarlangs de Sultan naar zijn paleis terugkeerde uit de moskee, waar hij zijn vrijdagse gebeden had gezegd.
Een paar dagen na deze aanslag op zijn leven bracht de commissie verslag aan hem uit; maar de Sultan en zijn regering waren te zeer in beslag genomen om aandacht te schenken aan deze zaak. Het geval werd terzijde gelegd en toen het een paar maanden later weer werd opgebracht, werd het abrupt en voor altijd afgedaan door een gebeurtenis, die eens en voor al de gevangene van 'Akká buiten de machtssfeer van zijn koninklijke vijand plaatste. De revolutie van de "Jong Turken" die in 1908 in snel tempo uitbrak en niet meer te stuiten viel, dwong een weerstrevende despoot de grondwet die hij tijdelijk buiten werking had gesteld, weer af te kondigen en alle religieuze en politieke gevangenen van het oude regime vrij te laten. Zelfs toen moest men nog een telegram naar Constantinopel zenden om uitdrukkelijk te vragen of 'Abdu'l-Bahá ook behoorde tot deze categorie gevangenen, waarop prompt een bevestigend antwoord kwam.
Binnen een paar maanden, in 1909, verkregen de Jong Turken van de Shaykhu'I-Islám de veroordeling van de Sultan die, als gevolg van verdere pogingen de grondwet af te schaffen, tenslotte op oneervolle wijze afgezet, gedeporteerd en tot staatsgevangene werd gemaakt. Op een enkele dag in dat jaar werden niet minder dan eenendertig leidinggevende ministers, pasja's en ambtenaren, waaronder beruchte vijanden van het Geloof, terechtgesteld. Tripolitanië, het land waarheen men 'Abdu'l-Bahá had willen verbannen, werd vervolgens door Italië aan de Turken ontrukt, Zo eindigde de heerschappij van de " grote moordenaar", " de laagste, sluwste, onbetrouwbaarste en wreedste intrigant in de langdurige dynastie van 'Uthmán", een heerschappij die "rampzaliger was, door haar rechtstreekse verliezen aan grondgebied en de zekerheid dat daarop verdere zouden volgen en nog opvallender door de ontaarding van de toestand van zijn onderdanen, groter dan die onder enig ander van zijn drieëntwintig gedegenereerde voorgangers sinds de dood van Sulaymán de Luisterrijke".


HOOFDSTUK XVIII

De bijzetting van de stoffelijke resten van de Báb op de berg Carmel

'Abdu'l-Bahá's onverwachte en plotselinge vrijlating uit zijn veertig jaar lange opsluiting bracht een gevoelige slag toe aan de eerzuchtige plannen van de verbondsbrekers en was even vernietigend als die, welke tien jaar tevoren hun verwachtingen de bodem had ingeslagen, toen zij hadden getracht zijn gezag te ondermijnen en hem uit zijn van God gekregen positie te verdringen.

En nu, op de dag na zijn triomfantelijke bevrijding kregen zij een derde klap, even verpletterend en nauwelijks minder spectaculair dan die welke eraan vooraf waren gegaan.

Binnen een paar maanden nadat het historische decreet hem de vrijheid had hergeven en in het jaar van Sultan 'Abdu'l-Hamíd's val, stelde diezelfde macht uit den hoge, welke 'Abdu'l-Bahá in staat had gesteld de hem goddelijk verleende rechten ongeschonden te bewaren, zijn Vaders Geloof in Noord-Amerika te vestigen, en over zijn koninklijke onderdrukker te zegevieren, hem in staat een van de glansrijkste daden tijdens zijn beleid uit te voeren: het overbrengen van de stoffelijke resten van de Báb uit hun geheime schuilplaats in Tihrán naar de berg Carmel.

Hij getuigde zelf bij meer dan een gelegenheid, dat de veilige overbrenging van deze stoffelijke overblijfselen, de bouw van een passend mausoleum om ze in ter ruste te leggen en tenslotte de door hem eigenhandig uitgevoerde bijzetting in hun permanente rustplaats, deel uitmaakten van een van de drie voornaamste objecten, waarvan hij de uitvoering vanaf het allereerste begin van zijn opdracht als zijn hoogste plicht had beschouwd.

Deze daad verdient met recht te worden gerangschikt onder de allerbelangrijkste gebeurtenissen van de eerste Bahá'í eeuw.
Zoals reeds in een vorig hoofdstuk werd opgemerkt, werden de verminkte lijken van de Báb en Zijn medemartelaar Mírzá Muhammad-'Alí in het holst van de tweede nacht na hun executie door de tussenkomst van de toegewijde Hájí Sulaymán Khán van de kant van de gracht waar ze waren neergeworpen, overgebracht naar een zijdefabriek die het eigendom was van een van de gelovigen uit Mílán en de volgende dag in een houten kist gelegd en vandaar naar een veilige plaats gebracht. Daarna werden ze ingevolge Bahá'u'lláh's instructies naar Tihrán vervoerd en in het heiligdom van Imám-Zádih Hasan geplaatst. Later werden ze overgebracht naar de woonstee van Hájí Sulaymán Khán zelf, in de wijk Sar-Chashmih, en van zijn huis weer naar het heiligdom van lmám-Zádih Ma'súm vervoerd, waar ze verborgen bleven tot het jaar 1284 n.H., (1867-1868) toen Bahá'u'lláh, in een Tafel die Hij in Adrianopel openbaarde, aan Mullá 'Alí-Akbar-i-Shahmírzádí en Jamál-i-Burújirdí opdroeg ze zonder uitstel over te brengen naar een andere plaats, een opdracht, die met het oog op de uit te voeren verbouwing van dat heiligdom van een vooruitziende blik bleek te getuigen.
Niet in staat een geschikte plek in de voorstad van Sháh 'Abdu'l-'Azím te vinden, zetten Mullá 'Alí-Akbar en zijn metgezel hun speurtocht voort totdat zij op de weg naar Chashmih-'Alí op de verlaten en bouwvallige Masjid-i-Mashá'u'lláh stuitten, waar zij na het invallen van de duisternis hun kostbare last in een van de muren plaatsten, nadat zij eerst de stoffelijke overblijfselen opnieuw in een zijden lijkwade hadden gewikkeld, die zij voor dat doel hadden meegebracht. Toen zij de volgende dag tot hun schrik bemerkten dat de schuilplaats was ontdekt, droegen zij de kist in het diepste geheim door de stadspoort rechtstreeks naar het huis van Mírzá Hasan-i-Vazír, een gelovige en een schoonzoon van Hájí Mírzá Siyyid 'Alíy-i-Tafríshi, de Majdu'l-Ashráf, waar de kist ruim veertien maanden bleef. Toen het lang bewaarde geheim van de verblijfplaats van de stoffelijke resten aan de gelovigen bekend werd, ging men in zo groten getale het huis bezoeken, dat Mullá 'Alí-Akbar aan Bahá'u'lláh bericht moest sturen, waarin hij Hem smeekte richtlijnen in deze zaak te geven. Hájí Sháh Muhammad-i-Manshádí, bijgenaamd Amínu'l-Bayán, werd dienovereenkomstig aangewezen het Pand van hem over te nemen en hem werd opgedragen de grootste geheimhouding te betrachten over de plaats waar het heen gebracht zou worden.
Geassisteerd door een andere gelovige begroef Hájí Sháh Muhammad de kist onder de vloer van het binnenste heiligdom van de tempel van Imám-Zádih Zayd, waar hij onontdekt bleef totdat Mírzá Asadu'lláh-i-Isfáhání op de hoogte kwam van de juiste ligging door een plattegrond, die Bahá'u'lláh hem toestuurde. Toen Bahá'u'lláh hem opdroeg de kist ergens anders te verbergen, bracht hij de stoffelijke resten eerst over naar zijn eigen huis in Tihrán, waarna ze op verscheidene andere plaatsen werden bewaard, zoals in het huis van Husayn-'Alíy-i-lsfáhání en dat van Muhammad-Karím-i-'Attár, waar ze verborgen bleven tot het jaar 1316 n.H. ( 1899). Toen bracht de reeds ge- , noemde Mírzá Asadu'lláh ze tezamen met een aantal andere gelovigen, ingevolge aanwijzingen die 'Abdu'l-Bahá had gegeven, over naar Beirut via lsfáhán, Kirmánsháh, Bághdád en Damascus, en van daar over zee naar 'Akká, waar ze op hun bestemming aankwamen op de 19e van de maand Ramadán in 1316 n.H. (31 januari 1899), vijftig maanjaren nadat de Báb in Tabríz was terechtgesteld.
In hetzelfde jaar dat dit kostbare Pand de kust van het Heilige Land bereikte en aan ' Abdu'l-Bahá werd overgedragen, reed hij in gezelschap van Dr. Ibráhím Khayru'lláh, die hij reeds had vereerd met de titels "Petrus van Bahá", "de tweede Columbus" en "veroveraar van Amerika", naar de onlangs aangekochte plaats die door Bahá'u'lláh was gezegend en uitgezocht op de berg Carmel en legde daar eigenhandig de eerste steen voor de graftombe, met de bouw waarvan hij een paar maanden later zou beginnen. Ongeveer terzelfder tijd werd de marmeren sarcofaag, die de Bahá'í's van Rangoon als bewijs van hun liefde hadden ontworpen om het lichaam van de Báb in te leggen, op aanraden van 'Abdu'l-Bahá voltooid en naar Haifa verscheept.
Het zal niet nodig zijn lang stil te staan bij de en hoofdbrekens die 'Abdu'l-Bahá ongeveer tien jaar lang bezighielden tot aan het glorieuze uur waarop hij de historische taak die zijn Vader hem had toevertrouwd, tenslotte kon voleinden. De risico's en gevaren, waaraan Bahá'u'lláh en later Zijn zoon gedurende een halve eeuw het hoofd boden bij hun pogingen om de veiligheid van die stoffelijke resten te waarborgen, waren nog maar een voorproef van de ernstige gevaren die het Middelpunt van het Verbond naderhand onder ogen moest zien tijdens het optrekken van het gebouw, dat bestemd was deze stoffelijke resten te bergen, en eigenlijk tot het moment dat hij vrijgelaten uit zijn opsluiting.
Daar waren de eindeloze onderhandelingen met een listige en berekenende eigenaar van het terrein voor het heilige gebouw, die het onder de invloed van de verbondsbrekers lange tijd weigerde te verkopen; de uitzonderlijk hoge prijs die hij in eerste instantie bedong voor de aanleg van een weg die naar dat terrein leidde en die onmisbaar was voor de uitvoering van de bouw; de eindeloze bezwaren die hoge en lage ambtenaren aanvoerden herhaalde uitleggingen en verzekeringen van 'Abdu'l-Bahá zelf uit de weg moesten worden geruimd; de gevaarlijke situatie die ontstond door de monsterlijke beschuldigingen van Mírzá Muhammad-'Alí en zijn bondgenoten aangaande de aard en het doel van dat gebouw; het uitstel en de complicaties veroorzaakt door 'Abdu'l-Bahá's langdurige en gedwongen afwezigheid uit Haifa tengevolge waarvan hij niet in staat was persoonlijk toezicht te houden op het enorme werk dat hij had aangevangen - dit waren de belangrijkste hindernissen, die hij in deze kritieke periode tijdens zijn beleid het hoofd moest bieden voor hij het plan in zijn totaliteit ten uitvoer kon brengen, waarvan Bahá'u'lláh hem de grote lijnen had aangegeven tijdens een van Zijn bezoeken aan de berg Carmel.
Vele malen hoorde men Hem zeggen, "Iedere steen van dat gebouw, iedere steen van de weg die erheen leidt, heb ik met oneindig veel tranen en ontzaglijk veel kosten opgenomen en op zijn plaats gezet". Eens merkte hij volgens een ooggetuige op, "Op een nacht voelde ik mij zo beklemd door mijn zorgen, dat ik geen andere toevlucht had dan het zeggen en steeds maar herhalen van een gebed van de Báb dat ik in mijn bezit had, waarvan het hardop uitspreken mij zeer veel rust gaf. De volgende dag kwam de eigenaar van het terrein zelf naar mij toe, maakte zijn verontschuldigingen en verzocht mij zijn grond te kopen".
Tenslotte bracht 'Abdu'l-Bahá zijn onderneming ondanks de onafgebroken kuiperijen van interne en externe vijanden, in hetzelfde jaar dat zijn vorstelijke tegenstander zijn troon verloor en op het tijdstip van de opening van de eerste amerikaanse Bahá'í Conventie die in Chicago werd gehouden met het doel een permanente nationale organisatie in het leven te roepen voor de bouw van de Mashriqu'l-Adhkár, tot een succesvol einde. Op de 28e van de maand Safar 1327 n.H., de dag van de eerste Naw-Rúz (in 1909), die hij na zijn vrijlating uit de gevangenschap vierde, liet 'Abdu'l-Bahá de marmeren sarcofaag met veel moeite overbrengen naar de grafkelder die daarvoor was gemaakt, en plaatste hij er 's avonds bij het licht van een enkele lamp met eigen handen en in aanwezigheid van gelovigen uit het oosten en het westen op plechtige en ontroerende wijze de houten kist in, die de heilige stoffelijke resten van de Báb en Zijn lotgenoot bevatte.
Toen alles was volbracht en de stoffelijke overblijfselen van de Martelaar-Profeet van Shíráz ten langen leste veilig aan het hart van Gods heilige berg waren toevertrouwd om er eeuwige rust te vinden, zette 'Abdu'l-Bahá zijn tulband af, deed zijn schoenen uit en wierp zijn overkleed af; hij boog zich heel diep over de nog open sarcofaag, waarbij zijn zilveren haar om zijn hoofd golfde, en liet met een verheerlijkt en stralend gelaat zijn voorhoofd op de rand van de houten kist rusten; toen weende hij zo hartverscheurend, dat alle aanwezigen met hem weenden. Die nacht kon hij, overweldigd door alle emoties, niet slapen.
Later schreef hij in een Tafel, waarin hij zijn volgelingen in kennis stelde van het nieuws van deze glorieuze overwinning, "De vreugdevolle tijding is deze: dat het heilige, het stralende lichaam van de Báb . . . nadat het zestig jaar lang van plaats naar plaats was overgebracht, doordat de vijand de overhand had en uit angst voor de kwaadwilligen, en nadat het nimmer enige rust had gekend, nu door de barmhartigheid van de 'Abhá Schoonheid op de dag van Naw-Rúz plechtig in zijn geheiligde kist in de verheven graftombe op de berg Carmel ter ruste is gelegd . . . Door een wonderlijke samenloop van omstandigheden werd op die Naw-Rúz dag een telegram uit Chicago ontvangen, waarin stond dat de gelovigen uit elk van de amerikaanse centra een gedelegeerde hadden gekozen en naar deze stad hadden gezonden . . . en definitief overeenstemming hadden bereikt over de plaats van de te bouwen Mashriqu'l-Adhkár".
Met het overbrengen naar de berg Carmel van de stoffelijke resten van de Báb - Wiens komst de wederkeer van de profeet Elía betekent - en de bijzetting op die heilige berg, niet ver van de grot van genoemde profeet, was tenslotte het heerlijke, door Bahá'u'lláh in Zijn levensavond voorziene plan ten uitvoer gebracht en de zware taak die zo nauw °° was verweven met de eerste rumoerige jaren van het beleid van het aangewezen Middelpunt van Zijn Verbond, met onvergankelijk succes bekroond.

Er was nu voor altijd een brandpunt van goddelijke verlichting en kracht waarvan, volgens 'Abdu'l-Bahá zelf, het stof niet onderdeed voor enig heiligdom in de Bahá'í wereld, behalve het graf van de Auteur van de Bahá'í Openbaring, op die berg gevestigd, een berg die sinds mensenheugenis als heilig was beschouwd.

Deze graftombe van de Báb, tegelijk massief, eenvoudig en indrukwekkend, verborgen in het hart van de Carmel, de "Wijngaard van God"; aan de westzijde geflankeerd door de grot van Elía en aan de oostzijde door de heuvels van Galilea; met in de rug de vlakte van Sharon en gelegen tegenover de zilveren stad 'Akká en daarachter het Heiligste Graf, het Hart en de Qiblih van de Bahá'í wereld; zich beschermend uitstrekkend boven de kolonie van duitse Tempeliers die, in afwachting van de "komst van de Heer", hun vaderland hadden verlaten en zich juist in het jaar van Bahá'u'lláh's verkondiging in Baghdád, in 1863, aan de voet van die berg hadden verzameld; dat mausoleum was nu met heldhaftige en onbedwingbare krachtsinspanning gevestigd als "de Plek waaromheen de Schare in den hoge in aanbidding cirkelt".

Door de uitbreiding van het gebouw zelf, de verfraaiing van het omliggende terrein, de verwerving van grote stukken land in de naaste omgeving, en door de nabijheid van de laatste rustplaatsen van de vrouw, de zoon en de dochter van Bahá'u'lláh, is reeds bewezen dat het bestemd was in de loop der jaren een mate van roem en glorie te verwerven, die in overeenstemming was met het verheven doel dat aan zijn oprichting ten grondslag lag.

Evenmin zal het, als na verloop van jaren de instellingen rondom het wereldbestuurscentrum van het toekomstige Bahá'í gemenebest langzamerhand zullen zijn opgericht, ophouden de verborgen mogelijkheden te openbaren, waarmee datzelfde onveranderlijke doel het heeft begiftigd.

Onweerstaanbaar zal deze goddelijke instelling bloeien en zich uitbreiden, hoe hevig de tegenstand van toekomstige vijanden ook mag zijn, totdat haar glans ten volle voor de ogen van de gehele mensheid is onthuld.
Bahá'u'lláh heeft, toen Hij Zich veelbetekenend tot die heilige berg richtte, geschreven, 'Haast u, o Carmel! want zie het licht van het aangezicht Gods . . . is over u opgegaan . . . Verheug u, want God heeft in deze Dag Zijn troon op u gevestigd, heeft u tot de plaats van het ochtendgloren Zijner tekenen gemaakt, en tot de dageraad van de bewijzen Zijner Openbaring. Wel ga het hem die zich rond u beweegt, die de openbaring van uw heerlijkheid verkondigt en verhaalt van hetgeen de milddadigheid van de Heer, uw God, over u heeft uitgestort'. Hij heeft bovendien in diezelfde Tafel onthuld, 'Roep luide tot Zion, o Carmel! en verkondig de vreugdevolle tijding: Hij die voor het sterfelijk oog verborgen was, is gekomen! Zijn alles-overwinnende souvereiniteit is duidelijk; Zijn alles- omvattende pracht is onthuld. Hoed u ervoor dat gij niet aarzelt of draalt. Spoed u voort, en schrijd rondom de stad Gods die uit de hemel is neergedaald, de hemelse Kaäba, waaromheen de uitverkorenen Gods, de zuiveren van harte en de schare der verhevenste engelen zich in aanbid- ding hebben bewogen'.

Terwijl de structuur van het Bestuursstelsel
HOOFDSTUK XIX

'Abdu'l-Bahá's reizen in Europa en Amerika

De vestiging van het Geloof van Bahá'u'lláh op het westelijk halfrond - de opvallendste prestatie die voor altijd met 'Abdu'l-Bahá's beleid verbonden zal blijven - had, zoals reeds op de voorgaande bladzijden werd opgemerkt, zulke geweldige krachten in beweging gebracht en reeds zo verreikende resultaten opgeleverd, dat die borg stonden voor de actieve en persoonlijke deelneming van het Middelpunt van het Verbond aan de historische activiteiten die zijn westerse discipelen, aangezet door de stuwende kracht van dat Verbond, stoutmoedig hadden aangevangen en nu krachtig voortzetten.
Men was nu de crisis die door de verblinde verdorvenheid van de verbondsbrekers was ontketend en die verscheidene jaren op zo tragische wijze de uitvoering van 'Abdu'l-Bahá's plannen had gedwarsboomd, door de goddelijke voorzienigheid te boven gekomen. Een onoverkomelijke hindernis was plotseling uit de weg geruimd, zijn kluisters waren verbroken en Gods wraak had de ketenen van zijn nek genomen en ze om die van 'Abdu'l-Hamíd, zijn vorstelijke tegenstander en het slachtoffer van zijn onverzoenlijkste vijand, gelegd. De heilige stoffelijke resten van de Báb die door zijn overleden Vader aan zijn zorgen waren toevertrouwd, waren bovendien ondanks enorme moeilijkheden uit hun schuilplaats in het verafgelegen Tihrán overgebracht naar het Heilige Land en door hem plechtig en eerbiedig in het hart van de berg Carmel bijgezet.
'Abdu'l-Bahá's gezondheid was in die dagen geknakt. Hij leed aan verscheidene ziekten die waren veroorzaakt door de spanningen en de druk van een tragisch leven, dat bijna geheel in verbanning en gevangenschap was doorgebracht. Hij stond aan de vooravond van zijn zeventigste levensjaar. En toch, zodra hij uit zijn veertig jaar lange gevangenschap was vrijgelaten, zodra hij het lichaam van de Báb een heilige en permanente rustplaats had gegeven en zijn geest van bevrijd van de drukkende zorgen in verband met de uitvoering van die onschatbare opdracht, verrees hij met ongekende moed, vastbeslotenheid en dadendrang, om de weinige kracht, die hem in zijn levensavond was gebleven, te wijden aan een dienstbaarheid van zulke heroïsche afmetingen, dat er geen vergelijking voor is te vinden in de annalen van de eerste Bahá'í eeuw.
Met recht geven de drie jaren waarin hij eerst naar Egypte, daarna naar Europa en Amerika reisde, een uiterst belangrijk keerpunt aan in de geschiedenis van die eeuw, als wij het historische belang hiervan op de juiste waarde kunnen schatten. Voor het eerst sedert de geboorte van het Geloof, zesendertig jaar tevoren, verbrak het hoofd en de verheven vertegenwoordiger de boeien die gedurende het hele beleid van zowel de Báb als Bahá'u'lláh zo ernstig de vrijheid hadden belemmerd. Ofschoon nog steeds beperkende bepalingen de activiteiten van een groot deel van de aanhangers in het geboorteland onderdrukten, werd nu zij erkende leider een bewegingsvrijheid geschonken die hij, met uitzondering van een korte tussenpoos tijdens de oorlog van 1914-1918, bleef genieten tot aan het einde van zijn leven, en die ook nadien nimmer meer aan de instellingen in het wereldcentrum is ontnomen.
Deze uiterst gewichtige wijziging in het lot van het Geloof was het sein voor zo'n ontplooiing van activiteiten van zijn kant, dat het zijn volgelingen in oost en west met bewondering en verwondering vervulde, en een blijvende invloed uitoefende op de loop van de gebeurtenissen in de toekomst. 'Abdu'l-Bahá die, om zijn eigen woorden te gebruiken, de gevangenis als een jongeling was binnengegaan en er als een oude man uit was gekomen; nog nooit in zijn leven in het openbaar had gesproken; geen school had bezocht; nog nimmer zich in westerse kringen had bewogen en onbekend was met westerse gewoonten en talen - hij was niet alleen opgestaan om vanaf spreekgestoelten en podia in de voornaamste hoofdsteden van Europa en de belangrijkste steden op het noordamerikaanse continent de onderscheiden waarheden van zijn Vaders Geloof te verkondigen, maar ook om de goddelijke oorsprong van de Hem voorafgaande Profeten aan te tonen en de aard van de band die hen met dat Geloof verbond, duidelijk te maken.
Hij was vastbesloten deze inspannende reis te ondernemen, hoeveel deze ook van zijn krachten mocht vergen of zelfs zijn leven in gevaar brengen, en hij ging rustig en zonder enige voorafgaande waarschuwingen op een middag in september 1910, het jaar dat volgde op de val van Sultán 'Abdu'l-Hamíd en de officiële bijzetting van de stoffelijke resten van de Báb op de berg Carmel, scheep naar Egypte.

Hij verbleef ongeveer een maand in Port Saïd en scheepte zich toen in met de bedoeling naar Europa te reizen, maar Hij ontdekte dat zijn gezondheid dat niet toeliet, waarop hij in Alexandrië weer aan land ging en zijn reis uitstelde.

Hij ging in Ramleh wonen, een voorstad van Alexandrië en nar een bezoek aan Zaytún en Caïro vertrok hij op 11 augustus van het volgende jaar in gezelschap van vier anderen op het s.s. "Corsica" naar Marseille en reisde na een kort verblijf in Thonon-les-Bains naar Londen, waar hij op 4 september 1911 aankwam.

Na een bezoek van ongeveer een maand ging hij naar Parijs, waar hij negen weken bleef, waarna hij in december 1911 naar Egypte terugkeerde.

Weer vertoefde hij in Ramleh waar hij de winter doorbracht, en scheepte zich voor zijn tweede reis naar het westen op 25 maart 1912 in op het s.s. "Cedric", dat via Napels rechtstreeks naar New York voer, waar hij op 11 april arriveerde.

Op een lange reis van acht maanden, die hem van kust tot kust voerde, bezocht hij Washington, Chicago, Cleveland, Pittsburgh, Montclair, Boston, Worcester, Brooklyn, Fanwood, Milford, Philadelphia, West Englewood, Jersey City, Cambridge, Medford, Morristown, Dublin, Green Acre, Montreal, Malden, Buffalo, Kenosha, Minneapolis, St.

Paul, Omaha, Lincoln, Denver, Glenwood Springs, Salt Lake City, San Francisco, Oakland, Palo Alto, Berkeley, Pasadena, Los Angeles, Sacramento, Cincinnati en Baltimore.
Op 5 december vertrok hij op het s.s. "Celtic" uit New York naar Liverpool, en na zijn aankomst daar vervolgde hij zijn reis per trein naar Londen. Later bezocht hij Oxford, Edinburgh en Bristol en na zijn terugkeer in Londen vertrok hij op 21 januari 1913 naar Parijs. Op 30 maart ging hij naar Stuttgart en vertrok vandaar op 9 april naar Boedapest, bezocht negen dagen later Wenen, keerde op 25 april terug naar Stuttgart en op de 1e mei naar Parijs, waar hij tot 12 juni bleef, om de volgende dag op het s.s. "Himalaya" uit Marseille naar Egypte te varen, waar hij vier dagen later in Port Saïd aankwam; na korte bezoeken aan Ismá'ilíyyih en Abúqír en na een langdurig verblijf in Ramleh, keerde hij naar Haifa terug en beëindigde op 5 december 1913 zijn reis.
In de loop van deze gedenkwaardige reizen, en sprekend voor grote menigten van soms wel meer dan duizend toehoorders, zette 'Abdu'l-Bahá met briljante eenvoud en overtuigingskracht en voor de eerste mal tijdens zijn beleid, de kenmerkende grondbeginselen van zijn Vaders Geloof uiteen die, samen met de wetten en verordeningen in de Kitáb-i-Aqdas, de grondslag vormen van Gods jongste Openbaring aan de mensheid.

Het onafhankelijke onderzoek naar waarheid, ongehinderd door bijgeloof of overleveringen; de eenheid van de gehele mensheid; het principe waar alles om draait en de fundamentele leer van het Geloof; het grondbeginsel van de eenheid van alle religies; de verwerping van alle vormen van vooroordeel met betrekking tot religie, ras, klasse of nationaliteit; de harmonie die moet bestaan tussen religie en wetenschap; de gelijkwaardigheid van man en vrouw, de twee vleugels, waarop de vogel der mensheid omhoog kan wieken; het invoeren van verplicht onderricht; het aannemen van een universele hulptaal; de afschaffing van de uitersten van rijkdom en armoede; de instelling van een wereldgerechtshof voor het bijleggen van geschillen russen naties; de verheffing van werk, gedaan in de geest van dienstbaarheid, tot de rang van gebed; de verheerlijking van gerechtigheid als het heersende grondbeginsel in de menselijke samenleving, en van religie als een bolwerk voor de bescherming van alle volkeren en naties; en de vestiging van een duurzame en universele vrede als het hoogste doel van de gehele mensheid - deze treden naar voren als de essentiële elementen van die goddelijke regeringsvorm die hij verkondigde aan de leiders van de publieke opinie, alsmede aan de massa in het algemeen, tijdens zijn onderrichtsreizen.

De uiteenzetting van deze bezielende waarheden van het Geloof van Bahá'u'lláh, die hij karakteriseerde als "de geest van de rijd", vulde hij aan met ernstige en herhaalde waarschuwingen voor een op handen zijnde wereldbrand die, indien de staatslieden die niet zouden kunnen afwenden, het hele continent van Europa in lichterlaaie zou zetten.

Hij voorzegde, ook gedurende die reizen, de radicale veranderingen die op dat continent zouden plaatsvinden, voorspelde het onvermijdelijke streven naar de decentralisatie van politieke macht, zinspeelde op de onlusten die in Turkije zouden uitbreken, voorzag de jodenvervolgingen in Europa en verzekerde categorisch dat de "banier van de eenheid der mensheid zou worden gehesen, dat het tabernakel van universele vrede zou worden opgericht en dat de wereld een andere wereld zou worden".
Tijdens deze reizen vertoonde 'Abdu'l-Bahá een vitaliteit, een moed, een doelbewustheid en een toewijding aan de taak die hij zichzelf had gesteld, dat het de verbazing en bewondering opwekte van hen die het voorrecht genoten zijn dagelijkse doen en laten van nabij gade te slaan.

Hij gaf niet om de bezienswaardigheden die gewoonlijk de aandacht van reizigers trekken en die de leden van zijn gevolg hem vaak wilden laten zien; bekommerde zich niet om zijn comfort en zijn gezondheid; verbruikte dag aan dag van 's morgens vroeg tot 's avonds laat zijn hele energie; weigerde consequent iedere gift of bijdrage ter bestrijding van zijn reiskosten en wees zelfs geschenken van de hand; ook hier was hij onvermoeibaar in zijn zorgen voor de zieken, bedroefden en vertrapten, onbuigzaam in zijn strijd voor de achtergestelde rassen en klassen; milddadig als de regen in zijn vrijgevigheid voor de armen; vol minachting voor de aanvallen van uitgeslapen en fanatieke vertegenwoordigers van de orthodoxie en allerlei sekten; bewonderenswaardig in zijn openheid, wanneer hij vanaf podium en kansel de profetische zending van Jezus Christus aan de Joden aantoonde, of de goddelijke oorsprong van de Islam in kerken en synagogen, of de waarheid van goddelijke Openbaring en de noodzaak van religie aan materialisten, atheïsten en agnostici.

Hij was te allen tijde weergaloos in zijn verheerlijking van Bahá'u'lláh en ook binnen de heiligdommen van diverse secten en groepen; onvermurwbaar in zijn weigering bij verschillende gelegenheden te trachten de gunst te wonnen van personen van aanzien en geld, zowel in Engeland als de Verenigde Staten; en tenslotte onvergelijkelijk in zijn spontaniteit, zijn ongeveinsde en warme sympathie en vriendelijkheid, die hij betoonde aan vriend en vreemdeling, aan gelovigen en ongelovigen, rijk en arm, hoog en laag die hij ontmoette, aan boord van een schip of op een wandeling door de straten, in parken of op pleinen, bij recepties en officiële banketten, in sloppen of herenhuizen, in de bijeenkomsten van zijn volgelingen of bij een vergadering van geleerden.

Hij bleef, de incarnatie van iedere Bahá'í deugd en de belichaming van ieder Bahá'í ideaal, die druk bezette jaren lang aan een wereld, verzonken in materialisme en reeds met de dreiging van oorlog op de achtergrond, de helende en door God gegeven waarheden verkondigen, die in zijn Vaders Openbaring waren neergelegd.
Bij zijn verschillende bezoeken aan Egypte had hij meer dan één onderhoud met de Khedive, 'Abbás Hilmí Páshá II; werd hij voorgesteld aan Lord Kitchener; ontmoette de Muftí Shaykh Muhammad Bakhít alsmede de Imám van de Khedive, Shaykh Muhammad Ráshid; en ging om met verscheidene 'ulamás, pasja's, perzische notabelen, leden van het turkse parlement, hoofdredacteuren van grote nieuwsbladen in Caïro en Alexandrië en andere leidinggevende personen en vertegenwoordigers van bekende instellingen op religieus en wereldlijk gebied.
Gedurende zijn verblijf in Engeland werd het huis dat hem in Cadogan Gardens ter beschikking was gesteld, een waar Mecca voor mensen van alle rangen en standen, die zich verdrongen om de gevangene van 'Akká te bezoeken, die hun grote stad had uitgekozen als zijn eerste arbeidsterrein in het westen. Zijn toegewijde gastvrouw tijdens zijn verblijf in Londen getuigt, "O, die pelgrims, die gasten, die bezoekers! Wanneer wij aan die dagen terugdenken, dan weerklinkt in onze oren nog het geluid van hun voetstappen - zoals zij uit alle hoeken van de aarde kwamen. Iedere dag, de hele dag door, een voortdurende stroom, een eindeloze processie! Predikanten en missionarissen, oosterse geleerden en studenten in de occulte wetenschappen, practische zakenmensen en mystici, Anglicanen, Rooms-Katholieken en Non-conformisten, Theosofen en Hindoes, Christian Scientisten en medici, Islamieten, Boeddhisten en Zoroastriërs. Er kwamen ook politici, heilssoldaten en andere humanistische werkers, voorstandsters van vrouwenkiesrecht, journalisten, schrijvers, dichters en genezers, kleermakers en dames uit de hoge kringen, artiesten en handwerkslieden, arme werklozen en welvarende kooplieden, mensen uit de toneel- en muziekwereld, zij kwamen allemaal, en niemand was te laag of te hoogverheven om warme belangstelling van deze heilige boodschapper te ondervinden, die steeds zijn leven inzette voor het welzijn van anderen".
'Abdu'l-Bahá's eerste verschijning in het openbaar voor een westers gehoor had, veelbetekenend genoeg, op 10 september 1911 plaats in een christelijk bedehuis, de "City Temple", waar hij een enorme menigte vanaf de kansel toesprak. Hij werd geïntroduceerd door de Eerwaarde R.J. Campbell, waarna hij in eenvoudige en ontroerende taal, en met doordringend stemgeluid de eenheid van God verkondigde, de fundamentele eenheid van religie bevestigde en aankondigde dat het uur voor de mensen van alle rassen, godsdiensten en standen had geslagen. Bij een andere gelegenheid, op 17 september, sprak hij op verzoek van de Zeereerwaarde Aartsdeken Wilberforce de broederschap van de Heilige Johannes na de avonddienst in de Westminsterkerk toe, waarbij hij tot thema koos de bovenzinnelijke grootheid van de Godheid, zoals die door Bahá'u'lláh in de Kitáb-i-Iqán wordt bevestigd en verduidelijkt. Iemand die deze gebeurtenis had bijgewoond schreef, "De Aartsdeken had de bisschopszetel voor zijn gast op de treden van het koor gezet en, naast hem staande, las hij de vertaling van 'Abdu'l-Bahá's toespraak zelf voor. De gemeente was diep getroffen, en in navolging van de Aartsdeken knielden wij om de zegen van de dienaar van God - die daar met uitgebreide armen stond - in ontvangst te nemen, terwijl in de stilte zijn wondermooie stem met de kracht van zijn invocatie rees en daalde".
Op uitnodiging van de burgemeester van Londen ontbeet hij met hem in zijn ambtswoning.

Op uitdrukkelijk verzoek van hun voorzitter sprak hij voor het Theosofische Genootschap in hun hoofdkwartier, alsook op een bijeenkomst van het "Higher-Thought" centrum in Londen.

Hij werd uitgenodigd door een deputatie van het Bramo Somaj Genootschap om onder hun auspiciën een lezing te geven.

Hij bezocht op invitatie van de moslem gemeenschap van Groot-Brittannië de moskee in Woking en hield daar een toespraak over wereldeenheid, en werd ontvangen door perzische prinsen, mensen van adel, oud-gezanten en leden van de perzische legatie in Londen.

Hij verbleef als gast in het huis van Dr R.K.

Cheyne in Oxford en hij hield een toespraak voor "een groot en zeer geïnteresseerd gehoor" van hoog academisch niveau, dat zich had verzameld in het Manchester College van die stad en dat werd voorgezeten door Dr.

Estlin Carpenter.

Hij sprak ook op verzoek van haar predikant van de kansel van een Congregational Church in het East-End van Londen; sprak bijeenkomsten toe in Caxton Hall en Westminster Hall, de laatste onder voorzitterschap van Sir Thomas Berkeley, en woonde in het Church House van Westminster een voorstelling bij van "Eager Heart", een christelijk mysteriespel dat de eerste toneeluitvoering was, die hij ooit had gezien en die hem door de aanschouwelijke schildering van het leven en lijden van Jezus Christus tot tranen toe roerde.

In de hal van het Passmore Edward's Settlement in Tavistock Place sprak hij tot een gehoor van ongeveer vierhonderdzestig belangrijke personen, onder voorzitterschap van Prof.

Michael Sadler, bezocht een aantal werkende vrouwen van die stichting die met vakantie waren in het Vanners huis in Byfleet, ongeveer vijftien kilometer buiten Londen en ging daar nog een tweede keer heen, bij welke gelegenheid die allerlei mensen uit alle standen aantrof, die speciaal daarheen waren gekomen om hem te ontmoeten, waaronder zich "de geestelijken van verschillende gezindten" bevonden, "een hoofd van een openbare jongensschool, een lid van het Parlement, een dokter, een beroemde politieke schrijver, de rector van een universiteit, verscheidene journalisten, een zeer bekende dichter en een magistraat uit Londen".

Een kroniekschrijver van zijn bezoek aan Engeland beschreef deze gebeurtenis aldus, "Men zal zich hem nog lang herinneren, zoals hij daar in de namiddagzon in het boograam zat, met zijn arm om de schouders van een zeer haveloos maar zeer gelukkig jongetje, dat op 'Abdu'l-Bahá was afgekomen om hem een kwartje te vragen voor zijn spaarpot en voor zijn invalide moeder, terwijl er om hem heen in het vertrek mannen en vrouwen bijeengekomen waren om te discussiëren over opvoeding, socialisme, de eerste Hervormingsnota en het verband tussen onderzeeboten en draadloze telegrafie met het nieuwe tijdperk dat de mensheid thans binnenging".
Onder hen die hem gedurende de gedenkwaardige dagen van zijn verblijf in Engeland en Schotland bezochten, waren de Eerwaarde Aartsdeken Wilberforce; de Eerwaarde R.J.

Campbell; de Eerwaarde Rhonddha Williams; de Eerwaarde Roland Corbet; Lord Lamington; Sir Richard en Lady Stapley; Sir Michael Sadler; de Jalálu'd-Dawlih, zoon van de Zillu's-Sultán; Sir Ameer Ali, de gewezen Maharadja van Jalawar, die hem vele malen bezocht en een galadiner en een receptie te zijner ere arrangeerde; de Maharadja van Rajputana; de Ranee van Serawak; prinses Karadja; barones Barnekov; Lady Wemyss en haar zuster Lady Glencomer; Lady Agnew; mejuffrouw Constance Maud; Prof.

E.G.

Browne; Prof.

Patrick Geddes; de heer Albert Dawson, hoofdredacteur van de "Christian Commonwealth"; de heer David Graham Pole; mevrouw Annie Besant; mevrouw Pankhurst; en de heer Stead, die lange en diepzinnige gesprekken met hem had.

Zijn gastvrouw beschreef de indrukken van hen die het voorrecht genoten een persoonlijke onderhoud met hem te hebben, als volgt, "Zeer groot was het aantal mensen, dat zo'n unieke ervaring wilde beleven; hoe uniek beseften zij pas wanneer zij in de tegenwoordigheid van de Meester waren, en wij konden er gedeeltelijk naar gissen, wanneer wij de blik in hun ogen zagen als zij uit zijn kamer terugkwamen - een blik met een mengeling van ontzag, verwondering en een zekere stille vreugde.

Soms bemerkten wij in hen een tegenzin om terug te keren naar het gewone leven, alsof zij zich aan hun gelukzaligheid wilden vastklampen, bevreesd dat door de terugkeer naar de dagelijkse dingen deze aan hen zou worden ontrukt".

Eerdergenoemde kroniekschrijfster heeft bij het opsommen van de resultaten die dat gedenkwaardige bezoek hadden opgeleverd vermeld, "Dit alles liet een diepe indruk achter op al die verschillende mannen en vrouwen uit alle lagen en standen der bevolking ... 'Abdu'l-Bahá's verblijf in Londen werd zeer geapprecieerd, zij vertrek zeer betreurd.

Hij liet vele, vele vrienden achter.

Zijn liefde had liefde gewekt.

Zijn hart was uitgegaan naar het westen en de westerlingen hadden de patriarch uit het oosten in hun hart gesloten.

Zijn woorden droegen iets uit, dat niet alleen de directe toehoorders aansprak, maar ook mannen en vrouwen in het algemeen".
Zijn bezoeken aan Parijs, waar hij enige tijd een appartement bewoonde aan de Avenue de Camoens, werden gekenmerkt door een hartelijk welkom, dat niet minder opmerkelijk was dan de ontvangst die hem door zijn vrienden en volgelingen in Londen was bereid. Dezelfde toegewijde engelse gastvrouw, lady Blomfield die hem naar die stad was gevolgd, getuigt, "Gedurende het bezoek aan Parijs werden de dagelijkse gebeurtenissen, net als in Londen, tot geestelijke evenementen ... Zoals zijn gewoonte was zette de Meester iedere morgen de beginselen van de leer van Bahá'u'lláh uiteen aan hen - geletterd of ongeletterd, maar bezield met even groot enthousiasme en ontzag - die zich rondom hem schaarden. Zij waren van alle nationaliteiten en geloofsovertuigingen, uit oost en west, en onder hen waren Theosofen, agnostici, materialisten, spiritisten, Christian Scientisten, sociale hervormers, Hindoes, Soefis, Moslems, Boeddhisten, Zoroastriërs en vele anderen". En verder, "Onderhoud volgde op onderhoud. Kerkelijke hoogwaardigheidsbekleders van verschillende takken van de christelijke boom kwamen bij hem, waarvan enkelen werkelijk verlangend waren nieuwe aspecten van de waarheid te ontdekken ... er waren anderen die hun oren sloten uit vrees, dat zij zouden horen en aannemen".
Perzische prinsen, edellieden en oud-gezanten, waaronder de Zillu's-Sultán; de perzische gezant; de turkse ambassadeur in Parijs; Rashid Páshá, een ex-válí van Beirut; turkse pasja's en oud-gezanten; en ook burggraaf Arawaka, de japanse ambassadeur aan het spaanse hof, behoorden tot hen die het voorrecht hadden door hem ontvangen te worden. Bijeenkomsten van Esperantisten en Theosofen, studenten van de Theologische Faculteit en een groot auditorium bij de "Alliance Spiritualiste" werden door hem toegesproken; in een zendingsgebouw in een zeer arme buurt van de stad sprak hij op uitnodiging van de predikant een samenkomst toe, terwijl in talrijke bijeenkomsten van zijn volgelingen, diegenen die reeds op de hoogte waren van zijn leringen het voorrecht genoten uit zijn eigen mond uitvoerige en veelvuldige uiteenzettingen te horen over bepaalde aspecten van zijn Vaders Geloof.
In Stuttgart, waar hij slechts voor een kort, maar onvergetelijk bezoek was, en waarheen hij ondanks een slechte gezondheid reisde om persoonlijk in contact te komen met de leden van de gemeenschap van zijn enthousiaste en zeer geliefde duitse vrienden, gaf hij naast het bijwonen van de bijeenkomsten van zijn toegewijde volgelingen, zijn overvloedige zegen aan de leden van de jeugdgroep die in Esslingen bijeen was, en sprak hij op uitnodiging van Prof. Christale, de voorzitter van de europese Esperantisten, tot een grote bijeenkomst van Esperantisten in hun club. Hij bezocht bovendien Bad Mergentheim in Württemberg, waar een paar jaar later (in 1915) een monument ter ere van zijn bezoek werd opgericht door een van zijn dankbare volgelingen. Een ooggetuige schreef, "De ootmoed, de liefde en toewijding van de duitse gelovigen verblijdden het hart van 'Abdu'l-Bahá en zij ontvingen zijn zegen en zijn bemoedigende raadgevingen in volledige overgave ... Er kwamen vrienden van heinde en ver om de Meester te ontmoeten. Er was een voortdurende stroom bezoekers in het Marquart Hotel. Daar ontving 'Abdu'l-Bahá hen met zoveel liefde en hoffelijkheid, dat zij straalden van vreugde en geluk".
In Wenen, waar hij maar een paar dagen was, sprak 'Abdu'l-Bahá tot een bijeenkomst van Theosofen uit die stad. In Boedapest stond hij een onderhoud toe aan de Rector Magnificus van de universiteit, ontmoette bij een paar gelegenheden de beroemde oriëntalist Prof. Arminius Vambery, sprak de Theosofische Vereniging toe, en werd bezocht door de voorzitter van de toeraanse en vertegenwoordigers van de turkse verenigingen, legerofficieren, verscheiden leden van het Parlement en een deputatie van Jong-Turken onder leiding van Prof. Julius Germanus, die hem een hartelijk welkom in die stad bereidden. De schriftelijke getuigenis van Dr. Rusztem Vambery luidt, "Zijn ('Abdu'l-Bahá's) kamer in het Dunapalota Hotel werd in die tijd een waar Mecca voor al diegenen die door de mystiek van het oosten en de wijsheid van de Meester binnen diens magische cirkel werden getrokken. Onder zijn bezoekers waren graaf Albert Apponyi; de prelaat Alexander Giesswein; Prof. Ignatius Goldziher, de oriëntalist van wereldfaam; Prof. Robert A. Nadler, de beroemde boedapester schilder en leider van het hongaarse Theosofische Genootschap".
De verbazingwekkendste manifestatie van de grenzeloze vitaliteit die 'Abdu'l-Bahá tijdens deze reizen aan de dag legde, was echter weggelegd voor het noord-amerikaanse continent. De opmerkelijke vooruitgang die de georganiseerde gemeenschap van zijn volgelingen in de Verenigde Staten en Canada hadden geboekt; de duidelijke ontvankelijkheid van het amerikaanse publiek voor zijn Boodschap, alsmede zijn bewustheid van de hoge bestemming die voor het volk op dat continent was weggelegd, rechtvaardigde ten volle alle tijd en energie die hij aan deze uiterst belangrijke fase van zijn reizen wijdde. Een bezoek dat een reis van meer dan achtduizend kilometer met zich bracht, die van april tot december duurde, die hem van de kust van de Atlantische Oceaan tot die van de Stille Oceaan voerde en weer terug, en die zovele toespraken tot gevolg hadden, dat ze niet minder dan drie boekdelen vulden, vormde het hoogtepunt van al zijn reizen en werd volledig gerechtvaardigd door de verreikende resultaten die, zoals hij zeer wel wist, zijn inspanningen zouden opleveren. Ter gelegenheid van zijn eerste ontmoeting met zijn in New York samengekomen volgelingen zei hij, "Deze lange reis zal bewijzen hoe groot mijn liefde voor u is. Er waren vele moeilijkheden en onverwachte veranderingen te overwinnen, maar bij de gedachte u te ontmoeten verdwenen al deze dingen en zijn nu vergeten".
Uit de aard van alle handelingen die hij verrichtte, bleek duidelijk welk belang hij aan dat bezoek hechtte.

Het eigenhandig leggen van de eerste steen van de Mashriqu'l-Adhkár op het onlangs aangekochte stuk land in de buurt van Chicago aan het Meer van Michigan, en in aanwezigheid van een representatief gezelschap Bahá'í' s uit het oosten en westen van het land; zijn hartstochtelijke bekrachtiging van de implicaties van het door Bahá'u'lláh ingestelde Verbond die volgden op het lezen van de juiste vertaalde "Tablet of the Branch" tijdens een algemene bijeenkomst van zijn volgelingen in New York, voortaan de "Stad van het Verbond" genoemd; de ontroerende plechtigheid in Inglewood in Californië, waarheen hij een speciale pelgrimstocht ondernam voor het bezoek aan het graf van Thornton Chase, "de eerste amerikaanse gelovige", in feite de eerste in de westerse wereld, die de Zaak van Bahá'u'lláh had omhelsd; het symbolische Feest dat hij zelf aan een groot gezelschap volgelingen aanbood, die op een dag in juni in de open lucht waren bijeengekomen in de groene omlijsting van West Englewood in New Jersey; de zegen die hij gaf aan het Open Forum in Green Acre in de staat Maine, aan de oever van de Piscataqua, waar vele van zijn volgelingen waren samengekomen, en dat zich zou ontwikkelen tot een van de eerste Bahá'í-zomerscholen op het westelijke halfrond en erkend als een van de eerste schenkingen op het amerikaanse continent; zijn toespraak tot een gehoor van vele honderden, die de laatste zitting van de pas gestichte "Bahá'í Temple Unity" in Chicago bijwoonden; en tenslotte de als voorbeeld dienende daad die hij verrichtte door twee van zijn volgelingen van verschillende nationaliteit, de ene een blanke, de andere een neger, in de echt te verbinden - dit alles moet gerekend worden tot de uitzonderlijke handelingen, verbonden met zijn bezoek aan de gemeenschap van amerikaanse gelovigen, verrichtingen die tot doel hadden de weg te effenen voor de oprichting van hun centrale bedehuis, hen sterk te maken om de beproevingen die zij spoedig zouden ondergaan te doorstaan, hun eenheid te versterken en het eerste begin te zegenen van het Bestuursstelsel dat zij spoedig zouden inwijden en dat zij zouden moeten verdedigen.
Niet minder opmerkelijk waren trouwens 'Abdu'l-Bahá's activiteiten in het openbaar tijdens zijn omgang met de talrijke mensen met wie hij tijdens zij reis over het continent in aanraking kwam. Een volledig verslag te geven van deze zo uiteenlopende activiteiten tijdens de overbezette dagen gedurende die acht maanden zou buiten de opzet van dit overzicht vallen. Het zij voldoende te zeggen, dat hij alleen al in New York toespraken in het openbaar hield op, en officiële bezoeken bracht aan zeker vijfenvijftig verschillende plaatsen. Vredesbewegingen, christelijke en joodse broederschappen, middelbare scholen en universiteiten, organisaties op het gebied van welzijnszorg en liefdadigheid, leden van ethische cultusbewegingen, "New Thought" centra, metaphysische groeperingen, vrouwenclubs, wetenschappelijke verenigingen, bijeenkomsten van Esperantisten, Theosofen, Mormonen en agnostici; instellingen voor de bevordering van de belangen van kleurlingen, vertegenwoordigers van de syrische, armeense, griekse, chinese en japanse gemeenschappen - allen kwamen in contact met zijn dynamische persoonlijkheid en genoten het voorrecht uit zijn mond zijn Vaders Boodschap te horen. Ook was de pers in haar redactionele commentaar, of in de publicatie van de verslagen over zijn lezingen, er snel bij zijn ruime visie of zijn belangrijke oproepen naar waarde te schatten.
Zijn redevoering tijdens de vredesconferentie in Lake Mohonk; zijn toespraken in grote bijeenkomsten van de universiteiten van Columbia, Howard en New York; zijn deelneming aan de vierde jaarlijkse conferentie van het Nationale Genootschap voor de bevordering van de belangen van Kleurlingen; zijn onbewimpelde uitspraak omtrent de waarheid van de profetische zendingen zowel van Jezus Christus als Muhammad in de Emmanu-El tempel, een joodse synagoge in San Francisco, waar niet minder dan tweeduizend mensen bijeen waren;' zijn verhelderende verhandeling ten aanhoren van achttienhonderd studenten en honderdtachtig lectoren en professoren aan de Leland Stanford Universiteit; zijn gedenkwaardig bezoek aan de Bowery zending in de sloppen van New York; de schitterende receptie die te zijner ere in Washington werd gegeven, waar vele vooraanstaande figuren uit de beau monde in de hoofdstad aan hem werden voorgesteld - dit behoort allemaal tot de hoogtepunten van de onvergetelijke opdracht, die hij in dienst van de Zaak van zijn Vader uitvoerde.

Staatssecretarissen, ambassadeurs, leden van het Congres, vooraanstaande rabbi's en geestelijken en andere personen van aanzien bezochten hem, waaronder figuren als Dr.

D.S.

Jordan, de Rector Magnificus van de Leland Stanford Universiteit; Prof.

Jackson van de Columbia Universiteit; Prof.

Jack van de Oxford Universiteit; Rabbi Stephan Wise uit New York; Dr.

Martin A.

Meyer; Rabbi Joseph L.

Levy; Rabbi Abram Simon; Alexander Graham Bell; Rabindra Nath Tagore; de Hon.

Franklin K.

Lane; mevrouw William Jennings Bryan; Andrew Carnegie; de Hon.

Franklin McVeagh, de secretaris van het Departement van Financiën der Verenigde Staten; Lee McClung; de heer Roosevelt; admiraal Wain Wright; admiraal Peary; de britse, nederlandse en zwitserse gezanten in Washington; Yúsuf Díyá Páshá, de turkse ambassadeur in die stad; Thomas Seaton; de Hon.

William Sulzer en prins Muhammad-'Alí van Egypte, de broer van de Khedive.
Een commentator van zijn amerikaanse reizen schreef: "Toen 'Abdu'l-Bahá dit land in 1912 voor de eerste maal bezocht, trof hij een grote, hartelijke menigte toehoorders aan, verlangend hem persoonlijk te begroeten en uit zijn eigen mond zijn liefdevolle en geestelijke boodschap te horen ... Achter de gesproken woorden was iets in zijn persoonlijkheid, dat niet te beschrijven valt en dat op allen, die hem ontmoetten diepe indruk maakte. Het gewelfde hoofd, de patriarchale baard, de ogen die verder leken te hebben gezien dan de begrenzingen van ruimte en tijd, de zachte en toch duidelijk verstaanbare stem, de lichtende deemoed, de nimmer falende liefde - maar bovenal de gewaarwording van macht gepaard aan zachtmoedigheid die zijn gehele wezen omhulde met een zeldzame majesteit van geestelijke verhevenheid, die hem aan de ene kant afzonderde en hem aan de andere kant dichtbij de nederigste ziel bracht - dit alles en nog veel meer dat niet onder woorden kan worden gebracht, heeft bij zijn vele ... vrienden een herinnering achtergelaten die onuitwisbaar en onuitsprekelijk dierbaar is".
Toch kan men een overzicht, hoe ontoereikend ook ten aanzien van de afwisselende en enorme activiteiten van 'Abdu'l-Bahá op zijn reis door Europa en Amerika, niet afsluiten zonder melding te maken van de wonderlijke incidenten die dikwijls samengingen met een persoonlijke ontmoeting met hem.

De koene vastberadenheid van een zekere onversaagde jongeling die, uit angst dat 'Abdu'l-Bahá geen bezoek zou kunnen brengen aan de westelijk gelegen staten en niet in staat de treinreis naar New England te betalen, de hele weg van Minneapolis naar Maine had afgelegd, liggend op de stangen tussen de wielen van een trein; de grote verandering die plaatsvond in het leven van de zoon van een plattelandsdominee in Engeland, die in zijn ellende en armoede op een dag toen hij langs de Theems liep, besloot een einde aan zijn leven te maken, maar die bij het zien van een foto van 'Abdu'l-Bahá in een etalage, naar hem had geïnformeerd, onmiddellijk naar hem op zoek was gegaan en door zijn opbeurende en troostende woorden zo opleefde, dat hij iedere gedachte aan zelfvernietiging had laten varen; de buitengewone ervaring van een vrouw wier dochtertje naar aanleiding van een droom volhield dat Jezus Christus op aarde was teruggekomen en die, bij het zien van 'Abdu'l-Bahá's portret in de etalage van een tijdschriftenwinkel, hem ogenblikkelijk had vereenzelvigd met de Jezus Christus uit haar droom - een voorval dat haar moeder, nadat ze had gelezen dat 'Abdu'l-Bahá in Parijs was, de eerste boot naar Europa deed nemen om naar hem toe te gaan; het besluit van een redacteur van een tijdschriften dat in Japan werd gedrukt, om zijn reis naar Tokio in Constantinopel te onderbreken en naar Londen te reizen om "de vreugde te smaken één avond met Hem door te brengen"; het roerende tafereel, toen 'Abdu'l-Bahá uit handen van een perzische vriend - die pas uit 'Ishqábád in Londen was aangekomen - een katoenen zakdoek ontving, waarin zich een stuk droog, zwart brood en een gerimpelde appel bevonden - de gift van een arme Bahá'í werkman uit die stad - en hij in het bijzijn van zijn gasten die zakdoek openmaakte en, zijn lunch onaangeroerd latend, stukken van dat brood afbrak, er zelf wat van nam en de rest met de aanwezigen deelde - dit zijn maar enkele van de ontelbare voorvallen die een helder licht werpen op enkele persoonlijke aspecten van zijn gedenkwaardige reizen.
Evenmin kunnen bepaalde taferelen rondom deze majestueuze en patriarchale figuur, op zijn reis door de steden van Europa en Amerika, ooit uit het geheugen worden gewist.

Het merkwaardige onderhoud, waarbij 'Abdu'l-Bahá, zijn handen liefdevol op het hoofd van Aartsdeken Wilberforce leggend, zijn vele vragen beantwoordde, terwijl de voorname geestelijke op een lage stoel naast hem zat; het nog merkwaardiger voorval toen in de kerk van de Heilige Johannes diezelfde Aartsdeken, nadat hij met zijn gehele gemeente was neergeknield om zijn zegen te ontvangen, hand in hand met zijn gast het gangpad afliep naar de sacristie, terwijl de gemeente staande een gezang aanhief; de aanblik van Jalálu'd-Dawlih, die zich neerwierp voor zijn voeten en zich uitputte in verontschuldigingen en hem om vergiffenis smeekte voor zijn vroeger begane wandaden; de enthousiaste ontvangst die hem in de Leland Stanford Universiteit werd bereid, toen hij ten aanschouwen van wel tweeduizend professoren en studenten een verhandeling hield over enkele van de verhevenste waarheden die aan zijn boodschap aan het westen ten grondslag liggen; het ontroerende schouwspel bij het Bowery zendingshuis, toen vierhonderd armen uit New York voor hem langs liepen, waarbij ieder van hen een zilverstuk uit zijn gezegende handen ontving; het gejuich van een syrische vrouw in Boston, die de menigte die zich om hem heen verdrong, opzij duwde, zich aan zijn voeten wierp en uitriep, "Ik belijd, dat ik in U de geest van God en Jezus Christus erken"; het niet minder vurige huldeblijk van twee arabische bewonderaars die, toen hij die stad verliet om naar Dublin in New Hampshire te gaan, zich voor hem neerwierpen en luid snikkend openlijk verklaarden, dat hij Gods eigen boodschapper voor de mensheid was; de zeer grote samenkomst van tweeduizend Joden in een synagoge in San Francisco, die ingespannen luisterden naar zijn verhandeling over de geldigheid van de aanspraken die zowel Jezus Christus als Muhammad naar voren hadden gebracht; het gehoor dat hij op een avond in Montreal toesprak, waar hij tijdens zijn lezing zo werd meegesleept door het onderwerp dat hij uiteenzette, dat zijn tulband van zijn hoofd viel; de onstuimige menigte in een zeer arme wijk van Parijs die, zeer onder de indruk van zijn aanwezigheid, eerbiedig en stilzwijgend de weg voor hem vrijmaakte, toen hij tussen hen doorliep na zijn terugkeer uit een zendingsgebouw, waarbij hij de aanwezigen had toegesproken; het typerende gebaar van een zoroastrische arts die, op de ochtend van 'Abdu'l-Bahá's vertrek uit Londen, buiten adem aankwam om afscheid van hem te nemen, zijn hoofd en borst eerst met geurige olie zalfde, daarna de handen van alle aanwezigen aanraakte en toen om zijn schouders een krans van rozeknoppen en lelies hing; de massa's bezoekers die 's morgens al heel vroeg bij zijn huis in Cadogan Gardens aankwamen en geduldig op de stoep bleven zitten, totdat de deur openging om hen binnen te laten; zijn majestueuze verschijning, als hij met krachtige stap over het podium heen en weer liep, of met opgeheven handen stond om in kerk of synagoge de zegen uit te spreken, of een groot gehoor toesprak, dat eerbiedig luisterde; het ongedwongen eerbewijs dat hem door vooraanstaande dames uit de beau monde in Londen werd betoond, die spontaan een "Knicks" voor hem plachten te maken, wanneer zij bij hem werden binnengelaten; de aangrijpende aanblik, toen hij zich op de begraafplaats van Inglewood diep over het graf van zijn geliefde volgeling Thornton Chase boog en zijn grafsteen koste, een voorbeeld dat alle aanwezigen volgden; de belangrijke bijeenkomst van Christenen, Joden en Islamieten, mannen en vrouwen representatief voor oost en west, die bij elkaar waren gekomen in de moskee in Woking om zijn toespraak over wereldeenheid te horen - taferelen zoals deze moeten, zelfs als kil verslag op papier, veel van hun oorspronkelijke indrukwekkendheid en kracht hebben behouden.
Wie kan bevroeden wat er door 'Abdu'l-Bahá heenging, toen hij zich de centrale figuur zag van zulke gedenkwaardige tonelen?

Wie weet welke gedachten in hem opwelden, toen hij met de burgermeester van Londen aan het ontbijt aanzat, of met buitengewone eerbied door de Khedive in zijn paleis werd ontvangen, of als hij luisterde naar de roep "Alláh-u-Abhá" en naar de gezangen van dankzegging en lof, die zijn komst aankondigden, als hij zich naar de talrijke schitterende bijeenkomsten van zijn geestdriftige volgelingen en vrienden in zovele steden van het amerikaanse continent begaf?

Wie kan zeggen welke herinneringen bij hem opkwamen, toen hij bij het donderende geweld van de Niagara waterval stond, de vrije lucht van een ver land inademend; of tijdens een korte en zeer noodzakelijke rustpauze neerblikte op de groene bossen en het landschap in Glenwood Springs; of met een stoet oosterse gelovigen over de paden van het Trocaderopark in Parijs liep; of 's avonds alleen op de Riverside Drive in New York langs de majestueuze Hudson wandelde; of als hij op het terras van het Hotel de Parc in Thonon-les-Bains, dat uitkeek over het Meer van Genève, heen en weer liep; of als hij vanaf de Serpentine Bridge in Londen de parelketting van lichtjes onder de bomen bekeek, die zich uitstrekte zover het oog reikte?

Herinneringen aan de smart, de armoede, het dreigende noodlot van zijn jonge jaren; herinneringen aan zijn moeder, die haar gouden knopen verkocht om voor hem, zijn broer en zuster voedsel te kopen en die zich in de donkerste uren genoodzaakt zag hem wat droge bloem in de hand te drukken om zijn honger te stillen; aan zijn jeugd, toen hij in Tihrán door een troep straatjongens werd nagezeten en uitgelachen; aan de vochtige sombere kamer, vroeger een lijkenhuisje, die hij bewoonde in de barakken van 'Akká en aan zijn gevangenschap in de onderaardse kerker van die stad - dergelijke herinneringen moeten vast en zeker door zijn hoofd zijn gegaan.

Hij zal ook zeker gedacht hebben aan de opsluiting van de Báb in de bergforten van Ádhirbáyján, waar Hem 's avonds zelfs een lamp werd geweigerd, en aan Zijn wrede en tragische terechtstelling, toen honderden kogels Zijn jeugdige borst doorzeefden.

Bovenal moeten zijn gedachten zijn uitgegaan naar Bahá'u'lláh, Die hij zo hartstochtelijk liefhad en Wiens beproevingen hij vanaf zijn prille jeugd had meegemaakt en gedeeld.

De van ongedierte vergeven Siyáh-Chál in Tihrán; de bastonnade, die Hem werd toegediend in Ámul; het voedsel dat Zijn hashkúl vulde gedurende de twee jaar van Zijn leven, die Hij als dervish in de bergen van Kurdistán doorbracht; de dagen van Baghdád, toen Hij niet eens een extra verschoning had, en waar Zijn volgelingen moesten leven van een handjevol dadels; Zijn opsluiting binnen de gevangenismuren van "Akká, waar Hem gedurende negen jaar zelfs het uitzicht op wat groen geboomte was onthouden; en de vernederingen, waaraan Hij in het openbaar werd blootgesteld in het regeringsgebouw in die stad - zulke beelden uit het tragische verleden moeten hem vele malen hebben overweldigd en hem met gemengde gevoelens van dankbaarheid en smart hebben vervuld nu hij zelf thans de vele bewijzen van respect, achting en eer ontving, die hem en het Geloof dat hij vertegenwoordigde, werden betoond.

Volgens de kroniekschrijver van zijn reizen heeft men hem op een avond, toen hij in Washington met spoed naar zijn derde afspraak op die dag werd gereden, horen uitroepen, "O, Bahá'u'lláh!

Wat hebt Gij gedaan?

O Bahá'u'lláh!

Moge mijn leven voor U worden geofferd!

O Bahá'u'lláh!

Mogen mijn ziel terwille van U worden ingezet!

Hoe vol verdriet en kommer waren Uw dagen!

Hoe zwaar de beproevingen die Gij doorstond!

Hoe hecht is het fundament dat Gij tenslotte hebt gelegd en hoe glorieus de banier die Gij hebt gehesen"!

Diezelfde kroniekschrijver heeft verklaard, "Op een dag, dat hij was rondwandelde, riep hij de dagen van de Gezegende Schoonheid in de herinnering toen Deze met droefenis in het hart sprak over Zijn verblijf in Sulaymáníyyih, over Zijn eenzaamheid en het onrecht dat men Hem had aangedaan.

Hoewel hij al dikwijls over deze episode had gesproken, was hij die dag zo door emoties overmand, dat hij luidop weende in zijn smart ...

Alle aanwezigen weenden met hem en waren in droefheid gedompeld, toen zij het verhaal hoorden van de smartelijke beproevingen die de Aloude Schoonheid had doorstaan en getuige waren van de tederheid die Zijn zoon toonde".
Er had zich een bijzonder belangrijke scène afgespeeld in een honderd jaar oud drama.

Er was een glorieus hoofdstuk geschreven in de geschiedenis van de eerste Bahá'í eeuw.

Er waren door de hand van het Middelpunt van het Verbond zaden met ongekende mogelijkheden gestrooid in enkele vruchtbare velden in de westerse wereld.

Nog nimmer was er in de gehele religieuze geschiedenis een figuur van vergelijkbaar formaat verrezen om een werk van zo onmetelijke grootte en onvergankelijke waarde te verrichten.

Er waren door die uiterst belangrijke reizen krachten vrijgekomen, die wij zelfs nu, na welhaast vijfendertig jaar, nog niet kunnen meten of begrijpen.

Reeds heeft een koningin het Geloof omhelsd nadat zij, geïnspireerd door de krachtige argumenten die 'Abdu'l-Bahá in de loop van zijn toespraken had aangevoerd ter staving van de goddelijkheid van Muhammad, openlijk had getuigd van de goddelijke oorsprong van de profeet van de Islam.

Reeds heeft een president van de Verenigde Staten, diep doordrongen van sommige grondbeginselen die 'Abdu'l-Bahá zo duidelijk in zijn toespraken had gesteld, ze in een vredesprogramma opgenomen, dat in het oog valt als het moedigste en edelste plan dat tot op heden is gemaakt voor het welzijn en de veiligheid van de mensheid.

En helaas!, reeds heeft de wereld die zich doof toonde voor zijn waarschuwingen en weigerde aandacht te besteden aan zijn oproep, zich gestort in twee ongekend hevige wereldoorlogen, waarvan niemand vooralsnog ook maar enigermate de terugslag kan overzien.


HOOFDSTUK XX

Groei en verbreiding van het Geloof in oost en west

Van 'Abdu'l-Bahá's historische reis naar het westen, en wel speciaal zijn rondreis van acht maanden door de Verenigde Staten van Amerika, kan men gevoeglijk zeggen, dat die het hoogtepunt van zijn beleid vormt; een beleid waarvan pas toekomstige generaties de ontelbare zegeningen naar waarde zullen kunnen schatten. Zoals de dagster van Bahá'u'lláh's Openbaring in Adrianopel in het uur van de verkondiging van Zijn Boodschap aan de staatshoofden der wereld tot haar stralende middagpracht was opgeklommen, zo steeg de lichtbol van Zijn Verbond naar het zenith en verspreidde zijn heldere stralen, toen het aangewezen Middelpunt zich verhief om luister bij te zetten aan de heerlijkheid en verhevenheid van zijn Vaders Geloof onder de mensen in het westen.
Het goddelijk ingestelde Verbond had kort na zijn ontstaan, zonder de minste twijfel zijn onoverwinnelijke kracht getoond door zijn beslissende triomf over de duistere krachten die de aartsverbreker met zoveel vastberadenheid er tegen in het veld had gebracht.

Zijn bezielende kracht was spoedig daarna bewezen door de belangrijke overwinningen die zijn toortsdragers zo snel en moedig hadden behaald in de verre steden van West-Europa en de Verenigde Staten van Amerika.

Zijn hoge aanspraken waren bovendien volledig gerechtvaardigd door het vermogen om de eenheid en zuiverheid van het Geloof in oost en west te bewaren.

Het had daarna nog verder bewezen hoe ontembaar zijn kracht was, door de gedenkwaardige overwinning in verband met de val van Sultán 'Abdu'l-Hamíd en de daaruit voortvloeiende vrijlating van het aangewezen Middelpunt uit een veertig jaar lange gevangenschap.

Voor hen die nog steeds geneigd waren de goddelijke oorsprong ervan te betwijfelen, was er verder nog een onweerlegbaar bewijs voor zijn hechtheid gegeven doordat het 'Abdu'l-Bahá ondanks formidabele hindernissen in staat stelde de overbrenging en de uiteindelijke bijzetting van de stoffelijke resten van de Báb in een mausoleum op de berg Carmel te bewerkstelligen.

Het Verbond had tevens met een onmetelijke en tot nog toe ongekende kracht aan de gehele mensheid getoond, hoe groot de mogelijkheden waren toen het hem, in wien de geestkracht en het doel besloten lagen, in staat stelde zich voor een drie jaar durende zending naar de westerse wereld in te schepen - een missie die zo belangrijk was, dat ze gerekend dient te worden tot de grootste heldendaad tijdens zijn beleid.
Toch waren dit, hoe voortreffelijk ook, niet de enige vruchten die werden geoogst door de onvermoeibare, heldhaftige inspanningen van het Middelpunt van het Verbond. De vooruitgang en uitbreiding van zijn Vaders Geloof in het oosten; de aanvang van activiteiten en ondernemingen, waarvan men wel mag zeggen, dat ze het begin betekenen van een toekomstig Bestuursstelsel; de oprichting van de eerste Mashriqu'l-Adhkár van de Bahá'í wereld in 'Ishqábád in russische Turkistán; de uitbreiding van Bahá'í literatuur; de openbaring van de Tafelen van het Goddelijk Plan; en de introductie van het Geloof op het australische continent - dit alles mag worden beschouwd als de schitterende resultaten die de lange lijst van 'Abdu'l-Bahá's uitzonderlijke prestaties tijdens zijn beleid sieren.
In Perzië, de bakermat van het Geloof, kon men ondanks de vervolgingen die tijdens de hele beleidsperiode met onverminderde hevigheid aanhielden, een duidelijke verandering waarnemen die erop wees, dat een vogelvrij verklaarde gemeenschap langzamerhand uit haar tot nog toe ondergrondse bestaan te voorschijn kwam. Násiri'd-Dín Sháh had, vier jaar na Bahá'u'lláh's hemelvaart, op de vooravond van zijn jubileum dat een keerpunt in de geschiedenis had moeten zijn, de dood gevonden door de hand van en moordenaar, Mirzá Ridá, een volgeling van de beruchte Siyyid Jamálu'd-Dín-i-Afghání, die een vijand was van het Geloof en een van de oprichters van de constitutionele beweging die, toen ze tijdens de regering van de zoon en opvolger van de Sjah, Muzaffari'd-Dín, in kracht toenaam, een reeds zwaar vervolgde gemeenschap in nog meer moeilijkheden zou verwikkelen. Zelfs de moord op de Sjah werd eerst die gemeenschap in de schoenen geschoven, zoals blijkt uit de wrede dood, onmiddellijk na de aanslag op de vorst, van de beroemde leraar en dichter Mirzá "Alí-Muhammad, door Bahá'u'lláh bijgenaamd "Varqá" (Duif); hij werd tezamen met zijn twaalfjarig zoontje Rúhu'lláh in de gevangenis van Tihrán op onmenselijke wijze ter dood gebracht door de beestachtige Hájibu'd-Dawlih, die eerst zijn dolk in de buik van de vader stak, deze voor de ogen van zijn zoon aan stukken sneed, daarna de jongen bezwoer zijn dwaling te erkennen en toen die dat botweg weigerde, hem met een touw wurgde.
Drie jaar tevoren was een jongeling. Muhammad Ridáy-i-Yazdí, doodgeschoten op de avond van zijn huwelijk, toen hij uit de badinrichting op weg was naar huis, en was daarmede de eerste martelaar tijdens 'Abdu'l-Bahá's beleidsperiode. In Turbat-i-Haydaríyyih werden als gevolg van de moord op de Sjah vijf personen, bekend als de Shuhadáy-i-Khamsih (vijf Martelaren) ter dood gebracht. In Mashdad werd de welbekende koopman Hájí Muhammad-i-Tabrízí vermoord, waarna zijn lijk in brand werd gestoken. Aan twee representatieve volgelingen van het Geloof in Parijs werd in 1902 door de nieuwe souverein en zijn grootvizier, de gewetenloze en reactionaire Mirzá 'Alí-Asghar Khán, de Atábik-i-A'zam, een onderhoud toegestaan, maar dat leverde geen enkel werkelijk resultaat op. Integendeel, want enige jaren later brak opnieuw een storm van vervolgingen los, vervolgingen die bij het groeien van de constitutionele beweging in dat land steeds heviger werden, daar reactionairen ongegronde beschuldigingen tegen de Bahá'ís inbrachten en hen in het openbaar aanklaagden als aanhangers van en ijveraars voor de nationalistische zaak.
Een zekere Muhammad-Javád werd in Isfáhán van al zijn kleren ontdaan en met een zweep van gevlochten ijzerdraad afgeranseld. In Káshán werden de aanhangers van het Geloof van joodse afkomst beboet, mishandeld en in boeien geslagen op aansporing van zowel de mohammedaanse geestelijkheid als de joodse godgeleerden. In Yazd en omgeving werden echter de bloedigste gewelddaden gepleegd die in de jaren van 'Abdu'l-Bahá's beleid voorkwamen. In die stad werd Hájí Mírzáy-i-Halabí-Sáz zo genadeloos geslagen, dat zijn vrouw zich over hem heenwierp, waarop zij op haar beurt werd geranseld; daarna werd zijn schedel met het hakmes van een slager uiteengehouwen. Zijn elfjarige zoon werd meedogenloos geslagen, met pennemessen gestoken en gefolterd tot hij dood was. In een halve dag vonden negen mensen de dood. Een menigte van ongeveer zesduizend mensen van beiderlei kunne koelde haar woede op de weerloze slachtoffers, waarbij een paar zelfs hun bloed dronken. In enkele gevallen, zoals bijvoorbeeld bij Mirzá Asadu'llah-i-Sabbágh, plunderden zij de huizen en vochten om de buit. Zij bedreven zulke wreedheden, dat een paar regeringsambtenaren hun tranen niet konden bedwingen toen zij de aangrijpende tonelen zagen, waarbij de vrouwen van die stad wel een bijzonder beschamende rol speelden.
In Taft werden verscheidene mensen ter dood gebracht, waarvan sommigen werden doodgeschoten, waarna hun lijken door de straten werden gesleurd. Een zojuist tot het Geloof bekeerde jongeling van achttien jaar, Husayn, werd door zijn eigen vader aangegeven en voor de ogen van zijn moeder aan stukken gereten. Muhammad-Kamál werd met een mes, een spade en een houweel in stukken gehakt. In Manshád, waar de vervolgingen negentien dagen duurden, werden soortgelijke wandaden bedreven. Een tachtigjarige man, Siyyid Mirzá, werd in zijn slaap op slag gedood door twee geweldig grote stenen, die men op hem wierp; een zekere Mirzá Sádiq kreeg een mes in de borst gestoken, toen hij om water vroeg, waarna zijn beul het bloed van het lemmet likte; een ander slachtoffer, Shátir-Hasan, zag men vlak voor zijn dood versnaperingen uitdelen aan de beulen en zijn kleding onder hen verdelen. Een vijfenzestigjarige vrouw, Khadíjih-Sultán, werd van het dak van een huis gesmeten; een gelovige, Mirzá Muhammad, werd aan een boom vastgebonden, het doelwit gemaakt voor honderden kogels en zijn lijk in brand gestoken, terwijl men een ander, Ustád Ridáy-i-Saffár, de hand van zijn moordenaar zag kussen, waarna hij werd doodgeschoten en zijn lijk met hoon werd overladen.
In Banáduk, Dih-Bálá, Farásháh, 'Abbás-Ábád, Hanzá, Ardikán, Dawlar-Ábád en in Hamadán pleegde men soortgelijke misdaden, waarbij een uitzonderlijk geval zich voordeed van een hogelijk gerespecteerde en moedige vrouw, Fátimih-Bagum, die op smadelijke wijze uit haar huis werd gesleept, de sluier van het hoofd werd gerukt, de keel doorgesneden en de buik opengereten; en nadat zij door de woeste menigte met ieder wapen dat ze te pakken konden krijgen was afgeranseld, werd zij tenslotte aan een boom opgehangen en aan de vlammen prijsgegeven.
In Sárí, in de dagen toen de opwinding over de constitutie tot een climax ging komen, werden vijf gelovigen van erkende reputatie, die later bekend werden als de Shuhadáy-i-Khamsih (vijf Martelaren), ter dood gebracht; in Nayríz werd een woeste aanval die deed denken aan die van Yazd, door de vijand ondernomen waarbij negentien mensen het leven lieten, waaronder de vijfenzestigjarige Mulla'Abdu'l-Hamíd, een blinde man die men doodschoot en wiens lijk men op afzichtelijke wijze schond. Tijdens deze afslachting werd een aanzienlijk aantal huizen geplunderd en talloze vrouwen en kinderen moesten vluchten voor hun leven, of hun toevlucht zoeken in moskeeën, in de ruïnes van hun huizen wonen, of zich dakloos langs de kant van de weg ophouden.
In Sírján, Dúgh-Ábád, Tabríz, Qum, Najaf-Ábád, Sangsar, Shahmírzád, Isfáhán en in Jahrum gingen geduchte en onbarmhartige vijanden, zowel religieuze als politieke, onder verschillende voorwendsels en zelfs na de ondertekening van de Constitutie door de Sjah in 1906, en ook onder de regering van zijn opvolgers Muhammad-'Alí Sháh en Ahmad Sháh, voort met het doden, folteren, plunderen en mishandelen van de leden van een gemeenschap die resoluut weigerden hun geloof te verloochenen of een handbreed van de door hun leiders vastgestelde weg af te wijken.

Zelfs tijdens 'Abdu'l-Bahá's reizen naar het westen en na zijn terugkeer in het Heilige Land en in feite tot het einde van zijn leven, bleef hij verontrustende berichten ontvangen over het martelaarschap van zijn volgelingen en over de gewelddaden die door een onverzadelijke vijand tegen hen werden gepleegd.

In Dawlat-Ábád werd een prins van koninklijken bloede, Habíbu'lláh Mirzá die tot het Geloof was bekeerd en die zijn leven daarvoor had ingezet, met een bijl doodgeslagen waarna zijn lijk in brand werd gestoken.

In Mashhad werd de geleerde en vrome Shaykh 'Alí-Akbar-i-Qúchání doodgeschoten.

In Sultán-Ábád werden Mirzá 'Alí-Akbar en zeven familieleden, waaronder zich een baby van veertig dagen bevond, op barbaarse wijze afgeslacht.

In Ná'ím, Shahmírzád, Bandar-i-Jaz en Qamsar braken min of meer hevige vervolgingen uit.

In Kirmánsháh was de martelaar Mirzá Ya'qúb-i-Muttahidih, een vurige vijentwintigjarige joodse bekeerling, de laatste die zijn leven liet gedurende 'Abdu'l-Bahá's beleidsperiode; zijn moeder vierde ingevolge zijn eigen instructies met voorbeeldige moed zijn martelaarschap in Hamadán.

In ieder opzicht getuigde het gedrag van de gelovigen van een ontembare geestkracht en onverzettelijke vastberadenheid, waardoor de perzische volgelingen van het Geloof van Bahá'u'lláh zich in hun leven en dienen blijvend onderscheiden.
Ondanks deze met tussenpozen optredende, zware vervolgingen, groeide het Geloof dat bij zijn helden zo'n wonderbaarlijke geest van zelfopoffering had opgeroepen, gestadig en in stilte.

Tijdelijk verzwolgen en zelfs bijna van de aardbodem weggevaagd in de donkere dagen die volgden op de marteldood van de Báb, en gedwongen ondergronds te werken gedurende de gehele periode van Bahá'u'lláh's beleid, begon het na Zijn hemelvaart, onder de onfeilbare leiding en als resultaat van de nimmer falende zorgen van een wijze, waakzame en liefdevolle Meester, zijn krachten te herwinnen en langzaam aan de embryonale instellingen op te richten, die later de weg moesten effenen voor de vestiging van het Bahá'í Bestuursstelsel.

In deze periode groeide het aantal volgelingen snel; de grootte van dat aantal, dat nu iedere provincie omvatte, werd gestadig uitgebreid en de rudimentaire vormen voor de toekomstige Raden werden gelegd.

In deze periode, in een tijd dat lagere en hogere staatsscholen in feite in dat land niet bestonden en het onderwijs in de bestaande religieuze instellingen jammerlijk tekort schoot, zijn de eerste Bahá'í scholen gesticht, om te beginnen de Tarbíyat scholen in Tihrán, voor zowel jongens als meisjes, gevolgd door de Ta'yíd en Mawhibat scholen in Hamadán, de Vahdat-i-Bashar school in Káshán en andere dergelijke onderwijsinstellingen in Bárfurúsh en Qazvín.

In deze jaren werd tastbare en doeltreffende hulp zowel op geestelijk als op materieel gebied, in de vorm van rondreizende leraren, verpleegsters, docenten en artsen uit Europa en uit Amerika, het eerst aan de Bahá'í gemeenschap in dat land verleend.

Deze werkers vormden de voorhoede van die talrijke helpers die, zoals 'Abdu'l-Bahá had beloofd, mettertijd zouden opstaan om de belangen van het Geloof en van het land waarin het was ontstaan, te behartigen.

In de loop van deze jaren werd de term Bábí als benaming voor de volgelingen van Bahá'u'lláh in dat land algemeen door iedereen afgeschaft ten gunste van het woord Bahá'í, zodat de eerste voortaan uitsluitend gold voor het snel slinkende aantal volgelingen van Mirzá Yahyá.

In deze periode werden bovendien de eerste stelselmatige pogingen gedaan om het onderrichtswerk van de perzische gelovigen te organiseren en te bevorderen, pogingen die, afgezien van de versteviging van de fundamenten van de gemeenschap, ook ertoe bijdroegen verscheidene vooraanstaande figuren uit het openbare leven van dat land tot het Geloof aan te trekken, waaronder ook bepaalde belangrijke leden van de Shí'ah geestelijkheid en zelfs afstammelingen van enkele van de ergste vervolgers van het Geloof.

Gedurende de jaren van dat beleid werd het huis van de Báb in Shíráz, door Bahá'u'lláh bestemd als een bedevaartscentrum voor Zijn volgelingen en thans als zodanig erkend, op last van 'Abdu'l-Bahá en met zijn hulp, gerestaureerd en werd het hoe langer hoe meer het brandpunt van Bahá'í leven en activiteit voor diegenen, die door omstandigheden het voorrecht was ontzegd het Grootste Huis in Baghdád of het Heiligste Graf in 'Akká te bezoeken.
Nog opzienbarender dan welke andere onderneming ook was de bouw van de eerste Mashriqu'l-Adhkár van de Bahá'í wereld in 'Ishqábád, een centrum dat in de dagen van Bahá'u'lláh was gesticht, waar de eerste stappen ter voorbereiding van de bouw reeds gedurende Zijn leven waren ondernomen. Men begon aan deze onderneming ongeveer aan het einde van het eerste decennium van 'Abdu'l-Bahá's beleid, in 1902; hij moedigde deze in ieder stadium van haar ontwikkeling aan. Het geheel stond onder persoonlijk toezicht van de eerbiedwaardige Hájí Mirzá Muhammad-Taqí, de Vakílu'd-Dawlih, een neef van de Báb, die zijn gehele vermogen inzette voor de bouw ervan; zijn stof rust thans aan de voet van de berg Carmel in de dichte nabijheid van het graf van zijn geliefd familielid. De bouw werd uitgevoerd volgens de aanwijzingen van het Middelpunt van het Verbond zelf en is een blijvende getuigenis van de geestdrift en de zelfopoffering van de oosterse gelovigen die vastbesloten waren de opdracht van Bahá'u'lláh, zoals die in de Kitáb-i-Aqdas was geopenbaard, uit te voeren. En zo moet deze onderneming niet alleen worden beschouwd als het eerste grote project, dat in het heroïsche tijdperk van Zijn Geloof met gezamenlijke inspanning van Zijn volgelingen is gelanceerd, maar ook als een van de schitterendste en duurzaamste prestaties in de geschiedenis van de eerste Bahá'í eeuw.
Het gebouw zelf, waarvan de eerste steen werd gelegd in aanwezigheid van generaal Krupatkin, de gouverneur-generaal van Turkistán, die door de Tsaar was afgevaardigd om hem bij de plechtigheid te vertegenwoordigen, is als volgt nauwgezet beschreven door een Bahá'í bezoeker uit het westen, "De Mashriqu'l-Adhkár staat in het hart van de stad; de hoge koepel steekt boven de boomtoppen en de huizen uit en is op kilometers afstand zichtbaar voor de reiziger, als hij de stad nadert.

De Mashriqu'l-Adhkár ligt in het midden van en tuin die door vier straten wordt begrensd.

Op de vier hoeken van deze omsloten ruimte staan vier gebouwen; één ervan is de Bahá'í school; één het huis waar pelgrims en reizigers worden ondergebracht; één is voor de huisbewaarders en het vierde zal als ziekenhuis in gebruik worden genomen.

Negen lanen lopen straalsgewijs vanuit verscheidene delen van het park naar de tempel; een van deze lanen leidt van de hoofdpoort van het terrein naar de hoofdingang van de tempel.

Volgens het bouwplan", voegt hij er nog aan toe, "bestaat het gebouw uit drie gedeelten, nl. de centrale rondbouw, het gangpad of de omgang die er omheen loopt en de loggia, die het gehele gebouw omgeeft.

De plattegrond vormt een regelmatige veelhoek met negen zijden.

Een zijde wordt in beslag genomen door de monumentale hoofdingang die wordt geflankeerd door minaretten - een hoog gewelfde zuilengang van twee verdiepingen, waarvan de opzet herinnert aan de architectuur van de wereldberoemde Taj Mahal in Agra in India, die voor vele reizigers de grootste verrukking betekent en die velen tot de schoonste tempel ter wereld verklaren.

De hoofdingang ligt in de richting van het Heilige Land.

Het hele gebouw is omgeven door twee boven elkaar liggende reeksen loggia's, die uitzicht op de tuin geven, waardoor een zeer schoon architectonisch effect wordt bereikt, dat in harmonie is met de weelderige subtropische plantengroei ...

De binnenmuren van de rotonde zijn opgebouwd uit vijf aparte verdiepingen; de eerste vormt een reeks van negen zuilen en bogen die de binnenste rotonde scheiden van de omgang.

De tweede is van een soortgelijke opbouw met balustraden die de scheiding vormen tussen de zuilengalerij (die bereikbaar is door twee trappen in de loggia's, aan beide zijden van het hoofdportaal) en de grote ruimte van de rotonde.

De derde, een reeks van negen open bogen, versierd met ajour snijwerk, waartussen zich schilden met de Grootste Naam bevinden.

De vierde, een reeks van negen grote boogramen.

De vijfde, een reeks van achttien kleine ronde vensters.

Hierboven, rustend op een kroonlijst op deze hoogste verdieping, verrijst de binnenste halfronde koepel.

Het interieur is rijk versierd met pleisterwerk in reliëf ...

De hele bouwconstructie maakt een grandioze indruk door zijn volume en kracht".
Ook zullen wij melding moeten maken van de twee scholen voor jongens en meisjes, die in die stad werden opgericht; van het pelgrimshuis in de nabijheid van de tempel; van de Geestelijke Raad en zijn hulplichamen, die gevormd werden om de zaken van een groeiende gemeenschap te beheren, en van de nieuwe centra van activiteit, die in verschillende steden en plaatsen in de provincie Turkistán werden geopend - dit alles getuigt van de vitaliteit die het Geloof sinds zijn opkomst in dat land had getoond.
Een soortgelijke, hoewel minder spectaculaire ontwikkeling kon men in de Kaukasus waarnemen. Na de vestiging van het eerste centrum en de vorming van een Raad in Bákú - een stad die het groeiende aantal Bahá'í pelgrims, vanuit Perzië via Turkije op weg naar het Heilige Land, steeds bezocht -, begonnen nieuwe groepen te ontstaan, die later tot hechte gemeenschappen uitgroeiden en in toenemende mate samenwerkten met hun broeders in Turkistán en Perzië.
In Egypte ging de gestadige groei van het aantal aanhangers van het Geloof samen met een algemene uitbreiding van de activiteiten.

De vestiging van nieuwe centra; de consolidatie van het hoofdcentrum in Caïro, de aanvaarding van het Geloof door verscheidene vooraanstaande studenten en lectoren van de Azhar Universiteit, die grotendeels te danken was aan de onvermoeibare inspanningen van de geleerde Mirzá Abu'l-Fadl - inleidende symptomen, die de komst van de beloofde dag aankondigden, waarop volgens 'Abdu'l-Bahá de standaard en het embleem van het Geloof zouden worden geplant in het hart van die aloude islamitische zetel van geleerdheid; het vertalen in het arabisch en het verspreiden van enkele van de belangrijkste geschriften die Bahá'u'lláh in het perzisch had geopenbaard, tezamen met andere Bahá'í literatuur; het drukken van boeken, verhandelingen en pamfletten van Bahá'í schrijvers en geleerden; het publiceren in de pers van artikelen die waren geschreven ter verdediging van het Geloof en om zijn boodschap wereldkundig te maken; de vorming van de voorlopers van de bestuursinstellingen in de hoofdstad, alsook in de omliggende centra; de verrijking van het leven van de gemeenschap door de toevloed van nieuwe gelovigen die afstamden van Kurden, Kopten en Armeniërs - dit alles kan worden beschouwd als de eerste vruchten, geoogst in een land dat, gezegend door de voetstappen van 'Abdu'l-Bahá, in later jaren een historische rol zou spelen in de emancipatie van het Geloof en dat krachtens zijn unieke positie van intellectueel centrum van zowel de arabische als de islamitische wereld, onvermijdelijk een aanzienlijk en beslissend aandeel in de verantwoordelijkheid op zich moest nemen van de uiteindelijke vestiging van dat Geloof in het gehele oosten.
Nog opmerkelijker was de ontplooiing van Bahá'í activiteiten in India en Burma, waar een gestadig groeiende gemeenschap die nu onder haar leden vooraanstaande mensen telde uit het zoroastrische, islamitische, hindoeïstische en boeddhistische geloof, alsook leden van de Sikh gemeenschap, erin slaagde buitenposten te vestigen in zulke verafgelegen plaatsen als Mandalay, en het dorp Daidanaw Kalazoo in het Hanthawaddy district van Burma; in het laatstgenoemde dorp woonden niet minder dan achthonderd Bahá'ís die een school bezaten, een rechtbank en een eigen ziekenhuis en ook land dat zij gemeenschappelijk bebouwden en waarvan zij de opbrengst bestemden voor de bevordering van de belangen van hun Geloof.
In Irak, waar het huis dat Bahá'u'lláh had bewoond, geheel was gerestaureerd, en waar een kleine maar onvervaarde gemeenschap worstelde, om ondanks voortdurende tegenstand haar zaken te ordenen en te beheren; in Constantinopel, waar een Bahá'í centrum werd gevestigd; in Tunis, waar de fundamenten van een plaatselijke gemeenschap hecht waren gelegd; in Japan, China en Honolulu, waarheen Bahá'í leraren reisden en waar zij zich vestigden om te onderrichten - op al deze plaatsen kon men duidelijk de vele bewijzen waarnemen van de leidende hand van 'Abdu'l-Bahá en de tastbare resultaten van zijn nooit verslappende waakzaamheid en zijn nimmer falende goede zorgen.
Na zijn gedenkwaardige bezoeken werden ook aan de opkomende gemeenschappen in Frankrijk, Duitsland en de Verenigde Staten de verdere bewijzen van zijn speciale belangstelling en bezorgdheid voor hun welzijn en geestelijke groei niet onthouden. Ingevolge zijn aanwijzingen en de onophoudelijke stroom Tafelen, gericht tot de leden van deze gemeenschappen, alsook zijn voortdurende aanmoediging bij alles wat zij ondernamen, kwamen er gestadig meer Bahá'í centra, werden er openbare bijeenkomsten georganiseerd, nieuwe periodieken uitgegeven, vertalingen van de bekendste werken van Bahá'u'lláh en Tafelen van 'Abdu'l-Bahá gedrukt en in de engelse, franse en duitse taal verspreid, en werden de eerste pogingen gedaan om de zaken te organiseren en de grondslagen van deze jonge gemeenschappen te consolideren.
Nog meer in het bijzonder gaven de leden van een bloeiende gemeenschap op het noordamerikaanse continent, geïnspireerd door de over hen uitgesproken zegen van 'Abdu'l-Bahá, alsmede door zijn voorbeeld en alles wat hij tijdens zijn langdurig bezoek aan hun land deed, een voorproef van de prachtige onderneming die zij in de komende jaren zouden volbrengen. Zij kochten de twaalf nog resterende stukken land, die behoorden tot het terrein van hun geprojecteerde tempel, kozen tijdens de zittingen van hun Conventie in 1920 het ontwerp van de frans-canadese Bahá'í architect, Louis Bourgeois, sloten het contract voor het graafwerk en het leggen van de fundamenten, en slaagden er spoedig daarna in de noodzakelijke voorbereidingen voor de bouw van het souterrain te voltooien: maatregelen die de ongelooflijke inspanningen inluidden, die na 'Abdu'l-Bahá's heengaan hun hoogtepunt vonden in het optrekken van de bovenbouw en de voltooiing van de versieringen aan de buitenkant.
De oorlog van 1914-1918, die herhaaldelijk door 'Abdu'l-Bahá was voorspeld in de sombere waarschuwingen, die hij tijdens zijn reizen in het westen had geuit, en die uitbrak acht maanden na zijn terugkeer in het Heilige Land, wierp andermaal een schaduw van gevaren over zijn leven, de laatste die de jaren van zijn zeer bewogen maar toch prachtige beleidsperiode zou verduisteren.
De late deelneming van de Verenigde Staten van Amerika aan deze wereldschokkende oorlog, de neutraliteit van Perzië, de ligging van India en het Verre Oosten op zeer grote afstand van het oorlogstoneel, waarborgden de veiligheid van de overgrote meerderheid van zijn volgelingen die, hoewel zij voor een groot deel gedurende een aantal jaren geheel van het geestelijke centrum van het Geloof waren afgesneden, toch in staat waren hun zaken te behartigen en de vruchten van hun jongste prestaties in betrekkelijke veiligheid en vrijheid tegen slechte invloeden te vrijwaren.
Ofschoon de afloop van die enorme strijd voor het hart en middelpunt van het Geloof voor altijd de bevrijding van het turkse juk zou betekenen - een juk dat zo lange tijd de Stichter en Zijn opvolger zulke zware en vernederende beperkingen had opgelegd, bleven er in het Heilige Land toch gedurende het grootste deel van die oorlog zware ontberingen en ernstige gevaren voor zijn bewoners bestaan en werd 'Abdu'l-Bahá een tijdlang opnieuw aan de gevaren blootgesteld, waarmee hij in de jaren van zijn opsluiting in 'Akká was geconfronteerd.

De ontberingen die de bewoners moeste ondergaan door de verregaande onbekwaamheid, de wreedheid en de hardvochtige onverschilligheid van zowel de burgerlijke als de militaire autoriteiten werden, hoewel ze aan de ene kant zeer werden verlicht door de milde edelmoedigheid, de vooruitziende blik en de tedere zorgen van 'Abdu'l-Bahá, aan de andere kant verzwaard door de ellende van een strenge blokkade.

Een bombardement door de Geallieerden bedreigde Haifa voortdurend en scheen op een gegeven moment zo nabij, dat de tijdelijke overbrenging van 'Abdu'l-Bahá, zijn familieleden en leden van de plaatselijke gemeenschap naar Abú-Sinán aan de voet van de heuvels ten oosten van 'Akká, noodzakelijk werd.

De turkse opperbevelhebber, de wrede, oppermachtige en gewetenloze Jamál-Páshá, een verstokte vijand van het Geloof, had met zijn ongegronde achterdocht en op aandringen van de verbondsbrekers, 'Abdu'l-Bahá reeds zwaar getroffen en had zelfs te kennen gegeven hem te kruisigen en het graf van Bahá'u'lláh met de grond gelijk te maken. 'Abdu'l-Bahá zelf had nog steeds te lijden van een slechte gezondheid en uitputting tengevolge van de vermoeienissen van zijn drie jaar lange reis.

Het viel hem buitengewoon zwaar, dat iedere verbinding met de meeste Bahá'í centra in de gehele wereld feitelijk was verbroken.

Zijn ziel werd gefolterd bij de aanblik van de slachting onder de mensen, omdat zij hadden gefaald aan zijn oproep gehoor te geven of zijn waarschuwingen ter harte te nemen.

Werkelijk, steeds meer leed werd toegevoegd aan de last van beproevingen en lotswisselingen, die hij vanaf zijn prille jeugd zo heldhaftig had gedragen, terwille en in dienst van zijn Vaders Geloof.
En toch, gedurende deze donkere dagen - waarvan de duisternis deed denken aan de beproevingen die hij in de gevaarlijkste periode van zijn opsluiting in de gevangenisvesting 'Akká had ondergaan - voelde 'Abdu'l-Bahá zich, wanneer hij op het terras van zijn Vaders heiligdom vertoefde, of wanneer hij in zijn huis in 'Akká was, of in de nabijheid van het graf van de Báb op de berg Carmel, toch nog een keer, en voor de laatste keer in zijn leven, gedrongen om de gemeenschap van zijn amerikaanse volgelingen een belangrijke blijk van zijn speciale gunst te schenken, door hun aan de vooravond van de beëindiging van zijn aards beleid door de openbaring van de Tafelen van het Goddelijk Plan, een opdracht van wereldomvattend belang te geven, waarvan de volle betekenis en omvang zelfs nu, na verloop van een kwart eeuw, nog steeds niet zijn onthuld. En toch heeft reeds nu de uitvoering ervan, hoewel nog in haar aanvangsstadium, op zo grootse wijze de geestelijke alsook de bestuurlijke annalen van de eerste Bahá'í eeuw verrijkt.
De beëindiging van die afschuwelijke oorlog, het eerste stadium van een titanische stuiptrekking die reeds lange tijd geleden door Bahá'u'lláh was voorspeld, betekende niet alleen de ondergang van het turkse bestuur in het Heilige Land en de bezegeling van het lot van de militaire despoot die had gezworen 'Abdu'l-Bahá uit de weg te ruimen, maar deed ook voor altijd de laatste verwachtingen van de overgebleven verbondsbrekers teniet, die niets hadden geleerd van de zware vergelding die hen had getroffen, en nog steeds er op uit waren getuige te mogen zijn van het uitdoven van het licht van Bahá'u'lláh's Verbond. Verder bracht ze die revolutionaire verandering teweeg, die aan de ene kant de onheilspellende voorzeggingen van Bahá'u'lláh in de Kitáb-i-Aqdas vervulden en overeenkomstig de voorspelling in de Schrift zo'n groot deel van de "verdrevenen van Israël" in staat stelde het "overblijfsel" van de "kudde" in het Heilige Land "bijeen te brengen" en naar "hun schaapskooi" "in het midden der weide" terug te leiden, onder de schaduw van de "onvergelijkelijke Tak", waarnaar 'Abdu'l-Bahá in zijn "Some Answered Questions" verwees, en die aan de andere kant de stoot gaven tot de oprichting van de Volkenbond, de voorloper van het Wereldgerechtshof dat, zoals door dezelfde "overgelijkelijke Tak" was voorzegd, de mensen en volkeren der aarde gezamenlijk moeten instellen.
Het is niet nodig lang stil te staan bij het krachtige ingrijpen van de engelse gelovigen om 'Abdu'l-Bahá's veiligheid te verzekeren, zodra zij op de hoogte waren gebracht van het verschrikkelijke gevaar dat zijn leven bedreigde; bij de maatregelen die onafhankelijk van elkaar werden genomen, waardoor Lord Curzon en anderen in het britse Kabinet in kennis werden gesteld van de kritieke toestand in Haifa; bij de snelle tussenkomst van Lord Lamington, die onmiddellijk aan het Ministerie van Buitenlandse Zaken schreef om "het belang van 'Abdu'l-Bahá's positie uiteen te zetten"; bij het bericht dat de Minister van Buitenlandse Zaken, Lord Balfour, op de dag van ontvangst van die brief aan generaal Allenby zond, waarin hij hem opdroeg "alle bescherming en bijstand te verlenen aan 'Abdu'l-Bahá, zijn familie en zijn vrienden"; bij het telegram dat de generaal vervolgens na de overgave van Haifa naar Londen stuurde, waarin hij de autoriteiten verzocht "de wereld te verwittigen van het feit, dat 'Abdu'l-Bahá in veiligheid" was; bij de opdracht van diezelfde generaal aan de opperbevelhebber die de oorlogshandelingen in Haifa leidde, om 'Abdu'l-Bahá's veiligheid te waarborgen, waardoor (volgens inlichtingen die de britse geheime dienst hadden bereikt) het vaste voornemen van de turkse opperbevelhebber werd verijdeld, namelijk om 'Abdu'l-Bahá en zijn familie op de berg Carmel te kruisigen", ingeval het turkse leger gedwongen zou worden Haifa te ontruimen en in noordelijke richting zou moeten terugtrekken.
De drie jaar die lag tussen de bevrijding van Palestina door de britse strijdkrachten en het heengaan van 'Abdu'l-Bahá, werden gekenmerkt door een verdere vergroting van het aanzien, dat het Geloof, ondanks de vervolgingen die het te verduren had gehad, in zijn wereldcentrum had verworven, en door een nog grotere ontplooiing op het gebied van zijn onderrichtsactiviteiten in allerlei delen van de wereld.

Het gevaar dat niet minder dan vijfenzestig jaar lang het leven van de Stichters van het Geloof en het Middelpunt van het Verbond had bedreigd, was nu ten langen leste door de uitwerking van de oorlog definitief geweken.

Het hoofd van het Geloof en de twee heilige plaatsen in de vlakte van 'Akká en op de helling van de berg Carmel konden voortaan voor het eerst een vrijdom van beperkingen genieten, die later zou uitgroeien tot een duidelijker erkenning van de instellingen van het Geloof doordat een nieuw en vrijzinnig regime de plaats had ingenomen van het corrupte bestuur uit het verleden.

De britse autoriteiten aarzelden ook geen moment om hun waardering uit te spreken voor de rol die 'Abdu'l-Bahá had vervuld bij het verlichten van de nood, waaronder in de donkere dagen van die zorgwekkende oorlog de bewoners van het Heilige Land gebukt waren gegaan.

Zijn opneming in de ridderstand tijdens een plechtigheid die speciaal voor hem in de woning van de britse gouverneur van Haifa werd gehouden, waarbij de notabelen uit diverse samenlevingen bijeen waren; het bezoek hem gebracht door generaal en lady Allenby die in Bahjí als zijn gasten met hem de lunch gebruikten en die hij naar de grafkamer van Bahá'u'lláh geleidde; het onderhoud dat hij in zijn woning in Haifa had met koning Feisal, die kort daarna staatshoofd van Irak werd; de verscheidene bezoeken die Sir Herbert Samuel (later burggraaf Samuel van Carmel) hem zowel voor als na zijn benoeming tot Hoge Commissaris van Palestina bracht; zijn ontmoeting met Lord Lamington, die hem eveneens in Haifa bezocht, alsook met de toenmalige gouverneur van Jeruzalem, Sir Ronald Storrs; de veelvuldige bewijzen van de erkenning van zijn hoge en unieke positie door alle religieuze gemeenschappen, zowel de moslem, de christelijke als de joodse; de toevloed van pelgrims die uit oost en west onder betrekkelijk gemakkelijke en veilige omstandigheden naar het Heilige Land kwamen om de heilige graven in 'Akká en Haifa te bezoeken, hem hun hulde te betuigen, de buitengewone bescherming te vieren, die door de Voorzienigheid aan het Geloof en zijn volgelingen was geschonken en dank te brengen dat het hoofd en het Wereldcentrum van het Geloof uiteindelijk waren verlost van het turkse juk - dit alles droeg ieder op eigen wijze bij om het aanzien te verhogen, dat het Geloof van Bahá'u'lláh langzaam maar zeker had verworven onder het geïnspireerde leiderschap van 'Abdu'l-Bahá.
Nu het beleid van 'Abdu'l-Bahá zijn einde naderde, kwamen er steeds meer tekenen te zien van de onweerstaanbare en veelzijdige ontplooiing van het Geloof in oost en west, zowel in de vorming en consolidatie van zijn instellingen, als in de steeds grotere omvang van zijn activiteiten en invloed.

In "Ishqábád werd de bouw van de Mashriqu'l-Adhkár, waarmee hij zelf een aanvang had gemaakt, met succes voltooid, In Wilmette was het graafwerk voor de moedertempel van het westen uitgevoerd en het contract voor de bouw van het souterrain getekend.

In Baghdád waren ingevolge zijn speciale instructies de eerste stappen gedaan om de fundamenten van het Grootste Huis dat zo nauw verbonden was met de herinneringen van zijn Vader, te versterken en het te restaureren.

In het Heilige Land werd op initiatief van de heilige Moeder, met behulp van bijdragen van Bahá'ís uit alle delen der wereld, een groot stuk grond ten oosten van het graf van de Báb aangekocht, dat moest dienen als plaats voor de toekomstige eerste Bahá'í school.

Er werd een stuk grond in de buurt van 'Abdu'l-Bahá's woonhuis verkregen voor een westers pelgrimshuis, dat spoedig na zijn heengaan door amerikaanse gelovigen werd opgetrokken.

Het oosterse pelgrimshuis dat spoedig na de bijzetting van de stoffelijke resten van de Báb door een gelovige uit "Ishqábád ten behoeve van bezoekende pelgrims op de berg Carmel was gebouwd, kreeg van de burgerlijke autoriteiten vrijdom van belasting (de eerste keer dat een dergelijk privilege werd verleend sinds de vestiging van het Geloof in het Heilige Land).

De beroemde wetenschapsman en entomoloog Dr.

Auguste Forel nam het Geloof aan door de invloed van een aan hem gerichte Tafel van 'Abdu'l-Bahá - een van de belangrijkste die de Meester ooit schreef.

Een andere Tafel van verreikend belang was zijn antwoord op een mededeling, die het uitvoerende comité van de "Centrale Organisatie voor Duurzame Vrede" hem had toegezonden, die hij hun door tussenkomst van een speciale delegatie in Den Haag liet overhandigen.

Er werd voor het Geloof een nieuw continent opengelegd toen, als reactie op de Tafelen van het Goddelijk Plan, die op de eerste Conventie na de oorlog waren onthuld, de grootmoedige en dappere Hyde Dunn op de gevorderde leeftijd van tweeënzestig jaar prompt zijn huis en haard in Californië verliet en, gesteund en vergezeld door zijn vrouw, zich als pionier in Australië vestigde, waar hij in staat was de Boodschap aan zeker zevenhonderd steden in het gehele gemenebest te brengen.

Er begon een nieuwe episode, toen als snelle reactie op diezelfde Tafelen en de daarin vervatte oproepen, de voornaamste dienares van Bahá'u'lláh, de onversaagde en onsterfelijke Martha Root, door haar Meester "heraut van het koninkrijk" en "voorbode van het Verbond" genoemd, uittrok op een van haar eerste historische reizen die meer dan twintig jaar lang maakte, en die haar verscheidene malen rondom de aarde brachten, en pas eindigden, toen zij ver van haar geboorteland in het harnas stierf voor het Geloof dat zij zo mateloos liefhad.

Deze gebeurtenissen kenmerkten het eindstadium van een beleid, dat de overwinning in het heroïsche tijdperk van de Bahá'í Beschikking bezegelde en dat de geschiedenis in zal gaan als een van de meest glorieuzen en vruchtbaarste perioden van de eerste Bahá'í eeuw.


HOOFDSTUK XXI

Het heengaan van 'Abdu'l-Bahá

'Abdu'l-Bahá's grote werk was nu voltooid. De historische opdracht waarmee zijn Vader hem negenentwintig jaar tevoren had bekleed, was op glorieuze wijze voleindigd. Er was een gedenkwaardig hoofdstuk in de geschiedenis van de eerste Bahá'í eeuw geschreven. Aan het heroïsche tijdperk, waarin hij vanaf het eerste begin een aandeel had gehad en waarin hij zo'n unieke rol had gespeeld, was een einde gekomen. Hij had geleden zoals geen discipel van het Geloof, die de beker van het martelaarschap had geledigd, had geleden en hij had gearbeid zoals geen van zijn grootste helden had gearbeid. Hij had triomfen beleefd zoals noch de Heraut van het Geloof, noch de Auteur ervan ooit hadden beleefd.
Aan het einde van zijn inspannende rondreis door het westen, die het uiterste van zijn afnemende krachten had gevergd, schreef hij: "Vrienden, de tijd is nabij dat ik niet langer met u zal zijn. Ik heb alles gedaan wat ik kon doen. Ik heb de Zaak van Bahá'u'lláh gediend tot het uiterste van mijn kunnen. Ik heb dag en nacht gearbeid gedurende alle jaren van mijn leven. O, hoe verlang ik ernaar te zien hoe de gelovigen de verantwoordelijkheid voor de Zaak op hun schouders nemen! ... Mijn dagen zijn geteld en behalve dit blijft mij geen andere vreugde". Ettelijke jaren daarvoor had hij al op zijn heengaan gezinspeeld: "O gij, mijn trouwe geliefden! Mochten er ooit in het Heilige Land rampzalige gebeurtenissen plaatsvinden, laat u dan daardoor niet verontrusten of opwinden. Vreest niet en weest ook niet bedroefd. Want elke gebeurtenis zal maken dat het woord van God wordt verheerlijkt en Zijn goddelijke geuren worden verspreid". En verder, "Bedenkt dat ik altijd met u zal zijn, of ik op aarde vertoef of niet". In een van zijn laatste Tafelen raadde hij zijn vrienden aan, "Ziet niet naar de persoon 'Abdu'l-Bahá, want hij zal u tenslotte allen verlaten; neen, vestigt uw blik op het woord van God ... De Geliefden van God moeten met zoveel standvastigheid opstaan dat, mochten op een moment honderden mensen net als 'Abdu'l-Bahá het doelwit worden van de pijlen van smart, niets of niemand van invloed kan zijn op, of afbreuk doen aan hun dienst aan de Zaak van God".
In een Tafel aan de amerikaanse gelovigen, geschreven een paar dagen voordat hij heenging, luchtte hij zijn ingehouden verlangen deze wereld te verlaten aldus, "Ik heb afstand gedaan van de wereld en de mensen daarin ... In de kooi van deze wereld fladder ik als een opgejaagde vogel en verlang er idee dag naar op te mogen wieken naar Uw Koninkrijk. Yá Bahá'u'l-Abhá! Laat mij de beker van opoffering ledigen en bevrijd mij". Ongeveer zes maanden voor zijn heengaan schreef hij een gebed ter ere van een bloedverwant van de Báb: " 'O Heer! Mijn beenderen zijn verzwakt en mijn hoofd is bedekt met witte haren ... Ik heb nu een hoge leeftijd bereikt en mijn krachten nemen af ...' Geen kracht is mij gebleven om Uw geliefden te dienen ... O Heer, mijn Heer! Bespoedig mijn opstijging naar Uw verheven Drempel ... en mijn aankomst bij de deur van Uw genade onder de schaduw van Uw grootste barmhartigheid..."
Uit de dromen die hij had, uit de gesprekken die hij voerde, uit de Tafelen die hij openbaarde bleek steeds duidelijker dat zijn einde snel naderde. Twee maanden voor zijn heengaan vertelde hij zijn familie een droom die hij had gehad, "Het leek", zei hij, "alsof ik in het binnenste heiligdom, op de plaats van de Imám, in een grote moskee stond, met het gezicht naar de Qiblih gewend. Ik werd gewaar, dat een groot aantal mensen de moskee binnenstroomde. Er kwamen er meer binnen, steeds meer, en namen hun plaatsen achter mij in, totdat er een heel grote menigte was. Toen ik daar zo stond, riep ik met luider stemme op tot het gebed. Plotseling kwam de gedachte bij mij op de moskee te verlaten. Toen ik merkte, dat ik buiten stond, zei ik tegen mijzelf, 'Om welke reden ben ik daar weggegaan, zonder het gebed geleid te hebben? Maar het doet er niet toe; nu ik de oproep tot gebed heb uitgesproken, zal de menigte uit zichzelf het gebed zingen'". Een paar weken later, in de tijd dat hij een afgelegen kamer in de tuin van zijn huis bewoonde, vertelde hij een andere droom aan de aanwezigen, "Ik had een droom en zie, de Gezegende Schoonheid (Bahá'u'lláh) kwam en zei tegen mij, 'Vernietig deze kamer'". Niemand van de aanwezigen begreep de betekenis van deze droom, totdat hij zelf spoedig daarna heenging en het hun allemaal duidelijk werd, dat met de "kamer" de tempel van zijn lichaam was bedoeld.
Een maand voor zijn dood (die plaats vond in zijn 78e levensjaar, in de vroege morgen van 28 november 1921) had hij er, in enkele opbeurende woorden tot een gelovige die treurde over het verlies van zijn broer, uitdrukkelijk op gewezen. En ongeveer twee weken voor zijn heengaan had hij met zijn trouwe tuinman gesproken op een wijze die duidelijk aangaf, dat hij wist dat zijn einde nabij was. "Ik ben zo afgemat, het uur is gekomen, dat ik alles moet achterlaten en heen moet gaan. Ik ben te vermoeid om te lopen". En hij voegde er aan toe, "Het gebeurde tijdens de laatste dagen van de Gezegende Schoonheid, toen ik bezig was Zijn papieren bijeen te garen, die over de sofa in Zijn schrijfkamer in Bahjí verspreid lagen, dat Hij Zich tot mij wendde met de woorden, 'Het heeft geen zin ze bijen te garen, Ik moet ze laten liggen en heengaan'. Ook ik heb mijn werk beëindigd. Ik kan niets meer doen. Daarom moet ik het laten liggen en vertrekken"..
Tot de allerlaatste dag van zijn aardse bestaan bleef 'Abdu'l-Bahá dezelfde liefde geven aan hoog en laag, dezelfde hulp verlenen aan armen en vertrapten en dezelfde plichten vervullen in dienst van zijn Vaders Geloof, zoals hij het vanaf zijn kinderjaren gewend was geweest. Op de vrijdag voor zijn heengaan woonde hij ondanks grote vermoeidheid het middaggebed in de moskee bij en gaf na afloop aalmoezen aan de armen, zoals hij altijd had gedaan; dicteerde een paar Tafelen - de laatste die hij openbaarde; zegende het huwelijk in van een trouwe dienaar, dat op zijn aandringen op die dag plaats vond; woonde de gebruikelijke bijeenkomst van de vrienden in zijn huis bij; voelde zich de volgende dag koortsig en, daar hij de daarop volgende zondag niet in staat was het huis te verlaten, zond hij alle gelovigen naar het graf van de Báb om er het feest bij te wonen, dat een parsí pelgrim ter gelegenheid van de gedenkdag van de verkondiging van het Verbond gaf; ontving diezelfde middag met zijn onveranderlijke hoffelijkheid en vriendelijkheid en ondanks toenemende vermoeidheid de muftí van Haifa, de burgemeester en de commissaris van politie; en informeerde die avond - de laatste van zijn leven - voor hij zich terugtrok, naar de gezondheid van ieder lid van zijn huishouding en die van de pelgrims en de vrienden in Haifa.
Om kwart voor een 's nachts stond hij op, liep naar een tafel in zijn kamer, dronk wat en ging weer naar bed. Wat later vroeg hij een van zijn twee dochters die op waren gebleven om hem te verzorgen, de gordijnen om zijn bed wat op te trekken, daar hij moeite had met ademhalen. Zij bracht hem wat rozenwater; hij dronk daar wat van en ging weer liggen; en toen zij hem wat te eten aanbood zei hij duidelijk hoorbaar, "Gij wenst dat ik wat eet en dat terwijl ik heenga"? Een minuut later was zijn geest omhooggewiekt naar zijn eeuwig verblijf om ten langen leste verzameld te worden tot de heerlijkheid van zijn geliefde Vader en de vreugde van eeuwigdurende hereniging met Hem te smaken.
Het nieuws van zijn zo plotselinge en onverwachte dood verspreidde zich als een lopend vuur door de stad en werd ogenblikkelijk telegrafisch naar alle delen van de aardbol geseind en vervulde de gemeenschap van de volgelingen van Bahá'u'lláh met diepe droefheid. Bewijzen van medeleven van veraf en dichtbij, van hoog en laag, in de vorm van telegrammen en brieven, stroomden binnen voor de verslagen en ontroostbare familie: woorden van lof, toewijding, smart en sympathie.
De britse Minister van Koloniën, Mr.

Winston Churchill, telegrafeerde onmiddellijk aan de Hoge Commissaris van Palestina, Sir Herbert Samuel, hem opdragend " aan de Bahá'í gemeenschap uit naam van Zijne Majesteits regering deelneming en rouwbeklag over te brengen".

Burggraaf Allenby, de Hoge Commissaris van Egypte, zond een telegram aan de Hoge Commissaris van Palestina, met het verzoek "de gemeenschap" zijn "oprechte medeleven in het verlies van hun geëerde leider te betuigen".

De ministerraad in Baghdád gaf opdracht aan de Eerste Minister Siyyid 'Abdu'r-Rahmán om hun "deelneming" te betuigen aan "de familie van Zijne Heiligheid 'Abdu'l-Bahá met hun grote verlies".

De opperbevelhebber van het egyptische expeditieleger, generaal Congreve, richtte tot de Hoge Commissaris van Palestina een boodschap met het verzoek "zijn diepste medeleven te betuigen aan de familie van wijlen Sir 'Abbás Bahá'í".

Generaal Sir Arthur Money, de voormalige hoogste bewindvoerder over Palestina, sprak zijn droefenis, zijn diepste respect en zijn bewondering voor hem uit alsook zijn medeleven bij het verlies dat zijn familie had geleden.

Een van de eminentste figuren uit het academische leven van de universiteit van Oxford, een beroemde professor en geleerde, schreef uit naam van hemzelf en zijn vrouw, "Het overgaan naar een volkomener leven moet vooral een wonderbare zegen zijn voor hem die altijd reeds zijn gedachten op het hogere had gericht en hier op aarde ernaar streefde, een hoogstaand leven te leiden".
Vele krachten van verschillende richting, zoals de londense "Times", de "Morning Post", de "Daily Mail", de "New York World", "Le Temps", de "Times of India" en andere gaven in verschillende talen en landen blijk van hun grote waardering voor hem die de Zaak van broederschap en vrede onder de mensen zulke buitengewone en onvergankelijke diensten had bewezen.
De Hoge Commissaris, Sir Herbert Samuel, berichtte onmiddellijk dat hij de begrafenis in eigen persoon wilde bijwonen om, zoals hij later zelf schreef, "mijn achting tot uiting te brengen voor zijn geloofsovertuiging en mijn eerbied voor zijn persoonlijkheid". Wat betreft de begrafenis zelf, die plaatsvond op dinsdagochtend - een begrafenis, zoals Palestina nog nooit eerder had aanschouwd - waren er zeker tienduizend mensen van iedere laag van de bevolking, godsdienst en ras aanwezig. De Hoge Commissaris getuigde later zelf, "Een enorme menigte was tezamen gekomen, in diepe rouw over zijn dood, maar dankbaar voor zijn leven". Sir Ronald Storrs, de toenmalige gouverneur van Jeruzalem beschreef de begrafenis, "Ik heb nimmer een eensgezinder betoon van leedwezen en eerbied gezien dan nu werd opgeroepen door deze uitermate eenvoudige plechtigheid".
De kist met de stoffelijke resten van 'Abdu'l-Bahá werd op de schouders van zijn geliefden naar zijn laatste rustplaats gedragen. De stoet die vooraan liep werd geleid door het stedelijke politiekorps dat optrad als erewacht, waarachter zich achtereenvolgens voegden: de padvinders van de moslem en christelijke gemeenschappen met geheven vaandels, een groep moslem knapen die verzen zongen uit de Qur'an, de leiders van de moslem gemeenschap met aan het hoofd de Muftí en een aantal rooms-katholieke, grieks-orthodoxe en anglicaanse priesters. Achter de kist liepen zijn familieleden, de britse Hoge Commissaris, Sir Herbert Samuel; de gouverneur van Jeruzalem, Sir Ronald Storrs; de gouverneur van Phoenicië, Sir Stewart Symes; regeringsambtenaren; consuls van verschillende landen met standplaats Haifa; moslem, joodse, christelijke en druzische notabelen uit Palestina; Egyptenaren, Grieken, Turken, Arabieren, Kurden, Europeanen en Amerikanen; mannen, vrouwen en kinderen. De lange stoet rouwenden beklom onder het geween en geweeklaag van vele diepbedroefden langzaam de helling van de berg Carmel naar mausoleum van de Báb.
Vlak bij de oostelijke ingang van het heiligdom werd de gewijde kist op een eenvoudige tafel gezet en in aanwezigheid van die enorme schare mensen hielden negen sprekers, die het islamitische, joodse en christelijke geloof vertegenwoordigden en waaronder ook de muftí van Haifa, hun grafrede. Toen zij die hadden uitgesproken, begaf de Hoge Commissaris zich naar de kist en betuigde, met het hoofd gebogen in de richting van het heiligdom, 'Abdu'l-Bahá de laatste eer; de andere regeringsambtenaren volgden zijn voorbeeld. De kist werd daarop naar een van de ruimten in het heiligdom gedragen en daar in droefenis en eerbied neergelaten in zijn laatste rustplaats in een gewelf, dat grensde aan dat, waarin de stoffelijke resten van de Báb waren bijgezet.
In de week na zijn heengaan gaf men nog dagelijks in zijn huis voedsel aan de armen van Haifa, terwijl men te zijner gedachtenis op de zevende dag aan ongeveer duizend van hen, ongeacht geloof of ras, graan uitdeelde. Op de veertigste dag erna werd een indrukwekkend feest voor zijn nagedachtenis gehouden, waarvoor meer dan zeshonderd mensen uit Haifa, 'Akká en naburige delen van Palestina en Syrië waren uitgenodigd, waaronder ook regeringsambtenaren en notabelen van diverse godsdienstige overtuiging en ras. Ook werden op die dag meer dan honderd armen gespijzigd.
Een van de aanwezigen, de gouverneur van Phoenicië, herdacht 'Abdu'l-Bahá met de volgende woorden, "De meesten van ons hier hebben, dunkt mij, een duidelijk beeld van Sir 'Abdu'l-Bahá 'Abbás, van zijn waardige figuur zoals hij in gedachten door de straten liep, van zijn hoffelijke en innemende manieren, van zijn vriendelijkheid, zijn liefde voor kleine kinderen en bloemen, van zijn vrijgevigheid en zorgzaamheid voor armen en noodlijdenden. Hij was zo zachtmoedig en eenvoudig, dat men in zijn bijzijn bijna vergat, dat hij tevens een groot leraar was, en dat zijn geschriften en zijn gesprekken een troost en een inspiratie waren voor honderden, duizenden mensen in het oosten en het westen".
Zo was er een einde gekomen aan het beleid van iemand die krachtens de rang, hem door zijn Vader verleend, de belichaming was van een instelling die haar weerga niet heeft op het gehele gebied van de religieuze geschiedenis, een beleid dat de laatste fase betekent in het apostolische, het heroïsche en meest glorieuze tijdperk van de Beschikking van Bahá'u'lláh.
Door hem van het Verbond, dat "uitmuntende en onschatbare erfgoed", nagelaten door de Auteur van de Bahá'í Openbaring, bekend gemaakt, en hij was er voor opgekomen en had het verdedigd.

Door de kracht die dat goddelijke instrument hem had verleend, was het licht van Gods jonge Geloof tot in het westen doorgedrongen, had het zich verspreid tot aan de eilanden in de Stille Zuidzee, en had het de boorden van het australische continent verlicht.

Door zijn persoonlijke bemiddeling was de Boodschap - waarvan de Brenger de bitterheid van een levenslange gevangenschap had geproefd - voor het eerst in haar geschiedenis overal verkondigd en haar aard en doel onthuld ten aanhoren van geestdriftige en representatieve menigten in de grote steden van Europa en Noord-Amerika.

Door zijn nimmer verslappende werkzaamheid waren de heilige stoffelijke resten van de Báb ten lange leste uit hun vijftig jaar lange verborgenheid gehaald en veilig naar het Heilige Land overgebracht en daar voorgoed en op passende wijze ter ruste gelegd op de plek die Bahá'u'lláh Zelf daarvoor had aangewezen en had gezegend met Zijn tegenwoordigheid.

Door zijn onvervaarde initiatief werd de eerste Mashriqu'l-Adhkár van de Bahá'í wereld in Midden-Azië, in russisch Turkistán opgericht, terwijl er door zijn nooit ophoudende aanmoediging een soortgelijke onderneming, van nog veel grotere omvang, was begonnen in het hart van Noord-Amerika, waar de grond door hemzelf was gewijd.

Door de sterkende genade, die hem sedert de aanvang van zijn beleid beschutte, was zijn koninklijke tegenstander tot in het stof vernederd, was de aartsverbreker van zijn Vaders Verbond volledig uitgeschakeld en was het gevaar dat vanaf het moment van Bahá'u'lláh's verbanning naar turks grondgebied het hart van het Geloof had bedreigd, definitief afgewend.

In navolging van zijn aanwijzingen en in overeenstemming met de door zijn Vader uiteengezette principes en voorgeschreven wetten, waren de eerste instellingen van het na zijn heengaan formeel op te richten Bestuursstelsel gevormd en gevestigd.

Door zijn onverdroten werkzaamheid, zoals die wordt weerspiegeld in zijn verhandelingen, zijn duizenden Tafelen, zijn toespraken en de gebeden, gedichten en commentaren die hij het nageslacht naliet en die voornamelijk in het perzisch, enkele ook in het arabisch en een paar in het turks waren geschreven, had hij de wetten en principes die de schering en de inslag van zijn Vaders Openbaring vormden, op heldere wijze verduidelijkt, haar grondslagen opnieuw onder woorden gebracht en uitgelegd, haar leerstellingen omstandig toegepast en de geldigheid en absolute noodzaak van haar waarheden volledig en openlijk aan getoond.

Door de waarschuwingen die hij liet horen, was een onachtzame mensheid, die gedompeld in materialisme, God had vergeten, in kennis gebracht met de gevaren die haar geregelde leven dreigden te ontwrichten en werd ze, tengevolge van haar hardnekkige verdorvenheid, gedwongen de eerste schokken te verduren van die ontreddering die tot op de dag van heden de fundamenten van de menselijke samenleving doet wankelen.

En tenslotte had hij, door de opdracht die hij aan een dappere gemeenschap had toevertrouwd, waarvan de gezamenlijke prestaties der leden zo'n grote luister hadden bijgezet aan de annalen van zijn eigen beleid, een plan in werking gesteld, dat spoedig na de officiële onthulling de openstelling van het australische continent bewerkstelligde.

Dit plan dat in een latere periode meewerkte om het hart van een koninklijke bekeerlinge voor zijn Vaders Zaak te winnen en dat nu, door de onweerstaanbare ontplooiing van zijn mogelijkheden, op zo wonderbaarlijke wijze het geestelijke leven van alle latijns-amerikaanse Republieken bezielt, vormt bijgevolg een waardig slot van de geschiedenis van een gehele eeuw.
Ook mag men in een overzicht van de hoofdlijnen van een zo gezegend en vruchtbaar beleid niet nalaten de profetieën te vermelden, die door de onfeilbare pen van het aangewezen Middelpunt van Bahá'u'lláh's Verbond zijn opgetekend.

Deze voorspellen de hevige aanval van de onweerstaanbare opmars van het Geloof in het westen, India en het Verre Oosten, wanneer het de aloude geestelijke orden van de Christenen, de Boeddhisten en de Hindoes ontmoet.

Ze voorspellen de onrust die zijn bevrijding van de ketenen van religieuze orthodoxie zal teweegbrengen in de amerikaanse, europese, aziatische en afrikaanse continenten.

Ze voorspellen het bijeenbrengen van de Kinderen Israëls in hun aloude vaderland; het planten van de banier van Bahá'u'lláh in de egyptische citadel van de Sunní Islam; de vernietiging van de machtige invloed die door de Shí'ah geestelijkheid in Perzië wordt uitgeoefend; de grote ellende die het deerniswekkende restant verbrekers van Bahá'u'lláh's Verbond in het wereldcentrum van Zijn Geloof zal treffen; de pracht van de instellingen die dat triomferende Geloof moet oprichten op de helling van een berg die zo nauw met 'Akká verbonden zal zijn, dat er één enkele grote wereldstad zal verrijzen, die de geestelijke alsook de bestuurszetels van het toekomstige Bahá'í gemenebest zal bevatten; de opvallende eer die de inwoners van Bahá'u'lláh's geboorteland in het algemeen, en zijn regering in het bijzonder, in een verre toekomst zullen genieten; de unieke en benijdenswaardige positie die de gemeenschap van de Grootste Naam in Noord-Amerika zal innemen als een direct gevolg van de uitvoering van de wereldomvattende opdracht die hij haar toevertrouwde; en tenslotte voorspellen ze, als het eindresultaat en hoogtepunt van dit alles, het "hijsen van het vaandel van God onder alle volkeren", en de eenwording van de gehele mensheid, wanneer "alle mensen één religie zullen aanhangen ... zullen worden vermengd tot één ras en één enkel volk zullen worden".
Evenmin mag men de revolutionaire veranderingen over de hele wereld tijdens dat beleid onvermeld laten - waarvan de meesten een direct gevolg waren van de waarschuwingen die door de Báb in het eerste hoofdstuk van Zijn Qayyúmu'l-Asmá' werden uitgesproken op die beroemde avond van de Verkondiging van Zijn zending in Shíráz, en die later werden bekrachtigd in de geladen passages die Bahá'u'lláh zowel in de Súriy-i-Múlúk als in de Kitáb-i-Aqdas tot de koningen en de geestelijke leiders in de wereld richtte.

De verandering van zowel de portugese monarchie als het chinese keizerrijk in een republiek; de ineenstorting van de russische, duitse en oostenrijkse keizerrijken en het onterende lot van hun staatshoofden ten deel viel; de moord op Násiri'd-Dín Sháh, en de val van Sultán 'Abdu'l-Hamíd - al deze gebeurtenissen kan men beschouwen als verdere stadia in het verloop van dat catastrofale proces, waarvan de oorsprong reeds tijdens het leven van Bahá'u'lláh was aangegeven door de moord op Sultán'Abdu'l-Azíz, de dramatische ondergang van Napoleon III en de vernietiging van het duitse keizerrijk, en door de zelf opgelegde beperkingen en de feitelijke beëindiging van het wereldlijk gezag van de Paus.

Later, na 'Abdu'l-Bahá's heengaan, zou datzelfde proces zich sneller ontwikkelen door de ondergang van de Qájár-dynastie in Perzië, het omverwerpen van de spaanse monarchie, de ineenstorting van zowel het sultanaat als het kalifaat in Turkije, een snel verval van de Shí'ah Islam en de christelijke zending in het oosten en door het wrede lot dat nu zovele gekroonde hoofden in Europa treft.
Ook kan dit onderwerp niet worden afgesloten zonder speciaal melding te maken van de namen va die beroemde mannen en geleerden die op verschillende tijdstippen in 'Abdu'l-Bahá's beleid niet alleen aan hem zelf hulde wensten te brengen, maar ook aan het Geloof van Bahá'u'lláh. Namen als graaf Leo Tolstoy, prof. Arminius Vambery, prof. Auguste Forel, dr. David Starr Jordan, de Zeereerwaarde Aartsbisschop Wilberforce, prof. Jowett van Balliol College, dr. T.K. Cheyne, dr. Estlin Carpenter van de universiteit van Oxford, Burggraaf Samuel van Carmel, Lord Lamington, Sir Valentine Chirol, Rabbi Stephan Wise, prins Muhammad-'Alí van Egypte, Shaykh Muhammad 'Abdu, Midhar Páshá en Khurshíd Páshá, bewijzen krachtens hun huldebetuigingen de grote vooruitgang van het Geloof van Bahá'u'lláh onder het briljante leiderschap van Zijn verheven zoon - huldeblijken die in later jaren nog indrukwekkender werden door de herhaalde historische schriftelijke getuigenissen van een beroemde koningin, een kleindochter van koningin Victoria, die zij het nageslacht wenste na te laten als een bewijs van haar erkenning van de profetische zending van Bahá'u'lláh.
Wat betreft die vijanden die zo naarstig trachtten het licht van Bahá'u'lláh's Verbond te doven, is de gerechte straf die zij ondergingen niet minder opzienbarend dan het lot dat diegenen trof, die in en eerdere periode zo laaghartig hadden gepoogd de verwachtingen van een opkomend Geloof de kop in te drukken en zijn funderingen te vernietigen.
Er werd reeds melding gemaakt van de moord op de tirannieke Násiri'd-Dín Sháh en de daarop volgende ondergang van de Qájár-dynastie.

Sultán 'Abdu'l-Hamíd werd na zijn afzetting staatsgevangene gemaakt en gedoemd tot een leven van volledige afzondering en vernedering, veracht door zijn medestaatshoofden en beschimpt door zijn onderdanen.

De bloeddorstige Jamál-Páshá die vastbesloten was geweest 'Abdu'l-Bahá te kruisigen en Bahá'u'lláh's heilige graf met de grond gelijk te maken, moest een goed heenkomen zoeken en werd, toen hij als een uitgewekene in de Kaukasus verbleef, door een Armeniër gedood, wiens landgenoten hij zo meedogenloos had vervolgd.

De konkelaar Jamálu'd-Dín Afghání, wiens genadeloze vijandigheid en machtige invloed zo bijzonder schadelijk waren geweest voor de vooruitgang van het Geloof in het Nabije Oosten, werd na een veelbewogen carrière door kanker getroffen en vond een ellendig einde, nadat een groot deel van zijn tong zonder succes operatief was verwijderd.

De vier leden van de ongelukkige commissie van onderzoek, die van Constantinopel waren uitgestuurd om het lot van 'Abdu'l-Bahá te bezegelen, ondergingen ieder op hun beurt een vernedering die nauwelijks minder erg was dan die, welke zij hem hadden toegedacht, 'Arif Bey, het hoofd van de commissie, die in het holst van de nacht heimelijk de gramschap van de Jong Turken trachtte te ontvluchten, werd door een schildwacht doodgeschoten.

Het lukte Adham Bey naar Egypte te ontsnappen, maar hij werd op weg daarheen door een bediende van al zijn bezittingen beroofd en was tenslotte gedwongen de Bahá'ís in Cairo om financiële bijstand te vragen, een verzoek dat niet werd geweigerd.

Later kwam hij om hulp bij 'Abdu'l-Bahá die de gelovigen onmiddellijk opdracht gaf hem uit zijn naam een bedrag ter hand te stellen; aan deze opdracht konden zij per slot geen gevolg geven daar de man plotseling was verdwenen.

Van de andere twee leden werd er een naar een afgelegen plaats verbannen en de ander stierf spoedig daarna in rampzalige armoede.

De beruchte Yahyá Bey, Hoofdcommissaris van politie in 'Akká, die een gewillig en machtig werktuig in handen van Mirzá Muhammad-'Alí, de aartsverbreker van Bahá'u'lláh's Verbond, was geweest, zag alle verwachtingen die hij had gekoesterd, in rook opgaan; hij verloor zijn positie en moest tenslotte voor geldelijke steun bij 'Abdu'l-Bahá aankloppen.

In Constantinopel werden in het jaar van de val van 'Abdu'l-Hamíd niet minder dan eenendertig hoogwaardigheidsbekleders van dat land, met inbegrip van ministers en hoge regeringsambtenaren, onder wie talloze geduchte vijanden van het Geloof, op een enkele dag gearresteerd en tot de galg veroordeeld, een opzienbarende vergelding voor de rol die zij hadden gespeeld in de handhaving van een tiranniek regime en voor hun pogingen het Geloof en zijn instellingen uit te roeien.
Afgezien van de souverein die nog vele hoopvolle verwachtingen had en op het toppunt van zijn macht was, maar op zo verrassende wijze van het toneel werd verdreven, verloren in Perzië ettelijke prinsen, ministers en mujtahids, die actief hadden deelgenomen aan de onderdrukking van een vervolgde gemeenschap waaronder Kámrán Mírzá, de Ná'ibu's-Saltanih, de Jalálu'd-Dawlih en Mírzá 'Alí-Asghar Khán, de Atábik-i-A'zam, en Shaykh Muhammad-Taqíy-i-Najafí, de "zoon van de wolf" een voor een hun aanzien en gezag, raakten geheel op de achtergrond, gaven alle hoop op om hun boosaardig doel te bereiken en leefden, althans enkelen van hen, lang genoeg om getuige te zijn van de eerste bewijzen van het overwicht van het Geloof waarvoor zij zo mateloos bang waren geweest en dat zij zo intens hadden gehaat.
Wanneer wij zien, dat in het Heilige Land, Perzië en de Verenigde Staten van Amerika bepaalde dragers van de christelijke kerkleer, zoals Vatralsky, Wilson, Richardson of Easton, bij het bezien van, en in sommige gevallen beangstigd door de krachtige vorderingen die het Geloof van Bahá'u'lláh in de christelijke landen maakte, zich opmaakten om zijn opmars te stuiten; en wanneer wij het recente en gestadige afnemen van hun invloed bezien, hun verlies aan macht, de verwarring in hun gelederen en de ontbinding van enkele van hun van ouds bestaande zendingswerken en instellingen in Europa, het Midden-Oosten en Oost-Azië - mogen wij deze verzwakking dan niet toeschrijven aan de oppositie die leden van verschillende christelijke geestelijke orden tijdens het beleid van 'Abdu'l-Bahá begonnen aan de dag te leggen tegenover de volgelingen en instellingen van een Geloof dat er aanspraak op maakt niets meer of minder te zijn dan de vervulling van de belofte die Jezus Christus had gegeven en de vestiger van het Koninkrijk dat Hij zelf had voorspeld en waarvoor Hij zo vurig had gebeden?
En tenslotte was degene die, vanaf het moment dat het goddelijke Verbond was gesloten tot aan het einde van zijn leven, een haat had getoond, die meedogenlozer was dan die welke de eerder genoemde tegenstanders van 'Abdu'l-Bahá bezielde, die met meer energie tegen hem samenspande dan wie ook van hen, en die zijn Vaders Geloof besmeurde met een schande die grievender was dan enige aanval die zijn vijanden van buitenaf er ooit op hadden gedaan - zo een man, tezamen met de heilloze troep verbondsbrekers die hij had misleid en tot wandaden aangezet, was gedoemd om, net zoals het geval was geweest met Mírzá Yahyá en zijn trawanten, er steeds meer van doordrongen te raken, dat zijn boosaardige plannen teniet werden gedaan, zijn verwachtingen in rook opgingen, zijn ware motieven aan de dag traden en zijn vroegere eer en glorie volledig werden vernietigd.

Zijn broer, Mírzá Díyá'u'lláh, stierf op jeugdige leeftijd; Mírzá Aqá Ján, die de dupe van hem was geworden, volgde die broer drie jaar later naar het graf; en Mírzá Badí'u'lláh, zijn voornaamste medeplichtige, verraadde zijn zaak, publiceerde en ondertekende de bekentenis van zijn snode daden, voegde zich later weer bij hem, doch vervreemde toch weer van hem als gevolg van het schandalige gedrag van zijn dochter.

Mírzá Muhammad 'Alí's halfzuster, Furúghíyyih, stierf aan kanker en haar echtgenoot Siyyid'Alí ging heen aan een hartaanval voor zijn zoons bij hem konden zijn; vervolgens werd de oudste zoon in de bloei van zijn leven door dezelfde ziekte geveld.

Muhammad-Javád-i-Qazvíní, een beruchte verbondsbreker, kwam onder miserabele omstandigheden om.

Shu'á'u'lláh die, zoals 'Abdu'l-Bahá in zijn Testament getuigt, had gerekend op de moord op het Middelpunt van het Verbond en die door zijn vader naar de Verenigde Staten was gestuurd om zich aan te sluiten bij Ibráhím Khayru'lláh, kwam terneergeslagen en berooid terug van zijn weinig glorieuze zending.

Jamál-i-Burújirdí, Mírzá Muhammad-'Alí's kundigste plaatsvervanger in Perzië, viel ten prooi aan een noodlottige en walgelijke ziekte; Siyyid Mihdíy-i-Dahají die 'Abdu'l-Bahá verried en zich bij de verbondsbrekers aansloot, stierf in vergetelheid en armoede, gevolgd door zijn vrouw en zijn twee zoons; Mírzá Husayn-'Alíy-i-Jahrumí, Mírzá Husayn-i-Shírázíy-i-Khurtúmí en Hájí Muhammad-Husayn-i-Káshání, die de aartsverbondsbrekers in Perzië, India en Egypte vertegenwoordigden, faalden volledig in hun opzet; en de hebzuchtige en verwaande Ibráhím-i-Khayru'lláh die in Amerika de banier van zijn rebellie wel twintig jaar lang had wensen hoog te houden en die de onbeschaamdheid had 'Abdu'l-Bahá schriftelijk zijn "valse leringen, zijn misleidende voorstelling van het Bahaisme en zijn huichelarij" te verwijten en zijn bezoek aan Amerika als "een dodelijke slag" voor de "Zaak van God" aan te merken, vond de dood kort nadat hij deze aanklacht had uitgesproken, volkomen in de steek gelaten en veracht door alle leden van een gemeenschap die hij zelf tot het Geloof had gebracht, en juist in het land dat getuigde van de vele bewijzen van het gevestigde aanzien van 'Abdu'l-Bahá, wiens gezag hij in zijn latere jaren had gezworen te zullen vernietigen.
Wat betreft degenen die openlijk de zaak van deze aartsverbreker van Bahá'u'lláh's Verbond hadden omhelsd of die heimelijk met hem hadden gesympathiseerd, terwijl zij naar buiten 'Abdu'l-Bahá steunden, kregen enkelen tenslotte berouw en aan hen werd vergiffenis geschonken; anderen raakten gedesillusioneerd en verloren hun geloof geheel en al; een paar werden afvallig, terwijl de rest langzaam in aantal afnam zodat hij op het eind, afgezien van een handjevol verwanten, alleen en zonder hulp aan zichzelf was overgelaten.

Degene die 'Abdu'l-Bahá zo onbeschaamd in het gezicht had gezegd, dat hij nergens de verzekering kon krijgen dat hij langer zou leven dan hij, en die hem bijna twintig jaar overleefde, leefde inderdaad lang genoeg om het complete bankroet van zijn plannen te beleven, terwijl hij inmiddels een armzalig bestaan leidde in de Villa die eens een menigte van zijn aanhangers had geherbergd; de burgerlijke autoriteiten hadden hem als gevolg van de crisis die hij in zijn dwaasheid na 'Abdu'l-Bahá's dood had veroorzaakt, de zorg voor zijn Vaders graf ontzegd; een paar jaar later werd hij gedwongen de Villa te verlaten, die door zijn schandelijke verwaarlozing tot een bouwval was vervallen; hij werd getroffen door een ziekte die zijn halve lichaam verlamde; hij lag met ondraaglijke pijnen maandenlang te bed totdat hij stierf en werd naar moslem riten in de onmiddellijke nabijheid van een moslem heiligdom begraven.

Zijn graf is tot op heden nog niet door een grafsteen gedekt - een jammerlijke herinnering aan zijn holle aanspraken, aan de diepe schande waartoe hij was gezonken en aan de zware vergelding die hij door zijn daden zo ruimschoots verdiende.


VIERDE PERIODE


HET BEGIN VAN HET VORMENDE TIJDPERK VAN HET BAHA'I GELOOF

1921 - 1944


HOOFDSTUK XXII

De opkomst en vestiging van het Bestuursstelsel

Met het verscheiden van 'Abdu'l-Bahá was van de eerste eeuw van het Bahá'í tijdperk, welks ontstaan was samengevallen met zijn geboorte, reeds driekwart verstreken.

Zevenenzeventig jaar tevoren was het licht van het Geloof dat door de Báb was verkondigd, in Shíráz boven de horizon verschenen, en was langs het firmament van Perzië geschoten, waarmee de eeuwenlange duisternis die de bevolking had omringd, werd verdreven.

Een ongemeen wreed bloedbad, waaraan regering, geestelijkheid en bevolking, onachtzaam voor de grote betekenis van dat licht en blind voor zijn pracht, samen hadden deelgenomen, had de stralende glorie in het land van zijn geboorte bijna uitgedoofd.

Terwijl Bahá'u'lláh gevangen zat in Tihrán, was Hij in de donkerste dagen tijdens de geschiedenis van het Geloof opgeroepen om dat Geloof hernieuwde levenskracht te schenken en was gevolmachtigd het uiteindelijke doel te bereiken.

In Baghdád had Hij, aan het einde van de tien jaar die tussen het moment van de eerste aanduiding van die zending en de verkondiging ervan lagen, het mysterie onthuld dat opgesloten lag in het embryonale Geloof van de Báb en toonde de vruchten die het had afgeworpen.

In Adrianopel was Bahá'u'lláh's Boodschap - die zowel de belofte van de Bábí Beschikking als van alle voorgaande Beschikkingen inhield - aan de mensheid verkondigd, en was haar uitdaging naar alle heersers der aarde in oost en west uitgegaan.

Achter de muren van de gevangenisvesting 'Akká had de Drager van Gods nieuwe Openbaring de wetten voorgeschreven en de beginselen geformuleerd die de schering en de inslag van Zijn Wereldorde zouden vormen.

Bovendien had Hij, voor Zijn hemelvaart, het Verbond ingesteld dat als steun moest dienen bij het geven van leiding en het leggen van de funderingen, om de eenheid van de bouwers te waarborgen.

Gewapend met dat weergaloze en machtige werktuig had 'Abdu'l-Bahá, Zijn oudste zoon en Middelpunt van Zijn Verbond, de standaard van zijn Vaders Geloof in Noord-Amerika geheven en een hechte fundering gelegd voor de instellingen ervan in West-Europa, het Verre Oosten en Australië.

Hij had in zijn verhandelingen, Tafelen en toespraken de beginselen ervan toegelicht, de wetten verduidelijkt, de leerstellingen uitgewerkt en de opbouw van de instellingen van het toekomstige Bestuursstelsel in beginsel opgezet.

In Rusland had hij het eerste bedehuis doen verrijzen en op de helling van de berg Carmel had hij een passend mausoleum voor de Heraut laten oprichten en diens stoffelijke resten daarin eigenhandig bijgezet.

Door zijn bezoeken aan verscheidene steden in Europa en Noord-Amerika had hij Bahá'u'lláh's Boodschap op ruime schaal verbreid onder westerse volkeren en het aanzien van Gods Zaak zodanig vergroot als nooit tevoren was gebeurd.

En tenslotte had hij in zijn levensavond met de openbaring van de Tafel van het Goddelijk Plan zijn mandaat opgedragen aan de gemeenschap die hij zelf had opgericht, geleid en gevoed; een plan dat in de voor hen liggende jaren zijn leden in staat moest stellen het licht van het Geloof over alle vijf continenten van de aardbol te verspreiden en het grondpatroon van het Bestuursstelsel te leggen.
Het moment was nu aangebroken dat die onvergankelijke, wereldbezielende geest die in Shiráz was geboren, in Tihrán nieuw leven was ingeblazen, in Baghdád en Adrianopel tot een vlammend vuur was aangewakkerd, naar het westen was overgebracht en nu de boorden van vijf continenten geheel verlichtte, vast vorm kreeg in instellingen die zijn opgezet om de zich alom verbreidende krachten te kanaliseren en zijn groei te stimuleren. Het tijdperk waarin de geboorte en opkomst van het Geloof hadden plaats gehad, was nu afgesloten. Het heroïsche, het apostolische tijdperk van de Beschikking van Bahá'u'lláh, die eerste periode waarin de Stichters hadden geleefd, waarin alles tot leven was gekomen, waarin zijn grootste helden hadden gestreden en de beker van martelaarschap hadden geledigd, en waarin de eerste funderingen waren gelegd - een periode welker pracht geen enkele overwinning nu of later, hoe schitterend ook, kan evenaren - die periode was nu geëindigd met het heengaan van een wiens zending mag worden beschouwd als de schakel tussen het tijdperk waarin het zaad van de jonge Boodschap was ontkiemd en die welke bestemd zijn de bloeitijd en uiteindelijke rijping te aanschouwen.
Nu begon de vormende periode, het ijzeren tijdperk van deze Beschikking, het tijdperk waarin de plaatselijke, nationale en internationale instellingen van het Geloof van Bahá'u'lláh vorm zouden gaan krijgen, zich zouden ontwikkelen en volledig worden geconsolideerd, en dit alles in afwachting van het derde en laatste, het gouden tijdperk dat bestemd is om de opkomst van en wereldomvattende Orde te aanschouwen, waarin de vrucht van Gods jongste Openbaring aan de mensheid ligt besloten, een vrucht welker rijpheid de vestiging van een wereldbeschaving en de feitelijke totstandkoming van het koninkrijk van de Vader op aarde, zoals door Jezus Christus was beloofd, moet kenmerken.
Naar deze Wereldorde had de Báb, tijdens Zijn gevangenschap in het wijde bergland van Ádhirbáyján, onverbloemd verwezen in Zijn Perzische Bayán, het moederboek van de Bábí Beschikking, had de komst van die Orde aangekondigd en haar verbonden met de naam van Bahá'u'lláh, Wiens zending Hij had ingeluid. Zijn opmerkelijke bewering in het zestiende hoofdstuk van de derde Váhid luidt, "Wel gaat het hem die zijn blik gericht houdt op de Orde van Bahá'u'lláh en zijn Heer daarvoor dank brengt. Want hij zal voorzeker geopenbaard worden ..." Van deze zelfde Orde had Bahá'u'lláh, - Die in een latere periode de wetten en grondbeginselen had geopenbaard welke de werking van die Orde moesten regelen - in de Kitáb-i-Aqdas, het moederboek van Zijn Beschikking, als volgt melding gemaakt, "Het evenwicht in de wereld is verstoord door de vibrerende invloed van deze grootste Orde. In het geregelde leven van de mensheid is een ommekeer teweeggebracht door de werking van dit unieke, dit wonderbaarlijke Stelsel, dat geen mens nog ooit heeft aanschouwd". 'Abdu'l-Bahá, de grote architect, heeft de hoofdlijnen in zijn Testament omschreven, terwijl de funderingen van de in aanleg uitgestippelde instellingen thans na hem door zijn volgelingen in oost en west worden gelegd, in dit vormende tijdperk van de Bahá'í Beschikking.
De laatste drieëntwintig jaar van de eerste Bahá'í eeuw kunnen dientengevolge worden beschouwd als het beginstadium van de vormende periode van het Geloof, een overgangstijdperk dat samenvalt met de opkomst en vestiging van het Bestuursstelsel, waarop de instellingen van het toekomstige Bahá'í wereldgemenebest tenslotte zullen moeten worden opgericht in het gouden tijdperk dat de vervulling van de Bahá'í Beschikking zal aanschouwen. Het handvest dat dit Bestuursstelsel in het leven riep, de hoofdlijnen uitstippelde en het proces in gang zette, is niets anders dan het Testament van 'Abdu'l-Bahá, zijn grootste legaat aan het nageslacht, de schitterendste emanatie van zijn geest en het machtigste instrument om de continuïteit te verzekeren van de drie tijdperken die de bestanddelen vormen van zijn Vaders Beschikking.
Het Verbond van Bahá'u'lláh was uitsluitend gesloten door de rechtstreekse werking van Zijn wil en plan. Aan de andere kant moet men het Testament van 'Abdu'l-Bahá beschouwen als de loot die voortkwam uit de mystieke onderlinge verhouding tussen Degene Die de krachten van een door God gegeven Geloof tot leven had gewekt, en degene die was aangesteld als de enige uitlegger en was erkend als het volmaakte Voorbeeld. De scheppende krachten die door de Maker van de goddelijke wet voor dit tijdperk waren vrijgemaakt, gaven - door hun inwerking op de geest van de uitgekozen, feilloze uitlegger - leven aan dat werktuig, waarvan de tegenwoordige generatie zelfs na drieëntwintig jaar nog steeds de verstrekkende gevolgen niet volledig kan begrijpen. Dit werktuig kan, als wij het naar de juiste waarde schatten, nooit meer worden losgemaakt van Degene Die de machtige drijfveer was voor zijn ontstaan, zo min als van hem die het rechtstreeks ontving. 'Abdu'l-Bahá was, zoals reeds werd opgemerkt, zozeer doordrongen van de bedoeling van de Auteur der Bahá'í Openbaring, en zijn wezen was zo geheel en al bezield van Zijn geest, en de doelstellingen en beweegredenen waren zo volledig één geworden dat, indien men het leerstuk van de eerste zou losmaken van de verheven opdracht die verbonden is met de zending van de laatste, dit gelijk zou staan met het verwerpen van de meest fundamentele waarheden van het Geloof.
Het Bestuursstelsel, zo moet men wel weten, dat op grond van dit historische document is ingesteld, is krachtens zijn oorsprong en aard een unicum in de annalen van de religieuze stelsels der wereld.

Men kan vol vertrouwen stellen dat geen Profeet voor Bahá'u'lláh, - zelfs niet Muhammad, wiens Boek duidelijk de wetten en verordeningen van de islamitische Beschikking voorschrijft - met gezag en in geschrifte iets, wat dan ook, heeft vastgelegd dat te vergelijken valt met het Bestuursstelsel dat de gezaghebbende uitlegger van Bahá'u'lláh's leringen heeft ingesteld.

Dit Stelsel dat krachtens de bestuurlijke beginselen die zijn auteur heeft geformuleerd, de instellingen die hij heeft opgericht en het recht van uitlegging waarmee hij de Behoeder heeft bekleed, moet het Geloof voor schisma vrijwaren, en zal dat ook doen op een wijze die in geen enkele voorgaande religie ooit is voorgekomen.

Ook verschilt het beginsel dat ten grondslag ligt aan de uitvoering ervan, met dat van elk ander, al dan niet theocratische stelsel, dat de mensen voor het besturen van hun instellingen hebben ontworpen.

Noch in theorie, noch in de praktijk kan van het Bestuursstelsel van het Geloof van Bahá'u'lláh worden gezegd, dat het overeenkomst met enig type van democratisch bestuur, met enig systeem van autocratie, met enig zuiver aristocratisch stelsel, of met enige van de onderscheidene theocratieën op joodse, christelijke of islamitische grondslag, zoals de mensheid die in het verleden in werking heeft gezien.

Het bevat binnen zijn opbouw bepaalde elementen die in ieder van de drie erkende vormen van wereldlijk bestuur voorkomen; mist de gebreken die aan ieder van hen kleven en vermengt de heilzame waarheden die ieder van hen ongetwijfeld in zich bergt, echter zonder in enig opzicht de ongereptheid van de goddelijke waarheden, waarop het in wezen stoelt, te bezoedelen.

Het door erfopvolging verkregen gezag dat de Behoeder van het Bestuursstelsel moet uitoefenen en het recht van uitlegging van de heilige Schrift, uitsluitend aan hem verleend; de rechten en voorrechten van het Universele Huis van Gerechtigheid dat het uitsluitend recht bezit wetten te maken, die niet uitdrukkelijk in het Heiligste Boek zijn geopenbaard; het voorschrift waardoor de leden van dat instituut zijn vrijgesteld van enige verantwoording aan diegenen die zij vertegenwoordigen en van de verplichting zich te richten naar hun inzichten, overtuiging of gevoelens; de speciale voorzieningen, nodig voor de vrije en democratische wijze van verkiezing, door alle gelovigen, van het lichaam dat het enige wetgevende orgaan in de wereldomspannende Bahá'í gemeenschap vormt - al deze dingen behoren tot de hoofdlijnen, waardoor het Stelsel dat met de Openbaring van Bahá'u'lláh een geheel vormt, zich onderscheidt van de hedendaagse systemen van door mensen uitgeoefend bestuur.
Ook zijn de interne en externe vijanden - die op het moment van het ontstaan van dit Bestuursstelsel en in de loop van zijn drieëntwintigjarig bestaan in de oosterse en westerse landen de opzet ervan in een verkeerd daglicht stelden, of belachelijk maakten en beschimpten, of probeerden zijn opmars te stuiten, of samenspanden om een breuk in de gelederen van zijn aanhangers te veroorzaken - er niet in geslaagd hun boosaardig plan te verwezenlijken.

De verwoede pogingen van een ambitieuze Armeniër die in de eerste jaren na de oprichting in Egypte er op uit was het te verdringen door de "Scientific Society" die hij in zijn kortzichtigheid had gesticht en die hij met alle middelen steunde, faalden geheel en al.

De onrust die een begoochelde vrouw veroorzaakte toen zij, zowel in de Verenigde Staten als in Engeland, naarstig ernaar streefde de onwettigheid aan te tonen van het handvest dat verantwoordelijk was voor het ontstaan van het Bestuursstelsel, en zelfs de burgerlijke autoriteiten van Palestina verzocht wettelijke maatregelen in deze affaire te nemen - een verzoek dat tot haar grote ergernis kortweg werd geweigerd - had hoegenaamd geen effect, evenmin als de afvalligheid van een van de eerste pioniers en oprichters van het Geloof in Duitsland dat kon doen, die door dezelfde vrouw op zo tragische wijze om de tuin was geleid.

De boekdelen die een schaamteloze afvallige in diezelfde periode in Perzië schreef en verspreidde, in een brutale poging om niet alleen in dat Stelsel een kloof teweeg te brengen, maar ook het Geloof zelf te ondermijnen, bleken eveneens tot niets te leiden.

De kuiperijen, beraamd door de overgebleven verbondsbrekers die onmiddellijk na het bekend worden van de inhoud en het doel van 'Abdu'l-Bahá's Testament zich, met als aanvoerder Mírzá Badí'u'lláh, haastten om de zorg voor de heiligste plaats in de Bahá'í wereld aan de aangestelde Behoeder te ontfutselen: ook die kuiperijen haalden niets uit en brachten meer schande over hen.

De latere aanvallen die door bepaalde vertegenwoordigers van de christelijke orthodoxie, zowel in christelijke als niet-christelijke landen, werden gedaan met de opzet de fundamenten te slechten en de kenmerken van het genoemde Stelsel verkeert te interpreteren, waren niet bij machte de aanhankelijkheid van de volgelingen te ondergraven, of hen van hun hooggestemde doel af te brengen.

Zelfs het onterende en verraderlijke gekonkel van een vroegere secretaris van 'Abdu'l-Bahá - die niets had geleerd van de vergelding die Bahá'u'lláh's amanuensis had getroffen, noch van het lot van verscheidene andere secretarissen en tolken van zijn Meester in oost en west, en die nu is verrezen en zich nog steeds inspant om de doelstellingen te verdraaien en de essentiële voorzieningen in dat onsterfelijke document, waaruit dat Stelsel haar autoriteit put, te vernietigen - is niet in staat geweest zelfs maar tijdelijk de opmars van de instellingen te stuiten die door de auteur ervan waren opgesteld, of ook maar iets te bereiken wat in de verste verte zou kunnen lijken op een breuk in de gelederen van zijn overtuigde, wakkere en vastberaden aanhangers.
Het document waarmee dat Stelsel is gevestigd, het handvest van een toekomstige wereldbeschaving, waarvan enkele belangrijke hoofdtrekken gezien mogen worden als een aanvulling op een zo immens belangrijk boek als de Kitáb-i-Aqdas; dat ondertekend en gezegeld was door 'Abdu'l-Bahá; dat geheel in zijn eigen handschrift was gesteld; waarvan de eerste artikelen waren opgesteld tijdens een van de donkerste perioden va zijn opsluiting in de gevangenisstad 'Akká: dit document verkondigt, categorisch en onweerlegbaar, de fundamentele geloofsbelijdenis van de volgelingen van het Geloof van Bahá'u'lláh; openbaart in ondubbelzinnige taal het tweevoudige karakter van de zending van de Báb; onthult volledig de rang van de Auteur van de Bahá'í Openbaring; verklaart dat "alle anderen Zijn dienaren zijn en zich naar Zijn gebod (moeten) voegen": legt de nadruk op het grote belang van de Kitáb-i-Aqdas; vestigt het instituut van het Behoederschap als een door vererving verkregen functie, en zet de essentiële taken daarvan uiteen; geeft de richtlijnen aan van de verkiezing van het Internationale Huis van Gerechtigheid, omschrijft het werkterrein en zet zijn verhouding tot het eerdergenoemde instituut uiteen; beschrijft de verplichtingen en doet de verantwoordelijkheden van de Handen van de Zaak Gods uitkomen; en verheerlijkt de verdiensten van het onverwoestbare Verbond dat door Bahá'u'lláh is gesloten.

Dat document looft bovendien de moed en de trouw van de aanhangers van Bahá'u'lláh's Verbond; weidt uit over de ontberingen die het aangewezen Middelpunt van dat Verbond te verduren kreeg; herinnert aan het gewetenloze gedrag van Mírzá Yahyá en zijn tekortkoming om de waarschuwingen van de Báb ter harte te nemen; brengt in een reeks aanklachten de woordbreuk en de rebellie van Mírzá Muhammad "Alí, en ook de medeplichtigheid van zijn zoon Shu'á'ulláh en van zijn broeder Mírzá Badí'u'lláh aan het licht; bevestigt opnieuw hun uitsluiting uit het Geloof en voorzegt het in rook opgaan van hun verwachtingen; roept de Afnán (de verwanten van de Báb), de Handen van de Zaak en de ganse schare volgelingen van Bahá'u'lláh op om eensgezind Zijn Geloof te verbreiden, naar alle uithoeken der aarde uit te zwermen, onvermoeibaar te arbeiden en het heldhaftige voorbeeld van de Apostelen van Jezus Christus te volgen; waarschuwt hen voor het gevaar van de omgang met de verbondsbrekers en smeekt hen het Geloof te beschutten tegen de aanvallen van de onoprechten en de huichelaars; en raadt hen aan in hun optreden naar buiten de universaliteit van het Geloof dat zij hebben omhelsd te tonen en de hoge beginselen te verdedigen.

In datzelfde document onthult de auteur de betekenis en de bedoeling van de Huqúqu'lláh (het Recht van God), dat reeds in de Kitáb-i-Aqdas is ingesteld; legt onderwerping en aanhankelijkheid op aan alle rechtvaardige monarchen; brengt zijn verlangen naar martelaarschap tot uitdrukking en spreekt zijn gebeden uit voor het berouw van, en de vergeving voor zijn vijanden.
Gehoorzaam aan de oproep van de auteur van een zo overweldigend document; zich bewust van hun hoge roeping; tot actie aangezet door de schok van het onverwachte heengaan van 'Abdu'l-Bahá; geleid door het plan dat hij, de architect van het Bestuursstelsel, aan hen had toevertrouwd; en niet uit het veld geslagen door de aanvallen daarop gedaan door verraders en vijanden, die zo naijverig waren op de steeds toenemende kracht ervan, en zo blind voor zijn unieke betekenis, stonden de leden van de overal verspreide Bahá'í gemeenschappen in oost en west wakker, onbuigzaam en vastbesloten klaar om het vormende tijdperk van hun Geloof in te wijden door het leggen van de funderingen van dat wereldomvattende Bestuursstelsel, bestemd om uit te groeien tot een Wereldorde die het nageslacht moet begroeten als de beloofde en bekronende glorie van alle Beschikkingen uit het verleden. Nog niet tevreden met de oprichting en consolidatie van het bestuurslichaam dat voorzag in het bewaren van de eenheid en de efficiënte afhandeling van zaken van een gestadig groeiende gemeenschap, besloten de volgelingen van het Geloof van Bahá'u'lláh in de loop van de circa twintig jaar die op het heengaan van 'Abdu'l-Bahá volgden, om door daden het onafhankelijke karakter van dat Geloof te handhaven, de grenzen nog verder uit te breiden en het aantal erkende aanhangers te doen toenemen.
Bij deze drievoudige, wereldomvattende krachtsinspanning moet worden aangetekend, dat de rol die de amerikaanse Bahá'í gemeenschap van 'Abdu'l-Bahá's heengaan tot aan het einde van de eerste Bahá'í eeuw heeft gespeeld, dusdanig is geweest dat ze een reusachtige stoot voorwaarts heeft gegeven aan de ontwikkeling van het Geloof over de gehele wereld, het vertrouwen dat 'Abdu'l-Bahá in haar leden stelde niet heeft beschaamd, en de grote lof die hij hun toezwaaide en de hoge verwachtingen die hij voor hun toekomst koesterde, volledig heeft bewaarheid. In feite is de invloed van haar leden zo doorslaggevend geweest voor zowel het ontstaan als de consolidatie van Bahá'í bestuursinstellingen, dat hun land wel mag worden aangemerkt als de bakermat van het Bestuursstelsel dat Bahá'u'lláh voor ogen had, en dat het Testament van het Middelpunt van Zijn Verbond tot aanzien had geroepen.
Men moet in dit verband goed bedenken, dat 'Abdu'l-Bahá en ook Bahá'u'lláh in Zijn laatste levensjaren, die voorbereidende stappen voor het openleggen van het werkterrein en de werking van dit Bestuursstelsel reeds hadden gedaan; nu moest dit na 'Abdu'l-Bahá's dood officieel worden opgericht. De aanstelling door Bahá'u'lláh van bepaalde in hoge achting staande gelovigen in Perzië tot "Handen van de Zaak"; het instellen door 'Abdu'l-Bahá van plaatselijke Raden en raadgevende colleges in leidinggevende Bahá'í centra in oost en west; het formeren van de "Bahá'í Temple Unity" in de Verenigde Staten van Amerika; het stichten van plaatselijke fondsen voor het bevorderen van Bahá'í activiteiten; de aankoop van grond bestemd voor het Geloof en zijn toekomstige instellingen; het stichten van uitgeverijen voor de verspreiding van Bahá'í literatuur; de oprichting van de eerste Mashriqu'l-Adhkár van de Bahá'í wereld; de bouw van het mausoleum voor de Báb op de berg Carmel; het inrichten van passende accommodatie voor reizende leraren en pelgrims - dit alles mag men zien als de voorboden van de instellingen die, onmiddellijk na het afsluiten van het heroïsche tijdperk van het Geloof, permanent en stelselmatig zouden worden opgericht over de gehele Bahá'í wereld.
Nog maar nauwelijks waren de voorzieningen van dat goddelijke handvest dat de hoofdlijnen van het Bestuursstelsel van het Geloof van Bahá'u'lláh aangaf, aan Zijn volgelingen bekendgemaakt, of zij begonnen op de fundamenten die met de levens van de helden, heiligen en martelaren van dat Geloof waren gelegd, de eerste fase te bouwen van het raamwerk van zijn bestuursinstellingen.

Zich wel bewust van de noodzaak om als eerste stap in die richting een brede en hechte basis te leggen, waarop de pijlers van dat machtige bouwwerk zouden worden opgetrokken; terdege op de hoogte, dat op deze pijlers, wanneer die eenmaal stevig zijn gevestigd, de koepel, de laatste eenheid die tenslotte het gehele gebouw zal bekronen, moet rusten; niet uit de koers gebracht door de crisis die de verbondsbrekers in het Heilige Land hadden teweeggebracht, of door de opwinding die de onruststokers in Egypte hadden veroorzaakt; of de verwarring die voortkwam uit het in beslag nemen van het Huis van Bahá'u'lláh in Baghdád door de Shí'ah gemeenschap; of de toenemende gevaren waarmee het Geloof in Rusland werd geconfronteerd; of de verachting en de bespotting waarmee de eerste activiteiten van de amerikaanse Bahá'í gemeenschap van bepaalde kanten - die hun doelstellingen volledig verkeerd hadden uitgelegd - werden begroet; zo namen de pionierbouwers van een goddelijk ontworpen Stelsel in volkomen eensgezindheid, en ondanks de grote verscheidenheid van levensopvatting, gewoonten en taal, de dubbele taak op zich van het vestigen en consolideren van hun plaatselijke Raden, gekozen door alle gelovigen en bestemd om de activiteiten van de volgelingen van een wijd verspreid Geloof te leiden, te bundelen en uit te breiden.

In Perzië, de Verenigde Staten van Amerika, het Dominion Canada, Groot-Brittannië en Ierland, Frankrijk, Duitsland, Oostenrijk, India, Burma, Egypte, Irak, Russisch Turkistán, de Kaukasus, Australië, Nieuw-Zeeland, Zuid-Afrika, Turkije, Syrië, Palestina, Bulgarije, Mexico, de Filippijnen, op Jamaica, in Costa Rica, Guatemala, Honduras, San Salvador, Argentinië, Uruguay, Chili, Brazilië, Ecuador, Colombia, Paraguay, Peru, Alaska, Cuba, Haïti, Japan, de Hawaii eilanden, in Tunesië, Puerto Rico, Balúchistán, Rusland, Trans-Jordanië, Libanon en in Abessinië werden zulke Raden, die de basis vormen van het opkomende Stelsel van een lang vervolgd Geloof, geleidelijk opgericht.

Aangeduid als "Geestelijke Raden" - een naam die na verloop van tijd zal worden vervangen door de permanente en meer zeggende benaming van "Huizen van Gerechtigheid", die hun gegeven werd door de Auteur van de Bahá'í Openbaring; zonder uitzondering gevormd in iedere stad, plaats of dorp waar negen of meer meerderjarige gelovigen wonen; jaarlijks en rechtstreeks gekozen op de eerste dag van het grootste Bahá'í Feest door alle meerderjarige mannelijke en vrouwelijke gelovigen; bekleed met een gezag waardoor zij voor hun handelingen en besluiten geen verantwoording verschuldigd zijn aan hun kiezers; zich plechtig verbindend om onder alle omstandigheden de voorschriften op te volgen van de "Grootste Gerechtigheid", die enkel en alleen het door Bahá'u'lláh aangekondigde rijk van de "Grootste Vrede" kan inluiden en dat tenslotte moet vestigen; belast met de verantwoordelijkheid om te allen tijde de voornaamste belangen van de gemeenschappen binnen hun rechtsgebied te bevorderen, hen vertrouwd te maken met hun plannen en activiteiten en hen uit te nodigen iedere aanbeveling te doen die zij zouden wensen; bekend met hun niet minder belangrijke taak om, door onderling contact met alle liberale en menslievende bewegingen, de universaliteit en veelomvattendheid van hun Geloof aan te tonen; volkomen los van alle sectarische organisaties, hetzij religieus of werelds; bijgestaan door comité's die ieder jaar opnieuw door hen worden benoemd en die aan hen rechtstreeks verantwoording zijn verschuldigd, terwijl aan ieder comité een bepaald deel van de Bahá'í activiteiten ter bestudering en uitvoering wordt toegewezen; financieel gesteund door plaatselijke fondsen, waaraan alle gelovigen vrijwillig bijdragen; deze Raden, de vertegenwoordigers en behoeders van het Geloof van Bahá'u'lláh, - waarvan er momenteel enkele honderden zijn en welker leden afkomstig zijn uit de onderscheidene rassen, geloofsovertuigingen en klassen waaruit de wereldomvattende Bahá'í gemeenschap wordt gevormd - hebben in de afgelopen twintig jaar, dank zij hun prestaties, rijkelijk aangetoond dat zij er recht op hebben te worden beschouwd als de voornaamste krachten van de Bahá'í samenleving en de uiteindelijke fundering van haar bestuursstructuur.
Bahá'u'lláh's uitdrukkelijk bevel in Zijn Kitáb-i-Aqdas luidt, "De Heer heeft beschikt, dat in iedere stad een Huis van Gerechtigheid wordt opgericht, waarin raadsleden zullen samenkomen tot een aantal van Bahá (9), en mocht het dit aantal overtreffen, dan is dat ook goed.

Het betaamt hun de vertrouwelingen te zijn van de Barmhartige onder de mensen en zich zelf te zien als de behoeders die door God zijn aangesteld voor allen die op aarde wonen.

Het is hun plicht samen te beraadslagen en terwille van God rekening te houden met de belangen van Zijn dienaren, net zoals zij rekening houden met hun eigen belangen en datgene te kiezen wat gepast en betamelijk is". 'Abdu'l-Bahá getuigt in een Tafel tot een amerikaanse gelovige "Deze Geestelijke Raden worden geholpen door de geest van God.

Hun beschermer is 'Abdu'l-Bahá.

Over hen spreidt hij zijn vleugelen uit.

Welke genade is groter dan deze ?"

In dezelfde Tafel verklaart hij, "Deze Geestelijke Raden zijn lichtende lampen en hemelse tuinen, van waaruit de geuren van heiligheid over alle gebieden worden verspreid, en het licht van kennis over al het geschapene wordt uitgegoten.

Uit hen stroomt de levensgeest in alle richtingen.

Zij zijn waarlijk de krachtige bronnen van de vooruitgang van de mens, te allen tijde en onder alle omstandigheden".

Hun ongetwijfeld van God gegeven gezag heeft hij als volgt beschreven, "Het is ieders plicht geen stap te doen zonder de Geestelijke Raad te raadplegen en allen moeten beslist met hart en ziel haar bevelen opvolgen en er zich aan onderwerpen, opdat alles op de juiste wijze kan worden geschikt en geregeld".

Verder schreef hij, ".Als er na een bespreking met algemene stemmen een besluit wordt genomen, dan is alles in orde; maar indien, wat de Heer verhoede, er verschil van mening ontstaat, dan moet de meerderheid van stemmen beslissen".
Nadat zij hun plaatselijke Raden hadden opgericht - waarvan de architect van het Bestuursstelsel van het Geloof van Bahá'u'lláh hun had opgedragen het fundament te leggen - begaven zijn volgelingen in oost en west zich zonder aarzelen in het volgende en veel moeilijkere stadium van hun verheven onderneming.

In landen waar de plaatselijke Bahá'í gemeenschappen in voldoende aantal aanwezig waren en aan invloed hadden gewonnen, werden er maatregelen genomen voor het instellen van Nationale Raden, de spil waaromheen alle nationale werkzaamheden moesten draaien.

Door 'Abdu'l-Bahá in zijn Testament aangeduid als de "Secundaire Huizen van Gerechtigheid", zijn zij de kiesgerechtigde lichamen voor de vorming van het Internationale Huis van Gerechtigheid, en zijn gemachtigd de activiteiten van zowel de enkeling als de plaatselijke Raden binnen hun rechtsgebied te leiden, te bundelen, te coördineren en te stimuleren.

Rustende op de brede fundering van georganiseerde plaatselijke gemeenschappen, en zelf de pijlers die de instelling dragen van wat men moet beschouwen als de top van het Bahá'í Bestuursstelsel, worden deze Raden gekozen volgens het beginsel van evenredige vertegenwoordiging, door gedelegeerden uit de plaatselijke Bahá'í gemeenschappen die samenkomen op een Conventie in de periode van het Ridván Feest; ze zijn bekleed met het nodige gezag om de harmonieuze en efficiënte ontwikkeling van Bahá'í activiteit binnen hun respectieve gebieden te verzekeren; ze zijn geen enkele rechtstreekse verantwoording verschuldigd aan hun kiezers voor hun beleid en besluiten; ze hebben de heilige plicht de inzichten te vernemen, aanbevelingen aan te horen en het vertrouwen en de samenwerking te winnen van de gedelegeerden en hen bekend te maken met hun plannen, problemen en werkwijze; en ze worden gesteund door de gelden uit nationale fondsen waartoe iedere gelovige wordt aangespoord bij te dragen.

Deze nationale lichamen zijn opgericht in de Verenigde Staten van Amerika in 1925 (de Nationale Raad verving in dat land de instelling van de "Bahá'í Temple Unity" die was opgericht tijdens 'Abdu'l-Bahá's beleid), in Groot-Brittannië en Ierland in 1923, in Duitsland in 1923, in Egypte in 1924, in Irak in 1931, in India in 1923, in Perzië in 1934 en in Australië in 1934; ze worden jaarlijks opnieuw gekozen door gedelegeerden wier aantal naar nationale behoefte werd gesteld op 9, 19,95 0f 171 (9 x 19) en zo hebben ze met hun vestiging de geboorte van een nieuw tijdvak in het vormende tijdperk van het Geloof aangegeven en een verder stadium gemarkeerd in de ontwikkeling, de eenmaking en de consolidatie van een voortdurend groeiende gemeenschap.

Deze Nationale Bahá'í Raden worden bijgestaan door nationale comité's, die aan hen verantwoording zijn verschuldigd en door hen, zonder aanzien des persoons, zijn gekozen uit alle gelovigen binnen hun rechtsgebied, waarbij aan ieder van hen een speciaal werkterrein is toegewezen voor het verlenen van diensten; en zo hebben ze bij het gestadig groeien van de omvang van hun activiteiten op opmerkelijke wijze bewezen - en wel door de geest van discipline die ze in acht hebben genomen en door het onvoorwaardelijk aanvaarden van de beginselen die hen in staat hebben gesteld boven alle vooroordelen van ras, afkomst, klasse of huidkleur uit te stijgen -, de veelvoudige bedrijvigheden van een sinds kort geconsolideerd Geloof te kunnen besturen.
Ook die nationale comité's zijn niet minder energiek en toegewijd geweest in de uitvoering van hun respectieve werkzaamheden, zoals in de verdediging van de levensbelangen van het Geloof en in de uiteenzetting van zijn leerstellingen; in de verspreiding van literatuur; in de consolidatie van de financiën; in de organisatie van zijn onderrichtploeg; in de bevordering van de solidariteit van de samenstellende delen; in de aankoop van historische stukken grond; in het bewaren van zijn gewijde documenten, schatten en relikwieën; in zijn contacten met de verschillende instellingen der samenleving waarvan het een onderdeel vormt; in de opleiding van zijn jeugd; in het grootbrengen van kinderen en in de verbetering van de positie van de vrouwelijke aanhangers in het oosten.

De leden van deze zo verschillende werkgemeenschappen die werken onder auspiciën van de gekozen nationale vertegenwoordigers van de Bahá'í gemeenschap, hebben in ruime mate hun kundigheid getoond om met succes de veelvoudige levensbelangen te bevorderen.

Alleen al de opsomming van de nationale comité's die voornamelijk in het westen ontstonden en met voorbeeldige efficiëntie functioneerden in de Verenigde Staten en Canada, en nu hun activiteiten voortzetten met een overtuiging en eensgezinde doelbewustheid die scherp afsteken tegen de afgeleefde instellingen van een stervende beschaving, zou voldoende moeten zijn om de omvang te onthullen van deze hulpinstellingen, die een groeiend Bestuursstelsel dat nog steeds in het secundaire stadium van zijn ontwikkeling verkeert, in beweging heeft gezet: het Onderricht Comité; de Regionale Onderricht Comité's; het Inter-Amerika Comité; Het Uitgevers Comité; het Comité voor Rasseneenheid; het Jeugd Comité; het Revisie Comité; het Comité Tempelonderhoud; het Comité Tempelprogramma; het Comité Tempelgidsen; het Comité Tempelbibliotheek en Boekenverkoop; de Comité's voor Diensten van Jongens en Meisjes; het Kinder Opvoedingscomité; de Comité's voor vooruitgang, onderricht en programma's voor Vrouwen; het Juridisch Comité; het Comité Archief en Geschiedenis; het Volkstelling-Comité; het Comité Bahá'í tentoonstellingen; het Bahá'í-Nieuws Comité; het Comité Bahá'í Nieuwsdienst; het Braille Comité; het Comité Belangstellenden; het Diensten Comité; het Redactie Comité; het Register Comité; het Bibliotheek Comité; het Radio Comité; het Accountant Comité; het Jaarlijks Souvenir Comité; het "Bahá'í World"

Redactie Comité; het Studie Comité; het Comité Internationale Hulptaal; het Comité Instituut Bahá'í Opvoeding; het Comité Tijdschrift "World Order"; het public relations Comité; het Bahá'í Scholen Comité; de Zomerscholen Comité's; het Internationale Scholen Comité; het Brochure Comité; het Bahá'í Begraafplaats Comité; het Hazíratu'l-Quds Comité; het Mashriqu'l-Adhkár Comité; het Comité Ontwikkeling Raden; het Comité Nationale Geschiedenis; het Comité Wisselend Materiaal; het Comité Gratis Literatuur; het Vertaal Comité; het Comité voor het Catalogiseren van Tafels; het Comité voor het Uitgeven van Tafels; het Comité Grondbezit; het Verificatie Comité; het Publiciteits Comité; het Comité voor oost en west; het Welzijns Comité; het Comité voor de Transcriptie van Tafels; het Comité Reizende Leraren; het Comité Heilige Plaatsen; het Kinder Spaarbank Comité.
Het oprichten van plaatselijke en nationale Raden, en de daarop volgende vorming van plaatselijke en nationale comité's, optredend als noodzakelijke hulp van de gekozen vertegenwoordigers van de Bahá'í gemeenschappen in oost en west waren, hoe opmerkelijk in wezen ook, pas het voorspel tot een aantal ondernemingen van de kant van de zojuist gevormde Nationale Raden, die in niet geringe mate hebben bijgedragen tot de eenmaking van de Bahá'í wereldgemeenschap en de consolidatie van het Bestuursstelsel.

De eerste stap in die richting was het ontwerpen en aannemen van een nationale Bahá'í constitutie, voor het eerst opgezet en uitgevoerd door de gekozen vertegenwoordigers van de amerikaanse Bahá'í gemeenschap in 1927, waarvan de tekst, met geringe wijzigingen voor aanpassing aan nationale behoeften, sindsdien is vertaald in het arabisch, duits en perzisch, en die thans het handvest vormt van de Nationale Geestelijke Raden van de Bahá'ís van de Verenigde Staten en Canada, van Groot-Brittannië en Ierland, van Duitsland, Perzië, Irak, India en Burma, Egypte en Soedan, en van Australië en Nieuw-Zeeland.

Deze nationale constitutie kondigt de formulering aan van de samenstelling van de toekomstige Bahá'í wereldgemeenschap; is ter overweging voorgelegd aan alle plaatselijke Raden en goedgekeurd door alle erkende gelovigen in landen met een nationale Raad; en ze is aangevuld met een soortgelijk document dat de reglementen van plaatselijke Bahá'í Raden bevat, dat voor het eerst in november 1931 door de Bahá'í gemeenschap van New York is opgesteld en als grondpatroon voor alle plaatselijke Bahá'í constituties is aangenomen.

De tekst van deze nationale constitutie bevat een "Declaration of Trust", waarvan de artikelen de aard en de doelstellingen van de nationale Bahá'í gemeenschap uiteenzetten, de functies vaststellen, het centrale kantoor ervan aanwijzen en het officiële zegel beschrijven van het lichaam van de gekozen vertegenwoordigers, en ook een aantal verordeningen geeft die de positie, de wijze van verkiezing, de bevoegdheden en plichten van zowel de plaatselijke als de nationale Raden bepalen; de verhouding van de Nationale Raad tot het Internationale Huis van Gerechtigheid en tot de plaatselijke Raden en de gelovigen beschrijven; de rechten en plichten van de Nationale Conventie en de relatie tussen deze en de Nationale Raad in hoofdlijnen aangeven; de aard beschrijven van de Bahá'í verkiezingen en de vereisten voor het stemgerechtigd lidmaatschap in alle Bahá'í gemeenschappen neerleggen.
Het opstellen van deze bepalingen van zowel plaatselijke als nationale aard, die in elk opzicht identiek waren in hun voorschriften, verschafte de noodzakelijke fundering voor de wettelijke erkenning van deze bestuursinstellingen, overeenkomstig de wettelijke verordeningen die over religieuze en commerciële lichamen zeggenschap hebben.

Door deze Raden een wettelijke positie te geven, versterkte men deze erkenning van rechtspersoonlijkheid en vergrootte hun capaciteit, en in dit opzicht hebben de totstandbrenging van de Nationale Geestelijke Raad van de Bahá'ís van de Verenigde Staten en Canada en de Geestelijke Raad van de Bahá'ís van New York opnieuw een prestatie geleverd die hun zuster-raden in oost en west met recht tot voorbeeld kan strekken.

De wettelijke erkenning van de amerikaanse Nationale Geestelijke Raad als een van vrijwillige bijdragen bestaande stichting, een soort corporatie die valt onder het gewoonterecht en daarmee in staat is contracten aan te gaan, land in bezit te hebben en legaten in ontvangst te nemen krachtens een certificaat, uitgegeven in mei 1922, met het officiële zegel van het Ministerie van Binnenlandse Zaken in Washington en met de handtekening van minister Henry L.

Stimson, werd gevolgd door het aannemen van soortgelijke wettelijke maatregelen die respectievelijk resulteerden in de wettelijke erkenning van de Nationale Geestelijke Raad van de Bahá'ís van India en Burma in Lahore in de staat Punjab in januari 1933, overeenkomstig de voorschriften van de Akte va Registratie van Genootschappen van 1860; van de Nationale Geestelijke Raad van de Bahá'ís in Egypte en Soedan in december 1934, bekrachtigd door het Gemengde Hof in Cairo; van de Nationale Geestelijke Raad van de Bahá'í's van Australië en Nieuw-Zeeland in januari 1938, ingeschreven door de gevolmachtigde registratiegriffier van het Algemene Registratiekantoor van de staat Zuid- Australië; en van recenter datum van de Nationale Geestelijke Raad van de Bahá'ís van Groot-Brittannië en Ierland in augustus 1939, als een Naamloze Vennootschap zonder winstbejag, bij de "Companies Act" (Wet op de Vennootschappen) van 1929 en ingeschreven door de Hulpgriffier van Vennootschappen van de stad Londen.
Parallel met de wettelijke erkenning van deze Nationale Raden kreeg een veel groter aantal plaatselijke Bahá'í Raden op dezelfde wijze rechtspersoonlijkheid, (waarbij als voorbeeld diende de Bahá'í Raad van Chicago die vanaf februari 1932 zelfstandig optrad) in landen verspreid over de gehele wereld zoals de Verenigde Staten van Amerika, India, Mexico, Duitsland, Canada, Australië, Nieuw-Zeeland, Burma, Costa Rica, Balúchistán en de Hawaii eilanden.

Nadat ze de tekst van vrijwel identieke plaatselijke Bahá'í statuten in hun respectieve staten hadden overlegd, slaagden al deze Geestelijke Raden van de Bahá'ís er langzamerhand in zichzelf onder te brengen in genootschappen en corporaties die door de wet waren erkend en die onder de bescherming stonden van de burgerlijke verordeningen die in hun respectieve landen van kracht waren.

Enkele met name genoemde plaatselijke Raden zijn:

Esslingen in Duitsland, Mexico City in Mexico, San José in Costa Rica, Sydney en Adelaïde in Australië; Auckland in Nieuw-Zeeland, Delhi , Bombay, Karachi, Poona, Calcutta, Secunderabad, Bangalore, Vellore, Ahmedabad, Serampore, Andheri en Baroda in India, Tuetta in Balúchistán, Rangoon, Mandalay en Daidanow Kalazoo in Burma, Montreal en Vancouver in Canada, Honolulu op de Hawaii eilanden en Chicago, New York, Washington (D.C.), Boston, San Francisco, Philadelphia, Kenosha, Teaneck, Racine, Detroit, Cleveland, Los Angeles, Milwaukee, Minneapolis, Cincinnati, Winnetka, Phoenix, Columbus, Lima, Portland, Jersey City, Wilmette, Peoria, Seattle, Binghamton, Helena, Richmond Highlands, Miami, Pasadena, Oakland, Indianapolis, St.

Paul, Berkeley, Urbana, Springfield en Flint in de Verenigde Staten van Amerika.
Net zoals de formulering van Bahá'í constituties voor het fundament had gezorgd voor de erkenning als rechtspersoon van Bahá'í Geestelijke Raden, zo effende de erkenning verleend door de plaatselijke en nationale autoriteiten aan de gekozen vertegenwoordigers van Bahá'í gemeenschappen, de weg voor het instellen van nationale en plaatselijke Bahá'í schenkingen - een historische onderneming die, zoals het geval was geweest met vorige prestaties van verstrekkend belang, de amerikaanse Bahá'í gemeenschap als eerste lanceerde. In de meeste gevallen konden deze schenkingen vanwege hun religieuze karakter worden vrijgesteld van rijks- of gemeentebelasting als gevolg van een verzoekschrift dat door de als rechtspersoon erkende Bahá'í lichamen bij de burgerlijke autoriteiten werd ingediend, hoewel de waarde van de bezittingen die op die manier onder de vrijstelling viel, in meer dan een land opliep tot een aanzienlijk bedrag.
Bij de nationale bezittingen van het Geloof - die in de Verenigde Staten va Amerika thans reeds eendriekwart miljoen dollar in activa bedragen, en zijn vastgelegd door een reeks stichtingscontracten die in 1928, 1929, 1935, 1938, 1939, 1941 en 1942 tot stand zijn gekomen door de bemiddeling van de Nationale Geestelijke Raad van dat land, die optrad als bewindvoerder van de amerikaanse Bahá'í gemeenschap - kunnen ook gerekend worden: de grond en de in aanbouw zijnde Mashriqu'l-Adhkár en de conciërgewoning in Wilmette in Illinois; de aangrenzende Hazíratu'l-Quds (nationaal Bahá'í hoofdkwartier) met zijn afdeling voor de administratie; het studentenhuis; het broederschapshuis; de Bahá'í collegezaal; de werkruimte voor kunsten en ambachten, een boerderij, een aantal woningen, verscheidene percelen land waarbij inbegrepen de pachthoeve op de Monsalvat (gezegend door de voetstappen van 'Abdu'l-Bahá), in Green Acre in Main; het huis van de familie Bosch, de Bahá'í collegezaal, een boomgaard, de Redwood Grove, een logeergebouw en boerderijcomplexen in Geyserville in Californië; het huis van Roy Wilhelm, "Evergreen Cabin", een klein pijnboombos en zeven stukken grond met gebouwen in West Englewood in New Jersey - waar 'Abdu'l-Bahá in juni 1912 het gedenkwaardige Feest van Eenheid gaf voor de Bahá'ís van New York en onmiddellijke omgeving; het huis van Miss Wilson dat hij met zijn bezoek vereerde, en land in Malden in Massachusetts; het huis van Miss Matthew en boederijcomplexen in Pine Valley in Colorado; het land in Muskegon in Michigan en een stuk grond voor een begraafplaats in Portsmouth in New Hampshire.
Van nog groter belang, en in hun totaal verre de waarde van de nationale bezittingen van de amerikaanse gemeenschap te boven gaand, zijn de aanwinsten die het Geloof in het land van zijn oorsprong bezit, hoewel hun koopakten, vanwege de wettelijke belemmeringen voor de perzische Bahá'í gemeenschap om hun nationale en plaatselijke Raden erkend te krijgen, in beheer zijn bij individuele gelovigen.

Aan het huis van de Báb in Shíráz en het ouderlijk huis van Bahá'u'lláh in Tákur in Mázindarán, die reeds in de dagen van 'Abdu'l-Bahá's beleid tot het bezit van de gemeenschap behoorden, zijn sedert zijn heengaan nog uitgestrekte stukken land toegevoegd, o.a. in de buitenwijken van de hoofdstad, op de helling van de berg Alburz1 die uitziet over de geboortestad van Bahá'u'lláh, en waartoe ook een boerderij, een tuin en een wijngaard behoren; dit gebied beslaat meer dan drie en een half miljoen vierkante meter en is in de toekomst bestemd voor de eerste Mashriqu'l-Adhkár in Perzië.

Andere aanwinsten die in ruime mate tot een vergroting van het aantal bezittingen in dat land hebben bijgedragen zijn o.a. het huis waar Bahá'u'lláh in Tihrán is geboren; verscheidene gebouwen naast het huis van de Báb in Shíráz, waaronder het huis waarvan Zijn oom van moederszijde de eigenaar was; de Hazíratu'l-Quds in Tihrán; de winkel waarin de Báb zaken deed in de jaren dat Hij koopman was in Búshihr; een wijk van het dorp Chihríq waar Hij was opgesloten; het huis van Hájí Mírzá Jání waar Hij enige tijd verbleef op weg naar Tabríz; het openbare badhuis waarvan Hij in Shíráz gebruik maakte en enkele belendende huizen; de helft van het huis van Vahíd in Nayríz en een deel van het huis van Hujjat in Zanján; de drie tuinen die Bahá'u'lláh had gehuurd in het gehucht Badasht; de plek van het graf van Quddus in Bárfurush; het huis van Kalantar in Tihrán, het toneel van Táhirih's opsluiting; het openbare badhuis dat de Báb bezocht toen Hij in Arúmíyyih in Ádhirbáyján was; het huis van Mírzá Husayn-'Alíy-i-Núr, waar de stoffelijke resten van de Báb verborgen waren geweest; de Bábíyyih en het huis van Mullá Husayn in Mashdad; het woonhuis van de Sultánu'sh-Shuhadá (koning der Martelaren) en van Mahbúbu'sh-Shuhadá (geliefde der Martelaren) in Isfáhán, alsmede een aanzienlijk aantal terreinen, huizen en begraafplaatsen die alle een associatie hebben met de helden en martelaren van het Geloof.

Deze bezittingen die, op een enkele uitzondering na, kort geleden in Perzië zijn verworven, worden nu in stand gehouden en jaarlijks uitgebreid, en waar nodig zorgvuldig gerestaureerd door de onverdroten inspanningen van een speciaal aangesteld nationaal comité dat werkt onder het voortdurend en algemeen toezicht van de gekozen vertegenwoordigers van de perzische gelovigen.
Wij kunnen ook niet nalaten melding te maken van de verscheidenheid en het voortdurend in getal toenemende nationale bezit dat, vanaf de inwerkingtreding van het Bestuursstelsel van het Geloof van Bahá'u'lláh, langzaam maar zeker in andere landen is verworven, zoals in India, Burma, Groot-Brittannië en Ierland, Duitsland, Irak, Egypte, Australië, Transjordanië en Syrië.

Van deze moeten eigenlijk speciaal worden vermeld de Hazíratu'l-Quds van de Bahá'ís van Irak, de Hazíratu'l-Quds van de Bahá'ís van Egypte, de Hazíratu'l-Quds van de Bahá'ís van India, de Hazíratu'l-Quds van de Bahá'ís van Australië, het Bahá'í tehuis in Esslingen, de uitgeversmaatschappij van de Bahá'ís van Groot-Brittannië en Ierland, het Bahá'í pelgrimshuis in Baghdád en de Bahá'í begraafplaatsen in de hoofdsteden van Perzië, Egypte en Turkistán.

Of zij er nu in de vorm van land, scholen, bestuurskantoren, secretariaten, bibliotheken, begraafplaatsen, gastverblijven of uitgeverijen waren, deze wijd en zijd verspreide bezittingen - die voor een deel waren geregistreerd op naam van de erkende Nationale Raden, en voor een deel beheerd werden door individuele erkende gelovigen - hebben hun deel bijgedragen zowel aan de onafgebroken uitbreiding van nationale Bahá'í bezittingen, als aan de consolidatie van hun grondslag.

Van vitaal belang, hoewel minder opmerkelijk, zijn bovendien de plaatselijke schenkingen geweest, die de nationale bezittingen van het Geloof aanzienlijk hebben aangevuld en die, tengevolge van de erkenning van plaatselijke Bahá'í Raden, wettelijk zijn vastgelegd en in verschillende landen in oost en west zijn beschermd.

Speciaal in Perzië hebben deze bezittingen, in de vorm van land of bestuursgebouwen, scholen of andere instellingen, de omvang van de plaatselijke eigendommen van de wereldomspannende Bahá'í gemeenschap enorm uitgebreid.
Tegelijk met de vestiging en de erkenning van plaatselijke en nationale Raden, met de vorming van hun respectieve comité's, de formulering van nationale en plaatselijke constituties en het instellen van Bahá'í schenkingen, werden er ondernemingen van grote institutionele betekenis gelanceerd door deze pas opgerichte Raden, waaronder de instellingen van de Hazíratu'l-Quds - de zetel van de Nationale Bahá'í Raad, de kern van alle bestuurlijke Bahá'í activiteit in de toekomst - als een van de belangrijkste moet worden aangemerkt.

Voor het eerst in Perzië ontstaan, nu algemeen bekend onder zijn officiële en zeer kenmerkende benaming, de "gewijde schaapskooi" en een opmerkelijke vooruitgang aangevend in een groeiproces waarvan het eerste beginstadium kan worden teruggebracht tot de heimelijke bijeenkomsten die soms in het holst van de nacht werden gehouden door de vervolgde aanhangers van het Geloof in dat land - deze instelling, nu nog in de eerste fasen van haar ontwikkeling, heeft reeds haar aandeel gehad in de consolidatie van de interne functies van de organische Bahá'í gemeenschap en leverde een nader bewijs van haar gestadige groei en toenemende kracht.

Deze instelling die een aanvulling vormt op die van de Mashriqu'l-Adhkár - een gebouw dat uitsluitend dienst doet voor Bahá'í erediensten - zal, of ze nu plaatselijk of nationaal is, evenals haar onderafdelingen zoals het secretariaat, de schatkist, de archieven, de bibliotheek, de uitgeverij, de vergaderzaal, de raadkamer en het gastverblijf voor pelgrims, worden samengebracht onder één dak om op één plek te werken; dit zal in toenemende mate worden beschouwd als het brandpunt van alle Bahá'í activiteit op bestuurlijk gebied en op gepaste wijze het ideaal van dienstbaarheid symboliseren die de Bahá'í gemeenschap in haar relatie tot het Geloof en tot de mensheid in het algemeen bezielt.
In de Mashriqu'l-Adhkár die dor Bahá'u'lláh in Zijn Kitáb-i-Aqdas is ingesteld als een bedehuis zullen de vertegenwoordigers van de plaatselijke en nationale gemeenschappen, wanneer zij dagelijks bij zonsopgang binnen zijn muren zullen samenkomen, de nodige inspiratie verkrijgen die hen in staat zal stellen in de loop van hun iedere dag terugkerende werkzaamheden in de Hazíratu'l-Quds - het terrein van hun bestuurlijke activiteiten - zich van hun plichten en verantwoordelijkheden te kwijten, zoals dat de gekozen beheerders van Zijn Geloof betaamt.
Reeds zijn de eerste stappen gedaan: aan de oever van het Michigan meer, aan de rand van het eerste Bahá'í centrum op het amerikaanse continent en in de omgeving van de eerste Mashriqu'l-Adhkár van het westen; in de hoofdstad van Perzië, de bakermat van het Geloof; nabij het Grootst Huis in Baghdád; in 'Ishqábád, vlakbij de eerste Mashriqu'l-Adhkár van de Bahá'í wereld; in de hoofdstad van Egypte, het voornaamste centrum van zowel de arabische als de islamitische werelden; in Delhi, de hoofdstad van India, en zelfs in Sydney in het verre Australië; deze zullen tenslotte moeten culmineren in de vestiging - in alle glans en grootheid - van de nationale bestuurszetels van de Bahá'í gemeenschappen in deze landen.
In de bovengenoemde landen, en ook in enkele andere, zijn bovendien op plaatselijk niveau de voorbereidende stappen gedaan voor de vestiging van deze instellingen, in de vorm van een huis dat de Bahá'í gemeenschap huurt of reeds bezit, en waartoe in eerste instantie de talrijke dienstgebouwen gerekend moeten worden, die de gelovigen ondanks wettelijke belemmeringen, in verschillende provincies van Perzië hebben kunnen kopen of bouwen.
Een even belangrijke factor in de ontplooiing van het Bestuursstelsel is de opmerkelijke vooruitgang die in het bijzonder in de Verenigde Staten van Amerika is geboekt door het instellen van de zomerscholen, die bedoeld zijn om het gevoel van kameraadschap in een uitgesproken Bahá'í sfeer aan te kweken, aan Bahá'í leraren de nodige opleiding te geven en de mogelijkheden te verschaffen voor de bestudering van de geschiedenis en de leringen van het Geloof, en voor een beter begrip van zijn relatie tot andere geloven en tot de menselijke samenleving in het algemeen.
In drie regionale centra voor d drie belangrijkste afdelingen van het noordamerikaanse continent:

In Geyserville in de californische heuvels in 1927; in Green Acre, aan de oever van de Pascataqua in Maine in 1929; en in Louhelen Ranch bij Davison in Michigan in 1931, en sinds kort nog aangevuld met de Internationale School gevestigd in Pine Valley in Colorado Springs en gewijd aan de opleiding van Bahá'í leraren die in andere landen, en wel speciaal in Zuid-Amerika, willen werken; in die drie centra zijn drie embryonale Bahá'í onderrichtinstellingen opgericht, die met de voortdurende uitbreiding van hun programma's een voorbeeld hebben gesteld, dat navolging verdient bij andere Bahá'í gemeenschappen in oost en west.

Door de intensieve studie van de Bahá'í geschriften en van de eerste geschiedenis van het Geloof; het organiseren van cursussen over de leringen en de geschiedenis van de Islam; conferenties ter bevordering van vriendschappelijke verhoudingen tussen de verschillende rassen; werkcursussen om de deelnemers vertrouwd te maken met de verschillende werkwijzen van het Bahá'í Bestuursstelsel; speciale zittingen die geheel worden gewijd aan de jeugd en de opleiding van kinderen; lessen voor spreken in het openbaar; lezingen over vergelijkbare godsdienstwetenschap; groepsdiscussies over de vele aspecten van het Geloof; het inrichten van bibliotheken; lessen in het geven van onderricht; cursussen over Bahá'í ethiek en over Zuid-Amerika; het invoeren van winterschoolbijeenkomsten; forums en gebedsbijeenkomsten; het opvoeren van toneelstukken en tableaux en door picnics en andere activiteiten op het gebied van recreatie, hebben deze scholen, die open zijn voor Bahá'ís en niet-Bahais, tot zo'n groots voorbeeld gestrekt, dat ze andere Bahá'í gemeenschappen in Perzië, Groot-Brittannië en Ierland, Duitsland, Australië, Nieuw Zeeland, India, Irak en Egypte hebben geïnspireerd tot het gaan nemen van maatregelen om hen in de gelegenheid te stellen langs dezelfde weg instellingen op te richten, die beloven uit te groeien tot de Bahá'í universiteiten van de toekomst.
Naast andere factoren die tot de uitbreiding en de oprichting van het Bestuursstelsel hebben bijgedragen, mogen worden genoemd de georganiseerde activiteiten van de Bahá'í jeugd die in Perzië en de Verenigde Staten van Amerika al goede vorderingen hebben gemaakt, en waarmee onlangs in India, Groot-Brittannië en Ierland, Duitsland, Irak, Egypte, Australië, Bulgarije, de Hawaii eilanden, in Hongarije en Havana een begin is gemaakt.

Deze activiteiten behelzen o.a. jaarlijkse Bahá'í jeugdsymposiums over de hele wereld, bulletins en tijdschriften voor de jeugd, jeugdzittingen op Bahá'í zomerscholen, een internationaal bureau voor correspondentie, faciliteiten voor het registreren van jonge mensen die tot het Geloof wensen toe te treden, de publicatie van hoofdlijnen en verwijzingen voor de studie van de leringen, en de organisatie van een Bahá'í studiegroep als officiële activiteit in universiteitsverband aan een toonaangevende amerikaanse universiteit.

Ze omvatten bovendien "studiedagen" die worden gehouden ten huize van Bahá'ís en in Bahá'í centra, lessen in esperanto en andere talen, het opzetten van Bahá'í bibliotheken, het openen van leestafels, het maken van Bahá'í toneelstukken en tableaux, het wedijveren in welsprekendheid, de opvoeding van wezen, het organiseren van lessen voor spreken in het openbaar, het houden van bijenkomsten die de herinnering aan historische Bahá'í personen levendig houden, onderlinge conferenties van groepen uit diverse regionale kringen, en jeugdvergaderingen die worden gehouden in verband met de jaarlijkse Bahá'í Conventies.
Nog andere factoren die de ontwikkeling van dat Stelsel bevorderen en bijdragen tot de consolidatie ervan, waren o.a.: de vaste instelling van het Negentiendaagse Feest, zoals dat in de meeste Bahá'í gemeenschappen in oost en west wordt gehouden, met de drievoudige nadruk op de geestelijke, de consultatieve en de sociale aspecten van het Bahá'í gemeenschapsleven; een begin maken met activiteiten die bestemd zijn om een telling voor te bereiden van het aantal Bahá'í kinderen en voor hen werkklasjes te organiseren en hun gebedenboeken en kinderliteratuur te verschaffen; en het formuleren en publiceren van een verzameling gezaghebbende uiteenzettingen over het niet-politieke karakter van het Geloof, lidmaatschap van niet-Bahá'í organisaties, onderrichtmethoden, de Bahá'í houding ten aanzien van oorlog, de instelling van een jaarlijkse Conventie, de Bahá'í Geestelijke Raad, het Negentiendaagse Feest en het nationale fonds.

Er moet bovendien worden gewezen op de vestiging van nationale archieven voor de verificatie, het bijeenbrengen, het vertalen, het catalogiseren en het bewaren van de Tafelen van Bahá'u'lláh en 'Abdu'l-Bahá en voor het bewaren van de heilige relikwieën en historische documenten; op de verificatie en het overschrijven van de oorspronkelijke Tafelen van de Báb, Bahá'u'lláh en 'Abdu'l-Bahá, die in het bezit zijn van oosterse gelovigen; het samenstellen van de gedetailleerde geschiedenis van het Geloof vanaf zijn ontstaan tot de huidige dag; het openen van een internationaal Bahá'í bureau in Genève; het districtsgewijs houden van Bahá'í conventies; de aankoop van historische plaatsen; het oprichten van Bahá'í bibliotheken van gedenkschriften en het initiatief voor een bloeiende spaarbank voor kinderen in Perzië.
Ook moet melding worden gemaakt van het officieel of niet-officieel deelnemen van vertegenwoordigers van deze pas gestichte nationale Bahá'í gemeenschappen aan de activiteiten en werkzaamheden van een grote verscheidenheid van congressen, verenigingen, vergaderingen en conferenties die in verschillende landen van Europa, Azië en Amerika worden gehouden voor de bevordering van religieuze eenheid, vrede, opvoeding, internationale samenwerking, onderlinge vriendschap tussen de rassen, en andere menslievende doeleinden.

Met organisaties zoals de Conferentie van enkele levende Godsdiensten binnen het britse rijk, die in 1924 in Londen werd gehouden, en de Wereldbroederschap van Geloven, gehouden in 1936 in diezelfde stad; met de universele esperanto congressen die jaarlijks in verschillende hoofdsteden van Europa worden gehouden; met het Instituut voor intellectuele samenwerking; met de tentoonstelling "de Eeuw van de Vooruitgang" in 1933 in Chicago; met de wereldtentoonstelling in 1938 en 1939 in New York; met de internationale expositie "de Gouden Poort" in San Francisco in 1939; met de eerste conventie van het Religieuze Congres in Calcutta; met de tweede "All-India" culturele conferentie die werd gehouden in diezelfde stad; met de conventie van de "bond van alle Geloven" in Indore;2 met de Arya Samaj en de Brahmo Samaj conferenties; alsmede die van het Theosofische Genootschap en van de Conferentie van alle aziatische vrouwen, die werd gehouden in verschillende steden van India; met de Wereld Jeugdraad; met het congres van oosterse vrouwen in Tihrán; met de conferentie van de "Pan-Pacific Vrouwen" in Honolulu; met de Internationale vrouwenbond voor Vrede, en met de volkerenconferentie in Buenos Aires in Argentinië - met o.m. deze heeft men in de een of andere vorm betrekkingen aangeknoopt die een tweeledig doel hebben gediend: het aantonen van de universaliteit en veelomvattendheid van het Geloof van Bahá'u'lláh, en het onderhouden van vitale en duurzame banden tussen deze en de alom verbreide vestigingen van zijn Bestuursstelsel.
Evenmin moeten wij de contacten negeren of onderschatten, die werden gelegd tussen deze vestigingen en enkele van de hoogste gezagsorganen in het oosten en het westen, alsmede met de leidinggevende figuren van de Islam in Perzië en met de Volkenbond, en zelfs met vorstelijke personen, teneinde de rechten te verdedigen, of literatuur aan te bieden, of de doelstellingen van de volgelingen van het Geloof uiteen te zetten in hun niet aflatende pogingen om terwille van een Bestuursstelsel dat nog in de kinderschoenen staat, in het krijt te treden.

De missives die de leden van de Nationale Geestelijke Raad van de Bahá'ís van de Verenigde Staten en Canada - de voorvechters van dat Stelsel - richtten aan de Hoge Commissaris van Palestina voor het teruggeven van de sleutels van de grafkamer van Bahá'u'lláh aan de rechtmatige beheerder; aan de sjah van Perzië bij wel vier gelegenheden om gerechtigheid voor hun vervolgde broeders binnen zijn machtsgebied; aan de perzische premier over hetzelfde onderwerp; aan koningin Marie van Roemenië, om haar dank te zeggen voor haar historische huldeblijk aan het Bahá'í Geloof; aan de leiders van de Islam in Perzië met een beroep op hun gevoel voor harmonie en vrede tussen de religies onderling; aan koning Feisal van Irak, teneinde de veiligheid van het Grootste Huis in Baghdád te waarborgen; aan de sovjet autoriteiten in Rusland ten behoeve van de Bahá'í gemeenschap aldaar; aan de duitse autoriteiten aangaande de wettelijke belemmeringen waaronder hun duitse broeders leden; aan de egyptische regering aangaande de vrijmaking van hun medegelovigen va het juk van de islamitische orthodoxie; aan het perzische kabinet in verband met het sluiten van perzische Bahá'í onderrichtinstellingen; aan het Ministerie van Buitenlandse Zaken van de Verenigde Staten, en de turkse ambassadeur in Washington en het turkse kabinet in Ankara ter verdediging van de belangen van het Geloof in Turkije; aan datzelfde Ministerie van Buitenlandse Zaken om faciliteiten voor het overbrengen van de stoffelijke resten van Lua Getsinger van het protestantse kerkhof in Cairo naar de eerste in Egypte aangelegde Bahá'í begraafplaats; aan de perzische gezant in Washington aangaande opdracht van Keith Ransom-Kehler; aan de koning van Egypte met begeleidende Bahá'í literatuur; aan de regeringen van de Verenigde Staten en Canada om de Bahá'í leringen over universele vrede uiteen te zetten; aan de roemeense gezant in Washington uit naam van de amerikaanse Bahá'ís ter gelegenheid van de dood van koningin Marie van Roemenië; en aan president Franklin D.

Roosevelt om hem bekend te maken met Bahá'u'lláh's oproep die Hij in de Kitáb-i-Aqdas richtte tot de presidenten van de amerikaanse Republieken, benevens bepaalde gebeden, geopenbaard door 'Abdu'l-Bahá - dergelijke missives vormen op zichzelf een opmerkelijk en verhelderend hoofdstuk in de geschiedenis van de ontplooiing van het Bahá'í Bestuursstelsel.
Hieraan moeten worden toegevoegd de verzoeken die zowel vanuit het wereldcentrum van het Geloof, als door nationale en plaatselijke Bahá'í Raden, in telegramvorm of per brief, aan de Hoge Commissaris van Palestina werden gericht voor het overhandigen van de sleutels van de grafkamer van Bahá'u'lláh aan de oorspronkelijke beheerder; het beroep van de Bahá'í centra in oost en west op de iraakse autoriteiten voor de teruggave van het Huis van Bahá'u'lláh in Baghdád; het daarop volgende beroep op de britse Minister van Koloniën in aansluiting op de uitspraak in dat verband van het Hof van Appèl in Baghdád; de missives, gezonden aan de Volkenbond, uit naam van Bahá'í gemeenschappen in het oosten en het westen, om hun waardering uit te spreken voor de officiële uitspraak van de Volkenbondsraad ten gunste van de aanspraak die door Bahá'í requestranten was ingediend; en ook de vele briefwisselingen tussen het internationale centrum van het Geloof enerzijds, en het oervoorbeeld van de Bahá'í leraar, Martha Root, anderzijds; de correspondentie met koningin Marie van Roemenië die volgde op de bekendmaking van haar historische bijdrage aan het Geloof en de betuigingen van sympathie aan koningin Marie van Joegoslavië uit naam van de wereldomvattende Bahá'í gemeenschap ter gelegenheid van het overlijden van haar moeder; en aan de hertogin van Kent na de tragische dood van haar echtgenoot.
Ook mogen wij niet nalaten speciale melding te maken van het verzoek dat door de Nationale Geestelijke Raad van de Bahá'ís van Irak werd gedaan aan de mandaatcommissie van de Volkenbond, naar aanleiding van het in beslag nemen van Bahá'u'lláh's Huis in Baghdád; of van de schriftelijke boodschappen die door diezelfde Raad aan koning Ghází I van Irak werden gezonden na de dood van zijn vader, en ter gelegenheid van zijn huwelijk; of van hun condoléances die schriftelijk werden overgebracht aan de tegenwoordige regent van Irak ten tijde van de plotselinge dood van de koning; of van de mededelingen van de Nationale Geestelijke Raad van de Bahá'ís van Egypte, die aan de egyptische premier, de Minister van Binnenlandse Zaken en de Minister van Justitie werden gedaan na de uitspraak van de rechtbank van de islamitische geestelijkheid van Egypte; of van de brieven die de Nationale Geestelijke Raad van de Bahá'ís van Perzië richtte tot de Sjah en tot het perzische kabinet in verband met het sluiten van Bahá'í scholen en het verbod op Bahá'í literatuur in dat land.

Er moet bovendien melding worden gemaakt van de schriftelijke boodschappen van de Nationale Geestelijke Raad van de Bahá'ís van Perzië aan de koning van Roemenië en aan de koninklijke familie bij het overlijden van zijn moeder, koningin Marie, evenals aan de turkse ambassadeur in Tihrán met de ingesloten bijdrage van de perzische gelovigen voor de slachtoffers van de aardbeving in Turkije; van Martha Root's brieven aan de toenmalige president von Hindenburg en aan Dr.

Streseman, de duitse Minister van Buitenlandse Zaken, onder bijvoeging van Bahá'í literatuur; van Keith Ransom-Kehler's zeven successieve verzoekschriften aan de sjah van Perzië en van haar talrijke mededelingen aan verschillende ministers en hoogwaardigheidsbekleders van het rijk tijdens haar gedenkwaardige bezoek aan dat land.
Parallel aan deze eerste levenstekenen van het Bahá'í Bestuursstelsel en samenvallend met de opkomst van nationale Bahá'í gemeenschappen en met de instelling van hun bestuurlijke, opvoedkundige en onderrichtbureaus, ging het machtige proces - dat in het Heilige Land, het zenuwcentrum van dat Bestuursstelsel, in beweging werd gezet bij die gedenkwaardige gebeurtenis dat Bahá'u'lláh de Tafel van Carmel openbaarde en het terrein voor het toekomstige graf van de Báb gezocht - zich onweerstaanbaar ontvouwen. Dat proces had nu een geweldige stoot gekregen met de aankoop van die plek kort na Bahá'u'lláh's hemelvaart met de daarop volgende overbrenging met de stoffelijke resten van de Báb uit Tihrán naar 'Akká; met de bouw van dat heiligdom in de zorgelijkste jaren van 'Abdu'l-Bahá's gevangenschap, en tenslotte met de definitieve teraardebestelling van deze stoffelijke resten in het hart van de berg Carmel, met de oprichting van een pelgrimshuis in de onmiddellijke nabijheid van dat heiligdom en met de keuze van de toekomstige plek voor de eerste Bahá'í opvoedkundige instelling op die berg.
Profiterend van de vrijheid die aan het wereldcentrum van het Geloof van Bahá'u'lláh was verleend vanaf het moment van de onterende nederlaag van het afgedane ottomaanse rijk gedurende de oorlog van 1914-1918, konden nu de krachten, vrijgekomen door de inwerkingtreding van een overweldigend plan dat door hem was opgesteld, en onder de weldadige invloed van een goedgunstig regime, ongehinderd in de daartoe bestemde kanalen vloeien om aan de gehele wereld de mogelijkheden, waarmee dat plan was toegerust, te onthullen.

De teraardebestelling van 'Abdu'l-Bahá zelf, in een van de gewelven van het mausoleum van de Báb, waardoor de heiligheid van die berg nog werd vergroot; het plaatsen van een elektrische installatie, de eerste in zijn soort in Haifa, die het graf van Hem Die, in Zijn eigen woorden, tijdens Zijn gevangenschap in Ádhirbáyján zelfs "geen lamp kon aansteken", in licht deed baden; de bouw van nog drie vertrekken grenzend aan Zijn graf, waarmee 'Abdu'l-Bahá's plan voor het eerste deel van het gebouw werd voltooid; de grote uitbreiding van de grond rondom die rustplaats, die tot stand kwam ondanks de kuiperijen van de verbondsbrekers, en die zich uitstrekte vanaf de kam van de Carmel, tot waar de kolonie der Tempeliers zich aan de voet had genesteld, en een bezit vertegenwoordigde van zeker vierhonderdduizend pond, samen met de aankoop van vier uitgestrektheden land, bestemd voor de Bahá'í heiligdommen en gelegen in de vlakte van 'Akká in het noorden, in het district Beersheba in het zuiden en in de Jordaanvallei in het oosten, die samen ongeveer tweehonderddrieënveertig hectare omvatten; het aanleggen van een reeks terrassen die, zoals ontworpen door 'Abdu'l-Bahá, een rechtstreekse toegang moeten verschaffen tot het graf van de Báb vanuit de stad die in de schaduw daarvan ligt; de verfraaiing van het terrein door het aanleggen van parken en tuinen die dagelijks zijn opengesteld voor het publiek en die zowel toeristen als inwoners tot haar poorten aantrekken - dit mag allemaal worden beschouwd als de eerste tekenen van de geweldige uitbreiding van de internationale instellingen en bezittingen, verworven door dotaties, van het Geloof in zijn wereldcentrum.

Van bijzonder belang is bovendien geweest de vrijdom van belasting die door de palestijnse Hoge Commissaris werd verleend voor het gehele gebied rondom het voor de Báb bestemde heiligdom, voor de grond waarop de school en de archiefgebouwen komen te staan, voor het westerse pelgrimshuis dat in de buurt ervan ligt, en voor historische plaatsen zoals de Villa in Bahjí, het Huis van Bahá'u'lláh in 'Akká en de tuin van Ridván ten oosten van die stad; de oprichting van de palestijnse afdelingen van de amerikaanse en indiase Nationale Geestelijke Raden die, als gevolg van twee formele aanvragen bij de burgerlijke autoriteiten gedaan, werden ingeschreven als erkende religieuze genootschappen in Palestina (en die met het oog op internationale consolidatie zouden worden gevolgd door een soortgelijke erkenning van de afdelingen van andere Nationale Geestelijke Raden over de gehele Bahá'í wereld) en de overdracht - aan de afdeling van de amerikaanse Nationale Geestelijke Raad door een reeks van wel dertig transacties - van land dat bestemd was voor de graftombe van de Báb, dat in totaal ongeveer vijftigduizend vierkante meter bestaat, en waarvan het merendeel van de eigendomsbewijzen de handtekening draagt van de zoon van de aartsverbreker van Bahá'u'lláh's Verbond, in zijn hoedanigheid van registrator van grondbezit in Haifa.
Even belangrijk was de oprichting van twee internationale archiefgebouwen op de berg Carmel, het ene gelegen naast het heiligdom van de Báb, het andere in de onmiddellijke nabijheid van de laatste rustplaats van het Grootste Heilige Blad, waarin voor het eerst in de Bahá'í geschiedenis onschatbare kostbaarheden zijn bijeengebracht, die tot nog toe overal waren verspreid en uit veiligheidsoverwegingen vaak verborgen waren gehouden, maar nu tentoongesteld liggen voor de bezoekende pelgrims.

Deze kostbaarheden omvatten o.a. portretten van de Báb en Bahá'u'lláh, persoonlijke relikwieën zoals het haar, het stof en de kleren van de Báb, de haarlokken en bloed van Bahá'u'lláh, en voorwerpen zoals Zijn pennedoos, Zijn kleren, Zijn brokaten tájes (hoofdtooien), de kashül uit de dagen die Hij in Sulaymáníyyíh doorbracht, Zijn horloge en Zijn Qur'án, manuscripten en Tafelen van onschatbare waarde, waarvan er enkele zijn verlucht, zoals een deel van de Verborgen Woorden, geschreven in Bahá'u'lláh's handschrift; de Perzische Bayán, in het handschrift van Siyyid Husayn, de amanuensis van de Báb; de originele Tafelen aan de Letters van de Levende, door de Báb Zelf geschreven; en het manuscript van "Some Answered Questions".

Deze kostbare collectie bevat bovendien voorwerpen en persoonlijke eigendommen die geassocieerd zijn met 'Abdu'l-Bahá; het met bloed bevlekte kleed van de Zuiverste Tak, de ring van Quddús, het zwaard van Mullá Husayn, de zegels van de Vazír, Bahá'u'lláh's vader, de broche die koningin Marie van Roemenië aan Martha Root schonk, de originele brieven van de koningin aan haar en aan anderen, en haar huldebetuigingen aan het Geloof; en ook nog twintig boekdelen met gebeden en Tafelen die door de Stichter van het Geloof zijn geopenbaard, door Bahá'í Raden in heel het oosten op hun echtheid zijn getoetst en overgeschreven, en die een aanvulling betekenen op de uitgebreide collectie van hun gepubliceerde geschriften.
Bovendien kan, als een verder bewijs van majestueuze ontplooiing en steeds voortgaande consolidatie van de verbazingwekkende onderneming, door Bahá'u'lláh op die heilige berg aangevangen, worden genoemd dat men en deel van de grond, bestemd voor de bouw van de school op het terrein rondom het heiligdom van de Báb, heeft uitgekozen voor de laatste rustplaats van het Grootste Heilige Blad, de "zeer beminde" zuster van 'Abdu'l-Bahá, het "Blad dat is ontsproten" aan de "Voor-bestaande Wortel", de "geur" van Bahá'u'lláh's "glanzende kleed", door Hem verheven tot een "rang zoals door geen andere vrouw is bekleed", en vergelijkbaar in rang met die onsterfelijke heldinnen zoals Sarah, Ásíyih, de Maagd Maria, Fátimih en Táhirih, die ieder op haar beurt alle leden van haar geslacht in voorgaande Beschikkingen in de schaduw hebben gesteld.

En tenslotte moet als een verder getuigenis van de zegeningen die uit dit goddelijke Plan voortvloeiden, worden vermeld dat een paar jaar later - na een scheiding door de dood van meer van een halve eeuw en niettegenstaande de protesten van de broer en plaatsvervanger van de aartsverbreker van Bahá'u'lláh's Verbond - de overbrenging tot stand kwam van de stoffelijke resten van de Zuiverste Tak, de martelaarszoon van Bahá'u'lláh, "geschapen uit het Licht van Bahá", het "pand van God" en Zijn "schat" in het Heilige Land en door zijn Vader geofferd als een "zoenoffer" voor de wedergeboorte van de wereld en de eenmaking van alle volkeren.

Naar diezelfde plek - en op dezelfde dag dat de Zuiverste Tak werd bijgezet - werden de stoffelijke resten van zijn moeder, de heilige Navváb, overgebracht, van wier afschuwelijke beproevingen het gehele hoofdstuk 54 van het boek Jesaja getuigt (zoals 'Abdu'l-Bahá in een Tafel heeft bevestigd), wier "Echtgenoot", naar de woorden van die Profeet, "de Heer der Heerscharen" is, wier "nageslacht de volkeren in bezit zal nemen" en die Bahá'u'lláh in Zijn Tafel heeft bestemd om "Zijn gemalin in alle werelden van God" te zijn.
De vereniging van deze drie rustplaatsen, in de nabijheid van de graftombe van de Báb, ingesloten in het hart van de Carmel, uitziend over de sneeuwwitte stad aan de overkant van de baai van 'Akká, de Qiblih van de Bahá'í wereld, en gelegen in een tuin van uitzonderlijke pracht, verstrekt het geestelijke potentieel - als wij de betekenis ervan tenminste naar waarde kunnen schatten - van een plek die door Bahá'u'lláh zelf was aangeduid als de zetel van Gods troon. Het betekent ook een volgende mijlpaal op de weg die tenslotte zal leiden tot de vestiging van het permanente wereldbestuursstelsel van het toekomstige Bahá'í gemenebest, dat is bedoeld om nimmer meer te worden gescheiden van, en te functioneren in de nabijheid van het geestelijke centrum van dat Geloof, in een land dat reeds werd geëerd en als heilig beschouwd door de aanhangers van de drie voornaamste religieuze stelsels van de wereld.
Van nauwelijks minder betekenis was het optrekken van de bovenbouw en de voltooiing van de uitwendige versieringen van de eerste Mashriqu'l-Adhkár in het westen, hetgeen tot de indrukwekkendste diensten behoort die de amerikaanse Bahá'í gemeenschap voor immer aan de Zaak van Bahá'u'lláh heeft verleend. Deze onderneming is tot een hoogtepunt gebracht door het beleid van een efficiënt werkend en zojuist gevestigd Bestuursstelsel en heeft er ontzaglijk toe bijgedragen het aanzien te vergroten, de krachten te consolideren en de neveninstellingen van de gemeenschap die de bouw hebben mogelijk gemaakt, uit te bereiden.
Deze onderneming ving eenenveertig jaar tevoren aan; begon met het verzoek dat in maart 1903 spontaan door her "Huis van Gerechtigheid" van de Bahá'ís van Chicago - het eerste Bahá'í centrum in de westerse wereld waarvan de leden waren geïnspireerd door het voorbeeld van de bouwers aan de Mashriqu'l-Adhkár in 'Ishqábád - aan 'Abdu'l-Bahá werd gericht om toestemming te vragen voor de bouw van een soortgelijke tempel in Amerika; was gezegend door zijn goedkeuring en hoge lof in een Tafel die hij in juni van dat jaar openbaarde; werd gelanceerd door de gedelegeerden van verschillende amerikaanse Raden, te Chicago in vergadering bijeen in november 1907, teneinde het terrein voor de tempel te kiezen; werd op nationale basis opgericht door de instelling van een religieuze stichting, bekend als de "Bahá'í Temple Unity", die kort na de eerste amerikaanse Bahá'í Conventie in diezelfde stad in maart 1909 rechtens werd erkend, en werd vereerd door de inwijdingsplechtigheid die 'Abdu'l-Bahá zelf verrichtte bij zijn bezoek aan dat terrein in mei 1912.

Deze onderneming - waarmee het bekronende succes van het Bestuursstelsel van het Geloof van Bahá'u'lláh in de eerste Bahá'í eeuw werd behaald - is vanaf die gedenkwaardige gebeurtenis met onderbrekingen voortgezet tot aan de tijd, dat de funderingen van dat Stelsel hecht waren gegrondvest in het noordamerikaanse continent, en de amerikaanse Bahá'í gemeenschap in een positie was gekomen om de werktuigen ter hand te nemen die ze zelf voor de efficiënte uitvoering van haar taak had gesmeed.
Op de amerikaanse Bahá'í Conventie in 1914 was de aankoop van de tempelgrond voltooid.

De Conventie in New York in 1920 - waarvoor tevoren door 'Abdu'l-Bahá aanwijzingen waren gegeven voor het bepalen van het ontwerp van de tempel - koos uit een aantal ter beoordeling ingeleverde ontwerpen dat van Louis J.

Bourgeois, een frans-canadese architect, uit; een keuze die later door 'Abdu'l-Bahá werd bekrachtigd.

De contracten voor het neerlaten van de negen grote caissons die het middengedeelte van het gebouw moeten dragen en die, tot men op rotsgrond stootte, moesten worden geplaatst op ca.

36 meter onder de grond, en voor de constructie van de fundering, werden achtereenvolgens getekend in december 1920 en augustus 1921.

In augustus 1930 werd, ondanks de heersende economische crisis en in een periode van werkloosheid, ongeëvenaard in de amerikaanse geschiedenis, nog een contract, tezamen met vierentwintig subcontracten, opgemaakt voor het opzetten van de bovenbouw, en het werk werd voltooid op 1 mei 1931, op welke dag de eerste wijdingsdienst in het nieuwe gebouw werd gehouden en die samenviel met de dag waarop 'Abdu'l-Bahá negentien jaar geleden de grond had ingewijd.

Met de versiering van de koepel begon men in juni 1932 en deze was klaar in januari 1934.

De versiering van de lichtbeuk was in juni 1935 voltooid en die van de gehele benedengalerij in november 1938.

De versiering van het middenschip werd, ondanks het uitbreken van de huidige oorlog, in april 1940 ondernomen, en in juli 1942 voltooid; en de achttien cirkelvormige trappen werden in december 1942 op hun plaats gebracht, zeventien maanden voor het honderdjarig bestaan van het Geloof, de tijd waarop het uitwendige van de tempel volgens de plannen gereed moest zijn en veertig jaar nadat het verzoek van de gelovigen in Chicago aan 'Abdu'l-Bahá was gedaan en door hem was ingewilligd.
Dit unieke gebouw - de eerste vrucht van een langzaam tot wasdom komend Bestuursstelsel, het prachtigste bouwwerk dat in de eerste Bahá'í eeuw werd opgericht, en het symbool en de voorloper van een toekomstige wereldbeschaving - staat in het hart van het noordamerikaanse continent, aan de westelijke oever van het Michiganmeer, en is omgeven door eigen terreinen ter grootte van een kleine drie hectare.

Het werd door de amerikaanse Bahá'í gemeenschap gefinancierd met een bedrag van meer dan een miljoen dollar, en nu en dan in oost en west gesteund door vrijwillige bijdragen van erkende gelovigen van christelijke, moslem, joodse, zoroastrische, hindoe en boeddhistische origine.

Het is in zijn beginfase nauw verbonden met 'Abdu'l-Bahá en in de laatste stadia van zijn bouw met de herinnering aan het Grootste Heilige Blad, de Zuiverste Tak en hun moeder.

Het bouwwerk is zuiver wit en negenhoekig, oorspronkelijk en uniek van stijl, en rijst op boven een cirkel van witte trappen; de kroon wordt gevormd door een majestueuze, prachtig geproportioneerde koepel, die negen spits toelopende, symmetrisch geplaatste ribben heeft (met een decoratieve, maar ook structurele betekenis), die aan de top in een hemelwaarts wijzende punt samenkomen.

De constructie van het geraamte bestaat uit gewapend beton, terwijl het materiaal van de versieringen een mengsel is van kristalkwarts, ondoorzichtig kwarts en witte Portland cement, hetgeen een compositie oplevert van een heldere structuur, hard en duurzaam als steen, weerbestendig en gegoten in een vorm, zo fijn als kant.

Het verheft zich ongeveer 58 meter vanaf de vloer, van de kelder tot waar de ribben, die de ronde koepel omvatten bijeenkomen; de koepel zelf is 15 meter hoog, met een uitwendige diameter van 27 meter, die aan de buitenkant voor eenderde is geperforeerd om overdag het licht naar binnen te laten en 's avonds het licht naar buiten te doen uitstralen.

Het wordt geschraagd door pylonen van dertien en een halve meter hoogte en draagt boven elk van de negen ingangen, waarvan er een ligt in de richting van 'Akká, negen met zorg uitgekozen aanhalingen uit de geschriften van Bahá'u'lláh, alsmede de Grootste Naam in het midden van elk der bogen boven de deuren.

Het gebouw is uitsluitend bestemd voor erediensten zonder enige vorm van ceremonie of ritueel en is voorzien van een aula waar 1.600 mensen kunnen zitten; en het geheel zal later worden aangevuld met bijbehorende sociale instellingen die in de dichte nabijheid ervan zullen worden opgericht, zoals een weeshuis, een ziekenhuis, een apotheek voor de armen, een tehuis voor hulpbehoevenden, een gastverblijf voor reizigers en een collegezaal voor de studie van kunsten en wetenschappen.

Hoewel nog niet eens aan de inwendige versieringen is begonnen, had het gebouw reeds lang voor de bouw, en thans in toenemende mate, zoveel belangstelling en commentaar gewekt in de pers en in technische bladen en tijdschriften in de Verenigde Staten en andere landen, dat het de hoop en verwachting rechtvaardigde, die 'Abdu'l-Bahá ervoor koesterde.

Het model van deze grootste "stille leraar" van het Geloof van Bahá'u'lláh werd tentoongesteld in kunstcentra, musea, op jaarbeurzen en nationale exposities - en daarvan noemen wij de tentoonstelling "de Eeuw van de Vooruitgang" die in 1933 in Chicago werd gehouden en waar dagelijks meer dan tienduizend mensen het moeten hebben gezien, wanneer zij door de Zaal van de Religies kwamen - en een kopie ervan vormde een onderdeel van de permanente tentoonstelling in het Museum van Wetenschappen en Industrie in Chicago.

De bezoekers die van heinde en ver kwamen en zich voor de poorten verdrongen, wier aantal in de periode van juni 1932 tot oktober 1941 de 130,000 heeft overschreden, vertegenwoordigden bijna ieder land van de wereld.

En, zo mag men gerust stellen, deze "stille leraar" heeft reeds bijgedragen tot de verspreiding van de kennis van Zijn geloof en leringen in een mate die geen enkele andere kracht die binnen het raam van zijn Bestuursstelsel actief is, ook maar in de verste verte heeft benaderd.
'Abdu'l-Bahá heeft zelf voorspeld, "Wanneer het fundament voor de Mashriqu'l-Adhkárin Amerika is gelegd, en dat goddelijke gebouw is voltooid, zal er een hoogst wondere en aangrijpende beweging in de bestaanswereld merkbaar worden ... Vanuit dat lichtende punt zal de geest van onderricht die de Zaak van God zal verspreiden en de leringen van God zal bevorderen, tot in alle delen van de wereld doordringen". In een Tafel van het goddelijk Plan heeft hij bevestigd, "Uit deze Mashriqu'l-Adhkár zullen zonder twijfel duizenden Mashriqu'l-Adhkárs ontstaan". Bovendien heeft hij geschreven, "Het markeert het ontstaan van het Koninkrijk Gods op aarde". En verder, "het is het duidelijk waarneembare Vaandel dat in het midden van dat grote continent uitwaait". Bij de inwijding van het tempelperceel verklaarde hij, "Er zullen duizenden Mashriqu'l-Adhkárs ... in oost en west worden gebouwd maar deze, de eerste in het Avondland, is van zeer grote betekenis". Bovendien heeft hij met betrekking tot dat gebouw gesteld, "Deze organisatie van de Mashriqu'l-Adhkár zal model staan voor de komende eeuwen en zal de positie innemen van de moeder".
De architect van het gebouw heeft verklaard, "Het ontstaan van de tempel kwam niet van de mens want, zoals musici, kunstenaars en dichters hun inspiratie ontvangen uit een ander rijk, zo was de architect van de tempel, door alle jaren van hard werken heen, zich er steeds van bewust, dat Bahá'u'lláh de schepper was van dit gebouw dat werd opgericht voor Zijn glorie". En, "In dit nieuwe ontwerp ... is in symbolische vorm de grote Bahá'í lering van eenheid verweven - de eenheid van alle religies en van de gehele mensheid. Er zitten combinaties in van mathematische lijnen, welke die van het universum symboliseren, en in hun ingewikkelde overgang van cirkel naar cirkel, en cirkel binnen cirkel, zien wij de ineenvloeiing van alle religies in een religie". En verder, "Een cirkel van traptreden, achttien in totaal, zullen het gebouw aan de buitenkant omringen, en zullen leiden naar de verdieping van de aula. Deze achttien treden vertegenwoordigen de eerste achttien discipelen van de Báb, en met de deur waarheen ze voeren wordt de Báb Zelf bedoeld". "Daar de essentie van de zuivere, oorspronkelijke leringen van de historische religies dezelfde was ... is in de Bahá'í tempel een samengestelde architectuur toegepast, waarin de essentie van ieder der grote architectonische bouwstijlen tot uitdrukking komt en tot een harmonisch geheel samenvloeit".
Een architect van naam H. van Buren Magonigle, president van de architectenbond verklaarde, nadat hij zorgvuldig een gipsmodel van de tempel, dat in juni 1920 was tentoongesteld in het gebouw van de "Engineering Societies" in New York hadden bekeken, "Het is de eerste nieuwe idee in de architectuur sinds de 13e eeuw". "De architect heeft een tempel van licht ontworpen, waarin de structuur, zoals gewoonlijk wordt aangenomen, verborgen moet blijven, de zichtbare steunpilaren zoveel mogelijk worden weggewerkt en de hele bouw de indruk moet geven van een luchtige substantie als van een droom. Het is een kantachtig omhulsel dat een idee in zich bergt, en wel de idee van licht, geplaatst in een ragfijne beschutting tussen hemel en aarde, van onder tot boven doorzeefd met licht - licht dat de contouren gedeeltelijk zal doen verdwijnen, waardoor het een feeërie wordt".
Een schrijver in het bekende blad "Architectural Record" heeft opgetekend, "In de geometrische vormgeving van de versieringen die op de zuilen, de ramen en de deuren rondom de tempel zijn aangebracht, ontwaart men alle religieuze symbolen van de wereld. Men vindt er de swastika, de cirkel, het kruis, de driehoek, de dubbele driehoek of zespuntige ster (het Salomonszegel) - maar bovenal het prachtige symbool van de geestelijke bol ... de vijfpuntige ster, het griekse kruis, het latijnse kruis en boven alles uit de wonderschone negenpuntige ster, uitgebeeld in de structuur van de tempel zelf, die men steeds weer tegenkomst in de versieringen als kenmerkend voor de geestelijke glorie in de wereld van nu".
De getuigenis van George Grey Barnard, een van de bekendste beeldhouwers in de Verenigde Staten van Amerika, luidt, "De grootste schepping sinds de gotische periode, en de mooiste die ik ooit heb gezien".
Prof. Luigi Quaglino, ex-professor in de architectuur van Turijn verklaarde, toen hij het model had gezien, "Dit is een nieuwe schepping die een revolutie teweeg zal brengen in de wereld-architectuur, en het is de mooiste die ik ooit heb gezien. Ongetwijfeld zal het zijn blijvende plaats op de pagina's in de wereldgeschiedenis behouden. Het is en openbaring uit een andere wereld".
Sherwin Cody schreef in het tijdschrift-gedeelte van de New York Times over het model van de tempel, dat toen geëxposeerd stond in de Kevorkian Gallery in New York, "Amerikanen zullen hierbij lang genoeg moeten stilstaan om te ontdekken, dat een kunstenaar in dit gebouw de idee van een religieuze volkenbond heeft verwerkt". En tenslotte volgt hier het huldeblijk van Dr. Rexford Newcomb, deken van het College van schone en toegepaste Kunst aan de universiteit van Illinois, aan de kenmerken en de idealen die in deze tempel vorm hebben gekregen - deze tempel, het heiligste bedehuis in de Bahá'í wereld van de tegenwoordige èn de toekomstige tijd, "Deze 'tempel van licht' staat op het terrein van menselijke ervaring met negen poorten open om mannen en vrouwen van ieder ras en klimaat, ieder geloof en overtuiging, iedere staat van vrijheid of onderdanigheid, naar binnen te wenken, om hier een openlijke erkenning te vinden van die verwantschap en broederschap, zonder welke de moderne wereld niet veel vooruitgang zal boeken ... De puntig gevormde koepel, wijzend naar hogere en betere dingen, zoals zeker ook de omhoogstrevende lijnen van de middeleeuwse kathedralen daarheen wezen, verkrijgt niet alleen door zijn symboliek, maar ook door de bouwkundige zuiverheid een pure, lieflijke vorm, een schoonheid die ongeëvenaard is door enige koepelvormige structuur sinds de bouw van Michelangelo's koepel op de basiliek van Sint-Pieter in Rome".



HOOFDSTUK XXIII

Aanvallen op Bahá'í instellingen

De instellingen die de opkomst en de stichting van het Bestuursstelsel van het Geloof van Bahá'u'lláh aanduidden, bleven niet (zoals de geschiedenis van hun ontplooiing reeds overduidelijk aantoont) vrij van de aanslagen en vervolgingen waaraan het Geloof zelf, de verwekker van dat Stelsel, reeds meer dan zeventig jaar had blootgestaan en waarvan het nog steeds te lijden heeft.

Het aan de dag treden van een hecht aaneengesmede gemeenschap, welke er aanspraak op maakt een wereldreligie te zijn, met vertakkingen in vijf continenten, die een enorme verscheidenheid van rassen, talen, afkomst en religieuze tradities vertegenwoordigt; voorzien van een literatuur die over het gehele oppervlak der aarde is verbreid en die in diverse talen zijn leringen uiteenzet; met open oog, onbevreesd, waakzaam en vastbesloten het doel ervan te bereiken, koste wat het wil; organisch verenigd door de werking van een goddelijke bepaald Bestuursstelsel; niet-sectarisch, niet-politiek, getrouw aan zijn burgerplichten, maar toch supranationaal van aard en trouw vasthoudend aan de wetten en verordeningen die haar gemeenschapsleven regelen - het aan de dag treden van zo'n gemeenschap in een wereld, gedompeld in vooroordeel, valse goden aanbiddend, uiteengerukt door innerlijke verdeeldheid en zich blindelings vastklemmend aan verouderde leerstellingen en versleten normen, kon vroeg of laat slechts crises teweegbrengen, die net zo ernstig, hoewel minder spectaculair waren als de vervolgingen die in vroeger dagen over de Stichters van die gemeenschap en hun eerste discipelen hadden geraasd.

Aangevallen door vijanden van binnenuit, die enerzijds hadden gerebelleerd tegen zijn van God gegeven autoriteit, anderzijds hun geloof geheel hadden afgezworen, of door externe tegenstanders van politieke of geestelijke zijde, heeft het jonge Stelsel (dat een geheel uitmaakte met deze gemeenschap) vanaf zijn ontstaan en in ieder stadium van zijn ontwikkeling, de hevige inwerking ondergaan van de krachten die, overigens tevergeefs, getracht hebben het ontluikende leven in de kiem te smoren of zijn plannen te verijdelen.
Op deze aanvallen, die bedoeld waren om in omvang en hevigheid toe te nemen en een tumult te veroorzaken dat door de gehele wereld zou weergalmen, had 'Abdu'l-Bahá reeds ten tijde dat hij de hoofdlijnen van dat goddelijke Stelsel in zijn Testament had omschreven, veelbetekenend gezinspeeld, "Weldra zal het getier der mensen over geheel Afrika en door geheel Amerika te horen zijn en zal men het geschreeuw van de Europeaan en de Turk, en het gekreun in India en China, overal kunnen horen. Een ieder zal zich met alle macht verheffen om Zijn Zaak te weerstreven. Dan zullen de ridders van de Heer...versterkt door de legioenen van het Verbond, opstaan en de waarheid bevestigen van het vers, 'Ziet de verwarring die zich van de verslagen stammen heeft meester gemaakt'"!
Reeds in meer dan een land zijn de gevolmachtigden en gekozen vertegenwoordigers van dit onverwoestbare, wereldomvattende Stelsel gesommeerd door burgerlijke autoriteiten of rechtbanken van de geestelijkheid - die onbekend waren met hun aanspraken, vijandig stonden tegenover hun beginselen of bevreesd waren voor de groeiende invloed - om hun zaak te verdedigen of hun banden ermee te slaken of hun arbeidsterrein in te krimpen. Reeds heeft men beslag willen leggen op hun heilige plaatsen en gebouwen, zonder acht te slaan op Gods wraak. Reeds zijn hun verdedigers en voorvechters in enkele landen tot ketters verklaard, of aangemerkt als omverwerpers van wet en orde, of gebrandmerkt als onvaderlandslievende fantasten die onachtzaam waren wat betreft hun burgerplichten en verantwoordelijkheden, of werd hun onvoorwaardelijk gelast hun activiteiten te staken en hun instellingen te ontbinden.
In het Heiligste Land, het mondiale brandpunt van dit Stelsel, waar zijn hart klopt, waar het stof van zijn Stichters rust en vanwaar alle werkmethoden afkomstig zijn die de doeleinden aan het licht brengen, de levenskrachten bevorderen en aan zijn bestemming vorm geven: daar viel, reeds bij het allereerste begin van zijn ontstaan, de eerste slag die wel ertoe bijdroeg aan hoog en laag de hechtheid van zijn fundamenten te tonen.

De verbondsbrekers, nu gereduceerd tot een handjevol, opgestookt door Mírzá Muhammad 'Alí, de aartsrebel, wiens sluimerende hoop door 'Abdu'l-Bahá's plotselinge heengaan weer was opgelaaid namen, aangevoerd door de arrogante Mírzá Badí'u'lláh, onder dwang de sleutels van de grafkamer van Bahá'u'lláh in beslag, verdreven de conciërge, de moedige Abu'l-Qásim-i-Khurásání, en eisten dat hun eigen aanvoerder door de autoriteiten werd erkend als de officiële beheerder van het heiligdom.

Het vastberaden optreden van de palestijnse autoriteiten die, na een langdurig onderzoek, de britse deurwaarder in 'Akká opdroegen de sleutels terug te geven aan de rechtmatige conciërge, bleek geen waarschuwing voor hun verachtelijk falen, aangezien zij daarop hun toevlucht namen tot andere methoden, in de hoop een kloof te doen ontstaan in de gelederen van de diepbedroefde, maar vastberaden discipelen van 'Abdu'l-Bahá, en uiteindelijk de funderingen te ondermijnen van de instellingen die zijn volgelingen bezig waren op te bouwen.

Met hun boosaardige opzet een verkeerde voorstelling te geven van de idealen die de bouwers van het Bahá'í Bestuursstelsel bezielden: met het onderhouden van een, zij het op kleinere schaal dan vroeger, ontwrichtende correspondentie met personen wier aanhang zij hoopten te winnen; met opzettelijke verdraaiing van de waarheid in hun contacten met ambtenaren en aanzienlijke personen die zij maar konden benaderen; met pogingen om door middel van omkoperij en intimidatie een deel van de Villa van Bahá'u'lláh aan te kopen; met pogingen die erop waren gericht om te voorkomen dat de Bahá'í gemeenschap bepaalde bezittingen in de buurt van het graf van de Báb in handen zou krijgen en haar plannen te dwarsbomen het bezit van enkele van deze aankopen te bekrachtigen door de koopakten te laten overschrijven op naam van erkende Bahá'í Raden: zo gingen zij jarenlang met tussenpozen hiermee door, totdat de dood van de aartsverbreker van het Verbond in feite hun lot bezegelde.
De ontruiming van de Villa van Bahá'u'lláh door deze verbondsbrekers na hun onaangevochten bezetting ervan sedert zijn verscheiden, de Villa die door hun schandelijke verwaarlozing in een bouwval was veranderd; de daarop volgende restauratie waarmee een lang gekoesterde wens van 'Abdu'l-Bahá in vervulling ging; de verlichting van dat gebouw door een elektrische installatie die een amerikaanse gelovige voor dat doel had geplaatst; het opnieuw inrichten van alle kamers nadat deze door de vroegere bewoners volledig waren ontdaan van alle kostbare relikwieën die erin hadden gestaan, met uitzondering van één enkele kandelaar in de kamer waar Bahá'u'lláh was gestorven; het binnen zijn muren bijeenbrengen van historische Bahá'í documenten, relikwieën en meer dan vijfduizend boekdelen van Bahá'í literatuur in zeker veertig verschillende talen; het verlenen van vrijdom van belasting hieraan door de regering, zoals die reeds aan andere Bahá'í instellingen en bezittingen in 'Akká en op de berg Carmel was verleend; en tenslotte het feit dat het van een particulier woonhuis werd veranderd in een bedevaartplaats die door Bahá'ís en niet-Bahá'ís kon worden bezocht - dit alles droeg ertoe bij de verwachtingen te verijdelen van diegenen die nog steeds wanhopige pogingen deden het licht van het Verbond van Bahá'u'lláh te doven.

Verder was er nog het succes, dat het terrein dat de begrensde ruimte vormde om de laatste rustplaats van de Báb op de berg Carmel, werd aangekocht en beveiligd, en dat de koopakten van enkele van deze bezittingen konden worden overgeschreven op naam van de wettelijk erkende palestijnse afdeling van de amerikaanse Bahá'í Nationale Geestelijke Raad, alsmede, en in niet mindere mate, de omstandigheden bij de dood van diegene die de voornaamste aanstichter was geweest van het kwaad tijdens het gehele beleid van 'Abdu'l-Bahá; waarmee men aantoonde hoe vruchteloos de inspanningen van deze vijanden waren en hoe hopeloos hun zaken ervoor stonden.
Van veel ernstiger aard, en een veel grotere terugslag teweegbrengende, was het feit dat de Shí'ahs van Irak nog een Bahá'í heiligdom in beslag namen, namelijk het huis dat Bahá'u'lláh gedurende bijna Zijn gehele ballingschap in Irak had bewoond; dit gebeurde ongeveer in dezelfde tijd dat de sleutels van de grafkamer van Bahá'u'lláh door de verbondsbrekers aan de conciërge waren ontfutseld.

Dat huis had Hij aangekocht, was later ingericht als een bedevaartcentrum en was onafgebroken en onbetwist in het bezit van Zijn volgelingen gebleven sinds Zijn vertrek uit Baghdád.

Deze crisis was reeds ongeveer een jaar voor 'Abdu'l-Bahá's heengaan begonnen en werd bespoedigd door de maatregelen die men, na de verandering van regime in Irak, nam om dat huis volgens zijn instructies te herstellen; zo kreeg deze crisis in de loop van zijn ontwikkeling een steeds omvangrijker mate van publiciteit.

Het werd het onderwerp van overweging van opeenvolgende tribunalen, het eerst van de plaatselijke Shí'ah Ja'faríyyih rechtbank in Baghdád, daarna van het Vredesgerechtshof, toen van het gewone gerechtshof, toen van het Hof van Appèl in Irak en tenslotte van de Volkenbond, het grootste internationale lichaam dat nog maar net was opgericht en dat de macht had supervisie en controle uit te oefenen over alle mandaat gebieden.

Hoewel tot op heden nog geen vonnis is gewezen vanwege een samenspel van oorzaken en zowel religieuze als politieke aard, heeft het reeds op opmerkelijke wijze Bahá'u'lláh's voorspelling in vervulling doen gaan en zal op zijn eigen aangegeven tijd, wanneer de middelen voor de oplossing ervan door de Voorzienigheid zijn geschapen, beantwoorden aan de hoge bestemming die Hij in Zijn eigen Tafelen ervoor heeft beschikt.

Lang voordat het door fanatieke vijanden in beslag was genomen, zonder dat zij daarop enige aanmerkelijke aanspraak konden doen gelden, had Hij voorzegd dat "het in komende tijden zo in verval zal geraken, dat er uit ieder onderscheidend oog tranen zullen vloeien".
De Geestelijke Raad van de Bahá'ís van Baghdád was nu het gebruik van dat heilige bezit ontzegd door de ongunstige beslissing van een meerderheid van het Hof van Appèl, dat de uitspraak van het gewone gerechtshof had vernietigd en het bezit aan de Shí'ahs had toegewezen.

Spoedig nadat het vonnis van dat gerechtshof was gewezen, werd de Raad verontrust door de daarop volgende actie van de Shí'ahs, die het gebouw omzetten in een 'waqf' goed (een godsdienstige instelling) onder de naam "Husayníyyih", met de bedoeling hun aanwinst te consolideren, en ze realiseerde zich de nutteloosheid van de drie jaar lange onderhandelingen welke zij met de burgerlijke autoriteiten in Baghdád hadden gevoerd om een rechtvaardige uitspraak te krijgen over het onrecht dat hun was aangedaan.

In hun hoedanigheid van nationale vertegenwoordigers van de Bahá'ís van Irak benaderden zij daarom op 11 september 1928 - door de bemiddeling van de Hoge Commissaris van Irak en in overeenstemming met de bepalingen van Art.

22 van het Volkenbondsstatuut - de permanente mandaatscommissie van de Bond, die is belast met de supervisie over het bestuur van alle mandaatgebieden, en diende een verzoekschrift in, dat door dat lichaam in november 1928 werd geaccepteerd en goedgekeurd.

Een memorandum dat door de gevolmachtigde voor de mandaatgebieden, tezamen met dat verzoek aan diezelfde commissie, werd voorgelegd, stelde ondubbelzinnig vast dat de Shí'ahs "geen enkele aanvaardbare aanspraak" op het huis konden doen gelden; dat de rechter van de Ja'faríyyih rechtbank het met zijn beslissing "kennelijk niet bij het rechte eind had", "onrechtvaardig" was en "ongetwijfeld was gedreven door religieus vooroordeel", dat het uitzetten van de Bahá'ís uit hun eigen bezit "illegaal" was, dat de handelwijze van de autoriteiten "volkomen tegen de regels in" was geweest en dat het vonnis van het Hof van Appèl ervan werd verdacht niet "onbeïnvloed door politieke overwegingen" te zijn geweest.
Het rapport dat aan het raadscollege van de Volkenbond werd overgelegd en dat in de notulen van de 14e zitting van de permanente mandaatscommissie - gehouden in het najaar van 1928 in Genève - werd gepubliceerd, daarna in het arabisch vertaald en in Irak voor publikatie vrijgegeven, stelt vast, "Na grondige bestudering van de petitie vestigt de commissie de aandacht van het raadscollege op de overwegingen en conclusies die eraan worden gegeven...Het beveelt het raadscollege aan, de britse regering te vragen om te protesteren bij de iraakse regering met het oog op het onmiddellijke herstel van het onrecht waaronder de requestranten hebben geleden".
De britse geaccrediteerde vertegenwoordiger die bij de zittingen van de commissie aanwezig was, stelde verder nog dat "de gevolmachtigde voor de mandaatgebieden erkende, dat de Bahá'ís onrecht was aangedaan", terwijl er tijdens die zitting was gezinspeeld op het feit dat het optreden van de Shí'ahs de grondwet en de organieke wetten van Irak hadden geschonden. De finse gedelegeerde verklaarde bovendien in zijn rapport aan het raadscollege, dat dit "onrecht slechts moest worden toegeschreven aan religieuze hartstocht" en verzocht "het onrecht, de requestranten aangedaan, te herstellen".
Het raadscollege van de Volkenbond nam op zijn beurt op 4 maart 1929, na dit rapport alsook de gezamenlijke opmerkingen en conclusies van de Commissie in beschouwing te hebben genomen, met algemene stemmen een resolutie aan, die daarna werd vertaald en in de dagbladen van Baghdád werd gepubliceerd en waarin de gevolmachtigde voor de mandaatgebieden werd opgedragen "een protest in te dienen bij de regering van Irak, beogende het onmiddellijke herstel van het onrecht dat de requestranten was aangedaan". Dit gelastte dienovereenkomstig de secretaris-generaal om de conclusies van de commissie onder de aandacht te brengen van de gevolmachtigde voor de mandaatgebieden, alsmede aan de betrokken requestranten, een opdracht die prompt door de britse regering bij monde van haar Hoge Commissaris aan de iraakse regering werd overgebracht.
Een brief, gedateerd 12 januari 1931, geschreven uit naam van de britse Minister van Buitenlandse Zaken, Mr. Arthur Henderson, en gericht aan het secretariaat van de Volkenbond, stelde dat de conclusies waartoe het raadscollege was gekomen, "de zorgvuldigste aandacht kregen van de regering van Irak", die "tenslotte had besloten een speciaal comité te benoemen...om de inzichten die door de Bahá'í gemeenschap naar voren waren gebracht met betrekking tot bepaalde huizen in Baghdád, in beschouwing te nemen en aanbevelingen te formuleren voor een bevredigende regeling van deze kwestie". In die brief werd bovendien uiteengezet dat het comité zijn rapport in augustus 1930 had ingediend, dat het door de regering was aangenomen, dat de Bahá'í gemeenschap de aanbevelingen "in principe" had aanvaard en dat de autoriteiten in Baghdád last hadden gegeven dat "gedetailleerde plannen en ramingen zullen worden voorbereid met het oog op de uitvoering van deze aanbevelingen in het aanstaande financiële jaar".
Het is niet nodig stil te blijven staan bij de langgerekte onderhandelingen, de vertragingen en de complicaties die zich voordeden bij de beraadslagingen ("meer dan honderd" in getal), waaraan de Koning, zijn ministers en raadgevers deelnamen; bij de betuigingen van "spijt", "verwondering" en "bezorgdheid" die achtereenvolgens bij zittingen van de mandaatscommissie, gehouden in Genève in 1929, 1930, 1932 en 1933, op papier werden gezet; bij de veroordeling door haar leden van de "geest van onverdraagzaamheid" die de Shí'ah gemeenschap in zijn greep hield, van de "zwakheid" van de burgerlijke autoriteiten en van de "religieuze hartstochten die aan dit onrecht ten grondslag lagen"; bij de verklaring ten aanzien van de "uiterst vergevensgezinde houding" van de requestranten, die hun "twijfel" aangaande de juistheid van de voorstellen en bij hun erkenning van de "ernstige" aard van de situatie die er was ontstaan, van het "schreeuwend onrecht" dat de Bahá'ís was aangedaan en van de "morele schuld" die de iraakse regering op zich had geladen, een schuld die zij, hoe haar status als volk ook zou kunnen veranderen, als haar dure plicht moest inlossen.
Ook lijkt het niet nodig uit te weiden over de ongelukkige samenloop van omstandigheden, dat zowel de britse Hoge Commissaris als de iraakse premier een voortijdige dood stierven; over de toelating van Irak als lid van de Volkenbond en de daaruit voortvloeiende beëindiging van het mandaat door Groot-Brittannië; over de tragische en onverwachte dood van de Koning zelf; over de moeilijkheden die rezen aangaande het bestaan van een nieuw stadsplan; over de schriftelijke verzekering, overgebracht aan de Hoge Commissaris, door de waarnemend premier in zijn brief van januari 1932; over de belofte die de Koning vlak voor zijn dood en in bijzijn van de Minister van Buitenlandse Zaken in februari 1933 deed, dat het Huis onteigend zou worden en het benodigde bedrag in het komende voorjaar zou worden toegewezen; over de uitdrukkelijke verklaring van diezelfde Minister van Buitenlandse Zaken, dat de premier de benodigde toezeggingen had gedaan om de belofte, reeds door de waarnemende premier gedaan, in te lossen; of over de stellige verklaring van genoemde Minister van Buitenlandse Zaken en zijn collega, de Minister van Financiën, toen zij hun land vertegenwoordigden tijdens de zittingen van de Bondsraad in Genève, dat de destijds door hun Koning gedane belofte volledig zou worden nagekomen.
Laat het voldoende zijn te zeggen dat, ondanks de eindeloze vertragingen, protesten en uitvluchten, en de openlijke mislukking van de betrokken autoriteiten om de aanbevelingen van zowel de Volkenbondsraad als de permanente mandaatscommissie in te willigen, de publiciteit die het Geloof kreeg door dit gedenkwaardige geding en in verdediging van zijn zaak (een zaak van waarheid en gerechtigheid) door het hoogste tribunaal ter wereld, dusdanig is geweest, dat het de verwondering van zijn vrienden heeft opgewekt en zijn vijanden met verbijstering heeft vervuld. Weinig episoden, zo die er al zijn geweest, hebben sinds het ontstaan van het vormende tijdperk van het Geloof van Bahá'u'lláh zozeer aanleiding gegeven tot reacties op hoog niveau die vergeleken kunnen worden met het effect dat deze hevige en niet-uitgelokte aanval - door zijn verstokte vijanden gericht tegen een van de heiligste eigendommen - op regeringen en kanselarijen had.
Bahá'u'lláh heeft Zelf veelbetekenend geschreven, "Treur niet, O Huis van God, indien de sluier van uw heiligdom door de ongelovigen vaneen wordt gereten, God heeft u in de wereld der schepping getooid met het juweel van Zijn gedachtenis. Zo een kleinood kan geen mens ooit ontwijden. Op u zullen de ogen van uw Heer onder alle omstandigheden steeds gericht blijven". In een andere passage heeft Hij met betrekking tot dat Huis voorspeld, "In de volheid der tijden zal de Heer, door de macht van de waarheid, het voor het oog aller mensen verheerlijken. Hij zal het tot de standaard van Zijn Koninkrijk maken, het heiligdom waaromheen de schare der gelovigen zal cirkelen".
De brutale aanslag van de schenners van het Verbond van Bahá'u'lláh om in een gezamenlijke inspanning het beheer over Zijn heilige grafkamer te krijgen, en het eigenmachtig beslag leggen door de Shí'ah gemeenschap in Irak op Zijn heilige Huis in Baghdád, werden een paar jaar later zelfs aangevuld met nog een snode aanval, door een nog machtiger tegenstander, die direct was gericht tegen de eigenlijke structuur van het Bestuursstelsel (zoals door twee reeds lange tijd bloeiende Bahá'í gemeenschappen in het oosten was opgericht) en die de feitelijke ontbinding van deze gemeenschappen tot resultaat had, alsmede het in beslag nemen van de eerste Mashriqu'l-Adhkár van de Bahá'í wereld en enige bijbehorende instellingen die er reeds omheen stonden.
De moed, de geestdrift en de geestelijke vitaliteit die door deze gemeenschappen aan de dag werden gelegd; de zeer goede organisatie van hun bestuursinstellingen; de faciliteiten die voor de religieuze opvoeding en opleiding van de jeugd werden gegeven; het aanvaarden van het Geloof door een aantal russische staatsburgers met ruime opvattingen, en bezield met ideeën die nauwe verwantschap vertoonden met de leringen van het Geloof; het groeiende besef van de implicaties van zijn beginselen met hun nadruk op religie, de heiligheid van het familieleven, het instituut van het persoonlijke bezit en de verwerping van rassendiscriminatie en de stelling over de volkomen gelijkwaardigheid van de mensen - dit alles werkte samen om de achterdocht te wekken van, en later hevig verzet te kweken bij de regeringsautoriteiten, en om een van de hevigste crises in de geschiedenis van de eerste Bahá'í eeuw te doen plaats hebben.
Toen die crisis zich ontwikkelde en zich zelfs uitbreidde tot de buitengewesten Turkistán en de Kaukasus, liep dat geleidelijk uit in het opleggen van beperkte bewegingsvrijheid voor deze gemeenschappen; er vonden verhoren en arrestaties plaats van hun gekozen vertegenwoordigers; hun plaatselijke Raden en hun respectieve comité's in Moskou, 'Ishqábád, Bakú en andere plaatsen in de bovengenoemde provincies werden ontbonden, en alle Bahá'í jeugdactiviteit werd aan banden gelegd. Het leidde zelfs tot het sluiten van Bahá'í scholen, kleuterscholen, bibliotheken en openbare leeszalen, tot het verbreken van alle verbindingen met buitenlandse Bahá'ís, tot het verbeurd verklaren van Bahá'í drukpersen, boeken en documenten, tot het verbod op alle onderrichtactiviteiten, tot de afschaffing van de Bahá'í constitutie, tot het opheffen van alle plaatselijke en nationale fondsen en tot het verbod aan alle niet-gelovigen om Bahá'í bijeenkomsten bij te wonen.
In de loop van 1928 werd de wet op het onteigenen van religieuze gebouwen toegepast op de Mashriqu'l-Adhkár van 'Ishqábád. Het gebruik van dit gebouw als bedehuis bleef echter van kracht, met een huurcontract van vijf jaar, dat in 1933 door de plaatselijke autoriteiten met een zelfde periode werd verlengd. In 1938 werd de situatie in Turkistán en de Kaukasus echter snel slechter, hetgeen leidde tot de gevangenneming van meer dan vijfhonderd gelovigen - van wie velen stierven - en ook een aantal vrouwen, en tot verbeurdverklaring van hun eigendommen, gevolgd door de verbanning van verscheidene vooraanstaande leden van deze gemeenschappen naar Siberië, naar de wouden in het Poolgebied en andere plaatsen in de buurt van de Noordelijke IJszee; door de daaropvolgende deportatie van bijna alle overblijvenden van deze gemeenschappen naar Perzië vanwege hun perzische nationaliteit, en tenslotte door de volledige onteigening van de tempel zelf en de omzetting daarvan in een museum.
In Duitsland werd eveneens de opkomst en vestiging van het Bestuursstelsel van het Geloof, aan welks uitbreiding en consolidatie de duitse gelovigen in zo uitzonderlijke mate bijdroegen, spoedig gevolgd door beperkende maatregelen die, hoewel minder smartelijk dan de beproevingen die de Bahá'ís in Turkistán en de Kaukasus te verduren hadden, in feite uitliepen op de stopzetting van alle georganiseerde Bahá'í activiteiten over het gehele land in de jaren die onmiddellijk aan het huidige conflict1 voorafgingen. Het openbaar onderricht van het Geloof, met zijn onverheelde nadruk op vrede en universaliteit, en zijn verwerping van racisme, werd officieel verboden; Bahá'í Raden en hun comité's werden ontbonden; het houden van Bahá'í conventies werd verboden; de archieven van de Nationale Geestelijke Raad werden in beslag genomen; de zomerscholen werden opgeheven en het uitgeven van alle Bahá'í literatuur werd gestaakt.
In Perzië werden bovendien, los van een sporadische opleving van vervolgingen in Shíráz, Ábádih, Ardibíl, Ísfáhán en in bepaalde districten van Ádhirbáyján en Khurásán - uitbarstingen die merendeels in aantal en hevigheid beperkt bleven door het duidelijke machtsverval van de eerst zo invloedrijke Shí'ah geestelijkheid - in Perzië werden de instellingen van een zojuist opgericht, maar nog niet geconsolideerd Bestuursstelsel door de burgerlijke autoriteiten onderworpen aan beperkingen zowel in de hoofdstad als in de provincies, met de bedoeling hun omvang in te krimpen, hun vrijheid aan banden te leggen en hun funderingen te ondermijnen.
Het gestadige en volkomen onverwachts uit de verborgenheid te voorschijn treden van een hecht aaneengesmede nationale gemeenschap, gehard in tegenspoed en met een ongebroken geest, en met centra in iedere provincie van dat land; en in weerwil van de elkaar steeds opvolgende golven van onmenselijke vervolgingen, die driekwart eeuw lang over hen heen waren gespoed en hen bijkans hadden verzwolgen; de vastbeslotenheid van haar leden om de geest en de beginselen van hun Geloof te verbreiden, de literatuur op ruime schaal te verspreiden, krachtig de hand te houden aan de wetten en verordeningen, diegenen te straffen die ze overtraden en voortdurend betrekkingen te onderhouden met hun medegelovigen in het buitenland, en de gebouwen en instellingen van zijn Bestuursstelsel op te richten - dit kon niet anders dan de vrees en de vijandigheid opwekken van hen die het gezag in handen hadden, die òf het oogmerk van die gemeenschap verkeerd begrepen òf er op uit waren haar het leven onmogelijk te maken.

De vasthoudendheid van de leden - die in alle voorkomende gevallen van zuiver bestuurlijke aard gehoorzaam waren aan de burgerlijke wetten van hun land - om zich te houden aan de fundamentele geestelijke beginselen, voorschriften en wetten die door Bahá'u'lláh waren geopenbaard en waarin o.a. van hen werd verlangd oprecht te zijn, hun geloof niet te verhelen, de voorschriften inzake huwelijk en echtscheiding in acht te nemen en zich van ieder soort werk op de door Hem voorgeschreven heilige dagen te onthouden, bracht hen vroeg of laat in conflict met een regime dat formeel de Islam als staatsgodsdienst van Perzië erkende en weigerde om enige erkenning te verlenen aan hen die reeds door de officiële aanhangers van die religie tot ketters waren veroordeeld.
Het sluiten van alle scholen van de Bahá'í gemeenschap in dat land, als direct gevolg van de weigering van de vertegenwoordigers van die gemeenschap om officiële Bahá'í instellingen - die zij in eigendom hadden en geheel beheerden - toe te staan de duidelijk geopenbaarde wet die het staken van de werkzaamheden op de Bahá'í heilige dagen gebood, te overtreden; het afwijzen van alle Bahá'í huwelijksakten en de weigering ze bij de Burgerlijke Stand te laten inschrijven; het verbod op het drukken en verspreiden van alle Bahá'í literatuur alsook de invoer ervan in het land; het in beslag nemen van Bahá'í documenten, boeken en relikwieën in verscheidene centra; het sluiten van de Hazíratu'l-uds in enkele provincies en het verbeurd verklaren van meubilair in enkele lokaliteiten; het verbieden van ieder Bahá'í optreden in het openbaar, van conferenties en conventies; de strenge censuur en het niet bezorgen van brieven en correspondentie tussen de Bahá'í centra onderling en de Bahá'í gemeenschappen in het buitenland; het niet afgeven van een bewijs van goed gedrag aan loyale en ordelievende staatsburgers op grond van hun openlijk beleden trouw aan het Bahá'í Geloof; het ontslaan van regeringsambtenaren, degradatie of ontslag uit de dienst van legerofficieren, het arresteren, verhoren en gevangenzetten van, en het opleggen van boetes en andere straffen aan een aantal gelovigen, dat weigerde te ontkennen en daarmee de morele plicht te verzaken dat zij de geestelijke beginselen van hun Geloof aanhingen, of op welke wijze ook, te handelen in strijd met zijn universele en niet-politieke karakter - dit alles mag worden beschouwd als de allereerste pogingen in een land, welks bodem reeds was doordrenkt met het bloed van talloze Bahá'í martelaren, om zich tegen de opkomst te verzetten en de strijd voor de vrijmaking te verijdelen van een ontluikend Bestuursstelsel, waarvan de wortels kun kracht hebben opgezogen uit een zo heroïsche zelfopoffering.


HOOFDSTUK XXIV

Het onafhankelijk worden en de erkenning van het Geloof en zijn instellingen

Terwijl de eerste stappen voor de oprichting van het raamwerk van het Bestuursstelsel van het Geloof van Bahá'u'lláh door Zijn volgelingen gelijktijdig in het oosten en het westen werden gedaan, werd er in een onbekend dorp in Egypte een hevige aanval ontketend op een handvol gelovigen dat daar probeerde een van de primaire instellingen van dit Stelsel te vestigen - een aanval die, gezien in het historische perspectief, door toekomstige generaties als een mijlpaal zal worden beschouwd, niet alleen in de vormende periode van het Geloof, waar ook in de geschiedenis van de eerste Bahá'í eeuw. Men kan zeker zeggen, dat het vervolg op deze aanslag een nieuw hoofdstuk in de ontwikkeling van het Geloof heeft geopend, een ontwikkeling die, op zijn weg langs de successieve stadia van onderdrukking, losmaking en erkenning als een onafhankelijke Openbaring en als een staatsgodsdienst, moet leiden tot de grondvesting van de Bahá'í staat, en uitlopen op de inwerkingtreding van het Bahá'í wereldgemenebest.
Deze zo belangrijke ontwikkeling in het lot van een worstelende gemeenschap, ontstaan in een land dat zich met recht het alom erkende centrum van zowel de arabische als de moslem werelden kan noemen; bespoedigd door de op eigen initiatief genomen actie van de geestelijke vertegenwoordigers van de grootste geloofsgemeenschap in de Islam en het directe resultaat van een reeks orderverstoringen die door enkele leden van die geloofsgemeenschap werden aangesticht, met de opzet de activiteiten te onderdrukken van bepaalde volgelingen van het Geloof die bij hen een geestelijk ambt hadden bekleed, heeft rechtstreeks en in aanzienlijke mate bijgedragen tot de consolidatie en de verhoging van het aanzien van het Bestuursstelsel dat die gemeenschap was begonnen op te bouwen. Wanneer er nog meer weerklank komt in andere islamitische landen, en zijn kolossale betekenis nog meer zal worden begrepen door de aanhangers van zowel het Christendom als de Islam, zal bovendien sneller de beëindiging plaats hebben van de overgangsperiode van het Geloof, dat zich thans in het vormende stadium van zijn groei bevindt.
Het gebeurde in Kwamu's-Sa'áyidih, een dorp in het Beba district van de provincie Beni Suef in Boven-Egypte, dat de vorming van een Bahá'í Raad een dusdanig blind religieus fanatisme bij het dorpshoofd teweegbracht waardoor hij zware beschuldigingen bij zowel de commissaris van de politie van dat district als bij de gouverneur van de provincie indiende - beschuldigingen die de Mohammedanen tot zo'n toestand van opwinding opzweepten, dat zij meer dan schandelijke wandaden aan hun slachtoffers bedreven - dat de notaris van het dorp in zijn hoedanigheid van "godsdienstig aanklager", daartoe gemachtigd door het Ministerie van Justitie, drie Bahá'í inwoners van dat dorp een proces aandeed, met de eis dat hun moslem vrouwen zich van hen moesten laten scheiden, op grond van het feit dat zij de Islam hadden afgezworen na hun wettelijk huwelijk als Moslem.
Het vonnis van het religieuze Hof van Appèl in Beba, dat op 10 mei 1925 werd uitgesproken, vervolgens bekrachtigd door de hoogste geestelijke autoriteiten in Caïro en door hen als bindend aangemerkt, en door de moslem autoriteiten zelf gedrukt en verspreid, verklaarde het huwelijk van de drie Bahá'í gedaagden ontbonden, en verklaarde het merendeel van de ketters schuldig aan schending van de wetten en verordeningen van de Islam. Zij gingen zelfs zo ver de positieve, schokkende, en in feite historische bevestiging te geven dat het Geloof dat door deze ketters was aangenomen, moest worden beschouwd als een onafhankelijke religie, en volkomen losstaand van voorgaande religieuze stelsels - een bewering die de vijanden van het Geloof in oost en west steeds hadden betwist of opzettelijk hadden genegeerd.
Nadat de aanklager de fundamentele leerstellingen en verordeningen van de Islam had belicht en een gedetailleerde uiteenzetting had gegeven van de Bahá'í leringen die hij onderstreepte met aanhalingen uit de Kitáb-i-Aqdas en uit de geschriften van 'Abdu'l-Bahá en Mírzá Abu'l-Fadl, en met speciale verwijzingen naar bepaalde Bahá'í wetten; nadat hij had aangetoond dat de gedaagden in het licht van deze verklaringen in feite het geloof van Muhammad hadden afgezworen, luidt zijn officiële uitspraak in de meest ondubbelzinnige termen als volgt, "Het Bahá'í Geloof is een nieuwe religie, geheel onafhankelijk, met een geheel eigen geloofsovertuiging, beginselen en wetten die verschillen van, en volledig in strijd zijn met de geloofsovertuiging, beginselen en wetten van de Islam.

Geen Bahá'í kan daarom gezien worden als een Moslem of vice versa, zomin als een Boeddhist, Brahmaan of Christen gezien kan worden als een Moslem of vice versa".

Met de order om de huwelijksakten van de berechte partijen nietig te verklaren en de "scheiding" van de mannen van hun vrouwen uit te spreken, eindigt deze officiële gedenkwaardige uitspraak met de volgende woorden, "Indien een van hen (echtgenoten) berouw krijgt, gelooft en erkent wat...Muhammad, de Apostel van God...ook maar van God heeft gebracht...en terugkeert tot het verheven Geloof van de Islam...en getuigt dat...Muhammad...het Zegel van de Profeten en Boodschappers is, dat er geen godsdienst komt na Zijn godsdienst, dat geen wet Zijn wet teniet kan doen, dat de Qur'án het laatste Boek van God is en Zijn laatste Openbaring aan Zijn Profeten en Boodschappers...dan zal hij weer worden geaccepteerd en zal hij het recht hebben zijn huwelijkscontract te hernieuwen..."
Deze ontzaglijk veelbetekenende uitspraak werd geschraagd door onweerlegbare bewijzen die werden aangevoerd door de openlijke vijanden van het Geloof van Bahá'u'lláh zelf; ze werd afgelegd in een land dat ernaar streefde de eerste plaats in te nemen door het wederom instellen van het kalifaat, hetgeen de sanctie kreeg van de hoogste geestelijke autoriteiten in dat land. Deze officiële getuigenis hadden de leiders van de Shí'ah Islam in Perzië en Irak een eeuw lang angstvallig vermeden onder woorden te brengen, en dit heeft voor altijd het zwijgen opgelegd aan de lasteraars (ook de christelijke geestelijkheid in het westen), die in het verleden het Geloof ervan hebben beticht een cultus, een Bábí sekte en een loot van de Islam te zijn, of het hebben voorgesteld als een samenvoeging van godsdiensten. Deze uitspraak werd door alle Bahá'í gemeenschappen in het oosten en in het westen begroet als het eerste handvest voor de vrijmaking van de Zaak van Bahá'u'lláh uit de kluisters van de islamitische orthodoxie, de eerste gewichtige stap die nu niet, zoals mocht worden verwacht, door zijn aanhangers, maar door zijn tegenstanders werd gedaan op de weg naar zijn uiteindelijke, wereldwijde erkenning.
Deze uitspraak, geladen met niet te schatten mogelijkheden, werd onmiddellijk gezien als een geweldige uitdaging die de bouwers aan het Bestuursstelsel van het Geloof van Bahá'u'lláh maar al te graag aangrepen en aanvaardden. Het legde hun een heilige plicht op, waaraan zij maar al te graag wilden voldoen. Het vonnis dat door de opstellers zo in elkaar was gezet, dat hun tegenstanders de toegang tot de moslem rechtbanken was ontzegd, waardoor die in een verwarrende en vrijwel onmogelijke situatie werden gedwongen, werd nu de springplank die de egyptische Bahá'í gemeenschap, later gevolgd door haar zustergemeenschappen, ogenblikkelijk aanwendde om de onafhankelijkheid van hun Geloof te bevestigen en de erkenning ervan door de regering gedaan zien te krijgen. Vertaald in diverse talen en verspreid onder de Bahá'í gemeenschappen in oost en west, effende dit vonnis geleidelijk de weg voor het aanknopen van onderhandelingen tussen de gekozen vertegenwoordigers van die gemeenschappen en de burgerlijke autoriteiten in Egypte, het Heilige Land, Perzië en zelfs de Verenigde Staten van Amerika, met het doel de officiële erkenning van het Geloof als onafhankelijke religie van deze autoriteiten te verkrijgen.
In Egypte was dit het sein voor het nemen van een reeks maatregelen die door hun cumulatief effect in hoge mate hebben meegewerkt aan de verlening van een dergelijke erkenning door een regering die nog steeds formeel aan de islamitische godsdienst is gebonden, en die haar wetten en voorschriften in sterke mate ontwerpt naar de inzichten en uitspraken van haar geestelijke leiders.

Het onwrikbare besluit van de egyptische gelovigen om geen haarbreed van hun geloofsleer te wijken, door het vermijden ook maar iets te maken te krijgen met een moslem rechtbank in dat land en iedere hun aangeboden functie bij de geestelijkheid te weigeren; de codificatie en publicatie van de fundamentele wetten van de Kitáb-i-Aqdas aangaande zaken van de persoonlijke status, zoals huwelijk, echtscheiding, erfenis en begrafenis en het voorleggen van deze wetten aan het egyptische kabinet; het afgeven van huwelijks- en echtscheidingsacten door de egyptische Nationale Geestelijke Raad, het op zich nemen door die Raad van alle plichten en verantwoordelijkheden in verband met het voltrekken van Bahá'í huwelijken en echtscheidingen alsook ten aanzien van het begraven van de doden; het in acht nemen door alle leden van die gemeenschap van de negen Heilige Dagen waarop, zoals voorgeschreven in de Bahá'í leringen, absoluut niet wordt gewerkt; het aanbieden van een petitie door de gekozen nationale vertegenwoordigers van die gemeenschap, gericht tot de egyptische Premier, de Minister van Binnenlandse Zaken en de Minister van Justitie, en gesteund door een soortgelijk schrijven van de amerikaanse Nationale Geestelijke Raad aan de egyptische regering, waarbij was ingesloten een afschrift van het vonnis van het Hof en van hun nationale Bahá'í constitutie en statuten, met het verzoek hun Raad te erkennen als een lichaam dat gerechtigd is de functies van een onafhankelijke rechtbank uit te oefenen, en gemachtigd om in alle zaken met betrekking tot hun persoonlijke status de wetten en verordeningen die door de Auteur van het Geloof waren geopenbaard, toe te passen - al die feiten treden naar voren als de eerste gevolgen van een historische gerechtelijke uitspraak die zal moeten leiden tot de grondvesting van het Geloof op een basis van absolute gelijkheid met de andere godsdiensten in dat land.
Een vervolg op deze bijzonder belangrijke gerechtelijke uitspraak, en een direct gevolg van de af en toe oplaaiende onrust, aangesticht door een fanatieke bevolking in verband met de begrafenis van enkele leden van de Bahá'í gemeenschap in Port Said en Ismá'ílíyyih, was de officiële en niet minder opmerkelijke fatvá (veroordeling) die op verzoek van de Minister van Justitie door de groot-Muftí van Egypte werd gedaan. Deze werd spoedig na de uitspraak in de egyptische pers gepubliceerd en droeg ertoe bij om de onafhankelijke status van het Geloof verder te verstevigen. Ze volgde op de onlusten die met ongekende hevigheid in Ismá'ílíyyih uitbraken, toen een boze menigte de begrafenisstoet van Muhammad Sulaymán, een vooraanstaande Bahá'í inwoner van die stad, omsingelde waarbij zij zo'n tumult veroorzaakten, dat de politie moest ingrijpen; nadat die het lijk had gered en het naar het sterfhuis had teruggebracht, moesten ze het zonder escorte 's nachts naar de rand van de woestijn brengen en het in de wildernis begraven.
Deze veroordeling werd uitgesproken als gevolg van de navraag die de egyptische Minister van Binnenlandse Zaken op 24 januari 1939 schriftelijk aan de Minister van Justitie deed, en waarbij ingesloten een afschrift van alle Bahá'í wetten met betrekking tot de persoonlijke status, uitgegeven door de egyptische Nationale Geestelijk Raad, en een verzoek om uitspraak van de Muftí aangaande de petitie die door genoemde Raad was gericht tot de egyptische regering voor het toewijzen van vier percelen grond die zouden moeten dienen als begraafplaats voor de Bahá'í gemeenschappen van Caïro, Alexandrië, Port Said en Ismá'ílíyyih.

In antwoord op de mededeling die de Minister van Justitie tot de Muftí had gericht, schreef deze op 11 maart 1939, "Wij kwamen in het bezit van uw brief...gedateerd 21 februari 1939, met bijlagen...met de vraag of het wel of niet rechtmatig is Bahá'í doden op moslem begraafplaatsen te begraven.

Wij verklaren hierbij dat deze gemeenschap niet als een moslem gemeenschap kan worden beschouwd, getuige het geloof dat ze belijdt.

Het onderzoek naar wat zij aanduidden als 'de Bahá'í Wetten met betrekking tot de persoonlijke Status', die bij de papieren waren ingesloten, wordt geacht voldoende bewijs te leveren.

Wie ook van zijn leden vroeger Moslem is geweest, heeft krachtens zijn geloof in de aanspraken die deze gemeenschap maakt, de Islam afgezworen en moet worden beschouwd als onbetamelijk, zoals vastgelegd in het ware Geloof van de Islam.

Daar deze gemeenschap geen moslem gemeenschap is, zou het onrechtmatig zijn haar doden op een moslem begraafplaats ter aarde te bestellen, ook al zijn zij van oorsprong Moslem of anderszins..."
Tengevolge van deze beslissende, in duidelijke bewoordingen gestelde en gezaghebbende veroordeling door de hoogste vertegenwoordiger van de islamitische wet in Egypte, en na langdurige onderhandelingen die eerst uitliepen op het toewijzen aan de Bahá'í gemeenschap in Caïro van een deel van een begraafplaats dat onderdeel uitmaakte van wat er voor vrijdenkers uit die stad was opengelaten, stemde de egyptische regering ermee in aan die gemeenschap, alsmede aan de Bahá'ís van Ismá'ílíyyih, twee stukken land af te staan om als begraafplaats voor hun doden te dienen - een daad van historische betekenis die zeer werd verwelkomd door de leden van de zwaar onderdrukte en lankmoedige gemeenschappen, en die bovendien het onafhankelijke karakter van hun Geloof heeft helpen aantonen, en de omvang van het rechtsgebied van haar naar buiten optredende instellingen heeft doen vergroten.
Ingevolge het besluit van de egyptische Bahá'í Nationale Raad, en gesteund door de Raad van Perzië, werden de stoffelijke resten van de vermaarde Mírzá Abu'l-Fadl naar de eerste van deze twee officieel aangewezen Bahá'í begraafplaatsen overgebracht en een laatste rustplaats gegeven, zijn hoge rang waardig; daarmee werd op gepaste wijze de eerste officiële Bahá'í instelling van dien aard in het oosten ingeleid. Dit succes werd spoedig daarna nog vergroot, doordat men uit een christelijke begraafplaats in Caïro de stoffelijke resten van de wijd en zijd bekende "moeder"-leraar van het westen, Mw. E. Getsinger, kon opgraven, en die ook, met behulp van de amerikaanse Bahá'í Nationale Raad en het Ministerie van Buitenlandse Zaken in Washington, wederom ter aarde kon bestelen op een plek midden op die begraafplaats, naast de rustplaats van de zojuist genoemde schrijver en voorvechter van het Geloof.
In het Heilige Land, waar reeds voor deze gerechtelijke uitspraken tijdens 'Abdu'l-Bahá's beleid een Bahá'í begraafplaats was aangelegd, was de historische beslissing genomen om overleden Bahá'ís met het gezicht naar de Qiblih in 'Akká te begraven; de betekenis van deze maatregel wordt nog versterkt door de resolutie dat het niet meer, zoals voorheen, nodig was zich voor alle zaken betreffende huwelijk en echtscheiding te wenden tot een mohammedaanse rechtbank, en dat de plechtigheden die door Bahá'u'lláh waren voorgeschreven voor het afleggen en begraven van de doden, in hun geheel en zonder enige heimelijkheid, konden worden uitgevoerd. Dit werd spoedig daarna gevolgd door het overleggen van een formele petitie door de vertegenwoordigers van de plaatselijke Bahá'í gemeenschap van Haifa op 4 mei 1929, gericht tot de palestijnse autoriteiten, waarin werd verzocht om, hangende het aannemen van een eenvormige burgerlijke wet aangaande de persoonlijke status, van toepassing op alle inwoners van dat land en ongeacht hun godsdienstige overtuiging, de gemeenschap officieel te erkennen en haar "volledige bevoegdheid te geven om haar eigen zaken te behartigen zoals dit thans reeds bij andere religieuze gemeenschappen in Palestina het geval is".
Het inwilligen van deze petitie - een voorval van ontzaglijke betekenis, zoals nog niet eerder in de geschiedenis van het Geloof in enig ander land was voorgekomen - waarbij officiële erkenning door de burgerlijke autoriteiten werd verleend aan huwelijksakten, afgegeven door vertegenwoordigers van de plaatselijke gemeenschap, waarvan de geldigheid door de officiële vertegenwoordigers van de perzische regering in Palestina stilzwijgend was aanvaard, werd gevolgd door een aantal besluiten waarbij alle eigendommen en instellingen die door de Bahá'í gemeenschap als heilige platsen werden aangemerkt of die waren gewijd aan de graven van haar Stichters in het Wereldcentrum, de belastingvrijdom kregen. Bovendien werden met deze besluiten alle stukken die als versiering of aankleding dienden voor de Bahá'í heiligdommen, vrijgesteld van invoerrechten, en werden de afdelingen van zowel de amerikaanse als de indiase Bahá'í Nationale Geestelijke Raden in staat gesteld als "godsdienstige genootschappen" te functioneren overeenkomstig de wetten van het land, en grond in eigendom te hebben en dat als zaakwaarnemers van deze Raden te beheren.
In Perzië, waar een veel grotere gemeenschap het aantal van de in dat land woonachtige christlijke, joodse en zoroastrische minderheden reeds had overtroffen, was men erin geslaagd, ondanks de traditiegetrouw vijandige houding van de burgerlijke autoriteiten en de geestelijkheid, de structuur van de bestuursinstellingen op te zetten, en was de reactie op dit buitengewoon belangrijke besluit zo groot dat het de leden nieuwe moed gaf en hen aanzette om optimaal profijt te trekken uit de enorme voordelen die deze onverwachte uitspraak hun had verleend.

Nu zij de afschuwelijke beproevingen hadden overleefd waaraan de wrede, arrogante en onverzoenlijke leiders van een oppermachtige geestelijkheid, nu zo diep vernederd, hen hadden onderworpen, was een triomferende, zojuist uit de verborgenheid tevoorschijn tredende gemeenschap meer dan ooit vastbesloten om - althans binnen de grenzen die de Stichters hadden aangegeven - kracht bij te zetten aan de aanspraken, teneinde te worden beschouwd als een onafhankelijke religieuze eenheid, en met alle ten dienste staande middelen de ongereptheid, de solidariteit van haar leden en de hechtheid van haar gekozen instellingen te bevestigen.

Nu de verklaarde tegenstanders in een dergelijk land, in dergelijke bewoordingen, en bij een dermate belangrijk geschilpunt zich zo uitdrukkelijk en ingrijpend hadden uitgesproken, en de sluier vaneen was gescheurd die zo lang over enkele kenmerkende waarheden had gelegen die aan hun leringen ten grondslag lagen, kon die gemeenschap niet langer meer zwijgen of zonder enig protest de hun opgelegde beperkingen aanvaarden die bedoeld waren geweest om hun kracht in te tomen, het gemeenschapsleden te verstikken en hun het recht te ontzeggen om op voet van volkomen gelijkheid met andere religieuze gemeenschappen in dat land te worden geplaatst.
Vastberaden om niet langer te worden aangemerkt als Moslem, Jood, Christen of Zoroastriër, besloten de leden van deze gemeenschap om als eerste maatregel de benodigde stappen te nemen, zodat de duidelijke positie die zij voor hun religie opeisten, onweerspreekbaar door hun verklaarde vijanden zouden worden geëerbiedigd. Indachtig aan hun duidelijke, heilige en onontkoombare plicht om in alle zaken van zuiver bestuurlijke aard onvoorwaardelijk de wetten van hun land te gehoorzamen, maar vastbesloten om met ieder hun wettelijk ten dienste staand middel het onafhankelijke karakter van hun Geloof te bewijzen en aan te tonen, gingen zij een beleidsplan opstellen, en begaven zij zich in ondernemingen die bedoeld waren om hen een stap verder te brengen naar het doel dat zij zich hadden gesteld.
Het standvastige besluit om hun Geloof niet te verheimelijken, wat hun dit ook kosten mocht; het onwrikbare standpunt dat zij geen enkele zak met betrekking tot hun persoonlijke status bij enige moslem, christelijke, rabbijnse of zoroastrische rechtbank aanhangig zouden maken; de weigering zich in te laten met welke organisatie ook, of een werkkring te hebben in enig religieus ambt dat verband hield met een van de erkende godsdiensten in hun land; het algeheel in acht nemen van de wetten die in de Kitáb-i-Aqdas zijn voorgeschreven met betrekking tot verplichte gebeden, vasten, huwelijk, echtscheiding, erfenissen, het begraven van de doden en het gebruik van opium en alcoholhoudende dranken; het opstellen en afgeven van geboortebewijzen en overlijdens-, huwelijks- en echtscheidingsakten op aanwijzing in onder het zegel van erkende Bahá'í Raden; het vertalen in het perzisch van de Bahá'í Wetten met betrekking tot de persoonlijke Status, voor het eerst uitgegeven door de egyptische Bahá'í Nationale Raad; het niet werken op alle Bahá'í Heilige Dagen; het aanleggen van Bahá'í begraafplaatsen in de hoofdstad alsmede in de provincies, bedoeld om te dienen als een gemeenschappelijke begraafplaats voor alle gelovigen, van welke godsdienstige achtergrond ook; het voet bij stuk houden dat zij niet langer wensten te worden ingeschreven als Moslem, Christen, Jood of Zoroastriër op identiteitskaarten, huwelijksakten, paspoorten en andere officiële stukken; de nadruk die werd gelegd op de instelling van het Negentiendaagse Feest, zoals dat door Bahá'u'lláh is vastgelegd in Zijn Heiligste Boek; het opleggen van straffen door gekozen Bahá'í Raden, die nu de plichten en functies vervulden van religieuze rechtbanken, aan weerstrevende leden van de gemeenschap door hun het stemrecht en het lidmaatschap van deze Raad en haar comité's te ontnemen - al deze dingen moet men zien in het verband van de eerste levenstekenen van een gemeenschap die de structuur van haar Bestuursstelsel had opgezet en nu, onder de voortstuwende invloed van de historische, gerechtelijke uitspraak in Egypte ervan was vervuld om, niet met geweld maar met overreding, van de burgerlijke autoriteiten de officiële erkenning te krijgen van de positie, waartegen haar tegenstanders uit de geestelijkheid zo nadrukkelijk hadden getuigd.
Dat dit eerste optreden naar buiten maar ten dele een succes was, dat het af en toe de achterdocht van de overheid opwekte en dat door de waakzame vijanden een grovelijk verkeerde voorstelling van zaken werd gegeven, zal niemand verwonderen. Het had in bepaalde opzichten succes bij de onderhandelingen met de burgerlijke autoriteiten, zoals bij het verkrijgen van het gouvernementele decreet, dat iedere verwijzing naar verwantschap met godsdienstige overtuiging in paspoorten, afgegeven aan perzische onderdanen, zou worden weggelaten, en in de stilzwijgende toestemming, dat de leden in bepaalde plaatsen niet op bepaalde documenten de kolom "religie" behoefden in te vullen, maar hun huwelijks-, echtscheidings-, geboorte- en overlijdensakten moesten laten inschrijven bij hun eigen Raden, en hun begrafenissen moesten houden naar hun eigen religieuze riten. In andere opzichten is het echter de dupe geweest van ernstige wettelijke belemmeringen: men dwong hen om de scholen die uitsluitend door hen zelf waren gesticht en die zij in eigen bezit en beheer hadden, te sluiten, omdat zij weigerden ze op Bahá'í heilige dagen open te houden; de leden, vrouwen even goed als mannen, werden vervolgd; in enkele gevallen werden mensen met functies in het leger of in de civiele dienst ontslagen en de invoer, het drukken en uitgeven van literatuur, en het houden van alle openbare Bahá'í bijeenkomsten werd verboden.
De Bahá'í gemeenschap, getrouw aan haar heilige verplichtingen ten opzichte van haar regering, en zich bewust van haar burgerplicht, heeft onvoorwaardelijke gehoorzaamheid betracht, en zal die blijven betrachten aan alle bestuursvoorschriften die de burgerlijke autoriteiten van tijd tot tijd hebben afgekondigd, of die zij in de toekomst zowel in dat land als in alle andere landen zullen afkondigen. De onmiddellijke sluiting van haar scholen in Perzië is hier een bewijs van. Bevelen echter die neerkomen op het afzweren van haar Geloof, of op het doen van iets dat in strijd zou zijn met de geestelijke, fundamentele en van God gegeven beginselen en voorschriften, zal men halsstarrig weigeren op te volgen; dan zal men gevangenneming, deportatie, elke vorm van vervolging met inbegrip van de dood - zoals de twintigduizend martelaren die hun leven hebben gegeven op het pad van de Stichters van hun Geloof - verkiezen boven het opvolgen van de voorschriften van een wereldlijke autoriteit die van hen eist de band met hun Geloof te verloochenen.
Door enkele onbevreesde afstammelingen van deze martelaren werd in het rumoerige oord Fárs een gedenkwaardige boodschap gestuurd aan de gouverneur van die stad, die van plan was geweest hen te dwingen zich tot Moslem te verklaren; deze boodschap luidt als volgt: "Al zou u ons, mannen, vrouwen alsook kinderen in het hele Ábádih-district in stukken willen snijden, wij zullen ons nooit aan uw wensen onderwerpen". Zodra deze aan de uitdagende gouverneur was overhandigd, deed dit hem ervan afzien de zaak verder op de spits te drijven.
In de Verenigde Staten van Amerika was de Bahá'í gemeenschap - die reeds een inspirerend voorbeeld had gegeven door de organisatie van het Bestuursstelsel op gang te brengen en te perfectioneren - doordrongen van de verreikende gevolgen van het door de moslem rechtbank in Egypte uitgesproken vonnis en van de betekenis van de reactie die het in het Heilige Land had teweeggebracht, en ze werd gestimuleerd door de moedige volharding van de Bahá'í gemeenschap in Perzië. Ze besloot om die opmerkelijke resultaten aan te vullen met verdere acties die bedoeld waren nog meer reliëf te geven aan de positie die het Geloof van Bahá'u'lláh op het noordamerikaanse continent had verworven. Haar aantal was kleiner dan dat van de perzische gelovigen. Tengevolge van de veelheid aan wetten die in de staten binnen de Union van kracht waren, werd ze in zaken met betrekking tot de persoonlijke status van haar leden gesteld tegenover een situatie die radicaal verschilde met die waarmee de gelovigen in het oosten werden geconfronteerd, en die bovendien veel gecompliceerder was. Maar zich zeer bewust van haar verantwoordelijkheid weer een krachtige stoot te geven tot de ontwikkeling van een goddelijk ingesteld Stelsel, ging ze moedig aan de slag om die maatregelen te nemen, welke het onafhankelijke karakter moesten accentueren van een Openbaring, waarvoor ze reeds zo dapper in de bres was gesprongen.
De erkenning door de federale autoriteiten van de Nationale Geestelijke Raad als een godsdienstig lichaam dat bevoegdheid had als gevolmachtigde goed in bezit te hebben, gewijd aan de belangen van het Geloof; het instellen van Bahá'í schenkingen en het verkrijgen van vrijdom van belasting daarop van de burgerlijke autoriteiten als eigendom dat in bezit is van, en uitsluitend beheerd wordt ten behoeve van een zuiver religieuze gemeenschap, zouden nu nog worden aangevuld met beslissingen en maatregelen teneinde nog meer de aard van de onderlinge band van haar leden op de voorgrond te plaatsen.

De speciale nadruk die er in de Kitáb-i-Aqdas is gelegd op enkele fundamentele wetten met betrekking tot de dagelijkse verplichte gebeden; het houden van de vasten; de noodzakelijke toestemming van de ouders als een eerste vereiste bij het sluiten van een huwelijk; het uiteengaan gedurende een jaar van man en vrouw als een onontbeerlijke voorwaarde alvorens echtscheiding kan worden uitgesproken; het zich onthouden van het drinken van alcoholhoudende dranken ; de nadruk die gelegd is op de instelling van het Negentiendaagse Feest, zoals dat door Bahá'u'lláh in datzelfde Boek is voorgeschreven; het opzeggen van het lidmaatschap en van iedere band met alle kerkelijke organisaties en het nimmer aannemen van een kerkelijke functie - deze dingen hebben ertoe meegewerkt het aparte karakter van de Bahá'í broederschap krachtig te onderstrepen en het in de ogen van het publiek los te maken van de rituelen, ceremonieën en door mensen ingestelde instituten die del uitmaakten van de religieuze stelsels uit het verleden.
Van bijzondere, historische betekenis is geweest de aanvraag van de Geestelijke Raad van de Bahá'ís in Chicago - het eerste centrum dat op het noordamerikaanse continent werd gevestigd, de eerste van alle Raden die wettelijke erkenning verkreeg, en de eerste die het initiatief heeft genomen de weg te effenen voor de bouw van een Bahá'í tempel in het westen - ingediend bij de overheid in de staat Illinois om de wettelijke erkenning te krijgen huwelijken te mogen sluiten volgens de verordeningen in de Kitáb-i-Aqdas en huwelijksakten te registreren die tevoren de officiële goedkeuring van die Raad hebben ontvangen.

De inwilliging van dit verzoek door de autoriteiten, die een wijziging nodig maakte van de statuten van alle plaatselijke Raden, om hen in staat te stellen wettige Bahá'í huwelijken te sluiten en de voorzitter of de secretaris van de Raad van Chicago te machtigen dat lichaam te vertegenwoordigen bij het voltrekken van alle Bahá'í huwelijken; het afgeven van de eerste Bahá'í huwelijksakte door de staat Illinois op 22 september 1939, waarbij de eerder genoemde Raad werd gemachtigd Bahá'í huwelijken te voltrekken en Bahá'í huwelijksakten af te geven; de succesvolle maatregelen, daarna door Raden in andere staten van de Union genomen, zoals in New York, New Jersey, Wisconsin en Ohio, voor het verkrijgen van soortgelijke voorrechten, hebben allemaal het hunne ertoe bijgedragen om nog meer de onafhankelijke religieuze positie van het Geloof naar voren te doen komen.

Hieraan moet nog worden toegevoegd een soortgelijke en niet minder belangrijke erkenning die sedert het uitbreken van het huidige conflict1 door het Departement van Oorlog van de Verenigde Staten van Amerika werd gegeven - getuige de mededeling aan de amerikaanse Bahá'í Nationale Geestelijke Raad van de Kwartiermeester-Generaal van dat Departement op 14 augustus 1942 - waarbij het gebruik van het symbool van de Grootste Naam werd goedgekeurd op grafstenen van Bahá'ís die in de oorlog zijn gesneuveld en begraven op militaire of gewone begraafplaatsen, waardoor deze graven zich onderscheiden van die welke het latijnse kruis of de Davidsster dragen, aangebracht op de grafstenen van hen die behoren tot het Christendom, resp. het joodse geloof.
Ook moet melding worden gemaakt van de met succes bekroonde aanvraag die door de amerikaanse Bahá'í Nationale Geestelijke Raad werd gedaan bij het Kantoor voor Prijsbeheersing in Washington (D.C.), namelijk of de voorzitters en secretarissen van de plaatselijke Bahá'í Raden in hun hoedanigheid van functionarissen die godsdienstige bijeenkomsten leiden, en in bepaalde staten gemachtigd om huwelijksplechtigheden te verrichten, in aanmerking te doen komen voor preferente aantallen kilometers krachtens de bepalingen van de Afdeling Toewijzing Extra Benzine, om tegemoet te kunnen komen aan de behoefte aan godsdienstoefeningen in die plaatsen waar hun diensten worden gevraagd.
Ook wisten de Bahá'í gemeenschappen in andere landen, zoals India, Irak, Engeland en Australië, snel voordeel te trekken uit de publikatie van dat historische vonnis en, ieder naar eigen kunnen en binnen de hun door de omstandigheden opgelegde grenzen, de gelegenheid die deze openlijke getuigenis hun verschafte, te baat te nemen om het onafhankelijke karakter van het Geloof, welks bestuurlijke structuur zij reeds hadden opgezet, verder aan te tonen.

Door het krachtig ten uitvoer brengen, voor zover men het uitvoerbaar achtte, van de wetten in hun Heiligste Boek; door het verbreken van alle banden met, of het opzeggen van het lidmaatschap van kerkelijke instellingen van welke gezindte ook; door het volgen van een beleid dat men ging voeren met als enig doel: nog meer bekendheid te geven aan dit geweldige resultaat dat een keerpunt aangeeft in de ontwikkeling van het Geloof, en de uiteindelijke vestiging ervan te vergemakkelijken, zijn deze gemeenschappen - en in feite alle georganiseerde Bahá'í lichamen, hetzij in het oosten hetzij in het westen, of hoe geïsoleerd of onvolgroeid ook in hun ontwikkeling, en bewust van hun solidariteit, en doordrongen van de glorieuze vooruitzichten die zich voor hen openden - als één man opgestaan om het onafhankelijke karakter van de religie van Bahá'u'lláh te verkondigen en de weg te effenen voor de vrijmaking uit wat voor kluisters ook (hetzij van kerkelijke aard of anderszins) die hun uiteindelijke, wereldomvattende erkenning belemmeren of vertragen.
Aan de status die zij, voor het grootste deel door eigen inspanningen en prestaties, met hun Geloof hadden bereikt, werd reeds hulde gebracht door personen van verschillende rang en stand, wier getuigenis hun zeer welkom was, en dit beschouwden zij als een aansporing temeer om verder te gaan op hun steile en moeizame opstijging naar de top die zij uiteindelijk moeten bereiken.
De getuigenis van Prof.

Norman Bentwich, een voormalige procureur-generaal van de palestijnse regering luidt, "Palestina mag thans wezenlijk worden beschouwd als het land van niet meer drie, maar van vier Geloven, aangezien het Bahá'í Geloof dat zijn centrum voor het geloof en bedevaarten in 'Akká en Haifa heeft, het karakter van een wereldreligie gaat krijgen.

Voor zover het zijn invloed laat gelden in het land, is het een factor die bijdraagt tot internationaal en inter-religieus begrip".

De verklaring die de eminente zwitserse geleerde en psychiater Dr.

Auguste Forel in zijn testament aflegde, luidt, "In 1920 heb ik in Karlsruhe de supra-confessionele wereldreligie van de Bahá'ís leren kennen, die zeventig jaar geleden in het oosten door een Pers, Bahá'u'lláh, is gesticht.

Dit is de ware religie van het welzijn der menselijke samenleving.

Ze heeft geen dogma's en geen priesters en verenigt alle mensen die op onze kleine aardbol leven.

Ik ben Bahá'í geworden!

Moge deze religie blijven leven en gedijen tot een zegen der mensheid!

Dit is mijn vurigste wens"!

Bovendien heeft hij verklaard, "Er zal een wereldstaat moeten komen, een universele taal en een universele religie.

De Bahá'í Beweging voor de eenheid der mensen is in mijn ogen de grootste beweging die thans werkt voor universele vrede en broederschap".

Een andere getuigenis, uit de pen van koningin Marie van Roemenië, luidt, "Een religie die alle geloven verenigt ... een religie gebaseerd op het diepste wezen van God ...

Ze leert dat alle haatgevoelens, intriges, verdenkingen, boze woorden, zelfs ieder agressief patriottisme, buiten die ene wezenlijke wet van God staat, en dat speciale geloofsovertuigingen slechts oppervlakkige dingen zijn, terwijl het hart dat door goddelijke liefde klopt, stammen noch rassen kent".

HOOFDSTUK XXV

Internationale ontplooiing van onderrichtactiviteiten

Terwijl de structuur van het Bestuursstelsel van het Geloof van Bahá'u'lláh langzaam maar zeker werd opgezet, en terwijl, door de invloed van onverziene krachten, de onafhankelijkheid van het Geloof meer en meer positief werd erkend door zijn vijanden en aangetoond door zijn vrienden, werd nog een andere ontwikkeling op gang gebracht, die niet minder rijk aan gevolgen was. Het doel hiervan was om de grenzen van het Geloof uit te breiden, het aantal verklaarde aanhangers en bestuurscentra te doen toenemen, en een nieuwe en steeds groeiende stuwkracht te geven aan de verrijking, uitbreiding en verscheidenheid van zijn literatuur, en de taak deze over steeds verder gelegen gebieden te verspreiden. De ervaring had inderdaad geleerd, dat juist het grondpatroon van het Bestuursstelsel, los van andere naar voren tredende aspecten, zeer duidelijk de practische en snelle uitvoering van dit onderrichtwerk aanmoedigde; en de bouwers eraan bemerkten, dat hun ijver voortdurend opnieuw werd opgewekt en dat hun verlangen om erop uit te trekken en te onderrichten, steeds groter werd naarmate het Geloof zich sneller voortbewoog naar een vollediger vrijwording.
Zij schonken evenzeer aandacht aan de aansporingen, oproepen en beloften van de Stichters van hun Geloof, die driekwart eeuw lang, ieder op Zijn wijze en binnen de grenzen van Zijn arbeidsterrein, zo heldhaftig hadden gearbeid om bekendheid te geven aan het roemrijke Geloof aan welks bestemming een almachtige Voorzienigheid Hun had opgedragen vorm te geven.
De Heraut van het Geloof schreef in de Qayyúmu'l-Asmá' aan de wereldheersers het gebod om op te staan en Zijn Zaak te onderrichten als volgt, "O schare van koningen!

Breng waarheidsgetrouw en met grote spoed de verzen over, die door Ons aan de volken van Turkije, India en verder gelegen landen ... in oost en west zijn neergezonden".

Bovendien schreef Hij in datzelfde Boek, "Spoedt u uit uw steden, O volkeren van het westen, om God bij te staan".

In de Kitáb-i-Aqdas richtte Bahá'u'lláh Zich aldus tot Zijn volgelingen, "Wij bezien u vanuit Onze stralendste horizon, en Wij zullen een ieder bijstaan die opstaat om Mijn Zaak te bevorderen met de hemelse heirscharen in den hoge, en een engelenschare die Mij nabij is".

Verder heeft Hij geschreven, "...

Onderricht de Zaak Gods, O volk van Bahá!

Want God heeft een ieder de plicht opgelegd Zijn Boodschap te verkondigen, en beschouwt dit als de verdienstelijkste van alle daden".

Duidelijk heeft Hij verzekerd, "Mocht iemand, geheel alleen, opstaan in de naam van Bahá en zich hullen in de wapenrusting van Zijn liefde, dan zal de Almachtige hem doen zegevieren, al zouden de machten van hemel en aarde zich tegen hem opstellen".

Tevens verklaarde Hij nog, "Mocht iemand opstaan voor de zegepraal van Onze Zaak, dan zal God hem doen zegevieren, al zouden tienduizenden vijanden een verbond tegen hem aangaan".

En verder, "Concentreer al uw krachten op de verbreiding van het Geloof.

Laat ieder die zo'n hoge roeping waardig is, opstaan en het uitdragen.

Het is ieders plicht om, als hij dat niet kan, een ander aan te wijzen om in zijn plaats deze Openbaring bekend te maken ..."

Zijn eigen belofte luidt, "De getrouwe Geest zal diegenen met zijn kracht sterken, die hun land hebben verlaten teneinde Onze Zaak te onderrichten ...

Zulk een dienst is waarlijk de vorstelijkste tooi van alle schone daden". 'Abdu'l-Bahá schrijft in zijn Testament, "Het is in deze dagen het belangrijkste om leiding te geven aan de staten en volkeren der wereld.

Het onderrichten van de Zaak is van het grootste belang, want het is de hoeksteen van het fundament".

In datzelfde document heeft hij verklaard, "De discipelen van Christus vergaten zichzelf en al het aardse, verzaakten al hun verplichtingen en bezittingen, kuisten zich van zelfzucht en begeerte en verspreidden zich wijd en zijd om met volkomen onthechting de volkeren der wereld het recht pad te wijzen, tot zij tenslotte de wereld tot een andere wereld maakten, de aarde verlichtten en zelfs tot hun laatste uur zelfopoffering betrachtten op de weg van de Geliefde van God.

Tenslotte stierven zij in verschillende landen de marteldood.

Laten zij die mensen van de daad zijn, hun voetstappen drukken!"

In dat Testament stelde hij plechtig vast, "Wanneer het uur aanbreekt waarop deze verdrukte, vleugellamme vogel zijn vlucht naar de hemelse scharen heeft genomen ... is het de plicht van ... de vrienden en geliefden zich allen te reppen om, met hart en ziel, eendrachtig op te staan ... en Zijn Zaak te onderrichten en Zijn Geloof te bevorderen.

Het betaamt hun niet één ogenblik te rusten, noch rust te zoeken.

Zij moeten zich in ieder land verspreiden ... en alle gebieden doorkruisen.

Zich beijverend, zonder te rusten en standvastig tot het einde, moeten zij in ieder land de zegeroep"Yá Bahá'u'l-Abhá" (O Gij, de Heerlijkheid der Heerlijkheden) aanheffen ... opdat overal in het oosten en overal in het westen een onmetelijke schare zich onder de beschutting van het woord Gods verzamele, de zoete geuren van heiligheid worden verspreid, de gezichten der mensen mogen stralen, de harten met de goddelijke geest worden vervuld, en zij hemelse zielen mogen worden".
Gehoorzaam aan deze herhaalde, uitdrukkelijke bevelen; indachtig aan deze lichtende beloften; zich bewust van hun hoge roeping; aangespoord door het voorbeeld dat 'Abdu'l-Bahá had gegeven; niet terneergeslagen door zijn plotselinge heengaan uit hun midden; en niet versagend onder de aanslagen die werden ontketend door hun interne en externe tegenstanders, verrezen zijn volgelingen in het oosten en het westen met alle kracht en solidariteit om, sterker dan ooit tevoren, de internationale verbreiding van hun Geloof te bevorderen - een verbreiding die nu zulke afmetingen ging aannemen dat ze met recht kan worden erkend als een van de belangrijkste ontwikkelingen in de geschiedenis van de eerste Bahá'í eeuw.
Op ieder continent van de aardbol op gang gebracht, eerst nog wat onregelmatig en op goed geluk en ongeorganiseerd, later door de opkomst van een zich langzaam ontwikkelend Bestuursstelsel systematisch uitgevoerd, centraal geleid en efficiënt werkend, vormden de onderrichtactiviteiten die door de volgelingen van Bahá'u'lláh in vele landen werden ondernomen - echter het meest in het oog vallend in Amerika - en voortgezet door leden van iedere leeftijd en van beiderlei kunne, door nieuwelingen en oud-gedienden, door reizende leraren en mensen die zich ergens hadden gevestigd, vormden deze, dank zij de omvang en de daaruit voortvloeiende zegeningen, een stralende episode waarvan de eer aan niemand anders toekomt dan aan hen die nauw betrokken zijn geweest bij de heldendaden die de eerste jaren van het begintijdperk van de Bahá'í Beschikking onsterfelijk hebben gemaakt.
Het licht van het Geloof, dat gedurende de negen jaar van de Bábí Beschikking over Perzië had geschenen en zijn weerschijn over het aangrenzende gebied van Irak had geworpen; dat in de loop van Bahá'u'lláh's negenendertig jaar lange beleid zijn glans had verspreid over India, Egypte, Turkije, de Kaukasus, Turkistán, Soedan, Palestina, Syrië, Libanon, en Burma, en nadien door de voortstuwende kracht van een goddelijk ingesteld Verbond naar de Vereningde Staten van Amerika, Canada, Frankrijk, Engeland, Duitsland, Oostenrijk, Rusland, Italië, Nederland, Hongarije, Zwitserland, Arabië, Tunesië, China, Japan, de Hawaiï eilanden, Zuid-Afrika, Brazilië en Australië was doorgestoten, zou thans, voor het einde van de eerste Bahá'í eeuw, worden uitgedragen en zijn glans verspreiden over niet minder dan vierendertig zelfstandige naties, alsmede over verscheidene gebiedsdelen op het amerikaanse, aziatische en afrikaanse continent, in de Perzische Golf en in de Atlantische Oceaan en de Stille Oceaan.

In Noorwegen, Zweden, Denemarken, België, Finland, Ierland, Polen, Tjechoslowakije, Roemenië, Joegoslavië, Bulgarije, Albanië, Afghanistan, Abessinië, Nieuw Zeeland en in negentien latijns-amerikaanse Republieken is, sinds 'Abdu'l-Bahá's heengaan, het vaandel geheven van de Openbaring van Bahá'u'lláh en is reeds in vele van deze landen de basis gelegd voor de opbouw van het Bestuursstelsel van Zijn Geloof.

Bovendien hebben in verscheidene gebiedsdelen zowel in oost als in west, met inbegrip van Alaska, Ijsland, Jamaica, Porto Rico, het eiland Solano op de Filipijnen, Java, Tasmanië, de eilanden Bahrayn (Bahrein, in de Perz.

Golf), en Tahiti (in de Stille Oceaan), Balúchistán, Zuid-Rodesië (Zimbabwe), en Belgisch Kongo ( Zaire), de dragers van het pasgeboren Evangelie zich gevestigd en zetten al hun krachten in om een muurvaste basis te leggen voor zijn instellingen.
Door middel van lezingen en conferenties, via pers en radio, met het organiseren van studieklassen en huisbijeenkomsten, door deelneming aan activiteiten van genootschappen, instellingen en clubs welker idealen verwant zijn aan de grondregels van het Geloof, door het verspreiden van Bahá'í literatuur, verscheidene tentoonstellingen, het oprichten van klassen voor het opleiden van leraren, contacten met staatslieden, geleerden, journalisten, filantropen en andere leidinggevende figuren - waarvan de meeste zijn gelegd door de vindingrijkheid van de amerikaanse Bahá'í gemeenschap die de directe verantwoordelijkheid op zich heeft genomen voor de geestelijke verovering van het merendeel van deze landen en gebiedsdelen - maar nog het meest door de vastberadenheid en onwankelbare trouw van pioniers die als bezoekende leraren of als vaste bewoners hebben deelgenomen aan deze kruistochten, zijn deze veelbetekenende overwinningen behaald tijdens de laatste decennia van de eerste Bahá'í eeuw.
Ook mogen wij de internationale onderrichtactiviteiten van de westerse volgelingen van het Geloof van Bahá'u'lláh niet onvermeld laten, en wel speciaal die van de leden van de dappere amerikaanse Bahá'í gemeenschap die iedere gelegenheid te baat nam om of door hun voorbeeld, of door het verspreiden van literatuur, het Geloof naar onbetreden gebieden te brengen, waarbij ze het zaad strooide dat tenslotte moet ontkiemen en een oogst opleveren, die net zo aanzienlijk zal zijn als die welke in de eerder genoemde landen reeds werd vergaard. Door deze inspanningen werd de bries van Gods levengevende Openbaring over de verst verwijderde uithoeken der aarde geblazen, die de kiem van een nieuw geestelijk leven naar veraf gelegen gewesten en ontoegankelijke gebieden bracht, zoals naar Lapland; naar Spitsbergen, de noordelijkst gelegen vestiging ter wereld; naar Hammerfest in Noorwegen en naar de Straat Magallanes in het uiterste puntje van Chili; de verst noordelijk, resp. de verst zuidelijk gelegen plaatsen ter aarde; en verder naar Pago Pago en de Fiji eilanden in de Stille Oceaan; Chicha Itza in de provincie Yucatan in Mexico; de Bahama eilanden, Trinidad en Barbados in West-Indië; Bali en Brits Noord-Borneo in Oost-Indië, en naar Patagonië, Brits Guyana, de Seychellen, Nieuw Guinea en Ceylon (Sri Lanka).
En ook kunnen wij niet nalaten aandacht te besteden aan de speciale pogingen die zijn gedaan, zowel door gelovigen als door Raden, om contact te krijgen met minderheidsgroepen en rassen in verschillende delen van de wereld, zoals de Joden en de Negers in de Verenigde Staten van Amerika, de Eskimo's in Alaska, de patagonische Indianen in Peru, de Cherokee Indianen in Mexico, de Inca Indianen in Wisconsin, de Mayas in Yucatan, de Lappen in Noord-Scandinavië en de Maori's in Rotorua in Nieuw Zeeland.
Een speciale en waardevolle hulp is geweest het instellen van een internationaal Bahá'í bureau in Geneve, een centrum dat in eerste instantie tot doel had de uitbreiding van de onderrichtactiviteiten van het Geloof op het europese continent te vergemakkelijken, dat als hulpkracht werkte van het wereldbestuurscentrum in het Heilige Land en het contact in stand hield met Bahá'í gemeenschappen in oost en west. Het diende als informatiebureau voor het geloof en als een centrum voor de verspreiding van literatuur en heeft,met zijn openbare leeszaal en uitleenbibliotheek, met de gastvrijheid die er aan reizende leraren en bezoekende gelovigen werd verleend, en door zijn contacten met verschillende genootschappen, veel bijgedragen tot de consolidatie van de onderrichtactiviteiten van de gelovigen alsook van Bahá'í Nationale Raden.
Door deze onderichtactiviteiten, waarvan enkele door de gelovigen werden ingezet, andere door de plannen die georganiseerde Raden op gang hadden gebracht, kon het Geloof - dat tijdens het leven van Bahá'u'lláh in zijn gelederen Perzen, Arabieren, Turken, Russen, Kurden, Indiërs, Burmezen en negers telde, en later, ten tijde van 'Abdu'l-Bahá werd aangevuld met nieuwe leden in Amerika, Engeland, Duitsland, Frankrijk, Italië, Japan, China en Armenië - zich er nu op beroepen onder zijn belijdende aanhangers vertegenwoordigers te hebben van zeer uiteenlopende ethnische groepen en nationaliteiten, zoals Hongaren, Nederlanders, Ieren, Scandinaviërs, Soedanezen, Tjsechen,Bulgaren, Finnen Ethiopiërs, Albanezen, Polen, Eskomo's, amerikaanse Indianen, Joegoslaven, Zuidamerikanen en Maori's.
Deze opmerkelijke verruiming van de grenzen van het Geloof, deze opvallende toename van de onderscheidene elementen die het in zich borg, werd vergezeld van een enorme uitbreiding in de omvang en verspreiding van zijn literatuur, een uitbreiding die in scherpe tegenstelling stond met de allereerste maatregelen die men destijds kon nemen voor de publikatie van de paar edities van Bahá'u'lláh's geschriften, welke in de laatste jaren van Zijn beleid konden uitkomen.

De omvang van Bahá'í literatuur, die gedurende een halve eeuw, tijdens het leven van de Báb en Bahá'u'lláh, beperkt was gebleven tot de twee talen waarin Hun leringen oorspronkelijk waren geopenbaard, en nadien tijdens het leven van 'Abdu'l-Bahá zich enigszins uitbreidde en werken ging omvatten die in het engels, frans, duits, turks, russisch en burmees werden uitgegeven, werd na zijn heengaan gestadig groter door een enorme vermeerdering van het aantal boeken, verhandelingen, brochures en pamfletten die in wel negenentwintig neventalen werden gedrukt en in omloop gebracht.

Voor het grootste deel op initiatief van individuele Bahá'ís en gedeeltelijk door bemiddeling van Bahá'í Raden, werden er boeken uitgegeven in het spaans en portugees, in de drie scandinavische talen, het fins en het ijslands; in het nederlands, italiaans, tsjechisch, pools, hongaars, roemeens, servisch, bulgaars, grieks en albanees; in het hebreeuws en esperanto, in het armeens, kurdisch en amhari; in het chinees en japans en ook in vijf indiase talen, nl. het urdu, gujrati, bengaals, hindi en sindhi; deze boeken werden overal gedistribueerd en in openbare, maar ook in particuliere bibliotheken in oost en west opgenomen.

De literatuur van het Geloof is bovendien momenteel vertaald in het lets, litaus, oekraïens, tamil, mahratti, pushtoo, telegu, kinarees, singhalees, maleis, oriya, punjabi en rajasthani.
Niet minder opmerkelijk is de omvang van de literatuur geweest, die is uitgegeven en ter beschikking gesteld van het grote punbliek op ieder continent van de aardbol, en die door vastberaden en onvermoeibare pioniers naar de verste uithoeken der aarde is gebracht; een onderneming waarin alweer de leden van de amerikaanse Bahá'í gemeenschap zich hebben onderscheiden.

De uitgave van een engelse editie, met geselecteerde passages uit de belangrijkste, en tot dan toe onvertaalde geschriften van Bahá'u'lláh, evenals de engelse vertaling van Zijn "Epitle to the Son o f the Wolf"en van een verzameling, ook in die taal, van "Prayers and Meditations", door Zijn pen geopenbaard; het vertalen en uitgeven van Zijn Verborgen Woorden in acht talen, van Zijn Kitáb-i-Iqán in zeven, en van 'Abdu'l-Bahá's "Some Answered Questions" in zes talen; het bijeenbrengen van het derde deel van 'Abdu'l-Bahá's Tafelen die in het engels waren vertaald; de uitgave van boeken en verhandelingen over de beginselen van het Bahá'í Geloof en de oorsprong en de ontwikkeling van het Bestuursstelsel; een engelse vertaling van het verslag van de eerste dagen der Bábí Openbaring, geschreven door de kroniekschrijver en dichter Nabíl-i- Zarandí, dat nadien in het arabisch is uitgegeven en is vertaald in het duits en esperanto; de commentaren en uiteenzettingen over de Bahá'í leringen, de bestuursinstellingen en aanverwante onderwerpen, zoals wereldfederalisme, rasseneenheid en vergelijkende godsdienstwetenschap door westerse auteurs en vroegere dienaren van de Kerk - dit alles getuigt van het afwisselende karakter van Bahá'í uitgaven, die zozeer parallel lopen met hun uitgebreide verspreiding over het oppervlak der aarde.

Verder het drukken van documenten die betrekking hebben op de wetten van de Kitáb-i-Aqdas, van boeken en brochures die handelen over bijbelse profetieën, van herziene uitgaven van enkele geschriften van Bahá'u'lláh, 'Abdu'l-Bahá en verscheidene Bahá'í auteurs, van leidraden en schetsen voor het bestuderen van een grote verscheidenheid van Bahá'í boeken en onderwerpen, van lessen over het Bahá'í bestuur, inhoudopgaven van Bahá'í boeken en periodieken, van felicitatiekaarten en kalenders, gedichten, liedjes, toneelstukken en opvoeringen, van aanwijzingen voor de studie over , en een gebedenboek voor de opleiding van bahá'í kinderen; van nieuwsbrieven, bulletins en periodieken, uitgegeven in het engels, perzisch, duits, esperanto, arabisch, frans, urdi, burmees en portugees, hebben ertoe bijgedragen die productie te doen uitgroeien en de verscheidenheid van Bahá'í uitgaven te doen toenemen.
Van bijzondere waarde en betekenis, over een periode van vele jaren, is de productie geweest van opeenvolgende delen van tweejaarlijkse verslagen van internationale Bahá'í activiteiten die, rijk geïllustreerd en goed gedocumenteerd, onder meer een vermelding bevatten van de doelstellingen van het Geloof en zijn bestuursstelsel, een keuze uit de geschriften, en lijsten van Bahá'í centra op de vijf continenten, een bibliografie van zijn literatuur, huldeblijken ten aanzien van de iedealen en prestaties van vooraanstaande mannen en vrouwen in oost en west, en artikelen die de hedendaagse problemen behandelen.
Ook zou een overzicht van de Bahá'í literatuur die tijdens de laatste decennia van de eerste Bahá'í eeuw is verschenen, niet volledig zijn zonder dat wij speciaal verwijzen naar de publicatie en de verreikende invloed van die prachtige, gezaghebbende en veelomvattende inleiding tot de Bahá'í geschiedenis en haar leringen, die is geschreven door de zuivere en onsterfelijke bevorderaar van het Geloof, J.E. Esslemont, welke reeds in zeker zevenendertig talen is verschenen, waaraan later vertalingen in nog dertien talen werden toegevoegd, waarvan de uitgave in het engels reeds in de tienduizenden loopt, en al negen maal in herdruk is verschenen in de Verenigde Staten van Amerika, waarvan de uitgaven in esperanto, japans en engels zijn overgezet in braille, en waaraan een vorstelijk persoon hulde heeft betuigd door het te karakteriseren als "een glorieus boek van liefde en goedheid, kracht en schoonheid", het aan ieder aanbevelend met de verzekering dat "een ieder door het lezen van dat boek een beter mens zou worden".
Wat bovendien speciale vermelding verdient, is de oprichting door de britse Nationale Geestelijke Raad van een uitgeversmaatschappij, die is ingeschreven als "The Bahá'í Publishing Co."en die optreedt als uitgever en groothandelaar van Bahá'í literatuur over geheel Groot Brittanië en Ierland; het bijeenbrengen door verschillende Bahá'í Raden in het gehele oosten van niet minder dan veertig delen van met de hand geschreven, authentieke en niet gepubliceerde werken van de Báb, Bahá'u'lláh en 'Abdu'l-Bahá; de vertaling in het engels van het aanhangsel van de Kitáb-i-Aqdas, onder de titel "Questions and Answers", alsmede de publicatie in het arabisch en perzisch door de egyptische en indiase Bahá'í Nationale Geestelijke Raden van resp.

De hoofdlijnen van Bahá'í Wetten met betrekking tot de persoonlijke Status, en van een korte schets door laatstgenoemde Raad van de wetten met betrekking tot het begraven der doden; en van van de vertaling van een brochure in het maori door een maori Bahá'í in Nieuw-Zeeland.

Er moet ook worden gewezen op het bijeenbrengen en uitgeven door de Geestelijke Raad van de Bahá'ís van Tihrán van een aanzienlijk aantal toespraken van 'Abdu'l-Bahá tijdens zijn reis door het westen; op de voorbereiding van een uitvoerige geschiedenis van het Geloof in het perzisch; op het drukken van Bahá'í huwelijks- en echtscheidingsformulieren in het perzisch en arabisch door een aantal Nationale Geestelijke Raden in het oosten; op de uitgifte van geboortebewijzen en overlijdensakten door de perzische Bahá'í Nationale Geestelijke Raad; op het in orde maken van formulieren voor gelovigen die een legaat wensen na te laten aan het Geloof; op het bijeenbrengen van een aanzienlijk aantal niet gepubliceerde Tafelen van 'Abdu'l-Bahá door de amerikaanse Bahá'i Nationale Geestelijke Raad; op het vertalen in esperanto van verscheidene Bahá'í boeken waaronder enkele zeer belangrijke geschriften van Bahá'u'lláh en 'Abdu'l-Bahá, ondernomen door de dochter van de beroemde Zamenhof, nadat zij zelf tot het Geloof was toegetreden; op het vertalen van een Bahá'í boekje in het servisch door Prof.

Bogdan Popovitch, een van de eminentste geleerden aan de Universiteit van Belgrado; en op het spontane aanbod van prinses Ileana van Roemenië (thans de gemalin van aartshertog Anton van Oostenrijk), om in haar moedertaal een Bahá'í brochure, die oorspronkelijk in het engels was geschreven, te vertalen en die zij daarna in haar geboorteland verspreidde.
De vooruitgang die men boekte in verband met het overzetten van Bahá'í geschriften in braille moet ook genoemd worden; een overzetting die reeds werken in het engels bevat zoals de Kitáb-i-Iqán, de Verborgen Woorden, de Zeven Valleien, de "Ishráqát", de "Súriy-i-Haykal", de " Words of Wisdom", de "Prayers and Meditations" van Bahá'u'lláh, 'Abdu'l-Bahá's "Some Answered Questions", de "Promulgation of Universal Peace", "Wisdom of 'Abdu'l-Bahá", "The Goal of a New World Order", alsmede de twee engelse edities van "Bahá'u'lláh en het Nieuwe Tijdperk"die ook in esperanto en het japans zijn verschenen, en van brochures in het engels, frans en esparanto.
Ook hebben zij die in eerste instantie verantwoordelijk waren voor het verrijken van de literatuur over het Geloof en de vertaling ervan in zovele talen, deze snel verspreid met alle middelen die hun ten dienste stonden, in hun dagelijkse gesprekken met personen alsook in hun officiële contacten met organisaties die zij hadden uitgezocht om hen bekend te maken met de doelstellingen en grondbeginselen van hun Geloof.

De energie, het open oog en de standvastigheid die deze herauten van het Geloof van Bahá'u'lláh aan de dag hebben gelegd, onder wier auspiciën de verbreiding van Bahá'í literatuur in de laatste jaren geweldige afmetingen ging aannemen, verdienen de grootste lof.

Uit de verslagen die werden gemaakt en verspreid door de hoofdbureaus die waren belast met de taak van publikatie en verspreiding van deze literatuur in de Verenigde Staten en Canada, springen de opmerkelijke feiten naar voren dat binnen het tijdsbestek van de elf maanden die eindigden op 28 februari 1943, meer dan 19.000 boeken, 100.000 brochures, 3.000 inleidingen over studie, 4.000 series bloemlezingen en 1.800 felicitatie- en tempelkaarten en folders waren verkocht of uitgedeeld; dat er in de loop van twee jaar 376.000 brochures over de aard en het doel van het bedehuis in de Verenigde Staten van Amerika waren gedrukt; dat er meer dan 300.000 stuks literatuur waren gedistribueerd op de twee wereldtentoonstellingen in San Francisco en New York; dat er over een periode van twaalf maanden 1.089 boeken aan verschillende bibliotheken waren geschonken en dat er met medewerking van het Nationale Comité Belangstellenden in één jaar meer dan 2.300 brieven met meer dan 4.500 brochures waren verstuurd naar auteurs, radiosprekers en vertegenwoordigers van de joodse en neger minderheden, alsmede aan verschillende organisaties die geïnteresseerd waren in internationale zaken.
Met het aanbieden van deze omvangrijke literatuur aan mensen van hoge positie en rang; hebben zowel de gekozen vertegenwoordigers als de reizende leraren van de amerikaanse Bahá'í gemeenschap, geholpen door Raden in andere landen, op dezelfde wijze een energie en vastberadenheid tentoongespreid, die even lofwaardig is als de inspanningen voor de productie ervan.

Aan de koning van Engeland, koningin Marie van Roemenië, president Franklin D.

Roosevelt, aan de keizer van Japan, aan de toenmalige president Von Hindenburg, de koning van Denemarken, de koning van Zweden, koning Ferdinand van Bulgarije, de keizer van Abbesinië, de koning van Egypte, aan de toenmalige koning Feisal van Irak, koning Zog van Albanië, de toenmalige president Masaryk van Tjechoslowakije, aan de presidenten van Mexico, Honduras, Panama, El-Salvador, Guatamala en Porto Rico, aan generaal Tsjiang Kai-tsjek, de ex-khedive van Egypte, de kroonprins van Zweden, de hertog van Windsor, de hertogin van Kent, aartshertogin Ileana van Oostenrijk, prinses Olga van Joegoslavië, prinses Kadria van Egypte, prinses Estelle Bernadotte van Wisborg, aan Mahatma Gandhi, verscheidene regerende vorsten in India en aan de Eerste Ministers van alle staten van het australische gemenebest - aan al dezen en ook aan personages van lagere rang is Bahá'í literatuur die verschillende aspecten van het Geloof belichtte, overhandigd: aan enkelen persoonlijk, aan anderen via uitgezochte tussenpersonen, en wel of door gelovigen persoonlijk, of de gekozen vertegenwoordigers van de Bahá'í gemeenschappen.
Evenmin hebben deze leraren en Raden hun plicht veronachtzaamd om deze literatuur ter beschikking te stellen van het publiek in diverse staten, universiteiten en leeszalen, waarbij ruimschoots de gelegenheid werd gegeven aan het lezende publiek om zich vertrouwd te maken met de geschiedenis en de grondbeginselen van de Openbaring van Bahá'u'lláh.

Slechts het opnoemen van een aantal belangrijke bibliotheken moet voldoende zijn om de omvang te onthullen van deze activiteiten die zich over vijf continenten uitstrekten: het British Museum in London; de Bodleian Bibliotheek in Oxford; de Congres Bibliotheek in Washington; de Bibliotheek van het Vredespaleis in 's-Gravenhage; de Bibliotheek van de Nobel Vredes Stichting en de Nansen Stichting in Oslo; de Koninklijke Bibliotheek in Kopenhagen; de Bibliotheek van de Volkenbond in Geneve; de Vredesbibliotheek van Hoover; de Universiteitsbibliotheek van Amsterdam; de Bibliotheek van het Parlement in Ottawa; de Universiteitsbibliotheek van Allahabad; de Universiteitsbibliotheek van Aligarh; de bibliotheek van de universiteit van Madras; de Internationale Shantineketan Universiteitsbbibliotheek van Bolepur; de 'Uthmáníyyih Universiteitsbibliotheek in Haiderabad; de keizerlijke Bibliotheek in Calcutta; de Jamia Milli Bibliotheek in Delhi; de Universiteitsbibliotheek van Mysore;1 de Bernard Bibliotheek in Rangoon; de Jerabia Wadia Bibliotheek in Poona;2 de (Openbare) Leeszaal in Lahore; de Universiteitsbibliotheken van Lucknow;3 en Dehli; de Leeszaal in Johannesburg; de Leesbibliotheken in Rio de Janeiro; de Nationale Bibliotheek van Manila; de Universiteitsbibliotheek van Hongkong; de leeszalen in Reykjavik; de Carnegie Bibliotheek op de Seychellen; de Nationale Bibliotheek op Cuba; de Leeszaal van San Juan; de Universiteitsbibliotheek van Ciudad Trujillo; de Universiteitsbibliotheek en de Carnegie Leeszalen in Porto Rico; de Bibliotheek van het Parlement in Canberra en de Parlementsbibliotheek in Wellington.

In deze, en ook in alle voornaamste bibliotheken van Australië en Nieuw-Zeeland, negen bibliotheken in Mexico, verscheidene bibliotheken in Mukden in Manchukuo,4 en in meer dan duizend leeszalen, in honderd vakbibliotheken en in tweehonderd universiteits- en hogeschoolbibliotheken, waaronder indiaanse hogescholen in de Verenigde Staten en Canada, hebben gezaghebbende boeken over het geloof van Bahá'u'lláh een plaats gekregen.
Staatsgevangenissen en, sedert het uitbreken van de oorlog, ook legerbibliotheken, zijn inbegrepen bij het veelomvattende schema dat de amerikaanse Bahá'í gemeenschap door middel van een speciaal comité heeft opgesteld voor het verspreiden van de literatuur van het Geloof. Ook zijn door deze wakkere en ondernemende gemeenschap de belangen van de blinden niet vergeten, zoals is aangetoond door het plaatsen van boeken in brailleschrift in dertig bibliotheken en instellingen in achttien staten van de Verenigde Staten van Amerika, Honolulu(Hawaiï), Regina(Saskatchewan) en in de bibliotheken voor blinden in Tokio en Geneve, alsmede in een groot aantal uitleenbibliotheken die verbonden zijn aan openbare leeszalen in verschillende grote steden van het noordamerikaanse continent.
Ook kan ik dit onderwerp niet afsluiten zonder een speciale vermelding van de vrouw die zich, niet alleen vanwege haar overweldigend aandeel in het op gang brengen van de vertaling en de verspreiding van Bahá'í literatuur, maar vooral ook door haar enorme en waarlijk uitzonderlijke krachtsinspanningen op het internationale onderrichtsgebied, een glorie heeft verworven die niet alleen ver uitgaat boven de prestaties van haar zich eveneens om het onderricht van het Geloof bekommerende tijdgenoten, maar die zelfs ieder heldenstuk van de verbreiders van het Geloof in de loop van een hele eeuw heeft overtroffen. Aan Martha Root, het lichtende voorbeeld van reizende Bahá'í leraren en de voornaamste Hand die sinds 'Abdu'l-Bahá's heengaan door Bahá'u'lláh in vuur en vlam was gezet, moet men aan haar vele, vele diensten en de hoogste inzet van haar leven de juiste waarde toekennen.
In hetzelfde jaar dat de Tafelen van het Goddelijk Plan in de Verenigde Staten van Amerika waren verschenen, stond deze onverzettelijke ziel op als antwoord op de zo belangrijke oproep van 'Abdu'l-Bahá, die erin was vervat; zij begon met onweerstaanbare vastberadenheid en met een geest van volkomen onthechting haar reis over de gehele wereld: een reis die zij maakte in een bijna ononderbroken tijdsbestek van twintig jaar, die haar vier maal om de aarde voerde, waarbij zij vier maal naar China en Japan ging en driemaal naar India, iedere belangrijke stad in Zuid-Amerika bezocht, de boodschap van de Nieuwe Dag doorgaf aan koningen, koninginnen, prinsen en prinsessen, presidenten, ministers en staatslieden, journalisten, professoren, geestelijken en dichters, alsook aan een groot aantal mensen uit alle lagen van de bevolking, en waarbij zij officiële en informele contacten legde met godsdienstige congressen, vredesgenootschappen, esperantoverenigingen, socialistische congressen, theosophische genootschappen, vrouwenclubs en andere, aanverwante organisaties. Zij heeft uit hoofde van de aard van haar inspanningen en de kwaliteit van haar overwinningen een record gevestigd, dat de dichtste benadering vormt van het voorbeeld dat door 'Abdu'l-Bahá tijdens zijn reizen door het westen aan zijn volgelingen was gesteld.
Zij had acht opeenvolgende audiënties bij koningin Marie van Roemenië, waarvan de eerste plaats vond in het Controceni paleis in Boekarest in januari 1926, en de tweede in het Pelisor paleis in Sinaia in 1927.

Dit werd in januari van het volgende jaar gevolgd door een bezoek van Hare Majesteit en haar dochter prinses Ileana in het koninklijke paleis in Belgrado, waar zij te gast waren bij de koning en koningin van Joegoslavië, en later in het zomerpaleis "Tehna Yuva"in Balcic aan de zwarte Zee in oktober 1929; en daarna in augustus 1932 en februari 1933 ten huize van prinses Ileana (later de gemalin van aarthertog Anton van Oostenrijk) in Mödling bij Wenen; dit bezoek werd een jaar later, in februari, gevolgd door nog een audiëntie in het Controceni paleis en tenslotte, in februari 1936 door nog een in genoemd paleis.Deze audiënties zijn zo opmerkelijk vanwege de grote invloed die er van de bezoekster uitging op haar koninklijke gastvrouw - zoals ook is beschreven in de diverse loftuitingen van de koningin zelf - iets wat als het belangrijkste onderdeel van deze gedenkwaardige reizen wordt gekenschetst.

De drie uitnodigingen die deze onvermoeibare voorvechtster van het Geloof ontving om prins Paul en prinses Olga van Joegoslavië in het koninklijk paleis in Belgrado te koen bezoeken; de lezingen die zij gaf aan meer dan vierhonderd universiteiten en hogescholen in het oosten en het westen; haar tot tweemaal toe herhaalde bezoeken aan alle duitse universiteiten op twee na, alsmede aan bijna honderd universiteiten, hogescholen en scholen in China; de ontelbare artikelen die zij publiceerde in dagbladen en tijdschriften in nagenoeg ieder land dat zij bezocht; de talrijke uitzendingen die zij verzorgde en de talloze boeken die zij in particuliere en staatsbibliotheken liet opnemen; haar persoonlijke ontmoetingen met de staatslieden van meer dan vijftig landen tijdens haar drie maanden durende verblijf in Geneve in 1932, ten tijde van de Ontwapeningsconferentie; de taak die zij zich stelde tijdens haar inspannende reizen om nauwgezet de supervisie op zich te nemen van de vertaling en bewerking van een enorm aantal uitgaven van Dr.

Esslemonts "Bahá'u'lláh en het Nieuwe Tijdperk";de correspondentie die zij voerde met hooggeplaatste personen en geleerden, aan wie zij ook Bahá'í boeken aanbood; haar pelgrimstocht naar Perzië en de ontroerende hulde die zij bracht aan de nagedachtenis van de helden van het Geloof bij haar bezoek aan de historische Bahá'í plaatsen in dat land; haar bezoek aan Adrianopel, waar zij, gedreven door haar overstelpende liefde voor Bahá'u'lláh, de huizen bezocht waar Hij had gewoond, en de mensen die Hij gedurende Zijn ballingschap in die stad had ontmoet, en waar zij door de gouverneur en de burgemeester werd ontvangen; de gerede en waardevolle steun die zij verleende aan de bestuurders van het Geloof in ieder land, waar instellingen werden opgezet of reeds waren gevestigd - dit alles kan worden beschouwd als de hoogtepunten van een dienstbetoon dat in vele opzichten zijn weerga niet heeft in de gehele geschiedenis van de eerste Bahá'í eeuw.
Niet minder indrukwekkend is de lijst van namen van mensen die zij tijdens de uitvoering van haar opdracht een interview afnam, waartoe, naast de reeds genoemde, allerlei vorstelijke personen en aanzienlijke figuren behoorden, zoals koning Haakon van Noorwegen; koning Feisal van Irak; koning Zog van Albanië en leden van zijn familie; prinses Marina van Griekenland (de latere hertogin van Kent); prinses Elisabeth van Griekenland; president Thomas G. Masaryk en president Eduard Benes van Tjechoslowakije; de president van Oostenrijk; Dr.Sun Yat Sen; Dr. Nicholas Murray Butler, het hoofd van de universiteit van Columbia; prof. Bagdan Popovitch van de universiteit van Belgrado; de Minister van Buitenlandse Zaken van Turkije, Tawfíq Rushdí Bey; de chinese Minister van Buitenlandse Zaken en Minister van Onderwijs; de Litause Minister van Buitenlandse Zaken; prins Muhammad 'Alí van Egypte; Stephen Raditch; de maharadja's van Patiala,5 Benares6 en Travancore;7 de gouverneur en de grootmufti van Jeruzalem; Dr. Erling Eiden, aartsbisschop van Zweden; Sarojini Naidu; Sir Rabindranath Tagore; Madame Huda Sha'ráví, de leidster van de egyptische feministen; Dr. K. Ichiki, hoofd van de japanse keizerlijke hofhouding; prof. Tetrujiro Inouye, emeritus professor van de keizerlijke Universiteit van Tokio; baron Yoshiro Sakatani, lid van het Hogerhuis van Japan; en Mehmed Fuad, dekaan van de Faculteit van Letteren en Wijsbegeerte en president van het Instituut voor turkse Geschiedenis.
Haar gevorderde leeftijd, noch haar slechte gezondheid; de geringe hoeveelheid literatuur waarover zij bij het begin van haar krachtinspanningen kon beschikken, noch de schrale bronnen van inkomsten die haar arbeid nog bemoeilijkten; de zeer uiteenlopende weersgesteldheden waaraan zij kwam bloot te staan, noch de politieke troebelen die zij tijdens haar reizen op haar weg aantrof; niets kon het enthousiasme van deze in geestelijk opzicht zo dynamische en gebenedijde vrouw intomen, of haar van haar doel afbrengen. Geheel alleen, en vaak onder bijzonder gevaarlijke omstandigheden, ging zij voort om als het ware met klaroenklanken aan mensen van verschillende geloofsovertuiging, huidskleur of stand de Boodschap van Bahá'u'lláh te verkondigen, totdat zij zich, lijdende aan een pijnlijke en dodelijke ziekte, welker aanvallen zij met ware heldenmoed doorstond, naar huis spoedde, om in het zojuist gelanceerde Zevenjaren Plan te helpen; doch op weg daarheen werd zij in het verre Honolulu geveld. Daar, op die symbolische plaats tussen het oostelijke en westelijke halfrond, in elk waarvan zij zo onvervaard had gearbeid, stierf zij op 28 september 1939, en sloot daarmee een leven af, dat men met recht mag beschouwen als de edelste vrucht die het vormende tijdperk van Bahá'u'lláh's beschikking tot nu toe had voortgebracht.
Deze onsterfelijke heldin betrachtte gehoorzaamheid aan de uitdrukkelijke opdracht in het Testament van 'Abdu'l-Bahá, om de voetstappen van de discipelen van Jesus Christus te drukken, "niet één ogenblik te rusten", "alle gebieden te doorkruisen", en om "zonder te rusten en standvastig tot het einde" "in ieder land de zegeroep Ya Bahá'l-Abhá' aan te heffen", een gehoorzaamheid waarop zowel de huidige als de toekomstige generaties wel zeer trots mogen zijn en die zij moeten nastreven.
"Teugelloos als de wind", met het "volle vertrouwen" op God als "de beste uitrusting" voor haar reis, vervulde zij bijkans naar de letter 'Abdu'l-Bahá's wens, waaraan hij in zijn Tafelen op zo aangrijpende wijze uitdrukking gaf, en aan wiens oproep zij ogenblikkelijk gehoor had gegeven, "O, kon ik slechts naar die gebieden reizen, desnoods te voet en in de grootste armoede, om onder het aanheffen van de roep 'Yá Bahá'u'l-Abhá' in steden, dorpen, bergen, woestijnen en oceanen de goddelijke leringen uit te dragen! Dit kan ik helaas niet. Hoe diep betreur ik dit! Moge het God behagen dat gij het kunt volbrengen".
Nadat prinses Olga van Joegoslavië over haar dood was ingelicht, luidt haar koninklijke huldeblijk, "Het overlijdensbericht van die lieve Martha Root heeft mij diep geschokt, daar ik er niets van wist. Wij hebben in het verleden altijd genoten van haar bezoeken aan ons. Zij was zo vriendelijk en warmvoelend, en een ware werkster voor de vrede. Men zal haar zeker node missen in het werk".
De getuigenis uit de feilloze pen van het Middelpunt van Bahá'u'lláh's Verbond luidt, "Gij zijt, waarlijk, een heraut van het Koninkrijk en een voorbode van het Verbond, gij zijt waarlijk een opofferende ziel. Gij betoont vriendschap aan alle volkeren, Gij strooit het zaad dat te gelegener tijd tot duizenden oogsten zal leiden. Gij plant een boom die te eeuwigen dage bladeren en bloemen zal dragen en vruchten zal voortbrengen, en waarvan de schaduw van dag tot dag in omvang zal toenemen".
Van alle diensten die deze uitblinkende dienares van Zijn Geloof aan de Zaak van Bahá'u'lláh verleende, was wel de prachtigste en verreweg de belangrijkste de bijna ogenblikkelijke weerklank van koningin Marie van Roemenië op de Boodschap, die deze vurige en onvervaarde pionier haar had gebracht tijdens een van de moeilijkste ogenblikken van haar leven, in het uur van bittere nood, verwarring en droefheid. Zelf getuigde zij in een brief, "Deze boodschap kwam, zoals alle blijde boodschappen, op een moment van diepste verslagenheid, innerlijk conflict en ellende, zodat het zaad in vruchtbare aarde viel".
Zij was de oudste dochter van de hertog van Edinburgh, die de tweede zoon was van de koningin aan wie Bahá'u'lláh in een zeer belangrijke Tafel lovende woorden had geschreven; de kleindochter van tsaar Alexander II, aan wie dezelfde Pen een epistel had geopenbaard; door geboorte en huwelijk geparenteerd aan Europa's meest vooraanstaande families; geboren in het anglicaanse geloof; door haar huwelijk nauw verbonden met de grieksorthodoxe kerk, de staatsgodsdienst van haar tweede vaderland; zelf een talentvol schrijfster, een aantrekkelijke en stralende persoonlijkheid en zeer begaafd, met een helder inzicht en van nature moedig en strijdvaardig; en bovendien droeg zij alle ondernemingen met een menslievend karakter een warm hart toe. En zo kwam zij, als enige onder de andere koninginnen, en als enige onder al die personen van koninklijken bloede of met een koninklijke positie, ertoe om spontaan haar instemming te betuigen met de grootheid van Bahá'u'lláh's Boodschap, Zijn Vaderschap te verkondigen evenals het Profeet-zijn van Muhammad, de Bahá'í leringen aan alle mannen en vrouwen aan te bevelen en de kracht, verhevenheid en schoonheid daarvan te verheerlijken.
Door het onbevreesd uitkomen voor haar geloof tegenover haar eigen kennissen en familie en speciaal tegenover haar jongste dochter; drie achtereenvolgende lofspraken die haar grootste en duurzaamste nalatenschap voor het nageslacht vormen; door drie nog daaraan toegevoegde blijken van waardering die door haar zijn geschreven als haar bijdrage aan de Bahá'í publicaties; door verscheidene brieven die zij aan vrienden en bekenden schreef, alsmede die welke zij tot haar leidsvrouwe en geestelijke moeder richtte; door allerlei bewijzen waarmee zij uitdrukking gaf aan haar geloof, en dankbaarheid voor de blijde tijding die haar was geworden door de Bahá'í boeken die zij en haar jongste dochter hadden besteld; en tenslotte door haar verijdelde pelgrimstocht naar het Heilige Land, waarheen zij welbewust was gegaan met het doel eer te bewijzen aan de graven van de Stichters van het Geloof - door al dergelijke daden kan deze doorluchtige koningin wel worden aangemerkt als de eerste koninklijke aanhanger van de Zaak van God, waarvan er in de toekomst meer zullen verrijzen, en waarvan ieder, volgens de woorden van Bahá'u'lláh Zelf, zal moeten worden begroet als "het ware oog der mensheid, het lichtend ornament van het aanschijn der schepping, de bron van zegeningen voor de gehele wereld".
In een persoonlijke brief heeft zij uitdrukkelijk getuigd, "Enkele mensen uit mijn kring verbazen zich over mijn moed, en keuren die dan ook af omdat ik naar voren kom met ideeën die gekroonde hoofden gewoonlijk niet uitspreken, maar ik word aangezet door een innerlijke drang die ik niet kan weerstaan. Met gebogen hoofd erken ik, dat ook ik slechts een werktuig ben in de hand van een hoger Wezen, en ik verheug mij over dit weten".
Een kort briefje van Martha Root aan Hare Majesteit bij haar aankomst in Boekarest, met ingesloten een exemplaar van "Bahá'u'lláh en het Nieuwe Tijdperk"- een boek dat de koningin meteen zo in beslag nam,dat zij er tot de vroege ochtenduren in doorlas - was twee dagen later de aanleiding dat de koningin, op 30 januari 1926, aan Martha Root audiëntie verleende in het Controceni paleis in Boekarest. Tijdens dit onderhoud gaf Hare Majesteit als haar overtuiging te kennen, dat "deze leringen de oplossing zijn voor alle wereldproblemen"; en hieruit volgde in datzelfde jaar op haar eigen verzoek de publicatie van die drie grandioze getuigenissen, die in bijna tweehonderd kranten in de Verenigde Staten en Canada verschenen en die naderhand werden vertaald en gepubliceerd in Europa, China, Japan, Australië, het Nabije Oosten en de eilanden in alle zeeën.
In haar eerste getuigenis bevestigde zij, dat de geschriften van Bahá'u'lláh en 'Abdu'l-Bahá gezien moeten worden als "een luide oproep tot vrede, die over alle beperkingen van grenzen, en boven alle tweespalt aangaande riten en dogma's heenreikt ... Bahá'u'lláh en Zijn zoon 'Abdu'l-Bahá hebben ons een wondermooie boodschap gegeven! Zij zijn nooit op agressieve wijze te werk gegaan in het weten, dat onvermijdelijk de kiem van eeuwige waarheid die eraan ten grondslag ligt, zal wortel schieten en zich uitzaaien ... Hier is Christus' boodschap, in bijna dezelfde bewoordingen opnieuw gebracht, maar aangepast aan de duizend en meer jaren verschil die er liggen tussen het jaar één en heden". Zij voegde er een ernstige vermaning aan toe, die doet denken aan de indrukwekkende woorden van Dr. Benjamin Jowett die het Geloof, in een onderhoud met zijn leerling Prof. Lewis Campwell, had toegejuicht als "het grootste licht dat er in de wereld is verschenen sinds de dagen van Jezus Christus", en hem waarschuwde "het in het oog te houden"en het nimmer uit het gezicht te verliezen. De koningin schreef, "Als ooit de naam van Bahá'u'lláh of 'Abdu'l-Bahá u onder ogen komt, leg hun geschriften dan niet terzijde. Onderzoek hun boeken en laat de heerlijke, vredebrengende, liefdevolle woorden en lessen tot uw hart doordringen, zoals ze dat bij mij gedaan hebben ... Lees ze door en word er een gelukkig mens mee".
In een ander artikel, waarin zij een belangwekkende toelichting geeft op de rang van de arabische Profeet, verklaarde zij, "God is alles. Alles. Hij is de macht achter alle wezens ... Zijn stem klink binnen in ons om ons op goed en kwaad te wijzen. Maar meestal negeren wij deze stem, of begrijpen wij die verkeerd. Daarom zocht Hij Zijn Verkorene uit om zich onder ons op aarde te begeven teneinde Zijn woord, Zijn werkelijke bedoeling duidelijk te maken. Vandaar de Profeten, vandaar Christus, Muhammad, Bahá'u'lláh, want de mens heeft van tijd tot tijd een stem op aarde nodig om God nader tot hem te brengen, en zich het bestaan van de ware God scherper te realiseren. Die stemmen die naar ons worden toegezonden, moeten in menselijke gedaante verschijnen, opdat wij hen met onze stoffelijke oren kunnen horen en begrijpen".
Om hun waardering over deze getuigenissen uit te spreken, ontving zij uit naam van de volgelingen van Bahá'u'lláh uit oost en west een gezamenlijk schrijven, waarop zij in een zeer ontroerende brief o.m. antwoordde, "Met de Boodschap van Bahá'u'lláh en 'Abdu'l-Bahá kwam waarlijk een groot licht tot mij. Mijn jongste dochter put eveneens veel kracht en troost uit de leringen van de geliefde Meesters. Wij geven de Boodschap mondeling door, en bij allen wie wij het doorgeven, zien wij dat hun plotseling een licht opgaat; en veel wat er opbegrepen of verwarrend was, wordt eenvoudig, stralend en zo hoopgevend als nimmer tevoren. Het feit dat mijn open brief als een balsem werkte op degenen die zich opofferingen getroosten voor de Zaak, betekent voor mij een grote vreugde; en ik vat het op als een teken dat God mijn nederig huldeblijk heeft aanvaard. Dat mij de gelegenheid werd gegeven mijn gedachten in het openbaar kenbaar te maken, was ook Zijn werk, want het was in wezen een aaneenschakeling van omstandigheden, waarvan iedere schakel mij ongemerkt een stap verder bracht, totdat alles mij plotseling helder voor ogen stond, en ik het waarom van alles begreep. Zo leidt Hij ons tenslotte tot onze uiteindelijke bestemming ... Langzamerhand wordt de sluier opgelicht; leed scheurde haar in tweeën. Dit leed bracht mij ook steeds nader tot de waarheid; daarom verzet ik mij niet meer tegen leed!"
In een belangrijke, ontroerende brief aan een intieme amerikaanse vriendin die in Parijs woonde, schreef zij, "Kort geleden heb ik weer hoop gekregen door iemand genaamd 'Abdu'l-Bahá. Ik heb in zijn Boodschap van geloof en die van zijn Vader, Bahá'u'lláh al mijn verlangens naar ware religie bevredigd gevonden ... Waarmede ik wil zeggen: deze boeken hebben mij bovenmatig gesterkt en thans ben ik iedere dag bereid hoopvol te sterven. Maar ik bid God mij nog niet weg te nemen, want er is voor mij nog zoveel te doen".
En daarna weer in een van haar loftuitingen op het Geloof,"De Bahá'í leer brengt vrede en begrip. Het komt mij voor als een warme omhelzing, waarin iedereen wordt opgenomen, die al zo lange tijd verlangend heeft uitgezien naar hoopvolle woorden ... Bedroefd gestemd door de onafgebroken strijd onder de leden van velerlei gezindten, en dodelijk vermoeid door hun onverdraagzaamheid jegens elkaar, heb ik in de Bahá'í leer de ware geest van Christus gevonden, die zo dikwijl;s verloochend, en niet begrepen is". En verder nog deze schitterende bekentenis, "De Bahá'í leer brengt vrede aan de ziel en hoop in het hart. Aan hen die op zoek zijn naar zekerheid, zijn de woorden van de Vader als een bron in de woestijn na een lange zwerftocht".
Aan Martha Root schreef zij,"De verrukkelijke waarheid van Bahá'u'lláh draag ik steeds bij mij als een steun en een inspiratie. Wat ik schreef kwam uit mijn gemoed, omdat het overstroomde van dankbaarheid voor de overdenking die u mij bracht. Het stemt mij gelukkig wanneer u denkt dat ik tot steun was. Ik dacht, dat het de waarheid misschien nader bracht, omdat mij woorden door zovelen worden gelezen".
Tijdens een bezoek aan het Nabije Oosten gaf zij de wens te kennen om de Bahá'í heilige plaatsen te bezoeken, en in gezelschap van haar jongste dochter voerde haar weg haar zowaar door Haifa en was haar doel in zicht; maar haar werd het recht ontzegd de bedevaart te maken die zij zich had voorgenomen, tot grote teleurstelling van het bejaarde Grootste Heilige Blad, die zeer naar haar komst had uitgezien. Een paar maanden later, in juni 1931, schreef zij in een brief aan Martha Root, "Zowel Ileana als ik waren verschrikkelijk teleurgesteld toen ons werd belet naar de heilige graftomben te gaan.... maar in die tijd maakten wij een vreselijke crisis door, en alles wat ik deed werd in mijn nadeel uitgelegd en in politieke zin op een onheuse wijze tegen mij uitgespeeld. Het deed mij zeer veel verdriet, en beperkte mij op hoogst onaangename wijze in mijn vrijheid. Maar de schoonheid van de waarheid blijft bij mij, en ik klem mij eraan vast, ondanks alle wederwaardigheden van een leven dat wel somber wordt ... Ik ben blij dat uw reizen zoveel vruchten afwerpen, en ik wens u onafgebroken succes toe, omdat ik weet welke prachtige Boodschap u van land naar land uitdraagt".
Na deze droeve teleurstelling schreef zij aan een jeugdvriendin die in de buurt van 'Akká woonde, in een huis dat vroeger Bahá'u'lláh tot woonplaats had gediend, "Het was heel prettig van je te horen, en nu te bedenken, dat jij vlakbij Haifa woont en net als ik een aanhangster bent van de Bahá'í leer. Het interesseert me, dat je in dat speciale huis woont ... Ik stel er een intens belang in en ik heb alle foto's goed bestudeerd. Het moet een heerlijke plek zijn ... en het huis waarin je woont, zo onvoorstelbaar aantrekkelijk en tot een kostbaarheid verheven door zijn associatie met de Man dien wij allen hoog vereren..."
Haar laatste openlijke huldeblijk aan het Geloof dat zij zozeer had bemind, betoonde zij twee jaar voor haar dood. "Nu meer dan ooit", schreef zij, "nu de wereld zo'n crisis van verbijstering en onrust doormaakt, moeten wij standvastig zijn in ons Geloof en datgene zoeken wat ons samenbindt in plaats van wat ons van elkaar scheidt. Aan hen die het licht zoeken, geeft de Bahá'í leer een ster die hen zal leiden tot dieper inzicht, vrede en een goede verstandhouding met alle mensen".
Een luisterrijk verslag in een van Martha Roots artikelen luidt als volgt, "Tien jaar lang hebben Hare Majesteit en haar dochter, H.K.H. prinses Ileana (thans de gemalin van aartshertog Anton) met veel belangstelling ieder nieuw boek over de Bahá'í Beweging gelezen zodra het in druk verscheen ...

Na de dood van Zijne Majesteit koning Ferdinand, haar gemaal, werd ik in 1927 in het Pelisor paleis in Sinaia door Hare Majesteit in audiëntie ontvangen en zij stond mij welwillend een onderhoud toe, waarbij zij over het onderwerp onsterfelijkheid in de Bahá'í leer sprak.

Op haar tafel en op de divan had zij een aantal Bahá'í boeken liggen, want zij had juist in ieder van hen de leringen zitten lezen over het leven na de dood.

Zij vroeg ondergetekende haar groeten over te brengen aan ... de vrienden in Iran en aan de vele amerikaanse Bahá'ís van wie zij vertelde, dat deze zo bijzonder aardig voor haar waren geweest tijdens haar reis door de Verenigde Staten in het adgelopen jaar ...

Toen ik op 19 januari 1928 de Koningin weer ontmoette in het koninklijk paleis in Belgrado, waar zij en H.K.H. prinses Ileana bij de koningin van Joegoslavië te gast waren - en zij hadden enkele Bahá'í boeken meegebracht - sprak deze lieve Koningin de woorden die ik het langst zal onthouden, 'Uiteindelijk zullen wij de droom waar maken, dat de Bahá'í idee zo krachtig is dat het allengs een lichtbaken zal worden voor allen die naar de ware betekenis van waarheid zoeken'...

Daarna kwam de audiëntie in het Controceni paleis op 16 februari 1934, waarbij ik Hare Majesteit vertelde, dat de roemeense vertaling van "Bahá'u'lláh en het Nieuwe Tijdperk" zojuist in Boekarest was verschenen, waarop zij zei, dat zij zo blij was dat haar volk de zegen kon ondergaan van het lezen van deze waardevolle leer ...

En nu, op 4 februari 1936, had ik nog een audiëntie bij Hare Majesteit in het Controceni paleis in Boekarest ...

Andermaal ontving koningin Marie van Roemenië mij hartelijk in haar zacht verlichte bibliotheek; het was namelijk 6 uur 's avonds ...

Wat een gedenkwaardig bezoek was dat! ...

Zij vertelde mij ook dat zij tijdens haar verblijf in Londen een Bahá'í had ontmoet, Lady Blomfield, die haar de originele boodschap had laten zien, die Bahá'u'lláh aan haar grootmoeder, koningin Victoria, in Londen had toegezonden.

Zij vroeg aan ondergetekende naar de vooruitgang die de Bahá'í Beweging, speciaal in de Balkanstaten, maakte ...

Zij sprak ook over verscheidene Bahá'í boeken, de diepe waarheden van de "Íqán" en speciaal over de "Bloemlezing uit de Geschriften van Bahá'u'lláh", wat zij een prachtig boek vond!

Om haar eigen woorden aan te halen, 'Zelfs twijfelaars zullen er een enorme kracht in vinden, als ze het alleen maar zouden lezen en zich de tijd gunnen het diep tot zich te laten doordringen'...

Ik vroeg haar of ik misschien iets mocht zeggen over de broche die in historisch opzicht zo waardevol is voor de Bahá'ís, en zij antwoordde, 'Natuurlijk mag dat'.

Op een keer namelijk, in 1928, had Hare Majesteit aan ondergetekende een geschenk gegeven, een beeldige, zeldzame broche die de koningin zelf enige jaren tevoren ten geschenke had gekregen van haar koninklijke verwanten in Rusland.

Het kleinood bestond uit twee kleine vleugels van bewerkt goud en zilver, waarin heel kleine diamantjes waren gezet, die werden samengehouden door één grote parel. 'U geeft altijd geschenken aan anderen, en zelf speldde zij hem mij op de japon.

De vleugels en de parel maakten dat het "lichtdragend"

Bahá'í scheen!

Het werd dezelfde week naar Chicago gezonden als geschenk voor de Bahá'í Tempel ... en tijdens de Nationale Bahá'í Conventie, die dat voorjaar in zitting bijeen was, werd een tegenwerping gemaakt - mocht men een geschenk van de Koningin verkopen?

Moest het niet bewaard worden als een aandenken aan de eerste Koningin die was opgestaan om het Geloof van Bahá'u'lláh te bevorderen? - Het werd echter onmiddellijk verkocht en het geld werd afgedragen voor de tempel, want de Bahá'ís zetten alles op alles om dit machtige bouwwerk, het eerste in zijn soort in de Verenigde Staten van Amerika, tot stand te brengen.

Mr.

Willard Hatch, een Bahá'í uit Los Angeles in Californië, die de uitzonderlijke mooie broche kocht, bracht hem in 1931 naar Haifa in Palestina, en plaatste hem in het Archiefgebouw op de berg Carmel, waar hij door de eeuwen heen zal worden bewaard tezamen met de Bahá'í schatten..."
In juli 1938 overleed koningin Marie van Roemenië.

Uit naam van alle Bahá'í gemeenschappen in oost en west werd een condoléance gezonden aan haar dochter, de koningin van Joegoslavië, waarop deze antwoordde met het betuigen van "oprechte dank aan alle volgelingen van Bahá'u'lláh".

De nationale Geestelijke Raad van de Bahá'ís van Perzië richtte uit naam van de volgelingen van het Geloof in Bahá'u'lláhs geboorterland een brief aan haar zoon, de koning van Roemenië en de roemeense koninklijke familie, die uitdrukking gaf aan hun droefheid en medeleven, en waarvan de tekst was gesteld in het perzisch en het engels.

Martha Root zond aan prinses Ileana een betuiging van diep en liefdevol medeleven, die dankbaar door haar werd aanvaard.

Er werden herdenkingsbijeenkomsten gehouden voor de Koningin, waarbij hulde werd gebracht aan de buitengewoon moedige belijdenis van haar geloof in het Vaderschap van Bahá'u'lláh, aan haar erkenning van de Profeet van de Islam en aan de verscheidene lofdichten van haar pen.

Het eerste jaar dat haar dood werd herdacht, toonde de Nationale Geestelijke Raad van de Verenigde Staten en Canada haar dankbare bewondering en genegenheid voor de overleden Koningin, door met een imposante bloemenhulde deel te nemen aan de indrukwekkende herdenkingsdienst die te harer ere werd gehouden, en in de Bethlehemkapel van de kathedraal van Washington (D.C.) door de roemeense gezant was georganiseerd.

Hierbij waren aanwezig de amerikaanse delegatie, met aan het hoofd de Minister van Buitenlandse Zaken, en verder regeringsambtenaren en vertegenwoordigers van leger en marine, de andere europese ambassades en gezantschappen, die gezamenlijk een huldeblijk gaven aan iemand die, naast de onvergankelijke roem die zij in het Koninkrijk van Bahá'u'lláh had verworven, ook in dit aardse bestaan de achting en liefde had gekregen van velen buiten haar eigen landsgrenzen.
Koningin Marie's aanvaarding van de goddelijke Boodschap moet men zien als de eerste vrucht van het visioen dat Bahá'u'lláh lang geleden tijdens Zijn gevangenschap had gezien en in Zijn Kitáb-i-Aqdas had aangekondigd, "Welk een gelukzaligheid zal de koning te wachten staan, die zich verheft om Mijn Zaak in Mijn Koninkrijk te bevorderen, en zich onthecht van alles buiten Mij! ... Allen moeten zijn naam verheerlijken, zijn staat eerbiedigen en hem bijstaan de steden te ontsluiten met de sleutels van Mijn Naam, de almachtige Beschermer van allen die de zichtbare en onzichtbare koninkrijken bewonen. Zulk een koning is het ware oog der mensheid, het lichtend ornament van het aanschijn der schepping, de bron van zegeningen voor de gehele wereld. O Volk van Bahá, offer uw gehele bezit, ja zelfs uw leven, om hem bij te staan".
De amerikaanse Bahá'í gemeenschap die bekroond was met de onvergankelijke glorie van de zo belangrijke diensten op internationaal niveau van Martha Root, was bij het ten einde lopen van de eerste bahá'í eeuw bestemd om, met behulp van de gezamenlijke inspanning van haar leden, zowel in eigen land als daarbuiten, zich te onderscheiden door nog meer prestaties van een omvang en hoedaningheid, dat een overzicht van de onderrichtactiviteiten van het Geloof gedurende die eeuw niet volledig zou zijn zonder ze te noemen. Het is niet overdreven te zeggen, dat deze geweldige prestaties met de verbazingwekkende resultaten die ze brachten, alleen konden worden geleverd door de gezamenlijke inspanning van alle onderdelen van een pas opgericht Bestuursstelsel, die in overeenstemming met een zorgvuldig ontworpen plan te werk gingen, en dat ze een passend besluit vormen van de heldendaden van een eeuw lang edel streven in diensbaarheid aan de Zaak van Bahá'u'lláh.
Dat de gemeenschap van Zijn volgelingen in de Verenigde Staten en Canada, in de jaren die deze glorierijke eeuw afsloten, met de erepalm is gaan strijken, is niet verwonderlijk. Haar resultaten tijdens de laatste twintig jaar van het heroïsche, en de eerste vijftien jaar van het vormende tijdperk van de Bahá'í Beschikking, beloofden veel goeds voor de toekomst, en hadden de weg geëffend voor de uiteindelijke overwinning voordat de eerste eeuw van het Bahá'í tijdperk ten einde was.
Ongeveer honderd jaar tevoren had de Báb in Zijn Qayyúmu'l-Asmá' Zijn speciale oproep laten horen aan de "volkeren van het westen" om zich uit "hun steden te spoeden" en Zijn Zaak bij te staan.

Bahá'u'lláh had Zich in de Kitáb-i-Aqdas tot de presidenten van de Republieken van beide Amerika's gericht in een gezamenlijk schrijven, met de oproep om te verrijzen en "de terneergeslagenen met rechtvaardige hand op te richten en de invloedrijke onderdrukker te verbrijzelen met de roede van de geboden" van hun Heer, en had in Zijn geschriften bovendien het verschijnen "in het westen" aangekondigd van de tekenen van Zijn heerschappij. 'Abdu'l-Bahá had op zijn beurt verklaard dat de "glans" die door zijn Vaders Openbaring over het westen zou worden verspreid een "buitengewone helderheid" zou krijgen en dat het "licht van het Koninkrijk een nog grotere verlichting over het westen zou brengen dan over het oosten".

Hij had het amerikaanse continent in het bijzonder verheerlijkt als "het land waar de pracht van Zijn licht zichtbaar zal worden, waar de mysteriën van Zijn Geloof zullen worden onthuld" en verzekerende dat het "geestelijk alle naties zal moeten leiden".

Nog meer in het bijzonder had hij juist de grote Republiek van het westen (= Noord Amerika) op het oog, de leidende natie van het continent, waarvan hij verklaarde dat dat volk "werkelijk waardig was om als eerste het tabernakel van de Grootste Vrede te bouwen en de eenheid der mensheid te verkondigen", dat het "de bekwaamheid en de kracht bezat om te volbrengen hetgeen de bladzijden van de geschiedenis zal tooien, de afgunst van de wereld zal wekken en in oost en west gezegend zal zijn".
Een van de eerste dingen die 'Abdu'l-Bahá tijdens zijn beleid heeft gedaan, was het vaandel van Bahá'u'lláh te ontplooien in het hart van die Republiek.

Dit werd gevolgd door zijn langdurige bezoek aan dat land van kust tot kust, door zijn inweiding van het eerste bedehuis dat door de gemeenschap van zijn volgelingen in dat land zou worden gebouwd en tenslotte in zijn levensavond door de onthulling van de Tafelen van het Goddelijk Plan, waarbij hij zijn volgelingen de plicht oplegde de banier van zijn Vaders Geloof te planten op alle continenten en in de landen en eilanden van de aardbol, zoals hij die in hun eigen land had geplant.

Hij had voorts een van hun beroemdste presidenten aangemerkt als iemand die, door de idealen welke hij voorstond en de instellingen welke hij had helpen oprichten, "het ochtendgloren" van de vrede, dat door Bahá'u'lláh was voorzien, had doen aanbreken; had verder de hoop uitgesproken dat vanuit hun land "hemelse verlichting" zou mogen "uitstralen naar alle volkeren der aarde"; had hen in die Tafelen aangeduid als "apostelen van Bahá'u'lláh"; had hun verzekerd dat "als" hun "onderneming met succes wordt bekroond", "de troon van het Koninkrijk Gods in de volheid van zijn majesteit en heerlijkheid hecht gegrondvest zal zijn ": en had de treffende aankondiging gedaan dat "vanaf het moment dat deze goddelijke Boodschap" door hen "door de werelddelen Europa, Azië, Afrika en Australië is verbreid en zelfs tot de eilanden in de stille Oceaan is doorgedrongen, deze gemeenschap zich veilig gezeteld zal zien op de troon van een eeuwigdurende heerschappij" en dat "de gehele aarde dan zal weerklinken van de lofprijzingen van haar majesteit en grootheid".
De gemeenschap was reeds tijdens het leven van degene die haar had gecreëerd, teder gekoesterd en herhaalde malen gezegend en er tenslotte een zo onderscheidende opdracht aan had gegeven, opgestaan om de bouw van de Mashriqu'l-Adhkár te ondernemen door de aankoop van land en het leggen van de fundamenten.

Ze had reeds haar leraren uitgezonden over het oosten en het westen om het Geloof dat ze had omhelsd te verbreiden, had de basis gelegd voor haar gemeenschapsleven en had sedert zijn heengaan de bovenbouw van de tempel opgetrokken en was aan de versiering aan de buitenkantr ervan begonnen.

Ze had bovendien een aanzienlijk aandeel gehad in de taak van het opzetten van het raamwerk van het Bestuursstelsel; in het opkomen voor haar zaak; in het tonen van haar onafhankelijk karakter; in het verrijken en verspreiden van de literatuur; in het verlenen van morele en materiële steun aan de vervolgde aanhangers; in het afslaan van aanvallen door de tegenstanders en in het winnen van vertrouwen in haar Stichter bij vorstelijke personen.

Dit prachtige resultaat zou bij het ten einde lopen van de eeuw zijn hoogtepunt vinden in de aanvang van een plan - de eerste fase in het ten uitvoer brengen van de opdracht die 'Abdu'l-Bahá haar had toevertrouwd - dat binnen de korte tijd van zeven jaar de voltooiïng zou moeten brengen van de versieringen aan de buitenkant van de Mashriqu'l-Adhkár; het totale aantal Geestelijke Raden binnen het noord-amerikaanse continent bijna moest verdubbelen; het totale aantal plaatsen op dat continent waar Bahá'ís wonen moest brengen op niet minder dan dertienhonderdentweeëntwintig; een structurele basis voor het Bestuursstelsel moest leggen in iedere staat van de Verenigde Staten en iedere provincie van Canada en een stevig steunpunt vestigen in alle twintig republieken van Midden- en Zuid-Amerika, teneinde het aantal souvereine staten binnen die kring tot zestig te doen groeien.
Een bundeling van vele verschillende krachten zette nu de amerikaanse Bahá'í gemeenschap tot actie aan, en wel: de vurige aanmaningen en beloften van Bahá'u'lláh en Zijn opdracht om in Zijn naam bedehuizen te bouwen; de richtlijnen die 'Abdu'l-Bahá neerlegde in veertien Tafelen, gericht tot de gelovigen woonachtig in de staten in het westen, het midden, het noordoosten en het zuiden van de noordamerikaanse Republiek en het Dominion Canada; zijn profetische woorden met betrekking tot de toekomst van de Mashriqu'l-Adhkár in Amerika; de invloed van het nieuwe Bestuursstelsel op het aankweken en in practijk brengen van een sterke geest van samenwerking; het voorbeeld van Martha Root die met slechts een handjevol onbeholpen vertaalde brochures naar Zuid-Amerika was gereisd en daar iedere stad van belang had bezocht; en de vasthoudendheid en opofferingsgezindheid van de moedige en briljante Keith Ransom-Kehler, de eerste amerikaanse martelares die op haar reis naar Perzië in talloze interviews met ministers, geestelijken en regeringsambtenaren de zaak van haar vertrapte broeders in dat land had bepleit, die niet minder dan zeven verzoeken bij de Sjah had ingediend en tenslotte, onachtzaam voor de waarschuwingen die haar hoge leeftijd en slechte gezondheid haar gaven, in 'Isfáhán was bezweken.

Andere factoren die de leden van die gemeenschap aanmoedigden tot nieuwe opofferingen en avontuur, uitten zich in de bereidwilligheid om het werk weer op te nemen, dat met onderbrekingen was aangevangen, door het zich vestigen en rondreizen van een aantal pioniers die het eerste centrum van het Geloof in Brazilië hadden gesticht, om heel Zuid-Amerika waren gevaren en West-Indië hadden bezocht, en in diverse landen van Midden- en Zuid-Amerika literatuur verspreidden; het zich bewust zijn van hun dwingende verplichtingen met het vooruitzicht op een snel slechter wordende internationale situatie- en het zich realiseren dat de eerste Bahá'í eeuw snel ten einde liep en hun bekommernis om een onderneming die dertig jaar eerder was gelanceerd nu tot een passend einde te brengen.

Niet ontmoedigd door het enorme arbeidsterrein, de macht die door stevig verschanste kerkelijke organisaties werd uitgeoefend, de politieke instabiliteit in enkele landen waar zij zich zouden gaan vestigen, het wisselende klimaat waarin zij zouden moeten leven en de verschillen in taal en gewoonten van de mensen waaronder zij gingen wonen, en zich scherp bewust van de schreeuwende behoefte aan het Geloof op het noordamerikaanse continent - zo stonden de leden van de amerikaanse Bahá'í gemeenschap als één man op om een drieledige campagne te beginnen, die zorgvuldig was opgezet en met beleid werd gevoerd, bestemd om een Geestelijke Raad te vestigen in iedere nog onbetreden staat en provincie van Noord-Amerika, om een kern van ter plaatse woonachtige gelovigen in iedere republiek in Midden- en Zuid-Amerika te vormen en om de uitwendige versieringen van de Mashriqu'l-Adhkár te voltooien.
Er werden honderden activiteiten op bestuurlijk en opvoedkundig gebied ontworpen en uitgevoerd voor dit nobele Plan. Met behulp van ruime bijdragen uit de fondsen; met het oprichten van een inter-amerikaans comité en het vormen van hulp-comité's voor regionaal onderricht; met het stichten van een internationale school voor het opleiden van Bahá'í leraren; met het zich vestigen van pioniers in onbetreden gebieden en de bezoeken van reizende leraren; met het verspreiden van literatuur in het spaans en het portugees; met het instellen van oefencursussen voor leraren en voortgezet werk door groepen en plaatselijke Raden; door publiciteit in dagbladen en de radio; door het tentoonstellen van foto's en modellen van de tempel; met gemeenschappelijke conferenties en lezingen op universiteiten en hogescholen; met het intensiever geven van onderrichtcursussen en studies over Latijns Amerika op de zomerscholen - met deze en andere activiteiten zijn de uitvoerders van dit Zevenjaren Plan erin geslaagd zich te verzekeren van een overwinning op wat men moet zien als de grootste gezamenlijke onderneming, ooit door de volgelingen van Bahá'u'lláh ondernomen in de gehele geschiedenis van de eerste Bahá'i eeuw.
Inderdaad was, voordat die eeuw ten einde was, niet alleen het werk aan de tempel zestien maanden voor de vastgestelde tijd voltooid, maar ook waren er, in plaats van een kleine kern in iedere republiek van Zuid-Amerika, reeds Geestelijke Raden gevormd in Mexico-City en Puebla in Mexico, in Buenos Aires in Argentinië, in Guatemala City in Guatemala, in Santiago in Chili, in Montevideo in Uruguay , in Quito in Ecuador, in Bogotá in Colombia, in Lima in Peru, in Asunción in Paraguay, in Tegucigalpa in Honduras, in San Salvador in El Salvador, in San José en Puntarenas in Costa Rica, in Havanna op Cuba en in Port-au-Price op Haiti.

Bovendien werden er verdere activiteiten begonnen en energiek uitgevoerd - waaraan ook zojuist toegetreden zuid-amerikaanse gelovigen deelnamen - in de republieken Mexico, Brazilië, Argentinië, Chili, Panama en Costa Rica; gelovigen hadden zich niet alleen in de hoofdsteden van alle zuidamerikaanse Republieken gevestigd, maar ook in centra zoals Veracruz, Cananea en Tacubaya in Mexico, in Balbao en Christobal in Panama, in Recife in Brazilië, in Guayaquil en Ambato in Ecuador en in Temuco en het gebied van de Straat van Magallanes in Chili; de Geestelijke Raden van de Bahá'ís van Mexico-City en San José hadden wettelijke erkenning gekregen; in de eerstgenoemde stad was een Bahá'í centrum gesticht dat bestond uit een bibliotheek, een leeskamer en een gehoorzaal; er werden Bahá'í jeugdsymposiums gehouden in Havanna, Buenos Aires en Santiago, terwijl er in Buenos Aires een centrum was gevestigd voor het verspreiden van Bahá'í literatuur voor Zuid-Amerika.
Evenmin was deze gigantische onderneming in haar beginstadium verstoken gebleven van een zegen die de geestelijke verbondenheid van de twee Amerika's zou versterken - een zegen die voortvloeide uit de opoffering van iemand die bij het allereerste aanbreken van de Dag van het Verbond op zich had genomen de eerste bahá'í centra in Europa en Canada te vestigen en die nu, hoewel reeds zeventig jaar oud en kampend met een slechte gezondheid, een reis ondernam van bijna tienduizend kilometer naar de hoofdstad van Argentinië, waar zij, nog op de drempel van haar pioniersdiensten, plotseling stierf. Door dit heengaan droeg zij ertoe bij om het werk dat in die republiek was aangevangen, een stoot te geven, die het reeds in staat heeft gesteld een vooraanstaande positie in te nemen onder haar mederepublieken, o.a. door de vestiging van een centrum voor de verspreiding van Bahá'í literatuur voor Zuid-Amerika, alsmede door andere activiteiten.
Aan May Maxwell, die thans rust in de aarde van Argentinië, aan Hyde Dunn, wiens stof in de Antipoden, in Sydney, ligt; aan Keith Ransom-Kehler, begraven in het verre Isfáhán; aan Susan Moody en Lilian Kappes en hun moedige helpers, die begraven liggen in Tihrán; aan Lua Getsinger die voor altijd rust in de hoofdstad van Egypte, en als laatste, maar zeker niet als minste, aan Martha Root, begraven op een eiland in de boezem van de Stille Oceaan, komt de onverdeelde eer toe, dat zij met hun dienstbetoon en opofferingsgezindheid een luister hebben verleend aan de amerikaanse Bahá'í gemeenschap, waarvoor de vertegenwoordigers daarvan bij het vieren van deze moeizaam behaalde overwinningen tijdens hun eerste puur amerikaanse Conventie, hun wel eeuwige dank verschuldigd mogen zijn.
Deze gemeenschap, bijeen binnen de muren van haar nationale heiligdom - de meest gewijde tempel die er ooit zal verrijzen ter ere van Bahá'u'lláh; tegelijkertijd de honderdste verjaardag vierend van de geboorte van de Bábí Beschikking, van de intrede van het Bahá'í tijdperk, van de aanvang van de Bahá'í cyclus en van de geboorte van 'Abdu'l-Bahá, alsmede de vijftigste verjaardag van de vestiging van het Geloof op het westelijk halfrond; bij deze herdenking, verbonden met de vertegenwoordigers van amerikaanse Republieken, bijeengekomen in de dichte nabijheid van de stad die zich erop mag beroemen het eerste Bahá'í centrum in de westerse wereld te zijn - deze gemeenschap mag bij deze plechtige gelegenheid waarachtig voelen, dat ze op haar beurt met de glorieuze beëindiging van de eerste fase van het plan dat door 'Abdu'l-Bahá voor hen was uitgestippeld, een duurzame glans heeft geworpen op haar medegemeenschappen in oost en west, en de laatste bladzijden in de annalen van de eerste Bahá'í eeuw in gouden letters heeft geschreven.

Terugblik en blik vooruit


Aldus liep de eerst eeuw van het Bahá'í tijdperk ten einde - een verheven en vruchtbare periode die op het gehele gebied van de godsdienstgeschiedenis, of zelfs in de annalen van de mensheid, haar weerga niet heeft. Een door God voorbewogen proces, rijk aan onmetelijke mogelijkheden, mysterieus in de werking ervan, met een vreselijke vergelding voor een ieder die probeert de kracht ervan te weerstreven, maar met een oneindig rijke belofte voor de vernieuwing en verlossing van de mensheid, was in Shíráz in beweging gekomen, had achtereenvolgens in Tihrán, Baghdád, Adrianopel en 'Akká meer stuwkracht gekregen, had zich over de zeeën voortgezet, had zijn heilzame invloed tot in het westen doen gelden en manifesteerde de eerste bewijzen van zijn wonderbaarlijke, wereldbezielende kracht in het hart van het noordamerikaanse continent.
Dit proces was ontstaan in het hart van Azië, en op zijn tocht naar het westen had het aan snelheid gewonnen in zijn onweerstaanbare vlucht, totdat het de aarde had omspannen met een gordel van glorie. De zoon van een koopman in de provincie Fárs had het doen ontstaan, het was herschapen door een edelman uit Núr, was versterkt door de inspanningen van degene die de bloeiperiode van zijn leven in ballingschap en gevangenschap had doorgebracht, en had zijn meest opvallende triomfen behaald in een land en onder een volk, dat op een afstand van ruim de halve omtrek der aarde van het land van oorsprong verwijderd woonde. Het had alle aanslagen weerstaan, had iedere barriere die zijn opmars belemmerde, uit de weg geruimd, elke hoogmoedige tegenstander die getracht had zijn kracht te ondermijnen, doen vallen, en de zwaksten en nederigsten onder hen die zich hadden ingezet, tot ongekende hoogten van moed doen stijgen, waardoor zij de willige werktuigen waren geworden van deze kracht die zo'n omwenteling had teweeggebracht. Heldhaftige strijd en ongekende overwinningen, afgewisseld met afschuwelijke tragedies en welverdiende straffen, hebben het grondpatroon gevormd van deze honderd jaar oude geschiedenis.
Een handjevol studenten, behorende tot de Shaykhí school die oorspronkelijk was voortgekomen uit de Ithná-'Asharíyyih sekte van de Shí'ah Islam, had zich, tengevolge van de kracht van dit proces, uitgebreid en was overgegaan in een wereldgemeenschap die hecht aaneengesmeed was, met een heldere kijk en levenskrachtig, en geheiligd door de zelfopoffering van niet minder dan twintigduizend martelaren.

Deze gemeenschap was supra-nationaal, niet-sectarisch en niet-politiek; ze maakte er aanspraak op de status van een wereldreligie te hebben en nam de daarbij behorende functies op zich; was verspreid over vijf continenten en over de eilanden in alle zeeën; had vertakkingen over zestig souvereine staten en zeventien gebiedsdelen; was uitgerust met een literatuur die in veertig talen was vertaald en op ruime schaal verspreid; had het beheer over schenkingen die verscheidene miljoenen dollars beliepen; was wettelijk erkend door een aantal regeringen in zowel oost als west; en was eensgezind in doelstelling en levenopvatting; had geen beroepsgeestelijkheid; beleed één geloof; volgde één wet; was bezield door één doel; was organisch verenigd door een Bestuursstelsel dat goddelijk beschikt en uniek van aard was; had binnen haar kring vertegenwoordigers van alle belangrijke religies ter wereld en van verschillende klassen en rassen; was trouw aan de burgerplicht van het land waarin ze woonde; was zich terdege bewust van haar verantwoordelijkheid als staatsburger; alsmede van de gevaren waarmede de maatschappij, warvan zij deel uitmaakte, geconfronteerd werd; deelde in de tegenslagen van die maatschappij, en was vol vertrouwen in haar eigen hoge roeping.
De kern van deze gemeenschap was gevormd door de Báb vlak na de nacht waarin Hij in Shíráz aan Mullá Husayn de Verkondiging van Zijn opdracht had gedaan.

Een luid tumult waaraan de Sjah, zijn regering, zijn volk en de gehele geestelijke hiërarchie van zijn land eenstemmig meededen, begroette haar ontstaan.

Een spoedig daarop volgende wrede gevangenneming in de bergen van Ádhirbáyján was toen het lot geworden van haar jeugdige Stichter, vrijwel onmiddellijk na de terugkeer van Zijn bedevaart naar Mecca.

In de verlatenheid van Máh-Kú en Chihríq had Hij Zijn Verbond ingesteld, Zijn wetten geformuleerd, en aan het nageslacht de overgrote meerderheid van Zijn geschriften overgedragen.

Tijdens de conferentie van Zijn discipelen in het gehucht Badasht, die werd geleid door Bahá'u'lláh, werden onder aangrijpende omstandigheden de islamitische wetten afgeschaft en werd de nieuwe Beschikking ingeluid.

In Tabríz had Hij in bijzijn van de troonopvolger van het rijk en de voornaamste geestelijke hoogwaardigheidsbekleders van Ádhirbáyján in het openbaar en zonder enige terughoudendheid Zijn aanspraak kenbaar gemaakt, dat Hij niemand minder was dan de Beloofde, de lang verwachte Qá'im.

In Mázindarán, Nayríz, Zanján en Tihrán hadden ongekende orkanen de gelederen van Zijn volgelingen gedecimeerd en Hem van Zijn edelste en waardevolste aanhangers beroofd.

Hij had getuige moeten zijn van de feitelijke vernietiging van Zijn Geloof en het verlies moeten ondergaan van de meeste Letters van de Levende en, na Zelf een reeks bittere vernederingen te hebben ondergaan, werd Hij op het kazerneplein in Tabríz door een vuurpeleton geëxecuteerd.

Een ongekend hevig bloedbad had de grootste heldin van Zijn Geloof tot slachtoffer gemaakt, had het nog verder van Zijn aanhangers ontdaan, had het leven geëist van Zijn vertrouwde amanuensis die tevens de bewaarder van Zijn laatste wensen was, en sleurde Bahá'u'lláh in de diepten van de smerigste kerker in Tihrán.
Negen jaar na die historische Verkondiging had toch de Boodschap van de Báb in de pestilente atmosfeer van de Síyáh-Chál haar vruchten afgeworpen, werd Zijn belofte ingelost, en brak de dag aan van de glorierijkste, belangrijkste periode van het heroïsche tijdperk in het Bahá'í tijdvak.

Er volgde nu een tijdelijke eclips van de zojuist opgegane Zon van Waarheid, 's werelds grootste Hemellicht, tengevolge van Bahá'u'lláh's overhaaste verbanning naar Irak op last van Násiri'd-Dín Sháh, Zijn plotselinge afzondering in de bergen van Kurdistán en de vernedering en verwarring die er over de rest van de vervolgde gemeenschap van Zijn medediscipelen in Baghdád was gekomen.

Na Zijn terugkeer uit die twee jaar durende afzondering kwam er een ommekeer in de omstandigheden van een snel in verval geraakte gemeenschap, waarna er een herschepping van die gemeenschap plaats vond, een hervorming van het zedelijk gedrag, een verhoging van haar aanzien en een verrijking van de leringen, die culmineerde in de verkondiging van Zijn zending aan Zijn naaste metgezellen in de Tuin van Najíbíyyih aan de vooravond van Zijn verbanning naar Constantinopel.

In Adrianopel had een volgende crisis plaats - de zwaarste die het worstelende Geloof in zijn bestaan moest doormaken - die door de rebellie van de plaatsbekleder van de Báb en door de laagheden van hem en zijn misleidende, kwade genius waren bedreven; deze hadden bijna in de opnieuw gevestigde macht van het Geloof een kloof teweeggebracht en de gemeenschap van de Grootste Naam, die Bahá'u'lláh tot leven had geroepen, nagenoeg in een vuurdoop vernietigd.

Dit onverwoestbare Geloof had nu, gereinigd van de bezoedeling van dit "grootste idool", en niet uit het veld geslagen door de beroering waaraan het ten prooi was gevallen, met de steun van het Verbond dat de Báb had ingesteld, de grootste obstakels overwonnen die het ooit op zijn weg zou aantreffen; en in dit uur bereikte het 't zenith van zijn glorie door de verkondiging van Bahá'u'lláh's zending aan de koningen, heersers en geestelijke leiders van de wereld in oost en west.

Vlak na deze ongeëvenaarde overwinning was de climax van Zijn lijden gevolgd; de verbanning naar de strafkolonie 'Akká, uitgevaardigd door Sultán 'Abdu'l-'Azíz.

Dit was door de immer waakzame vijanden aangegrepen als het sein voor de uiteindelijke verdelging van een zeer gevreesde en gehate tegenstander, en het had in deze vestingstad, die door Bahá'u'lláh werd bestempeld als Zijn "Grootste Gevangenis", het Geloof van binnenuit en van buitenaf met rampen overladen die het nog niet eerder had beleefd.

De formulering van de wetten en verordeningen van een zojuist ontstane Beschikking en de uiteenzetting van het opnieuw bevestigen van zijn grondbeginselen - de schering en de inslag van een toekomstig Bestuursstelsel - hadden een langzaam rijpende Openbaring echter in staat gesteld om, ondanks deze golf van rampspoeden, in een volgende fase te komen en de schoonste vruchten voort te brengen.
De hemelvaart van Bahá'u'lláh had Zijn trouwe aanhangers in smart en verbijstering gedompeld, had de verraders van Zijn Zaak, die tegen Zijn van God gegeven autoriteit in opstand waren gekomen, opnieuw hoop gegeven en Zijn tegenstanders, zowel uit politieke kringen als uit de geestelijkheid, verheugd en aangemoedigd.

Het werktuig dat Hij had gesmeed, het Verbond dat Hij Zelf had ingesteld, had na Zijn verscheiden de krachten die Hij tijdens Zijn veertigjarig beleid had vrijgemaakt, gekanaliseerd, had de eenheid van Zijn Geloof bewaard en het voorzien van de impuls die nodig was om het naar zijn bestemming te stuwen.

De verkondiging van dit nieuwe Verbond was gevolgd door nog een crisis, bewerkstelligd door een van Zijn eigen zoons, aan wie, volgens de voorzieningen van dat Werktuig, een rang was gegeven die voor geen onderdeed dan voor die van het Middelpunt van het Verbond.

Aangezet door de krachten die van de openbaring van dat onsterfelijke en unieke document uitgingen, had een onschendbaar Geloof (dat zojuist zijn eerste overwinning op de verbondbrekers had behaald) onder de leiding van 'Abdu'l-Bahá zijn licht laten schijnen over het westen, had de boorden van West-Europa geheel verlicht, zijn vaandel in het hart van het noordamerikaanse continent geheven en het proces in werking gezet, dat zijn hoogtepunt zou vinden in het overbrengen van de stoffelijke resten van zijn Heraut naar het Heilige Land en de bijzetting ervan in een mausoleum op de berg Carmel, alsmede in de bouw van het eerste bedehuis in russisch Turkistán.

Een ernstige crisis die snel volgde op de belangrijke overwinningen die in oost en west waren gehaald, en toegeschreven moeten worden aan de monsterachtige intriges van de aartsverbreker van Bahá'u'lláh's Verbond en aan de orders van de tirannieke 'Abdu'l-Hamíd, had het Hart en Middelpunt van het Geloof gedurende meer dan zeven jaar doen blootstaan aan een dreigend gevaar, zijn volgelingen met bezorgdheid en angst vervuld en de uitvoering gestagneerd van de ondernemingen die voor de verspreiding en bestendigheid ervan waren ontworpen. 'Abdu'l-Bahá's historische reizen naar Europa en Amerika, die hij maakte vlak na de val van eerdergenoemde tiran en de ondergang van diens regime, hadden een verpletterende slag toegebracht aan de verbondsbrekers, hadden de kolossale onderneming geconsolideerd, die hij in de eerste jaren van zijn beleid was begonnen, hadden het aanzien van zijn Vaders Geloof tot een hoogte gebracht, die het nog niet eerder had bereikt, waren het juiste middel gebleken om de waarheden ervan tot in de verste uithoeken der aarde te verkondigen, en hadden de weg gebaand voor de uitstraling van het licht over het Verre Oosten en zelfs tot in de Antipoden.

Nog een ernstige crisis - de laatste die het Geloof in het wereldcentrum zou treffen - die werd uitgelokt door de hardvochtige Jamál Páshá en nog werd verergerd door de zorgen over een vernietigende wereldoorlog, door de ontberingen die deze teweegbracht en het verbreken van de verbindingen met de buitenwereld die er het gevolg van waren, hadden het hoofd van het geloof zelf met nog groter gevaar bedreigd, alsook de heiligste heiligdommen waarin zich de stoffelijke overblijfselen van de beide Stichters bevonden.

De openbaring van de Tafelen van het Goddelijk Plan tijdens de donkere dagen van dat tragische conflict (de Eerste Wereldoorlog) had, tijdens de laatste jaren van 'Abdu'l-Bahá's beleid, de leden van voornaamste Bahá'í gemeenschap in het westen -de voorvechters van een toekomstig Bestuursstelsel - bekleed met een wereldomvattende opdracht die in de laatste jaren van de eerste Bahá'í eeuw een onsterfelijke glorie moest verspreiden over het Geloof en zijn bestuursinstellingen.

De beëindiging van het langdurige en beangstigende conflict had de verwachtingen van de militaire despoot de bodem ingeslagen en had hem een smadelijke nederlaag toegebracht; had eens en voor altijd het gevaar weggenomen dat vijfenzestig jaar lang als een schaduw over het leven van de Stichter van het Geloof en het Middelpunt van Zijn Verbond had gelegen, vervulde de profetieën die Hij in Zijn geschriften had vermeld, verhoogde in nog grotere mate het aanzien van Zijn Geloof en van Zijn Leider en had zich onderscheiden door het verspreiden van Zijn Boodschap naar het australische continent.
Het plotselinge heengaan van 'Abdu'l-Bahá, dat het einde aangaf van het primitieve tijdperk van het Geloof, had zijn trouwe volgelingen net zozeer in smart en verwarring gedompeld als het geval was geweest bij het verscheiden van zijn Vader, had weer nieuwe hoop gewekt bij de in aantal afnemende aanhangers van Mírzá Yahyá en Mírzá Muhammad 'Alí, en leidde weer tot koortsachtige activiteiten bij de politieke tegenstanders en die van de geestelijkheid, die allen met verlangen uitzagen naar de komende ontwrichting van de gemeenschappen, die door het Middelpunt van het Verbond zo enorm waren geïnspireerd en zo kundig waren geleid.

Het openbaar maken van zijn Testament, dat het vormende tijdperk van het Bahá'í tijdvak inleidde, het handvest, waarin de hoofdlijnen waren aangegeven van een stelsel dat de Báb had aangekondigd, dat Bahá'u'lláh duidelijk voor ogen had gestaan en welks wetten en grondbeginselen hij had uiteengezet, had de gemeenschappen in Europa, Azië, Afrika en Amerika tot samenwerking aangespoord, waardoor zij in staat werden gesteld het raamwerk van dat Stelsel op te zetten en te bestendigen door het vestigen van plaatselijke en nationale Raden, de opbouw ervan vast te stellen, zich te verzekeren van de erkenning van deze instellingen door de burgerlijke autoriteiten in diverse landen, bestuurscentra te stichten, het doen verrrijzen van de bovenbouw van het eerste bedehuis in het westen, het vastleggen en uitbreiden van de omvang der schenkingen voor het Geloof en door het verkrijgen van volledige wettelijke erkenning van het religieuze karakter van deze schenkingen in het wereldcentrum alsmede op het noord-amerikaanse continent.
Een streng, een historisch vonnis, door een moslem rechtbank in Egypte uitgesproken aan het begin van deze geweldige opmars - het leggen van de structurele basis van het Bahá'í wereldbestuursstelsel - sloot officieel alle aanhangers van het Geloof, die Moslem waren geweest, uit van de Islam, verklaarde hen schuldig aan ketterij en bracht de leden van een vogelvrije gemeenschap oog in oog met beproevingen en gevaren van een aard, die zij niet eerder hadden ervaren.

De onrechtvaardige uitspraak van een civiel hof in Baghdád, daartoe opgehitst door de Shí'ah vijanden in Irak, en het decreet dat door een nog geduchter tegenstander in Rusland was uitgevaardigd, hadden bovendien het Geloof enerzijds beroofd van een van de heiligste bedevaartcentra, en het anderzijds het gebruik ontzegd van zijn eerste bedehuis, waarmee door 'Abdu'l-Bahá een begin was gemaakt en dat tijdens zijn beleid was gebouwd.

Zo waren tenslotte deze volgelingen van Bahá'u'lláh - die reeds nauw met elkaar waren verbonden, en volwaardig waren toegerust, dankzij de werking van een hecht gevestigd Bestuursstelsel, geïnspireerd door deze onverwachte uitspraak van een jarenlang agerende vijand (hetgeen de eerste stap betekende in de opmars van hun Geloof naar de algemene vrijmaking), en niet ontmoedigd door de tweeledige slag die de instellingen had getroffen - zo waren deze volgelingen verrezen om de onsterfelijke prestaties in de eerste Bahá'í eeuw te bekronen door zich van het onafhankelijke karakter van hun Geloof te verzekeren; aan de fundamentele wetten, voorgeschreven in het Heiligste Boek, streng de hand te houden; erkenning te eisen, en in sommige gevallen ook het recht te verkrijgen van de regeringsautoriteiten om te worden geclassificeerd als volgelingen van een onafhankelijke religie: de rechtzetting door 's werelds hoogste tribunaal te verkrijgen van de onrechtvaardigheid die zij door toedoen van hun vervolgers hadden ondergaan; zich blijvend te vestigen in nog vierendertig andere landen alsook in dertien gebiedsdelen; het verspreiden van hun literatuur in nog negenentwintig andere talen; een Koningin te mogen opnemen in de gelederen van aanhangers van hun Zaak, en tenslotte een onderneming te lanceren die hen aan het einde van die eeuw in staat stelde de uitwendige versieringen van hun tweede bedehuis te voltooien en de eerste fase van het plan dat 'Abdu'l-Bahá had ontworpen voor de wereldomvattende en systematische verbreiding van hun Geloof, tot een succesvol einde te brengen.
Als wij terugblikken op de onstuimige geschiedenis van een gehele eeuw, zien wij dat koningen, keizers en vorsten - die hetzij in het oosten hetzij in het westen leefden - óf de oproep van de Stichters van het Geloof hebben genegeerd, óf hun Boodschap hebben bespot, óf hun verbanning en opsluiting hebben gelast, óf op barbaarse wijze hun aanhangers hebben vervolgd, óf zich naarstig hebben beijverd dat hun leringen in twijfel werden getrokken.

Zij werden bezocht door de gramschap van de Almachtige, waarbij velen hun troon verloren, anderen moesten aanzien dat hun dynastie ten onder ging, enkelen van hen zelfs werden vermoord of overladen met schande, anderen ondervonden dat zij machteloos stonden de desastreuze ontbinding van hun koninkrijk te keren, en weer anderen waren gedegradeerd tot het innemen van ondergeschikte posities in hun eigen rijk.

Het kalifaat, de aartsvijand van het Geloof, had het zwaard tegen de Auteur getrokken en driemaal Zijn verbanning gelast.

Dit werd tot in het stof vernederd en onderging met zijn smadelijke ineenstorting hetzelfde lot als de joodse hiërarchie, de voornaamste vervolger van Jezus Christus, had ondergaan onder zijn romeinse overheersers in de eerste eeuw van het christelijke tijdperk, bijna tweeduizend jaar geleden.

Leden van verschillende geestelijke orden van de Shí'ahs, Sunní's, Zoroastriërs en Christenen, hadden het Geloof hevig aangevallen, hun aanhangers als ketters gebrandmerkt en onafgebroken alles in het werk gesteld om een scheuring te veroorzaken en de fundamenten te slechten.

De meest geduchte en vijandig gezinde van deze orden werden óf ten val gebracht, óf vielen uiteen, óf boetten snel in aan prestige en aanzien, maar alle kregen ze de botsing te verduren met een wereldlijke macht die strijdlustig was en vastbesloten om hun privileges te beknotten en het eigen gezag te laten gelden.

Afvalligen, rebellen, verraders en ketters hadden alles in het werk gesteld om, openlijk of heimelijk, de loyaliteit van de volgelingen van dat Geloof te ondergraven, hun gelederen te doorbreken of hun instellingen aan te vallen.

Deze vijanden werden stuk voor stuk, sommigen geleidelijk, anderen met een dramatische snelheid, vernietigd, verstrooid, weggevaagd en vergeten.

Zelfs enkele van de leidende figuren van het Geloof, van de discipelen van het eerste uur, van de voornaamste voorvechters, de metgezellen en medeballingen van de Stichters, de vertrouwde amanuenses en secretarissen van de Auteur en van het Middelpunt van het Verbond, en zelfs enkelen die behoorden tot de verwanten van de Manifestatie Zelf, - waarbij inbegrepen de plaatsbekleder van de Báb en de zoon van Bahá'u'lláh die door Hem in het Boek van Zijn Verbond met name wordt genoemd - hadden niet geschroomd zich aan die bescherming te onttrekken, er onuitwisbare schande over te brengen, en crises uit te lokken van een omvang zoals in geen voorgaande religie ooit is voorgekomen.

Allen werden zij echter, zonder uitzondering, uit hun benijdenswaardige posities gestoten, velen van hun leefden lang genoeg om de verijdeling van hun plannen te aanschouwen en anderen ondergingen vernedering en ellende, waaruit bleek dat zij volkomen onmachtig waren schade te berokkenen aan de eenheid, of de opmars te stuiten van het Geloof dat zij zo schaamteloos hadden verloochend.

Ministers, ambassadeurs en andere hoogwaardigheidsbekleders uit regeringskringen hadden naarstig plannen beraamd om de opzet te verdraaien, hadden aangedrongen op de successieve verbanningen van zijn Stichters, en hadden er onverdroten naar gesreefd de fundamenten te ondermijnen.

Zij hadden, zonder het zelf te weten, met dit gekonkel hun eigen ondergang bewerkstelligd, het vertrouwen van hun vorst verbeurd, de beker van ongenade tot de bodem geledigd, en onherroepelijk hun eigen ondergang bezegeld.

De mensheid zelf, verdorven en volkomen blind, had geweigerd een luisterend oor te lenen aan de dringende oproepen en waarschuwingen die de twee Stichters van het Geloof hadden doen klinken, welke later in het westen werden weergegeven door het Middelpunt van het Verbond in zijn openbare voordrachten.

Ze had zich in twee verwoestende, ongekend hevige oorlogen gestort, die het evenwicht hadden verstoord, jonge mensen had weggemaaid en haar op haar grondvesten had doen beven.

De zwakken, de onbekenden en de vertrapten waren evenwel door hun verbondenheid met dit machtige Geloof en door hun reactie op diens oproepen, in staat gesteld dermate waardevolle en heroïsche prestaties te leveren, dat zij gelijk stonden met, en in enkele gevallen de heldendaden overtroffen van die onsterfelijk befaamde mannen en vrouwen, wier namen en daden de geestelijke annalen van de mensheid sieren.
Of nu de uitvoerders van het wereldlijke en geestelijke gezag van buitenaf, of de snode vijanden van binnenuit de slagen aan de ontluikende kracht van het Geloof van Bahá'u'lláh toebrachten, het had het niet kunnen buigen of breken, en het was steeds vooruitgegaan, van overwinning tot overwinning.

Indien men de geschiedenis goed leest, kan men inderdaad stellen, dat deze uiteenvalt in een reeks pulseringen van afwisselende crises en triomfen, die het Geloof steeds nader brengt tot het goddelijk voorbestemde doel.

De uitbarsting van ongebreideld fanatisme,dat de komst van de Openbaring van de Báb begroette en Zijn daarop volgende arrestatie en gevangenneming, was gevolgd door de formulering van de wetten van Zijn Beschikking, door de instelling van Zijn Verbond, door de plechtige inwijding van die Beschikking in Badasht en door de openlijke bevestiging van Zijn rang in Tabríz.

Wijd verspreide en nog heviger onlusten in de provincies, Zijn eigen terechtstelling, het bloedbad dat erop volgde en Bahá'u'lláh's gevangenschap in de Síyáh-Chál, waren gevolgd door het aanbreken van de dageraad van de Bahá'í Openbaring in die kerker.

Bahá'u'lláh's verbanning naar Irak, Zijn afzondering in Kurdistán en de verwarring en nood die Zijn medediscipelen in Baghdád troffen, werden op hun beurt gevolgd door de herrijzing van de Bábí gemeenschap, die culmineerde in de verkondiging van Zijn zending in de tuin van Najíbíyyih.

Sultan 'Abdu'l-'Azíz's decreet dat Hem gebood naar Constantinopel te komen, en de crisis, veroorzaakt door Mírzá Yahyá, was gevolgd door de verkondiging van die zending aan de gekroonde hoofden en de kerkelijke leiders in de wereld.

Bahá'u'lláh's verbanning naar de strafkolonie 'Akká met alle daaraan verbonden ellende en misere, had op haar beurt weer geleid tot de verbreiding van de wetten en verordeningen van Zijn Openbaring en tot het instellen van Zijn Verbond, hetgeen de laatste daad van Zijn leven zou zijn.

De zware beproevingen die waren veroorzaakt door de rebellie van Mírzá Muhammad 'Alí en zijn medeplichtigen, waren gevolgd door de introductie van het Geloof van Bahá'u'lláh in het westen en het overbrengen van de stoffelijke resten van de Báb naar het Heilige Land.

Het opnieuw gevangen zetten van 'Abdu'l-Bahá en de gevaren en zorgen die daarmee samenhingen, waren uitgelopen op de val van 'Abdu'l-Hamíd, op de vrijlating van 'Abdu'l-Bahá uit de gevangenis, op de bijzetting van de stoffelijke resten van de Báb op de berg Carmel en op de triomfreizen van het Middelpunt van het Verbond in Europa en Amerika.

Het uitbreken van een vernietigende wereldoorlog en de groter wordende gevaren waaraan Jamál Páshá en de verbondsbrekers hem hadden blootgesteld, hadden geleid tot de openbaring van de Tafelen van het Goddelijk Plan, tot de vlucht van de eerdergenoemde aanmatigende commandant, tot de bevrijding van het Heilige Land, tot de verhoging van het aanzien van het Geloof en het wereldcentrum en tot een opvallende uitbreiding van de activiteiten in oost en west. 'Abdu'l-Bahá's heengaan en de beroering die dat had gewekt, waren gevolgd door het openbaar maken van zijn Testament, door het intreden van het vormende tijdperk van het Bahá'í tijdperk en door het leggen van de fundamenten van een wereldomvattend Bestuursstelsel.

En tenslotte waren het in beslag nemen van de sleutels van de grafkamer van Bahá'u'lláh door de verbondsbrekers, de gewelddadige bezetting van Zijn Huis in Baghdád door de Shí'ah gemeenschap, het uitbreken van vervolgingen in Rusland en de uitstoting van de Bahá'í gemeenschap uit de Islam in Egypte, weer gevolgd door de openlijke bevestiging van de onafhankelijke religieuze status van het Geloof door zijn volgelingen in oost en west, door de erkenning van die status in het wereldcentrum, door de uitspraak van het raadscollege van de Volkenbond, dat getuigenis aflegde van de rechtvaardigheid van hun aanspraken, door een opmerkelijke uitbreiding van de internationale onderrichtactiviteiten en van zijn literatuur, door de getuigenis van koninklijke zijde dat het Geloof van goddelijke oorsprong is, en door het voltooien van de uitwendige versieringen van het eerste bedehuis in de westerse wereld.
De rampspoeden die samengingen met de voortschrijdende ontplooiïng van het Geloof van Bahá'u'lláh, waren inderdaad van dien aard, dat zij in hevigheid niet onderdeden voor die, welke voorgaande religies hebben ondergaan. Maar anders dan bij die godsdiensten, hebben deze rampspoeden echter volkomen gefaald om zijn echtheid aan te tasten of een breuk, al was het maar een tijdelijke, in de gelederen van zijn aanhangers teweeg te brengen. Het heeft niet alleen deze vuurproeven overleefd, maar is er gelouterd en ongeschonden uit tevoorschijn gekomen, begiftigd met nog grotere capaciteit om elke crisis die zijn onweerstaanbare opmars in de toekomst op zijn weg zou kunnen vinden, onder ogen te zien en het hoofd te bieden.
Werkelijk geweldig zijn de opgrachten geweest die binnen het tijdsbestek van een eeuw werden vervuld en de overwinningen die door dit zwaar geteistere maar toch onoverwinnelijke Geloof werden beboekt! Zijn nog onvoltooide taken, zijn toekomstige overwinningen zullen nog groter zijn nu het op de drempel staat van de tweede Bahá'í eeuw. In de korte spanne tijds van de eerste honderd jaar van zijn bestaan, is het erin geslaagd zijn licht te verspreiden over vijf continenten, buitenposten op te richten in de verste uithoeken der aarde, op onverwoestbare basis zijn Verbond met de gehele mensheid te sluiten, de structuur op te zetten van zijn wereldomvattende Bestuursstelsel, vele boeien te slaken die zijn volledige vrijmaking en wereldwijde erkenning in de weg stonden, zijn eerste overwinningen te boeken over tegenstanders van koninklijken bloede, uit politieke kringen en de geestelijkheid, en de eerste systematische kruistocht te beginnen voor de geestelijke verovering van de gehele planeet.
De instelling echter, die de laatste fase in de opzet van het raamwerk van zijn wereldbestuursstelsel moest vormen, en die in de dichte nabijheid van het geestelijke wereldcentrum zal functioneren, is nog niet gevestigd. De volledige vrijmaking van het geloof uit de kluisters van religieuze orthodoxie, die de essentiële voorwaarde moet zijn voor zijn universele erkenning en voor de opkomst van zijn Wereldorde, is nog niet bereikt.
De successieve campagnes, opgezet om de weldadige invloed van zijn stelsel volgens het Plan van 'Abdu'l-Bahá uit te breiden naar ieder land en eiland waar de structurele basis van het Bestuursstelsel nog niet is gelegd, moeten nog begonnen worden.

Het vaandel van Yá Bahá'u'l-Abhá dat, zoals door hem is voorzegd, moet waaien van de transen van de voornaamste zetels van kennis in de islamitische wereld, is nog niet geheven.

Het Grootste Huis, dat door Bahá'u'lláh in de Kitáb-i-Aqdas is bestemd als bedevaartcentrum, is nog niet terug in onze handen.

De derde Mashriqu'l-Adhkár die nog te Zijner ere moet verrijzen en waarvoor de grond kortgeleden is aangekocht, alsmede de bijgebouwen van twee bedehuizen die reeds in het oosten en westen zijn opgericht, staan er nog niet.

De koepel, het laatste onderdeel dat, zoals voorzegd door 'Abdu'l-Bahá, het Graf van de Báb moet bekronen, is er nog niet op aangebracht.

Met de codificatie van de Kitáb-i-Aqdas, het moederboek van de Bahá'í Openbaring, en de systematische verbreiding van zijn wetten en verordeningen, is men nog niet begonnen.

De voorbereidende maatregelen voor het instellen van Bahá'í rechtbanken, bekleed met het wetteleijke recht om de wetten en verordeningen toe te passen en uit te voeren, moeten nog worden genomen.

De teruggave van de eerste Mashriqu'l-Adhkár van de Bahá'í wereld en het doen herleven van de gemeenschap die hem zo toegewijd heeft gebouwd, moeten nog verwezenlijkt worden.

De vorst die, zoals in Bahá'u'lláh's Heiligste Boek is voorzegd, de troon van Zijn geboorteland moet sieren en de koninklijke bescherming aan Zijn zo lang vervolgde volgelingen moet geven, heeft men nog niet ontdekt.

De strijd die zal ontbranden tengevolge van de gezamenlijke aanslagen die, zoals door 'Abdu'l-Bahá is geprofeteerd, zullen worden gepleegd door godsdienstleiders die tot nu toe nog onverschillig zijn voor de vooruitgang van het Geloof, is nog niet gestreden.

Het gouden tijdperk van het Geloof, dat de eenwording belooft van alle volkeren en naties ter wereld, de vestiging van de Grootste Vrede, de intrede van het koninkrijk van de Vader op aarde, het volwassen worden van de gehele mensheid en de geboorte van een wereldbeschaving, die wordt geïnspireerd en geleid door de scheppende krachten welke door Bahá'u'láh's Wereldorde zijn vrijgekomen, stralend in zijn hoogste luister, is nog niet geboren en zijn heerlijkheden zijn nog onvermoeid.
Wat er ook met dit jonge Geloof van God in toekomstige decennia of in volgende eeuwen mag bebeuren; hoe groot het leed, de gevaren en de rampspoeden in het volgende stadium van zijn wereldwijde ontwikkeling mogen zijn; uit welke hoek de aanslagen, door zijn huidige of toekomstige tegenstanders erop gedaan, ook mogen komen; hoe groot ook de tegenslagen en inzinkingen zijn die het mag ondergaan: wij die het voorrecht hebben, voor zover ons beperkt begripsvermogen dat toelaat, de betekenis te begrijpen van dit ongelooflijke fenomeen dat is verbonden met zijn groei en vestiging, kunnen geen twijfel in ons hart laten bestaan dat datgene, wat reeds in de eerste honderd jaar van zijn bestaan is bereikt, voldoende garantie oplevert op de ingeslagen weg voort te gaan, grotere hoogten te bereiken, iedere hindernis te overwinnen, nieuwe horizonten te openen en nog grotere overwinningen te behalen, totdat zijn glorierijke zending, welke zich uitstrekt in de tijden van een verre, verre toekomst, geheel is vervuld.


1 Luc. 21:24
2 Matt. 24:12,48
3 Matt. 24:38
4 Matt. 24:43
5 Matt. 25:33
6 Luc. 21:35
7 Matt. 24:27
1 1944
2 New York
1 Azerbaidzjan
2 moëddzin
3 4:4
4 Bandar Boesjir
5 Djeddah
6 Mina
7 Chorasan
1 thans Edirne
2 Mesjed
3 Kaswin
4 Kerbela
1 eng.: "lip-denial"
1 hfdst. 11
1 Kermansjah
2 Een wonder van kennis, maar ook een wonder van schoonheid.
3 Smithfield: (gebruikt als) de vleesmarkt in Londen.
4 "Duizenden martelaren zijn terwille van Hem (de Báb) met vreugde de dood tegemoet gegaan. Misschien was de meest ongeëvenaarde dag in de wereldgeschiedenis wel die van de grote slachting die onder de Bábís in Teheran werd aangericht".
5 Zelfs erken ik dat, indien ik in Europa een sekte van gelijke aard als het Babisme zag opkomen, met dezelfde nuttige eigenschappen als deze, namelijk een blind geloof, een grenzeloos enthousiasme, beproefde moed en toewijding, die onverschilligen respect afdwingt en tegenstanders met angst vervuld en bovendien - zoals ik al zei - een ijver om nieuwe volgelingen te winnen die zich door niets laat tegenhouden en waarvan het succes groot is in alle klassen van de maatschappij; indien, zeg ik, ik dit alles in Europa aanwezig zag, dan zou ik zonder aarzelen voorspellen dat, vroeg of laat, de macht en het gezag in handen zullen moeten komen van hen die deze hoedanigheden bezitten".
1 Hájí Mírzá Siyyid 'Alí
2 Openb. Joh. 11: 14
3 Markus, 1:9
4 11:3
5 60:1
6 9:56
7 9:6
8 9:5
9 11:1
10 9:6
11 2:4
12 11:4
13 11:12
14 6:12
15 6:12
16 37:22
17 1:15,16
18 4:5
19 4:2
20 9:27
21 Joh, 16:8
22 Joh. 16:13
23 Matth. 16:27
24 Matth. 24:3 3/4
25 Matth. 25:31
26 Op.Joh. 22:13
27 Op.Joh. 22:13
28 Op.Joh. 21:1,2
29 Matth. 19:28
30 1 Kor. 15:52
31 2 Petr. 3:10
32 Hfdst. 38:67
33 Hfdst. 2:210
34 Hfdst. 8:9
35 Hfdst. 78:38 41
36 Hfdst. 83:5
37 Hfdst. 38:16
38 Hfdst. 64:9; Rodwell p. 373
39 Hfdst. 78:17
40 Hfdst. 19:39
41 Hfdst. 64:9
42 Hfdst. 19:39
43 Hfdst. 27:87
44 Hfdst. 83:6
45 Hfdst. 27:87
46 Hfdst. 27:88
47 Hfdst. 14:41
48 Hfdst. 40:18
49 Hfdst. 27:87
50 Hfdst. 22:2
51 Hfdst. 39:69
1 = Adrianopel (Edirne)
2 Dan. 12:11
3 Hfdst. 3:92
4 Vertaling door Shoghi Effendi
1 Daniël 12:4
2 De Turkse regering
1 thans Edirne
1 Jes.: 40 - 9, 10
2 Ps.: 24 - 7 en 10
3 Ps.: 50 - 1, 2
4 Amos: 1 - 2
5 Hosea: 2 - 14
6 Ezechiël: 43 - 1, 2
1 "De algemene opinie is, dat de Bábís over alle lagen van de bevolking zijn verspreid en onder alle religieuze gezondten in Perzië, behalve de Nusayrís en de Christenen. Maar het zijn vooral de standen met meer geestelijke verlichting en de mensen in het land die de wetenschappen beoefenen, die zeer verdacht lijken. Men denkt, en naar het schijnt met reden, dat daarbij veel mullás en aanzienlijke mujtahids zijn, hooggeplaatste ambtenaren en mensen die belangrijke functies aan het hof bekleden en in de onmiddellijke nabijheid van de Koning verkeren, die Bábís zijn. Volgens een kortgeleden opgestelde berekening, zouden er in Tihrán vijfduizend van deze aanhangers zijn op een bevolking van ten naaste bij tachtigduizend zielen".
2 "Het Bábisme heeft een aanzienlijke invloed gekregen op de intelligentsia van het Perzische volk, terwijl het zich over de landsgrenzen verbreidt, het gebied van de pasja van Baghdád heeft bereikt en ook in India is doorgedrongen".
3 "Een zeer bijzonder religieuze beweging die Centraal-Azië, d.w.z. Perzië, enkele streken in India en een deel van aziatisch Turkije in de omgeving van Baghdád heden ten dage sterk in beslag neemt, een merkwaardige beweging die waard is in alle opzichten te worden bestudeerd. Het schenkt de gelegenheid getuige te kunnen zijn van een opeenvolging van gebeurtenissen, manifestaties en rampen, zoals men die zich alleen kan voorstellen bij het ontstaan van de grote godsdiensten in lang vervlogen tijden".
1 Qur'án 31:22
1 Openbaring Joh.: 11:19
1 Fezzan in Lybië
1 Elboers
2 Indur
1 de Tweede Wereldoorlog
1 nl. de Tweede Wereldoorlog
1 Maisuru
2 Puna
3 Laknau
4 Sjenjang in Mantsjoerije
5 staat en stad i.d. Punjab, Z.W. van Lahore
6 stad a.d. Ganges, 420 mijl N.W. van Calcutta
7 staat in Z.W. punt van India

Gott geht vorüber á Shoghi Effendi á Bahá'í Verlag GmbH, Auflage 6.03 (O-2021-06-12)

Gott geht vorüber
Shoghi Effendi

Vorwort

Am 23. Mai dieses vielversprechenden Jahres feiert die Bahá'í-Welt den hundertsten Jahrestag der Stiftung des Glaubens Bahá'u'lláhs. Sie feiert damit zugleich den hundertsten Jahrestag des Beginns der Bábí-Sendung, die Eröffnung des Bahá'í-Zeitalters, den Auftakt des Bahá'í-Zyklus und die Geburt 'Abdu'l-Bahás. Die Tragweite der Möglichkeiten, die dieser in der Religionsgeschichte der Welt beispiellose, den Höhepunkt eines universalen prophetischen Zyklus bildende Glaube birgt, übersteigt unsere Vorstellung. Das Licht tausendjährigen Glanzes, das er in der Fülle der Zeit ausstrahlen wird, muss das Auge blenden. Der große Schatten, den sein Stifter auch über künftige Gottesboten wirft, die sich nach Ihm erheben werden, entzieht sich allem Begreifen.
Das Wirken der geheimnisvollen Prozesse, die sein schöpferischer Geist hervorrief, hat bereits innerhalb von weniger als einem Jahrhundert einen unvorstellbaren Aufruhr in der menschlichen Gesellschaft ausgelöst. Nach einer Inkubationszeit in seiner Frühphase setzte der Glaube mit dem Sichtbarwerden seiner sich allmählich herauskristallisierenden Struktur im Leben der Menschheit einen Gärungsprozess in Gang, der dazu bestimmt ist, die aus den Fugen geratene Gesellschaft bis auf den Grund zu erschüttern, ihr Lebensblut zu reinigen, ihre Institutionen neu auszurichten und wieder aufzubauen und ihr unumstößliches Schicksal zu gestalten.
Der furchtbare weltumfassende Aufruhr, der einhergeht mit Vernichtung, Elend und Angst – wem kann der aufmerksame Blick, der vorurteilsfreie Geist, vertraut mit den Zeichen und Vorboten, die die Geburt des Glaubens Bahá'u'lláhs ankündigten und seinen Aufstieg begleiten, diesen Aufruhr sonst zuschreiben, wenn nicht dem Erscheinen Seiner keimhaften Weltordnung, von der Er selbst eindeutig verkündete, dass sie »die Welt … aus dem Gleichgewicht« gebracht und »die Lebensordnung der Menschheit … aufgewühlt«Q1 habe?

Worauf könnte der Ursprung dieser unheilvollen, für den Menschen unbegreiflichen, in der Geschichte der Menschheit offensichtlich nie dagewesenen Krise zurückzuführen sein, wenn nicht auf die unaufhaltsame Ausbreitung des welterschütternden, weltbelebenden, welterweckenden Geistes, der, wie der Báb sagte, »im Innersten alles Erschaffenen schwingt«Q2?

Der Ausbruch des Ersten Weltkriegs ging den Eröffnungsjahren der gestaltenden Phase des Glaubens Bahá'u'lláhs unmittelbar voraus, und in den Zuckungen der heutigen Gesellschaft, dem wahnwitzigen, weltweiten Überschäumen von Ideen, in der erbitterten Feindseligkeit, die Rassen, Konfessionen und Klassen gegeneinander aufbringt, in dem Schiffbruch von Nationen, dem Sturz von Königen, dem Zerfall von Imperien, dem Erlöschen von Dynastien, dem Zusammenbruch geistlicher Hierarchien, dem Niedergang altehrwürdiger Institutionen, der Auflösung weltlicher wie religiöser Bindungen, die lange Zeit die Menschen zusammengehalten hatten – alles Erscheinungen, die seit dem Ausbruch des Ersten Weltkriegs, in steigendem Maße zutage traten; in all dem können wir leicht die Zeichen der Wehen eines Zeitalters erkennen, über das Seine Offenbarung mit Wucht hereinbrach, das nicht auf Seinen Ruf hörte und sich jetzt als unmittelbares Ergebnis des schöpferischen, reinigenden und verwandelnden Impulses Seines Geistes abmüht, von dieser Last entbunden zu werden.
Anlässlich eines so hochbedeutsamen Jahrestages möchte ich auf den folgenden Seiten einen Überblick geben über die herausragenden Ereignisse des Jahrhunderts, das diesen Geist über die Welt hereinbrechen sah, und auch über die Anfangsstadien seiner folgenden Verkörperung in einem System, das sich zu einer Ordnung entwickeln muss, dazu bestimmt, die ganze Menschheit zu umfassen, und fähig, die hohe Bestimmung des Menschen hier auf Erden zu erfüllen.

Trotz des kurzen zeitlichen Abstands von den Ereignissen dieser einzigartigen, ruhm- und leidvollen Jahrhundertrevolution, die vor unseren Augen abrollte, werde ich mich bemühen, sie in ihrer korrekten Perspektive darzustellen.

Ich werde versuchen, wenn auch kurz, die bedeutsamen Geschehnisse in ihren Zusammenhängen darzustellen.

Unter den Augen eigensinniger, gleichgültiger oder feindseliger Geschlechter haben diese Geschehnisse die Shaykhí-Schule, einen heterodoxen und scheinbar unbedeutenden Zweig der Ithná-'Asharíyyih-Sekte des shí'itischen Islám, unmerklich, aber unaufhaltsam in eine Weltreligion verwandelt – eine Weltreligion, deren zahllose Gläubige nun eine organische, unlösbare Einheit bilden, die ihr Licht von Island im Norden bis zur Magellanstraße im Süden über die Erde strahlt, die sich über sechzig Länder dieser Erde verzweigt, deren Schrifttum in mindestens vierzig Sprachen übersetzt und verbreitet ist, deren örtlicher, nationaler oder internationaler Besitz in den fünf Kontinenten sich bereits auf mehrere Millionen Dollar beläuft, deren eingetragene, aus Wahlen hervorgegangene Institutionen durch mehrere Regierungen in Ost und West öffentlich anerkannt sind, deren Anhängerschaft aus den diversen Völkern und Hochreligionen der Menschheit kommen, deren Repräsentanten sich in hunderten Städten Persiens und der Vereinigten Staaten von Amerika finden, zu deren Wahrheit sich Herrscherhäuser wiederholt öffentlich bekannten, deren Eigenständigkeit von ihren Feinden aus den Reihen der Vorläuferreligion im maßgeblichen Zentrum der arabischen und muslimischen Welt verkündet und herausgestellt wurde und deren Ansprüche faktisch anerkannt sind.

Mit Fug und Recht kann sie deshalb als die vierte Religion des Landes gelten, in dem sie ihr geistiges Zentrum errichtete, des Landes, das zugleich die Wiege des Christentums, der heiligste Schrein des jüdischen Volkes und – neben Mekka – die heiligste Stätte des Islám ist.
Ich habe nicht die Absicht und es wäre auch nicht angebracht, eine ausführliche Geschichte der vergangenen hundert Jahre des Bahá'í-Religion zu schreiben. Ich beabsichtige auch nicht, den Ursprüngen der so gewaltigen Bewegung nachzugehen oder die Umstände ihrer Geburt zu schildern, auch nicht die Art der Religion zu untersuchen, aus der sie entstand, oder abzuschätzen, welchen Einfluss sie auf die Geschicke der Menschheit nahm. Ich will mich vielmehr auf einen Bericht über die Hauptzüge ihres Entstehens und Aufstiegs beschränken sowie auf die Anfangsstadien der Errichtung der Institutionen ihrer Gemeindeordnung – Institutionen, die als Kern und Vorbote jener Weltordnung zu betrachten sind, die heute das Wesen des Gottesglaubens verkörpern, seine Gesetze ausführen und seinen Zweck erfüllen muss.
Ich habe auch nicht die Absicht, bei der Betrachtung des Panoramas, das sich über den Verlauf von hundert Jahren vor unseren Augen ausbreitet, den raschen Wechsel von scheinbaren Rückschlägen und klaren Siegen außer Acht zu lassen, woraus die Hand einer unerforschlichen Vorsehung seit seinen frühesten Tagen das Muster des Glaubens zu weben beliebte, oder die Missgeschicke herunterzuspielen, die sich oftmals als Vorspiel neuer Triumphe erwiesen, die wiederum sein Wachstum förderten und früher Erreichtes festigten. Ja, die Geschichte der ersten hundert Jahre seiner Entfaltung teilt sich auf in eine Reihe von mehr oder weniger schweren inneren und äußeren Krisen, die sich zunächst verheerend auswirkten, dann aber auf geheimnisvolle Weise ein entsprechendes Maß göttlicher Kraft auslösten und dadurch dem Glauben einen frischen Impuls zum Fortschritt vermittelten. Der Fortschritt wiederum beschwor weit schwereres Unheil herauf, dem wieder eine noch reichere Ausgießung göttlicher Gnade folgte, was seine Verfechter befähigte, noch rascher voranzuschreiten und in seinem Dienst noch eindrucksvollere Siege zu erringen.
Im Großen und Ganzen umfasst das erste Jahrhundert der Bahá'í-Zeitrechnung das Heroische, Frühe oder Apostolische Zeitalter des Glaubens Bahá'u'lláhs sowie die Anfangsstadien seines Gestaltgebenden, Übergangs- oder Eisernen Zeitalters, in denen die von Seiner Offenbarung freigesetzte schöpferische Energie sich herauskristallisieren und Form annehmen wird. Die ersten achtzig Jahre dieses Jahrhunderts decken, grob gerechnet, das erste Zeitalter ab, während in den letzten beiden Jahrzehnten der Beginn des zweiten zu sehen ist. Das erste Zeitalter beginnt mit der Verkündigung des Báb, umfasst die Sendung Bahá'u'lláhs und endet mit dem Hinscheiden 'Abdu'l-Bahás. Das Testament 'Abdu'l-Bahás eröffnet das zweite Zeitalter, bestimmt seine Wesenszüge und errichtet seine Grundlage.
Das betrachtete Jahrhundert könnte man daher in vier verschiedene Zeitabschnitte ungleicher Dauer einteilen, mit jeweils besonderem Gewicht und gewaltiger, wahrhaft unabschätzbarer Bedeutung. Die vier Zeitabschnitte hängen eng miteinander zusammen; sie sind die aufeinander folgenden Akte eines einzigen in sich geschlossenen, wunderbaren, erhabenen Schauspiels, dessen verborgenen Sinn kein Intellekt ergründen, dessen dramatischen Höhepunkt kein Auge auch nur annährend wahrnehmen und dessen Schluss kein Geist angemessen erahnen kann. Jeder Akt kreist um sein eigenes Thema, rühmt seine eigenen Helden, erzählt seine eigenen Tragödien, verzeichnet seine eigenen Triumphe und trägt seinen Teil bei zur Realisierung der gemeinsamen, unabänderlichen Bestimmung. Einen Akt von den übrigen zu trennen, spätere Formen einer einzigen, allumfassenden Offenbarung von dem ursprünglichen Zweck abzusondern, der sie von Anfang an beseelt, wäre gleichbedeutend mit einer Verletzung ihres tragenden Gerüsts und einer beklagenswerten Verfälschung ihrer Wahrheit und Geschichte.
Im Zentrum des ersten Zeitabschnitts (1844–1853) steht die edle, jugendliche, unwiderstehliche Gestalt des Báb, unvergleichlich in Seiner Sanftmut, unerschütterlich in Seiner Gelassenheit, unwiderstehlich anziehend in Seiner Rede und ohnegleichen hinsichtlich der dramatischen Ereignisse Seiner kurzen, tragischen Wirkungszeit.

Er beginnt mit der Verkündigung Seiner Sendung, gipfelt in Seinem Märtyrertod und endet mit einer wahren Orgie religiösen Gemetzels von widerlicher Abscheulichkeit.

Geprägt ist er durch neun Jahre eines wilden, erbarmungslosen Kampfes, dessen Schauplatz ganz Persien war, in dem mehr als zehntausend Helden ihr Leben hingaben, an dem zwei Herrscher der Qájáren-Dynastie und ihre verruchten Minister teilhatten und der von allen Rängen der shí'itischen Geistlichkeit, vom militärischen Machtapparat des Staates und von der unversöhnlichen Feindseligkeit der Massen unterstützt wurde.

Der zweite Zeitabschnitt (1853–1892) bezieht seinen Impuls von der ehrfurchtgebietenden Gestalt Bahá'u'lláhs, überragend in Seiner Heiligkeit, überwältigend in Seiner majestätischen Kraft und Macht, unerreichbar im überirdischen Glanz Seiner Herrlichkeit.

Er wird eröffnet durch die ersten Regungen der vom Báb vorausgeschauten Offenbarung in der Seele Bahá'u'lláhs während Seines Aufenthaltes im Síyáh-Chál von Ṭihrán, erfährt seine Fülle in der Verkündigung Seiner Offenbarung an die Könige und geistlichen Führer der Erde und endet mit dem Hinscheiden ihres Urhebers in der Nähe der Gefängnisstadt 'Akká.

Er erstreckt sich über neununddreißig Jahre unablässiger, beispielloser und überwältigender Offenbarung, ist gekennzeichnet durch die Ausbreitung des Glaubens in die Nachbarländer Türkei, Russland, 'Iráq, Syrien, Ägypten und Indien, und ist ebenfalls gekennzeichnet durch entsprechend verschärfte Feindseligkeit, wie sie in den vereinten Angriffen des Sháhs von Persien und des Sulṭáns der Türkei, der beiden anerkannt mächtigsten Herrscher des Orients, sowie in der Feindschaft der beiden Priesterschaften des shí'itischen und des sunnítischen Islám zum Ausdruck kommt.

Der dritte Zeitabschnitt (1892–1921) dreht sich um die dynamische Persönlichkeit 'Abdu'l-Bahás, geheimnisvoll in Seinem Wesen, einzig in Seiner Stufe, erstaunlich eindrucksvoll in Seinem liebenswürdigen und zugleich starken Charakter.

Er beginnt mit der Verkündigung des Bundes Bahá'u'lláhs durch eine Urkunde, die in der Geschichte aller früheren Religionen keine Parallele hat, erreicht seinen Höhepunkt in der Stadt des Bundes, wo der Mittelpunkt des Bundes die Einzigartigkeit dieses Dokuments und seine weittragenden Auswirkungen ausdrücklich bekräftigt, und endet mit Seinem Hinscheiden und der Beisetzung Seiner sterblichen Hülle am Karmel.

Er wird in die Geschichte eingehen als eine fast dreißig Jahre währende Zeit der Verflechtung von Tragödien und Siegen, in der sich zeitweilig das Gestirn des Bundes verfinsterte, dann aber wieder sein Licht über den europäischen Kontinent und das ferne Australien, den Fernen Osten und das nordamerikanische Festland ausstrahlte.

Der vierte Zeitabschnitt (1921–1944) wird von den Kräften bewegt, die vom Testament 'Abdu'l-Bahás ausstrahlten, jener Charta der neuen Weltordnung Bahá'u'lláhs, der Frucht der mystischen Verbindung Dessen, der Urquell des Gesetzes Gottes ist, mit dem Geist Dessen, der Mittler und Ausleger dieses Gesetzes ist.

Der Beginn dieses vierten und letzten Zeitabschnitts des ersten Bahá'í-Jahrhunderts fällt zusammen mit der Geburt des Gestaltenden Zeitalters der Bahá'í-Ära und mit der Gründung der Strukturen der Gemeindeordnung des Bahá'í-Glaubens – einer Gemeindeordnung, die zugleich Wegbereiter, Kern und Muster Seiner Weltordnung ist.

Dieser Zeitabschnitt, der die ersten dreiundzwanzig Jahre des Gestaltenden Zeitalters umfasst, ist bereits durch den Ausbruch weiterer, anders gearteter Feindseligkeiten gekennzeichnet, die zum einen die Ausbreitung des Glaubens über weitere Gebiete in allen fünf Erdteilen beschleunigen und zum anderen innerhalb seiner Grenzen für etliche Gemeinden die Selbstständigkeit und Anerkennung ihrer Unabhängigkeit zur Folge haben.
Diese vier Zeitabschnitte sind nicht nur als einzelne, untrennbare Teile eines wunderbaren Ganzen zu verstehen, sondern als fortschreitende Stadien einer einmaligen Entwicklung, die weitreichend, beständig und unaufhaltsam abläuft. Wenn wir das ganze weite Feld überblicken, das das Wirken des hundertjährigen Glaubens vor uns eröffnet, müssen wir zu dem Schluss kommen, dass uns die Ereignisse in diesen Zeitabschnitten – egal unter welchem Blickwinkel wir die gewaltige Bühne betrachten – ganz klar die Beweise eines allmählichen Reifeprozesses vor Augen führen, einer wohlgeordneten Entwicklung, einer inneren Festigung und äußeren Ausdehnung, sowie einer allmählichen Befreiung von den Fesseln religiöser Orthodoxie und damit einhergehend einer Reduzierung ziviler Behinderungen und Beschränkungen.
Betrachten wir diese Zeitabschnitte der Bahá'í-Geschichte als Bestandteile eines Ganzen, so nehmen wir wahr, wie eine Kette von Ereignissen wirksam zunächst das Auftreten eines Wegbereiters verkündet, dann die Sendung des Einen, dessen Ankunft dieser Wegbereiter verhieß, dann die Schaffung eines Bundes, gezeugt aus der unmittelbaren Autorität des Verheißenen selbst, und schließlich die Geburt eines Systems, das ein Kind des Stifters des Bundes wie auch Seines berufenen Mittelpunktes ist.

Wir sehen, wie der Báb, der Wegbereiter, den nahen Anfang einer gottgegebenen Ordnung ankündigt, wie Bahá'u'lláh, der Verheißene, ihre Gesetze und Gebote niederlegt, wie 'Abdu'l-Bahá, der berufene Mittelpunkt, ihre Merkmale umreißt und wie die heutige Generation der Gläubigen begonnen hat, das Rahmenwerk für ihre Institutionen aufzubauen.

In allen Zeitabschnitten beobachten wir, wie sich das junge Licht des Glaubens von seiner Wiege aus verbreitet, ostwärts nach Indien und dem Fernen Osten, westwärts in die benachbarten Gebiete des 'Iráq, der Türkei, Russlands und Ägyptens, seinen Weg bis zum nordamerikanischen Kontinent nimmt, darauf Schritt für Schritt die größeren Länder Europas erleuchtet, später seinen Glanz über Australien und Neuseeland ergießt, den Rand der Arktis erhellt und schließlich in Mittel- und Südamerika den Horizont erglühen lässt.

Dementsprechend stellen wir bei den Gläubigen eine zunehmende Vielfalt fest:

Im ersten Zeitabschnitt seiner Geschichte auf eine unbedeutende Gruppe von Gläubigen beschränkt, die ihren Zulauf hauptsächlich aus der Masse der shí'itischen Perser erhielt, erweiterte sich der Glaube zu einer Vereinigung, deren Mitglieder aus den führenden Religionen der Welt kommen und Menschen fast jeder Hautfarbe und gesellschaftlichen Klasse umfasst, vom einfachen Handwerker und Bauern bis zum Königsadel.

Eine ähnliche Entwicklung stellen wir in der Verbreitung seiner Literatur fest:

Anfangs begrenzt auf eilig abgeschriebene, oft fehlerhafte, heimlich in Umlauf gebrachte Manuskripte, die verstohlen gelesen, häufig wieder verloren, zuweilen sogar von den verschreckten Mitgliedern der verbotenen Sekte aufgegessen wurden, wuchs sie innerhalb eines Jahrhunderts auf unzählige Ausgaben an und umfasst Zehntausende gedruckter Bände in verschiedenen Schriftsystemen und in nicht weniger als vierzig Sprachen, teilweise in kunstvollen Ausgaben oder reich illustriert; durch den Einsatz weltweiter, sorgfältig zusammengesetzter und zweckmäßig organisierter Ausschüsse und Räte wird diese Literatur systematisch und eifrig verbreitet.

Auf dem Gebiet ihrer Lehren sehen wir eine nicht weniger auffällige Entwicklung:

Anfangs absichtlich starr, komplex und streng, wurden sie in der folgenden Offenbarung umgeformt, erweitert und liberalisiert, später von einem berufenen Interpreten erläutert, bestätigt und bereichert, und schließlich systematisiert und auf die einzelnen Menschen wie auf Institutionen allgemein zur Anwendung gebracht.

An der Art des Widerstands, auf den der Glaube stößt, können wir eine nicht minder deutliche Abstufung erkennen:

Zunächst wurde der Widerstand inmitten des shí'itischen Islám entfacht; später gewann er an Stoßkraft durch die Verbannung Bahá'u'lláhs auf das Gebiet des türkischen Sulṭáns und die daraus resultierende Feindschaft der noch mächtigeren sunnítischen Hierarchie und ihres Kalifen, des Oberhaupts der großen Mehrheit der islámischen Gläubigen; und nun, beim Auftauchen dieser gottgegebenen Ordnung im christlichen Westen und bei ihrem schon spürbaren Einfluss auf zivile und geistliche Institutionen, beginnt dieser Widerstand neben den Vertretern früherer und heutiger Regierungen und Systeme auch die tief verwurzelten geistlichen Hierarchien des Christentums zu erfassen.

Doch durch den Schleier der wachsenden Feindseligkeit können wir auch den Fortschritt erkennen, den manche Gemeinden im Rahmen ihrer Möglichkeiten schmerzvoll, aber stetig durch die Phasen der Verborgenheit, des Verbots, der Befreiung und Anerkennung erzielten – Phasen, die im Laufe von Jahrhunderten zwangsläufig in der Durchsetzung des Glaubens gipfeln werden; eines Glaubens, der in der Fülle seiner Kraft und Autorität das weltumspannende Bahá'í-Gemeinwesen begründen wird.

Ein nicht minder nennenswerter Fortschritt lässt sich beim Aufstieg seiner Institutionen feststellen, seien es Verwaltungszentren oder Andachtsstätten – Institutionen, die anfangs verborgen im Untergrund existierten, nun unmerklich ins Tageslicht der öffentlichen Anerkennung rücken, gesetzlichen Schutz genießen, durch fromme Stiftungen reich bedacht werden und die ihre erste Krönung im Bau des Mashriqu'l-Adhkár in 'Ishqábád, des ersten Bahá'í-Hauses der Andacht, finden; in jüngerer Zeit machten sie sich unsterblich durch die Errichtung des Muttertempels des Westens im Herzen Nordamerikas, dem Wegbereiter einer göttlichen, allmählich reifenden Kultur und Zivilisation.

Und schließlich können wir eine deutliche Besserung bei den Bedingungen der Pilgerfahrt feststellen, die die ergebenen Gläubigen zu den geheiligten Schreinen am Weltzentrum des Glaubens unternehmen.

Beschränkte sich die Pilgerfahrt anfangs auf eine paar erschöpfte orientalische Gläubige, die die mühsame, gefahrvolle und endlos lange Reise häufig zu Fuß unternahmen und manchmal auch scheiterten, so wurden bei stetig sich bessernden Verhältnissen und zunehmender Sicherheit und Bequemlichkeit allmählich immer mehr neu zum Glauben Bekehrte aus allen Himmelsrichtungen angezogen, bis zu dem Höhepunkt des öffentlich bekannt gewordenen, dann aber traurigerweise vereitelten Besuchs einer edlen Königin, die, wie sie schrieb, vor den Toren der Stadt, nach der ihr Herz sich verzehrte, gezwungen wurde, umzukehren und einem so kostbaren Vorrecht zu entraten.

ERSTER ZEITABSCHNITT

Die Zeit des Báb: 1844–1853

Kapitel 1

Die Geburt der Bábí-Offenbarung

Der 23.

Mai 1844 markiert den Beginn des bewegtesten Abschnitts des Heroischen Zeitalters der Bahá'í-Ära.

Dieses Zeitalter leitet die ruhmreichste Epoche in dem größten Zyklus ein, den die Geistesgeschichte der Menschheit bisher kennt.

Nur neun kurze Jahre währte dieser überaus spektakuläre, tragische und ereignisreiche Abschnitt des ersten Bahá'í-Jahrhunderts.

An seinem Beginn stand die Geburt einer Offenbarung, deren Überbringer die Nachwelt als den »Punkt, um den die Wirklichkeiten der Propheten und Sendboten kreisen«Q3 verherrlichen wird, und er wurde beendet durch die ersten Regungen einer noch machtvolleren Offenbarung, deren Tag, wie Bahá'u'lláh bezeugt, »jeder Prophet angekündigt hat«, nach der »die Seele jedes Gottesgesandten gedürstet hat« und durch die »Gott die Herzen der ganzen Schar Seiner Boten und Propheten geprüft hat«Q4.

Kein Wunder, dass der unsterbliche ChronistA1 der Ereignisse um Geburt und Aufstieg der Bahá'í-Offenbarung es für richtig hielt, nicht weniger als die Hälfte seines bewegenden Berichts auf die Geschehnisse zu verwenden, die in so kurzer Zeit mit ihrer Tragik und ihrem Heldentum die religiösen Annalen der Menschheit so großartig bereicherten.

Unter den religiösen Erfahrungen der Menschheit stehen diese neun Jahre wohl einzigartig da in ihrer dramatischen Wucht, der atemraubenden Geschwindigkeit, mit der Ereignisse von großer Tragweite aufeinander folgten, angesichts der Massenvernichtung mit der sie aus der Taufe gehoben wurden, und den wundersamen Umständen des Märtyrertodes Dessen, der sie einleitete, mit den gewaltigen Möglichkeiten, mit denen sie von Anfang an so reich belehnt waren, und den Kräften, die sie schließlich auslösten.

Wenn wir zurückblicken auf die Ereignisse dieses ersten Aktes des erhabenen Dramas, sehen wir die Gestalt seines Haupthelden, des Báb, wie sie einem Meteor gleich am Horizont von Shíráz aufsteigt und von Süd nach Nord den düsteren Himmel Persiens überquert, wie seine Bahn sich mit tragischer Schnelle neigt und er in einem Ausbruch strahlenden Glanzes verglüht.

Wir sehen Seine Trabanten, eine Sternenwolke gotttrunkener Helden, sich am selben Horizont erheben, die gleiche Lichtglut verbreiten, sich mit ebensolcher Schnelligkeit verzehren und damit ihrerseits die stetig wachsende Schwungkraft des aufkeimenden Gottesglaubens stärken.
Den ersten Anstoß zu einer so unermesslichen Bewegung gab der verheißene Qá'imA2, der Ṣáḥibu'z-ZamánA3, der das Ihm allein zustehende Recht beanspruchte, die gesamte qur'ánische Sendung aufzuheben, der Sich als »den Ersten Punkt« bezeichnete, »daraus alles Erschaffene gezeugt ward«, als »das Antlitz Gottes, dessen Glanz sich nie verdunkeln lässt, das Licht Gottes, dessen Strahlen nie verblassen kann«Q5.

Das Volk, unter dem Er auftrat, war das heruntergekommenste Geschlecht der zivilisierten Welt, völlig ungebildet, wild, grausam, von Vorurteilen durchdrungen und von kriecherischer Unterwürfigkeit gegenüber einer vergötterten Priesterherrschaft, in seiner Verwerflichkeit erinnernd an die Israeliten in Ägypten zur Zeit Mose, in seinem Fanatismus an die Juden zur Zeit Jesu und in seiner Pervertiertheit an die arabischen Götzenanbeter in den Tagen Muḥammads.

Der Erzfeind, der den Báb zurückwies, Seine Autorität in Frage stellte, Seine Sache verfolgte und Sein Licht fast erstickt hätte, schließlich aber unter der Wucht Seiner Offenbarung zerfiel, war der shí'itische Klerus.

Von wildem Fanatismus getrieben, unsäglich korrupt und mit grenzenlosem Einfluss auf die Massen, war er eifersüchtig darauf bedacht, seine Stellung zu erhalten, und zeigte sich allen liberalen Ideen gegenüber völlig unversöhnlich.

Tausend Jahre lang hatten die Angehörigen dieser Priesterkaste den Namen des Verborgenen Imáms angerufen, hatten Sein Kommen mit glühenden Herzen erwartet, hatten auf ihren Kanzeln Sein weltumspannendes Reich gepriesen und immer noch murmelten sie unablässig fromme Gebete, dass sich Sein Kommen beschleunigen möge.

Die Herrscher der Qájárendynastie machten sich zu ihren willigen Werkzeugen, die ihr hohes Amt dazu missbrauchten, die Pläne der Feinde auszuführen: zunächst der fanatische, schwächliche und wankelmütige Muḥammad Sháh, der im letzten Augenblick den bevorstehenden Besuch des Báb in der Hauptstadt absagte, und nach ihm der jugendliche und unerfahrene Náṣiri'd-Dín Sháh, der bereitwillig das Todesurteil über seinen hohen Gefangenen bestätigte.

Die Erzschurken, die mit den Haupturhebern dieser gefährlichen Verschwörung zusammenarbeiteten, waren die beiden Großwesire Ḥájí Mírzá Áqásí, der vergötterte Erzieher von Muḥammad Sháh, ein vulgärer, verschlagener und launischer Ränkeschmied, der den Báb in die Gebirgsfestungen nach Ádhirbáyján verbannte, und Mírzá Taqí Khán, der despotische, blutdürstige und rücksichtslose Amír Niẓám, der den Tod des Báb in Tabríz verfügte.

Ihr Komplize bei diesen und anderen abscheulichen Verbrechen war eine Regierung, die von einer Schar eitler, schmarotzender Höflinge und Gouverneure gestützt wurde, die korrupt, unfähig und zäh an ihren zu Unrecht erlangten Privilegien festhielt und einer offenkundig verkommenen Geistlichkeit völlig hörig war.

Die Helden, deren Taten aus dem Bericht über diesen leidenschaftlichen geistigen Kampf hervorleuchten, der gleichermaßen Volk und Geistlichkeit, Herrscher und Regierung einbezog, waren die erwählten Jünger des Báb, die »Buchstaben des Lebendigen« mit ihren Gefährten, die Pioniere des Neuen Tages.

Gegen so viel Hinterlist, Unwissenheit, Verderbtheit, Aberglauben und Feigheit setzten sie einen erhabenen, unauslöschlichen, ehrfurchtgebietenden Geist, ein erstaunlich tiefes Wissen, Beredsamkeit von hinreißender Kraft, Religiosität von unübertroffener Innigkeit, löwenhaft entschlossenen Mut, heilige, reine Selbstverleugnung, felsenfeste Entschlossenheit, eine erstaunlich umfangreiche Vision, eine für ihre Gegner verwirrende Verehrung des Propheten und Seiner Imáme, eine für ihre Widersacher beängstigende Überzeugungskraft, sowie ein Glaubensmaß und einen Verhaltenskodex, der das Leben ihrer Landsleute herausforderte und von Grund auf umgestaltete.
Der Auftakt zur ersten Szene des großen Dramas spielte sich am 22. Mai 1844 in der Stunde vor Sonnenuntergang im oberen Gemach der bescheidenen, in einem unbedeutenden Winkel der Stadt gelegenen Wohnung eines Kaufmannssohnes in Shíráz ab. Die daran Beteiligten waren der Báb, ein fünfundzwanzig Jahre alter Siyyid von reiner, heiliger Abstammung, und der junge Mullá Ḥusayn, der erste, der an Ihn glauben sollte. Ihr Zusammentreffen unmittelbar vor dem Gespräch schien ganz zufällig. Die Unterredung selbst dauerte bis zur Morgendämmerung. Der Gastgeber blieb mit Seinem Gast ganz allein und die schlafende Stadt ahnte nicht das Geringste von der Bedeutung ihres Gesprächs. Außer dem bruchstückhaften, aber höchst aufschlussreichen Bericht aus dem Munde Mullá Ḥusayns ist der Nachwelt keine Schilderung dieser einzigartigen Nacht überliefert.
»Ich saß da, von Seinen Worten ganz gebannt, und hatte die Zeit und die, die auf mich warteten, vergessen«, berichtete er, nachdem er die Art seiner Fragen an den Gastgeber beschrieben hatte und Dessen schlüssige Antworten – Antworten, die an der Gültigkeit Seines Anspruchs, der verheißene Qá'im zu sein, nicht den leisesten Zweifel ließen.

»Plötzlich riss mich der Ruf des Mu'adhdhins, der die Gläubigen zum Morgengebet rief, aus der Verzückung, in die ich offenbar geraten war.

Mir war, als hätte ich alle Wonnen, alle unbeschreiblichen, dem Volk des Paradieses vom Allmächtigen in Seinem Buch als unschätzbarer Besitz verheißenen Herrlichkeiten in dieser Nacht gekostet und mich an einem Ort befunden, von dem mit Recht gesagt wird: ›Dort wird uns keine Plage widerfahren und keine Müdigkeit überkommen‹; ›keine eitle Rede wird da zu hören sein und kein falsches Wort, nichts als der Ruf:

»Friede!

Friede!«‹; ›darinnen werden sie rufen »Ruhm sei Dir, o Gott« und ihr Gruß wird »Friede!« lauten und mit »Preis sei Gott, dem Herrn aller Geschöpfe!« wird ihr Ruf enden.‹Q6 Der Schlaf floh mich in dieser Nacht.

Ich war gebannt von der Melodie der Stimme, die sich im Gesang hob und senkte – jetzt, da Er die Verse des Qayyúmu'l-Asmá' offenbarte, mächtig anschwellend, dann wieder, beim Singen Seiner offenbarten Gebete, in ätherischen, zarten Harmonien erklingend.

Am Schluss jeder Anrufung wiederholte Er den Vers: ›Fern sei der Herrlichkeit deines Herrn, des Allherrlichen, was Seine Geschöpfe von Ihm behaupten!

Friede sei mit Seinen Gesandten!

Gelobt sei Gott, der Herr allen Seins!‹Q7« Q8
»Diese Offenbarung«, berichtet Mullá Ḥusayn weiter, »die so plötzlich und ungestüm über mich hereinbrach, war wie ein Gewittersturm und machte mich völlig benommen. Ich war geblendet von ihrem strahlenden Glanz und überwältigt von ihrer gewaltigen Macht. Erregung, Freude, Ehrfurcht und Staunen wühlten mich in tiefster Seele auf. Doch vorherrschend unter diesen Gemütsregungen war ein Gefühl des Glücks und der Stärke; ich war wie verwandelt. Wie schwach und unfähig, wie niedergeschlagen und furchtsam hatte ich mich zuvor gefühlt! Ich hätte weder schreiben noch gehen können, so hatten mir Hände und Füße gezittert. Nun aber hatte das Wissen um Seine Offenbarung mein ganzes Wesen elektrisiert. Ich fühlte mich von solchem Mut und solcher Kraft durchdrungen, dass ich dem Ansturm der Welt und all ihrer Völker und Herrscher, wenn sie sich gegen mich erhoben hätten, ganz allein und unerschrocken standgehalten hätte. Das Weltall erschien mir wie eine Handvoll Staub in meinem Griff. Ich kam mir vor wie die Verkörperung der Stimme Gabriels, die der Menschheit zuruft: ›Wachet auf! Denn seht, das Morgenlicht ist angebrochen! Erhebt euch, denn Seine Sache ist kundgetan! Das Tor Seiner Gnade ist weit geöffnet! Tretet ein, o Völker der Erde, denn Er, der euch Verheißene, ist da!‹«Q9
Die Lektüre des »ersten, größten und machtvollsten«Q10 aller Bücher der Bábí-Sendung, des berühmten Kommentars zur Súrah Yúsif, dessen erstes Kapitel, wie uns versichert wird, in dieser Nacht der Nächte gänzlich der Feder des göttlichen Offenbarers entströmte, lässt dieses Geschehen – die Verkündigung der Sendung des Báb – in noch bedeutenderem Licht erscheinen.

Die Schilderung der Ereignisse durch Mullá Ḥusayn sowie die ersten Seiten dieses Buches bestätigen Ausmaß und Kraft dieser gewaltigen Verkündigung.

Der Anspruch, nichts geringeres als das von den Propheten vergangener Zeiten verheißene Sprachrohr Gottes zu sein; die Aussage, Er sei zugleich der Herold eines unermesslich Größeren als Er selbst; Sein unüberhörbarer Aufruf an die Könige und Fürsten der Erde; Seine düsteren Warnungen an Muḥammad Sháh, der höchsten Instanz des Reiches; Sein Rat an Ḥájí Mírzá Áqásí, Gott zu fürchten, zusammen mit dem gebieterischen Befehl, von seinem Amt als Großwesir des Sháhs zurückzutreten und sich ganz dem »Erben der Erde und allem, was darin ist«A4, zu unterwerfen; Sein Aufruf an die Herrscher der Welt, in dem Er die Unabhängigkeit Seiner göttlichen Sache verkündet, die Nichtigkeit ihrer vergänglichen Macht herausstellt und sie auffordert, »allesamt ihre Herrschaft niederzulegen«Q11 und Seine Botschaft in »Länder des Ostens wie des Westens«Q12 zu tragen – dies sind die Hauptmerkmale des ersten Zusammentreffens, das die Geburt und den Beginn der ruhmreichsten Ära im Geistesleben der Menschheit kennzeichnen.
Mit dieser historischen Verkündigung war ein Zeitalter angebrochen, das die Vollendung aller Zeitalter ist.

Der erste Impuls dieser gewaltigen Offenbarung wurde demjenigen übermittelt, von dem es im Kitáb-i-Íqán heißt:

»Nur für ihn hat Gott den Sitz Seiner Barmherzigkeit errichtet und sich auf den Thron ewiger Herrlichkeit gesetzt.«Q13 Doch erst vierzig Tage später begann die Annahme der übrigen siebzehn Buchstaben des Lebendigen.

Einer nach dem anderen erkannten sie das Ziel ihrer Sehnsucht, einige im Schlaf, andere im Wachzustand, einige durch Gebet und Fasten, andere in Träumen und Visionen, und alle reihten sich unter das Banner des neugeborenen Glaubens ein.

Der letzte, dem Rang nach aber der erste dieser auf der verwahrten Tafel verzeichneten Buchstaben war der gebildete zweiundzwanzigjährige Quddús, ein direkter Nachfahre des Imám Ḥasan und der angesehenste Schüler Siyyid Káẓims.

Als einzige ihres Geschlechts wurde unmittelbar vor ihm eine Frau, die anders als ihre Mitjünger den Báb nie persönlich traf, mit dem Rang eines Apostels dieser neuen Sendung bekleidet.

Eine Dichterin aus vornehmem Hause, kaum dreißig Jahre alt, von betörendem Zauber, bezwingender Beredsamkeit, unbeugsamem Geist, unkonventionell in ihren Ansichten, kühn im Handeln, von der »Zunge der Herrlichkeit«A5A6 als »Ṭáhirih«A7 unsterblich gemacht und von ihrem Lehrer Siyyid Káẓim als ›Qurratu'l-'Ayn‹A8 bezeichnet, hatte sie den Báb im Traum gesehen und damit den ersten Hinweis auf die Sache Gottes erhalten, die sie zu den höchsten Höhen des Ruhmes erheben sollte und der sie durch ihr kühnes Heldentum so unvergänglichen Glanz verlieh.
Diese »Buchstaben, die aus dem Ersten Punkt gezeugt wurden«, diese »am Tag Seines Kommens vor Gott stehende Engelschar«, diese »Schatzkammern Seines Geheimnisses« und »Wasser aus dem Quell Seiner Offenbarung«Q14, diese ersten Gefährten, die sich nach den Worten des Persischen Bayán »größter Gottesnähe erfreuen«, diese »Leuchten, die sich seit Ewigkeit und bis in alle Ewigkeit vor dem Himmelsthron verneigen«Q15, die »Ältesten«, von denen es in der Offenbarung des Johannes heißt, dass sie »vor Gott auf ihren Thronen sitzen«Q16, »mit weißen Kleidern angetan« und »goldenen Kronen«Q17 auf ihren Häuptern – sie alle ließ der Báb zu sich kommen, bevor sie sich in alle Lande zerstreuten und übertrug in Seinen Abschiedsworten jedem eine besondere Aufgabe, wobei Er einigen von ihnen ihre jeweilige Heimatprovinz als passendes Arbeitsfeld zuwies.

Er legte ihnen größte Vorsicht und Mäßigung in ihrem Verhalten ans Herz, stellte ihnen ihren erhabenen Rang vor Augen und betonte ihre große Verantwortung.

Er erinnerte sie an die Worte Jesu an Seine Jünger und unterstrich die alles überragende Größe des Neuen Tages.

Er warnte sie davor, sich abzuwenden und so das Reich Gottes aufzugeben, und versicherte ihnen, dass Gott sie, wenn sie Seine Gebote befolgten, zu Seinen Erben und zu geistigen Führern unter den Menschen machen werde.

Er deutete das Geheimnis eines noch mächtigeren Tages an, kündigte dessen Kommen an und ermahnte sie, sich darauf vorzubereiten.

Er erinnerte an die Triumphe Abrahams über Nimrod, Mose über Pharao, Jesu über das Volk der Juden und Muḥammads über die arabischen Stämme und versicherte ihnen den letztlich unausweichlichen Aufstieg Seiner eigenen Offenbarung.

Mit einer Aufgabe besonderer Art und größter Tragweite betraute Er Mullá Ḥusayn.

Er bekräftigte, dass Er mit ihm einen Bund geschlossen habe, mahnte ihn zur Geduld gegenüber den Geistlichen, denen er begegne, wies ihn an, nach Ṭihrán zu gehen und sprach in glühenden Worten über das bislang noch nicht enthüllte Geheimnis, das diese Stadt berge – ein Geheimnis, das, wie Er versicherte, sowohl das Licht aus Ḥijáz wie das aus Shíráz überstrahlen werde.
Durch das ihnen aufgetragene Mandat zur Tat entflammt und auf dem Weg zu ihrem gefahrvollen und revolutionären Werk, zogen diese nachgeordneten Leuchten, die zusammen mit dem Báb das Erste VáḥidA9 der Sendung des Bayán bilden, quer durch alle Provinzen ihres Heimatlandes, widerstanden mit unvergleichlichem Heldenmut dem wilden, vereinten Ansturm der gegen sie aufgestellten Kräfte, machten durch ihre Heldentaten und die ihrer Mitgläubigen ihren Glauben unsterblich und verursachten damit einen Aufruhr, der ihr Land erschütterte und dessen Echo noch in den Hauptstädten Westeuropas zu vernehmen war.
Sobald der Báb von Mullá Ḥusayn, Seinem vertrauten und geliebten Gefährten, das sehnlich erwartete Schreiben erhalten hatte, das Ihm die frohe Nachricht seines Zusammentreffens mit Bahá'u'lláh brachte, entschloss Er sich, Seine lange und anstrengende Pilgerfahrt zu den Gräbern Seiner Ahnen anzutreten.

Er, der von Vater- wie von Mutterseite ein Nachfahre der berühmten Fáṭimih und des Imám Ḥusayn, des bedeutendsten rechtmäßigen Nachfolgers des Propheten des Islám, war, machte sich im Monat Sha'bán des Jahres 1260 d.

H. (September 1844) nach islámischem Brauch auf den Weg zu einem Besuch der Ka'bah.

Am 19.

Ramaḍán (Oktober 1844) schiffte Er sich mit Quddús, den Er gewissenhaft auf seine künftige Aufgabe vorbereitete, in Búshihr auf einem Segelschiff ein.

Nach einer stürmischen Überfahrt von mehr als einem Monat Dauer ging Er in Jaddih an Land, legte das Pilgergewand an und reiste auf einem Kamel weiter nach Mekka, wo Er am ersten Dhi'l-Ḥajjih (12.

Dezember) eintraf.

Quddús begleitete seinen Meister, die Zügel in der Hand haltend, zu Fuß zum Heiligtum.

Den ganzen Tag 'Árafih verbrachte der Pilger und Prophet aus Shíráz im Gebet, wie Sein Chronist berichtet, und begab sich am Tag Nahr nach Muná, wo Er nach altem Brauch neunzehn Lämmer opferte, neun in Seinem eigenen Namen, sieben in dem von Quddús und drei im Namen des äthiopischen Dieners, der Ihn begleitete.

Danach umschritt Er gemeinsam mit den anderen Pilgern die Ka'bah und vollzog die für die Pilgerfahrt vorgeschriebenen Riten.
Zwei Ereignisse von besonderer Bedeutung prägten Seinen Besuch in Ḥijáz. Das erste war die Verkündigung Seiner Sendung und Seine offene Herausforderung des stolzen Mírzá Muḥíṭ-i-Kirmání, eines der bedeutendsten Vertreter der Shaykhí-Schule, der zuweilen so weit ging, dass er seine Unabhängigkeit von der Führung der Shaykhí-Schule erklärte, die nach dem Tode Siyyid Káẓims von Ḥájí Muḥammad-Karím Khán, einem gefürchteten Gegner des Bábí-Glaubens, übernommen wurde. Das zweite war die Einladung an den Sharíf von Mekka in Form eines von Quddús überbrachten Sendbriefs, in dem der Hüter des Hauses Gottes aufgefordert wurde, die Wahrheit der neuen Offenbarung anzunehmen. Der Sharíf, voll beschäftigt mit seinen eigenen Angelegenheiten, reagierte nicht darauf. Als er sieben Jahre später in einem Gespräch mit einem gewissen Ḥájí Níyáz-i-Baghdádí von der Sendung und den Umständen des Märtyrertodes des Propheten aus Shíráz erfuhr, hörte er sich die Schilderung der Ereignisse aufmerksam an und äußerste seine Entrüstung über Dessen tragisches Schicksal.
Mit dem Besuch in Medina beendete der Báb Seine Pilgerfahrt. Über Jaddih kehrte Er nach Búshihr zurück, wo Er sich gleich darauf von Seinem Reisegefährten und Jünger für immer verabschiedete. Mit auf den Weg gab Er ihm die Gewissheit, dass er dem Geliebten ihrer Herzen begegnen werde. Zudem kündigte Er ihm an, dass er die Krone des Märtyrertodes empfangen werde und dass später auch Er, der Báb, durch die Hand ihres gemeinsamen Feindes ein ähnliches Schicksal erleiden werde.
Die Heimkehr des BábA10 war das Signal für einen Aufruhr, der das ganze Land erschütterte.

Das Feuer, das die Verkündigung Seiner Sendung entzündet hatte, wurde durch die Reisen und das Wirken Seiner erwählten Jünger voll entflammt.

In weniger als zwei Jahren hatte es die Leidenschaft der Freunde und der Feinde geweckt.

Der Brand brach aus, noch ehe Der, der ihn hervorgerufen hatte, in Seine Heimatstadt zurückgekehrt war.

Eine so dramatisch auf einen derart heruntergekommenen, leicht erzürnbaren Menschenschlag stoßende Offenbarung musste in der Tat in den Gemütern die heftigsten Regungen von Furcht, Hass, Wut und Neid hervorrufen.

Ein Glaube, dessen Stifter sich nicht damit begnügte, das Tor zum Verborgenen Imám zu sein, der beanspruchte einen Rang einzunehmen, der sogar den des Ṣáḥibu'z-Zamán übertrifft, der sich als den Vorläufer eines noch unvergleichlich Größeren als Er selbst ansah, der nicht nur den Untertanen des Sháhs, sondern dem Herrscher selbst, ja allen Königen und Fürsten der Erde kategorisch befahl, allem zu entsagen und Ihm zu folgen, der beanspruchte, der Erbe der Erde mit allem darinnen zu sein; ein Glaube, der mit seinen religiösen Lehren, ethischen Normen, gesellschaftlichen Regeln und geistigen Gesetzen das gesamte Gefüge der Gesellschaft, in der er entstanden war, in Frage stellte und die Masse des Volkes alsbald in verblüffender Geschlossenheit auf die Seite ihrer Priester und ihres Herrschers samt seinen Ministern und seiner Regierung trieb und daraus eine Opposition formte, die sich dazu verschworen hatte, diese von Einem in ihren Augen pietätlosen und anmaßenden Heuchler gegründete Bewegung mit Stumpf und Stiel auszurotten.
Die Rückkehr des Báb nach Shíráz kann man als den Auftakt zum ersten Zusammenprall dieser unversöhnlichen Kräfte ansehen. Der energische und mutige Mullá 'Alíy-i-Basṭámí, einer der Buchstaben des Lebendigen, »der erste, der das Haus GottesA11 verlassen und der erste, der um Seinetwillen leiden«Q18 sollte, war schon exkommuniziert, in Ketten gelegt, entehrt, eingekerkert und höchstwahrscheinlich getötet worden. Er hatte gegenüber dem weithin berühmten Shaykh Muḥammad-Ḥasan, einem führenden Repräsentanten des shí'itischen Islám, kühn erklärt, dass der Feder seines neuen Meisters innerhalb von achtundvierzig Stunden so viele Verse entströmt seien wie der Qur'án enthält, zu dessen Offenbarung sein Verfasser dreiundzwanzig Jahre gebraucht hatte. Von der Vorschrift des Báb im Khaṣá'il-i-Sab'ih, die hochheilige Formel des Adhán zu ändern, wurde Mullá Ṣádiq-i-Khurásání dazu bewegt, diese vor einer schockierten Versammlung in Shíráz in der abgeänderten Form anzustimmen; sofort wurde er festgenommen, beschimpft, nackt ausgezogen und mit eintausend Peitschenhieben bestraft. Der abgefeimte Niẓámu'd-Dawlih Ḥusayn Khán, der Gouverneur von Fárs, der die Aufforderung im Qayyúmu'l-Asmá' gelesen hatte, ließ kurzerhand Mullá Ṣádiq zusammen mit Quddús und einem weiteren Gläubigen öffentlich bestrafen, ließ ihnen die Bärte abbrennen, die Nasen durchstechen und Riemen durchziehen, ließ sie in diesem schmachvollen Zustand durch die Straßen führen und danach aus der Stadt jagen.
Die Einwohner von Shíráz waren damals in wildem Aufruhr. In Moscheen und Medresen, auf Basaren und anderen öffentlichen Plätzen tobte hitziger Streit. Friede und Sicherheit waren ernsthaft in Gefahr. Voll Angst, Neid und Wut erkannten die Mullás allmählich den Ernst der Lage. Der Gouverneur war in hohem Maße beunruhigt und befahl, den Báb zu verhaften. Er wurde unter Bewachung nach Shíráz gebracht und im Beisein Ḥusayn Kháns streng zurechtgewiesen. Dabei wurde Er so heftig ins Gesicht geschlagen, dass Sein Turban zu Boden fiel. Durch das Einschreiten des Imám-Jum'ih wurde Er auf Bewährung entlassen und der Aufsicht Seines Onkels mütterlicherseits, Ḥájí Mírzá Siyyid 'Alí, anvertraut. So ergab sich eine kurze Ruhepause, die es dem gefangenen jungen Mann erlaubte, das Naw-Rúz-Fest dieses und des folgenden Jahres gemeinsam mit Seiner Mutter, Seiner Gattin und Seinem Onkel in einer relativ ruhigen Umgebung zu feiern. Inzwischen breitete sich das Fieber, das Seine Anhänger gepackt hatte, auf die Angehörigen der Geistlichkeit und auf die Kaufleute aus und drang in die höheren Kreise der Gesellschaft vor. Ja, eine Welle leidenschaftlichen Suchens fegte über das ganze Land und auf zahllosen Versammlungen lauschte man staunend und wissbegierig den Berichten, die von den umherziehenden Boten des Báb beredt und unerschrocken erzählt wurden.
Der Aufruhr nahm solche Ausmaße an, dass der Sháh die Situation nicht länger ignorieren konnte.

Deshalb gab er dem zuverlässigen Siyyid Yaḥyáy-i-Dárábí, genannt Vaḥíd, den Auftrag, nachzuforschen und ihm über die tatsächliche Lage zu berichten.

Vaḥíd war einer der gelehrtesten, redegewandtesten und einflussreichsten Untertanen, ein Mann, der nicht weniger als dreißigtausend Traditionen auswendig konnte, aufgeschlossen, mit starker Einfühlungsgabe, einer angeborenen Begeisterungsfähigkeit und enger Verbindung zum Hof.

Im Verlauf von drei Gesprächen wurde er durch die Persönlichkeit des Báb und Dessen Beweisführung völlig eingenommen.

Ihr erstes Gespräch drehte sich um die metaphysischen Lehren des Islám, die dunkelsten Stellen im Qur'án sowie die Traditionen und Prophezeiungen der Imáme.

Im Verlauf des zweiten Gesprächs musste Vaḥíd verblüfft feststellen, dass die Fragen, die er stellen wollte, seinem sonst so guten Gedächtnis völlig entfallen waren, um dann mit größtem Erstaunen zu erleben, dass der Báb auf gerade diese Fragen antwortete.

Beim dritten Gespräch sah sich der Abgesandte des Sháhs angesichts des mindestens zweitausend Verse umfassenden Kommentars zur Súrah Kawthar so überwältigt, dass er lediglich noch einen Bericht an die Hofkammer schrieb und sich entschloss, fortan sein Leben und Vermögen in den Dienst des Glaubens zu stellen, der ihn später, beim Aufstand in Nayríz, mit der Märtyrerkrone belohnen sollte.

Er war so fest entschlossen gewesen, die Beweise des unbekannten Siyyids aus Shíráz zu widerlegen, Ihn zur Aufgabe Seiner Vorstellungen zu bewegen und Ihn – als Beweis für seine eigene Überlegenheit – nach Ṭihrán zu bringen.

Nun musste er sich – wie er später eingestand – so »niedrig …, wie der Staub unter Seinen Füßen«Q19 fühlen.

Sogar Ḥusayn Khán, bei dem Vaḥíd während seines Aufenthaltes in Shíráz zu Gast war, sah sich veranlasst, an den Sháh zu schreiben, dass er überzeugt sei, Seiner Majestät berühmter Abgesandter sei Bábí geworden.
Ein anderer berühmter Verfechter der Sache des Báb, in seinem Eifer noch glühender als Vaḥíd und ihm im Rang fast ebenbürtig, war Mullá Muḥammad-'Alíy-i-Zanjání, genannt Ḥujjat. Dieser AkhbáríA12, ein Widerspruchsgeist aus Leidenschaft, von kühnem, ungezwungenem Gemüt und schwer zu zügeln, hatte es gewagt, die gesamte geistliche Hierarchie vom Abváb-i-Arba'ih bis herab zum kleinsten Mullá anzuprangern, und mehr als einmal hatte er mit seinen überragenden Fähigkeiten und seiner glühenden Beredsamkeit die orthodoxen shí'itischen Widersacher öffentlich bloßgestellt. Ein solcher Mann konnte der Sache, die eine so tiefe Kluft zwischen seinen Landsleuten aufgerissen hatte, nicht gleichgültig gegenüberstehen. Der Schüler, den er nach Shíráz schickte, um diese Angelegenheit zu erforschen, war vom Báb sofort in den Bann gezogen. Die Lektüre einer einzigen Seite aus dem Qayyúmu'l-Asmá', den dieser Bote Ḥujjat überbrachte, genügte, um eine so tiefgreifende Wandlung in ihm hervorzurufen, dass er vor den versammelten 'Ulamá seiner Heimatstadt erklärte, er werde, wenn der Verfasser dieses Werkes den Tag zur Nacht und die Sonne zum Schatten erkläre, ohne Zögern zu diesem Urteil stehen.
In die ständig wachsende Armee des neuen Glaubens reihte sich auch der hervorragende Gelehrte Mírzá Aḥmad-i-Azghandí ein, der gebildetste, weiseste und herausragendste unter den 'Ulamá von Khurásán, der in Erwartung des Kommens des verheißenen Qá'im mehr als zwölftausend Traditionen und Prophezeiungen über Art und Zeit der zu erwartenden Offenbarung zusammengetragen und unter Seinen Schülern in Umlauf gebracht hatte, damit sie bei allen Zusammenkünften und sonstigen Begegnungen darüber sprächen.
Während sich die Lage in den Provinzen immer weiter verschlimmerte, trieb die erbitterte Feindseligkeit der Bevölkerung von Shíráz rasch ihrem Höhepunkt zu. Ḥusayn Khán, rachsüchtig, unnachgiebig und aufgebracht durch die Berichte seiner nimmermüden Agenten, denen zufolge die Macht und der Ruhm seines Gefangenen stündlich wuchsen, beschloss unverzüglich zu handeln.

Sein Komplize Ḥájí Mírzá Áqásí soll ihn sogar angewiesen habe, den vermeintlichen Staatsfeind und Zerstörer der bestehenden Religion heimlich zu töten.

Auf Befehl des Gouverneurs erklomm der Polizeichef 'Abdu'l-Ḥamíd Khán mitten in der Nacht die Mauer und drang in das Haus von Ḥájí Mírzá Siyyid 'Alí ein, wo der Báb unter Hausarrest stand, verhaftete Ihn und beschlagnahmte alle Seine Bücher und Schriften.

Doch in derselben Nacht geschah etwas, das in seiner dramatischen Plötzlichkeit zweifellos von der Vorsehung dazu bestimmt war, die Pläne der Verschwörer zu durchkreuzen und es dem Gegenstand ihres Hasses zu ermöglichen, Seine Amtszeit zu verlängern und Seine Offenbarung zu vollenden:

Die Cholera brach aus, griff verheerend um sich und ab Mitternacht waren schon mehr als hundert Menschen davon befallen.

Furcht vor dieser Seuche packte alle Herzen und die Einwohner der geschlagenen Stadt flohen unter Wehgeschrei und in hellem Aufruhr.

Schon waren drei Diener des Gouverneurs gestorben.

Angehörige seiner Familie lagen schwer darnieder.

Verzweifelt ließ er seine Toten unbestattet zurück und flüchtete in einen Garten außerhalb der Stadt.

Nach diesem unerwarteten Verlauf der Dinge entschloss sich 'Abdu'l-Ḥamíd Khán, den Báb zu sich nach Hause zu bringen.

Zu seinem Entsetzen erfuhr er bei seiner Ankunft, dass sein Sohn ebenfalls von der Seuche befallen war und mit dem Tode rang.

In seiner Verzweiflung warf er sich dem Báb zu Füßen, bat um Verzeihung und beschwor Ihn, den Sohn nicht um der Sünden seines Vaters willen heimzusuchen.

Er gab Ihm sein Ehrenwort, auf sein Amt zu verzichten und nie mehr eine derartige Stellung anzunehmen.

Als er merkte, dass sein Gebet erhört worden war, richtete er ein Gesuch an den Gouverneur und bat, den Gefangenen freizugeben und so den tödlichen Verlauf dieser schweren Heimsuchung abzuwenden. Ḥusayn Khán entsprach dem Gesuch und ließ seinen Gefangenen frei unter der Bedingung, dass Er die Stadt verlasse.
Von einer allmächtigen und wachsamen Vorsehung wunderbar bewahrt, begab sich der Báb in Begleitung von Siyyid Káẓim-i-Zanjání nach IṣfahánA13.

Wiederum trat eine Pause ein, eine kurze Zeit verhältnismäßiger Ruhe, in der das von Gott in Gang gebrachte Geschehen an Schwung gewann, bis die Ereignisse sich jäh überstürzten, zur Gefangenschaft des Báb in den Festungen von Máh-Kú und Chihríq führten und in Seinem Märtyrertod auf dem Kasernenhof in Tabríz gipfelten.

Der Báb war sich der bevorstehenden Prüfungen bewusst und hatte vor der endgültigen Trennung von Seiner Familie Seinen gesamten Besitz Seiner Mutter und Seiner Frau vermacht, hatte Letzterer das Geheimnis dessen anvertraut, was Ihm bevorstand und für sie ein besonderes Gebet mit der Zusicherung offenbart, dass alle Schwierigkeiten und Sorgen von ihr abfielen, wenn sie es lese.

Auf Anweisung von Mu'tamidu'd-Dawlih Manúchihr Khán, dem Gouverneur der Stadt, den der Báb schriftlich um die Zuweisung einer Wohnung gebeten hatte, verbrachte Er die ersten vierzig Tage in Iṣfahán als Gast im Haus von Mírzá Siyyid Muḥammad, dem Sulṭánu'l-'Ulamá und Imám-Jum'ih, einem der höchsten geistlichen Würdenträger des Reiches.

Er wurde feierlich empfangen und der Zauber Seiner Persönlichkeit nahm die Einwohner der Stadt derart gefangen, dass sich eines Tages, als Er aus dem öffentlichen Bad kam, eine begeisterte Menge um das Wasser riss, das Er für Seine Gebetswaschungen verwendet hatte.

Seine Liebenswürdigkeit war so einnehmend, dass Sein Gastgeber, ungeachtet der Würde seines hohen Ranges, darauf bestand, Ihm persönlich aufzuwarten.

Auf Ersuchen eben dieses Würdenträgers offenbarte der Báb eines Nachts nach dem Abendessen Seinen bekannten Kommentar zur Súrah V'al-'Aṣr.

Innerhalb weniger Stunden schrieb Er Seine Darlegung der Bedeutung des ersten Buchstabens dieser Súrah nieder – eines Buchstabens, den Shaykh Aḥmad-i-Aḥsá'í besonders hervorgehoben hatte und den auch Bahá'u'lláh im Kitáb-i-Aqdas erwähnt – Verse, die mit erstaunlicher Schnelligkeit geschriebenen, an Umfang einem Drittel des Qur'án gleichkommen, eine außergewöhnliche Leistung, die bei denen, die dabei waren, so ehrfurchtsvolles Staunen hervorrief, dass sie sich erhoben und den Saum Seines Gewandes küssten.
Unterdessen nahm die stürmische Begeisterung unter den Einwohnern Iṣfaháns spürbar zu. In Scharen kamen die Menschen aus der ganzen Stadt zum Haus des Imám-Jum'ih, teils aus Neugier, teils vom Wunsch nach Wahrheit oder dem Verlangen nach Heilung ihrer Leiden getrieben. Auch Manúchihr Khán, weise und verständnisvoll, ließ es sich nicht nehmen, die seltsame, fesselnde Persönlichkeit aufzusuchen. Der Herkunft nach war er Georgier und Christ von Geburt an und er bat den Báb vor einer illustren Versammlung hochgebildeter Geistlicher, die Wahrheit des spezifischen Auftrags Muḥammads darzulegen und zu beweisen. Der Báb erfüllte bereitwillig diese Bitte, die alle Anwesenden in Verlegenheit gebracht hätte. In weniger als zwei Stunden offenbarte Er auf fünfzig Seiten nicht nur eine präzise, kraftvolle und originäre Abhandlung dieses edlen Themas, Er setzte es darüber hinaus auch in Beziehung zum Kommen des Qá'im und der Wiederkehr des Imám Ḥusayn. Diese Darlegung bewog Manúchihr Khán, sich vor der Versammlung zum Glauben an den Propheten des Islám zu bekennen und dazu, dass der Autor einer derart überzeugenden Abhandlung übernatürliche Gaben besitzen müsse.
Diese Hinweise auf den zunehmenden Einfluss eines ungelehrten jungen Mannes auf den Gouverneur und die Bewohner einer Stadt, die zu Recht als eines der Bollwerke des shí'itischen Islám galt, alarmierten die Geistlichkeit. Sie unterließen offene Feindseligkeiten, weil sie wohl wussten, dass dadurch ihre Absichten vereitelt würden; stattdessen schürten sie die wildesten Gerüchte, um den Großwesir des Sháhs zu bewegen, die Situation zu retten, die sich stündlich zuspitzte und immer bedrohlicher wurde. Die Beliebtheit, deren sich der Báb erfreute, Sein persönliches Ansehen und die Ehren, die Ihm Seine Landsleute erwiesen, hatten ihren Höhepunkt erreicht. Rasch begannen sich die Schatten des drohenden Verhängnisses um Ihn zu verdichten. In schneller Folge jagten sich nun die tragischen Ereignisse, die schließlich in Seinem Tod gipfeln sollten, mit dem der Einfluss Seines Glaubens scheinbar erlosch.
Der anmaßende und gerissene Ḥájí Mírzá Áqásí war aus Furcht, der Báb könnte mit seinem Einfluss auch seinen Landesherrn einwickeln und damit ihm selbst zum Verhängnis werden, aufgebracht wie nie zuvor.

Getrieben von dem Verdacht, dass der Báb die heimliche Gunst des Mu'tamid besitze, dem, wie er wusste, auch der Sháh vertraute, warf er dem Imám-Jum'ih Vernachlässigung seiner heiligen Pflichten vor.

Darüber hinaus überhäufte er die 'Ulamá von Iṣfahán, die er bis dahin nicht beachtet hatte, in mehreren Briefen mit seinen Gefälligkeiten.

Von den Kanzeln der Stadt begann eine aufgestachelte Geistlichkeit, ihre Schmähungen und Verleumdungen gegen den Urheber der in ihren Augen verhassten und gefürchteten Irrlehre zu schleudern.

Der Sháh selbst wurde überredet, den Báb in die Hauptstadt zu beordern.

Manúchihr Khán, der für Seine Abreise von Iṣfahán sorgen sollte, entschloss sich, Ihn vorübergehend in seinem eigenen Haus wohnen zu lassen.

Unterdessen beriefen die Mujtahids und 'Ulamá, bestürzt über die Anzeichen eines so durchdringenden Einflusses, eine Versammlung ein, bei der eine Schmähschrift verfasst und von den führenden Geistlichen der Stadt unterzeichnet und gesiegelt wurde, in der der Báb als Ketzer gebrandmarkt und zum Tod verurteilt wurde.

Sogar der Imám-Jum'ih wurde gezwungen, ein schriftliches Gutachten anzufügen, dass der Beschuldigte bar jeder Vernunft und Urteilskraft sei.

Der Mu'tamid war in großer Verlegenheit.

Um die wachsende Erregung im Volk zu dämpfen, fasste er einen Plan:

Die immer unruhiger werdende Bevölkerung sollte glauben, der Báb sei schon nach Ṭihrán abgereist.

So konnte er Ihm einen kurzen Aufschub von vier Monaten in der Abgeschiedenheit des 'Imárat-i-Khurshíd, dem Privatpalast des Gouverneurs in Iṣfahán, sichern.

Während dieser Zeit äußerte der Gastgeber den Wunsch, seinen gesamten, von den Zeitgenossen auf mindestens vierzig Millionen Franc geschätzten Besitz der Förderung der Interessen des neuen Glaubens zu weihen, erklärte, er wolle Muḥammad Sháh bekehren, ihn dahin bringen, sich seines schändlichen und ruchlosen Ministers zu entledigen, und ihn um seine königliche Einwilligung zur Vermählung einer seiner Schwestern mit dem Báb bitten.

Aber der plötzliche Tod des Mu'tamids, den der Báb vorausgesagt hatte, beschleunigte den Eintritt der nahen Krise.

Gurgín Khán, der skrupellose und habgierige Stellvertreter des Sháhs, veranlasste ihn, eine zweite Vorladung zu erlassen mit der Anweisung, den gefangenen jungen Mann verkleidet und von Reitern eskortiert nach Ṭihrán zu senden.

Den schriftlichen Befehl des Herrschers führte der niederträchtige Gurgín Khán, der das Testament des Mu'tamids, seines Onkels, inzwischen entdeckt, vernichtet und den Besitz an sich gerissen hatte, unverzüglich aus.

Doch keine dreißig Meilen vor der Hauptstadt, in der Festung von Kinár-Gird, erhielt Muḥammad Big, der Anführer der Eskorte, durch einen Boten von Ḥájí Mírzá Áqásí den schriftlichen Befehl, nach Kulayn zu gehen und dort weitere Anweisungen abzuwarten.

Kurz darauf folgte ein Brief, vom Sháh persönlich an den Báb gerichtet, mit der Datumsangabe Rabí'u'th-Thání 1263 (19.

März – 17.

April 1847), der trotz höflicher Redewendungen ganz klar das Ausmaß des vergiftenden Einflusses aufzeigt, den der Großwesir auf den Herrscher hatte.

Alle wohlmeinenden Pläne Manúchihr Kháns waren damit zunichte.

Die Festung Máh-Kú im entlegensten Winkel des Nordwestens von Ádhirbáyján, nicht weit vom gleichnamigen Dorf entfernt, in dem die Bewohner lange unter dem Patronat des Großwesirs gestanden hatten, wurde vom Sháh auf Anraten des niederträchtigen Ministers zur Kerkerstätte für den Báb bestimmt.

Lediglich ein einziger Gefährte und ein Diener aus Seinem Gefolge durften Ihm in dieser trostlosen, unwirtlichen Gegend Gesellschaft leisten.

Unter dem Vorwand, ein neuerlicher Aufstand in Khurásán und eine Revolte in Kirmán erforderten jetzt alle Aufmerksamkeit seines Herrn, hatte der einflussreiche und durchtriebene Minister, einen Plan vereitelt, dessen Verwirklichung die schwerwiegendsten Auswirkungen für sein persönliches Geschick wie für das Schicksal der Regierung, des Herrschers und des Volkes gehabt hätte.

Kapitel 2

Die Gefangenschaft des Báb in Ádhirbáyján

Die Verbannung in den Bergen von Ádhirbáyján, die nicht weniger als drei Jahre währte, war die traurigste, dramatischste, in gewissem Sinn auch fruchtbarste Phase der sechsjährigen Amtszeit des Báb.

Dazu gehören neun Monate strenger Festungshaft in Máh-Kú und anschließend Seine Einkerkerung in der Festung Chihríq, lediglich unterbrochen von einem kurzen, denkwürdigen Besuch in Tabríz.

Die Zeit war gänzlich überschattet vom unerbittlichen und zunehmenden Hass der beiden mächtigsten Gegner des Glaubens: Ḥájí Mírzá Áqásí, der Großwesir von Muḥammad Sháh, und Amír Niẓám, der Großwesir Náṣiri'd-Dín Sháhs.

Sie ist vergleichbar mit der kritischen Zeit in der Sendung Bahá'u'lláhs während Seines Exils in Adrianopel, als Er dem despotischen Sulṭán 'Abdu'l-'Azíz und seinen Ministern 'Álí Páshá und Fu'ád Páshá gegenüber stand, und hat eine Entsprechung in den dunkelsten Tagen der Amtszeit 'Abdu'l-Bahás im Heiligen Land unter der Gewaltherrschaft des Tyrannen 'Abdu'l-Ḥamíd und des ebenso tyrannischen Jamál Páshá.

Shíráz war der unvergessliche Schauplatz der historischen Verkündigung des Báb; Iṣfahán bot Ihm für kurze Zeit einen verhältnismäßig friedlichen und sicheren Zufluchtsort; Ádhirbáyján jedoch sollte zum Schauplatz Seines Leidens und Martyriums werden.

Die letzten Jahre Seines irdischen Lebens werden in die Geschichte eingehen als die Zeit, in der die neue Sendung ihre volle Gestalt annahm, der Anspruch ihres Begründers in vollem Umfang und öffentlich geltend gemacht wurde, ihre Gesetze formuliert wurden, der Bund ihres Urhebers fest begründet wurde, ihre Unabhängigkeit verkündet wurde und das Heldentum ihrer Vorkämpfer in unsterblichem Glanz entbrannte.

Zu den Ereignissen in diesen höchst dramatischen, schicksalsschweren Jahren gehört, dass Seinen Jüngern die Stufe des Báb in ihrer ganzen Bedeutung enthüllt und von Ihm selbst offiziell in der Hauptstadt Ádhirbáyjáns in Anwesenheit des Thronerben verkündigt wurde; dass der Persische Bayán, in dem die vom Báb erlassenen Gesetze niedergelegt sind, offenbart wurde; dass Zeitpunkt und Art der Sendung »Dessen, den Gott offenbaren wird« Q20 unmissverständlich festgelegt wurden, die Aufhebung der alten Ordnung auf der Konferenz von Badasht verkündet wurde und der dreifache Großbrand von Mázindarán, Nayríz und Zanján entfacht wurde.
Dennoch bildete sich der törichte und kurzsichtige Ḥájí Mírzá Áqásí ein, er hätte mit der Vereitelung des Planes des Báb, den Sháh in der Hauptstadt persönlich zu treffen, und durch Dessen Verbannung in den hintersten Winkel des Reiches die Bewegung im Keim erstickt und er würde bald endgültig über ihren Stifter triumphieren.

Es kam ihm nicht in den Sinn, dass gerade die Isolation, die er seinem Gefangenen aufzwang, den Báb in die Lage versetzte, das System zu entwickeln, das den Wesenskern Seines Glaubens verkörpern sollte, und Ihm die Gelegenheit bot, diesen vor Auflösung und Spaltung zu bewahren und Seine Sendung in aller Form und uneingeschränkt zu verkünden.

Es kam ihm auch nicht in den Sinn, dass gerade diese Gefangenschaft die begeisterten Jünger und Gefährten des Häftlings dazu bewegen würde, die Fesseln der veralteten Theologie abzuwerfen und Ereignisse auszulösen, die bei ihnen so viel Tapferkeit, Mut und Selbstaufgabe hervorriefen, wie sie in der Geschichte des Landes ohne Beispiel sind.

Und es kam ihm nicht in den Sinn, dass er sich gerade durch sein Handeln zum Erfüllungsgehilfen der verbürgten Tradition machte, die dem Propheten des Islám zugeschrieben wird und die sich auf die Unabwendbarkeit dessen bezieht, was in Ádhirbáyján geschehen sollte.

Er hatte nichts gelernt aus dem Beispiel des Gouverneurs von Shíráz, der bei der ersten Probe von Gottes rächendem Zorn voll Angst und Zittern schändlich floh und die Kontrolle über seinen Gefangenen lockerte.

Der Großwesir von Muḥammad Sháh wiederum zog durch seine Anordnungen empfindliche und unausweichliche Rückschläge an und bereitete dadurch seinen endgültigen Untergang vor.
Seine Befehle an 'Alí Khán, den Festungskommandanten von Máh-Kú, waren strikt und eindeutig. Die Tage auf Seiner Reise zur Festung, die der Báb in Tabríz verbrachte, waren von einer so großen Aufregung im Volk gekennzeichnet dass Ihn mit Ausnahme einiger weniger Personen weder die Bevölkerung noch Seine Anhänger besuchen durften. Als Ihn seine Eskorte durch die Straßen der Stadt führte, erscholl von allen Seiten der Ruf »Alláh-u-Akbar«. Der Tumult schwoll dermaßen an, dass der Stadtausrufer die Einwohner warnen musste, dass jeder, der versuche den Báb zu treffen, verhaftet und sein gesamter Besitz beschlagnahmt werde. In Máh-Kú angekommen, das der Báb Jabal-i-BásiṭA14 nannte, durfte Er in den ersten beiden Wochen mit Ausnahme Seines Sekretärs Siyyid Ḥusayn und dessen Bruder keinen Besuch empfangen. So unerträglich war Seine missliche Lage in der Festung, dass Er im Persischen Bayán schreibt, Er habe in der Nacht nicht einmal eine Lampe und in Seiner einsamen Kammer aus luftgetrockneten Ziegeln gebe es nicht einmal eine Tür; und in Seinem Schreiben an Muḥammad Sháh klagt Er, dass die Mitbewohner in der Festung auf zwei Wächter und vier Hunde beschränkt seien.
Isoliert in den Bergen einer abgelegenen und gefährlichen Grenzregion nahe dem osmanischen und dem russischen Reich, gefangen in den massiven Mauern einer viertürmigen Festung, getrennt von Seiner Familie, Seinen Verwandten und Seinen Jüngern, gezwungen, in der Nähe einer fanatischen und aufgewühlten Gemeinde zu leben, die sich nach Herkunft, Tradition, Sprache und Glaubensüberzeugungen von der großen Mehrheit der Bewohner Persiens unterschied, und bewacht von der Bevölkerung eines Distrikts, den der Großwesir, der dort geboren war, in seiner Verwaltung besonders begünstigte, schien der Gefangene von Máh-Kú in den Augen Seines Feindes dazu verdammt zu sein, in der Blüte Seiner Jugend dahinzusiechen und binnen kurzem Zeuge der Vernichtung all seiner Hoffnungen zu werden.

Doch sollte der Feind bald merken, wie gründlich er sich getäuscht hatte – sowohl in seinem Gefangenen, als auch in denen, die er bis dahin mit seiner Gunst überschüttet hatte.

Die aufsässige, stolze und unvernünftige Bevölkerung wurde durch die Sanftmut des Báb allmählich gezähmt, wurde durch seine Bescheidenheit gezügelt, wurde aufgebaut durch Seinen Rat und unterwiesen durch Seine Weisheit.

Die Menschen waren so hingerissen von ihrer Liebe zu Ihm, dass sie trotz des Protests des tyrannischen 'Alí Khán und trotz der wiederholten Androhung von Disziplinarmaßnahmen aus Ṭihrán jeden Morgen als erstes einen Platz aufsuchten, von dem aus sie einen flüchtigen Blick auf Sein Gesicht erhaschen und aus der Ferne Seinen Segen für ihr Tagewerk erbitten konnten.

Wenn Zwistigkeiten unter ihnen entstanden, pflegten sie an den Fuß der Festung zu eilen, wo sie die Augen auf Seinen Aufenthaltsort richteten, Seinen Namen anriefen und sich gegenseitig beschworen, die Wahrheit zu sagen.

Unter dem Einfluss einer befremdlichen Vision fühlte 'Alí Khán so eine Demütigung, dass er dazu bewogen wurde, als Sühne für sein bisheriges Verhalten die strengen Maßnahmen zu lockern.

Er übte solche Nachsicht, dass ein wachsender Strom sehnsüchtiger und ergebener Pilger in die Festung gelassen wurde.

Unter ihnen befand sich auch der furchtlose und unermüdliche Mullá Ḥusayn, der den ganzen Weg von Mashhad in Ostpersien bis nach Máh-Kú, dem westlichsten Vorposten des Reiches, zu Fuß zurückgelegt hatte, und dem es nun nach der anstrengenden Reise vergönnt war, das Naw-Rúz-FestA15 mit seinem Geliebten zu feiern.
Indessen meldeten Geheimagenten, die mit der Überwachung 'Alí Kháns beauftragt waren, Ḥájí Mírzá Áqásí, welche Wendung die Ereignisse zu nehmen begannen. Daraufhin beschloss dieser, den Báb sogleichA16 in die Festung Chihríq zu verlegen, vom Báb Jabal-i-ShadídA17 genannt. Dort wurde Er Yaḥyá Khán, einem Schwager Muḥammad Sháhs, in Gewahrsam gegeben, der Ihn zunächst äußerst streng behandelte, schließlich aber der Faszination seines Gefangenen erlag. Auch die im Dorf Chihríq lebenden Kurden, deren Hass auf die Shí'iten den der Bewohner von Máh-Kú noch übertraf, konnten der bezwingenden Kraft des Gefangenen nicht widerstehen. Auch sie konnte man jeden Morgen, ehe sie an ihr Tagewerk gingen, zur Festung kommen und sich in Anbetung vor dem heiligen Insassen niederwerfen sehen. Ein europäischer Augenzeuge schreibt in seinen Erinnerungen über den Báb: »So stark war der Zustrom von Menschen, dass der Hof nicht groß genug war, um alle Zuhörer zu fassen. Die meisten mussten draußen auf der Straße bleiben, wo sie hingerissen den Versen des neuen Qur'án lauschten.«Q21
Das Getümmel in Chihríq stellte selbst die in Máh-Kú erlebten Szenen in den Schatten.

Siyyids mit herausragenden Verdiensten, angesehene 'Ulamá und selbst Regierungsbeamte setzten sich rasch und mutig für die Sache des Gefangenen ein.

Die Bekehrung des enthusiastischen und berühmten Mírzá Asadu'lláh, genannt Dayyán, ein namhafter Beamter und eine literarische Autorität, dem der Báb »verborgenes und bewahrtes Wissen« schenkte und den Er als »Aufbewahrungsort des Glaubens an den einen wahren Gott«Q22 pries, sowie die Ankunft eines Derwischs, eines ehemaligen Navvábs aus Indien, der in einer Vision vom Báb aufgefordert worden war, allem Wohlstand und Besitz zu entsagen, sich aufzumachen und zu Fuß zu Ihm nach Ádhirbáyján zu eilen, brachten die Lage zur Entscheidung.

Berichte über diese aufsehenerregenden Ereignisse gelangten nach Tabríz, wurden von dort nach Ṭihrán weitergeleitet und zwangen Ḥájí Mírzá Áqásí erneut zum Eingreifen.

Dayyáns Vater, ein enger Freund dieses Ministers, hatte ihm gegenüber bereits seine tiefe Besorgnis ausgedrückt über die Art und Weise, wie fähige Staatsbeamte für den neuen Glauben gewonnen würden.

Um die wachsende Erregung zu beschwichtigen, beorderte man den Báb nach Tabríz.

Die Wachen, denen Er überantwortet war, beschlossen aus Angst vor der Begeisterung der Ádhirbáyjáner, vom vorgesehenen Weg abzuweichen.

Sie vermieden die Stadt Khuy und reisten stattdessen über Urúmíyyih.

In dieser Stadt wurde Er bei der Ankunft vom Fürsten Malik Qásim Mírzá feierlich empfangen und man sah den Fürsten sogar eines Freitags, als sein Gast zum öffentlichen Bad ritt, zu Fuß neben Ihm hergehen, während sich sein Gefolge bemühte, die Menschen zurückzuhalten, die sich in überströmender Begeisterung herzudrängten, um einen Blick auf den außergewöhnlichen Gefangenen zu erhaschen.

Tabríz wiederum brodelte über vor wilder Erregung und begrüßte freudig Seine Ankunft.

Die leidenschaftliche Begeisterung im Volk war so groß, dass man dem Báb einen Platz außerhalb des Stadttores anwies.

Doch auch das konnte die vorherrschenden Gefühle nicht besänftigen.

Alle Vorkehrungen, Warnungen und Restriktionen verschärften nur die ohnehin schon kritische Lage.

Zu diesem Zeitpunkt erließ der Großwesir seinen historischen Befehl an die geistlichen Würdenträger von Tabríz, sofort eine Versammlung einzuberufen, um die wirksamsten Maßnahmen zu beraten, wie die Flammen dieses alles verschlingenden Feuers auf Dauer gelöscht werden könnten.
Die Begleitumstände des Verhörs, dem sich der Báb in der Folge unterziehen musste, gehören wohl zu den wichtigsten Marksteinen Seiner dramatischen Laufbahn. Die erklärte Absicht der Versammlung war, Maßnahmen zur Ausrottung Seiner sogenannten Ketzerei zu beraten und den Gefangenen vor Gericht zu stellen. Stattdessen bot sie ihm die beste Gelegenheit Seiner Amtszeit, den Anspruch Seiner Offenbarung öffentlich, in aller Form und ohne jeden Vorbehalt geltend zu machen. Am Amtssitz und in Anwesenheit des Gouverneurs von Ádhirbáyján – dem damaligen Thronfolger Náṣiri'd-Dín Mírzá – waren die geistlichen Würdenträgern von Tabríz versammelt, ferner die Führer der Shaykhí-Gemeinde, der Shaykhu'l-Islám, der Imám-Jum'ih sowie der Gouverneur selbst. Den Vorsitz führte der Niẓámu'l-'Ulamá Ḥájí Mullá Maḥmúd, der Erzieher des Prinzen. Der Báb setzte sich auf den für den Valí-'Ahd, den Kronprinzen, vorgesehenen Ehrenplatz und mit klangvoller Stimme gab Er Seine berühmte Antwort auf die Frage des Vorsitzenden und rief: »Ich bin, Ich bin, Ich bin der Verheißene! Ich bin Der, Dessen Namen ihr seit tausend Jahren anruft, bei Dessen Erwähnung ihr euch erhebt, Dessen Kommen zu erleben ihr ersehnt und Dessen Offenbarung Stunde ihr Gott anfleht zu beschleunigen. Wahrlich, Ich sage euch, es obliegt den Völkern des Ostens wie des Westens, Meinem Wort zu gehorchen und Mir Treue zu geloben.«Q23
Von Ehrfurcht ergriffen ließen die Anwesenden in stummer Bestürzung vorübergehend die Köpfe sinken.

Dann nahm Mullá Muḥammad-i-Mamaqání, dieser einäugige, weißbärtige Überläufer, seinen Mut zusammen und schalt Ihn mit seiner typischen Unverschämtheit einen perversen und verachtenswerten Anhänger des Satans, worauf der unerschrockene junge Mann erwiderte, Er bleibe bei dem, was Er bereits gesagt habe.

Auf die anschließende Frage des Niẓámu'l-'Ulamá versicherte der Báb, Seine Worte seien der unwiderlegliche Beweis für Seine Sendung.

Er führte Verse aus dem Qur'án an, um die Wahrheit Seiner Aussage zu belegen, und betonte, dass er innerhalb von zwei Tagen und zwei Nächten Verse im Umfang des ganzen Qur'áns offenbaren könne.

Als ein Anwesender kritisierte, Er habe gegen die Regeln der Grammatik verstoßen, zitierte Er einige Stellen aus dem Qur'án, die seine Beweisführung untermauerten.

Als Ihm einer der Anwesenden eine belanglose und unsachliche Bemerkung hinwarf, wies er sie würdevoll und entschlossen zurück und hob dann kurzerhand die Sitzung auf, indem Er aufstand und den Raum verließ.

Daraufhin löste sich die Versammlung auf.

Die Teilnehmer gingen verwirrt und zerstritten auseinander, bitter verärgert und gedemütigt durch das Scheitern ihrer Pläne.

Es war ihnen keineswegs gelungen, den Geist des Gefangenen einzuschüchtern oder Ihn gar zum Widerruf oder zur Aufgabe Seiner Sendung zu bewegen.

Nach vielem Hin und Her war das einzige Ergebnis der Versammlung der Beschluss, die Bastonade über Ihn zu verhängen, die der herzlose und habgierige Mírzá 'Alí-Aṣghar, der Shaykhu'l-Islám der Stadt, in seinem Bethaus selbst vollzog. Ḥájí Mírzá Áqásí, dessen Plan durchkreuzt war, sah sich gezwungen, den Báb nach Chihríq zurückbringen zu lassen.
Die dramatische, uneingeschränkte und offizielle Verkündigung der prophetischen Sendung des Báb war nicht die einzige Folge der törichten Maßnahme, die den Urheber einer so bedeutenden Offenbarung zu einer dreijährigen Haft im Bergland von Ádhirbáyján verdammte.

Die Zeit der Gefangenschaft in einem entlegenen Winkel des Reiches, weit ab von den Sturmzentren Shíráz, Iṣfahán und Ṭihrán, gab Ihm auch die nötige Muße, sich Seinem gewaltigen Werk zu widmen und sich darüber hinaus mit anderen, ergänzenden Schriften zu befassen, die dazu dienten, den vollen Umfang und die ganze Kraft Seiner kurzen, aber höchst bedeutsamen Sendung zu entfalten.

Seine Offenbarung ist sowohl hinsichtlich des Umfangs der Schriften, die Seiner Feder entströmten, als auch der Vielfalt der behandelten Themen ohnegleichen in den Annalen aller früheren Religionen.

Er selbst bestätigte während Seiner Gefangenschaft in Máh-Kú, dass der Umfang Seiner Schriften zu unterschiedlichsten Themen bis dahin mehr als fünfhunderttausend Verse betrug.

»Die Verse aber, die aus dieser Wolke göttlicher Gnade geströmt sind«, bezeugt Bahá'u'lláh im Kitáb-i-Íqán, »waren so überreich, dass noch niemand imstande war, ihre Zahl zu schätzen.

Wohl zwanzig Bände sind jetzt zur Hand.

Doch wie viele bleiben uns noch unerreichbar!

Wie viele sind geraubt worden und in die Hände des Feindes gefallen und niemand kennt ihr Schicksal.«Q24 Nicht weniger fesselnd ist die Vielfalt der Themen, die dieses umfangreiche Werk behandelt:

Gebete, Predigten, Ansprachen, Besuchstafeln, wissenschaftliche Abhandlungen, theologische Erörterungen, Ermahnungen, Kommentare zum Qur'án und zu verschiedenen Traditionen, Briefe an die höchsten religiösen und kirchlichen Würdenträger des Reiches, Gesetze und Gebote zur Festigung Seines Glaubens und zur Ausrichtung seines Wirkens.
Bereits in Shíráz, im allerersten Abschnitt seiner Amtszeit, hatte Er ein Buch offenbart, das Bahá'u'lláh das »erste, größte und mächtigste aller Bücher«Q25 der Bábí-Sendung nennt, den berühmten Kommentar zur Súrah Yúsif mit dem Titel Qayyúmu'l-Asmá'.

Sein Hauptzweck war, vorherzusagen, was der wahre YúsifA18 in der nachfolgenden Sendung von der Hand eines Mannes erdulden werde, der Sein leiblicher Bruder und zugleich Sein Erzfeind war.

Dieses Werk von über neuntausenddreihundert Versen, unterteilt in hundertelf Kapitel, jedes dieser Kapitel ein Kommentar zu einem Vers der genannten Súrah, beginnt mit dem Weckruf des Báb und mit düsteren Warnungen an die »Schar der Könige und Königssöhne«Q26; es prophezeit den Untergang Muḥammad Sháhs; befiehlt dem Großwesir Ḥájí Mírzá Áqásí seinem Amt zu entsagen; tadelt die gesamte muslimische Geistlichkeit; warnt insbesondere die Mitglieder der Shí'ah-Gemeinde; preist die Tugenden Bahá'u'lláhs, als »Den von Gott Bewahrten«Q27, den »Größten Meister«Q28, dessen Kommen es verheißt und verkündet in unmissverständlicher Sprache die Unabhängigkeit und die Allgemeingültigkeit der Bábí-Offenbarung, enthüllt ihre Bedeutung und beteuert den unausweichlichen Triumph ihres Stifters.

Ferner weist es die »Völker des Westens« an, »aus ihren Städten hervorzukommen und der Sache Gottes beizustehen«Q29, warnt die Völker der Erde vor der »schrecklichen, der höchst schmerzhaften Vergeltung Gottes«Q30, droht der gesamten islámischen Welt das »Größte Feuer«Q31 an, falls sie sich vom neu offenbarten Gesetz abwendet, sagt den Märtyrertod ihres Stifters voraus und rühmt die für das Volk Bahás vorherbestimmte hohe Stufe – es nennt sie die »Gefährten der tiefroten Rubinarche«Q32.

Es prophezeit einigen der größten Sternen am Himmel der Bábí-Sendung das Verblassen und ihr völliges Verlöschen und sagt den Usurpatoren des Imámats, die »im Lande des Euphrat gegen ḤusaynA19 Krieg führten«Q33, »schmerzliche Qual« zur »Stunde Unserer Wiederkehr« und in der »künftigen Welt«Q34 voraus.
Dieses Buch betrachteten die Bábí während des weitaus größten Teils der Amtszeit des Báb allgemein als den Qur'án des Volkes des Bayán. Sein erstes, herausforderndstes Kapitel wurde von seinem Verfasser in der Nacht Seiner Verkündigung im Beisein Mullá Ḥusayns offenbart und dieser Jünger überbrachte Bahá'u'lláh einige Seiten, als erste Frucht einer Offenbarung, die sofort Dessen begeisterte Zustimmung fand. Der vollständige Text wurde von der genialen und begabten Ṭáhirih ins Persische übersetzt. Sein Inhalt entfachte die Feindschaft Ḥusayn Kháns und löste den ersten Ausbruch der Verfolgungen in Shíráz aus. Eine einzige Seite daraus vermochte Ḥujjats Geist zu fesseln und seine Seele zu entzücken und sein Inhalt entflammte die unerschrockenen Verteidiger der Feste von Shaykh Ṭabarsí und die Helden von Nayríz und von Zanján.
Nach diesem wertvollen Werk von so weitreichendem Einfluss offenbarte der Báb Seinen ersten Sendbrief an Muḥammad Sháh, die Sendschreiben an Sulṭán 'Abdu'l-Majíd und an Najíb Páshá, den Válí von Baghdád, sowie das Ṣaḥífiy-i-Baynu'l-Ḥaramayn. Letzteres wurde vom Báb zwischen Mekka und Medina offenbart und war eine Antwort auf einige Fragen von Mírzá Muḥíṭ-i-Kirmání. Ferner den Sendbrief an den Sharífen von Mekka; das siebenhundert Suren umfassende Kitábu'r-Rúḥ; die Schrift Khaṣá'il-i-Sab'ih, die den geänderten Wortlaut des Adhán verbindlich machte; das Werk Risáliy-i-Furú'-i-'Adlíyyih, das Mullá Muḥammad-Taqíy-i-Harátí ins Persische übertrug; den Kommentar über die Súrah Kawthar, der in Vaḥíds Seele eine so starke Wandlung bewirkte; den im Hause des Imám-Jum'ih von Iṣfahán entstandenen Kommentar zur Súrah V'al-'Aṣr; die auf Manúchihr Kháns Ersuchen geschriebene Abhandlung über die besondere Sendung Muḥammads; das zweite Sendschreiben an Muḥammad Sháh mit der dringenden Bitte um eine Audienz, in der Er ihm die Wahrheit der neuen Offenbarung darlegen und seine Zweifel zerstreuen wollte; und schließlich die Briefe, die Er vom Dorf Síyáh-Dihán aus an die 'Ulamá von Qazvín schickte, sowie an Ḥájí Mírzá Áqásí, den Er nach dem Grund für die plötzliche Änderung seines Entschlusses fragte.
Der Großteil der Schriften, die dem überaus produktiven Geist des Báb entsprangen, entstand jedoch während Seiner Haftzeit in Máh-Kú und Chihríq. In dieser Zeit entstanden vermutlich die zahllosen Sendschreiben, die der Báb – und das bezeugt kein Geringerer als Bahá'u'lláh – ausdrücklich an die Geistlichen in allen persischen Städten sowie an die Bewohner von Najaf und Karbilá schrieb, in denen Er ausführlich die Irrtümer und Verfehlungen darlegte, die ein jeder begangen hatte. Laut Shaykh Ḥasan-i-Zunúzí, der in diesen neun Monaten die Verse abschrieb, die der Báb Seinem Sekretär diktierte, offenbarte der Báb während Seiner Haft in der Festung von Máh-Kú nicht weniger als neun Kommentare zum gesamten Qur'án. Leider ist über das Schicksal dieser Kommentare nichts bekannt. Über einen von ihnen sagt der Verfasser selbst, dass er in mancher Hinsicht sogar den zu Recht berühmten Qayyúmu'l-Asmá' übertreffe.
In denselben Festungsmauern wurde auch der BayánA20 offenbart, dieser großartige Verwahrungsort der Gesetze und Gebote der neuen Sendung, die kostbare Fundstätte der meisten Hinweise und Würdigungen, aber auch Ermahnungen des Báb hinsichtlich »Dessen, den Gott offenbaren wird«49.

Das etwa achttausend Verse umfassende, im Mittelpunkt der Bábí-Literatur stehende Buch, nicht zu verwechseln mit dem im gleichen Zeitabschnitt offenbarten kleineren, weniger bedeutsamen ArabischenBayán, ist unvergleichlich unter den Lehrwerken des Stifters der Bábí-Sendung.

Es besteht aus neun VáḥidenA21 zu je neunzehn – beim letzten Váḥid nur zehn – Kapiteln.

Glücklicherweise blieb es völlig frei von Einschüben und Verfälschungen, denen so manches kleinere Werk des Báb zum Opfer fiel, und es muss vor allem als Lobrede auf den Verheißenen betrachtet werden und nicht so sehr als Buch mit Gesetzen und Riten zur fortwährenden Führung künftiger Geschlechter.

Es erfüllt die Verheißung Muḥammads, dass »ein junger Mann aus den Baní-Háshim … ein neues Buch enthüllen und ein neues Gesetz verkünden«Q35 werde.

Das Buch hebt die Gesetze und Riten, die der Qur'án bezüglich Gebet, Fasten, Ehe, Scheidung und Erbrecht vorschreibt, auf und bestätigt zugleich voll und ganz den Glauben an die prophetische Sendung Muḥammads, so wie vor dem Báb der Prophet des Islám die Verordnungen des Evangeliums aufhob und zugleich den göttlichen Ursprung des Glaubens Jesu Christi anerkannte.

Ferner erläutert es meisterhaft die Bedeutung bestimmter in den heiligen Büchern früherer Sendungen häufig vorkommender Begriffe wie Paradies, Hölle, Tod, Auferstehung, Wiederkunft, die Waage, die Stunde, das Jüngste Gericht und dergleichen.

Ausgesprochen streng in den Regeln und Riten, die es einführt, umwälzend in seinen Prinzipien, die darauf ausgelegt sind, Geistlichkeit und Volk aus jahrhundertelanger Lethargie aufzurütteln und den abgenutzten, korrupten Institutionen einen raschen Todesstoß zu versetzen, verkündet es mit seinen rigorosen Bestimmungen das Kommen des verheißenen Tages, des Tages, da »der Bote … zu einem ernsten Werk laden wird«Q36, da Er alles »zerstören wird, was vor Ihm war, so wie der Bote Gottes die Wege derer zerstört hat, die vor Ihm waren«Q37.
In diesem Zusammenhang sei noch erwähnt, dass sich im dritten Váḥid des Buches eine Stelle findet, die durchaus als eine der bedeutsamsten Aussagen im gesamten Schrifttum des Báb gewertet werden kann, weil sie ausdrücklich auf den Namen des Verheißenen hinweist und die Ordnung vorwegnimmt, die eine spätere Epoche mit Seiner Offenbarung gleichsetzen sollte.

»Wohl dem«, so Seine prophetische Ansage, »der seinen Blick auf die Ordnung Bahá'u'lláhs lenkt und seinem Herrn dankt!

Denn Er wird sicherlich offenbar werden.

Gott hat es wahrlich unwiderruflich im Bayán verordnet.«Q38 Zwanzig Jahre später verwendete der Stifter der hier angekündigten Offenbarung im Kitáb-i-Aqdas denselben Begriff und setzte dadurch diese Ordnung mit dem dort vorgestellten System gleich, wobei Er darauf hinwies, dass »diese Größte Ordnung«Q39 das Gleichgewicht der Welt gestört und das geregelte Leben der Menschheit von Grund auf umgestaltet hat.

In einem späteren Entwicklungsstadium des Glaubens umriss der Mittelpunkt des Bundes Bahá'u'lláhs und berufene Ausleger Seiner Lehren die wesentlichen Merkmale dieser Ordnung in den Bestimmungen Seines Testaments.

Diese Ordnung ist es auch, deren Überbau nun im Gestaltenden Zeitalter des Glaubens durch die Sachwalter des Bundes und die gewählten Repräsentanten der weltweiten Bahá'í-Gemeinde mit Fleiß und vereinten Kräften errichtet wird.

In der Fülle der Zeit wird schließlich das Goldene Zeitalter dieser Sendung den Überbau gerade dieser Ordnung erleben, die mit dem Entstehen der Bahá'í-Weltgemeinschaft ihre vollendete Gestalt erreicht: das Königreich Gottes auf Erden.
Der Báb war noch in Máh-Kú, als Er das ausführlichste und aufschlussreichste Seiner Sendschreiben an Muḥammad Sháh schrieb. Seine Einleitung ist ein Lobpreis auf die Einheit Gottes, auf Seine Boten und auf die zwölf Imáme; unmissverständlich legt es die Göttlichkeit seines Verfassers und die übernatürliche Macht Seiner Offenbarung dar und stützt diesen kühnen Anspruch mit präzisen Zitaten von Versen und Traditionen; über einige Beamte und Vertreter der Regierung des Sháhs fällt es ein hartes Urteil, besonders über den »verruchten und verfluchten«Q40 Ḥusayn Khán; und in bewegenden Worten schildert es die Demütigungen und Härten, denen der Verfasser unterworfen ist. Damit erinnert dieses historische Dokument in vielen Zügen an das Lawḥ-i-Sulṭán – das Sendschreiben, das Bahá'u'lláh unter ähnlichen Umständen aus der Gefängnisfeste 'Akká an Náṣiri'd-Dín Sháh schrieb; es ist Sein längstes Schreiben an einen einzelnen Herrscher.
Auch das bedeutendste unter den polemischen Sendschreiben des Báb, das Dalá'il-i-Sab'ih, die Sieben Beweise, wurde zur selben Zeit offenbart. Es ist außerordentlich klar, bewundernswert genau, originell in der Konzeption und unwiderlegbar in seiner Beweisführung; es führt viele verschiedene Beweise Seiner Sendung an und ist vor allem bemerkenswert wegen der Vorwürfe an die »sieben mächtigen Herrscher, die die Welt regieren«Q41 an Seinem Tage und wegen der Art, wie es die Verantwortung der christlichen Geistlichen einer vergangenen Zeit unterstreicht und ihr Verhalten tadelt, denn hätten sie, erklärt der Báb, die Wahrheit der Sendung Muḥammads anerkannt, so wäre ihnen die Masse ihrer Mitgläubigen gefolgt.
Während der Gefangenschaft des Báb in der Festung Chihríq, wo Er die letzten beiden Lebensjahre fast zur Gänze zubrachte, wurde das Lawḥ-i-Ḥurúfát, das Sendschreiben über die Buchstaben, zu Ehren Dayyáns offenbart, – es wurde zwar zunächst fälschlich für eine Darstellung der Wahrsagekunst gehalten; später erkannte man jedoch, dass es einerseits das Geheimnis des Mustagháth enthüllt und andererseits vage auf die neunzehn Jahre anspielt, die zwischen der Verkündigung des Báb und derjenigen Bahá'u'lláhs verstreichen müssen. In diesen finsteren Jahren – finster durch die Härten der Haft des Báb, die Ihm zugefügte bittere Schmach und die Nachrichten über die Katastrophen, denen die Helden von Mázindarán und Nayríz zum Opfer fielen – offenbarte Er außerdem, bald nach Seiner Rückkehr aus Tabríz, Seine Anklageschrift gegen Ḥájí Mírzá Áqásí. In kühner, eindringlicher Sprache verfasst und schonungslos in seiner Verurteilung, wurde das Schreiben dem unerschrockenen Ḥujjat übergeben, der es, wie Bahá'u'lláh bestätigt, dem ruchlosen Minister aushändigte.
In diese Zeit der Gefangenschaft in den Festungen Máh-Kú und Chihríq, eine unvergleichlich fruchtbare, wenn auch bitter demütigende und zunehmend leidvolle Zeit, fallen fast alle schriftlichen Hinweise auf den Stifter einer Offenbarung, die bald die Seine ersetzen sollte – Warnungen, Aufrufe und Ermahnungen, die der Báb angesichts der nahen Stunde Seines höchsten Leides für nötig hielt.

Er war sich von Anfang an Seiner doppelten Aufgabe als Träger einer unabhängigen Offenbarung und als Herold für einen noch Größeren als Er selbst bewusst und konnte sich darum nicht mit der Vielzahl von Kommentaren, Gebeten, Gesetzen und Verordnungen, Abhandlungen und Sendbriefen, Predigten und Ansprachen, die unaufhörlich Seiner Feder entströmten, begnügen.

Der Größere Bund mit der gesamten Menschheit hinsichtlich der soeben entstandenen Offenbarung, für den Gott, wie der Báb in Seinen Schriften bestätigt, seit Urzeiten durch die Propheten aller Zeiten eintrat, war nunmehr erfüllt.

Er musste nun ergänzt werden durch einen Kleineren Bund, den Er mit der Gemeinde Seiner Anhänger in Bezug auf den Einen zu errichten hatte, dessen Kommen Er als Frucht und höchstes Ziel Seiner Sendung bezeichnete.

Ein solcher Bund kennzeichnete ausnahmslos alle vorangegangenen Religionen.

Es gab ihn in verschiedener Form, unterschiedlich stark ausgeprägt, immer in verhüllter Sprache, in geheimnisvollen Prophezeiungen, schwer verständlichen Bildern, unverbrieften Überlieferungen und bruchstückhaften und unklaren Passagen der heiligen Schriften.

In der Bábí-Sendung aber sollte er in klarer und eindeutiger Sprache errichtet werden, wenn auch nicht in einem besonderen Dokument.

Anders als bei den Propheten vor Ihm, deren Bünde geheimnisumwoben waren, anders auch als bei Bahá'u'lláh, dessen deutlich umrissener Bund in einem eigens niedergeschriebenen Testament enthalten ist, das Er als »das Buch Meines Bundes«A22 bezeichnete, zog der Báb es vor, in Sein Buch der Gesetze, den Persischen Bayán, unzählige Stellen einzuflechten, von denen einige absichtlich unklar, die meisten aber unzweifelhaft klar und schlüssig sind.

In ihnen legte Er den Zeitpunkt der verheißenen Offenbarung fest, pries ihre Vorzüge, verkündete ihr überragendes Wesen, schrieb ihr unbegrenzte Kräfte und absoluten Vorrang zu und riss alle Schranken ein, die ihrer Anerkennung im Wege stehen könnten.

Bahá'u'lláh sagt in Seinem Kitáb-i-Badí' über den Báb:

»Er hat wahrlich nicht Seine Pflicht versäumt, das Volk des Bayán zu ermahnen und ihm Seine Botschaft zu bringen.

Zu keiner Zeit und in keiner Sendung hat eine Manifestation so bis ins Einzelne und in so deutlicher Sprache von der Manifestation gesprochen, die nach ihr kommen werde.«
Einige Seiner Jünger bereitete der Báb gewissenhaft auf die bevorstehende Offenbarung vor. Anderen versicherte Er mündlich, dass sie den Tag dieser Offenbarung erleben werden. Mullá Báqir, einem der Buchstaben des Lebendigen, verhieß Er in einem an ihn gerichteten Sendbrief, er werde dem Verheißenen von Angesicht zu Angesicht gegenüberstehen. Einem anderen Jünger, Sayyáḥ, gab Er eine ähnliche Zusicherung. Mullá Ḥusayn schickte Er nach Ṭihrán mit der Versicherung, dass diese Stadt ein Geheimnis berge, mit dessen Licht weder Ḥijáz noch Shíráz sich messen könnten. Quddús verhieß Er am Vorabend seiner Trennung von Ihm, dass er zu Dem gelangen werde, der das einzige Ziel ihrer Verehrung und Liebe sei. In Máh-Kú verkündigte Er Shaykh Ḥasan-i-Zunúzí, er werde in Karbilá das Antlitz des verheißenen Ḥusayn schauen. Dayyán verlieh Er den Titel des »dritten Buchstabens, der an Ihn glaubt, den Gott offenbaren wird«Q42 und 'Aẓím enthüllte Er im Kitáb-i-Panj-Sha'n den Namen und die baldige Ankunft Dessen, der Seine eigene Offenbarung vollenden werde.
Einen Nachfolger oder Stellvertreter hat der Báb nie benannt und es auch abgelehnt, einen Ausleger Seiner Lehren zu bestimmen. So klar und deutlich waren Seine Hinweise auf den Verheißenen und so kurz bemessen die Dauer Seiner eigenen Sendung, dass weder das eine noch das andere notwendig erschien. Was Er auf Anraten von Bahá'u'lláh und einem anderen Jünger tat – so schreibt 'Abdu'l-Bahá in Auf den Pfaden der Gottesliebe – war lediglich, Mírzá Yaḥyá zu ernennen, der in Erwartung der Offenbarung des Verheißenen lediglich als Galionsfigur auftreten sollte, damit Bahá'u'lláh die Möglichkeit erhielt, in verhältnismäßiger Sicherheit diese Ihm so am Herzen liegende Sache voranzubringen.
»Der Bayán«, versichert der Báb in diesem Buch bezüglich des Verheißenen, »ist von Anfang bis Ende der Aufbewahrungsort aller Seiner Eigenschaften und die Schatzkammer Seines Feuers und Seines Lichtes.«Q43 »Wenn du zu Seiner Offenbarung findest und Ihm gehorchst«, stellt Er in einem anderen Zusammenhang fest, »hast du die Frucht des Bayán hervorgebracht; wo nicht, bist du unwürdig, vor Gott erwähnt zu werden.«Q44 »O Volk des Bayán!«, ermahnt Er im selben Buch die Gemeinde Seiner Anhänger, »Handle nicht wie das Volk des Qur'án gehandelt hat, denn wenn du also tust, werden die Früchte deiner Nacht zunichtewerden.«Q45 »Lasst es nicht zu«, gebietet Er nachdrücklich, »dass euch der Bayán und alles, was darin geoffenbart wurde, von jenem Wesen des Seins, jenem Herrn des Sichtbaren wie des Unsichtbaren fernhält.«Q46 »Hüte dich, hüte dich«, lautet Seine eindringliche Warnung an Vaḥíd, »dass dich in den Tagen Seiner Offenbarung der Váḥid des BayánA23 nicht wie ein Schleier von Ihm trenne, ist doch dieser Váḥid ein bloßes Geschöpf in Seinen Augen.«Q47 Und wiederum: »O Gemeinde des Bayán und jeder, der ihr zugehört! Erkennet die euch gesetzten Grenzen, denn der Punkt des Bayán Selbst glaubte an Ihn, den Gott offenbaren wird, bevor alle Dinge erschaffen wurden. Dessen, wahrlich, rühme Ich Mich vor allen im Reiche des Himmels und der Erde.«Q48
»Im Jahre neun«, schreibt Er klar und deutlich im Hinblick auf den Beginn der verheißenen Offenbarung, »werdet ihr zu allem Guten gelangen.«Q49. »Im Jahre neun werdet ihr in die Gegenwart Gottes gelangen.«Q50 Und wiederum: »Nach ḤínA24 wird euch eine Sache gegeben werden, die ihr dann kennenlernen werdet.«Q51 »Ehe nicht neun vom Beginn dieser Sache an vergangen sind«, führt er noch genauer aus, »wird das Wesen alles Erschaffenen nicht geoffenbart werden. Alles, was du bis jetzt gesehen hast, ist das Wachstum des feuchten Samens bis zu der Zeit, da Wir ihn mit Fleisch umkleideten. Habe Geduld, bis du eine neue Schöpfung schaust. Sprich: ›Gesegnet sei darum Gott, der erhabenste der Schöpfer!‹Q52«Q53 »Warte«, lautet Seine Anweisung an 'Aẓím, »bis von der Zeit des Bayán neun verflossen sind. Alsdann rufe aus: ›Gesegnet sei Gott hierfür, der erhabenste der Schöpfer!‹76«Q54 »Achtet auf die Zahl VáḥidA25 nach dem Beginn der Offenbarung«Q55, mahnt Er in einer beachtenswerten Stelle zum Jahr neunzehn, und noch deutlicher stellt Er fest: »Der Herr des Tages des Gerichts wird am Ende von VáḥidA26 und zu Beginn von achtzigA27 offenbart werden.« »Würde Er in diesem Augenblick erscheinen«, so offenbarte Er im Bestreben sicherzustellen, dass sich niemand durch die Nähe der angekündigten Offenbarung vom Verheißenen abhalten ließe, »Ich wäre der erste, Ihn anzubeten und Mich vor Ihm zu verneigen.«Q56
»Ich habe zu Seiner Erwähnung diese edelsteingleichen Worte niedergeschrieben:«, preist Er den Urheber der erwarteten Offenbarung, »›Keine Andeutung von Mir kann Ihn andeuten, noch kann dies irgendetwas, was im Bayán steht.‹«Q57»Ich selbst bin nur der erste Diener, der an Ihn und Seine Zeichen glaubt …«Q58»Der einjährige Spross«, versichert Er bezeichnenderweise, »der in sich die Kräfte der kommenden Offenbarung trägt, ist mit einer Macht ausgestattet, die den vereinten Kräften des ganzen Bayán überlegen ist.«Q59 Und wiederum:

»Der ganze Bayán ist nur ein Blatt unter den Blättern Seines Paradieses.«Q60 »Besser ist es für dich«, beteuert Er in ähnlicher Weise, »auch nur einen der Verse Dessen zu sprechen, den Gott offenbaren wird, als den ganzen Bayán niederzuschreiben; denn an jenem Tag kann dich dieser eine Vers erlösen, während der ganze Bayán dich nicht erlösen kann.«Q61 »Denn heute befindet sich der Bayán im Zustand des Keimes; seine höchste Vollendung erlangt er zu Beginn der Manifestation Dessen, den Gott offenbaren wird.«Q62 »Der Bayán leitet all seine Herrlichkeit von Ihm her, den Gott offenbaren wird.«Q63 »Denn alles, was im Bayán gepriesen wurde, ist nur wie ein Ring an Meiner Hand, und Ich selbst bin wahrlich nur ein Ring an der Hand Dessen, den Gott offenbaren wird … Er wendet ihn, wie es Ihm gefällt, wozu es Ihm gefällt und wodurch es Ihm gefällt.

Er, wahrlich, ist der Helfer in Gefahr, der Höchste.«Q64 Als Antwort an Vaḥíd und einen Buchstaben des Lebendigen, die nach dem Verheißenen gefragt hatten, verkündet Er:

»Die Gewissheit selbst schämt sich, wenn sie aufgefordert wird, Seine Wahrheit zu bestätigen … und das Zeugnis selbst schämt sich, für Ihn zu zeugen.«Q65 Zu Vaḥíd sagte Er ferner:

»Wäre Ich gewiss, dass du Ihn am Tage Seiner Manifestation verleugnest, Ich würde dich, ohne zu zögern, ausstoßen … Würde Mir andererseits gesagt, dass ein Christ, der nicht Meinem Glauben anhängt, an Ihn glauben wird, Ich würde ihn wie Meinen Augapfel schätzen.«Q66
Und schließlich Seine ergreifende Anrufung Gottes: »Sei Du mein Zeuge, dass Ich durch dieses Buch mit allen erschaffenen Dingen hinsichtlich der Sendung Dessen, den Du offenbaren wirst, einen Bund geschlossen habe, ehe noch der Bund hinsichtlich Meiner eigenen Sendung errichtet wurde. Du genügst als Zeuge und mit Dir jene, die an Deine Zeichen glauben.«Q67 »Ich habe wahrlich Meine Pflicht nicht versäumt, dieses Volk zu ermahnen«, lautet ein anderes Zeugnis aus Seiner Feder, »… wenn am Tage Seiner Offenbarung alle, so auf Erden sind, Ihm Treue schwören, wird Mein Innerstes jubeln, denn dann haben alle das höchste Ziel ihres Daseins erreicht … Wenn nicht, wird Meine Seele wahrlich trauern. Ich habe wahrhaftig alle Dinge zu diesem Zweck gehegt. Wie kann dann irgendeiner vor Ihm verhüllt sein?«Q68
Wie die vorhergehenden Seiten zeigen, waren die drei letzten und ereignisreichsten Jahre im Wirken des Báb nicht nur durch die ausdrückliche und öffentliche Verkündigung Seiner Sendung geprägt, sondern auch durch eine beispiellose Flut erleuchteter Schriften, die sowohl die Offenbarung der grundlegenden Gesetze Seiner Sendung umfassen, als auch die Errichtung des Kleineren Bundes, der die Einheit Seiner Anhänger wahren und den Weg für das Kommen einer ungleich machtvolleren Offenbarung bereiten sollte. Zur selben Zeit, in den ersten Tagen Seiner Gefangenschaft in der Festung Chihríq, erkannten Seine Jünger klar die Unabhängigkeit des neu geborenen Glaubens und bekannten sich offen zu ihm. Die Gesetze der neuen Sendung waren durch deren Urheber in einer Gefängnisfestung in den Bergen Ádhirbáyjáns offenbart worden, doch die Sendung selbst sollte nun auf einer Konferenz der versammelten Gläubigen in einer Ebene an der Grenze Mázindaráns feierlich eingeführt werden.
Bahá'u'lláh, der durch regen Schriftverkehr enge Verbindung zum Báb hielt und als lenkende Kraft hinter den mannigfachen Aktivitäten Seiner kämpfenden Glaubensgefährten stand, hatte den Vorsitz der Konferenz und steuerte unaufdringlich, aber wirksam ihren Verlauf. Quddús galt als Vertreter des konservativen Elements. Nach einem vorgefassten Plan – dazu gedacht, die bei einer solchen Konferenz mit Sicherheit zu erwartende Beunruhigung und Bestürzung zu dämpfen – widersetzte er sich den scheinbar radikalen Ansichten, die die ungestüme Ṭáhirih vertrat. Der Hauptzweck der Versammlung war, die Offenbarung des Bayán zu vollenden, mittels eines plötzlichen, vollständigen und dramatischen Bruchs mit der Vergangenheit, mit ihrer Ordnung, der Herrschaft des Klerus, ihren Traditionen und Bräuchen. Außerdem sollte die Konferenz Mittel überlegen, um den Báb aus Seiner grausamen Haft in Chihríq zu befreien. Der erste Zweck wurde vollauf erfüllt, der zweite war von vornherein zum Scheitern verurteilt.
Schauplatz dieser herausfordernden und weitreichenden Proklamation war die Ortschaft Badasht in deren reizvoller Umgebung Bahá'u'lláh drei Gärten gemietet hatte; einen wies Er Quddús zu, einen Ṭáhirih und den dritten behielt Er für sich selbst. Die einundachtzig Gläubigen, die sich aus den verschiedenen Provinzen zusammenfanden, waren vom Tag ihrer Ankunft bis zu ihrer Abreise Seine Gäste. An jedem der zweiundzwanzig Tage Seines dortigen Aufenthalts offenbarte Er ein Sendschreiben, das vor den versammelten Gläubigen gesungen wurde. Jedem Gläubigen wies Er einen neuen Namen zu, ohne jedoch erkennen zu lassen, wer die Namen verlieh. Er selbst wurde von da an mit dem Namen Bahá bezeichnet. Der letzte Buchstabe des Lebendigen empfing den Namen Quddús, Qurratu'l-'Ayn den Titel Ṭáhirih. In den Sendbriefen, die der Báb danach für jeden von ihnen offenbarte, wurden sie mit diesen Namen angesprochen.
Unmerklich, jedoch stetig und zielsicher steuerte Bahá'u'lláh den Verlauf dieser prägenden Ereignisse, und Bahá'u'lláh war es auch, der die Versammlung schließlich ihrem dramatischen Höhepunkt entgegenführte. Ṭáhirih, die als reines, makelloses Sinnbild der Keuschheit und Verkörperung der heiligen Fáṭimah galt, trat an einem Tag, als eine Erkrankung Bahá'u'lláh ans Bett fesselte, geschmückt und unverschleiert vor Ihn und die versammelten Gefährten und setzte sich zur Rechten des erschrockenen und aufgebrachten Quddús.

Mit ihren feurigen Worten zerriss sie die Schleier, die die heiligen Gesetze des Islám schützten, und verkündete gleich einem Fanfarenstoß den Beginn einer neuen Sendung.

Die Wirkung schlug ein wie der Blitz.

Die makellos Reine, so hoch geachtet, dass auch nur die Betrachtung ihres Schattens als unziemlich galt, schien im ersten Moment in den Augen ihrer empörten Betrachter sich selbst diffamiert, Schande über den von ihr vertretenen Glauben gebracht und das von ihr symbolisierte unvergängliche Antlitz besudelt zu haben.

Schreck, Zorn und Fassungslosigkeit durchfuhr das Innerste ihrer Seelen und lähmte sie. 'Abdu'l-Kháliq-i-Iṣfahání, entsetzt und verstört durch solch einen Anblick, schnitt sich mit eigener Hand in die Kehle.

Blutbespritzt und außer sich vor Erregung floh er vor ihrem Antlitz.

Einige widerriefen ihren Glauben und verließen die Gefährten.

Andere blieben stumm und wie versteinert vor ihr stehen.

Wieder andere mögen sich mit pochendem Herzen an die islámische Tradition erinnert haben, die andeutet, dass Fáṭimah selbst unverschleiert erscheinen werde, wenn sie am verheißenen Tag des Gerichts die BrückeA28 überschreitet.

Quddús, sprachlos vor Wut, schien nur auf den Augenblick zu warten, sie mit dem Schwert, das er gerade in der Hand hielt, zu erschlagen.
Unerschrocken, gelassen und mit triumphierender Freude erhob sich Ṭáhirih und richtete völlig ungezwungen einen glühenden, sprachgewaltigen Aufruf an die noch verbliebenen Konferenzteilnehmer, in einem Stil, der dem des Qur'án verblüffend ähnlich war. Sie schloss mit der kühnen Bekundung: »Ich bin das Wort, das der Qá'im aussprechen wird, das Wort, das die Oberhäupter und Edelleute der Erde in die Flucht schlagen wird!«Q69 Dann forderte sie die Anwesenden auf, einander zu umarmen und dieses große Ereignis zu feiern.
An diesem unvergesslichen Tag erscholl das im Qur'án erwähnte »Horn«Q70, ertönte laut der »betäubende Fanfarenstoß«Q71 und trat die »Katastrophe«Q72 ein.

Nach diesem aufsehenerregenden Abrücken von den altehrwürdigen Traditionen des Islám kam es in der unmittelbar folgenden Zeit zu einer wahren Revolution in den Anschauungen, dem Verhalten, den Handlungen und der Art der Gottesverehrung bei diesen bis dahin eifrigen und ergebenen Verfechtern des islámischen Gesetzes.

Wie stürmisch auch die Konferenz von Anfang bis Ende verlaufen war, wie beklagenswert die Abspaltung der wenigen war, die die Aufhebung der fundamentalen Gesetze des islámischen Glaubens nicht unterstützen wollten – ihr Zweck war herrlich und zur Gänze erfüllt.

Nur vier Jahre zuvor hatte der Stifter der Bábí-Offenbarung in der Privatsphäre Seines Hauses in Shíráz Mullá Ḥusayn gegenüber Seine Sendung verkündet.

Drei Jahre nach dieser Verkündigung diktierte Er in den Mauern der Gefängnisfestung Máh-Kú Seinem Sekretär die charakteristischen Grundsätze Seiner Sendung.

Ein Jahr darauf setzten im Dörfchen Badasht Seine Anhänger unter der aktiven Führung ihres Mitjüngers Bahá'u'lláh das qur'ánische Gesetz außer Kraft, indem sie sowohl die göttlich verordneten als auch die von Menschen gemachten Regeln des Glaubens Muḥammads verwarfen und die Fesseln seines veralteten Systems abschüttelten.

Fast unmittelbar darauf rechtfertigte der Báb, noch immer ein Gefangener, selbst die Handlungsweise Seiner Jünger, indem Er – vor dem Thronerben, den führenden Vertretern der Shaykhí-Gemeinde und den berühmtesten geistlichen Würdenträgern, die in der Hauptstadt Ádhirbáyjáns versammelt waren – in aller Form und unumwunden Seinen Anspruch geltend machte, der verheißene Qá'im zu sein.
Etwas mehr als vier Jahre waren seit der Geburt der Bábí-Offenbarung vergangen, als der Posaunenruf ertönte, der offiziell das Erlöschen der alten und den Beginn der neuen Sendung verkündete. Kein Pomp, kein Prunk kennzeichnete den großen Wendepunkt in der religiösen Geschichte der Welt. Sein bescheidener Rahmen entsprach keineswegs der plötzlichen, aufsehenerregenden und vollständigen Befreiung von den finsteren, kampfentschlossenen Mächten des Fanatismus, der klerikalen Machenschaften, der religiösen Orthodoxie und des Aberglaubens. Die versammelte Schar bestand nur aus einer Frau und einer Handvoll Männern, die größtenteils aus den Reihen derer kamen, die sie angriffen, und die mit wenigen Ausnahmen nicht über Reichtum, Ansehen oder Einfluss verfügten. Das Oberhaupt dieser Schar fehlte, war ein Gefangener in Feindeshand. Schauplatz war eine Ortschaft in der Ebene von Badasht an der Grenze von Mázindarán. Herold war eine einzelne Frau, die edelste Vertreterin ihres Geschlechts in dieser Sendung, die sogar von einigen ihrer Mitgläubigen als Ketzerin bezeichnet wurde. Der Ruf, den sie erschallen ließ, war das Grabgeläut des zwölfhundert Jahre alten islámischen Gesetzes.
Angetrieben durch einen weiteren Posaunenstoß, der zwanzig Jahre später die Gesetze einer weiteren Sendung ankündigte, gewann dieser Auflösungsprozess – zusammen mit dem Niedergang des zwar gottgegebenen, aber überholten Gesetzes – zusätzlichen Schwung, führte später zur Abschaffung des kanonischen Rechts der Sharí'ah in der Türkei und zur De-facto-Aufgabe desselben Rechts im shí'itischen Persien, sorgte kürzlich in Ägypten für die Abgrenzung der im Kitáb-i-Aqdas vorgesehenen Ordnung vom sunnítischen Kirchenrecht, bereitete den Weg für die Anerkennung dieser Ordnung im Heiligen Land und ist dazu bestimmt, seinen Höhepunkt in der Säkularisierung der muslimischen Staaten, in der allgemeinen Anerkennung des Gesetzes Bahá'u'lláhs durch alle Nationen der muslimischen Welt und bei seinem Einzug in die Herzen aller muslimischen Völker zu erreichen.

Kapitel 3

Aufstände in Mázindarán, Nayríz und Zanján

Die Gefangenschaft des Báb in einem entlegenen Winkel von Ádhirbáyján, die durch die Vorgänge bei der Konferenz von Badasht unvergesslich und durch so bemerkenswerte Entwicklungen wie die öffentliche Verkündigung Seines göttlichen Auftrags, die Abfassung der Gesetze Seiner Sendung und die Errichtung Seines Bundes ausgezeichnet wurde, sollte durch die schweren Erschütterungen, die die Handlungen Seiner Gegner wie Seiner Jünger auslösten, noch größere Bedeutung erlangen. Der Aufruhr, der während der letzten Jahre Seiner Haft entstand und in Seinem Märtyrertod gipfelte, löste seitens der Gläubigen ein solches Maß an Heldenmut und bei Seinen Feinden eine derart erbitterte Gegnerschaft aus, wie man sie in den ersten drei Jahren Seiner Amtszeit noch nicht erlebt hatte. Dieser kurze, turbulente Zeitabschnitt mag mit Recht als der blutigste und dramatischste des Heroischen Zeitalters der Bahá'í-Ära gelten.
Die mit der Haft des Báb in Máh-Kú und Chihríq verbundenen folgenschweren Ereignisse, die den Höhepunkt Seiner Offenbarung kennzeichnen, konnten keine andere Konsequenz haben als den Eifer Seiner Verehrer sowie die Wut Seiner Feinde zu wilderen Flammen zu entfachen. Eine Verfolgung wurde entfesselt, grauenvoller, abscheulicher und geschickter eingefädelt als alles, was Ḥusayn Khán und selbst Ḥájí Mírzá Áqásí angezettelt hatten; und entsprechend trat ein Heldenmut zutage, der die frühen Begeisterungsstürme, die die Geburt des Glaubens in Shíráz und Iṣfahán begleitet hatten, noch übertraf. Diese Zeit unaufhörlichen, beispiellosen Aufruhrs beraubte den Glauben in rascher Folge seiner Vorkämpfer, gipfelte im Tod des Glaubensstifters und hatte eine weitere, diesmal fast völlige Auslöschung seiner herausragenden Verfechter zur Folge – mit Ausnahme des Einen, der in der dunkelsten Stunde von der göttlichen Vorsehung mit der doppelten Aufgabe betraut wurde, den schwer heimgesuchten Glauben vor der Vernichtung zu bewahren und die Sendung einzuleiten, die diesen Glauben ablösen sollte.
Dass der Báb unter so dramatischen Umständen, in derart herausforderndem Ton und vor einer erlauchten Versammlung berühmter und einflussreicher shí'itischer Geistlicher, die Ihm machtvoll, neidisch, aufgeschreckt und feindselig gegenüberstanden, die Autorität des verheißenen Qá'im formal beanspruchte, lieferte die Sprengkraft für eine wahre Lawine von Katastrophen, die über den Glauben und das Volk, aus dem er geboren war, hinwegfegte.

Sie entfachte die Glut des Eifers in den Seelen der verstreuten Jünger des Báb zu feuriger Hitze.

Schon empört über die grausame Gefangenschaft ihres Oberhaupts, wurde ihre Leidenschaft jetzt noch weiter angestachelt durch die Ausgießungen Seiner Feder, die ihnen aus Seinem Gefängnis ständig zuströmten.

Sie löste überall im Land, in Basaren, Moscheen, Medresen und auf allen öffentlichen Plätzen andauernde hitzige Debatten aus und vertiefte dadurch die ohnehin schon bestehende Kluft, die das Volk entzweite.

Mit Muḥammad Sháh indessen ging es in dieser gefährlichen Zeit unter der Last seiner körperlichen Gebrechen rasch bergab.

Der geistlose Ḥájí Mírzá Áqásí, nun am Ruder der Staatsgeschäfte, legte einen Wankelmut und eine Inkompetenz an den Tag, die mit jeder Zunahme seiner schweren Verantwortung zu wachsen schienen.

Einmal fühlte er sich bewogen, das Urteil der 'Ulamá zu unterstützen, dann wieder tadelte er ihre Aggressivität und misstraute ihren Beteuerungen, ein andermal verfiel er ins Mystische und in Träumereien versunken verlor er den drängenden Ernst der Lage aus dem Blick.
Diese unübersehbare Misswirtschaft in den Staatsgeschäften machte die Geistlichkeit kühn, deren Vertreter mit bösartigem Eifer ihre Bannflüche von ihren Kanzeln herabschleuderten und die abergläubischen Gemeinden lautstark aufhetzten, ihre Waffen gegen die Verfechter des verhassten Glaubens zu erheben, die Ehre ihrer Frauen zu besudeln, ihren Besitz zu plündern und ihre Kinder zu schikanieren und zu verletzen. »Wo sind die Zeichen und Wunder«, wetterten sie in zahllosen Versammlungen, »die die Ankunft des Qá'im einleiten müssen? Was mit der kleinen und der großen Verborgenheit? Was mit den Städten Jábulqá und Jábulsá? Wie soll man die Reden von Ḥusayn Ibn-i-Rúḥ erklären, wie die Ibn-i-Mihríyár zugeschriebene authentische Tradition deuten? Wo sind die Männer des Unsichtbaren, die in einer Woche die ganze Erde überqueren sollen? Wie steht es mit der Eroberung des Ostens und des Westens, die der Qá'im bei Seinem Erscheinen bewirken soll? Wo ist der einäugige Antichrist und der Esel, den er besteigen soll? Was ist mit Sufyán und seinem Reich?« »Sollen wir«, so ihre lautstarken Vorhaltungen, »die zahllosen unbezweifelbaren Traditionen unserer heiligen Imáme etwa als tote Buchstaben betrachten, oder sollen wir nicht vielmehr diese unverschämte Ketzerei, die es wagt, in unserem Land ihr Haupt zu erheben, mit Feuer und Schwert ausrotten?«
Gegen diese Schmähreden, Drohungen und Proteste verfassten die gelehrten und entschlossenen Verfechter des solcherart falsch dargestellten Glaubens getreu dem Beispiel ihres Oberhaupts unverzüglich Gegendarstellungen, Kommentare und Widerlegungen, in denen sie gewissenhaft, schlüssig in der Beweisführung, sorgfältig belegt, verständlich und sprachgewandt ihren Glauben an die Prophetenschaft Muḥammads, die Rechtmäßigkeit der Imáme und die geistige Herrschaft des Ṣáḥibu'z-ZamánA29 bekräftigten, meisterhaft die unklaren, absichtlich allegorischen und schwer verständlichen Traditionen, Verse und Prophezeiungen der islámischen heiligen Schrift auslegten und, um ihre Argumente zu untermauern, auf die Sanftmut und augenscheinliche Hilflosigkeit Imám Ḥusayns hinwiesen, der von ihren Gegnern trotz seiner Entrechtung, seiner Niederlage und seines schmachvollen Martyriums als wahre Verkörperung und unvergleichliches Symbol von Gottes allbezwingender Herrschaft und Macht bejubelt wird.
Der wilde Glaubensstreit im ganzen Land hatte ein beängstigendes Ausmaß angenommen, als Muḥammad Sháh seiner Krankheit schließlich erlag und mit seinem Tod auch den Sturz seines Günstlings und allmächtigen Ministers Ḥájí Mírzá Áqásí bewirkte, der sogleich in Ungnade fiel, seiner angehäuften Schätze beraubt aus der Hauptstadt ausgewiesen wurde und in Karbilá Zuflucht suchte.

Der siebzehnjährige Náṣiri'd-Dín Mírzá bestieg den Thron und überließ die Führung der Staatsgeschäfte dem unerbittlichen und hartherzigen Amír Niẓám Mírzá Taqí Khán, der ohne Rücksprache mit seinen Ministerkollegen befahl, die glücklosen Bábí unverzüglich angemessen zu bestrafen.

Gouverneure, Beamte und Angestellte in den Provinzen, aufgehetzt von der abscheulichen Schmähkampagne der Geistlichkeit und getrieben von ihrer Habgier, wetteiferten in ihrem jeweiligen Herrschaftsgebiet miteinander, die Anhänger des entrechteten Glaubens zu jagen und mit Demütigungen zu überhäufen.

Zum ersten Mal in der Geschichte des Glaubens wurde gegen ihn ein planmäßiger Feldzug geführt, bei dem sich die weltlichen und geistlichen Mächte zusammentaten – ein Feldzug, der in den von Bahá'u'lláh im Síyáh-Chál von Ṭihrán erduldeten Gräueln und Seiner anschließenden Verbannung in den 'Iráq gipfeln sollte.

Regierung, Geistlichkeit und Volk erhoben sich wie ein Mann, um ihren gemeinsamen Feind anzufallen und zu vernichten.

In abgelegenen und isolierten Orten wurden die verstreuten Anhänger der verfolgten Gemeinde von den Feinden erbarmungslos niedergemacht, während sie an Stellen, wo sie in großer Zahl zusammengekommen waren, Maßnahmen zur Selbstverteidigung ergriffen, die aber von den gerissenen und hinterlistigen Feinden falsch ausgelegt wurden, den Behörden Anlass zu gesteigerter Feindseligkeit gaben und die von den Unterdrückern begangenen Schandtaten vervielfachten.

Von Shaykh Ṭabarsí im Osten, von Nayríz im Süden, von Zanján im Westen und aus der Hauptstadt selbst kündeten Massaker, Aufstände, Demonstrationen, Gefechte, Belagerungen und betrügerischer Verrat in rascher Folge von der Gewalt des ausgebrochenen Sturms, der den Bankrott eines stolzen, doch degenerierten Volkes entlarvte und seine Annalen schwärzte.
Mullá Ḥusayn schmückte auf Geheiß des Báb sein Haupt mit dem grünen Turban, den sein Meister getragen und ihm geschickt hatte, hisste die schwarze Fahne, deren Entfaltung nach den Worten des Propheten Muḥammad das Kommen des Stellvertreters Gottes auf Erden ankündigen werde, bestieg sein Streitross und zog an der Spitze einer Schar von zweihundertzwei Glaubensgenossen zum Jazíriy-i-KhaḍráA30, um Quddús zu Hilfe zu eilen.

Diese kühne Tat war der Startschuss für einen Zusammenprall, der im ganzen Land widerhallte.

Der Kampf währte volle elf Monate.

Sein Schauplatz war größtenteils der Wald von Mázindarán.

Seine Helden waren die führenden Jünger des Báb.

Die Hälfte der Buchstaben des Lebendigen zählte zu seinen Märtyrern, darunter Quddús und Mullá Ḥusayn, der letzte und der erste dieser Buchstaben.

Die lenkende Kraft, die ihn, wenn auch unauffällig, unterstützte, entsprang dem Geiste Bahá'u'lláhs.

Ausgelöst wurde er durch die klare Absicht der Wegbereiter eines neuen Zeitalters, furchtlos und in gebührender Weise den Anbruch dieses Zeitalters zu verkünden, und durch ihre nicht weniger unbeugsame Entschlossenheit – falls ihre Überzeugungskraft nicht zum Erfolg führen sollte –, Widerstand zu leisten und sich gegen den Ansturm böswilliger, uneinsichtiger Angreifer zur Wehr zu setzen.

Über jeden Zweifel erhaben zeigte er, was der unbeugsame Geist einer in die Verteidigung gedrängten Schar von dreihundertdreizehn untrainierten, unausgerüsteten, aber gotttrunkenen Studenten, meist Stubenhocker aus Schulen und Klöstern, gegen ein ausgebildetes, wohlausgerüstetes Heer auszurichten vermochte, das von den Massen des Volkes unterstützt, von der Geistlichkeit gesegnet und von einem Prinzen königlichen Geblüts angeführt wurde, das auf die Hilfsmittel des Staates zurückgreifen konnte, das mit der begeisterten Zustimmung seines Herrschers kämpfte und das durch die unermüdlichen Ratschläge eines entschlossenen und allmächtigen Ministers angefeuert wurde.

Am Ende kam es zu einem abscheulichen Verrat, der in einer Schlachtorgie endete, die auf die Täter ewige Schande häufte, ihre Opfer aber mit dem Strahlenglanz unvergänglicher Herrlichkeit umgab und die Saat hervorbrachte, aus der später die Blüte weltweiter Verwaltungseinrichtungen hervorgehen wird, und die in der Fülle der Zeit goldene Früchte tragen wird in Gestalt einer welterlösenden, erdumspannenden göttlichen Ordnung.
So bedeutsam diese tragische Begebenheit auch ist, wie falsch feindliche Chronisten und Historiker sie auch darstellten – es ist nicht nötig, sie zu erzählen, und sei es auch nur kurz.

Für diese Seiten genügt ein Überblick über ihre Hauptmerkmale.

Wenn wir uns die Ereignisse dieser furchtbaren Tragödie vor Augen führen, nehmen wir die innere Stärke, Unerschrockenheit, Disziplin und den Ideenreichtum ihrer Helden wahr, die im scharfen Gegensatz zu der moralischen Verderbtheit, Feigheit, Unordnung und dem Wankelmut ihrer Gegner steht.

Wir sehen die erhabene Geduld und die vornehme Zurückhaltung einer ihrer Hauptgestalten, des furchtlosen Mullá Ḥusayn, der sich beharrlich weigerte, das Schwert zu ziehen, bis sich ein bewaffneter, aufgebrachter Haufen etwa einen Farsang von Bárfurúsh entfernt zusammenrottete, um ihm unter unflätigsten Schmähungen den Weg abzuschneiden, und dabei sieben seiner unschuldigen, standhaften Gefährten erschlug.

Wir sind voll Bewunderung für die Glaubenskraft, die Mullá Ḥusayn bewies, als er während der Belagerung in der Kárvánsaráy von Sabzih-Maydán entschlossen den AdhánA31 weitersingen ließ, obwohl drei Gefährten, die nacheinander auf das Dach der Herberge gestiegen waren, um dem heiligen Brauch zu genügen, augenblicklich von feindlichen Kugeln getötet wurden.

Wir bewundern den Geist der Entsagung, mit dem die schwer bedrängten Dulder das von den fliehenden Feinden zurückgelassene Hab und Gut verschmähten, sich sogar selbst ihres Besitzes entledigten und sich mit ihren Pferden und Schwertern begnügten; so warf Badí's Vater, der zu der Heldenschar gehörte, ohne Zögern seine Tasche voller Türkise aus seines Vaters Mine in Níshápúr in den Straßengraben; Mírzá Muḥammad-Taqíy-i-Juvayní warf einen ebenso wertvollen Silber- und Goldschatz weg; und die Gefährten ignorierten die kostbare Ausrüstung und die Koffer voll Gold und Silber, ja rührten sie nicht einmal an, die der sittenlose, schmachbeladene Prinz Mihdí-Qulí Mírzá, Befehlshaber der Armee von Mázindarán und Muḥammad Sháhs Bruder, bei seiner überstürzten Flucht im Lager zurückgelassen hatte.

Wir können nur den leidenschaftlichen Ernst bewundern, mit dem Mullá Ḥusayn sein Anliegen dem Prinzen vortrug und ihm in aller Form die Zusicherung gab, dass weder er noch seine Mitgläubigen die Absicht hätten, die Autorität des Sháhs an sich zu reißen oder das Fundament seines Staates zu untergraben.

Nur mit Abscheu können wir das Verhalten des Erzschurken betrachten, des hysterischen, grausamen und anmaßenden Sa'ídu'l-'Ulamá, der vor Schreck über die herannahenden Gefährten vor einer riesigen Menge von Männern und Frauen in rasender Wut seinen Turban zu Boden schleuderte, den Hemdkragen aufriss, über die missliche Lage jammerte, in die der Islám geraten sei, und die Anwesenden beschwor, zu den Waffen zu greifen und die herannahende Schar niederzumetzeln.

Staunen packt uns, wenn wir über Mullá Ḥusayns übermenschliche Fähigkeit nachdenken, die es ihm ermöglichte, trotz seiner zarten Gestalt und zitternden Hand einen tückischen Feind, der sich hinter einem Baum verbarg, samt Baum und Flinte mit einem einzigen Schwertstreich entzwei zu schlagen.

Bewegt sind wir auch vom Besuch Bahá'u'lláhs in der Festung und der unbeschreiblichen Freude, die Mullá Ḥusayn darüber erfüllte, von dem ehrerbietigen Empfang, den Ihm Seine Glaubensgenossen bereiteten, als Er die Befestigungsanlagen besichtigte, die sie zu ihrem Schutz in aller Eile errichtet hatten, und von dem Rat, den Er ihnen gab, der zur wundersamen Befreiung von Quddús führte, zu seinem darauf folgenden Zusammenschluss mit den Verteidigern der Festung und zu seiner Mitwirkung bei den Heldentaten im Zusammenhang mit deren Belagerung und späteren Zerstörung.

Voll Staunen sehen wir die Gelassenheit und Klugheit von Quddús, die Zuversicht, die sein Eintreffen weckte, sein Einfallsreichtum, die Begeisterung und Freude, mit der die Belagerten jeden Morgen und Abend der Stimme lauschten, die die Verse seines gepriesenen Kommentars zum Ṣád von Ṣamad sang, über den er noch in Sárí eine Abhandlung vom dreifachen Umfang des Qur'án verfasst hatte, die er nun trotz der tumultartigen Angriffe der Feinde und der Entbehrungen, die er und seine Gefährten erduldeten, weiter ausführte, indem er ebenso viele Verse hinzufügte, wie er schon zuvor geschrieben hatte.

Uns stockt das Herz beim Gedanken an das denkwürdige Gefecht, bei dem Mullá Ḥusayn vor Tagesanbruch mit dem Ruf:

»Auf die Pferde, ihr Helden Gottes!«Q73 mit zweihundertzwei der bedrängten und leidgeprüften Gefährten, Quddús voran, aus der Festung stürmte, den Ruf »Yá Ṣáḥibu'z-Zamán!« erhebend im vollen Sturm die Feste des Prinzen angriff und bis in dessen Privatgemächer vordrang; dort entdeckte er, dass der Prinz vor Schreck aus dem rückwärtigen Fenster in den Wallgraben gesprungen und barfuß geflohen war, wobei er sein verwirrtes und in die Flucht geschlagenes Heer zurückließ.

Bitter erleben wir noch einmal den letzten Tag von Mullá Ḥusayns Erdenleben, als er kurz nach Mitternacht, nachdem er seine Waschungen verrichtet, neue Gewänder angelegt und sein Haupt mit dem Turban des Báb geschmückt hatte, sein Pferd bestieg und das Festungstor öffnen ließ, um an der Spitze von dreihundertdreizehn Gefährten mit dem lauten Ruf »Yá Ṣáḥibu'z-Zamán!« nacheinander trotz des Kugelhagels die sieben vom Feind errichteten Barrikaden zu stürmen und einzunehmen.

Er beseitigte rasch ihre Besatzung und hatte schon die gegnerischen Streitkräfte auseinandergetrieben, als sich im Tumult sein Pferd plötzlich im Seil eines Zeltes verfing.

Bevor er sich noch lösen konnte, traf ihn eine Kugel in die Brust, die der feige 'Abbás-Qulí Khán-i-Láríjání aus seinem Hinterhalt in den Zweigen eines benachbarten Baumes abgefeuert hatte.

Wir würdigen den großartigen Mut, mit dem in einem weiteren Gefecht neunzehn beherzte Gefährten kurzerhand das feindliche Lager – bestehend aus nicht weniger als zwei Regimentern Infanterie und Kavallerie – überfielen und dort solchen Schrecken verbreiteten, dass einer der Anführer, derselbe 'Abbás-Qulí Khán, vom Pferd fiel und, in seiner Not den am Steigbügel hängengebliebenen Stiefel zurücklassend, verschreckt, mit nur einem Schuh, zum Prinzen rannte und ihm die schimpfliche Niederlage eingestand.

Ebenso wenig können wir die überragende Standhaftigkeit übersehen, mit der diese heldenhaften Seelen die Last ihrer schweren Prüfungen trugen, als sich ihre Nahrung zunächst auf das Fleisch von Pferden beschränkte, die sie aus dem verlassenen Lager des Feindes mitbrachten; als sie sich später mit Gras begnügen mussten, das sie, sooft ihnen die Belagerer eine Atempause ließen, von den Wiesen holten; als sie sich dann gezwungen sahen, Baumrinde und das Leder ihrer Sättel, ihrer Gürtel, ihrer Säbelscheiden und Schuhe zu verzehren; als sie achtzehn Tage lang nichts als Wasser hatten, von dem sie jeden Morgen einen Mund voll tranken; wie sie dann das feindliche Kanonenfeuer zwang, in ihrer Festung unterirdische Gänge zu graben und darin in Schlamm und Wasser zu hausen, in Kleidern, die ihnen vom Leib moderten, und sich von gemahlenen Knochen zu ernähren; und wie sie schließlich, wie ein zeitgenössischer Chronist bezeugt, von nagendem Hunger heimgesucht, sich genötigt sahen, das Pferd ihres verehrten Führers Mullá Ḥusayn auszugraben, in Stücke zu schneiden, die Knochen zu zermahlen und – mit dem verwesten Fleisch vermengt – zu braten und gierig zu verschlingen.
Nicht zu vergessen den erbärmlichen Verrat, zu dem der ohnmächtige, entehrte Prinz schließlich griff, den Bruch seines angeblich unverbrüchlichen Eides, den er an den Rand der ersten Súrah des Qur'áns schrieb und besiegelte, wobei er bei dem heiligen Buch schwor, alle Verteidiger der Festung freizugeben, und seine Ehre dafür verpfändete, dass kein Soldat seiner Armee und niemand aus der Umgebung sie belästigen und dass er selbst auf eigene Kosten für ihre sichere Heimkehr sorgen werde.

Und schließlich rufen wir uns den Schlussakt dieser düsteren Tragödie ins Gedächtnis, in dem unter Bruch des heiligen Versprechens des Prinzen einige der betrogenen Gefährten des Quddús im feindlichen Lager zusammengetrieben, ihrer Habseligkeiten beraubt und als Sklaven verkauft wurden; die übrigen wurden von den Offizieren mit Speeren und Schwertern getötet, in Stücke gerissen, an Bäume gefesselt und von Kugeln durchsiebt, von Geschützrohren zerfetzt und den Flammen übergeben oder sie wurden ausgeweidet und ihre Köpfe auf Speere und Lanzen gespießt.

Quddús, ihr geliebter Anführer, wurde vom eingeschüchterten Prinzen in einem weiteren niederträchtigen Akt dem teuflischen Sa'ídu'l-'Ulamá ausgeliefert, der in seiner unerbittlichen Feindseligkeit – mit Hilfe des Mobs, dessen Leidenschaften er unermüdlich angefacht hatte – seinem Opfer die Kleider vom Leib riss und ihn in Ketten gefesselt zur Schau durch die Straßen von Bárfurúsh trieb, wo ihn der aufgewiegelte Abschaum der weiblichen Bewohner verfluchte, anspie, mit Messern und Äxten über ihn herfiel, seinen Leib verstümmelte und die zerfetzten Überreste ins Feuer warf.
Auf dieses ergreifende Ereignis, so ruhmreich für den Glauben und so rabenschwarz für den Ruf seiner Feinde – eine Begebenheit, die in der Geschichte der Neuzeit ungewöhnlich ist –, folgte bald eine vergleichbare Erhebung, der ersten in wesentlichen Zügen auffallend ähnlich.

Der Schauplatz schmerzlicher Drangsal verlagerte sich nun nach Süden in die Provinz Fárs, nicht weit von der Stadt, in der das Morgenlicht des Glaubens angebrochen war.

Nayríz und seine Umgebung hatten jetzt die Wucht der neuerlichen Prüfungen in all ihrer Heftigkeit zu bestehen.

Die Burg von Khájih in der Nähe des Chinár-Súkhtih-Viertel in diesem aufgewühlten Dorf wurde das Zentrum des neuen Brandherdes.

Der Held, der über seine Gefährten hinausragte, tapfer kämpfte und dem verzehrenden Brand zum Opfer fiel, war der berühmte Siyyid Yaḥyáy-i-Dárábí, die »einzigartige, unerreichte Gestalt seiner Zeit«Q74, besser bekannt unter dem Namen Vaḥíd.

Unter seinen perfiden Feinden, die das Feuer des Aufruhrs entzündeten und schürten, stand an erster Stelle der niederträchtige und fanatische Gouverneur von Nayríz, Zaynu'l-'Ábidín Khán, unterstützt vom Shujá'u'l-Mulk 'Abdu'lláh Khán und bestärkt vom Prinzen Fírúz Mírzá, dem Gouverneur von Shíráz.

Obwohl diese Erhebung viel kürzer dauerte als jene von Mázindarán, die sich über volle elf Monate hinzog, waren doch die Gräuel, die ihr Ende kennzeichneten, im Ergebnis nicht weniger verheerend.

Wiederum wurde eine Schar unschuldiger, gesetzestreuer, friedliebender, aber hoch motivierter und unbezähmbarer Männer – diesmal zum Teil ungeübte Burschen und Männer im vorgerückten Alter – überrumpelt, herausgefordert, umzingelt und von der überlegenen Streitmacht eines grausamen und verschlagenen Feindes angefallen, von einer Übermacht kräftiger Männer, die zwar gut ausgebildet und entsprechend gerüstet waren und laufend Verstärkung bekamen, die aber nicht fähig waren, ihre Gegner zu unterwerfen oder ihren Geist zu bezwingen.
Die neuen Wirren begannen mit der Verkündigung des Glaubens, so unerschrocken und leidenschaftlich wie am Beginn des Aufstands in Mázindarán, und mit fast genauso vehementen und tiefgreifenden Bekundungen religiöser Begeisterung.

Angezettelt wurden sie durch einen ebenso unerbittlichen Jähzorn kompromissloser klerikaler Anfeindung.

Begleitet waren sie von entsprechenden Kundgebungen blinden religiösen Fanatismus.

Provoziert wurden sie durch ähnliche Ausbrüche nackter Gewalt von Seiten der Geistlichkeit wie der Bevölkerung.

Sie zeigten wieder dieselbe Absicht, waren ganz und gar vom selben Geist getragen und steigerten sich zu ähnlichen Höhen von übermenschlichem Heldentum, von Tapferkeit, Mut und Entsagung.

Sie ließen eine nicht weniger geschickte Abstimmung der Pläne und Bemühungen ziviler und geistlicher Obrigkeiten erkennen, entworfen, um den gemeinsamen Feind herauszufordern und zu vernichten.

Voraus ging ihnen, dass die Bábí ebenso entschieden alle Behauptungen zurückwiesen, sie wollten sich in die zivile Rechtsprechung des Reiches einmischen oder die rechtmäßige Autorität seines Herrschers untergraben.

Diese Wirren lieferten den nicht minder überzeugenden Beweis für die Selbstbeherrschung und die Geduld der Opfer angesichts der erbarmungslosen, unbegründeten Aggression der Unterdrücker.

Während sie sich ihrem Höhepunkt näherten, entlarvten sie kaum weniger eindrucksvoll die Feigheit, Disziplinlosigkeit und Verkommenheit eines geistig bankrotten Feindes.

Gegen Ende kennzeichnete sie ein ebenso niederträchtiger und schimpflicher Verrat.

Dieser endete in einem Blutbad, das noch abstoßender war durch die Gräuel, die er heraufbeschwor, und die Not, die er erzeugte.

Er besiegelte das Schicksal Vaḥíds, der mit seinem grünen Turban, dem Kennzeichen seiner stolzen Abstammung, an ein Pferd gebunden und schmachvoll durch die Straßen geschleift wurde; danach schlug man ihm den Kopf ab, stopfte ihn mit Stroh aus und sandte ihn dem feiernden Prinzen als Siegestrophäe nach Shíráz, während sein Leichnam auf Gnade und Ungnade den aufgebrachten Frauen von Nayríz ausgeliefert wurde, die ihn im Rausch barbarischer Freude über das Jubelgeschrei der triumphierenden Feinde und begleitet von Trommeln und Zimbeln umtanzten.

Schließlich mündeten diese Wirren, unterstützt von nicht weniger als fünftausend eigens zu diesem Zweck abgestellten Männern, in einem allgemeinen heftigen Angriff auf die wehrlosen Bábí, deren Hab und Gut beschlagnahmt, deren Häuser zerstört, deren Bollwerk bis auf den Grund niedergebrannt und deren Frauen und Kinder gefangen genommen wurden.

Einigen rissen sie die Kleider vom Leib, setzten sie fast nackt auf Esel, Maultiere und Kamele und trieben sie an Reihen von Köpfen vorbei, die sie den toten Leibern ihrer Väter, Brüder, Söhne und Gatten abgeschlagen hatten, nachdem sie diese zuvor gebrandmarkt oder ihnen die Nägel ausgerissen oder sie zu Tode gepeitscht oder ihnen Eisenstifte in die Hände und Füße getrieben hatten, oder sie hatten ihnen die Nasen durchbohrt, Stricke durch die Löcher gezogen und sie daran vor den Augen einer hämischen, wutentbrannten Menge durch die Straßen gezerrt.
Kaum war dieser verheerende und schmerzliche Tumult abgeklungen, da flammte in Zanján und seinen Nachbarorten ein Feuersturm auf, noch viel verheerender als die beiden vorhergehenden Aufstände.

Schärfer denn je ließ er die unüberbrückbare Kluft hervortreten, die die Fackelträger des neugeborenen Glaubens von den weltlichen und geistlichen Vertretern einer schwer erschütterten Ordnung trennte.

Er brach im Westen Persiens aus und ist unübertroffen hinsichtlich der Dauer und der Zahl der Opfer, die sein Wüten hinwegfegte, darunter Mullá Muḥammad-'Alíy-i-Zanjání, genannt Ḥujjat – einer der fähigsten und eindrucksvollsten Verfechter des Glaubens –, der gemeinsam mit nicht weniger als achtzehnhundert Glaubensgenossen den Kelch des Märtyrertodes leeren musste.

Die Hauptverantwortlichen und an dieser grässlichen Tragödie unmittelbar Beteiligten waren der neidische und scheinheilige Majdu'd-Dawlih Amír Arslán Khán, ein Onkel von Náṣiri'd-Dín Sháh mütterlicherseits, und seine Genossen, der Ṣadru'd-Dawliy-i-Iṣfahání und der Amír-Túmán Muḥammad Khán, die sich zum einen auf beträchtliche, auf Befehl des Amír Niẓám bereitgestellte militärische Kräfte und zum anderen auf den anfeuernden moralischen Beistand der gesamten Geistlichkeit von Zanján stützten.

Der Ort, der zur Bühne des Heldenkampfes wurde, zum Schauplatz brennenden Leides, zur Zielscheibe wiederholter wütender Angriffe, war die Burg 'Alí-Mardán Khán, die einmal nicht weniger als dreitausend Bábí Zuflucht bot, Männern, Frauen und Kindern, deren Todeskampf in den Annalen eines ganzen Jahrhunderts nicht ihresgleichen hat.
Ein kurzer Blick auf bestimmte hervorstechende Züge dieser traurigen Begebenheiten, die den Glauben in seiner Frühzeit mit unermesslichen Wirkkräften erfüllten, mag genügen, um ihren besonderen Charakter zu zeigen:

Etwa die herzergreifenden Szenen, nachdem auf Anordnung des dortigen Gouverneurs die Einwohner Zanjáns in zwei unterschiedliche Lager aufgeteilt wurden; dieser von einem Ausrufer auf dramatische Art verkündete Beschluss löste die Bande weltlicher Interessen und Zuneigung zugunsten einer mächtigeren Loyalität; oder später die wiederholten Ermahnungen Ḥujjat an die Belagerten, alle Aggression und Gewalt zu vermeiden; seine Versicherung, dass ihr Sieg – eingedenk der Tragödie von Mázindarán – allein in der völligen Aufopferung auf dem Altar der göttlichen Sache des Ṣáḥibu'z-Zamán bestünde; und sein Hinweis auf die unwandelbare Absicht seiner Gefährten, ihrem Herrscher treu zu dienen und seinem Volk wohlgesinnt zu sein; die erstaunliche Unerschrockenheit, mit der ebendiese Gefährten den wilden Angriff des Ṣadru'd-Dawlih abwehrten, der sich schließlich genötigt sah, sein klägliches Versagen zuzugeben und vom Sháh getadelt und degradiert wurde; die Verachtung, mit der die Insassen der Burg den Rufen des Ausrufers begegneten, der im Auftrag des verzweifelten Feindes versuchte, sie zum Widerruf ihrer Sache zu verlocken und sie mit großzügigen Angeboten und Versprechungen des Herrschers zu verführen; der Einfallsreichtum und die unglaubliche Kühnheit von Zaynab, einem Mädchen aus dem Dorf, die sich in ihrem unbezähmbaren Verlangen, das Los der Verteidiger der Burg zu teilen, als Mann verkleidete, ihre Locken abschnitt, ein Schwert um die Hüften gürtete und mit dem Ruf »Yá Ṣáḥibu'z-Zamán!« voranstürmte, um die Angreifer zu verfolgen, und die fünf Monate lang unablässig, ohne Rücksicht auf Nahrung und Schlaf, im dichtesten Getümmel den Mut ihrer männlichen Gefährten anfeuerte und ihnen zu Hilfe eilte; oder der gewaltige Aufruhr, als die Wachen auf den Barrikaden die vom Báb vorgeschriebenen fünf Anrufungen laut anstimmten, eine Anweisung, die sie gerade in dieser Nacht erhalten hatten.

Dieser Aufruhr verursachte den Tod einiger Menschen im Lager des Feindes, die liederlichen Offiziere ließen ihre Weingläser zu Boden fallen, stießen die Spieltische um und liefen barfuß davon; andere stürzten halbnackt in die Wildnis hinaus oder flohen in panischem Schrecken in die Häuser der 'Ulamá – all das sind nur die Höhepunkte dieses blutigen Kampfes.

Wir erinnern auch an den Gegensatz zwischen dem Chaos, den Flüchen, dem gemeinen Gelächter, den Ausschweifungen und der Schande, die das feindliche Lager kennzeichneten, und der Atmosphäre ehrerbietiger Hingabe, die die Burg erfüllte, aus der ständig Lobgesänge und Freudenhymnen aufstiegen.

Erwähnt werden muss hier auch der Appell Ḥujjat und seiner wichtigsten Befürworter an den Sháh, mit dem er die böswilligen Behauptungen der Feinde zurückwies, dem Sháh und seiner Regierung Treue zusicherte und die Bereitschaft bekundete, vor ihm die Vertrauenswürdigkeit ihrer Sache zu beweisen; dass der Gouverneur diese Botschaften abfing und durch gefälschte Briefe voll von Beschimpfungen ersetzte, die er stattdessen nach Ṭihrán sandte; die begeisterte Unterstützung durch die Frauen in der Burg, ihre anfeuernden Jubelrufe, der Eifer, mit dem einige von ihnen, als Männer verkleidet, die Reihen der Verteidiger verstärkten und ihre gefallenen Brüder rasch ersetzten, während andere die Kranken pflegten, auf ihren Schultern Schläuche mit Wasser für die Verwundeten schleppten oder ihr langes Haar gleich den alten Karthagerinnen abschnitten, um mit den daraus gedrehten Tauen die Geschütze zu festigen; und der widerwärtige Verrat der Belagerer, die am selben Tag, da sie ein Friedensangebot formuliert, niedergeschrieben und zusammen mit einem gesiegelten Exemplar des Qur'án als Bürgschaft für ihre feste Zusage an Ḥujjat gesandt hatten, nicht davor zurückschreckten, die Mitglieder der von Ḥujjat abgesandten Delegation, darunter auch Kinder, in den Kerker zu werfen, dem ehrwürdigen Leiter der Delegation den Bart auszureißen und einen weiteren Glaubensgenossen grausam zu verstümmeln.

Wir erinnern ferner an den Edelmut Ḥujjats, der trotz seines Kummers über den plötzlichen Verlust von Frau und Kind seine Gefährten weiter mit unerschütterlicher Ruhe ermahnte, Nachsicht zu üben und sich dem Willen Gottes zu unterwerfen, bis er einer Verletzung, die ihm der Feind zugefügt hatte, erlag; an die grausame Rache, die ein zahlenmäßig weit überlegener und viel besser ausgerüsteter Gegner an seinen Opfern übte und sie den in Ausmaß und Grausamkeit beispiellosen Massakern und Plünderungen überließ, denen die raubgierige Armee, das habsüchtige Volk und der unersättliche Klerus frönten; daran, dass die Gefangenen beiderlei Geschlechts hungernd und spärlich bekleidet nicht weniger als fünfzehn Tage und Nächte der beißenden Kälte eines ungewöhnlich strengen Winters ausgesetzt blieben, während Scharen von Frauen sie ausgelassen umtanzten, ihnen ins Gesicht spuckten und sie mit übelsten Schmähungen beschimpften; an die barbarische Grausamkeit, mit der andere dazu verdammt wurden, von Kanonen zerfetzt, in eiskaltes Wasser gestoßen oder brutal ausgepeitscht zu werden, mit der ihr Kopf in siedendes Öl getaucht, mit Sirup beschmiert und die Opfer zum Sterben im Schnee zurückgelassen wurden; und schließlich sei an den unersättlichen Hass erinnert, der den verschlagenen Gouverneur dazu trieb, dem siebenjährigen Sohn Ḥujjats mit Schmeicheleien den Beisetzungsort seines Vaters zu entlocken, um dann das Grab zu schänden, den Leichnam auszugraben, ihn mit Pauken und Trompeten durch die Straßen von Zanján schleifen und drei Tage und drei Nächte lang unbeschreiblichen Gräueln aussetzen zu lassen.

Diese und ähnliche mit dem Heldenepos von Zanján verbundenen Geschehnisse, von Lord Curzon als »schreckliche Belagerung und Gemetzel«Q75 bezeichnet, hüllen den Aufstand in einen düsteren Ruhm, den keine andere vergleichbare Episode in den Annalen des Heroischen Zeitalters des Glaubens Bahá'u'lláhs übertrifft.
Die Katastrophe, die während der letzten Wirkungsjahre des Báb mit so unheilvoller Wucht die Provinzen Persiens im Osten, Süden und Westen überflutete, konnte das Herz und Zentrum des Reiches nicht unberührt lassen.

Vier Monate vor dem Märtyrertod des Báb sollte sich auch Ṭihrán, wenngleich in geringerem Maß und weniger dramatisch, an dem Blutbad beteiligen, das das Antlitz des Landes beschmutzte.

In dieser Stadt wurde eine Tragödie inszeniert, die sich später als Vorspiel zu einer Orgie von Massenmorden herausstellte, die nach der Hinrichtung des Báb die Bewohner erschütterte und bis in die entlegenen Provinzen Bestürzung hervorrief.

Sie ging zurück auf die Befehle des zornigen und mörderischen Amír Niẓám und lief vor seinen Augen ab, und sie wurde unterstützt von Maḥmúd Khán-i-Kalántar und einem gewissen Ḥusayn, einem 'Ulamá aus Káshán.

Die Helden der Tragödie waren die Sieben Märtyrer von Ṭihrán, die zu den einflussreicheren Schichten unter ihren Landsleuten gehörten und es bewusst ablehnten, ihr Leben durch ein bloßes Lippenbekenntnis zu erkaufen, das der Shí'ah-Islám seit Jahrhunderten unter der Bezeichnung Taqíyyih als völlig rechtmäßigen und durchaus lobenswerten Trick in Gefahrensituationen anerkennt.

Weder die wiederholte, eindringliche Fürsprache hochgestellter Mitglieder der Stände, denen die Märtyrer angehörten, noch die beträchtlichen Summen, die reiche Kaufleute von Shíráz und Ṭihrán für einen von ihnen – den edlen Ḥájí Mírzá Siyyid 'Alí, Onkel des Báb mütterlicherseits – bereitwillig als Lösegeld anbieten wollten, noch die leidenschaftlichen Einsprüche einiger Behördenvertreter im Fall des frommen und hochgeachteten Derwischs Mírzá Qurbán-'Alí und auch nicht die persönliche Vermittlung des Amír Niẓám, der diese beiden tapferen Männer zum Widerruf zu bewegen versuchte – nichts von alledem konnte irgendeinen der Sieben dazu bewegen, auf die begehrten Lorbeeren des Märtyrertums zu verzichten.

Die herausfordernden Antworten, die sie ihren Verfolgern entgegenschleuderten; die ekstatische Freude, die sie ergriff, als sie den Schauplatz ihres Todes betraten; die Jubelrufe, die sie angesichts ihrer Scharfrichter ausstießen; die eindrucksvollen Verse, die einige von ihnen mit ihren letzten Atemzügen sprachen; die Appelle und Aufforderungen, die sie an die stumpf gaffende Menge der Schaulustigen richteten; das ungeduldige Bestreben der letzten drei Opfer, einander dabei zuvorzukommen, ihren Glauben mit ihrem Blut zu besiegeln; und schließlich die Gräuel, zu denen ein blutrünstiger Feind sich erniedrigte, indem er die toten Leiber schändete, die unbeerdigt drei Tage und drei Nächte auf dem Sabzih-Maydán liegen blieben, während Tausende angeblich frommer Shí'iten die Leichen mit Füßen traten, ihre Gesichter bespuckten, sie mit Steinen bewarfen, verfluchten, verhöhnten und mit Abfall überhäuften – das waren die Hauptzüge des Trauerspiels von den Sieben Märtyrern von Ṭihrán, einer Tragödie, die als einer der düstersten Vorfälle hervorsticht, die aus der Zeit der frühen Entwicklung des Glaubens Bahá'u'lláhs bezeugt sind.

So ist es nicht verwunderlich, dass der Báb, gebeugt von der Last der in der Festung Chihríq auf Ihn gehäuften Sorgen, diese Männer auf den Seiten eines langen, ihre Treue zu Seiner Sache unsterblich machenden Lobpreises als jene »Sieben Widder« pries und rühmte, die nach islámischer Überlieferung am Tage des Gerichts dem verheißenen Qá'im »voranschreiten«Q76 würden und deren Tod dem bevorstehenden Märtyrertod ihres treuen Hirten vorangehen sollte.

Kapitel 4

Die Hinrichtung des Báb

Die Wogen entsetzlicher Drangsal, die ungestüm gegen den Glauben anbrandeten und schließlich in schneller Folge die fähigsten, meist geliebten und treuesten Jünger des Báb verschlangen, hüllten Ihn, wie bereits festgestellt, in unbeschreiblichen Schmerz. Nicht weniger als sechs Monate lang war der Gefangene von Chihríq nach dem Bericht Seines Chronisten außerstande zu schreiben oder zu diktieren. Gramgebeugt von den Hiobsbotschaften, die so schnell über Ihn hereinbrachen, von den endlosen Prüfungen, die Seine fähigsten Stellvertreter bedrängten, vom Todeskampf der Belagerten und dem schändlichen Verrat an den Überlebenden, dem elenden Leid, das die Gefangenen zu ertragen hatten, dem scheußlichen Gemetzel an Männern, Frauen und Kindern und der widerlichen Schändung ihrer Leichen, weigerte Er sich neun Tage lang – so versichert uns sein Sekretär – mit irgendeinem Seiner Freunde zusammenzukommen und die Ihm gereichte Nahrung rührte Er kaum an. Fünf Monate lang schmachtete Er einsam und untröstlich in Seinem Gefängnis und unaufhörlich rannen Ihm Tränen über das Gesicht und Sein wundes Herz floss über von unfassbarem Schmerz.
Die Stützen Seines jungen Glaubens waren größtenteils im ersten Sturm, der gegen sie tobte, gefallen:

Quddús, den der Báb mit dem Namen Ismu'lláhi'l-ÁkhirA32 unsterblich gemacht hatte; dem Bahá'u'lláh später im Sendbrief Kullu'ṭ-Ṭa'ám die erhabene Bezeichnung Nuqṭiy-i-UkhráA33 verliehen hatte; den Er in einem anderen Sendschreiben zu einem Rang erhob, unerreichbar für jeden mit Ausnahme des Herolds Seiner Offenbarung, und in einem weiteren Sendschreiben mit einem der im Qur'án erwähnten »der Lüge bezichtigten Gesandten«Q77 gleichgesetzt hatte; den der Persische Bayán als den Mitpilger preist, um den sich Spiegel in der Zahl von acht Váḥiden drehen, auf dessen »Loslösung und Aufrichtigkeit in seiner Hingabe an Gottes Willen Gott selbst inmitten der himmlischen Heerscharen stolz ist«Q78; den 'Abdu'l-Bahá den »Mond der Führung«Q79 nannte und auf dessen Auftreten sich die Offenbarung des Johannes bezieht als einen der beiden »Zeugen«Q80, in die »der Geist des Lebens von Gott«Q81 eintreten müsse, ehe »das zweite Wehe dahin ist«Q82 – dieser Quddús hatte in voller Blüte seiner Jugend auf dem Sabzih-Maydán von Bárfurúsh einen Tod erlitten, wie ihm nach Bahá'u'lláhs Zeugnis selbst Jesus Christus in der Stunde Seiner größten Todesqual nicht ins Auge blicken musste.

Mullá Ḥusayn, der erste Buchstabe des Lebendigen, genannt Bábu'l-BábA34 oder der »Erste Spiegel«; über den die Feder des Báb Lobpreisungen, Gebete und Besuchsgebete im dreifachen Umfang des Qur'án hervorbrachte, der in diesen Würdigungen als »Geliebter Meines Herzens« angesprochen wird; dessen Grabes Staub dieselbe Feder als so mächtig beschreibt, dass er die Sorgenvollen zu ermuntern und die Kranken zu heilen vermag; den »die am Anfang und am Ende« der Bábí-Sendung »erstandenen Geschöpfe« bis zum »Tag des Gerichts« immerdar beneiden werden; der im Kitáb-i-Íqán als derjenige geehrt wird, für den allein »Gott den Sitz Seiner Barmherzigkeit errichtet und sich auf den Thron ewiger Herrlichkeit gesetzt«Q83 habe; dem Siyyid Káẓim so viel Hochachtung erwies, dass bei seinen Schülern die Vermutung aufkam, der Empfänger solcher Huldigungen könne der Verheißene selbst sein – dieser Mullá Ḥusayn starb im frühen Mannesalter den Märtyrertod in Ṭabarsí.

Vaḥíd, der im Kitáb-i-Íqán als »jene einzigartige, unerreichte Gestalt seiner Zeit«Q84 bezeichnet wird, ein Mann von außerordentlicher Gelehrsamkeit und die herausragendste Gestalt unter dem Banner des neuen Glaubens, dessen »Talente und Heiligkeit«, dessen »hohe Errungenschaften auf den Gebieten der Wissenschaft und Philosophie« der Báb in Seinem Dalá'il-i-Sab'ihA35 bezeugt – dieser Vaḥíd war unter ähnlichen Umständen vom Sog eines anderen Aufstands mitgerissen worden und sollte bald in großen Zügen aus dem Kelch trinken, den auch die Märtyrerhelden von Mázindarán leerten. Ḥujjat, ein weiterer Streiter von auffallender Kühnheit, unbezwinglichem Willen, bemerkenswerter Ursprünglichkeit und leidenschaftlichem Eifer, wurde rasch und unaufhaltsam in den Feuerofen hineingezogen, dessen Flammen schon Zanján und seine Nachbarschaft einhüllten.

Der Onkel des Báb mütterlicherseits, die einzige Vatergestalt, die Er seit Seiner Kindheit gekannt hatte, Sein Schild und Unterstützer, der vertraute Beschützer Seiner Mutter und Seiner Gattin, war Ihm durch das Beil des Henkers in Ṭihrán entrissen worden.

Nicht weniger als die Hälfte Seiner erwählten Jünger, der Buchstaben des Lebendigen, waren Ihm auf dem Felde des Märtyrertums schon vorangegangen. Ṭáhirih lebte zwar noch, verfolgte aber mutig einen Weg, der sie unausweichlich ihrem verhängnisvollen Schicksal zuführte.
Dieses rasch dahinschwindende Leben, erfüllt von Sorgen, Enttäuschung, Verrat und Kummer einer leidvollen Wirkzeit, näherte sich nun schnell seinem Zenit. Der turbulenteste Abschnitt des Heroischen Zeitalters der neuen Sendung erreichte bald seinen Höhepunkt. Der Kelch bitteren Leides, den der Herold dieser Sendung zu kosten bekam, war nun randvoll. Sogar Seinen nahen Tod hatte Er schon angedeutet. Im Kitáb-i-Panj-Sha'n, einem Seiner letzten Werke, hatte Er erwähnt, dass das sechste Naw-Rúz nach der Verkündigung Seiner Sendung das letzte sein werde, das Er auf Erden feiern sollte. In Seiner Auslegung des Buchstabens Há hatte Er Seine Sehnsucht nach dem Märtyrertod zum Ausdruck gebracht und im Qayyúmu'l-Asmá' prophezeit, dass Sein ruhmreicher Lebensweg unausweichlich auf diese Weise vollendet werde. Vierzig Tage vor Seiner endgültigen Abreise von Chihríq hatte Er all Seine Dokumente zusammen mit Seinem Schreibzeug, Seinen Siegeln und Ringen an Mullá Báqir, einen Buchstaben des Lebendigen, übergeben und ihn angewiesen, sie Mullá 'Abdu'l-Karím-i-Qazvíní, genannt Mírzá Aḥmad, anzuvertrauen, damit er sie in Ṭihrán Bahá'u'lláh übergebe.
Während die Unruhen in Mázindarán und Nayríz ihren blutigen Lauf nahmen, machte sich der Großwesir Náṣiri'd-Dín Sháhs Sorgen wegen der Tragweite der entsetzlichen Ereignisse. Beunruhigt von den Auswirkungen auf seine Landsleute, auf die Regierung und auf seinen Herrscher kreisten seine Gedanken fieberhaft um jene schicksalhafte Entscheidung, die nicht nur dauerhaft die Geschicke seines Landes prägen, sondern auch unabsehbare Folgen für das Schicksal der ganzen Menschheit haben sollte. Er war jetzt überzeugt, dass die Unterdrückungsmaßnahmen gegen die Anhänger des Báb nur dazu geführt hatten, ihren Eifer zu entflammen, ihre Entschlossenheit zu stählen und die Loyalität zu ihrem verfolgten Glauben zu festigen. Die Isolationshaft des Báb hatte das Gegenteil dessen bewirkt, was der Amír Niẓám erwartet hatte. Schwer beunruhigt, verdammte er streng die katastrophale Milde seines Vorgängers Ḥájí Mírzá Áqásí, der die Dinge so weit hatte kommen lassen. Diese in seinen Augen abscheuliche Häresie, die des Reiches weltliche und geistliche Institutionen beschmutzte, müsse jetzt noch drastischer, noch beispielhafter bestraft werden. Er glaubte, dass nur der Tod Dessen, der der Quell dieser verhassten Lehre und die treibende Kraft ihrer lebhaften Entwicklung war, die Flut eindämmen könne, die das ganze Land in solches Chaos gestürzt hatte.
Die Belagerung in Zanján war noch im Gange, da übermittelte der Wesir ohne ausdrücklichen Befehl seines Herrschers und ohne Rücksprache mit seinen Beratern und Ministerkollegen an Prinz Ḥamzih Mírzá, den Gouverneur von Ádhirbáyján, den Ḥishmatu'd-Dawlih, den Auftrag, den Báb hinzurichten. Besorgt, dass diese gebührende Strafe in der Reichshauptstadt Kräfte in Bewegung setzen könnte, die er nicht kontrollieren könnte, befahl er, den Gefangenen nach Tabríz zu schaffen und ihn dort zu töten. Als der Prinz sich empört weigerte, dieses in seinen Augen verwerfliche Verbrechen zu begehen, beauftragte der Amír Niẓám seinen eigenen Bruder Mírzá Ḥasan Khán, den Befehl auszuführen. Die übliche Formalität, die Bewilligung der oberen Mujtahids von Tabríz einzuholen, wurde schnell und unkompliziert erledigt. Weder Mullá Muḥammad-i-Mamaqání, der den Hinrichtungsbefehl für den Báb noch am Tag Seines Verhörs in Tabríz erlassen hatte, noch Ḥájí Mírzá Báqir und Mullá Murtaḍá-Qulí, in deren Häusern der Farrásh-Báshí das Opfer auf Befehl des Großwesirs untergebracht hatte, ließen sich herab, ihrem gefürchteten Feind von Angesicht zu Angesicht zu begegnen.
Unmittelbar vor und kurz nach dieser demütigenden Behandlung des Báb ereigneten sich zwei höchst bemerkenswerte Vorfälle, die ein besonderes Licht auf die geheimnisvollen Umstände zum Auftakt Seines Märtyrertodes werfen. Das letzte Gespräch, das der Báb in einem der Kasernenräume mit Seinem Sekretär Siyyid Ḥusayn vertraulich führte, wurde vom Farrásh-Báshí schroff unterbrochen, indem er den Sekretär zur Seite zog und ihn heftig zurechtwies, woraufhin sich der Gefangene an ihn wandte mit den Worten: »Nicht ehe Ich ihm alles gesagt habe, was Ich ihm zu sagen wünsche, kann irdische Macht Mich zum Schweigen bringen. Stünde auch alle Welt in Waffen gegen Mich, wäre sie doch machtlos, Mich daran zu hindern, Meine Absicht bis zum letzten Wort auszuführen.«Q85 Dem Christen Sám Khán – Kommandeur des mit der Hinrichtung beauftragten armenischen Regiments –, der fürchtete, mit dieser Tat den Zorn Gottes auf sich zu laden und der den Báb um Entbindung von dieser Pflicht gebeten hatte, gab der Báb die Zusicherung: »Folge deinen Anweisungen, und wenn deine Absicht rein ist, so ist der Allmächtige gewiss in der Lage, dich aus deiner Not zu erlösen.«Q86
Sám Khán ging also daran, seine Pflicht zu erfüllen. In einen Pfeiler, der auf dem Hof der Kaserne zwei angrenzende Räume voneinander trennte, wurde ein Bolzen getrieben, daran wurden zwei Stricke befestigt. Mit dem einen wurde der Báb angebunden, mit dem anderen der jugendliche, ergebene Mírzá Muḥammad-'Alíy-i-Zunúzí, genannt Anís, der sich zuvor seinem Meister zu Füßen geworfen und Ihn flehentlich gebeten hatte, ihn unter keinen Umständen fortzuschicken. Das Erschießungskommando trat in drei Reihen zu je zweihundertfünfzig Mann an. Nacheinander feuerte jede Reihe, bis alle Kugeln verschossen waren. So dicht war der Rauch aus den siebenhundertfünfzig Gewehren, dass sich der Himmel verfinsterte. Kaum hatte sich der Rauch verzogen, da bot sich der staunenden Menge von etwa zehntausend Menschen, die sich auf den Dächern der Kaserne und der angrenzenden Häuser drängten, eine so unglaubliche Szene, dass sie ihren Augen nicht trauten.
Der Báb war verschwunden. Nur Sein Gefährte stand lebendig und unversehrt an der Mauer, an der sie angebunden gewesen waren. Nur die Befestigungsstricke waren durchtrennt. »Der Siyyid-i-Báb ist verschwunden!«A36, riefen die Zuschauer verwirrt. Sofort begann eine fieberhaft Suche. Schließlich fand man Ihn, wie Er unversehrt und gelassen in demselben Raum, in dem Er die Nacht zuvor verbracht hatte, das unterbrochene Gespräch mit Seinem Sekretär zu Ende führte. Der von der Vorsehung verschonte Gefangene begrüßte den hereinkommenden Farrásh-Báshí mit den Worten: »Ich habe Mein Gespräch mit Siyyid Ḥusayn beendet. Jetzt kannst du fortfahren und deine Aufgabe zu Ende bringen.«Q87 Die kühnen, zuvor geäußerten Worte des Gefangenen im Ohr und erschüttert durch eine derart überwältigende Offenbarung, verließ der Farrásh-Báshí augenblicklich den Schauplatz und quittierte seinen Posten.
Sám Khán, der sich voll Ehrfurcht und Verwunderung an die Zusicherung des Báb erinnerte, befahl seinen Leuten die Kaserne sofort zu verlassen und als er den Kasernenhof verließ, gelobte er, keinesfalls erneut anzutreten und koste es sein Leben. Áqá Ján-i-Khamsih, ein Offizier der Leibgarde, erbot sich freiwillig, ihn zu vertreten. Der Báb und Sein Gefährte wurden wieder auf die gleiche Art an dieselbe Mauer gebunden, während das neue Regiment antrat und das Feuer eröffnete. Diesmal wurde ihnen die Brust von Kugeln durchsiebt und die Leiber zerfetzt, ihre Gesichter aber blieben nahezu unversehrt. »O widerspenstiges Geschlecht!«, waren die letzten Worte des Báb an die gaffende Menge, als sich das Regiment vorbereitete ihre Salven abzufeuern: »Hättet ihr an Mich geglaubt, dann wäre jeder von euch dem Beispiel dieses jungen Mannes gefolgt, der die meisten von euch überragt, und hätte sich willig auf Meinem Pfad geopfert. Es kommt der Tag, da ihr Mich erkennt; an jenem Tag werde Ich nicht mehr bei euch sein.«Q88
Doch damit nicht genug. Im selben Augenblick, da die Schüsse fielen, erhob sich ein Sturm und fegte mit außergewöhnlicher Heftigkeit über die Stadt. Vom Mittag bis in die Nacht hinein verdunkelte ein Wirbelsturm aus Staub das Sonnenlicht und trübte den Menschen die Sicht. Im Jahr 1268 d. H. ereignete sich in Shíráz ein »Erdbeben«Q89, das in keinem geringeren Buch als der Offenbarung des Johannes vorausgesagt wurde. Es versetzte die ganze Stadt in Aufruhr und verursachte verheerenden Schaden in der Bevölkerung, noch verschärft durch den Ausbruch der Cholera, durch eine Hungersnot und andere Leiden. Im selben Jahr fanden zweihundertfünfzig Mann des Erschießungskommandos, das für Sám Kháns Regiment eingesprungen war, samt ihren Offizieren bei einem schlimmen Erdbeben den Tod; die übrigen fünfhundert Mann erlitten drei Jahre später als Strafe für eine Meuterei das gleiche Schicksal, das sie dem Báb zugefügt hatten. Damit bestimmt keiner von ihnen am Leben bliebe, ließ man sie von einer zweiten Salve durchlöchern; danach spießte man ihre Leichen auf Speere und Lanzen und stellte sie der Bevölkerung von Tabríz zur Schau. – Der Hauptverantwortliche für die Tötung des Báb, der unversöhnliche Amír Niẓám, sowie sein Bruder und Hauptkomplize fanden binnen zwei Jahren nach der brutalen Tat den Tod.
Am Abend des 9.

Juli 1850A37 – dem Tag der Hinrichtung des Báb in Seinem einunddreißigsten Lebensjahr und dem siebten Jahr Seiner Amtszeit – wurden die verstümmelten Leiber vom Hof der Kaserne vor das Stadttor an den Rand des Stadtgrabens geschafft.

Vier Mannschaften von je zehn Wachposten waren abgeordnet, sie abwechselnd zu bewachen.

Am andern Morgen suchte der russische Konsul den Ort auf und ließ einen ihn begleitenden Künstler eine Skizze von den neben dem Graben liegenden Überresten anfertigen.

Mitten in der folgenden Nacht gelang es einem Anhänger des Báb, Ḥájí Sulaymán Khán, mit der Unterstützung eines gewissen Ḥájí Alláh-Yár, die Leichen in die Seidenfabrik eines Gläubigen aus Mílán zu bringen und sie am nächsten Tag in einen eigens angefertigten hölzernen Sarg zu betten, den er später an einen sicheren Ort brachte.

Unterdessen verkündeten die Mullás prahlerisch von den Kanzeln herab, dass die Leiche dieses Mannes von wilden Tieren verschlungen worden sei, wohingegen der heilige Leib des Unbefleckten Imáms gegen Raubtiere und jegliches Ungeziefer gefeit wäre.

Als Bahá'u'lláh die Nachricht von der Überführung der Gebeine des Báb und Seines Leidensgefährten überbracht wurde, verfügte Er, dass Sulaymán Khán sie nach Ṭihrán bringen solle, wo sie zu Imám-Zádih Ḥasan gebracht wurden.

Von dort aus wurden sie an wechselnde Orte transportiert, bis schließlich 'Abdu'l-Bahá anordnete, sie ins Heilige Land zu überführen, wo Er sie feierlich in dem eigens für sie errichteten Mausoleum am Hang des Karmel zur ewigen Ruhe bettete.
So endete ein Leben, von dem die Nachwelt erkennen wird, dass es den Übergang zweier universaler prophetischer Zyklen bildet, des Adamischen Zyklus, der bis zum frühesten Beginn der schriftlich überlieferten Religionsgeschichte der Welt zurückreicht, und des Bahá'í-Zyklus, dem es bestimmt ist, in eine noch ungeborene Zeit hineinzureichen und sich über nicht weniger als fünfhunderttausend Jahre zu erstrecken. Wie schon früher angemerkt, ist der Aufstieg in die himmlischen Sphären, wodurch dieses Leben seine Vollendung fand, der Höhepunkt der heroischsten Phase des heroischen Zeitalters der Bahá'í-Sendung. Er ist, man kann es nicht anders betrachten, das dramatischste und tragischste Ereignis des ganzen ersten Bahá'í-Jahrhunderts und darf mit Recht beispiellos genannt werden unter den Lebensberichten der Stifter aller auf der Welt vorhandenen Religionssysteme.
Ein so bedeutendes Ereignis musste unausweichlich breites und starkes Interesse wecken, auch jenseits der Grenzen des Landes, in dem es sich zutrug.

»Es ist eines der großartigsten Beispiele von Mut, der Menschheit zum Nachdenken gegeben«, lautet das Zeugnis eines christlichen Gelehrten und Regierungsbeamten, der in Persien lebte und sich mit Leben und Lehren des Báb vertraut gemacht hatte, »und es ist auch ein bewundernswertes Zeugnis für die Liebe, die unser Held für seine Mitmenschen hegte.

Er hat sich für die Menschheit geopfert:

Für sie hat er Leib und Seele gegeben, für sie hat er Entbehrungen, Beschimpfungen und Beleidigungen, Folter und den Märtyrertod erlitten.

Er hat mit seinem Blut den Bund der universalen Bruderschaft besiegelt und gleich Jesus die Verkündigung der Eintracht, der Gerechtigkeit und der Nächstenliebe mit seinem Leben bezahlt.«Q90 »Eine seltsame Tatsache und in den Annalen der Menschheit einzigartig«Q91, lautet ein weiteres Zeugnis des Gelehrten in einem Kommentar zu den Begleitumständen des Martyriums des Báb.

»Ein wahrhaftiges Wunder«Q92, betont ein bekannter französischer Orientalist.

»Ein wahrer Gottesmann«Q93, urteilt ein berühmter britischer Reiseschriftsteller.

»Die edelste Frucht seines Landes«Q94, zollt Ihm ein französischer Publizist seine Hochachtung.

»Dieser zeitgenössische Jesus … ein Prophet und mehr als ein Prophet«Q95, urteilt ein vornehmer englischer Geistlicher.

Der vom Báb begründete Glaube könne »die wichtigste religiöse Bewegung seit der Gründung des Christentums«Q96 werden, so sieht es dieser berühmte Oxforder Gelehrte, der verstorbene Master des Balliol College.
»Aus allen Teilen der Welt«, so 'Abdu'l-Bahás schriftliche Aussage, »kamen viele Menschen nach Persien und begannen von ganzem Herzen zu suchen.«Q97 Wie ein zeitgenössischer Chronist schreibt, hatte der Zar von Russland schon kurz vor dem Märtyrertod des Báb den russischen Konsul in Tabríz angewiesen, die näheren Umstände dieser aufsehenerregenden Bewegung genau zu erkunden und darüber zu berichten – ein Auftrag, der wegen der Hinrichtung des Báb nicht mehr erledigt werden konnte.

In so fernen Ländern wie Westeuropa erwachte ein nicht minder tiefes Interesse und verbreitete sich sehr schnell in literarischen, künstlerischen, diplomatischen und intellektuellen Kreisen.

»Ganz Europa packte Mitleid und Empörung«, schreibt der erwähnte französische Publizist.

»Unter den Literaten meiner Generation, im Paris von 1890, war das Martyrium des Báb ein Thema, das nach wie vor so aktuell war wie die erste Nachricht von Seinem Tod.

Wir schrieben Gedichte über Ihn.

Sarah Bernhardt regte Catulle Mendès an, ein Stück über diese historische Tragödie zu schreiben.«Q98 Eine russische Dichterin, Mitglied der Philosophischen, der Orientalischen und der Bibliologischen Gesellschaft von St.

Petersburg, veröffentlichte 1903 ein Drama mit dem Titel Der Báb, das ein Jahr später in einem der ersten Theater der Stadt zur Aufführung kam, danach in London Beachtung fand, in Paris ins Französische und durch den Dichter Fiedler ins Deutsche übersetzt wurde, kurz nach der Russischen Revolution im Leningrader Volkstheater erneut aufgeführt wurde und die aufrichtige Anteilnahme und das Interesse des berühmten Tolstoi fand, dessen lobende Beurteilung des Stücks später in der russischen Presse veröffentlicht wurde.
Man kann ohne Übertreibung sagen, dass wir in der gesamten religiösen Literatur der Welt mit Ausnahme der Evangelien nirgends eine Aufzeichnung über den Tod eines Religionsstifters finden, die der über das erlittene Martyrium des Propheten aus Shíráz vergleichbar wäre.

Ein derart befremdliches, unerklärliches Phänomen, durch Augenzeugen verbürgt, durch hochangesehene Leute erhärtet, anerkannt von amtlichen wie unabhängigen Chronisten eines Volkes, das dem Bábí-Glauben ewige Feindschaft geschworen hatte, kann mit Recht als der erstaunlichste Ausdruck der einzigartigen Kräfte angesehen werden, mit denen diese von allen vergangenen Sendungen verheißene Sendung ausgestattet ist.

Nur die Leidensgeschichte Jesu Christi und Sein öffentliches Wirken bilden eine Parallele zu Sendung und Tod des Báb, eine Parallele, die man beim Studium vergleichender Religionsgeschichte nicht übersehen oder außer Acht lassen kann.

Die Jugend und die Demut des Stifters der Bábí-Religion; die extreme Kürze und Turbulenz Seiner öffentlichen Amtszeit; die dramatische Schnelligkeit, mit der Seine Amtszeit ihren Zenit erreichte; die von Ihm errichtete apostolische Ordnung und das Primat, das Er einem der Mitglieder zuwies; Seine kühne Herausforderung der altehrwürdigen Konventionen, Riten und Vorschriften, die das Gefüge der Religion durchsetzten, in die Er hineingeboren war; die Rolle, die ein öffentlich anerkannter, fest etablierter Klerus als Hauptverursacher der Gräuel spielte, die Er zu ertragen hatte; die Schmach, mit der man Ihn überhäufte; Seine plötzliche Verhaftung; das Verhör, dem man Ihn unterwarf; der Hohn und die Geißelung, die man Ihm antat; der öffentliche Affront, den Er erlitt; und schließlich das schmachvolle Aufhängen vor den Augen einer feindseligen Menge – in all dem lässt sich eine verblüffende Ähnlichkeit mit den Hauptzügen des Lebensweges Jesu Christi erkennen.
Doch darf man nicht vergessen, dass der Báb ungeachtet des mit Seiner Hinrichtung einhergehenden Wunders, anders als der Stifter der christlichen Religion, nicht nur als der unabhängige Urheber einer von Gott offenbarten Sendung anzusehen ist, sondern auch als der Herold eines neuen Zeitalters verstanden werden muss und als Begründer eines großen universalen prophetischen Zyklus. Auch darf die wichtige Tatsache nicht übersehen werden, dass Jesus Christus Seinerzeit die jüdischen Rabbiner und deren Helfershelfer zum Hauptgegner hatte, während gegen den Báb die vereinten zivilen und klerikalen Mächte Persiens antraten, die sich vom Augenblick Seiner Verkündigung bis zur Stunde Seines Todes unaufhörlich gemeinsam und mit allen Mitteln gegen die Verfechter Seiner Offenbarung verschworen und deren Lehren verunglimpften.
Der Báb, den Bahá'u'lláh als das »Wesen der Wesen« anruft, das »Meer der Meere«Q99, den »Punkt, den die Wirklichkeiten der Propheten und Boten umkreisen«Q100, »von dem Gott die Erkenntnis von allem, was war und was sein wird, ausgehen ließ«Q101, der im »Rang alle Propheten überragt« und dessen »Offenbarung die Fassungskraft und das Verständnis von all ihren Erwählten übersteigt«Q102, hat Seine Botschaft verkündet und Seinen Auftrag erfüllt.

Er, der nach den Worten 'Abdu'l-Bahás der »Morgen der Wahrheit« war, der »Vorbote des Größten Lichtes«Q103, dessen Ankunft zugleich das Ende des »prophetischen Zyklus« und den Beginn des »Zyklus der Erfüllung« kennzeichnet, hat durch Seine Offenbarung mit einem Schlag die auf Seinem Land ruhenden Schatten der Nacht vertrieben und den bevorstehenden Aufstieg jenes unvergleichlichen Gestirns angekündigt, dessen Strahlen die ganze Menschheit umhüllen soll.

»Der erste Punkt«, wie Er sich selbst bezeichnet, »aus dem alles Erschaffene erzeugt ward«Q104, »ein Tragpfeiler des ersten Wortes Gottes«Q105, der »mystische Tempel«Q106, die »große Verkündigung«Q107, die »Flamme himmlischen Lichtes, das auf dem Sinai leuchtete«Q108, das »Gedenken Gottes«, dessenthalben »ein besonderer Bund mit allen Propheten geschlossen ward«Q109, hatte mit Seiner Ankunft zugleich die Verheißung aller Zeiten erfüllt und die Vollendung aller Offenbarungen angekündigt.

Der den Shí'iten verheißene »Qá'im«A38, der von den Sunníten erwartete »Mihdí«A39, die von den Christen ersehnte »Wiederkehr von Johannes dem Täufer«, der in zoroastrischen Schriften genannte »Úshídar-Máh«, die von den Juden vorausgesagte »Wiederkehr des Elias«A40, dessen Offenbarung »die Zeichen und Merkmale aller Propheten« aufweisen solle, der »die Vollkommenheit Mose, den Strahlenglanz Jesu und die Geduld Hiobs offenbaren«Q110 werde, war erschienen, hatte Seine Sache verkündet, war erbarmungslos verfolgt worden und ruhmvoll gestorben.

Das »zweite Wehe«Q111, von dem in der Offenbarung des Johannes die Rede ist, war endlich erschienen und der erste der beiden »Boten«, deren Erscheinen der Qur'án prophezeit hatte, war aufgetreten.

Der erste »Posaunenstoß«Q112, dazu bestimmt, die Erde mit Vernichtung zu schlagen, wie es im genannten Buch angekündigt wird, war erschallt.

»Die Unausweichliche«, »die Katastrophe«Q113, »die Auferstehung«, »das Erdbeben der letzten Stunde«Q114, vom selben Buch vorausgesagt, all dies ist eingetreten.

Die »klaren Zeichen« waren »herabgesandt«Q115 worden, der »Geist« hatte »geweht«, die »Seelen« waren »erwacht« und der »Himmel« war »gespalten«Q116, die »Engel« hatten sich »in Reihen aufgestellt« und die »Sterne« waren »verdunkelt«Q117, die »Erde« hatte »ihre Bürde abgeworfen«Q118 und »das Paradies« war »nahe herangekommen«Q119, »die Hölle« war »entfacht«Q120 und das »Buch aufgeschlagen«Q121, die »Brücke« war »errichtet«, die »Waage aufgestellt«Q122 und die »Berge wurden zu Staub zermalmt«Q123.

Die von Daniel prophezeite und durch Jesus Christus mit Seinem Hinweis auf »den Gräuel der Verwüstung«Q124 bestätigte »Säuberung des Tempels«Q125 war vollbracht.

Der vom Gesandten Gottes in Seinem Buch vorausgesagte »Tag, der tausend Jahre währen soll«Q126, war zu Ende.

Die »zweiundvierzig Monate«, in denen die »Heilige Stadt«Q127 mit Füßen getreten würde, wie es Johannes vorausgesehen hatte, waren verstrichen.

Die »Zeit des Endes«Q128 hatte begonnen und der erste der »beiden Zeugen«Q129, in die »nach drei Tagen und einem halben Tag der Geist des Lebens aus Gott«Q130 eintreten werde, hatte sich erhoben und war »in einer Wolke zum Himmel aufgestiegen«Q131.

Von den »siebenundzwanzig Buchstaben«, aus denen nach islámischer Überlieferung unser Wissen besteht, waren die »restlichen fünfundzwanzig Buchstaben, die noch zu offenbaren sind«Q132, enthüllt worden.

Das in der Offenbarung des Johannes erwähnte »Menschenkind«, dessen Bestimmung es ist, »über alle Nationen mit eiserner Rute zu herrschen«Q133, hatte mit Seinem Kommen die schöpferische Energie freigesetzt, die, verstärkt durch die Ströme einer rasch folgenden, unendlich mächtigeren Offenbarung, dem gesamten Menschengeschlecht die Fähigkeit verleihen soll, seine organische Einheit zu verwirklichen, zur Reife zu gelangen und damit die letzte Stufe seiner Jahrtausende langen Evolution zu erreichen.

Im Qayyúmu'l-Asmá' war der Fanfarenruf an die »Könige und Königssöhne allesamt«Q134 erschallt.

Mit ihm begann ein Prozess, der, beschleunigt durch Bahá'u'lláhs anschließende Warnungen an die Gesamtheit der Herrscher in Ost und West, einen gründlichen Wandel in der Stellung des Königtums hervorrufen sollte.

Im Persischen Bayán wurden die Grundzüge der »Ordnung« kundgetan, deren Fundament der Verheißene im Kitáb-i-Aqdas legen sollte, deren Charakteristika der Mittelpunkt des Bundes in Seinem Testament umreißen sollte und deren Verwaltungsordnung die Gemeinde der Gläubigen jetzt errichtet.

Die Gesetze, dazu bestimmt, einerseits die Privilegien und Riten, die Vorschriften und Institutionen einer überalterten Sendung mit einem Streich abzuschaffen, und andererseits die Kluft zwischen dem überholten System und den für seine Ablösung vorgesehenen Institutionen einer weltumfassenden Ordnung zu überbrücken, waren klar abgefasst und verkündet worden.

Der Bund, der trotz der verbissenen Angriffe gegen ihn, anders als in allen früheren Sendungen, die Integrität des Glaubens seines Autors bewahren konnte und den Weg bereitete für die Ankunft Dessen, der sein Mittelpunkt und Ziel sein sollte, war fest und unumstößlich errichtet worden.

Das Tageslicht, das sich allmählich schrittweise von seiner Wiege aus bis nach Vancouver im Westen und zum Chinesischen Meer im Osten ausbreiten und bis Island im Norden und bis zur Tasmansee im Süden ausstrahlen sollte, war angebrochen.

Die Mächte der Finsternis, die zunächst begrenzt waren auf die ausgemachte Feindschaft der zivilen und geistlichen Kräfte im shí'itischen Persien, die in einem späteren Stadium Stoßkraft gewannen durch die eingeschworene, anhaltende Gegnerschaft des Kalifen des Islám und der sunnítischen Geistlichkeit in der Türkei und dazu bestimmt waren, mit der heftigen Feindseligkeit der Priesterorden und anderer, noch mächtigerer religiöser Systeme ihren Höhepunkt zu erreichen, hatten ihren ersten Angriff begonnen.

Der Kern der von Gott verordneten, weltumfassenden Gemeinde hatte sich gebildet und kristallisierte sich langsam heraus.

In ihrer Jugendkraft hatte diese Gemeinde schon die Fesseln der shí'itischen Orthodoxie gesprengt, und mit jedem Wachstumsschritt ihrer Gemeinschaft muss sie eine breitere und noch klarere Anerkennung ihres Anspruchs anstreben und zugesprochen bekommen – des Anspruchs, die Weltreligion der Zukunft zu sein.

Und obwohl die Saat, die vom Allmächtigen mit so gewaltigen Möglichkeiten ausgestattet wurde, so grob mit Füßen getreten wurde und scheinbar von der Erdoberfläche verschwunden war, hat sie gerade dadurch die Gelegenheit erlangt, zu keimen und in eine noch überzeugendere Offenbarung aufzugehen – eine Offenbarung, die sich in späterer Zeit zu den blühenden Institutionen eines weltweiten Verwaltungssystems entfalten wird, die im künftigen Goldenen Zeitalter zu machtvollen Organen heranreifen werden, die in Übereinstimmung mit den Grundsätzen einer die Welt vereinenden und die Welt erlösenden Ordnung wirken.

Kapitel 5

Das Attentat auf den Sháh und seine Folgen

Der Glaube, der ein ganzes Volk zutiefst aufwühlte, um dessentwillen tausende kostbare und heldenhafte Seelen niedergemetzelt worden waren und auf dessen Altar sein Stifter Sein Leben geopfert hatte, wurde nun einer weiteren Krise von extremer Gewalt und mit weitreichenden Folgen unterworfen.

Es war eine jener wiederkehrenden Krisen, die ein volles Jahrhundert lang immer wieder den Strahlenglanz des Glaubens vorübergehend verdunkelten und das Gefüge seiner gewachsenen Institutionen beinahe zerbrachen.

Immer plötzlich, oft unvermutet, scheinbar verhängnisvoll für ihren Geist und ihr Leben, wurden diese unvermeidbaren Anzeichen der geheimnisvollen Entwicklung einer höchst lebendigen Weltreligion mit revolutionären Lehren, einem herausfordernden Anspruch und gegen alle Widrigkeiten kämpfend, entweder von außen durch die Gehässigkeit ihrer erklärten Feinde herbeigeführt oder von innen durch die Torheit ihrer Freunde, den Abfall ihrer Verfechter oder den Treuebruch einiger sehr hochrangiger Freunde und Verwandten ihrer Stifter hervorgerufen.

Wie verwirrend diese Krisen auch auf die große Menge der treuen Gläubigen wirkten, wie laut auch die Feinde sie als Zeichen des Niedergangs und nahen Zerfalls ausposaunten – im Rückblick haben doch all diese tatsächlichen Rückschläge, unter denen der Glaube immer wieder schlimm zu leiden hatte, seinen Fortschritt nicht aufhalten und seine Einheit nicht schmälern können.

Hoch aber war der Tribut, den sie forderten, unaussprechlich das Leid, das sie schufen, umfassend und zeitweise lähmend die Bestürzung, die sie verursachten.

Doch im rechten Licht besehen kann dies alles als versteckter Segen betrachtet werden, mit dem die Vorsehung Mittel zur Freisetzung eines neuen Stromes himmlischer Kraft bereitstellte, als wundersame Bewahrung vor noch viel schrecklicherem Unheil, als Werkzeug zur Erfüllung uralter Verheißungen, als Mittel zur Reinigung und Belebung der Gemeinde, als Triebkraft für ihre Ausbreitung und die Ausdehnung ihres Einflusses und als zwingender Beweis für die Unzerstörbarkeit ihrer einigenden Kräfte.

Manchmal sahen die Menschen den Sinn solcher Prüfungen schon auf dem Höhepunkt der Krise ganz klar, häufiger noch wenn sie vorbei war – und dass alle diese Erfahrungen notwendig waren, wurde für Freund und Feind ohne den Schatten eines Zweifels deutlich.

Selten, wenn überhaupt, blieb das Geheimnis dieses von Gott gesandten unheilvollen Aufruhrs und der tiefe Sinn und Zweck dieses Geschehens dem Verständnis der Menschen verborgen.
Eine derartige Zerreißprobe sollte der Glaube des Báb, noch ganz in seinen Anfängen, nun zu bestehen haben. Verleumdet und verfolgt seit seiner Geburt, schon früh der stärkenden Kraft der meisten seiner führenden Verfechter beraubt, betäubt von der gewaltsamen und plötzlichen Beseitigung seines Stifters und wankend unter den grausamen Schlägen, die er nacheinander in Mázindarán, Ṭihrán, Nayríz und Zanján auszuhalten hatte, sollte der schwer verfolgte Glaube jetzt durch die unverantwortliche Schandtat eines fanatischen, unzurechnungsfähigen Anhänger des Báb eine nie gekannte Demütigung erfahren. Zu all den Prüfungen trat nun die erdrückende Last eines neuen Unheils, schwer wie nie zuvor, schmachvoll in seiner Art und verheerend in seinen unmittelbaren Folgen.
Geknickt von der bitteren Tragödie des Martyriums seines geliebten Meisters, getrieben vom verzweifelten Wahn, diese abscheuliche Tat zu rächen, und in dem Glauben, dass der Urheber und Anstifter dieses Verbrechens niemand anderes als der Sháh selbst sei, ging ein gewisser Ṣádiq-i-Tabrízí, eine Hilfskraft in einer Konditorei in Ṭihrán, an einem AugusttagA41 gemeinsam mit seinem Komplizen, einem ebenso verwirrten jungen Mann namens Fatḥu'lláh-i-Qumí, nach Níyávarán, wo das kaiserliche Heer lagerte und der Herrscher sich aufhielt. Dort wartete er wie ein harmloser Zuschauer am Straßenrand und als der Sháh auf seinem Morgenritt zu Pferd vom Palast kam, feuerte er seine Pistole auf ihn ab. Die Waffe, die der Attentäter einsetzte, bewies zweifelsfrei die Torheit dieses halb verrückten jungen Mannes und zeigte deutlich, dass kein vernünftiger Mensch jemals eine so sinnlose Tat hätte begehen können.
Ganz Níyávarán, wo der kaiserliche Hof und die Truppen versammelt waren, geriet durch das Attentat in unvorstellbaren Aufruhr. Die Staatsminister, an der Spitze Mírzá Áqá Khán-i-Núrí, der I'timádu'd-Dawlih und Nachfolger des Amír Niẓám, eilten aufgeschreckt ihrem verletzten Herrscher zu Hilfe. Trompetengeschmetter, Trommelwirbel und schrilles Pfeifen rief die Heerscharen Seiner Kaiserlichen Majestät von überallher zusammen. Die Begleiter des Sháhs strömten teils zu Pferd, teils zu Fuß auf das Palastgelände. Die Hölle war los, jeder gab Befehle, die niemand hörte, niemand befolgte oder überhaupt verstand. Der Gouverneur von Ṭihrán, Ardishír Mírzá, der seinen Truppen inzwischen den Befehl gegeben hatte, auf den verlassenen Straßen der Hauptstadt zu patrouillieren, ließ die Tore der Festung und der Stadt absperren und die Geschütze laden. Aufgeregt schickte er einen Boten aus, um den Wahrheitsgehalt der wilden Gerüchte, die in der Bevölkerung kursierten, zu überprüfen und um besondere Weisungen einzuholen.
Kaum war die Untat geschehen, da warf sie auch schon ihren Schatten auf die ganze Bábí-Gemeinde.

Geschürt durch den unversöhnlichen Hass der Mutter des jungen Herrschers erfasste ein Sturm öffentlicher Entrüstung, des Abscheus und des Grolls das Volk und vereitelte jede Möglichkeit selbst der einfachsten Untersuchung der Ursachen und Anstifter des Attentats.

Ein Wink, ein Tuscheln genügte, um einen Unschuldigen zu verdächtigen und schreckliches Leid über ihn zu bringen.

Ein Heer von Feinden – Geistliche, Beamte und andere Leute, die einmütig in unbarmherzigem Hass schon lange auf die Gelegenheit warteten, den gefürchteten Gegner in Verruf zu bringen und zu vernichten – fand endlich den langersehnten Vorwand.

Nun konnten sie ihren niederträchtigen Vorsatz verwirklichen.

Obgleich der Glaube von Anfang an jede Absicht weit von sich wies, sich Rechte und Ansprüche des Staates anmaßen zu wollen, und obwohl seine Wortführer und führenden Gläubigen gewissenhaft alles vermieden, was auch nur den leisesten Anschein erwecken könnte, heiligen Krieg führen oder eine aggressive Haltung einnehmen zu wollen, waren die Feinde – die all die vielen Beweise betonter Zurückhaltung seitens der Gläubigen der verfolgten Religion absichtlich übersahen – doch imstande, ihn mit genauso barbarischen Gräueln zu überziehen wie in den blutigen Episoden von Mázindarán, Nayríz und Zanján.

Zu welchen Tiefen der Schändlichkeit und Grausamkeit würde sich dieser Feind jetzt erst versteigen, nach einem derart unverfrorenen Hochverrat?

Welche Anschuldigungen würde er nun erheben wollen, welche Behandlung denen zumessen, die man, wenn auch noch so ungerechtfertigt, mit einem so abscheulichen Verbrechen in Verbindung bringen konnte – verübt an dem, der in seiner Person die höchste Obrigkeit des Reiches und die Treuhandschaft des Verborgenen Imáms vereinte?
Nun folgte eine unbeschreiblich abscheuliche Zeit des Grauens. Die Rachsucht derer, die ihre Schrecken entfesselten, schien unstillbar. Ihr Toben fand selbst in der europäischen Presse ein Echo, das die blutdürstigen Akteure brandmarkt. Der Großwesir wollte mögliche Blutracheakte verhindern und verteilte deshalb die Hinrichtung der zum Tod Verurteilten unter die Prinzen und Adligen, seine wichtigsten Ministerkollegen, die Generäle und Offiziere des Hofes und die Vertreter der Priester- und Kaufmannschaft, der Artillerie und Infanterie. Selbst der Sháh erhielt sein Opfer zugeteilt, obgleich er, um die Würde der Krone zu wahren, seinen Haushofmeister damit beauftragte, in seinem Namen den tödlichen Schuss abzugeben. Ardishír Mírzá ließ die Stadttore besetzen und befahl den Wachen eine Gesichtskontrolle aller, die hinaus wollten. Dann ließ er den Kalántar, den Dárúghih und die Kadkhudás zu sich bitten und wies sie an, jeden, der ihnen als Bábí verdächtig vorkam, aufzustöbern und festzunehmen. Ein Junge namens 'Abbás, ein ehemaliger Diener bei einem bekannten Gläubigen, wurde unter Androhung unmenschlicher Foltern dazu gebracht, durch die Straßen Ṭihráns zu gehen und auf jeden zu zeigen, den er als Bábí kannte. Er wurde auch gezwungen, jeden zu denunzieren, von dem er annahm, dass er willens und in der Lage sei, für seine Freiheit hohe Bestechungsgelder zu zahlen.
Der erste, der das Leid dieses verhängnisvollen Tages zu spüren bekam, war der unselige Ṣádiq, der am Schauplatz seines Mordversuchs sofort erschlagen wurde.

Sein Leib wurde an den Schwanz eines Maultiers gebunden und nach Ṭihrán geschleift, wo man ihn in zwei Stücke hieb und die beiden Hälften aufhängte und öffentlich zur Schau stellte, worauf die Stadtbehörden die Bewohner Ṭihráns aufforderten, auf die Wälle zu steigen, um den verstümmelten Leichnam zu betrachten.

Seinem Komplizen wurde, nachdem er mit rotglühenden Zangen und Gliederschrauben gefoltert worden war, geschmolzenes Blei in den Schlund gegossen.

Einem Leidensgenossen, Ḥájí Qásim, wurden die Kleider vom Leib gerissen, Löcher ins Fleisch geschnitten und brennende Kerzen hineingesteckt; dann wurde er der lästerlich fluchenden, johlenden Menge vorgeführt.

Anderen wurden die Augen zerquetscht, sie wurden zersägt, erdrosselt, von Kanonen zerfetzt, in Stücke gerissen, mit Beilen und Keulen zerschmettert, mit Hufeisen beschlagen, von Bajonetten aufgespießt oder gesteinigt.

Die Folterknechte wetteiferten miteinander um die ganze Vielfalt der Bestialität, während der Pöbel, dem man die Leiber der unglücklichen Opfer überließ, sich auf die Beute stürzte und sie bis zur Unkenntlichkeit verstümmelte.

Selbst die an ihr grausiges Geschäft gewöhnten Scharfrichter staunten über die teuflische Grausamkeit des Pöbels.

Man sah Frauen und Kinder, die von ihren Henkern mit zerfetztem Fleisch und brennenden Kerzen in den Wunden durch die Straßen getrieben wurden und vor den sprachlosen Zuschauern mit klingender Stimme sangen:

»Wahrlich, wir kommen von Gott und zu Ihm kehren wir zurück!«Q135 Die Peiniger warfen die Leichen der Kinder, die auf dem Weg starben, ihren Vätern und Geschwistern vor die Füße, die aufrecht über sie hinwegschritten und sich nicht nach ihnen umsahen.

Wie ein angesehener französischer Schriftsteller bezeugt, ließ ein am Boden liegender Vater seinen beiden Söhnen, die blutüberströmt auf seiner Brust lagen, lieber die Kehlen durchschneiden, als dass er seinem Glauben abgeschworen hätte – der Vierzehnjährige pochte dabei nachdrücklich auf sein Ältestenrecht, als erster sein Leben hingeben zu dürfen.
Ein österreichischer Offizier im Dienst des Sháhs, Hauptmann von Goumoens, war damals, wie zuverlässig berichtet wird, so entsetzt über die Gräuel, deren Zeuge er werden musste, dass er seinen Abschied einreichte.

In einem Brief, den er zwei Wochen nach dem Attentat schrieb und der im Soldatenfreund veröffentlicht wurde, beschreibt der Hauptmann, was er sah:

»… folge mir, Freund, der Du Herz und europäische Sitte Dein nennst, folge mir zu den Beklagenswerthen, die mit ausgestochenen Augen die eigenen abgeschnittenen Ohren am Orte der That und ohne Bereitung verzehren müssen; oder zu denen, deren Zähne von der Hand des Schergen mit entmenschter Gewalt ausgebrochen wurden, und denen nur der kahle Schädel durch die Kraft der Hammerschläge zermalmt wird; – oder dorthin, wo man den Bazar mit Unglücklichen beleuchtet, indem man recht- und linkseitig tiefe Löcher in die Brust und Schulter gräbt; und brennende Kerzen in die Wunden birgt.

Ich sah deren, die an Ketten durch den Bazar – eine Militärmusik an der Spize – gezerrt wurden, deren Kerzen tief abgebrannt waren und nun Unschlitt gleich einer verlöschenden Lampe in der Wunde zukend flammte.

Nicht selten begibt sich, daß die nie ermattende Fantasie der Orientalen zu neuen Erscheinungen schreitet.

Man zieht den Babis die Haut der Sohlen ab, labt die blutende Wunde mit siedendem Oel, beschlägt den Fuß gleich dem Hufe des Pferdes, und zwingt das Opfer nun zum Laufe.

Kein Laut war der Brust entstiegen; finster schweigend war die Qual an dem eiserstarrten Gefühle des Fanatikers vorübergezogen, – nun soll er laufen – der Körper kann nicht ertragen was die Seele ertrug – er sinkt; gebt ihm den erlösenden Stoß, endet seine Pein!

Nein, der Scherge schwingt die Peitsche, und – ich mußte es selbst sehen – der hundertfach Gequälte läuft.

Das ist der Anfang vom Ende.

Das Ende selbst.

Man hängt den durchbohrten, versenkten Körper bei Hand und Fuß an einen Baum, den Kopf der Erde zugeneigt, und nun mag jeder Perser von einer bestimmten nicht allzu nahen Distanz aus das Vergnügen haben, auf das edle, gelieferte Wild die Schußfertigkeit zu erproben.

Ich sah Leichname, zerfetzt von nahe 150 Kugeln.« Er fährt fort:

»Wenn ich jetzt das Geschriebene wieder lese, überkommt mich der Gedanke, daß man bei Euch, im lieben und theueren Oesterreich an der vollen Wahrheit des Geschilderten zweifeln, eine Uebertreibung zur Last legen könnte. – Gäbe es Gott, daß ich es nicht erlebt hätte, nicht erlebte.

Aber durch das Gebot meines Berufes war ich leider oft, sehr oft Zeuge der Greuel.

Zur Stunde verlasse ich gar nicht mehr mein Haus, um nicht erneuerten Schrekens-Szenen zu begegnen. … Da sich mein Inneres gegen solche Abscheulichkeit … empört, will ich nicht länger dem Schauplaze dieser Frevel angehören.«Q136 Kein Wunder, dass ein weithin berühmter Mann wie Renan in seinem Werk Les Apôtres einen der Tage des scheußlichen Gemetzels beim großen Blutbad von Ṭihrán beschreibt als einen »Tag wie vielleicht kein zweiter in der Geschichte der Welt!«Q137
Die Hand, die sich gegen die Anhänger des leidgeprüften Glaubens erhob, begnügte sich nicht mit schweren Schlägen gegen die einfachen Mitglieder. Sie ballte sich mit gleich entschlossener Wut gegen die wenigen Anführer, die in den feindlich tosenden Stürmen, die so viele Gläubige hinweggefegt hatten, überlebt hatten, und schlug auch sie mit gleicher Gewalt. Ṭáhirih, die unsterbliche Heldin, die über ihr Geschlecht und über die göttliche Sache, der sie verbunden war, bereits unvergänglichen Strahlenglanz verbreitet hatte, wurde in den rasenden Sturm hineingerissen und schließlich davon verschlungen. Siyyid Ḥusayn, der Sekretär des Báb, der Gefährte Seines Exils, der Vertraute Seiner letzten Wünsche und Zeuge der Wunder bei Seinem Martyrium, fiel ebenfalls ihrem Wüten zum Opfer. Die Hand erhob sich sogar verwegen gegen die überragende Gestalt Bahá'u'lláhs. Doch obwohl sie Ihn auch packte, niederstrecken konnte sie Ihn nicht. Sie brachte Sein Leben in Gefahr, sie prägte Seinem Leib unauslöschliche Male ihrer erbarmungslosen Grausamkeit ein, aber sie war nicht imstande, vorzeitig eine Laufbahn zu beenden, die dazu bestimmt war, das vom Geist des Báb entzündete Feuer lebendig zu erhalten und darüber hinaus einen Brand zu entfachen, der die Herrlichkeit dieser Offenbarung zugleich vollenden und überstrahlen sollte.
In diesen düsteren, qualvollen Tagen, da der Báb nicht mehr lebte, die Leuchten am Firmament Seines Glaubens eine nach der andern ausgelöscht wurden, der von Ihm Benannte als »verstörter Flüchtling im Derwischkleid, die KashkúlA42 in der Hand«Q138, die Gebirge und Ebenen um Rasht durchstreifte, schien Bahá'u'lláh aufgrund Seiner Taten in den Augen des wachsamen Feindes der meistgefürchtete Gegner zu sein und die einzige Hoffnung für die noch immer nicht ausgerottete Ketzerei.

Ihn festzunehmen und zu töten wurde jetzt zur zwingenden Notwendigkeit.

Er war es, der knapp drei Monate nach der Geburt des Glaubens von Mullá Ḥusayn, dem Boten des Báb, die Schriftrolle empfing, die Ihm die erste Botschaft von der jüngst verkündeten Offenbarung brachte, und der ihre Wahrheit sofort anerkannte und sich erhob, um sich für diese Sache einzusetzen.

Es war Sein Geburts- und Wohnort, zu dem dieser Bote als erstes seine Schritte gelenkt hatte, der Ort, der »ein Geheimnis von so erhabener Heiligkeit birgt, dass weder der Ḥijáz noch Shíráz hoffen können, ihm gleich zu kommen«Q139.

Die Nachricht, dass die Verbindung mit Ihm hergestellt war, hatte der Báb von Mullá Ḥusayn mit solcher Freude vernommen, dass Er sich nun ruhigen Herzens entschloss, die von Ihm ins Auge gefasste Pilgerfahrt nach Mekka und Medina anzutreten.

Bahá'u'lláh allein war Gegenstand und Mittelpunkt der im Qayyúmu'l-Asmá' und im Bayán niedergeschriebenen versteckten Anspielungen, glühenden Lobpreisungen, inbrünstigen Gebete, freudigen Ankündigungen und schrecklichen Warnungen, die jeweils das erste beziehungsweise letzte schriftliche Zeugnis für die Herrlichkeit sein sollten, mit der Gott Ihn bald bekleiden würde.

Er war es, der durch Seinen Briefwechsel mit dem Stifter des neuen Glaubens und durch Seine enge Verbindung mit den herausragendsten Jüngern wie Vaḥíd, Ḥujjat, Quddús, Mullá Ḥusayn und Ṭáhirih imstande war, für das Wachstum des Glaubens zu sorgen, seine Prinzipien zu erläutern, seine ethischen Grundlagen zu stärken, seinen wichtigsten Erfordernissen gerecht zu werden, einige akute Gefahren abzuwenden und wirksam an seinem Aufstieg und seiner Festigung mitzuwirken.

Ihn, den »einzige[n] Gegenstand unserer Verehrung und Liebe«Q140, hatte der von Seiner Pilgerreise zurückgekehrte Prophet gemeint, als Er Quddús in Búshihr aus Seiner Gegenwart entließ und ihm die zweifache Freude verkündete, dass er zu ihrem Geliebten gelangen und den Kelch des Martyriums leeren werde.

Er war es, der in der Glanzperiode Seines Lebens jeglichen Gedanken an irdischen Ruhm, Reichtum und Stellung von sich wies und – ungeachtet der drohenden Gefahr und der zu erwartenden Verleumdungen seitens Seiner Gesellschaftsschicht – sich erhob, um sich zuerst in Ṭihrán und später in Seiner Heimatprovinz Mázindarán der Sache einer obskuren, geächteten Sekte anzuschließen; viele Beamte und Prominenz aus Núr, auch aus dem Kreis Seiner Standesgenossen und Verwandten, gewann Er als Unterstützer dieser Sache; furchtlos und überzeugend legte Er den Schülern des berühmten Mujtahid Mullá Muḥammad die Glaubenslehren dar, reihte die vom Mujtahid bestimmten Vertreter unter ihr Banner, sicherte sich die vorbehaltlose Treue vieler geistlicher Würdenträger, Regierungsbeamter, Bauern und Kaufleute und schließlich gelang es Ihm, in einer denkwürdigen Unterredung den Mujtahid selbst herausfordern.

Allein der Kraft Seiner schriftlichen Botschaft, die dem Báb während Seines Aufenthalts in der Nähe des Dorfes Kulayn vom damit beauftragten Mullá Muḥammad-Mihdíy-i-Kandí übergeben wurde, war es zu verdanken, dass sich der enttäuschte Gefangene in einer Stunde spannungsvoller Ungewissheit von der Seelenqual befreien konnte, die seit Seiner Gefangennahme in Shíráz auf Ihm lastete.

Bahá'u'lláh unterwarf sich um Ṭáhirihs und ihrer gefangenen Gefährten willen einer demütigenden mehrtägigen Haft – der ersten, die Er ertragen musste – im Hause eines der Kadkhudá von Ṭihrán.

Seiner Vorsorge, Seiner Umsicht und Seinem Geschick ist es zu verdanken, dass Ṭáhirih ihren Feinden entkommen, aus Qazvín fliehen, wohlbehalten in Sein Haus kommen und anschließend an einen sicheren Ort in der Umgebung der Hauptstadt gelangen konnte, von wo sie nach Khurásán weiterreiste.

Als Mullá Ḥusayn nach Ṭihrán kam, wurde er heimlich in Seine Gegenwart geführt und nach der Unterredung reiste er nach Ádhirbáyján, um den Báb aufzusuchen, der damals in der Festung Máh-Kú gefangen war.

Bahá'u'lláh war es, der auf der Konferenz von Badasht unauffällig aber zielsicher den Ablauf lenkte, der Quddús, Ṭáhirih und einundachtzig Jünger, die sich hier eingefunden hatten, als Seine Gäste bewirtete, der täglich eine Tafel offenbarte und jedem Teilnehmer einen neuen Namen verlieh, der sich in Níyálá, ganz auf sich gestellt, dem Angriff eines Pöbels von mehr als fünfhundert Dorfbewohnern stellte, der Quddús vor der Wut seiner Angreifer schützte, der einen Teil der Habe wiedergewinnen konnte, die der Feind geplündert hatte, und der der ständig drangsalierten und geschmähten Ṭáhirih Schutz und Sicherheit bot.

Gegen Ihn richtete sich der Zorn Muḥammad Sháhs, den die dauernden Anschuldigungen der Intriganten schließlich dazu bewogen, Ihn verhaften zu lassen und in die Hauptstadt vorzuladen – ein Befehl, der wegen des plötzlichen Todes des Herrschers ohne Folgen blieb.

Seinen Ratschlägen und Ermahnungen an die Besatzung von Shaykh Ṭabarsí, die Ihn bei Seinem Besuch in der Festung mit so viel Ehrerbietung und Liebe empfangen hatte, ist in hohem Maße der Geist zuzuschreiben, den diese heroischen Verteidiger des Glaubens bewiesen, und Seinen ausdrücklichen Weisungen verdankten sie die wunderbare Befreiung von Quddús und seine anschließende Vereinigung mit ihnen für die aufsehenerregenden Heldentaten, die den Aufstand von Mázindarán unsterblich machten.

Um dieser Verteidiger willen, denen Er sich anschließen wollte, erlitt Er Seine zweite Gefangenschaft, diesmal in der Moschee von Ámul, wohin Er mitten durch den Lärm und das Getümmel von viertausend Zuschauern geführt wurde; um ihretwillen bekam Er im Namáz-Khánih des Mujtahids der Stadt die Bastonade, bis Seine Füße bluteten, und wurde später in der Privatresidenz des Gouverneurs dieser Stadt gefangen gehalten; um ihretwillen wurde Er vom führenden Mullá heftig verunglimpft und der Pöbel, der den Gouverneurssitz belagerte, beleidigte Ihn, bewarf Ihn mit Steinen und schleuderte Ihm Beschimpfungen ins Gesicht.

Nur Ihn meinte Quddús, als er bei seiner Ankunft in der Festung Shaykh Ṭabarsí vom Pferd stieg und gegen den Schrein gelehnt die prophetischen Worte sprach:

»Der Baqíyyatu'lláhA43 wird für euch das Beste sein, so ihr zu denen gehört, die glauben.«Q141 Ihm allein galt der wunderbare Lobpreis von Quddús, eine meisterhafte Interpretation des Ṣád von Ṣamad im sechsfachen Textumfang des Qur'án, die der jugendliche Held zum Teil unter qualvollsten Umständen in eben dieser Festung niederschrieb.

Seine bevorstehende Offenbarung ist es, auf deren Datum der Báb in Seinem – in Chihríq zu Ehren von Dayyán offenbarten – Lawḥ-i-Ḥurúfát dunkel anspielt und in dem Er das Geheimnis des ›Mustagháth‹A44 enthüllt.

In Seine Gegenwart zu gelangen, wurde einem anderen Jüngers, Mullá Báqir, einem der Buchstaben des Lebendigen, ausdrücklich vom Báb selbst ans Herz gelegt.

Ausschließlich Seiner Obhut wurden die Dokumente des Báb, Sein Federkasten, Seine Siegel und Achatringe, zusammen mit einer Schriftrolle, auf die Er in Form eines Pentagramms dreihundertsechzig Ableitungen des Wortes Bahá geschrieben hatte, übergeben – alles gemäß den Anweisungen, die Er selbst vor Seiner Abreise aus Chihríq erteilt hatte.

Ebenso ist es allein Seiner Initiative und Seinen strikten Anordnungen zu verdanken, dass die kostbaren sterblichen Überreste des Báb wohlbehalten von Tabríz in die Hauptstadt gebracht und über all die turbulenten Jahre nach Seinem Martyrium unter größter Geheimhaltung verborgen gehalten und gut behütet wurden.

Und schließlich war Er es, der sich in den Tagen vor dem Attentat auf den Sháh während Seines Aufenthalts in Karbilá wirksam für die Verbreitung der Lehren ihres verstorbenen Oberhauptes einsetzte, ebenso begeistert und geschickt wie früher in Mázindarán, und der die Interessen des Glaubens verfocht, indem Er den Eifer der von Trauer erfüllten Getreuen neu belebte und die Kräfte seiner verstreuten und verwirrten Anhänger sammelte.
Ein Mann mit einer solchen Fülle von Erfolgen konnte und sollte der Aufmerksamkeit und dem Zorn eines hellwachen und aufgestachelten Feindes nicht entgehen.

Von Anfang an voll unbändiger Begeisterung für die Sache, der Er sich verschrieben hatte; ohne jede Furcht in Seinem Einsatz für die Rechte der Unterdrückten; in der vollen Blüte Seiner Jugend; unermesslich einfallsreich; unvergleichlich redegewandt; begabt mit unerschöpflicher Energie und durchdringender Urteilskraft; im Besitz von Reichtum und im Genuss des vollen Maßes an Ansehen, Macht und Einfluss, die Seinem beneidenswert hohen und vornehmen Stand gebührte, dennoch allen Pomp, irdischen Lohn, Eitelkeiten und Besitz verachtend; durch Seinen regelmäßigen Briefwechsel eng verbunden mit dem Stifter des Glaubens, für den Er eintrat, und auch zutiefst vertraut mit den Hoffnungen und Sorgen, Plänen und Taten seiner führenden Repräsentanten; einmal offen voranschreitend und an der Spitze der Kräfte, die für die Emanzipation des Glaubens kämpften, die Stellung des anerkannten Anführers einnehmend; ein andermal absichtlich mit vollendeter Diskretion zurückhaltend, um unangenehme oder gefährliche Situationen wirksamer entschärfen zu können; jederzeit wachsam und unermüdlich bereit in dem Bemühen, die Integrität des Glaubens zu hüten, seine Probleme zu lösen, seine Sache zu vertreten, seine Anhänger anzufeuern und seine Gegner abzuschmettern – so trat Bahá'u'lláh schließlich zu einer höchst kritischen schicksalhaften Stunde ins Zentrum der Bühne, die der Báb auf so bittere Weise verlassen hatte – eine Bühne, auf der Er vierzig Jahre lang eine Rolle spielen sollte, wie sie in ihrer Majestät, ihrem Ausdruck und ihrem Glanz von keinem der großen Stifter der Weltreligionen erreicht wurde.
Hatte die unverkennbare, überragende Gestalt schon zuvor durch die gegen Ihn erhobenen Anklagen den Zorn Muḥammad Sháhs auf sich gezogen, so befahl dieser, als er hörte, was in Badasht geschehen war, durch mehrere Farmáne den Khánen von Mázindarán Ihn festzunehmen und äußerte seine feste Absicht, Ihn töten zu lassen. Ḥájí Mírzá Áqásí, bereits mit dem WesirA45 zerstritten und wütend, weil sein betrügerischer Versuch, sich ein Anwesen aus dem Besitz Bahá'u'lláhs anzueignen, missglückt war, hatte dem Einen, dem es so glänzend gelungen war, seine bösen Absichten zu vereiteln, ewige Feindschaft geschworen.

Der Amír Niẓám, der sich über den durchdringenden Einfluss seines tatkräftigen Gegners völlig im Klaren war, hatte Ihn zudem vor einer erlauchten Versammlung beschuldigt, durch Seine Umtriebe der Regierung einen Verlust von nicht weniger als fünf Kurúrs zugefügt zu haben, und Ihn zu einem für das Schicksal des Glaubens entscheidenden Zeitpunkt ausdrücklich aufgefordert Seinen Wohnsitz vorübergehend nach Karbilá zu verlegen.

Der Nachfolger des Amír Niẓám, Mírzá Áqá Khán-i-Núrí, hatte sich gleich zu Beginn seines Amtsantritts bemüht, eine Versöhnung herbeizuführen zwischen seiner Regierung und Dem, den er als die größte Stütze unter den Jüngern des Báb ansah.

Kein Wunder, dass sich später, nach der unbesonnenen, folgenschweren Tat, in die Gedanken des Sháhs, seiner Regierung, seines Hofes und seines Volkes ein ebenso schwerwiegender wie unbegründeter Verdacht gegen Bahá'u'lláh einnistete.

Allen voran prangerte Ihn die Mutter des jugendlichen Herrschers zornentflammt und unverhohlen als vermeintlichen Mörder ihres Sohnes an.
Als das Attentat auf den Herrscher verübt wurde, war Bahá'u'lláh als Gast des Großwesirs in Lavásán und weilte gerade im Dorfe Afchih, als Ihn die ungeheuerliche Nachricht erreichte.

Dem Rat Ja'far-Qulí Kháns, der als Bruder des Großwesirs Sein Gastgeber war und Ihn veranlassen wollte, sich eine Zeitlang in der Nachbarschaft verborgen zu halten, schenkte Er kein Gehör.

Er verzichtete auf die Dienste des Boten, der eigens zu Seinem Schutz entsandt worden war, und ritt am anderen Morgen unerschrocken und gelassen zum Hauptquartier der kaiserlichen Armee, die in Níyávarán im Bezirk Shimírán stationiert war.

Im Dorfe Zarkandih traf Er sich mit Seinem Schwager Mírzá Majíd, der Ihn zu seinem Haus brachte, das neben dem seines Vorgesetzten stand, dem russischen Botschafter, Fürst Dolgoruki, bei dem er damals als Sekretär beschäftigt war.

Als die Bediensteten des Ḥájibu'd-Dawlih Ḥájí 'Alí Khán von Bahá'u'lláhs Ankunft erfuhren, informierten sie sogleich ihren Herrn, der wiederum seinen Herrscher davon in Kenntnis setzte.

Völlig überrascht schickte der Sháh zuverlässige Beamte zur Botschaft und verlangte, dass ihm der Beschuldigte sofort ausgeliefert werde.

Der russische Botschafter weigerte sich aber den Wünschen der königlichen Abgesandten nachzukommen und bat Bahá'u'lláh, sich wieder in das Haus des Großwesirs zu begeben, dem er in aller Form seinen Wunsch mitteilte, dass die Sicherheit dieses teuren Pfandes, das die russische Regierung seinem Hause anvertraue, gewährleistet werden sollte.

Dieses Ziel wurde aber nicht erreicht, denn der Großwesir fürchtete seine Stellung zu verlieren, wenn er dem Beschuldigten den erbetenen Schutz gewährte.
Seinen Feinden ausgeliefert, musste dieser so gefürchtete, schwer beschuldigte und berühmte Vertreter des permanent verfolgten Glaubens von dem Kelch kosten, den sein anerkanntes Oberhaupt bis zur Neige geleert hatte.

Von Níyávarán aus wurde Er »in Ketten, barhäuptig und barfuß«Q142, den sengenden Strahlen der hochsommerlichen Sonne ausgesetzt, zu Fuß nach Ṭihrán in den Síyáh-Chál geführt.

Unterwegs nahm man Ihm mehrmals die Oberbekleidung ab, verhöhnte und verspottete Ihn und bewarf Ihn mit Steinen.

Was das unterirdische Verlies betrifft, in das Er geworfen wurde und das ursprünglich als Wasserreservoir für ein öffentliches Bad in der Hauptstadt gedient hatte, so mögen Seine eigenen Worte in Seinem Brief an den Sohn des Wolfes von den Qualen zeugen, die Er in dieser verpesteten Höhle ausstehen musste.

»Vier Monate lang mussten Wir in einem unbeschreiblich schmutzigen Loch verbringen. … Bei Unserer Einlieferung wurden Wir zuerst einen pechschwarzen Gang entlanggeführt, von dort stiegen Wir drei steile Treppen zu dem Verlies hinab, das Uns bestimmt war.

Dieser Kerker war in dichtes Dunkel gehüllt; Unsere Mitgefangenen zählten nahezu einhundertfünfzig Menschen:

Diebe, Mörder und Straßenräuber.

Trotz seiner Überfüllung hatte das Verlies keinen anderen Auslass als den Gang, durch den Wir gekommen waren.

Keine Feder kann diesen Ort beschreiben, keine Zunge seinen widerlichen Gestank schildern.

Die meisten dieser Menschen hatten weder Kleider noch Stroh, darauf zu liegen.

Nur Gott weiß, was Wir in diesem übelriechenden, finsteren Raum zu leiden hatten!«Q143 Bahá'u'lláhs Füße waren im Stock gefesselt und um Seinen Nacken lag die Qara-Guhar, eine Kette von solchem Gewicht, dass sie Narben hinterließ, die Seinem Körper bis an Sein Lebensende eingeprägt blieben.

»Eine schwere Kette«, schreibt 'Abdu'l-Bahá, »wurde Ihm um den Hals gelegt, die Ihn an fünf andere Bábí fesselte.

Diese Fesseln wurden durch starke und sehr schwere Bolzen und Verschraubungen zusammengeschlossen.

Seine Kleider waren ebenso wie Sein Fez in Fetzen gerissen.

In diesem schrecklichen Zustand wurde Er vier Monate lang gefangen gehalten.«Q144 Drei Tage und drei Nächte lang bekam er weder zu essen noch zu trinken.

An Schlaf war nicht zu denken.

Der Ort war kalt, feucht und voll Schmutz, von Fieberdunst, Ungeziefer und widerlichem Gestank durchdrungen.

Seine Feinde gingen in ihrem unerbittlichen Hass so weit, dass sie die für Ihn bestimmte Nahrung abfingen und vergifteten, um dadurch die Gunst der Mutter ihres Herrschers zu erlangen, die Seine unversöhnlichste Feindin war – ein Anschlag, der sein Ziel verfehlte, wenn auch auf Jahre hinaus Seine Gesundheit beeinträchtigt war.

»'Abdu'l-Bahá erzählt«, schreibt Dr.

J.

E.

Esslemont in seinem Buch, »dass Er eines Tages die Erlaubnis erhielt, den Gefängnishof zu betreten, um Seinen geliebten Vater zu sehen, wenn Er zum täglichen Rundgang herauskam.

Bahá'u'lláh hatte sich schrecklich verändert.

Er war so krank, dass Er kaum gehen konnte.

Haar und Bart waren wirr, Sein Nacken wund und geschwollen vom Druck eines schweren Halseisens, Sein Körper niedergebeugt von der Last Seiner Ketten.«Q145
Während Bahá'u'lláh so abscheulich und grausam den Prüfungen und Qualen unterworfen war, die mit jenen stürmischen Tagen untrennbar verbunden sind, erlag eine andere Leuchte des Glaubens, die tapfere Ṭáhirih, rasch dem verheerenden Sturm. Ihre kometenhafte Laufbahn, in Karbilá begonnen, in Badasht auf ihrem Zenit, war nun im Begriff, in einem Märtyrertod zur Vollendung zu gelangen, der wohl als eines der ergreifendsten Ereignisse der bewegten Bahá'í-Geschichte gelten darf.
Als Spross der hochangesehenen Familie des Ḥájí Mullá Ṣáliḥ-i-Baraqání, deren Mitglieder in der geistlichen Hierarchie Persiens beneidenswerte Stellungen innehatten, Namensschwester der berühmten Fáṭimih, von ihrer Familie und ihren Angehörigen Zarrín-TájA46 und ZakíyyihA47 genannt, im selben Jahr geboren wie Bahá'u'lláh, von Kindheit an von ihren Mitbürgern wegen ihrer Intelligenz und ihrer Schönheit als Wunderkind bestaunt, vor ihrem Glaubenswechsel wegen ihrer brillanten, originellen Ansichten selbst von einigen der stolzesten und gelehrtesten 'Ulamá ihres Landes hochgeachtet, von ihrem sie bewundernden Lehrer Siyyid Káẓim als Qurratu'l-'AynA48 gepriesen, von der »Zunge der Macht und Herrlichkeit«Q146 mit dem Namen ṬáhirihA49 ausgezeichnet, vom Báb als einzige Frau zu den Buchstaben des Lebendigen gezählt, hatte sie, wie schon erwähnt, durch einen Traum die erste Verbindung mit dem Glauben aufgenommen, den sie bis zum letzten Atemzug und in der Stunde größter Gefahr mit dem ganzen Feuer ihres unbeugsamen Geistes verbreitete.

Vom heftigen Protest ihres Vaters ließ sie sich nicht abschrecken, die Bannflüche ihres Onkels verachtete sie, die dringenden Bitten ihres Gatten und ihrer Brüder ließen sie ungerührt, von den Maßnahmen der zivilen und geistlichen Obrigkeiten in Karbilá, danach in Baghdád und später in Qazvín, die ihre Tätigkeit einschränken sollten, ließ sie sich nicht einschüchtern, vielmehr trieb sie die Bábí-Sache mit zäher Beharrlichkeit voran.

Durch ihre eloquenten Reden, ihre unerschrockenen Anklagen, ihre Abhandlungen, Gedichte, Übersetzungen, Kommentare und Briefe fuhr sie fort, die Phantasie zu beflügeln, Araber wie Perser für die neue Offenbarung zu gewinnen, die Verderbtheit ihrer Generation zu verurteilen und für einen umwälzenden Wandel der Sitten und Gebräuche ihres Volkes einzutreten.
In Karbilá – dem stärksten Bollwerk des shí'itischen Islám – schickte sie aus eigenem Antrieb an jeden der 'Ulamás in der Stadt, die Frauen auf eine Stufe kaum höher als die eines Tieres herabsetzten und ihnen sogar den Besitz einer Seele absprachen, ein ausführliches Schreiben, in dem sie geschickt die hohe Bestimmung der Frau hervorhob und die bösartigen Absichten der Empfänger entlarvte.

In offenem Trotz gegen die Gebräuche der fanatischen Stadtbewohner ignorierte sie kühn die Jahresfeier des Martyriums des Imám Ḥusayn, die in den ersten Tagen des Monats Muḥarram mit aufwändigen Feierlichkeiten begangen wurde, und feierte stattdessen den Geburtstag des Báb, der auf den ersten Tag desselben Monats fiel.

In Baghdád verblüffte sie mit erstaunlicher Argumentationskraft und außerordentlicher Eloquenz eine Delegation von Würdenträgern der Shí'iten, Sunníten, Christen und Juden, die ihr das Vorhaben ausreden wollten, die Lehren der neuen Botschaft zu verbreiten.

Vor dem bedeutenden Rechtsgelehrten Shaykh Maḥmúd-i-Álúsí, dem Muftí von Baghdád, und in dessen Haus verteidigte sie ihren Glauben und ihre Haltung mit großem Geschick.

Später führte sie ihre berühmten Gespräche mit den Prinzen, den 'Ulamá und den in Kirmánsháh residierenden Regierungsbeamten, in deren Verlauf der Kommentar des Báb zur Súrah Kawthar öffentlich verlesen und übersetzt wurde; Höhepunkt war die Bekehrung des AmírsA50 und seiner Familie.

Zur Unterstützung ihrer persischen Mitgläubigen übersetzte diese außergewöhnlich begabte Frau den umfangreichen Kommentar des Báb zur Súrah YúsifA51 und tat so ihr Bestes, um dieses gewichtige Buch bekannt zu machen und seinen Inhalt zu erläutern.

In einem so feindseligen Zentrum wie Qazvín, das sich rühmte, in seinen Mauern nicht weniger als hundert der höchsten geistlichen Anführer zu beherbergen, festigte sie ihre jüngst errungenen Siege durch ihre Unerschrockenheit, ihre Geschicklichkeit, ihr Organisationstalent und ihre unermüdliche Begeisterung.

Bei ihrer bemerkenswerten Unterredung mit dem berühmten Vaḥíd im Hause Bahá'u'lláhs, während sie das Kind 'Abdu'l-Bahá auf dem Schoß hielt, unterbrach sie plötzlich seinen gelehrten Vortrag über die Zeichen der neuen Manifestation und drängte ihn nachdrücklich, er solle sich aufmachen und die Tiefe und Aufrichtigkeit seines Glaubens durch heldenhafte Taten und Selbstaufopferung beweisen.

Auf dem Gipfel ihres Ruhmes und ihrer allgemeinen Beliebtheit in Ṭihrán drängte sich die Crème der weiblichen Gesellschaft an ihrer Tür, um ihren brillanten Worten über die einzigartigen Prinzipien ihres Glaubens zu lauschen.

Im Haus des Maḥmúd Khán-i-Kalántar, wo sie gefangen gehalten wurde, konnte der Zauber ihrer Worte sogar die Hochzeitsgäste von den Festlichkeiten anlässlich der Vermählung seines Sohnes weglocken, sodass man sich schließlich um sie versammelte, um gierig jedes Wort von ihren Lippen einzusaugen.

Nach sieben Unterredungen mit den Abgeordneten des Großwesirs, die während ihrer Haft in demselben Hause mit ihrer Vernehmung beauftragt waren, führte ihre leidenschaftliche und bedingungslose Bejahung des Anspruchs und der Wesensmerkmale der neuen Offenbarung schließlich zu ihrem Todesurteil.

Ihrer Feder waren Oden entströmt, die unmissverständlich nicht nur ihren Glauben an die Offenbarung des Báb, sondern auch ihre Anerkennung der erhabenen, bisher noch nicht enthüllten Sendung Bahá'u'lláhs bezeugen.

Nicht zuletzt war es ihrer Initiative zu verdanken, dass bei der Konferenz von Badasht, an der sie teilnahm, die herausforderndsten Konsequenzen der revolutionären, bisher erst im Ansatz verstandenen Sendung vor ihren Mitgläubigen enthüllt wurden und die neue Ordnung von nun an dauerhaft von den Gesetzen und Institutionen des Islám abgekoppelt war.

Inmitten des Sturmes, der in der Hauptstadt tobte, sollten nun all diese wunderbaren Erfolge ihre Krönung und Vollendung in ihrem Märtyrertod finden.
Eines Abends – ihr war bewusst, dass die Stunde ihres Todes gekommen war – zog sie ein Brautkleid an, salbte sich mit Parfüm, ließ die Frau des Kalántar kommen, eröffnete ihr das Geheimnis ihres nahen Märtyrertodes und vertraute ihr ihre letzten Wünsche an. Dann schloss sie sich in ihr Zimmer ein und harrte in Gebet und Andacht der Stunde ihrer Vereinigung mit dem Geliebten. Sie schritt im Zimmer auf und ab und sang dabei eine Weise, die zugleich Kummer und Triumph ausdrückte. Um Mitternacht kamen die Gerichtsdiener des 'Azíz Khán-i-Sardár und brachten sie in den Ílkhání-Garten außerhalb der Stadt, der zur Stätte ihres Märtyrertodes werden sollte. Als sie dort ankam, saß der Sardár mit seinen Leuten bei einem Saufgelage und brüllte vor Lachen. Ohne Umschweife befahl er, sie sofort zu erdrosseln und in eine Grube zu werfen. Mit dem Seidenschal, den sie aus einer Eingebung heraus für diesen Zweck mitgenommen hatte und in ihren letzten Augenblicken dem Sohn des Kalántar, der sie begleitete, übergab, wurde die unvergessliche Heldin zu Tode gebracht. Ihren Leib versenkte man in einen Graben, der anschließend mit Erde und Steinen gefüllt wurde, wie sie es gewünscht hatte.
So endete das Leben dieser großen Bábí-Heldin, der ersten Märtyrerin für Frauenrechte. In ihrer Todesstunde wandte sie sich dem zu, in dessen Gewahrsam sie gegeben war, und erklärte kühn: »Du kannst mich jederzeit töten, aber die Befreiung der Frauen kannst du nicht aufhalten.«Q147 Ihre Laufbahn war so glanzvoll wie kurz, so tragisch wie ereignisreich. Im Gegensatz zu ihren Mitjüngern, deren Taten bei ihren ausländischen Zeitgenossen größtenteils unbekannt blieben und nicht erwähnt wurden, erscholl der Ruhm dieser unsterblichen Frau auch im Ausland und drang bemerkenswert schnell in die westeuropäischen Hauptstädte vor, wo sie bei Männern und Frauen der verschiedensten Nationen, Berufe und Kulturen überschwängliche Bewunderung erregte und glühendes Lob hervorrief. Kein Wunder, dass 'Abdu'l-Bahá ihren Namen neben Sarah, Ásíyih, die Jungfrau Maria und Fáṭimih stellte, die in verschiedenen einander folgenden Sendungen aus den Reihen ihres Geschlechts durch besondere Verdienste und ihre jeweils einzigartige Stellung herausragten. »Ihre Eloquenz«, schrieb 'Abdu'l-Bahá, »war der Schrecken ihres Zeitalters, und ihre Vernunft versetzte die Welt in Aufruhr.«Q148 An anderer Stelle nennt Er sie »einen Feuerbrand der Gottesliebe« und »eine Lampe, aus der Gottes Güte leuchtet«.
Ihre wundersame Lebensgeschichte verbreitete sich ebenso schnell und weit wie die des Báb, des Quells ihrer Inspiration.

»Ein Wunder an Wissen aber auch an Schönheit«Q149, lautet der Tribut, den ihr ein bekannter Autor zollt, der über das Leben des Báb und Seiner Jünger schrieb.

»Die persische Jungfrau von Orleans, der führende Kopf der Frauenbefreiung im Orient, … die an die mittelalterliche Héloise wie auch an die neuplatonische Hypatia erinnert«Q150, so rühmte sie ein bekannter Dramatiker, den Sarah Bernhardt gebeten hatte, ein Stück über ihr Leben zu schreiben.

»Das Heldentum der liebreizenden, doch vom Schicksal geschlagenen Dichterin von Qazvín, Zarrín-TájA52«, bekundet Lord Curzon von Kedleston, »ist eine der ergreifendsten Episoden in der modernen Geschichte.«Q151 »Das Auftreten einer solchen Frau wie Qurratu'l-'Ayn«, schrieb der bekannte britische Orientalist Prof.

E.

G.

Browne, »ist in jedem Land und zu allen Zeiten selten, aber für ein Land wie Persien ist es ungeheuerlich, nahezu ein Wunder, ….

Hätte die Bábí-Religion keinen anderen Beweis für ihre Größe, so reichte es aus, … dass sie eine Heldin wie Qurratu'l-'Ayn hervorgebracht hat.«Q152 »Die von Qurratu'l-'Ayn in den islámischen Ländern ausgestreute Saat«, schreibt der angesehene englische Geistliche Dr.

T.

K.

Cheyne in einem seiner Bücher vielsagend, »beginnt aufzugehen. … Diese edle Frau … hat das Verdienst, das Werk der sozialen Reformen in Persien eröffnet zu haben.«Q153 »Zweifellos … eine der auffallendsten und interessantesten Erscheinungen in dieser Religion«Q154, schreibt der bekannte französische Diplomat und renommierte Schriftsteller Graf Gobineau über sie und fügt hinzu:

»In Qazvín wurde sie mit Recht für ein Wunder gehalten.«Q155 »Viele Menschen«, schreibt er weiter, »die sie gekannt und zu verschiedenen Zeiten ihres Lebens gehört hatten, haben mir ausnahmslos versichert, dass … man sich, wenn sie sprach, bis in die Tiefen der eigenen Seele bewegt fühlte, sowie von Bewunderung erfüllt und zu Tränen gerührt war.«Q156 »Keine Erinnerung«, schreibt Sir Valentine Chirol, »ruft tiefere Verehrung wach und entfacht mehr Begeisterung als die Erinnerung an sie, und der Einfluss, den sie zu Lebzeiten ausübte, stärkt noch heute ihr Geschlecht.«Q157 »O Ṭáhirih«, ruft der große türkische Autor und Dichter Sulaymán Náẓim Bey in seinem Buch über die Bábí aus, »du bist tausend Náṣiri'd-Dín Sháhs wert!«Q158 »Ṭáhirih war das höchste weibliche Vorbild«, lautet der Tribut, den ihr Frau Marianne Hainisch, die Mutter eines österreichischen Präsidenten, zollt.

»… Ich will versuchen, für die Frauen Österreichs das zu tun, wofür Ṭáhirih ihr Leben gab, um es für die Frauen von Persien zu erreichen.«Q159
Zahlreich und mannigfach sind ihre glühenden Bewunderer auf allen fünf Kontinenten, die mehr über sie wissen wollen. Es gibt viele, deren Lebenswandel durch ihr begeisterndes Beispiel veredelt wurde, die ihre unvergleichlichen Oden auswendig lernten oder ihre Gedichte vertonten, vor deren geistigem Auge die Vision ihres unbezähmbaren Geistes leuchtet, in deren Herzen eine Liebe und Verehrung lebt, die die Zeit nicht mindern kann, und in deren Seele der Entschluss glüht, ebenso unerschrocken und mit derselben Treue den Pfad zu beschreiten, den sie für sich erwählt hatte und von dem sie vom Augenblick ihrer Bekehrung bis zur Todesstunde niemals abwich.
Der wilde Verfolgungssturm, der Bahá'u'lláh in einen unterirdischen Kerker gefegt und das Licht Ṭáhirihs ausgelöscht hatte, besiegelte auch das Schicksal von Siyyid Ḥusayn-i-Yazdí, genannt 'Azíz, dem berühmten Sekretär des Báb, der in Máh-Kú und in Chihríq Seine Gefangenschaft geteilt hatte – ein Mensch, reich an Erfahrung und hohen Verdiensten. Bestens bewandert in den Lehren seines Meisters, dessen uneingeschränktes Vertrauen er genossen hatte, wies er alle Angebote der maßgeblichen Behörden in Ṭihrán, sich zu retten, zurück und ersehnte unaufhörlich den Märtyrertod, der ihm an dem Tag, an dem der Báb auf dem Kasernenhof von Tabríz Sein Leben hingab, verwehrt war. Als Mitgefangener Bahá'u'lláhs im Síyáh-Chál von Ṭihrán empfing er von Ihm Erleuchtung und Trost, wenn er an die kostbaren Tage in der Gegenwart seines Herrn in Ádhirbáyján dachte. Schließlich wurde er durch denselben 'Azíz Khán-i-Sardár, der Ṭáhirih zu Tode gebracht hatte, unter schändlich grausamen Umständen niedergestreckt.
Ein weiteres Opfer der schrecklichen Folterungen durch einen unnachgiebigen Feind war der edelgesinnte, einflussreiche und mutige Ḥájí Sulaymán Khán.

Er stand in so hohem Ansehen, dass der Amír Niẓám bei einer früheren Gelegenheit seine Verbindung zu dem Glauben, den er angenommen hatte, absichtlich ignorierte und sein Leben verschonte.

Der Aufruhr, der als Folge des Attentats auf den Herrscher Ṭihrán erschütterte, brachte ihn jedoch ins Gefängnis und führte zu seinem Märtyrertod.

Der Sháh, dem es nicht gelungen war, ihn durch den Ḥájibu'd-Dawlih zum Widerruf zu bewegen, befahl, dass er auf eine selbst gewählte Art getötet werden sollte.

Auf seinen ausdrücklichen Wunsch hin wurden ihm neun Löcher ins Fleisch geschnitten und in jedes eine brennende Kerze gesteckt.

Als der Scharfrichter vor dieser grausamen Aufgabe zurückschreckte, versuchte er ihm das Messer aus der Hand zu reißen, um es sich selbst in den Leib zu bohren.

Der Scharfrichter aber wehrte ihn ab aus Angst, er könnte ihn damit angreifen, und wies seine Leute an, dem Opfer die Hände auf dem Rücken zu fesseln, worauf der unerschrockene Dulder von ihnen verlangte, sie sollten ihm zwei Löcher in die Brust, zwei in die Schultern, eines in den Nacken und vier in den Rücken schneiden – ein Wunsch, den sie erfüllten.

Pfeilgerade, leuchtenden Auges, mit stoischer Tapferkeit, völlig unberührt vom Gejohle der Menge und dem Anblick des Blutes, das aus seinen Wunden floss, führte er den ihn umdrängenden Mob zur Stätte seines Martyriums, voran ein Zug von Spielleuten und Trommlern.

Alle paar Schritte hielt er auf dem Weg inne und sprach zu den fassungslosen Zuschauern Worte, mit denen er den Báb verherrlichte und die Bedeutung seines eigenen Todes pries.

Während er die Kerzen in ihren blutigen Fassungen flackern sah, brach er in Rufe unbändigen Entzückens aus.

Immer wenn eine von seinem Leib abfiel, hob er sie auf, entzündete sie an einer anderen und steckte sie mit eigener Hand wieder an ihre Stelle.

»Warum tanzt du nicht«, höhnte der Scharfrichter, »wenn du den Tod so vergnüglich findest?« »Tanzen?«, rief der Dulder.

»In einer Hand den Weinkelch, in der andern die Locken des Freundes.

Solcher Tanz auf dem Marktplatz ist mein sehnlichster Wunsch!«Q160 Er war noch im Bázár, als ein Windhauch die Kerzenflammen, die schon tief in seinem Fleisch brannten, aufflackern ließ.

Da rief er die Flammen an, die sich in seine Wunden fraßen:

»Ihr Flammen habt euren Stachel längst verloren und die Kraft, mich zu quälen, ist euch genommen.

Macht schnell, denn von euren Feuerzungen vernehme ich die Stimme, die mich zu meinem Geliebten ruft.«Q161 Lichtumflutet schritt er dahin wie ein Eroberer zum Ort seines Sieges.

Am Fuß des Galgens erhob er noch einmal die Stimme zum letzten Appell an die Zuschauermenge.

Danach warf er sich nieder in Richtung des Schreins des Imám-Zádih Ḥasan und murmelte einige arabische Worte.

Dann rief er dem Henker zu:

»Mein Werk ist nun vollbracht!

Komm und tu das Deine.«Q162 Noch halb lebendig wurde sein Körper in zwei Hälften zersägt, während seine sterbenden Lippen noch den Lobpreis seines Geliebten stammelten.

Die versengten und blutigen Überreste seines Leichnams wurden, wie er es verlangt hatte, zu beiden Seiten des Naw-Tores aufgehängt als stumme Zeugen der unauslöschlichen Liebe, die der Báb in den Herzen Seiner Jünger entfacht hatte.
Der wütende Brand, der in Folge der versuchten Ermordung des Herrschers ausbrach, konnte nicht auf die Hauptstadt beschränkt bleiben. Er sprang auf die Nachbarprovinzen über, wütete in Mázindarán, der Heimatprovinz Bahá'u'lláhs, und brachte es mit sich, dass Sein Besitz beschlagnahmt, geplündert und zerstört wurde. In Tákur, einem Dorf im Bezirk Núr, wurde Sein vom Vater geerbtes, kostbar eingerichtetes Haus auf Befehl von Mírzá Abú-Ṭálib Khán, dem Neffen des Großwesirs, völlig ausgeplündert und was nicht weggeschafft werden konnte, wurde zerstört. Die Räume – stattlicher als die Paläste von Ṭihrán – wurden irreparabel verwüstet. Sogar die Häuser des einfachen Volkes wurden dem Erdboden gleichgemacht und das ganze Dorf wurde anschließend in Brand gesteckt.
Der Aufruhr, der Ṭihrán ergriffen und den Anstoß zu Gewaltausbrüchen und Raubzügen in Mázindarán gegeben hatte, griff weit bis nach Yazd, Nayríz und Shíráz über, erschütterte auch die entferntesten Dörfer und entfachte von neuem das Feuer der Verfolgungen.

Wieder wetteiferten gierige Gouverneure und perfide Untergebene im Ausplündern unschuldiger Menschen, im Abschlachten Schuldloser, im Schänden der Edelsten ihres Geschlechts.

Ein Blutbad wurde angerichtet, das alle Gräuel von Nayríz und Zanján wiederholte.

»Meine Feder sträubt sich vor Entsetzen«, schreibt der Chronist der blutigen Ereignisse, die mit Geburt und Aufstieg unseres Glaubens verknüpft sind, »beim Versuch, zu beschreiben, was alles über diese tapferen Männer und Frauen kam, ….

Was ich über die Gräuel der Belagerung von Zanján zu berichten versucht habe, … verblasst vor der himmelschreienden Grausamkeit der Gräueltaten, die wenige Jahre später in Nayríz und Shíráz verübt wurden.« Die Köpfe von zweihundert Opfern dieser Ausbrüche wilden Fanatismus wurden auf Bajonette gespießt und im Triumphzug von Shíráz nach Ábádih getragen.

Vierzig Frauen und Kinder wurden zu Asche verbrannt, indem man sie in eine Höhle sperrte, in der ein große Menge mit Petroleum getränktes Holz aufgeschichtet und angezündet wurde.

Dreihundert Frauen wurden gezwungen, paarweise auf ungesattelten Pferden den langen Weg nach Shíráz zu reiten.

Halb nackt führte man sie durch die Reihen der Köpfe, die man den Leichen ihrer Gatten, Söhne, Väter und Brüder abgeschlagen hatte.

Unsägliche Kränkungen wurden Ihnen zugefügt und viele kamen unter den erlittenen Qualen um.
Damit schließt ein Kapitel, das für immer vom blutigsten, tragischsten, heroischsten Zeitabschnitt des ersten Bahá'í-Jahrhunderts berichtet. Das Blut, das während dieser ereignisreichen, unheilvollen Jahre in Strömen vergossen wurde, kann als fruchtbare Saat jener Weltordnung betrachtet werden, die von einer rasch nachfolgenden und noch größeren Offenbarung verkündet und errichtet werden sollte. Die Würdigung dieses edlen Heeres von Helden, Heiligen und Märtyrern der Frühzeit durch Freund und Feind, von Bahá'u'lláh bis zum unbeteiligten Beobachter in fernen Ländern, von der Geburtsstunde bis heute, legt ein unvergängliches Zeugnis ab von der Herrlichkeit der Taten, die diesen Zeitabschnitt unvergesslich machen.
»Alle Welt«, lautet Bahá'u'lláhs beispielloses Zeugnis im Kitáb-i-Íqán, »staunte über die Art, wie sie sich opferten. … Der Geist ist bestürzt über das, was sie vollbrachten, die Seele ergriffen von ihrer Tapferkeit und dem Schmerz, den sie ertrugen. … War je ein Zeitalter Zeuge eines Geschehens von so großer Tragweite?«Q163 Und wiederum: »Hat die Welt seit Adams Tagen je solchen Aufruhr, solch heftige Erregung gesehen? … Mich dünkt, Geduld ward nur durch ihre Seelenstärke offenbart, Glaubenstreue nur durch ihre Taten bezeugt.«Q164 »Durch das Blut, das sie vergossen«, bekräftigt Er in einem Gebet, in dem Er explizit von den Märtyrern des Glaubens spricht, »wurde die Erde mit den wundersamen Offenbarungen Deiner Macht und den perlengleichen Zeichen Deiner ruhmreichen Souveränität getränkt. Bald, wenn die festgesetzte Zeit gekommen ist, wird sie ihre Botschaft kundtun.«
Wem sonst, wenn nicht den Helden Gottes, die mit ihrem Blut den verheißenen Tag ankündigten, könnten die bedeutsamen Worte Muḥammads, des Gesandten Gottes, gelten, die Quddús zitierte, als er zu seinen Gefährten in der Festung Shaykh Ṭabarsí sprach: »O, wie sehne ich mich danach, das Angesicht meiner Brüder zu sehen, die am Ende der Welt auftreten werden! Gesegnet sind wir und gesegnet sind sie; ihr Segen aber ist größer denn unserer.«Q165 Wen sonst könnte die im Káfí überlieferte und von Bahá'u'lláh im Kitáb-i-Íqán bestätigte Tradition namens Ḥadíth-i-Jábir gemeint haben, die in eindeutigen Worten die Zeichen beim Erscheinen des verheißenen Qá'im darlegt: »Seine Auserwählten werden an Seinem Tage erniedrigt werden. Ihre Häupter werden als Geschenke dargeboten werden wie die Häupter der Türken und der Dailamiten. Sie werden erschlagen und verbrannt werden. Furcht wird sie ergreifen, Verwirrung und Bestürzung werden Schrecken in ihre Herzen jagen. Die Erde wird mit ihrem Blut gerötet werden. Ihre Frauen werden jammern und wehklagen. Wahrlich, dies sind meine Freunde!«Q166
»Erzählungen von großartigem Heldentum«, lautet das literarische Zeugnis von Lord Curzon von Kedleston, »erleuchten die blutigen Seiten der Bábí-Geschichte. … der Mut, den die Brände von Smithfield entfachten, war nicht edler als der, der den noch raffinierteren Folterknechten von Ṭihrán widerstand.

Umso höher sind darum die Lehren des Glaubens zu bewerten, der in seinen Anhängern einen so seltenen und schönen Opfergeist zu erwecken vermag.

Das Heldentum und das Martyrium SeinerA53 Anhänger werden bei vielen Anklang finden, die dergleichen in zeitgenössischen Berichten des Islám nicht finden können.«Q167»Der Bábismus«, schrieb Prof.

J.

Darmesteter, »der sich in weniger als fünf Jahren von einem Ende Persiens bis zum anderen ausbreitete, der 1852 mit dem Blut seiner Märtyrer getränkt wurde, hat sich unauffällig weiter entwickelt und verbreitet.

Falls Persien sich überhaupt regeneriert, dann durch diesen neuen Glauben.«Q168»Tausende von Märtyrern«, schreibt Renan in seinem Buch Les Apôtres, »sind für IhnA54 mit Begeisterung in den Tod gegangen.

Ein Tag, der wohl in der Weltgeschichte nicht seinesgleichen hat, war der des großen Blutbades, das unter den Bábí in Ṭihrán angerichtet wurde.«Q169 Der bekannte Orientalist Prof.

E.

G.

Browne spricht von einem »dieser seltsamen Ausbrüche von Begeisterung, Glauben, glühender Verehrung, unbezähmbaren Heldentums«, von der »Geburt einer Religion, die sich durchaus unter die großen Weltreligionen einreihen kann«Q170.

Und an anderer Stelle:

»Der Geist, von dem die Bábí durchdrungen sind, wird unweigerlich jeden, der in seinen Bann gerät, machtvoll ergreifen. … Wer es nicht erlebt hat, mag es nicht glauben, aber sollte sich dieser Geist ihm einmal offenbaren, wird er eine Ergriffenheit erfahren, die er wahrscheinlich nie vergessen wird.«Q171 Comte de Gobineau versichert in seinem Buch:

»Ich muss sagen, wenn ich in Europa eine solche Religion aufkommen sähe wie den Bábismus, mit den Vorzügen, die er besitzt, dem blinden Glauben, der grenzenlosen Begeisterung, dem leidgeprüften Opfermut, der den Gleichgültigen Achtung abnötigt und seine Widersacher erschreckt, und der darüber hinaus, wie gesagt, durch seine stetige Überzeugungskraft immer neue Anhänger in allen Gesellschaftsschichten gewinnt – wenn ich dies in Europa sähe, ich zögerte nicht vorauszusagen, dass in absehbarer Zeit alle Macht und Herrschaft zwangsläufig dieser derart überlegenen Gruppe zufallen werde.«Q172
'Abbás-Qulí Khán-i-Láríjání, der die tödliche Kugel auf Mullá Ḥusayn abgefeuert hat, soll auf eine Frage des Prinzen Aḥmad Mírzá vor mehreren Zeugen geantwortet haben: »Die Wahrheit ist doch: wer Karbilá nicht gesehen hat, der würde – wenn er Ṭabarsí gesehen hätte – nicht nur begreifen, was damals geschah, sondern er würde ihm nicht länger Beachtung schenken. Und hätte er Mullá Ḥusayn von Bushrúyih gesehen, wäre er überzeugt, dass der Höchste MärtyrerA55 auf die Erde zurückgekehrt sei. Und wäre er Zeuge meiner Taten geworden, so hätte er sicher gesagt: ›Das ist Shimr, der mit Schwert und Lanze wiedergekommen ist.‹ … Ich weiß wirklich nicht, was man diesen Leuten gezeigt hat, oder was sie gesehen haben, dass sie sich aufmachten, mit so viel Eifer und Freude zu kämpfen, …. Menschliche Vorstellungskraft kann das Ungestüm ihres beherzten Mutes nicht begreifen.«Q173
Abschließend können wir uns fragen, welches Schicksal wohl die schändliche Bande ereilte, die, von Bosheit, Gier oder Fanatismus getrieben, das Licht auszulöschen suchte, das der Báb und Seine Anhänger über ihr Land und sein Volk verbreitet hatten?

Die Rute des göttlichen Strafgerichts traf sie rasch und mit unnachgiebiger Strenge und verschonte keinen von ihnen, weder den Obersten des Reiches, noch seine Minister und Räte oder die geistlichen Würdenträger der Religion, mit der seine Regierung untrennbar verbunden war, auch nicht die Gouverneure, die als seine Stellvertreter tätig waren, oder die Anführer seiner bewaffneten Streitmacht, die mehr oder weniger freiwillig, aus Angst oder aus Gleichgültigkeit zu den schlimmen Prüfungen beitrugen, denen der junge Glaube so unverdient unterworfen wurde.

Muḥammad Sháh, ein zugleich fanatischer und unentschlossener Herrscher, der es abgelehnt hatte, auf den Ruf des Báb zu hören, Ihn in der Hauptstadt zu empfangen und Ihm Gelegenheit zu geben, die Wahrheit Seiner Sache darzulegen, und der schließlich dem Drängen seines böswilligen Ministers nachgegeben hatte, erlebte mit vierzig Jahren, wie ihn sein bisheriges Glück plötzlich verließ und er den Komplikationen einer schweren Krankheit erlag, die ihn zu dem »Höllenfeuer« verdammte, das ihn, wie der Autor des Qayyúmu'l-Asmá' geschworen hatte, »am Tag der Auferstehung«Q174 unweigerlich verschlingen werde.

Sein teuflischer Geist, der allmächtige Ḥájí Mírzá Áqásí, die Macht hinter dem Thron und Hauptverantwortlicher der gegen den Báb gerichteten Schandtaten einschließlich Seiner Gefangenschaft im Bergland von Ádhirbáyján, wurde kaum eineinhalb Jahre, nachdem er sich zwischen den Sháh und seinen Gefangenen gedrängt hatte, seiner Macht und seines zu Unrecht erworbenen Reichtums beraubt.

Er fiel bei seinem Herrscher in Ungnade, war gezwungen, vor dem wachsenden Zorn seiner Landsleute im Schrein von Sháh 'Abdu'l-'Aẓím Schutz zu suchen, wurde später mit Schimpf und Schande nach Karbilá ausgewiesen und fiel Krankheit, Armut und nagender Sorge anheim – eine erbärmliche Bestätigung des mahnenden Schreibens, in dem ihm sein hoher Gefangener einst sein Schicksal vorausgesagt und seine Schändlichkeit angeprangert hatte.

Was den niederträchtigen Emporkömmling, den Amír Niẓám Mírzá Taqí Khán betrifft, der das erste Jahr seiner kurzen Amtszeit mit dem wilden Ansturm gegen die Verteidiger der Festung Ṭabarsí befleckte, der die Hinrichtung der sieben Märtyrer von Ṭihrán bewilligte und unterstützte, der den Sturmangriff auf Vaḥíd und seine Gefährten auslöste, der für das Todesurteil des Báb unmittelbar verantwortlich war und der den großen Aufstand von Zanján heraufbeschwor:

Er verlor durch die unerbittliche Missgunst seines Herrschers und durch rachsüchtige Hofintrigen alle Ehren, deren er sich erfreut hatte, und wurde auf königlichen Befehl heimtückisch umgebracht, indem ihm im Bad des Palastes von Fín bei Káshán die Pulsadern aufgeschnitten wurden.

Wie Nabíl berichtet, soll Bahá'u'lláh gesagt haben:

»Hätte der Amír Niẓám um Meine wahre Stellung gewusst, er hätte bestimmt Hand an Mich gelegt.

Er gab sich die größte Mühe, Meine tatsächliche Stellung herauszufinden, doch ohne Erfolg.

Gott wollte, dass er darüber in Unkenntnis blieb.«Q175 Mírzá Áqá Khán, der so eine aktive Rolle spielte bei den ungezügelten Grausamkeiten, die nach dem Anschlag auf das Leben des Herrschers verübt wurden, wurde aus dem Amt gejagt und in Yazd unter strengen Hausarrest gestellt; dort verbrachte er den Rest seines Lebens in Schande und Verzweiflung.
Ḥusayn Khán, der Gouverneur von Shíráz, verrufen als »Weinsäufer« und »Tyrann«, der sich als erster erdreistete, den Báb übel zu drangsalieren, der Ihn öffentlich rüffelte und seinem Diener befahl, Ihn brutal ins Gesicht zu schlagen, musste nicht nur das fürchterliche Elend aushalten, das so plötzlich über ihn, seine Familie, seine Stadt und seine Provinz kam, er musste danach auch erleben, wie alle seine Werke zunichte gemacht wurden, und verbrachte die restlichen Tage seines Lebens im Verborgenen, bis er, von Freund und Feind verlassen, zu seinem Grab torkelte. Ḥájibu'd-Dawlih, dieser blutrünstige Feind, der viele unschuldige, wehrlose Bábí so unermüdlich zu Tode gehetzt hatte, fiel nun selbst der Wut der aufgebrachten Luren zum Opfer:

Sie plünderten seinen Besitz, schnitten ihm den Bart ab und zwangen ihn, ihn aufzuessen; dann legten sie ihm Zaumzeug an, sattelten ihn und ritten auf ihm vor den Augen der Leute; danach musste er mit eigenen Augen ansehen, wie sie sich an seinen Frauen und Kindern schamlos und grausam vergingen.

Der Sa'ídu'l-'Ulamá, der fanatische, grausame und unverschämte Mujtahid von Bárfurúsh, dessen unstillbare Feindschaft so viel Schmach über die Helden von Ṭabarsí gebracht und ihnen so viel Leid zugefügt hatte, fiel bald nach den Gräueltaten, die er begangen hatte, einer seltsamen Krankheit zum Opfer, die mit unstillbarem Durst und eisigen Kälteschauern einherging, gegen die ihm auch die Pelze, in die er sich hüllte, und das Feuer, das ständig in seinem Zimmer brannte, nicht halfen.

Der Anblick seines zerstörten, einst luxuriösen Hauses, das nach seinem Tod so herunterkam, dass es schließlich zur Müllkippe für die Stadtbewohner wurde, machte auf die Einwohner von Mázindarán einen so nachhaltigen Eindruck, dass sie in ihren Streitigkeiten oft einander dasselbe Schicksal für ihre Heim an den Hals wünschten, das über dieses verfluchte Haus gekommen war.

Der falsche, ehrgeizige Maḥmúd Khán-i-Kalántar, in dessen Gewahrsam Ṭáhirih vor ihrem Märtyrertod gegeben worden war, zog sich neun Jahre später die Ungnade seines königlichen Herrn zu, wurde an Stricken, die um seine Füße gebunden waren, durch die Bázáre geschleift bis zu einem Platz außerhalb der Stadttore, wo er am Galgen aufgehängt wurde.

Mírzá Ḥasan Khán, der auf Anordnung seines Bruders, des Amír Niẓám, die Hinrichtung am Báb vollzogen hatte, wurde zwei Jahren nach seiner unverzeihlichen Tat einer schrecklichen Strafe ausgesetzt, die zu seinem Tod führte.

Der Shaykhu'l-Islám von Tabríz, der unverschämt habgierige und tyrannische Mírzá 'Alí-Aṣghar, der, als die Leibwache des Gouverneurs der Stadt sich weigerte, am Báb die Bastonade zu vollstrecken, mit eigener Hand seinem hohen Gefangenen elf Stockschläge auf die Füße verabreichte, wurde noch im selben Jahr von einer Lähmung heimgesucht und starb nach dieser höchst qualvollen Tortur eines elenden Todes und bald nach seinem Tod wurde in dieser Stadt das Amt des Shaykhu'l-Islám abgeschafft.

Der stolze und hinterhältige Mírzá Abú-Ṭálib Khán, der die Ratschläge des Großwesirs Mírzá Áqá Khán zum Maßhalten in den Wind schlug und anordnete, das Dorf Tákur zu plündern, in Brand zu stecken und das Haus Bahá'u'lláhs zu zerstören, wurde ein Jahr später von einer Seuche befallen und kam elend um, gemieden selbst von seinen nächsten Verwandten.

Der Shujá'u'l-Mulk Mihr-'Alí Khán, der nach dem Attentat auf den Sháh die letzten Reste der Bábí-Gemeinde in Nayríz so rigoros verfolgt hatte, erkrankte und wurde, wie sein Enkel berichtet, mit Stummheit geschlagen, von der er sich bis zur Todesstunde nicht mehr erholte.

Sein Komplize Mírzá Na'ím fiel in Ungnade, wurde zweimal hart bestraft, später seines Amtes enthoben und ausgesuchten Foltern unterworfen.

Das Regiment, das, ungeachtet des Wunders, durch das gewarnt Sám Khán und seine Männer von jedem weiteren Versuch absahen, den Báb zu töten, freiwillig antrat und den Leib des Báb mit Kugeln zerfetzte, verlor noch im selben Jahr bei einem schlimmen Erdbeben zwischen Ardibíl und Tabríz nicht weniger als zweihundertfünfzig Mann samt seinen Offizieren; zwei Jahre später wurden die übrigen fünfhundert in Tabríz wegen Meuterei gnadenlos erschossen und die Menschen erinnerten sich beim Anblick ihrer zur Schau gestellten verstümmelten Leichen an deren grausame Tat von damals und brachten allenthalben ihre Missbilligung und Verwunderung so offen zum Ausdruck, dass sich die führenden Mujtahids veranlasst sahen, zu Strafmaßnahmen zu greifen und sie zum Schweigen zu bringen.

Der Chef des Regiments, Áqá Ján Bey, kam sechs Jahre nach dem Märtyrertod des Báb beim Beschuss von Muḥammarih durch die britische Marine ums Leben.
Das Gottesgericht, das so streng und schonungslos alle heimsuchte, die maßgeblichen oder aktiven Anteil an den Verbrechen gegen den Báb und Seine Anhänger hatten, traf nicht weniger hart das ganze Volk – ein Volk, fanatischer als die Juden zur Zeit Jesu, bekannt für krassen Unverstand, unerbittlichen Fanatismus, vorsätzliche Perversität und bestialische Grausamkeit, käuflich, habgierig, egoistisch und feige.

Ich kann nichts Besseres tun, als hier anzuführen, was der Báb selbst in den letzten Tagen Seines Amtes im Dalá'il-i-Sab'ihA56 schrieb:

»Erinnere dich der ersten Tage der Offenbarung.

Wie groß war die Zahl derer, die an Cholera starben!

Dies war wahrlich ein Zeichen der Offenbarung und doch hat es niemand erkannt!

Vier Jahre lang wütete diese Geißel unter den shí'itischen Muslimen, ohne dass einer ihre Bedeutung begriffen hätte!«Q176 Nabíl schreibt in seinem unsterblichen Bericht:

»Was die große Masse des VolkesA57 betrifft, das mit dumpfer Gleichgültigkeit auf das tragische Geschehen blickte, das sich vor ihren Augen abspielte, und keinen Finger gegen die scheußlichen Gräueltaten rührte, so wurde es von einem Elend heimgesucht, das mit allen Hilfsmitteln des Landes und aller Energie seiner Staatsmänner nicht zu lindern war. … Von dem Tag an, da sich die Hand des Angreifers gegen den Báb erhob, … zermürbte eine Heimsuchung nach der anderen den Geist dieses undankbaren Volkes und brachte es an den Rand des landesweiten Zusammenbruchs.

Seuchen, die – abgesehen von flüchtigen Erwähnungen in verstaubten, wenig gelesenen Büchern – bislang kaum dem Namen nach bekannt waren, brachen mit solcher Heftigkeit aus, dass ihnen niemand entfliehen konnte.

Diese Geißel brachte Verwüstung, wohin sie sich auch ausbreitete.

Prinz und Bauer spürten ihren Hieb und beugten sich unter ihr Joch.

Sie hielt das Volk in ihrem Griff und ließ nicht nach in ihrer Gewalt.

Wie das bösartige Fieber, das die Provinz Gílán entvölkerte, so verzehrten diese plötzlichen Krankheiten fortwährend das Land.

So schwer das Unheil auch war, der Rachezorn Gottes machte nicht halt beim Unglück des entarteten, treulosen Volkes.

Jedes Lebewesen, das in dem geschlagenen Land atmete, bekam ihn zu fühlen.

Er kam auch über Pflanzen und Tiere und ließ die Menschen das ganze Ausmaß ihrer Not verspüren.

Eine Hungersnot mit all ihren Schrecken mehrte noch die gewaltige Last der Leiden, unter denen das Volk stöhnte.

Das dürre Schreckgespenst des Hungertodes ging um, und die Aussicht auf einen langsamen, qualvollen Tod verfolgte sie in ihren Vorstellungen. … Volk und Regierung lechzten gleicherweise nach Erlösung, die sie niergendwoher erhielten.

Sie leerten den Leidenskelch bis zur Neige und sahen nicht die Hand, die ihn reichte, und nicht Den, um Dessentwillen sie nun zu leiden hatten.«Q177

ZWEITER ZEITABSCHNITT

Die Zeit Bahá'u'lláhs: 1853–1892

Kapitel 6

Die Geburt der Bahá'í-Offenbarung

Wie nach dem unheilvollen Attentat auf Náṣiri'd-Dín Sháh schon abzusehen war, kennzeichneten die nun Schlag auf Schlag einsetzenden schrecklichen Ereignisse das Ende der Bábí-Sendung und den Abschluss des ersten, dunkelsten und blutigsten Kapitels in der Geschichte des ersten Bahá'í-Jahrhunderts. Durch diese Ereignisse wurde eine Zeit unermesslicher Leiden eingeleitet, in deren Verlauf die Geschicke des durch den Báb verkündeten Glaubens ihren Tiefpunkt erreichten. Tatsächlich hatten schon von Anfang an Prüfungen und Quälereien, Rückschläge und Enttäuschungen, Verleumdung, Verrat und Massenmord die Gläubigen zunehmend dezimiert und die Loyalität seiner standhaftesten Verfechter hart auf die Probe gestellt, ja beinahe die Grundlagen zerstört, auf denen er ruhte.
Von Anfang an hatten sich Regierung, Geistlichkeit und Volk geschlossen gegen den Glauben gestellt und der Sache ewige Feindschaft geschworen.

Muḥammad Sháh, an Geist und Willen schwach, hatte unter Druck jeden Verständigungsversuch des Báb verworfen, hatte es abgelehnt, mit Ihm persönlich zusammenzutreffen, und Ihm sogar den Zutritt zur Hauptstadt verwehrt.

Auch der jugendliche Náṣiri'd-Dín Sháh, von Natur aus grausam und herrschsüchtig, hatte schon als Kronprinz so wie später als regierender Fürst in wachsendem Maß eine Feindseligkeit an den Tag gelegt, die in seiner späteren Regierungszeit in all ihrer finsteren, ruchlosen Wildheit zum Ausbruch kommen sollte.

Der mächtige und kluge Mu'tamid, die einzige Person, die dem Báb den dringend nötigen Beistand und Schutz hätte bieten können, wurde Ihm durch ihren plötzlichen Tod genommen.

Der Sharíf von Mekka, der während der Pilgerreise des Báb nach Mekka die neue Offenbarung durch Quddús kennengelernt hatte, war taub für die göttliche Botschaft und hatte Quddús mit betonter Gleichgültigkeit empfangen.

Die zuvor vereinbarte Zusammenkunft, die auf der Rückreise des Báb aus dem Ḥijáz in der heiligen Stadt Karbilá stattfinden sollte, hatte endgültig aufgegeben werden müssen – sehr zur Enttäuschung der Gläubigen, die Seine Ankunft sehnsüchtig erwartet hatten.

Die achtzehn Buchstaben des Lebendigen, die Hauptstützen des jungen Glaubens, waren größtenteils gefallen.

Die »Spiegel«, die »Wegweiser«, die »Zeugen« der Bábí-Führungsschicht waren entweder dem Schwert zum Opfer gefallen oder aus dem Land gejagt oder durch Folter zum Schweigen gebracht worden.

Die Ziele, deren wichtigster Inhalt den Hauptpersonen unter ihnen bekannt war, blieben wegen ihres Übereifers zum größten Teil unerfüllt.

Die Versuche zweier Jünger, den Glauben in der Türkei und in Indien bekannt zu machen, waren aus ähnlichen Gründen schon am Beginn ihrer Mission gescheitert.

Die Stürme des Hasses, die über Mázindarán, Nayríz und Zanján hinweggefegt waren, hatten die vielversprechenden Lebenswege des verehrten Quddús, des beherzten Mullá Ḥusayn, des gelehrten Vaḥíd und des unbeugsamen Ḥujjat im Keim erstickt und darüber hinaus dem noch kurzen Leben einer erschreckend hohen Zahl ihrer findigsten und tapfersten Mitgläubigen ein Ende gesetzt.

Die schrecklichen Gräuel um den Tod der Sieben Märtyrer von Ṭihrán führten auch zur Auslöschung eines weiteren lebendigen Symbols für den Glauben – eines Mannes, der, wäre er verschont geblieben, durch seine enge Verwandtschaft und seinen vertrauten Umgang mit dem Báb ebenso wie durch seine persönlichen Tugenden entscheidend zum Schutz und zur Förderung dieser ringenden Sache beigetragen hätte.
Über die bereits in die Knie gezwungene Gemeinde war in der Folgezeit mit beispielloser Wucht ein Sturm hereingebrochen, der dieser Gemeinde noch ihre größte Heldin, die unvergleichliche Ṭáhirih, auf dem Höhepunkt ihrer Erfolge raubte, der das Schicksal von Siyyid Ḥusayn, dem vertrauten Sekretär des Báb und erwählten Treuhänder Seines letzten Willens, besiegelte, der Mullá 'Abdu'l-Karím-i-Qazvíní, anerkanntermaßen einer der ganz wenigen, die wirklich umfassende Kenntnisse über den Ursprung des Glaubens besaßen, niederstreckte und der Bahá'u'lláh, den einzigen Überlebenden unter den überragenden Gestalten der neuen Sendung, in den Kerker brachte.

Der Báb – der Urquell, dem die lebensspendende Energie einer neugeborenen Offenbarung entsprang – hatte sich noch vor dem Ausbruch des Sturms unter schrecklichen Begleitumständen den Feuersalven eines Erschießungskommandos gestellt und hinterließ der fast völlig zerbrochenen Gemeinschaft als nominelles Oberhaupt eine bloße Galionsfigur, die zwar gutmütig, aber äußerst leicht zu beeinflussen war, bar aller herausragenden Qualitäten.

Ohne die führende Hand Bahá'u'lláhs, des wirklichen Oberhaupts, suchte er verkleidet als Derwisch in den Bergen seines Geburtslandes Mázindarán Schutz vor den drohenden Anschlägen eines todbringenden Feindes.

Die umfangreichen Schriften des Glaubensstifters – handschriftlich verfasst, ungeordnet, nicht klassifiziert, schlampig abgeschrieben und schlecht erhalten – wurden im fieberhaften Tumult der damaligen Zeit zum Teil entweder absichtlich vernichtet, beschlagnahmt oder aus dem Land, in dem sie offenbart worden waren, eilig in Sicherheit gebracht.

Mächtige Gegner, darunter insbesondere der außergewöhnlich ehrgeizige und scheinheilige Ḥájí Mírzá Karím Khán, der im besonderen Auftrag des Sháhs den neuen Glauben und seine Lehren in einer Abhandlung bösartig angegriffen hatte, erhoben sich nun und – bestärkt durch die Rückschläge, die der Glaube hinnehmen musste – überschütteten sie ihn mit Schmähungen und Verleumdungen.

Überdies wurden einige Bábí unter unerträglichem Druck dazu gebracht, sich von ihrem Glauben loszusagen, während andere soweit gingen, abtrünnig zu werden und zum Feind überzulaufen.

Und zu diesen schrecklichen Schicksalsschlägen kam nun eine ungeheuerliche Verleumdung, ausgelöst von der Freveltat einer Handvoll unverantwortlicher Schwärmer, die den heiligen, unschuldigen Glauben durch eine Schandtat brandmarkten, die untilgbar schien und ihm die Grundlagen zu entziehen drohte.
Trotz dieser Flut an Drangsalen war das Feuer, das die Hand des Allmächtigen entzündet hatte, nicht gänzlich erstickt. Die Flamme, die neun Jahre hindurch so strahlend hell brannte, war zwar für den Augenblick erloschen, aber die große Feuersbrunst hatte eine schwelende Glut hinterlassen, die dazu bestimmt war, in nicht allzu ferner Zeit vom belebenden Wind einer weitaus größeren Offenbarung neu angefacht zu werden und ein Licht auszusenden, das nicht nur die Dunkelheit der näheren Umgebung erhellen, sondern mit seinem Strahlenglanz bis in die fernsten Fernen der östlichen wie der westlichen Welt vordringen sollte. Wie die erzwungene Isolationshaft dem Báb einerseits ermöglichte, Seine Lehre niederzuschreiben, den vollen Gehalt Seiner Offenbarung darzulegen, Seine Stufe explizit und öffentlich zu verkünden und Seinen Bund zu errichten, und andererseits der Verkündigung der Gesetze Seiner Offenbarung durch die Stimmen der in Badasht versammelten Gläubigen diente, so erwies sich die Krise beispiellosen Ausmaßes, die in der Hinrichtung des Báb und der Inhaftierung Bahá'u'lláhs gipfelte, als Auftakt einer Wiederbelebung, die durch die beflügelnde Kraft einer weit mächtigeren Offenbarung die ursprüngliche Botschaft des Propheten von Shíráz verewigen und auf eine noch dauerhaftere, weit über die Grenzen Seines Geburtslandes hinausreichende Grundlage stellen sollte.
Zu der Zeit, als die Sache des Báb vor seiner endgültigen Auslöschung zu stehen schien, als alle Hoffnungen und Bestrebungen, die sie beseelten, nach menschlichem Ermessen vereitelt und die gewaltigen Opfer der zahlreichen Gläubigen allem Anschein nach vergeblich waren, da sollte die göttliche Verheißung, die sie barg, plötzlich erfüllt und ihre letzte Vollendung auf geheimnisvolle Weise offenbar werden. Nicht vorzeitig, sondern zur festgesetzten Zeit kam die Bábí-Sendung zu ihrem Abschluss, zeigte ihre vorherbestimmte Frucht und offenbarte ihr höchstes Ziel: die Geburt der Sendung Bahá'u'lláhs. In dieser dunkelsten, schrecklichsten Stunde dämmerte ein neues, herrliches Licht an Persiens düsterem Horizont. Als Ergebnis eines Entwicklungs- und Reifeprozesses brach nun die bedeutendste und vielleicht eindrucksvollste Phase des Heroischen Zeitalters des Glaubens an.
Wie vom Báb vorhergesagt, hatte sich im Verlauf von neun Jahren der Keim des von Ihm erschaffenen Glaubens geheimnisvoll, rasch und unwiderstehlich entwickelt, bis zur festgesetzten Stunde schließlich die Frucht der verheißenen Sache Gottes inmitten der Finsternis und Höllenqual des Síyáh-Chál von Ṭihrán erschien. Als Bahá'u'lláh Jahre später die Behauptungen derer widerlegte, die die Gültigkeit Seiner Sendung bestritten, die so rasch auf die des Báb folgte, schrieb Er: »Siehe, wie sogleich mit der Vollendung des neunten Jahres dieser wundersamen, dieser heiligsten und gnadenvollsten Sendung die notwendige Zahl reiner, gänzlich geweihter und geheiligter Seelen sich insgeheim erfüllte.«Q178 Ferner versichert Er: »Dass eine so kurze Zeitspanne diese mächtigste, wundersame Offenbarung von Meiner vorausgegangenen Manifestation trennt, ist ein Geheimnis, das niemand enträtseln, ein Mysterium, das kein Verstand erfassen kann. Ihre Dauer war vorherbestimmt.«Q179
Der heilige Johannes, Autor der Offenbarung des Johannes, hat hinsichtlich dieser beiden aufeinanderfolgenden Offenbarungen deutlich vorausgesagt: »Das zweite Wehe ist dahin; siehe, das dritte Wehe kommt schnell.«Q180 'Abdu'l-Bahá erklärt diesen Vers folgendermaßen: »Dieses dritte Wehe ist der Tag der Offenbarung Bahá'u'lláhs, der Tag Gottes, und es ist nahe dem Tag des Erscheinens des Báb.«Q181. Ferner: »Alle Völker der Welt erwarten zwei Manifestationen, die Zeitgenossen sind. Das wurde ihnen allen verheißen.« Und wiederum: »Damit soll lediglich zum Ausdruck gebracht werden, dass allen Menschen zwei aufeinanderfolgende Manifestationen verheißen wurden.«Q182 Shaykh Aḥmad-i-Aḥsá'í, dieser leuchtende Stern göttlicher Führung, der vor dem Jahr sechzig so klar die herannahende Herrlichkeit Bahá'u'lláhs erkannt und ausdrücklich auf die »beiden Offenbarungen …, die rasch aufeinander folgen«Q183 hingewiesen hatte, machte in einem eigenhändig verfassten Brief an Siyyid Káẓim folgende wichtige Aussage über die nahende Stunde dieser höchsten Offenbarung: »Das Mysterium dieser Sache muss offenkundig werden, und das Geheimnis dieser Botschaft wird enthüllt werden. Mehr kann ich nicht sagen. Ich kann keine Zeit angeben. Seine Sache wird bekannt werden nach ḤínA58.«Q184
Die Umstände, unter denen der Träger dieser neugeborenen Offenbarung, die so rasch der des Báb folgte, die ersten Hinweise auf Seine erhabene Sendung empfing, wiederholen, ja übertreffen in ihrer seelenerschütternden Eindringlichkeit das, was Mose erlebte, als Er sich in der Wildnis des Sinai dem brennenden Busch gegenübersah, was Zarathustra erlebte, als Er durch eine Folge von sieben Visionen zu Seiner Sendung erwachte, was Jesus erlebte, als Er, aus dem Wasser des Jordan steigend, den Himmel geöffnet und den Heiligen Geist gleich einer Taube herabkommen und über sich leuchten sah, was Muḥammad erlebte, als Ihn in der Höhle von Ḥirá', vor der heiligen Stadt Mekka, die Stimme Gabriels aufforderte: »Rufe im Namen Deines Herrn!«Q185, und schließlich was der Báb erlebte, als Er sich im Traum dem blutenden Haupt des Imám Ḥusayn näherte, das von der durchschnittenen Kehle rinnende Blut in großen Zügen trank und dann im Erwachen Sich selbst als den erwählten Empfänger des Gnadenstroms des Allmächtigen erkannte.
An dieser Stelle können wir uns wohl fragen: Welcher Art ist die Natur und die Tragweite der Offenbarung, die so bald nach der Verkündigung des Báb erschien und mit einem Schlag sowohl die Lehre aufhob, die dieser Glaube erst vor kurzem verkündet hatte, als auch die göttliche Autorität ihres Stifters mit solch eindringlicher Kraft bestätigte? Welchen Anspruch, so können wir wohl überlegen, erhob Er, selbst ein Jünger des Báb, der sich so früh schon für befugt hielt, das von Seinem geliebten Herrn stammende Gesetz aufzuheben? Welche Beziehungen, können wir weiter nachdenken, könnte es zwischen den bisher bestehenden religiösen Systemen und Seiner eigenen Offenbarung geben – einer Offenbarung, die in äußerst gefahrvoller Zeit Seiner kreißenden Seele entströmte, die das Dunkel jenes verpesteten Loches durchdrang und dessen Mauern sprengte, die sich über die ganze Welt erstreckt, die dem Körper der gesamten Menschheit seine grenzenlosen Möglichkeiten einflößte und die nun direkt vor unseren Augen die Geschicke der menschlichen Gesellschaft formt?
Der unter derart dramatischen Umständen die überwältigende Macht einer so herrlichen Sendung zu tragen hatte, war niemand anders als der Eine, dem die Nachwelt einmal zujubeln wird, den aber unzählige Gläubige schon jetzt anerkennen als den Richter, Gesetzgeber und Erlöser der ganzen Menschheit, den Organisator des ganzen Planeten, den Einiger der Menschenkinder, den Erbauer des lang erwarteten tausendjährigen Reichs, den Urheber eines neuen »Universalen Zyklus«Q186, den Begründer des Größten Friedens, den Quell der Größten Gerechtigkeit, den Verkünder des künftigen Zeitalters der Einheit des Menschengeschlechts, den Schöpfer einer neuen Weltordnung, den Stifter und beseelenden Geist einer Weltkultur und -zivilisation.
Dem Volk Israel war Er nicht mehr und nicht weniger als die Verkörperung des »ewigen Vaters«Q187, des »Herrn der Heerscharen«, herabgestiegen mit »zehntausend Heiligen«Q188; den Christen war Er der wieder auferstandene Christus, wiedergekommen »in der Herrlichkeit des Vaters«Q189; den Shí'iten war Er die Wiederkehr des Imám Ḥusayn, den Sunníten die Herabkunft des »Geistes Gottes«Q190A59; den Zoroastriern war Er der verheißene Sháh Bahrám, den Hindus die Reinkarnation Krischnas, den Buddhisten der fünfte Buddha.
Im Namen, den Er trug, vereinigte Er den des Imám Ḥusayn, des berühmtesten Nachfolgers des Gesandten Gottes – des hellsten »Sterns«, der laut der Offenbarung des Johannes in der dort erwähnten »Krone«Q191 leuchtet – und den des Imám 'Alí, des Gebieters der Gläubigen, des zweiten der im genannten Buch erwähnten beiden »Zeugen«Q192.

Formell wurde Er mit Bahá'u'lláh angesprochen, ein Name, der besonders im Persischen Bayán genannt wird und der zugleich die Herrlichkeit, das Licht und den Glanz Gottes bedeutet.

Er wurde bezeichnet als »Herr der Herren«A60, »Größter Name«A61, »Altehrwürdige Schönheit«A62, »Feder des Höchsten«A63, »Verborgener Name«A64, »Verwahrter Schatz«, »Der, den Gott offenbaren wird«A65, »Größtes Licht«A66, »Allhöchster Horizont«A67, »Größtes Meer«A68, »Erhabener Himmel«A69, »Urewige Wurzel«, »der Selbstbestehende«A70, »Tagesgestirn des Universums«A71, »Große Verkündigung«A72, »Sprecher vom Sinai«A73, »der, der Gut von Schlecht scheidet«, »der Unterdrückte der Welt«A74, »die Sehnsucht der Völker«A75, »der Herr des Bundes«A76, der »Baum, über den niemand hinausgehen kann«A77.

Seine Abstammung reicht einerseits auf Abraham, den Stammvater der Gläubigen, und seine Frau Ketura zurück und andererseits auf Zarathustra sowie auf Yazdigird, den letzten König der Sassanidendynastie.

Überdies war Er ein Nachfahre Jesses und gehörte durch Seinen Vater Mírzá 'Abbás, besser bekannt als Mírzá Buzurg – ein Edelmann aus dem engeren Regierungskreis am Hofe Fatḥ-'Alí Sháhs – zu einer der ältesten und angesehensten Familien von Mázindarán.
Auf Ihn hatte Jesaja, der größte jüdische Prophet, hingewiesen, wenn er von der »Herrlichkeit des Herrn«A78 sprach, dem »Ewigen Vater«, dem »Friedensfürst«, dem »Wunderbaren«, dem »Rat«Q193, dem »Reis aus dem Stamm Jesse« und dem »Zweig aus Seinen Wurzeln«Q194, der »auf den Thron Davids gesetzt werden soll«Q195, der »kommen wird mit starker Hand«Q196, der »die Nationen richten wird«Q197, der »die Erde schlagen wird mit der Rute Seines Mundes, und mit dem Odem Seiner Lippen erschlagen wird die Gottlosen«Q198, und der »die Verjagten Israels sammeln und die Zerstreuten Judas einsammeln wird aus allen vier Enden der Erde«Q199.

Von Ihm sang David in seinen Psalmen und rief Ihn an als »Herr der Heerscharen«Q200 und »König der Herrlichkeit«Q201.

Auf Ihn wies Haggai hin als das »Verlangen aller Nationen«Q202 und Sacharja als den »Spross«, der »sprossen wird aus Seinem Ort« und der »den Tempel des Herrn bauen wird«Q203.

Sacharja pries Ihn als den »Herrn«, der »König sein wird über alle Welt«Q204, während Joel und Zephanja von Seinem Tag sprachen als dem »Tag des Herrn«Q205, wobei Letzterer ihn beschrieb als einen »Tag des Grimms, ein Tag der Trübsal und der Angst, ein Tag der Verwüstung und der Trostlosigkeit, ein Tag der Finsternis und des Dunkels, ein Tag der Wolken und des Nebels, ein Tag der Posaune und des Kriegsgeschreis gegen die festen Städte und die hohen Zinnen«Q206.

Auch Hesekiel und Daniel sprachen von Seinem Tag als dem »Tag des Herrn«Q207 und Maleachi beschrieb ihn als »den großen und schrecklichen Tag des Herrn«Q208, an dem »die Sonne der Gerechtigkeit aufgehen« wird »mit Heil an ihren Flügeln«Q209, während Daniel verhieß, dass Seine Ankunft das Ende der »Gräuel der Verwüstung«Q210 ankündigen werde.
Von Seiner Sendung heißt es in den heiligen Büchern der Zoroastrier, dass die Sonne während dieser Sendung einen vollen Monat lang stillzustehen hätte. Ihn muss Zarathustra gemeint haben, wenn Er laut Überlieferung vorhersagte, dass dreitausend Jahre des Streites und Kampfes vergehen müssen, bevor der Welterlöser Sháh-Bahrám kommt, der über Ahríman triumphieren und ein Zeitalter des Segens und des Friedens einleiten werde.
Nur Er ist gemeint in der Gautama Buddha zugeschriebenen Prophezeiung, dass sich in der Fülle der Zeit »ein Buddha namens Maitreya, der Buddha universaler Gemeinschaft« erheben und »Seine grenzenlose Herrlichkeit« offenbaren werde. Auf Ihn weist die Bhagavadgita der Hindus hin, als den »Größten Geist«, den »Zehnten Avatar«, die »Makellose Manifestation Krischnas«.
Von Ihm spricht Jesus Christus als dem »Fürst dieser Welt«Q211, dem »Tröster«Q212, der »die Welt der Sünde ermahnen wird, Recht und Gerechtigkeit zu üben«Q213, dem »Geist der Wahrheit«Q214, der »euch in alle Wahrheit einführen wird«, der »nicht aus sich selbst reden wird, sondern was Er hören wird, das wird Er reden«Q215, dem »Herrn des Weinbergs«Q216 und dem »Menschensohn«, der »in der Herrlichkeit Seines Vaters kommen wird«Q217 »in den Wolken des Himmels mit Macht und großer Herrlichkeit«Q218 mit »allen heiligen Engeln«Q219, und »alle Völker«Q220 werden vor Seinem Thron versammelt sein.

Auf Ihn spielt der Verfasser der Apokalypse an als die »Herrlichkeit Gottes«Q221, das »Alpha und Omega«Q222, »den Anfang und das Ende«Q223, »den Ersten und den Letzten«Q224.

Seine Offenbarung setzt er mit dem »dritten Wehe«Q225 gleich und Sein Gesetz schildert er als »einen neuen Himmel und eine neue Erde«Q226, das »Allerheiligste Gottes«Q227, die »Heilige Stadt«Q228, das »Neue Jerusalem, herabgekommen von Gott aus dem Himmel, bereitet als eine geschmückte Braut für ihren Mann«Q229.

Von Seinem Tag sprach Jesus Christus als der »Erneuerung, wenn des Menschen Sohn sitzen wird auf dem Thron Seiner Herrlichkeit«Q230.

Auf die Stunde Seiner Ankunft spielte Paulus an als die Stunde der »letzten Posaune«Q231, der »Posaune Gottes«Q232, während Petrus von ihr als dem »Tag Gottes« sprach, »an dem die Himmel im Feuer vergehen und die Elemente vor Hitze schmelzen werden«Q233.

Seinen Tag beschrieb er ferner als »die Zeiten der Erquickung«Q234, »die Zeiten der Wiederherstellung aller Dinge, von denen Gott sprach durch den Mund aller Seiner heiligen Propheten seit Anbeginn der Welt«Q235.
Von Ihm spricht Muḥammad, der Gesandte Gottes, in Seinem Buch als der »Großen Verkündigung«Q236 und spricht von Seinem Tag als dem Tag, an dem »Gott herabkommen« wird, »von Wolken überschattet«Q237, dem Tag, an dem »dein Herr kommen wird und die Engel Reihe um Reihe«Q238, an dem »der Geist sich erheben wird und die Engel in Reihen geordnet sind«Q239.

In einer Súrah dieses Buches, von der es heißt, Er habe sie als »das Herz des Qur'án«Q240 bezeichnet, deutet Er Seine Ankunft an und vergleicht sie mit derjenigen des »dritten« Boten, der herabgesandt wird, um die beiden Ihm vorangegangenen »zu stärken«Q241.

Seinem Tag zollt Er auf den Seiten dieses Buches einen enthusiastischen Tribut, indem er Ihn verherrlicht als den »Großen Tag«, den »Letzten Tag«, den »Tag Gottes«, den »Tag des Gerichts«Q242, den »Tag der Abrechnung«, den »Tag der gegenseitigen Täuschung«Q243, den »Tag der Scheidung«Q244, den »Tag des Seufzens«, den »Tag der Sammlung«Q245, den Tag, an dem »der Ratschluss erfüllt wird«Q246, den Tag, an dem die zweite »Posaune erschallen wird«Q247, den Tag, »da die Menschheit vor dem Herrn der Welt stehen wird«Q248 und »alle in Demut zu Ihm kommen werden«Q249, den Tag, an dem »die Berge, die du für so fest erachtest, vergehen werden, wie eine Wolke vergeht«Q250, den Tag, an dem »Abrechnung gehalten wird«Q251, »den nahenden Tag, an dem der Menschen Herzen sich erheben und ihnen der Atem in der Brust stockt«Q252, den Tag, an dem »alle, die in den Himmeln und auf Erden wohnen, in Schrecken versetzt werden, nur der nicht, den Gott zur Errettung auserwählt«Q253, den Tag, an dem »jede stillende Frau ihren Säugling verlässt und jede Frau, die eine Last in ihrem Schoß trägt, ihre Last abwirft«Q254, den Tag, da »die Erde leuchten wird im Licht ihres Herrn, da das Buch aufgeschlagen wird, die Propheten und die Zeugen aufgerufen werden; und sie werden gerichtet nach Billigkeit, und niemand wird Unrecht leiden«Q255.
Die Fülle Seiner Herrlichkeit verglich der Gesandte Gottes ferner, wie Bahá'u'lláh selbst bezeugt, mit dem »Vollmond in der vierzehnten Nacht«Q256. Seine Stufe identifizierte der Imám 'Alí, der Gebieter der Gläubigen, entsprechend demselben Zeugnis als gleichbedeutend mit der Stufe dessen, »der am Sinai aus dem Brennenden Busch mit Mose sprach«Q257. Vom überragenden Charakter Seiner Sendung legte ebenfalls Bahá'u'lláh zufolge Imám Ḥusayn Zeugnis ab als einer »Offenbarung, deren Offenbarer Derjenige« ist, der selbst den Gesandten Gottes »offenbaren wird«Q258.
Über Ihn schrieb Shaykh Aḥmad-i-Aḥsá'í, der Herold der Bábí-Sendung, der »die seltsamen Ereignisse zwischen den Jahren sechzig und siebenundsechzig«Q259 vorausgeahnt und unmissverständlich auf das sichere Kommen Seiner Offenbarung hingewiesen hatte, Folgendes: »Das Mysterium dieser Sache muss offenkundig werden und das Geheimnis dieser Botschaft wird enthüllt werden. Mehr kann ich nicht sagen. Ich kann keine Zeit angeben. Seine Sache wird bekannt werden nach ḤínA79«Q260.
Siyyid Káẓim-i-Rashtí, Shaykh Aḥmads Schüler und Nachfolger, schrieb in gleicher Weise: »Der Qá'im wird zwangsläufig zu Tode kommen. Nachdem Er getötet worden ist, wird die Welt das Alter von achtzehn erreichen.«Q261 In seinem Buch Sharḥ-i-Qaṣídiy-i-Lámíyyih wies er sogar auf den Namen »Bahá«Q262 hin. Ferner verkündete er gegen Ende seines Lebens seinen Schülern sehr deutlich: »Wahrlich, ich sage, nach dem Qá'im wird der Qayyúm offenbart werden. Denn wenn der Stern des Ersten untergegangen ist, wird die Sonne der Schönheit Ḥusayns aufgehen und die ganze Welt erleuchten. Dann wird das ›Mysterium‹ und das ›Geheimnis‹A80, von dem Shaykh Aḥmad gesprochen hat, in all seiner Herrlichkeit enthüllt. … Diesen Tag der Tage zu erleben, bedeutet, zum Gipfel der Herrlichkeit vergangener Geschlechter zu gelangen, und eine in dieser Zeit vollbrachte gute Tat ist gleichbedeutend mit der frommen Andacht zahlloser Jahrhunderte.«Q263
Der Báb pries Ihn ebenso deutlich als den »Inbegriff des Seins«Q264, »Den von Gott Bewahrten«Q265, den »allmächtigen Meister«Q266, das »karminrote, alles umfassende Licht«Q267, den »Herrn des Sichtbaren und des Unsichtbaren«Q268, den »einzigen Zweck aller früheren Offenbarungen, einschließlich der des Qá'im«Q269.

Er bezeichnete Ihn offiziell als »Den, den Gott offenbaren wird«Q270, sprach von Ihm als dem »Abhá-Horizont«Q271, unter dem Er selbst lebe und wohne, zählte namentlich Seine Titel auf und pries Seine »Ordnung«Q272 in Seinem bekanntesten Werk, dem Persischen Bayán.

Er enthüllte Seinen Namen durch den Hinweis auf den »Sohn 'Alís, den wahren und unzweifelhaften Führer der Menschen«Q273, legte wiederholt mündlich und schriftlich unmissverständlich den Zeitpunkt Seiner Offenbarung fest und ermahnte die Gläubigen, sich nicht durch »den Bayán und alles, was darin offenbart worden ist«Q274, »von Ihm wie durch einen Schleier trennen«Q275 zu lassen.

Er verkündete überdies, Er sei »der erste Diener, der an Ihn glaubt«Q276, Er sei Ihm schon ergeben gewesen, »ehe alle Dinge erschaffen wurden«Q277.

»Kein Hinweis« auf Ihn »könne Ihn andeuten«Q278.

»Der einjährige Keim, der alle Möglichkeiten der bevorstehenden Offenbarung in sich trägt«, sei »mit einer Kraft ausgestattet, die alle Kräfte des ganzen Bayán übersteigt«.

Ferner bekräftigte Er klar, dass Er in Bezug auf Ihn, den Gott offenbaren wird, »einen Bund mit allen erschaffenen Dingen geschlossen«Q279 habe, noch ehe der Bund in Seiner eigenen Sendung errichtet war.

Unumwunden bestätigte Er, nur »ein Buchstabe« in diesem »Mächtigsten Buch« zu sein, »ein Tautropfen« aus dem »Grenzenlosen Meer«Q280, dass Seine Offenbarung »nur ein Blatt unter den Blättern Seines Paradieses«Q281 sei, »alles, was im Bayán erhöht ward«, nur »ein Ring« an Seiner eigenen Hand und Er selbst »ein Ring an der Hand Dessen, den Gott offenbaren wird«, der »ihn dreht, wie Er will, wozu Er will und wodurch Er will«Q282.

Unmissverständlich erklärte Er, dass Er sich »ganz« für Ihn »geopfert«, »willig« um Seinetwillen »Flüche auf sich genommen« habe und »nichts ersehne als den Märtyrertod«Q283 auf dem Pfad Seiner Liebe.

Und schließlich prophezeite Er eindeutig:

»… heute befindet sich der Bayán im Stadium des Keimes; seine höchste Vollendung erlangt er zu Beginn der Manifestation Dessen, den Gott offenbaren wird.«Q284 »Ehe nicht neun [Jahre] vom Beginn dieser Sache an vergangen sind, wird das Wesen alles Erschaffenen nicht geoffenbart werden.

Alles, was du bis jetzt gesehen hast, ist das Wachstum des feuchten Samens bis zu der Zeit, da Wir ihn mit Fleisch umkleideten.

Habe Geduld, bis du eine neue Schöpfung schaust.

Sprich: ›Gesegnet sei darum Gott, der Erhabenste der Schöpfer!‹Q285«Q286
»Er, um den der Punkt des BayánA81 kreist, ist gekommen«, bekräftigt Bahá'u'lláh die unvorstellbare Größe und den überragenden Charakter Seiner eigenen Offenbarung.

»Sollten alle im Himmel und auf Erden«, versichert Er ferner, »an diesem Tag mit den Kräften und Eigenschaften ausgestattet sein, die den Buchstaben des Bayán bestimmt sind, deren Stufe zehntausendmal herrlicher ist als die der Buchstaben der qur'ánischen Sendung, und wenn sie alle auch nur für einen Augenblick zögerten, Meine Offenbarung anzuerkennen, so zählten sie in den Augen Gottes zu denen, die irregehen, und gälten als ›Buchstaben der Verneinung.‹«Q287 »Er, der König göttlicher Kraft«, versichert Er im Kitáb-i-Íqán in Anspielung auf sich selbst, »ist wahrlich imstande, mit einem Buchstaben Seiner wundersamen Worte den Lebensodem des ganzen Bayán und seines Volkes auszutilgen und mit einem Buchstaben ihnen ein neues, unsterbliches Leben zu verleihen, sodass sie sich erheben und hervoreilen aus den Gräbern ihrer eitlen, selbstischen Wünsche.«Q288 »Dies ist der König der Tage«Q289, verkündet Er weiterhin, »Gottes eigener Tag«Q290, der »Tag, dem keine Nacht folgt«Q291, der »Frühling, dem kein Herbst etwas anhaben kann«, »das Auge in vergangene Zeitalter und Jahrhunderte«Q292, nach dem »die Seele jedes Propheten Gottes und jedes göttlichen Boten gedürstet hat«, nach dem sich »alle Geschlechter der Erde sehnten«Q293, durch den »Gott die Herzen der gesamten Schar Seiner Boten und Propheten und darüber hinaus diejenigen geprüft hat, die Sein geweihtes und unverletzliches Heiligtum bewachen, die das Himmelszelt bewohnen und im Hort der Herrlichkeit verweilen«Q294.

»In dieser mächtigsten Offenbarung«, verkündet Er ferner, »finden alle Sendungen der Vergangenheit ihre höchste, ihre endgültige Erfüllung.«Q295 Und wiederum:

»Keine unter den Manifestationen der Vergangenheit hat je über ein bestimmtes Maß hinaus das Wesen dieser Offenbarung völlig erfasst.«Q296 Bezüglich Seiner eigenen Stufe erklärt Er:

»Nur um Seinetwillen wurden alle Gottesgesandten mit dem Mantel des Prophetentums geschmückt, nur für Ihn ist jede der heiligen Schriften offenbart worden.«Q297
Schließlich ist noch 'Abdu'l-Bahás eigene Anerkennung des überragenden Charakters der Offenbarung Seines Vaters zu erwähnen:

»Jahrhunderte, nein, ganze Zeitalter müssen vergehen, ehe das Tagesgestirn der Wahrheit wieder in seinem Mittagsglanze leuchtet oder zum weiteren Mal in prangendem Frühlingsschimmer aufgeht.«Q298 »Das bloße Nachdenken über die Sendung, die von der Gesegneten Schönheit ausging«, versichert Er ferner, »hätte ausgereicht, die Heiligen verflossener Zeitalter zu überwältigen, die sich danach sehnten, für einen Augenblick an ihrer großen Herrlichkeit teilzuhaben.«Q299 »Was die Manifestationen anbelangt, die zukünftig ›in den Schatten der Wolken‹A82 herabkommen werden, so wisse wahrlich«, sagt Er bezeichnenderweise, »dass sie, was die Quelle ihrer Inspiration betrifft, unter dem Schatten der Altehrwürdigen Schönheit stehen.

Aber in Seiner Beziehung zu dem Zeitalter, in dem Er jeweils erscheint, ›tut‹ jeder Einzelne von ihnen, ›was Er will.‹Q300«Q301 Und am Ende heißt es in Seiner erhellenden Erklärung der wahren Beziehung zwischen der Offenbarung Bahá'u'lláhs und der des Báb:

»Die Offenbarung des Báb kann mit der Sonne bei ihrem Stand im ersten Tierkreiszeichen, dem Widder, verglichen werden, in das sie mit der Frühlings-Tagundnachtgleiche eintritt.

Die Stufe der Offenbarung Bahá'u'lláhs aber wird vom Zeichen des Löwen dargestellt, der höchsten Stellung der Sonne im Hochsommer.

Das heißt, diese heilige Sendung leuchtet hell mit dem Licht der Sonne der Wahrheit von ihrem erhabensten Stand in der Fülle ihres Glanzes, ihrer Wärme und Herrlichkeit.«Q302
Einen vollständigen Überblick über die prophetischen Hinweise auf die Offenbarung Bahá'u'lláhs zu geben, ist unmöglich. Das bezeugt die Feder Bahá'u'lláhs: »In allen göttlichen Büchern und Schriften wurde den Menschen das Kommen der Größten Offenbarung vorhergesagt und angekündigt. Niemand kann die Verse der Bücher vergangener Zeiten vollständig aufzählen, die diese höchste Gnade, diese mächtigste Gabe voraussagen.«
Abschließend zu diesem Thema, so meine ich, sollte noch gesagt werden, dass die Offenbarung Bahá'u'lláhs alle ihr vorausgegangenen Sendungen uneingeschränkt aufhebt, aber die darin enthaltenen ewigen Wahrheiten und den göttlichen Ursprung ihrer Stifter in vollem Umfang bestätigt, die Heiligkeit ihrer authentischen Schriften unangetastet wahrt und jede Absicht von sich weist, die Stufe ihrer Stifter oder die von ihnen geprägten geistigen Ideale herabzusetzen; sie erklärt ihre Aufgaben und setzt sie in Beziehung zueinander, bekräftigt von neuem ihren gemeinsamen, unwandelbaren und grundlegenden Zweck, bringt ihre scheinbar voneinander abweichenden Behauptungen und Lehrsätze miteinander in Einklang, anerkennt bereitwillig und dankbar ihre jeweiligen Beiträge zur fortschreitenden Entfaltung der einen göttlichen Offenbarung und erklärt ohne Zögern, selbst nur ein Glied in der Kette der ständig fortschreitenden Offenbarungen zu sein; sie ergänzt ihre Lehren durch solche Gesetze und Bestimmungen, wie sie die Bedürfnisse der Zeit erfordern und wie es die wachsende Aufnahmefähigkeit einer sich rasch entwickelnden und ständig sich wandelnden Gesellschaft verlangt; sie verkündet ihre Bereitschaft und Fähigkeit, die einander bekämpfenden Sekten und Splittergruppen, in die die früheren Religionen zerfallen sind, zusammenzuführen und in eine universale Gemeinschaft einzugliedern, die im Rahmen einer von Gott empfangenen weltvereinigenden, welterlösenden Ordnung und in Übereinstimmung mit deren Satzungen wirkt.
Eine Offenbarung, begrüßt als Verheißung und als krönende Herrlichkeit der vergangenen Zeitalter und Jahrhunderte, als Vollendung aller Sendungen innerhalb des adamischen Zyklus, als Eröffnung eines Zeitalters von mindestens tausend Jahren und eines Zyklus von nicht weniger als fünftausend Jahrhunderten, als das Ende des prophetischen Zeitalters und als Beginn des Zeitalters der Erfüllung, das unübertroffen ist in der Dauer der Amtszeit ihres Stifters sowie in der Fruchtbarkeit und dem Glanz Seiner Sendung – eine solche Offenbarung wurde, wie beschrieben, in der Finsternis eines unterirdischen Verlieses in Ṭihrán geboren, in einem abscheulichen Loch, das früher als Wasserreservoir für die öffentlichen Bäder der Stadt gedient hatte.

Umgeben von undurchdringlichem Dunkel, gezwungen die verpestete Luft zu atmen, betäubt von der feuchten, eisigen Umgebung, die Füße im Stock, den Nacken gebeugt von einer schweren Kette, umgeben von Verbrechern und Schurken schlimmster Art, bedrückt vom Bewusstsein des schrecklichen Makels, der den guten Ruf Seines geliebten Glaubens befleckt hatte, des schrecklichen Unglücks, das dessen Verfechter ereilt hatte, und der ernsten Gefahren, die den überlebenden Gläubigen drohten, schmerzlich bewusst – in dieser schweren Zeit und unter solch schrecklichen Umständen stieg auf Ihn der von Ihm so bezeichnete »Größte Geist«Q303 herab, der in der zoroastrischen, der mosaischen und der christlichen, der islámischen Sendung jeweils symbolisiert wird durch das Heilige Feuer, den Brennenden Busch, die Taube und den Engel Gabriel, und er offenbarte sich der gemarterten Seele Bahá'u'lláhs in der Gestalt einer »Jungfrau«Q304.
»Eines Nachts im Traum waren von allen Seiten diese erhabenen Worte zu hören: ›Wahrlich, Wir werden Dich durch Dich selbst und durch Deine Feder siegreich machen.

Sei nicht traurig über das, was Dir widerfahren ist, und fürchte Dich nicht, denn Du bist in Sicherheit.

Binnen kurzem wird Gott die Schätze der Erde offenkundig machen – Menschen, die Dir beistehen werden durch Dich selbst und durch Deinen Namen, durch welchen Gott die Herzen derer belebt, die Ihn erkannt haben‹«Q305, schrieb Er, als Er sich an Seinem Lebensabend die ersten Regungen der Gottesoffenbarung in Seiner Seele ins Gedächtnis rief.

An anderer Stelle beschreibt Er kurz und anschaulich, welche Wirkung die auf Ihn hereinstürzende Kraft des göttlichen Rufs auf Sein ganzes Wesen ausübte – eine Erfahrung, die lebhaft an die Gottesvision erinnert, die Mose in Ohnmacht fallen ließ, und an die Stimme Gabriels, die Muḥammad in eine solche Bestürzung versetzte, dass Er in den Schutz Seines Hauses eilte und Seine Frau Khadíjih bat, Ihn mit Seinem Mantel zu verhüllen.

»In den Tagen, da Ich im Kerker in Ṭihrán lag«, so Seine unvergesslichen Worte, »vergönnten Mir die schweren Ketten, die Mich wundrieben, und die üble Luft nur wenig Schlaf; dennoch hatte Ich in den seltenen Augenblicken des Schlummers ein Gefühl, wie wenn etwas vom Scheitel Meines Hauptes über Meine Brust strömte, einem mächtigen Sturzbach gleich, der sich vom Gipfel eines hohen Berges zu Tal ergießt.

Alle Glieder Meines Leibes wurden so in Flammen gesetzt, und Meine Zunge sprach in solchen Augenblicken Worte, die zu hören kein Mensch hätte ertragen können.«Q306
In Seiner Súratu'l-HaykalA83 beschreibt Er die atemberaubenden Augenblicke, als die den »Größten Geist«Q307 symbolisierende Jungfrau Seine Sendung der ganzen Schöpfung verkündete: »Umgeben von Drangsal, hörte Ich über Meinem Haupt eine höchst wundersame, süße Stimme. Mein Antlitz wendend, gewahrte Ich eine Jungfrau – das leibhaftige Gedenken des Namens Meines Herrn – vor Mir in den Lüften schwebend. So verzückt war sie, dass ihr Gesicht im Schmuck des göttlichen Wohlgefallens leuchtete und ihre Wangen im Glanz des Allbarmherzigen erglühten. Ihr Ruf erschallte zwischen Himmel und Erde und bezauberte der Menschen Herz und Geist. Meinem inneren und Meinem äußeren Sein enthüllte sie Botschaften, die Meine Seele und die Seelen der ehrbaren Diener Gottes frohlocken ließen. Sie deutete mit ihrem Finger auf Mein Haupt, wandte sich an alle im Himmel und auf Erden und sprach: ›Bei Gott! Dies ist der Geliebte der Welten – und doch versteht ihr es nicht. Dies ist Gottes Schönheit und Souveränität unter euch – o dass ihr es doch verstündet! Dies ist Gottes Geheimnis und Sein Schatz, der Befehl Gottes und Seine Herrlichkeit für alle, die in den Reichen der Offenbarung und der Schöpfung wohnen – wolltet ihr doch begreifen!‹«Q308
In Seinem Sendbrief an Seinen königlichen Widersacher Náṣiri'd-Dín Sháh, offenbart auf dem Gipfel der Verkündigung Seiner Botschaft, finden sich folgende Sätze, die den göttlichen Ursprung Seiner Sendung erhellen:

»O König!

Ich war nur ein Mensch wie andere und schlief auf Meinem Lager – siehe, da wehten die Winde des Allherrlichen über Mich und gaben Mir Kenntnis von allem, was war.

Diese Sache ist nicht von Mir, sondern von Dem, der allmächtig und allwissend ist.

Und Er gebot Mir, Meine Stimme zu erheben zwischen Erde und Himmel, und darum überkam Mich, was jedem verständigen Menschen die Tränen in die Augen treibt. … Dies ist nur ein Blatt, das die Winde des Willens deines Herrn, des Allmächtigen, des Allgepriesenen, bewegen. … Sein allbezwingender Ruf hat Mich erreicht und ließ Mich Seinen Lobpreis unter allem Volke anstimmen.

Fürwahr, Ich glich einem Toten, als Sein Befehl erscholl.

Da verwandelte Mich die Hand des Willens deines Herrn, des Mitleidigen, des Barmherzigen.«Q309 »Bei Meinem Leben!«, versichert Er in einem anderen Sendschreiben, »Nicht aus eigenem Antrieb habe Ich von Mir gekündet, sondern Gott hat Mich nach Seinem ureigenen Ratschluss geoffenbart.«Q310 Und wieder:

»Wann immer Ich schweigen und still sein wollte, siehe, da rüttelte die Stimme des Heiligen Geistes, zu Meiner Rechten stehend, Mich auf und der Erhabenste Geist erschien vor Meinem Angesicht, und Gabriel überschattete Mich, der Geist der Herrlichkeit regte sich in Meiner Brust und gebot Mir, Mich zu erheben und Mein Schweigen zu brechen.«Q311
Das waren die Umstände, unter denen die Sonne der Wahrheit in der Stadt Ṭihrán aufging, einer Stadt, die wegen des außergewöhnlichen Vorrechts, das sie genoss, vom Báb verherrlicht wurde als »Heiliges Land« und von Bahá'u'lláh die »Mutter der Welt«Q312 genannt wurde, der »Morgen des Lichts«Q313, der »Dämmerort der Zeichen des Herrn«Q314, der »Freudenquell für alle Menschen«Q315. Die Morgendämmerung dieses unvergleichlich glanzvollen Lichtes war, wie schon beschrieben, in der Stadt Shíráz angebrochen. Der erste Lichtstrahl dieser Sonne zeigte sich jetzt über dem Horizont des Síyáh-Chál von Ṭihrán. Zehn Jahre später brachen ihre Strahlen in Baghdád hervor und durchdrangen die Wolken, die unmittelbar nach ihrem Aufgang in dieser finsteren Umgebung ihren Glanz verdunkelt hatten. In der fernen Stadt Adrianopel war ihr bestimmt, den Zenit zu erreichen, um in der Nähe der Festungsstadt 'Akká wieder unterzugehen.
Diese schillernde Offenbarung konnte ihren Glanz vor den Augen der Menschen natürlich nur langsam und stufenweise entfalten. Als ihr Träger die ersten Anzeichen empfing, wurde ihr Charakter weder Seinen Gefährten noch Seinen Angehörigen sogleich oder unmittelbar danach enthüllt. Ein Zeitraum von nicht weniger als zehn Jahren musste verstreichen, ehe ihre weitreichenden Folgerungen selbst im Kreis Seiner engsten Gefährten offen enthüllt werden konnten, eine Zeit heftiger geistiger Gärung, in der der Empfänger einer so gewichtigen Botschaft erwartungsvoll der Stunde harrte, da Er Seine schwer beladene Seele, erfüllt von den mächtigen Kräften, die freigesetzt wurden von der aufkeimenden Gottesoffenbarung, von ihrer Last befreien konnte. Während dieser vorbestimmten Zwischenzeit wies Er in Briefen, Kommentaren, Gebeten und Abhandlungen, die zu offenbaren Er sich bewogen fühlte, in verschleierter und sinnbildlicher Sprache darauf hin, dass die Verheißung des Báb bereits erfüllt sei und Er selbst Derjenige sei, der erwählt war, sie zu erfüllen. Einige Mitgläubige, die sich durch besonderen Scharfsinn, persönliche Verbundenheit und Hingabe auszeichneten, spürten die Ausstrahlung der bislang noch nicht offenbarten Herrlichkeit, die Seine Seele durchflutete, und hätten Sein Geheimnis sicher enthüllt und es überall verkündet, wenn Er sie nicht zurückgehalten hätte.

Kapitel 7

Bahá'u'lláhs Exil im 'Iráq – Erster Teil

Der Anschlag auf das Leben von Náṣiri'd-Dín Sháh fiel, wie früher erwähnt, auf den 28. Shavvál des Jahres 1268 d. H., das ist der 15. August 1852. Unmittelbar darauf wurde Bahá'u'lláh in Níyávarán verhaftet, unter schmachvollsten Umständen nach Ṭihrán geführt und dort im Síyáh-Chál eingekerkert. Seine Gefangenschaft dauerte volle vier Monate und in der Mitte dieses Zeitabschnitts begann das »Jahr neun«Q316A84, auf das der Báb in glühenden Worten hingewiesen hatte, und von dem Shaykh Aḥmad-i-Aḥsá'í als dem Jahr »nach Ḥín«Q317 gesprochen hatte – ein Jahr, das der ganzen Welt ungeahnte Möglichkeiten schenkte. Zwei Monate nach dem Beginn dieses Jahres wurde Bahá'u'lláh entlassen – Seine Kerkerhaft hatte ihren Zweck erfüllt – und einen Monat später brach Er nach Baghdád auf, der ersten Station Seines denkwürdigen, lebenslangen Exils, das Ihn im Lauf der Jahre bis nach Adrianopel in der europäischen Türkei führen und mit einer vierundzwanzigjährigen Gefangenschaft in 'Akká enden sollte.
Jetzt, da Er in Folge dieses kraftvollen Traumes mit der Macht und souveränen Amtsgewalt ausgestattet war, die Seine göttliche Sendung mit sich brachte, hatte die Haft ihren Zweck erfüllt und Seine Freilassung war unvermeidlich, ja dringend notwendig, denn jede Verzögerung hätte Ihm die Erfüllung Seiner neuen Aufgaben unmöglich gemacht.

Auch fehlten nicht Mittel und Wege, Ihn von den hinderlichen Fesseln zu befreien: die beharrliche und entschiedene Vermittlung des russischen Gesandten, Fürst Dolgorouki, der nichts unversucht ließ, um die Unschuld Bahá'u'lláhs zu beweisen; das öffentliche Schuldbekenntnis des Mullá Shaykh 'Alíy-i-Turshízí, genannt 'Aẓím, der Ihn im Síyáh-Chál in Gegenwart von Ḥájibu'd-Dawlih sowie dem Dolmetscher des russischen Gesandten und einem Vertreter des Gouverneurs nachdrücklich entlastete; die unanfechtbaren Zeugnisse maßgeblicher Gerichte; die unermüdlichen Anstrengungen Seiner Brüder, Schwestern und sonstigen Angehörigen:

All dies wirkte zusammen, Ihn schließlich aus den Händen Seiner beutegierigen Feinde zu befreien.

Ein weiterer wichtiger, wenn auch weniger augenfälliger Beitrag zu Seiner Befreiung waren die vielen aufopferungsvollen Gläubigen, die mit Ihm im selben Gefängnis schmachteten und ihr Schicksal mit Geduld ertrugen.

Denn »das in diesem schicksalhaften Jahr zu Ṭihrán vergossene Blut der heroischen Schar, die mit Bahá'u'lláh im Gefängnis lag, war das Lösegeld für Seine Befreiung aus der Hand des Feindes, der danach trachtete, Ihn daran zu hindern, Sein von Gott gesetztes Ziel zu erreichen«Q318, wie Nabíl zutreffend bemerkt.
Diese beeindruckenden Zeugnisse ließen nicht den geringsten Zweifel an Bahá'u'lláhs Unschuld. Nachdem der Großwesir bei seinem Herrscher die – widerwillig erteilte – Zustimmung zur Freilassung seines Gefangenen eingeholt hatte, sandte er seinen bevollmächtigten Stellvertreter Ḥájí 'Alí zum Síyáh-Chál mit der Weisung, Bahá'u'lláh den Entlassungsbefehl zu überbringen. Der Anblick, der sich dem Gesandten dort bot, rief in ihm solche Empörung wach, dass er seinen Herrn verfluchte für die beschämende Behandlung eines Mannes von solchem Rang und makellosem Ruf. Er nahm seinen Mantel von der Schulter, bot ihn Bahá'u'lláh an und bat Ihn inständig, ihn zu tragen, wenn Er vor dem Minister und seinen Räten stünde; doch Bahá'u'lláh lehnte dies entschieden ab und zog es vor, in Gefangenenkleidung vor die Mitglieder der kaiserlichen Regierung zu treten.
Als Er sich dort zeigte, sprach Ihn der Großwesir an und sagte: »Hättest du auf meinen Rat gehört und dich vom Glauben des Siyyid-i-Báb distanziert, so wären dir die Schmerzen und Demütigungen erspart geblieben, mit denen man dich überhäuft hat.«Q319 Bahá'u'lláh erwiderte: »Hättet Ihr Eurerseits meinen Rat beherzigt, so wäre die Regierung jetzt nicht in eine so kritische Lage geraten.«Q320 Diese Worte erinnerten Mírzá Áqá Khán an ein Gespräch, das er einmal mit Ihm über des Martyrium des Báb geführt hatte und das die Warnung enthielt: »Die jetzt entfachte Flamme wird heftiger denn je auflodern.«Q321 »Was rätst du mir jetzt zu tun?«Q322, wollte er von Bahá'u'lláh wissen. Die Antwort kam prompt: »Befehlt den Gouverneuren des Reiches, nicht länger das Blut der Unschuldigen zu vergießen, nicht länger ihr Hab und Gut zu plündern, nicht länger ihre Frauen zu schänden und ihre Kinder zu quälen!«Q323 Noch am selben Tag entsprach der Großwesir diesem Rat. Aber wie der weitere Verlauf der Ereignisse zeigte, war die Wirkung gering und nur von kurzer Dauer.
Die verhältnismäßig ruhige und friedliche Zeit, die Bahá'u'lláh nach Seiner unmenschlich schweren Haft vergönnt war, war nach dem Ratschluss einer unfehlbaren Weisheit nur von ganz kurzer Dauer. Kaum war Er mit Seiner Familie und Seinen Angehörigen vereint, als ihm die Anordnung Náṣiri'd-Dín Sháhs übermittelt wurde, Er habe Persien innerhalb eines Monats zu verlassen, wobei Ihm das Recht zugebilligt wurde, das Land Seines Exils selbst zu wählen.
Als der russische Gesandte von dieser kaiserlichen Verfügung hörte, äußerte er den Wunsch, Bahá'u'lláh unter den Schutz seiner Regierung zu stellen, und sagte Ihm für Seine Übersiedlung nach Russland jede Unterstützung zu. Doch Bahá'u'lláh folgte Seiner untrüglichen inneren Führung, nahm diese unerwartete Einladung nicht an und zog es vor, Sich auf türkischem Territorium in der Stadt Baghdád niederzulassen. »Als Ich gefesselt und angekettet im Kerker lag«, schrieb Er Jahre später in Seinem Schreiben an Zar Alexander II. Nikolajewitsch von Russland, »bot Mir einer deiner Gesandten seine Hilfe an. Darum hat Gott einen Rang für dich verordnet, den niemand begreifen kann außer Ihm. Hab' acht, dass du diesen erhabenen Rang nicht verscherzest.« »In den Tagen«, so lautet ein anderes Zeugnis aus Seiner Feder, »da dieser Unterdrückte hart gepeinigt im Kerker lag, gab sich der Gesandte der hochgeachteten RegierungA85 – Gott, verherrlicht und gepriesen sei Er, stehe ihm bei! – die größte Mühe, Meine Freilassung zu erreichen. Einige Male wurde auch die Erlaubnis zu Meiner Entlassung erteilt. Aber einige 'Ulamá der Stadt vereitelten sie. Schließlich erlangte Ich die Freiheit dank dem unablässigen Bemühen Seiner Exzellenz des Gesandten. … Seine kaiserliche Majestät, der größte Kaiser – Gott, verherrlicht und gepriesen, stehe ihm bei! – gewährte Mir um Gottes willen seinen Schutz, einen Schutz, der Neid und Feindschaft bei den Törichten auf Erden erregt.«
Der Erlass des Sháhs, der einer unverzüglichen Ausweisung Bahá'u'lláhs aus Persien gleichkam, eröffnet ein neues, ruhmvolles Kapitel in der Geschichte des ersten Bahá'í-Jahrhunderts.

Genau genommen kann man ihn als den Auftakt zu einem der ereignisreichsten und wichtigsten Abschnitte der gesamten Religionsgeschichte verstehen.

Er fällt zusammen mit dem Beginn einer fast vierzigjährigen Amtszeit, die durch ihre schöpferische Macht, ihre reinigende Kraft, ihren heilenden Einfluss und durch die unaufhaltsame Wirkung der von ihr freigesetzten welt-lenkenden, welt-gestaltenden Kräfte in der Menschheitsgeschichte einmalig ist.

Der Erlass steht am Beginn einer Abfolge von Verbannungen, die sich über einen Zeitraum von vier Jahrzehnten erstrecken und erst mit dem Tod Dessen enden, der Gegenstand dieses grausamen Erlasses war.

Der Prozess, der nun in Gang kam und sich zunehmend entfaltete, begann mit der Einführung Seiner göttlichen Sache zunächst inmitten der eifersüchtig behüteten Feste des shí'itischen Islám und einem persönlichen Treffen mit dessen höchsten und berühmtesten Vertretern; später, am Sitz des Kalifats, konfrontierte er Ihn mit den bürgerlichen und geistlichen Würdenträgern des Reichs und den Repräsentanten des türkischen Sulṭáns, des mächtigsten Herrschers der islámischen Welt; und schließlich führte er Ihn an die Küste des Heiligen Landes, wodurch sich die im Alten und im Neuen Testament niedergeschriebenen Prophezeiungen erfüllten und die Verheißung aus mehreren Überlieferungen, die dem Gesandten Gottes und den Ihm folgenden Imámen zugeschrieben werden, Wirklichkeit wurde und die lang erwartete Rückführung Israels zur einstigen Wiege seines Glaubens eingeleitet wurde.

Und damit begann der letzte und fruchtbarste von vier Lebensabschnitten:

Der erste bot siebenundzwanzig Jahre lang den sorglosen Genuss all der Vorteile, die Reichtum und eine hohe Abstammung gewähren, und zeichnete sich aus durch unermüdliche Fürsorge zum Wohl der Armen, Kranken und Unterdrückten; anschließend folgten neun Jahre aktiver, vorbildlicher Jüngerschaft im Dienste des Báb; und schließlich kam eine viermonatige Gefangenschaft, überschattet von ständiger Lebensgefahr und durchsetzt von bitter quälenden Sorgen, die, als sie sich dem Ende näherte, durch den plötzlichen Ausbruch der Kräfte, freigesetzt von einer überwältigenden, seelenverwandelnden Offenbarung, unvergesslich wurde.
Die erzwungene hastige Abreise Bahá'u'lláhs aus Seinem Geburtsland in Begleitung einiger Verwandter erinnert in mancher Hinsicht an die überstürzte Flucht der Heiligen Familie nach Ägypten, an die plötzliche Flucht Muḥammads von Mekka nach Medina bald nach der Übernahme Seines Prophetenamtes, an den Auszug Mose, Seines Bruders und Seines Volkes aus dem Land ihrer Geburt als Antwort auf den göttlichen Ruf, vor allem aber an die Verbannung Abrahams aus Ur in Chaldäa in das verheißene Land. Denn diese Verbannung mit ihren unzähligen positiven Auswirkungen für so viele verschiedene Völker, Religionen und Nationen kommt in ihrer historischen Dimension den zahllosen Segnungen am nächsten, die heute und in künftigen Zeitaltern der ganzen Menschheit geschenkt werden sollen – als unmittelbare Folge des Exils, das Der erlitt, dessen göttliche Sache die Blüte und Frucht aller vorausgegangenen Offenbarungen darstellt.
'Abdu'l-Bahá zählt in Seinen Beantworteten Fragen die weitreichenden Auswirkungen der Verbannung Abrahams auf und bekräftigt: »Wir sollten einmal über Folgendes nachdenken: Wenn die Auswanderung Abrahams von Ur nach Aleppo in Syrien zu solchen Ergebnissen geführt hat, wie wird sich die Verbannung Bahá'u'lláhs von Ṭihrán nach Baghdád und von dort nach Konstantinopel, nach Rumelien und ins Heilige Land auswirken!«Q324
Am ersten Tag des Monats Rabí'u'th-Thání des Jahres 1269 d.

H. (12.

Januar 1853), neun Monate nach Seiner Rückkehr aus Karbilá, brach Bahá'u'lláh zu Seiner dreimonatigen Reise nach Baghdád auf, zusammen mit einigen Familienmitgliedern und begleitet von einem Offizier der kaiserlichen Leibwache sowie einem Beamten der russischen Gesandtschaft.

Unter denen, die das Exil mit Ihm teilten, war Seine Frau, die heilige Navváb, von Ihm das »Erhabenste Blatt« genannt, die fast vierzig Jahre hindurch unentwegt so viel Tapferkeit, gottesfürchtige Hingabe und Seelenadel an den Tag legte, dass ihr aus der Feder ihres Herrn der unvergleichliche Nachruf zuteilwurde, »auf ewig Seine Gefährtin in allen Welten Gottes« zu sein.

Zu den Verbannten, die nun ihrem Heimatland ihr letztes Lebewohl sagten, gehörten auch Sein neunjähriger Sohn, der später der »Größte Ast«Q325 genannt und zum Mittelpunkt Seines Bundes und bevollmächtigten Ausleger Seiner Lehren bestimmt wurde, sowie dessen siebenjährige Schwester, die später unter dem gleichen Titel wie ihre berühmte Mutter bekannt wurde, und die für ihren unermüdlichen Dienst – bis ins hohe Alter von sechsundachtzig Jahren – und wegen ihrer erhabenen Abstammung als herausragende Heldin des Bahá'í-Glaubens ausgezeichnet wurde.

Von den beiden Brüdern, die Ihn auf dieser Reise begleiteten, war der erste Mírzá Músá, gewöhnlich Áqáy-i-Kalím genannt, Sein getreuer und geschätzter Beistand, der fähigste und bedeutendste unter Seinen Geschwistern und einer der »beiden einzigen Menschen, die« nach Bahá'u'lláhs Zeugnis »über den Ursprung« Seines Glaubens »hinreichend unterrichtet waren«.

Der andere war Sein Halbbruder Mírzá Muḥammad-Qulí, der trotz des Treuebruchs einiger seiner Verwandten der Sache, der er sich angeschlossen hatte, bis zum Ende treu blieb.
Die Reise über die schneebedeckten Berge Westpersiens, mitten in einem außergewöhnlich strengen Winter, war für die völlig unzureichend ausgestattete kleine Schar Verbannter zwar lang und gefährlich, verlief aber ohne besondere Zwischenfälle, bis auf den herzlichen, ja begeisterten Empfang, der den Reisenden bei ihrem kurzen Aufenthalt in Karand durch den Gouverneur Ḥayát-Qulí Khán, einen Angehörigen der 'Allíyu'lláhí-Sekte, bereitet wurde. Ihn wiederum überschüttete Bahá'u'lláh mit solcher Herzensgüte, dass alle Dorfbewohner, davon gerührt, noch lange danach den Gläubigen auf ihrer Durchreise nach Baghdád so große Gastfreundschaft erwiesen, dass sie in den Ruf kamen, Bábí zu sein.
In einem seinerzeit offenbarten Gebet geht Bahá'u'lláh ausführlich auf die Schmerzen und Prüfungen ein, die Er im Síyáh-Chál zu erdulden hatte, und legt Zeugnis ab von den Strapazen und Mühen dieser »schrecklichen Reise«:

»Mein Gott, Mein Meister, Mein Verlangen! … Du hast dieses Staubatom durch die vollendete Kraft Deiner Macht erschaffen und Ihn ernährt mit Deinen Händen, die keiner fesseln kann. … Du hast Ihm Prüfungen und Trübsale bestimmt, die keine Zunge beschreiben und keine Deiner Tafeln gebührend schildern kann.

Den Hals, den Du an schmeichelnde Seide gewöhntest, umschlossest Du schließlich mit schweren Ketten und den Leib, den Du mit Samt und Brokat verwöhntest, unterwarfst Du zuletzt noch demütigender Kerkerhaft.

Dein Ratschluss schlug Mich in ungezählte Fesseln und warf Mir Ketten über den Nacken, die keiner sprengen kann.

Jahrelang strömten Trübsale wie Regenschauer der Gnade auf Mich nieder… Wie viele Nächte raubte Mir die Last der Ketten den Schlaf und wie viele Tage waren Mir Ruhe und Frieden versagt durch das, was die Hände und Zungen der Menschen Mir zufügten!

Selbst Brot und Wasser, das Du in Deiner allumfassenden Gnade sogar den Tieren auf dem Felde gewährst, verweigerten sie eine Zeitlang diesem Diener und alles, womit sie die von Deiner Sache Abtrünnigen verschonten, ließen sie Mich erdulden, bis endlich Dein Gebot unwiderruflich feststand und Dein Befehl an diesen Diener erging, in Begleitung von wenigen gebrechlichen Menschen und kleinen Kindern Persien zu verlassen, zu einer Jahreszeit, da man vor beißender Kälte nicht einmal sprechen kann und die Massen an Eis und Schnee jede Fortbewegung verhindern.«
Am 28. Jamádíyu'th-Thání 1269 d. H. (8. April 1853) kam Bahá'u'lláh schließlich in Baghdád an, der Hauptstadt der damaligen türkischen Provinz 'Iráq. Von dort begab Er sich einige Tage später nach Káẓimayn, einem Ort etwa drei Meilen nördlich der Stadt, der hauptsächlich von Persern bewohnt war und wo die beiden Káẓim, der siebte und der neunte Imám, begraben liegen. Bald nach Seiner Ankunft besuchte Ihn der in Baghdád residierende Regierungsvertreter des Sháhs und schlug Ihm im Hinblick auf die vielen Besucher dieses Wallfahrtsorts vor, sich lieber in Alt-Baghdád niederzulassen, einer Anregung, der er bereitwillig zustimmte. Einen Monat später, gegen Ende des Monats Rajab, mietete Er in einem alten Stadtviertel das Haus von Ḥájí 'Alí Madad und zog dort mit Seiner Familie ein.
In dieser Stadt, in islámischen Traditionen als »Ẓuhúru'l-Kúfih« beschrieben, jahrhundertelang als ›Stätte des Friedens‹ bezeichnet und von Bahá'u'lláh als »Stadt Gottes« unsterblich gemacht, blieb Er bis zu Seiner Verbannung nach Konstantinopel, mit Ausnahme der zwei Jahre, die er sich in die Berge Kurdistáns zurückzog, sowie gelegentlicher Besuche in Najaf, Karbilá und Káẓimayn.

Diese Stadt erwähnt der Qur'án als »Stätte des Friedens«, zu der Gott Selbst »ruft«Q326.

Von ihr spricht im selben Buch der Vers:

»Bestimmt ist für sie bei ihrem Herrn die Wohnstätte des Friedens … am Tag, da Er sie alle versammelt.«Q327 Nach und nach entströmten ihr eine Macht, ein Strahlenglanz und eine Herrlichkeit, die einen entkräfteten, schwer angeschlagenen, ins Dunkel versinkenden und vom Vergessen bedrohten Glauben unmerklich wiederbelebte.

Von dort verbreiteten sich Tag und Nacht mit wachsender Kraft die ersten Ausströmungen einer Offenbarung, die an Tragweite, Fülle und Triebkraft sowie an Umfang und Vielseitigkeit ihres Schrifttums die des Báb noch übertreffen sollte.

Über ihrem Horizont brachen die Strahlen der Sonne der Wahrheit hervor, deren wachsende Pracht zehn Jahre lange von den düsteren Wolken verzehrenden Hasses, unstillbarer Eifersucht und unerbittlicher Bosheit überschattet war.

In ihr wurde das Heiligtum des verheißenen »Herrn der Heerscharen«A86 zuerst errichtet und das lang erwartete Reich des »Vaters«A87 unanfechtbar begründet.

Aus ihr ging die erste Kunde der Heilsbotschaft hervor, die, wie Daniel prophezeite, nach Ablauf von »tausendzweihundertneunzig Tagen«A88 das Ende des »Gräuels der Verwüstung«Q328 anzeigen sollte.

Das »Größte Haus Gottes«, Sein »Fußschemel« und der »Thron Seiner Herrlichkeit«, »der Leitstern einer anbetenden Welt«, die »Leuchte des Heils zwischen Himmel und Erde«, das »Zeichen Seines Gedenkens für alle, die im Himmel und auf Erden sind«, darinnen das »Juwel, dessen Strahlenglanz die ganze Schöpfung erleuchtet«Q329, die »Fahne« Seines Königreichs, der »Schrein, um den sich die Gemeinschaft der Gläubigen scharen wird«Q330 wurde in ihren Mauern unwiderruflich gegründet und dauerhaft geweiht.

Wegen ihrer Heiligkeit als Bahá'u'lláhs »Heiligste Wohnstatt« und »Sitz Seiner unvergänglichen Herrlichkeit«Q331 wurde ihr die Ehre zuteil, als Wallfahrtszentrum zu gelten, das zweite nach der Stadt 'Akká, Seinem »Größten Gefängnis«Q332, in dessen Nähe Sein heiliges Grab, die Qiblih der Bahá'í-Welt, liegt.

An der himmlischen Tafel, die in ihrem Zentrum gedeckt war, versammelten sich in stetig wachsender Zahl Geistliche und Laien, Sunníten und Shí'iten, Kurden, Araber und Perser, Prinzen und Edelleute, Bauern und Derwische von nah und fern und alle hatten teil an den göttlichen Gaben nach dem Maß ihrer Bedürfnisse und ihres Fassungsvermögens.

Das befähigte sie nach und nach, den Ruhm des großzügigen Gebers über die Grenzen hinaus zu verkünden, die Reihen Seiner Bewunderer zu mehren, Seine Schriften weithin zu verbreiten, den Kreis Seiner Gemeinde zu erweitern und einen festen Grund für die zukünftige Errichtung der Institutionen Seines Glaubens zu legen.

Und schließlich begann vor den Augen der unterschiedlichen dort ansässigen Gemeinschaften die erste Phase der allmählichen Entfaltung einer neuen Offenbarung, wurden die ersten Früchte aus der inspirierten Feder ihres Urhebers geerntet, wurden die ersten Grundsätze Seiner sich langsam herauskristallisierenden Lehre formuliert, die ersten Aspekte Seiner erhabenen Stufe verstanden, die ersten Angriffe gestartet, um Seinen Glauben intern zu spalten, die ersten Siege über seine inneren Feinde verzeichnet und die ersten Pilgerfahrten zur Schwelle Seiner Gegenwart unternommen.
Das lebenslange Exil, zu dem die Vorsehung den Träger dieser kostbaren Botschaft verurteilt hatte, konnte deren verborgene Möglichkeiten weder unmittelbar noch binnen kurzer Zeit verwirklichen. Der Prozess, durch den ihre damals nicht vorstellbaren Segnungen den Menschen offenbar werden sollten, verlief langsam, schmerzlich langsam und war – wie die Geschichte des Glaubens von den Anfängen bis heute zeigt – durch etliche Krisen gekennzeichnet, die drohten, seine Entfaltung aufzuhalten und alle Hoffnungen, die ein zeitweiliger Fortschritt weckte, zu vereiteln.
Eine solche Krise überschattete die ersten Jahre Seines Aufenthalts im 'Iráq, der ersten Etappe Seines lebenslangen Exils, und verlieh dieser Zeit eine besondere Bedeutung. Auf ihrem Höhepunkt gefährdete sie den neugeborenen Glauben und drohte sein junges Fundament zu zerrütten. Anders als die vorausgegangenen Krisen war diese rein interner Natur, verursacht durch die Taten, den Ehrgeiz und die Torheiten von Leuten, die zu Seinen anerkannten Glaubensgefährten zählten.
Die äußeren Feinde des Glaubens, weltliche wie geistliche, die bis dahin hauptverantwortlich für seine Rückschläge und Demütigungen waren, verhielten sich inzwischen verhältnismäßig ruhig. Die allgemeine Rachgier, die unersättlich schien, war nach den Strömen von Blut bis zu einem gewissen Grad gestillt. Außerdem hatte sich bei einigen seiner eingefleischten Feinde ein Gefühl zwischen Erschöpfung und Verzweiflung breitgemacht, waren sie doch schlau genug zu erkennen, dass der Glaube unter den harten Schlägen, die sie ihm zugefügt hatten, zwar gebeugt worden war, aber in seiner Struktur im Wesentlichen unbeeinträchtigt und in seinem Geist ungebrochen blieb. Ferner hatten die Befehle des Großwesirs an die Provinzgouverneure eine ernüchternde Wirkung auf die örtlichen Behörden, die nun davon abgebracht wurden, ihre Wut und sadistische Grausamkeit an dem gehassten Gegner auszulassen.
So folgte vorübergehend eine Ruhepause, die aber später wieder gebrochen werden sollte durch eine weitere Welle von Unterdrückungsmaßnahmen, als sich der Sulṭán der Türkei und seine Minister sowie die sunnítische Priesterschaft mit dem Sháh und den shí'itischen Geistlichen Persiens und des 'Iráq zusammentaten in dem Bestreben, den Glauben und alles, was er vertrat, ein für alle Mal auszurotten. Während also nach außen hin Ruhe herrschte, begannen die ersten Anzeichen der erwähnten inneren Krise zutage zu treten. Obwohl diese Krise in der Öffentlichkeit wenig auffiel, erwies sie sich, als sie sich zuspitzte, doch als äußerst folgenschwer, weil sie die zahlenmäßige Stärke der jungen Gemeinschaft dezimierte, ihre Einheit gefährdete, ihrem Ansehen unermesslichen Schaden zufügte und ihren Ruhm für beträchtliche Zeit trübte.
Die Krise braute sich schon in den Tagen unmittelbar nach der Hinrichtung des Báb zusammen, verschärfte sich in den Monaten, als die lenkende Hand Bahá'u'lláhs infolge Seiner Kerkerhaft im Síyáh-Chál plötzlich fehlte, steigerte sich noch durch Seine rasche Verbannung aus Persien und begann in den ersten Jahren Seines Aufenthalts in Baghdád ihre zerstörerischen Züge zu enthüllen. Ihre verheerende Gewalt verstärkte sich in den zwei Jahren seines Rückzugs in die Berge von Kurdistán. Nach Seiner Rückkehr aus Sulaymáníyyih konnte der Einfluss der überwältigenden Kräfte im Vorfeld der Verkündigung Seiner Sendung sie zwar eine Weile in Schach halten, später jedoch brach sie mit noch größerer Heftigkeit aus und erreichte ihren Höhepunkt in Adrianopel, doch die Wucht der unwiderstehlichen Kräfte, die die Verkündigung dieser Sendung an die ganze Menschheit auslöste, bereitete ihr letztlich ein jähes Ende.
Ihre Hauptfigur war kein Geringerer als der vom Báb Benannte, der naive und feige Mírzá Yaḥyá, dessen Charakter bereits beschrieben wurde.

Der finstere Schurke, der diesen eitlen, schwachen Mann betörte und mit höchster Geschicklichkeit und unnachgiebiger Hartnäckigkeit unablässig täuschte und manipulierte, war ein gewisser Siyyid Muḥammad aus Iṣfahán, berüchtigt für seinen maßlosen Ehrgeiz, seinen blinden Starrsinn und seine zügellose Eifersucht.

Ihn bezeichnete Bahá'u'lláh später im Kitáb-i-Aqdas als den, der Mírzá Yaḥyá »in die Irre führte«Q333, und brandmarkte ihn in einer anderen Schrift als »Quelle des Neids und Inbegriff allen Unheils«, während 'Abdu'l-Bahá die Beziehung zwischen diesen beiden als die des »Säuglings« zur »vielgepriesenen Mutterbrust«Q334 beschrieb.

Der Siyyid war nach dem erzwungenen Abbruch seiner Studien in der Madrisiy-i-Ṣadr von Iṣfahán beschämt und zerknirscht nach Karbilá gezogen, hatte sich dort der Anhängerschaft des Báb angeschlossen, zeigte sich aber nach Dessen Märtyrertod wankelmütig und bewies damit die Oberflächlichkeit seines Glaubens und die fundamentale Schwäche seiner Überzeugungen.

Der erste Besuch Bahá'u'lláhs in Karbilá und die Beweise unverhohlener Verehrung, Liebe und Bewunderung, die Ihm von einigen herausragenden ehemaligen Schülern und Gefährten Siyyid Káẓims entgegengebracht wurden, weckten den Neid in diesem berechnenden und skrupellosen Ränkeschmied und ließen in seiner Seele eine Feindseligkeit aufkommen, die durch die Nachsicht und Geduld, die Bahá'u'lláh ihm entgegenbrachte, nur noch mehr angefacht wurde.

Seine irregeführten Helfershelfer, willige Werkzeuge seiner teuflischen Absichten, waren die nicht wenigen verwirrten, enttäuschten und führerlosen Bábí, die sich bereitwillig von ihm verführen ließen, Wege zu beschreiten, die den Lehren und Ratschlägen ihres dahingegangenen Oberhaupts genau entgegengesetzt waren.
Der Báb weilte nicht mehr unter seinen Gefährten; der von Ihm Benannte durchstreifte auf der Suche nach einem sicheren Versteck die Gebirge Mázindaráns, oder er zog im Kleid eines Derwischs oder Arabers von Stadt zu Stadt; Bahá'u'lláh war eingekerkert und anschließend aus Seiner Heimat verbannt worden; mit der Blüte des Glaubens, die in einer schier endlosen Reihe von Gemetzeln niedergemäht worden war, gerieten auch die Reste dieser verfolgten Gemeinschaft in eine Bedrängnis, die sie in lähmenden Schrecken versetzte, ihren Geist erstickte, ihren Verstand verwirrte und ihre Treue auf die härteste Probe stellte. So aufs äußerste zusammengeschmolzen hatten sie niemanden mehr, auf den sie sich stützen konnten und der Autorität genug gehabt hätte, ihre Befürchtungen zu beschwichtigen, ihre Probleme zu lösen oder ihnen ihre Pflichten und Aufgaben vorzuschreiben.
Nabíl, der seinerzeit durch die Provinz Khurásán reiste, den Schauplatz der ersten stürmischen Siege des erstehenden Glaubens, fasste seine Eindrücke über die herrschende Lage zusammen und schreibt in seinem Bericht: »Das Feuer der Sache Gottes war nahezu überall erloschen. Nirgends mehr vermochte ich eine Spur seiner Wärme zu spüren.«Q335 Derselben Quelle zufolge hatte sich der Rest der Gemeinde in Qazvín in vier Parteien aufgespalten, die den absurdesten Doktrinen und Vorstellungen verfallen und bitter verfeindet waren. In Baghdád, der Stadt der leuchtenden Beweise von Ṭáhirihs unermüdlichem Glaubenseifer, fand Bahá'u'lláh bei Seiner Ankunft unter seinen Landsleuten nur einen einzigen Bábí, während in Káẓimayn, das vorwiegend von Persern bewohnt war, nur eine Handvoll übrig geblieben war, die sich noch ängstlich und im Geheimen zu ihrem Glauben an den Báb bekannten.
Der Sittenverfall in der schrumpfenden Gemeinde war nicht weniger ausgeprägt als ihr Mitgliederschwund. So groß waren Bahá'u'lláh zufolge »ihr Eigensinn und ihre Torheit«Q336, dass Er als erstes nach Seiner Entlassung aus dem Gefängnis beschloss, »sich aufzumachen … und alle Kraft an die Aufgabe der geistigen Neubelebung dieser Menschen zu wenden«Q337.
In dem Maß, in dem der Charakter der erklärten Anhänger des Báb verfiel und die Beweise ihrer immer tiefer greifenden Verwirrung sich häuften, wurden die Unheilstifter immer kühner. Ständig lagen sie auf der Lauer mit dem einzigen Ziel, die zunehmende Verschlimmerung der Lage für ihren eigenen Vorteil auszunutzen. Das Verhalten Mírzá Yaḥyás, der den Anspruch erhob, der Nachfolger des Báb zu sein, und der sich mit seinen hochtrabenden Titeln brüstete wie Mir'átu'l-AzalíyyihA89, Ṣubḥ-i-AzalA90 und Ismu'l-AzalA91, und besonders die Machenschaften von Siyyid Muḥammad, den er in den Rang des Ersten unter den »Zeugen«Q338 des Bayán erhoben hatte, zeigten jetzt ein solches Gepräge, dass das Ansehen des Glaubens unmittelbar betroffen und seine künftige Sicherheit ernstlich gefährdet war.
Mírzá Yaḥyá hatte nach der Hinrichtung des Báb einen so schweren Schock erlitten, dass er seinen Glauben fast verloren hätte.

Als er eine Zeitlang als Derwisch verkleidet in den Bergen von Mázindarán umherschweifte, stellte sein Verhalten die Treue seiner Mitgläubigen in Núr – von denen die meisten durch den unermüdlichen Eifer Bahá'u'lláhs bekehrt worden waren – auf eine so schwere Probe, dass auch sie in ihrem Glauben wankend wurden und einige soweit gingen, mit dem Feind gemeinsame Sache zu machen.

Später ging er nach Rasht und hielt sich in der Provinz Gílán verborgen bis zu seiner Abreise nach Kirmánsháh, wo er zur besseren Tarnung in den Dienst eines gewissen 'Abdu'lláh-i-Qazvíní, eines Tuchmachers, trat und dessen Waren verkaufte.

Er war noch dort, als Bahá'u'lláh auf Seinem Weg nach Baghdád durch diese Stadt kam.

Er äußerte den Wunsch, in der Nähe Bahá'u'lláhs zu leben, aber in einem eigenen Haus, wo er unerkannt einem Gewerbe nachgehen könne.

Es gelang ihm, eine gewisse Geldsumme von Bahá'u'lláh zu bekommen, mit der er einige Ballen Baumwolle kaufte und als Araber verkleidet über Mandalíj nach Baghdád reiste.

Dort ließ er sich in einem verfallenen Teil der Stadt in der Straße der Holzkohlenhändler nieder, setzte sich einen Turban auf den Kopf, nannte sich Ḥájí 'Alíy-i-Lás-Furúsh und ging seiner neugewählten Beschäftigung nach.

Siyyid Muḥammad hatte sich indessen in Karbilá niedergelassen und war mit Mírzá Yaḥyá als Hebel eifrig damit beschäftigt, Zwietracht zu säen und den Verbannten sowie der Gemeinschaft, die sich um sie gebildet hatte, das Leben schwer zu machen.
So ist es kein Wunder, dass aus der Feder Bahá'u'lláhs – dem es bis jetzt noch nicht möglich war, das Geheimnis, das Sein Innerstes bewegte, zu enthüllen, und zu einer Zeit, da sich die Schatten um Ihn her zuzuziehen begannen – folgende Worte der Warnung, des Rates und der Zuversicht flossen: »Die Tage der Prüfungen sind nun gekommen. Meere von Zwist und Trübsal wogen und unter dem Banner des Zweifels wird allerorten Unheil geschürt und die Menschen werden ins Verderben geführt… Lasst es nicht zu, dass die Stimme der Söldner der Verneinung Zweifel in eure Mitte sät, und gestattet euch nicht, Ihn zu missachten, der die Wahrheit ist, zumal sich in jeder Sendung derartiger Streit erhob. Gott aber wird Seinen Glauben errichten und Sein Licht offenbaren, wenngleich die Aufrührer es verabscheuen. … Wachet allezeit über die Sache Gottes. … Alle sind gefangen in Seinem Griff. Es gibt keinen Ort, dahin man fliehen könnte. Glaubt nicht, die Sache Gottes sei etwas, das man auf die leichte Schulter nehmen und in der man seine Launen pflegen könnte. Jüngst haben einige Menschen an verschiedenen Orten diesen gleichen Anspruch erhoben. Es naht die Zeit, da … sie alle untergehen und verschwinden werden – nein, sie werden völlig zunichte, zu Staub, an den sich keiner mehr erinnern wird.«
Mírzá Áqá Ján, ein junger Bábí voll glühender Hingabe, »der erste, der an Ihn glaubte«, später Khádimu'lláhA92 genannt, verließ unter dem Einfluss eines Traumes über den Báb und als Ergebnis des Studiums einiger Schriften Bahá'u'lláhs Hals über Kopf sein Heim in Káshán und wanderte nach dem 'Iráq in der Hoffnung, in Seine Gegenwart zu gelangen.

Von da an diente er Ihm vierzig Jahre lang hingebungsvoll in dreifacher Funktion als Sekretär, als Begleiter und als Diener.

Ihm gewährte Bahá'u'lláh in dieser kritischen Zeit mehr als allen anderen einen kleinen Einblick in die bis dahin noch nicht enthüllte Herrlichkeit Seiner Stufe.

Mírzá Áqá Ján beschreibt Nabíl, was er in der ersten, unvergesslichen Nacht erlebte, die er in Karbilá in Gegenwart seines neu entdeckten Geliebten verbrachte, der damals Gast von Ḥájí Mírzá Ḥasan-i-Ḥakím-Báshí war:

»Es war Sommer, und daher verbrachte Bahá'u'lláh Seine Abende gewöhnlich auf dem Dach des Hauses und schlief auch dort … Als Er in dieser Nacht schlafen ging, legte ich mich Seinen Weisungen entsprechend nur wenige Fuß von Ihm entfernt nieder, um kurz zu ruhen.

Kaum hatte ich mich wieder erhoben und … begonnen in einer Ecke des Daches, das dort an eine Mauer stieß, meine Gebete zu verrichten, da sah ich, wie Seine gesegnete Person sich erhob und auf mich zuschritt.

Bei mir angelangt, sagte Er: ›Auch du bist wach‹.

Hierauf stimmte Er einen Gesang an und begann auf und ab zu schreiten.

Wie könnte ich jemals diese Stimme beschreiben, die Verse, die sie sang, oder Seine Art, wie er vor mir hin und her schritt!

Mir war, als ob mit jedem Seiner Schritte und mit jedem Seiner Worte Tausende von Lichtermeeren vor meinem Angesicht wogten, Tausende von Welten sich vor meinen Augen in unvergleichlichem Glanz auftaten und Tausende von Sonnen ihr Licht über mich ausstrahlten!

So fuhr Er fort, in dem Mondschein, der auf Ihn herabströmte, zu gehen und zu singen.

Sooft Er in meine Nähe kam, hielt Er inne und sprach in so wundersam klingender Weise, die keine Zunge beschreiben kann: ›Höre Mir zu, Mein Sohn!

Bei Gott, dem Wahrhaftigen!

Diese Sache wird ganz gewiss offenbar werden!

Achte nicht auf das leere Gerede des Volkes des Bayán, das den Sinn eines jeden Wortes verdreht.‹ In dieser Weise schritt er weiter auf und ab und sang und richtete diese Worte an mich, bis sich die ersten Anzeichen der Morgendämmerung am Horizont zeigten. … Da brachte ich Sein Bett wieder in Sein Zimmer und nachdem ich Ihm Seinen Tee bereitet hatte, wurde ich aus Seiner Gegenwart entlassen.«
Das Vertrauen, das dieser unerwartete, plötzliche Kontakt mit dem Geist und dem führenden Genius einer neugeborenen Offenbarung Mírzá Áqá Ján einflößte, rührte seine Seele bis in die tiefsten Tiefen auf – eine Seele, die ohnedies schon von einer verzehrenden Liebe entflammt war, erwachsen aus der Erkenntnis des achtunggebietenden Einflusses seines neugefundenen Meisters auf Seine Glaubensbrüder im 'Iráq und in Persien.

Diese tiefe Verehrung, die sein ganzes Wesen durchdrang und sich weder unterdrücken noch verbergen ließ, wurde sofort von Mírzá Yaḥyá und seinem Mitverschwörer Siyyid Muḥammad entdeckt.

Die Umstände, die zur Offenbarung des in dieser Zeit geschriebenen Sendschreibens Kullu'ṭ-Ṭa'ám führten, konnten die ohnedies schon ernste und bedrohliche Situation nur noch verschlimmern. Ḥájí Mírzá Kamálu'd-Dín-i-Naráqí, ein hochrangiger, sehr gebildeter Bábí hatte nämlich den Wunsch, die Bedeutung des Qur'án-Verses »Alle Speisen waren den Kindern Israels erlaubt«Q339 von Mírzá Yaḥyá erläutert zu bekommen, und bat ihn um einen Kommentar darüber.

Der Bitte wurde widerstrebend und in solch unfähiger und oberflächlicher Art und Weise entsprochen, dass Ḥájí Mírzá Kamálu'd-Dín völlig ernüchtert war und sein Vertrauen zum Verfasser zerstört wurde.

Daraufhin wandte er sich mit derselben Bitte an Bahá'u'lláh und wurde mit einem Sendschreiben geehrt, das Israel und seine Kinder mit dem Báb und Seinen Anhängern gleichsetzt.

Dieses Sendschreiben verzauberte die Seele seines Empfängers durch die darin enthaltenen Anspielungen, durch die Schönheit der Sprache und durch seine zwingende Beweiskraft dermaßen, dass er – hätte Bahá'u'lláh ihn nicht davon abgehalten – seine Entdeckung, dass Gottes verborgenes Geheimnis niemand anderer war als der Offenbarer dieses Sendschreibens, unverzüglich in die Welt hinausgerufen hätte.
Zu den Anzeichen einer immer tieferen Verehrung für Bahá'u'lláh und leidenschaftlicheren Bindung an Seine Person kamen weitere Gründe hinzu, die Neid und Missgunst, die sich durch Sein zunehmendes Ansehen in den Herzen der Übelgesinnten und der Feinde angestaut hatten, ausbrechen ließen. Der stetig wachsende Kreis von Bekannten und Bewunderern, Sein freundschaftlicher Umgang mit den Behörden bis hin zum Gouverneur der Stadt, die aufrichtige Verehrung, die Ihm häufig spontan entgegengebracht wurde von Männern, die vormals angesehene Gefährten Siyyid Káẓims waren, die Ernüchterung über das ständige Versteckspiel Mírzá Yaḥyás, die wenig schmeichelhaften Berichte, die über dessen Charakter und Befähigung in Umlauf waren, und im Gegensatz dazu die Zeichen wachsender Unabhängigkeit, angeborener Weisheit, innerer Überlegenheit und der Fähigkeit zu führen, die unverkennbar bei Bahá'u'lláh zutage traten – all dies trug dazu bei, die Kluft zu vertiefen, die der schändliche und hinterlistige Siyyid Muḥammad so unaufhaltsam aufzureißen verstanden hatte.
Deutlich war nun eine heimliche Opposition zu erkennen, die darauf abzielte, alle Anstrengungen Bahá'u'lláhs zunichte zu machen und jeden Plan zur Erneuerung der verwirrten Gemeinde zu durchkreuzen. Ständig wurden versteckte Andeutungen in Umlauf gebracht, um Zweifel und Misstrauen zu säen und um Bahá'u'lláh als Usurpator darzustellen, der die vom Báb erlassenen Gesetze umstoße und Seine Sache zerstöre. Seine Sendschreiben, Auslegungen, Aufrufe und Kommentare wurden hinter Seinem Rücken kritisiert, in Frage gestellt und verdreht wiedergegeben. Sogar ein Anschlag auf Ihn war geplant, kam aber nicht zur Ausführung.
Der Leidenskelch Bahá'u'lláhs war nun übervoll.

All Seine Ermahnungen, alle Bemühungen, der sich rasch verschlimmernden Situation entgegenzuwirken, hatten nichts gefruchtet.

Die Intensität seiner mannigfachen Leiden steigerte sich sichtbar von Stunde zu Stunde und Seine Schriften, die Er in dieser düsteren Zeit offenbarte, werfen ein klares Licht auf die Trauer, die Seine Seele erfüllte, und auf die schwierige Situation, in der Er sich befand.

In einigen Gebeten bezeugt Er eindringlich, dass sich »Trübsal auf Trübsal« auf Ihn häufe, dass die »Gegner einmütig« über Ihn herfielen, dass »Not und Elend« Ihn schwer heimsuchten und dass Er in das »tiefste Dunkel des Leides«Q340 eingetaucht sei.

Er ruft Gott zum Zeugen für Sein »Seufzen und Klagen«, Seine »Kraftlosigkeit, Armut und Not«, für das »Unrecht«Q341, das Er zu erleiden, und die »Erniedrigung«Q342, die Er zu erdulden hatte.

»So sehr musste ich vor Kummer weinen«, bekräftigt Er in einem dieser Gebete, »dass es mich daran hinderte, Dich zu erwähnen und Dein Lob zu preisen.« »So laut war die Stimme Meiner Klage«, beteuert Er an anderer Stelle, »dass jede um ihr Kind trauernde Mutter darob bestürzt ihr Weinen und ihren Kummer vergäße.« »Das Unrecht, das Ich erleide«, klagt Er in Seinem Lawḥ-i-Maryam, »hat das Unrecht, das Mein Erster NameA93 erlitt, von der Tafel der Schöpfung gelöscht.«Q343 »O Maryam!«, fährt Er fort, »aus dem Lande ṬáA94 sind Wir auf Befehl des Tyrannen von Persien nach unzähligen Trübsalen in den 'Iráq gekommen, wo Wir, eben den Fesseln Unserer Feinde entronnen, nun dem Kummer über die Niedertracht Unserer Freunde anheimfielen.

Gott weiß, was darnach über Mich kam!«Q344 Und wiederum:

»Ich ertrage, was kein Mensch ertrug noch je ertragen wird.«Q345 »Meere von Leid«, bezeugt Er im Sendschreiben Kullu'ṭ-Ṭa'ám, »brachen über Mich herein, von denen keine Seele auch nur einen Tropfen zu trinken vermöchte.

So groß ist Mein Kummer, dass Meine Seele darob beinahe Meinem Leib entwich.«Q346 »Neige dein Ohr, o Kamál!«, ruft Er im selben Schreiben, in dem Er Seine Lage schildert, »der Stimme dieser niederen, verlassenen Ameise, die sich in ihrem Loch verbirgt und deren Wunsch es ist, sich von euch zurückzuziehen und eurer Sicht zu entschwinden, um all dessentwillen, was die Hände der Menschen verübten.

Wahrlich, Gott ist Zeuge zwischen Mir und Seinen Dienern.«Q347 Und wiederum:

»Wehe Mir, wehe Mir! … Alles, was Ich sah seit dem Tage, da Ich zum ersten Mal die reine Milch aus der Brust Meiner Mutter trank, ist aus Meinem Gedächtnis getilgt um der Taten willen, die die Hände der Menschen begingen.« Und in der Ode Qaṣídiy-i-Varqá'íyyih, geschrieben zur Zeit Seines Rückzugs in die Berge Kurdistáns zum Lobpreis der Jungfrau, die den Geist Gottes, der kurz zuvor auf Ihn herabgestiegen war, verkörpert, macht Er Seinem sorgenbeladenen Herzen mit diesen Worten Luft:

»Noahs Sintflut ist nur das Maß für die Tränen, die Ich vergoss, und Abrahams Feuer nur ein Ausbruch Meiner Seelenpein.

Jakobs Gram ist nur ein Abglanz Meines Leids und Hiobs Trübsal nur ein Bruchteil Meiner Not.«Q348 »Gieße Geduld über Mich, o Mein Herr!«, fleht Er in einem Gebet, »und mache Mich siegreich über die Missetäter.« »In diesen Tagen«, beschreibt Er im Kitáb-i-Íqán die verzehrende Eifersucht, die damals begann, ihre Giftzähne zu zeigen, »sind solche Gerüche der Eifersucht verbreitet, … dass seit Anfang und Gründung der Welt … bis zum heutigen Tag solche Bosheit, Neid und Hass noch nie erschienen sind und auch in Zukunft nie mehr bezeugt werden.«Q349 Und in einem anderen Sendschreiben stellt Er fest:

»Nahezu zwei Jahre lang mied Ich alles außer Gott und verschloss Meine Augen vor allem außer Ihm, damit das Feuer des Hasses womöglich ersterbe und die Hitze der Eifersucht sich lege.«Q350
Mírzá Áqá Ján bezeugt:

»Die Gesegnete Schönheit bekundete solche Trauer, dass meine Glieder darob erzitterten.« Er schildert auch, wie in Nabíls Bericht festgehalten, dass er sah, wie Bahá'u'lláh, kurz bevor Er sich in die Einsamkeit zurückzog, einmal in der Morgendämmerung plötzlich das Haus verließ und, die Nachtmütze noch auf dem Kopf, so bestürzt ausgesehen habe, dass es ihm, Mírzá Áqá Ján, unmöglich gewesen sei, in Sein Antlitz zu blicken.

Im Gehen habe Er zornig bemerkt:

»Diese Geschöpfe sind noch dieselben wie vor dreitausend Jahren, da sie Götzen anbeteten und sich vor dem goldenen Kalb verneigten.

Auch jetzt sind sie zu nichts anderem bereit.

Welche Verbindung kann es da geben zwischen diesem Volk und Ihm, dem Antlitz der Herrlichkeit?

Was könnte sie mit dem Einen verbinden, der höchsten Verkörperung all dessen, was liebenswert ist?« »Ich stand da wie angewurzelt«, erklärte Mírzá Áqá Ján, »leblos, tot wie ein abgestorbener Baum und beinahe wäre ich niedergestürzt unter der betäubenden Wucht Seiner Worte.

Schließlich sagte Er: ›Lass sie also sprechen:

»Gibt es einen Befreier von Schwierigkeiten außer Gott?

Sprich:

Gelobt sei Gott!

Er ist Gott!

Alle sind Seine Diener und alle stehen unter Seinem Befehl!«Q351 Sage ihnen, dass sie diese Worte fünfhundertmal wiederholen sollen, nein, tausendmal, Tag und Nacht, ob wachend oder schlafend, damit vielleicht doch das Antlitz der Herrlichkeit vor ihren Augen enthüllt werde und Ströme von Licht sich auf sie ergießen.‹ Er selbst hat, wie man mir später sagte, diesen gleichen Vers gesprochen und Sein Antlitz enthüllte dabei größte Betrübnis. … Mehrfach hörte man Ihn damals sagen: ›Wir weilten eine Zeitlang unter diesem Volk, ohne dass Wir die geringste Reaktion ihrerseits wahrgenommen hätten.‹ Oft spielte Er auf Sein Verschwinden aus unserer Mitte an, aber keiner von uns verstand die Bedeutung Seiner Worte.«Q352
Als er schließlich – wie Er im Kitáb-i-Íqán bezeugt – »die Zeichen kommender Dinge«Q353 erkannte, beschloss Er, sich zurückzuziehen, ehe sie eintreten würden. »Der einzige Zweck Unserer Abgeschiedenheit war«, stellt Er im selben Buch fest, »nicht zum Gegenstand der Zwietracht unter den Gläubigen zu werden, noch zum Quell der Empörung für die Gefährten, zum Mittel der Kränkung irgendeiner Seele oder zur Ursache des Kummers irgendeines Herzens.« An derselben Stelle beteuert Er ausdrücklich: »In Unserer Zurückgezogenheit dachten Wir an keine Rückkehr, Unsere Trennung hoffte auf keine Wiedervereinigung.«Q354
Am 12. Rajab 1270 d. H. (10. April 1854) brach Er plötzlich auf, ohne irgendjemanden – nicht einmal Seine Familienmitglieder – davon zu unterrichten, begleitet nur von einem Diener, einem Muslim namens Abu'l-Qásim-i-Hamadání, dem Er Geld gab mit der Anweisung, es als Kaufmann für seine eigenen Zwecke zu verwenden. Kurz danach wurde dieser Diener von Räubern überfallen und getötet und so blieb Bahá'u'lláh ganz allein auf Seinen Wanderungen durch die Einöden Kurdistáns – einem Gebiet, dessen raue und kampflustige Bevölkerung bekannt war für ihre seit Generationen gehegte Feindschaft gegenüber den Persern, die sie als Abtrünnige vom Islám betrachtete und von denen sie sich in Aussehen, Abstammung und Sprache unterschied.
In der rauen Tracht des Reisenden, nichts als Seine KashkúlA95 und etwas Wäsche zum Wechseln mit sich führend, zog sich Bahá'u'lláh in die Wildnis zurück, nannte sich Darvísh Muḥammad und lebte eine Zeit lang auf einem Berg namens Sar-Galú, so weit entfernt von jeder menschlichen Behausung, dass nur zweimal im Jahr um die Zeit der Aussaat und der Ernte die Bauern der Umgebung dorthin kamen. Allein und ungestört verbrachte Er einen beträchtlichen Teil Seiner Zurückgezogenheit auf der Höhe dieses Berges in einer grobgefügten Steinhütte, die den Bauern Schutz vor den Unbilden des Wetters bot. Zuweilen war auch eine Höhle Seine Behausung, die Er in Seinen Sendschreiben an den berühmten Shaykh 'Abdu'r-Raḥmán sowie an Seine Verwandte Maryam erwähnt. »Ich durchstreifte die Wüste der Entsagung«, so beschreibt Er im Lawḥ-i-Maryam die Härte Seiner strengen Einsamkeit, »und Meine Reise war derart, dass in Meinem Exil sich jedes Auge über Mich wund weinte und alles Erschaffene ob Meiner Qual blutige Tränen vergoss. Die Vögel in den Lüften waren Meine Begleiter, die Tiere des Feldes Meine Gefährten.«Q355 »Aus Meinen Augen rannen Tränen der Qual«, berichtet Er im Kitáb-i-Íqán von diesen Tagen, »und in Meinem blutenden Herzen wogte ein Meer von Marter und Pein. Wie oft hatte Ich abends nichts zu essen und wie viele Tage fand Mein Leib keine Ruhe! … Ganz allein verkehrte Ich mit Meinem Geist und vergaß die Welt und alles, was darinnen ist.«Q356
In den Oden, die Er in diesen Tagen, völlig abgeschieden und ganz versunken in Andacht und Meditation, offenbarte, in den Gebeten und Monologen, die in arabischen und persischen Versen und in Prosa aus Seiner kummerbeladenen Seele hervorströmten und die Er gewöhnlich in der Dämmerung und während der Nachtwachen sang, lobte Er die Namen und Eigenschaften Seines Schöpfers, pries die Herrlichkeiten und Mysterien Seiner eigenen Offenbarung, sang den Lobpreis der Jungfrau, die den in Ihm Selbst wirkenden Geist Gottes versinnbildlicht, ging auf Seine Einsamkeit und Seine vergangenen und zukünftigen Drangsale ein, bezog Stellung zur Blindheit Seiner Generation, der Treulosigkeit Seiner Freunde und der Verderbtheit Seiner Feinde, bekundete Seinen Entschluss, sich aufzumachen und notfalls auch Sein Leben für die Verteidigung Seiner Sache zu opfern, betonte die Grundvoraussetzungen, die jeder Wahrheitssucher mitbringen muss, und erinnerte in Erwartung Seines eigenen Schicksals an das tragische Geschick des Imám Ḥusayn in Karbilá, an die Notlage Muḥammads in Mekka, an die Leiden Jesu in den Händen der Juden, an die Heimsuchungen Mose durch den Pharao und dessen Volk und an die Qual Josephs, als Er, verraten von Seinen Brüdern, in der Grube schmachtete.

Diese ersten, leidenschaftlichen Ausgießungen einer Seele, die in der Einsamkeit ihres selbstgewählten Exils damit rang, sich ihrer Last zu entledigen, sind zusammen mit der Tafel Kullu'ṭ-Ṭa'ámA96 und dem in Ṭihrán offenbarten Gedicht Rashḥ-i-'Amá die ersten Früchte Seiner göttlichen Feder.

Leider sind viele von ihnen verloren gegangen.

Sie sind Wegbereiter der unvergänglichen Werke – Kitáb-i-Íqán, Verborgene Worte und Sieben Täler –, die in den Jahren vor Seiner Verkündigung in Baghdád den stetig wachsenden Fundus Seiner Schriften so enorm bereicherten, und die den Grundstein legten für die weitere Entfaltung Seines prophetischen Geistes in Seiner bahnbrechenden Verkündigung an die Welt in Form machtvoller Sendbriefe an die Könige und Herrscher der Menschheit, sowie für die Erfüllung Seiner Sendung in den Gesetzen und Geboten, die Er während Seiner Haft in 'Akká, dem Größten Gefängnis, formulierte.
Bahá'u'lláh lebte noch immer zurückgezogen auf dem Berg, als ein Shaykh aus Sulaymáníyyih, der in der dortigen Gegend ein Grundstück besaß, durch einen Traum vom Propheten Muḥammad zu Ihm geführt wurde. Kurz nach dieser Begegnung suchte Ihn Shaykh Ismá'íl auf, der ebenfalls in Sulaymáníyyih wohnte und dort den Khálidíyyih-Orden leitete, und konnte Ihn durch wiederholtes Bitten dazu bewegen, Seinen Wohnsitz in diese Stadt zu verlegen. Inzwischen hatten Seine Freunde in Baghdád seinen Aufenthaltsort herausgefunden und sandten Shaykh Sulṭán, den Schwiegervater Áqáy-i-Kalíms, aus, um Ihn zur Rückkehr zu bewegen. Als der Bote ankam, wohnte Bahá'u'lláh schon in Sulaymáníyyih, in einem Zimmer, das zum Takyiy-i-Mawláná KhálidA97 gehörte. Shaykh Sulṭán berichtete Nabíl über seine Erlebnisse und gab an: »Ich fand alle, die dort mit Ihm lebten, vom Meister bis zum bescheidensten Novizen, so hingerissen von ihrer Liebe zu Bahá'u'lláh und so unvorbereitet auf die Möglichkeit, sich wieder von Ihm trennen zu müssen, dass sie meinem Leben gewiss und ohne Zögern ein Ende gesetzt hätten, wenn ich ihnen den Zweck meines Kommens verraten hätte.«
Wie Shaykh Sulṭán berichtet, lernte Bahá'u'lláh bald nach Seiner Ankunft in Kurdistán die ehrenwerten und anerkannten Oberhäupter des Naqshbandíyyih-, des Qádiríyyih- und des Khálidíyyih-Ordens kennen: Shaykh 'Uthmán, Shaykh 'Abdu'r-Raḥmán und Shaykh Ismá'íl, und konnte ihre Herzen völlig für sich gewinnen und großen Einfluss auf sie ausüben. Der erstere, Shaykh 'Uthmán, zählte zu seinen Anhängern keinen Geringeren als den Sulṭán selbst und dessen Gefolge. Der zweite, auf dessen Fragen später als Antwort die Vier Täler offenbart wurden, besaß die unverbrüchliche Loyalität von mindestens hunderttausend ergebenen Anhängern und der dritte wurde von seinen Anhängern so verehrt, dass sie ihn dem Ordensgründer Khálid selbst gleichstellten.
Als Bahá'u'lláh nach Sulaymáníyyih kam, vermutete zunächst keiner bei Ihm irgendwelche Gelehrsamkeit oder Weisheit, da Er sich vollkommen schweigsam und zurückhaltend verhielt.

Erst als ein Student, der auf Ihn wartete, den gelehrten Dozenten und den Mitstudenten zufällig eine Probe Seiner erlesenen Schreibkunst zeigte, erwachte in ihnen die Neugier und sie fühlten sich gedrängt, Ihn anzusprechen und auf Seinen Wissensstand und das Maß Seiner Vertrautheit mit den bei ihnen gelehrten Künsten und Wissenschaften zu prüfen.

Das Seminar war berühmt für seine reiche Ausstattung, seine zahlreichen Takyihs und seine Beziehung zu Ṣaláḥi'd-Dín-i-Ayyúbí und dessen Nachkommen.

Es hatte einige der berühmtesten Vertreter des sunnítischen Islám hervorgebracht, die dessen Vorschriften und Grundsätze lehrten.

Und nun trat eine Abordnung seiner bedeutendsten Doktoren und fähigsten Studenten unter Führung von Shaykh Ismá'íl selbst an Bahá'u'lláh heran und als Er sich bereit zeigte, ihnen auf jede Frage zu antworten, die sie Ihm stellen würden, baten sie Ihn, ihnen im Verlauf von mehreren Zusammenkünften die unverständlichen Stellen im Futúḥát-i-Makkíyyih zu erklären, dem gepriesenen Werk des berühmten Shaykh Muḥyi'd-Dín-i-'Arabí.

»Gott ist Mein Zeuge«, antwortete Bahá'u'lláh zunächst der gelehrten Abordnung, »dass Ich das Buch, von dem ihr sprecht, nie gesehen habe.

Ich glaube aber, dass es Mir mit Gottes Hilfe … ein Leichtes ist, alles zu erfüllen, was ihr von Mir wollt.« Er ließ sich jeden Tag von einem der Anwesenden eine Seite des Buches laut vorlesen und konnte alle schwierigen Fragen in so erstaunlicher Weise klären, dass sie sprachlos waren vor Bewunderung.

Er begnügte sich nicht mit der bloßen Klärung der dunklen Textstellen, sondern deutete auch die Absicht des Verfassers und erläuterte seine Lehre.

Bisweilen ging Er noch weiter und stellte die Stichhaltigkeit mancher im Buch dargestellten Ansichten in Frage, gab selbst eine korrekte Darlegung der missverstandenen Sachverhalte und untermauerte sie mit Belegen und Beweisen, die Seine Hörer völlig überzeugten.
Erstaunt über Seine tiefe Einsicht und Sein umfassendes Verständnis, fühlten sie sich nun getrieben, Ihn um einen für sie letztgültigen Beweis zu ersuchen für die einzigartige Fähigkeit und das Wissen die Er sichtlich besaß. »Keiner unter den Mystikern, Weisen und Gelehrten«, sagten sie, als sie sich diese weitere Gefälligkeit von Ihm erbaten, »war bisher fähig, ein Gedicht mit demselben Reim und Versmaß zu schreiben wie die längere der beiden Oden mit dem Titel Qaṣídiy-i-Tá'íyyih von Ibn-i-Fáriḍ. Wir bitten dich, für uns ein Gedicht im selben Versmaß und in derselben Reimart zu schreiben.« Er erfüllte die Bitte und diktierte ein Gedicht mit nicht weniger als zweitausend Versen in genau der Art, die sie vorgegeben hatten. Davon wählte Er hundertsiebenundzwanzig Verse aus und erlaubte ihnen, sie zu behalten; den Inhalt der übrigen erachtete Er als zu weit vorausgreifend und nicht geeignet für die Erfordernisse der Zeit. Diese hundertsiebenundzwanzig Verse aber bilden das Qaṣídiy-i-Varqá'íyyih, das den arabisch sprechenden Gläubigen vertraut und unter ihnen weit verbreitet ist.
Auf diese wunderbare Bekundung der Weisheit und Genialität Bahá'u'lláhs hin anerkannten sie einhellig, dass jeder einzelne Vers dieses Gedichtes eine Kraft, Schönheit und Macht besaß, die alles, was die kleinen und großen Oden des berühmten Dichters enthielten, weit überstieg.
Diese Begebenheit ist das bei weitem hervorstechendste Ereignis während der zweijährigen Abwesenheit Bahá'u'lláhs von Baghdád und sie bewirkte, dass jetzt immer mehr der in den Seminaren von Sulaymáníyyih und Karkúk versammelten 'Ulamá, Schüler, Shaykhs, Doktoren, Heiligen und Prinzen Sein tägliches Wirken mit großem Interesse verfolgten.

Durch Seine zahlreichen Gespräche und Briefe eröffnete Er ihnen neue Perspektiven, löste die Probleme, die ihren Verstand herausforderten, erklärte die innere Bedeutung vieler bisher dunkler Passagen in den Schriften diverser Kommentatoren, Dichter und Theologen, die sie bis jetzt noch nicht kannten, und brachte die vielen scheinbar widersprüchlichen Aussagen, die sich in deren Erörterungen, Gedichten und Abhandlungen fanden, in Einklang.

Er genoss so viel Ansehen und Respekt, dass einige Ihn für einen der »Männer des Unsichtbaren«Q357 hielten, andere für einen Meister der Alchemie und der Wahrsagekunst, wieder andere nannten Ihn einen »Angelpunkt des Weltalls«, indes viele Seiner Bewunderer sogar dachten, dass Sein Rang der eines Propheten sei.

Kurden, Araber und Perser, Gelehrte und Analphabeten, hoch und niedrig, jung und alt, alle, die kamen, um Ihn kennenzulernen, erwiesen Ihm die gleiche Ehre, und nicht wenige unter ihnen brachten Ihm aufrichtige, tiefe Zuneigung entgegen – und das trotz gewisser öffentlich getätigter Aussagen und Anspielungen auf Seine geistige Stufe, die – wären sie einem anderen über die Lippen gekommen – einen lebensbedrohlichen Zorn entfesselt hätten.

So ist es kein Wunder, dass Bahá'u'lláh im Lawḥ-i-Maryam die Zeit Seines Rückzugs »das machtvollste Zeugnis« und den »vollkommensten, schlüssigsten Beweis«Q358 für die Wahrheit Seiner Offenbarung nennt. 'Abdu'l-Bahá bestätigt:

»Innerhalb kurzer Zeit war Kurdistán von Seiner Liebe magnetisiert.

Bahá'u'lláh lebte während dieser Zeit in Armut.

Er trug die Kleidung der Armen und Elenden.

Seine Speise war die der Darbenden und Geringen.

Doch die Aura von Majestät umstrahlte Ihn wie die Mittagssonne.

Überall war Er hoch geehrt und geliebt.«Q359
Während so in einem fremden Land und unter einem fremden Volk der Grund für Bahá'u'lláhs künftige Größe gelegt wurde, verschlimmerte sich die Lage der Bábí-Gemeinde sehr rasch.

Bahá'u'lláhs unerwartet lange Abwesenheit freute und ermutigte die Unheilstifter und ihre irregeleiteten Gefährten und sie waren eifrig damit beschäftigt, ihr schändliches Treiben noch weiter auszudehnen.

Mírzá Yaḥyá schloss sich die meiste Zeit in seinem Haus ein, leitete aber insgeheim durch seine Korrespondenz mit jenen Bábí, denen er ganz vertraute, eine Kampagne gegen Bahá'u'lláh, um Ihn in völligen Verruf zu bringen.

Aus Furcht vor einem möglichen Gegenspieler hatte er Mírzá Muḥammad-i-Mázindarání, einen seiner Anhänger, nach Ádhirbáyján geschickt mit der ausdrücklichen Weisung, Dayyán zu ermorden, diesen »Verwahrungsort der Erkenntnis Gottes«Q360.

Ihn hatte der Báb den »Dritten Buchstaben, der an Den glaubt, den Gott offenbaren wird«Q361, genannt.

Mírzá Yaḥyá jedoch gab ihm den Beinamen »Vater des Unheils«Q362 und brandmarkte ihn als »Ṭághút«Q363.

Und in seiner Verblendung veranlasste er Mírzá Áqá Ján, nach Núr zu reisen, um dort auf einen günstigen Augenblick für einen erfolgreichen Anschlag auf das Leben des Herrschers zu warten.

So sehr hatte seine Schamlosigkeit und Unverfrorenheit zugenommen, dass er eine Tat beging, die er nach ihm sogar Siyyid Muḥammad zu wiederholen erlaubte, – eine Tat, derart abscheulich, dass sie von Bahá'u'lláh als »schwerster Verrat«Q364 bezeichnet wurde, der die Ehre des Báb beschmutze und »alle Lande in Kummer und Schmerz stürze«Q365.

Als weiteren Beweis für die Ungeheuerlichkeit seiner Verbrechen ordnete er sogar an, den Cousin des Báb, Mírzá 'Alí-Akbar, einen glühenden Verehrer Dayyáns, heimlich zu ermorden – ein Befehl, der in all seiner Frevelhaftigkeit ausgeführt wurde.

Siyyid Muḥammad, dem sein Meister Mírzá Yaḥyá nun freie Hand ließ, hatte sich, wie Nabíl, der damals bei ihm in Karbilá war, explizit berichte, mit einer Schlägerbande umgeben und sie dazu ermuntert, nachts den wohlhabenden Pilgern, die nach Karbilá gekommenen waren, den Turban vom Kopf zu reißen und die Schuhe zu stehlen, die Diwane und Kerzen aus dem Schrein des Imám Ḥusayn zu rauben und die Trinkbecher bei den öffentlichen Brunnen beiseite zu schaffen.

Die Abgründe der Entwürdigung dieser sogenannten Bábí riefen in Nabíl unwillkürlich die Erinnerung an die großartige Abkehr von ihrem Besitz wach, die Mullá Ḥusayns Gefährten bewiesen, als sie auf Anraten ihres Anführers verächtlich Gold, Silber und Juwelen wegwarfen; ferner an das Verhalten Vaḥíds, der von den Schätzen seines kostbar eingerichteten Hauses in Yazd auch nicht den geringsten Wertgegenstand vor der Plünderung durch den Mob in Sicherheit bringen ließ; und an die Entscheidung Ḥujjats, der seinen Gefährten nicht erlaubte, sich am Eigentum anderer zu vergreifen, obwohl es um ihr Leben ging und sie fast verhungerten.
Die anmaßende Unverfrorenheit der demoralisierten und irregeleiteten Bábí ging so weit, dass – wie 'Abdu'l-Bahá bezeugt – nicht weniger als fünfundzwanzig Personen vermessen erklärten, sie seien der vom Báb angekündigte Verheißene. Ihr Glück verließ sie in einem Maße, dass sie sich kaum mehr öffentlich sehen lassen konnten. Kurden und Perser, die ihnen auf der Straße begegneten, wetteiferten damit sie zu verunglimpfen und laut die Sache zu schmähen, zu der sie sich bekannten. So ist es kein Wunder, dass Bahá'u'lláh bei Seiner Rückkehr nach Baghdád die damalige Situation mit den Worten beschrieb: »Wir fanden kaum mehr als eine Handvoll Menschen, mutlos und matt, ja völlig verloren und wie tot. Niemand trug mehr die Sache Gottes auf den Lippen und kein Herz war mehr für ihre Botschaft empfänglich.«Q366 So sehr überwältigte Ihn bei Seiner Ankunft die Trauer, dass Er sich eine Zeit lang weigerte, Sein Haus zu verlassen, außer für Seine Besuche in Káẓimayn und für gelegentliche Treffen mit einigen Seiner Freunde, die in Káẓimayn oder in Baghdád wohnten.
Die tragische Lage, die sich während Seiner zweijährigen Abwesenheit herausgebildet hatte, verlangte zwingend Seine Rückkehr. Er selbst schreibt im Kitáb-i-Íqán, dass »aus dem mystischen Quell der Ruf an Uns erging, der Uns zurückzukehren befahl, woher Wir gekommen waren. Wir ergaben Unseren Willen dem Seinigen und unterwarfen Uns Seinem Geheiß.«Q367 Und wie Nabíl in seinem Bericht mitteilt, beteuerte Er gegenüber Shaykh Sulṭán ausdrücklich: »Bei Gott, neben dem es keinen Gott gibt! Wenn Ich nicht erkannt hätte, dass die gesegnete Sache des Ersten Punktes kurz davor stand, völlig ausgelöscht zu werden, und somit all das heilige Blut, das auf dem Pfade Gottes geflossen war, vergeblich vergossen wäre, hätte Ich Mich nie und nimmer bereitgefunden, wieder zum Volke des Bayán zurückzukehren, und hätte sie der Anbetung der von ihnen selbst geschaffenen Götzen überlassen.«
Selbst Mírzá Yaḥyá, der sehr wohl erkannte, wohin er mit seiner uneingeschränkten Leitung des Glaubens gekommen war, hatte Ihn eindringlich schriftlich angefleht, wieder zurückzukommen. Nicht weniger dringlich waren die Bitten Seiner Verwandten und Freunde, insbesondere Seines damals zwölfjährigen Sohnes 'Abdu'l-Bahá, dessen Kummer und Einsamkeit Seine Seele so sehr verzehrt hatten, dass Er in einem Gespräch, das von Nabíl in seinem Bericht aufgezeichnet worden war, erklärt hatte, nach dem Weggang Bahá'u'lláhs sei er schon in seiner Jugend alt geworden.
Bahá'u'lláh entschloss sich, die Zeit Seines Rückzugs zu beenden und nahm Abschied von den Shaykhs in Sulaymáníyyih, die jetzt zu Seinen eifrigsten und, wie ihr weiteres Verhalten bewies, zu Seinen zuverlässigsten Bewunderern zählten. Begleitet von Shaykh Sulṭán kehrte Er nach Baghdád zurück, zu »den Ufern des Flusses der Drangsale«, wie Er es nannte. Er reiste in kleinen Etappen und in dem Bewusstsein, so erklärte Er es auch Seinem Reisegefährten, dass diese letzten Tage Seines Rückzugs »die einzigen Tage des Friedens und der Ruhe« seien, die Ihm noch blieben, »Tage, die Mir nie wieder beschieden sein werden«.
Am 12. Rajab 1272 d. H. (19. März 1856) kam Er in Baghdád an, genau zwei Mondjahre nach Seinem Weggang nach Kurdistán.

Kapitel 8

Bahá'u'lláhs Exil im 'Iráq – Zweiter Teil

Bahá'u'lláhs Rückkehr aus Sulaymáníyyih nach Baghdád markiert einen Wendepunkt von größter Bedeutung in der Geschichte des ersten Bahá'í-Jahrhunderts.

Der Gezeitenwechsel in den Geschicken des Glaubens hatte seinen Tiefststand erreicht und begann nun erneut aufzubranden, um stetig und machtvoll auf einen neuen Höhepunkt zuzusteuern: auf die Verkündigung Seiner Sendung am Vorabend Seiner Verbannung nach Konstantinopel.

Mit Bahá'u'lláhs Rückkehr nach Baghdád wurde der Glaube allmählich fest verankert, an einem Ankerplatz wie er ihn in seiner bisherigen Geschichte noch nicht erlebt hatte.

Abgesehen von den ersten drei Jahren seines Bestehens konnte sich der Glaube zuvor nie auf ein festes und allen zugängliches Zentrum stützen, an das die Gläubigen sich um Führung hätten wenden können und von dem sie stets und ungehindert Inspiration hätten empfangen können.

Der Báb verbrachte mehr als die Hälfte Seiner kurzen Amtszeit am äußersten Rand Seines Heimatlandes in Verborgenheit, praktisch abgeschnitten von der großen Mehrzahl der Gläubigen.

In der Zeit unmittelbar nach Seinem Märtyrertod herrschte eine Verwirrung, die noch beklagenswerter war als die durch Seine erzwungene Haft verursachte Isolation.

Auch als die von Ihm verheißene Offenbarung sichtbar wurde, blieb doch zunächst eine Erklärung aus, die den Angehörigen der zerstreuten Gemeinde ermöglicht hätte, sich um die Person ihres erwarteten Retters zu scharen.

Das lange Versteckspiel Mírzá Yaḥyás, des für die Zeit bis zur Offenbarung des Verheißenen vorläufig ernannten Mittelpunkts, die neunmonatige Abwesenheit Bahá'u'lláhs von Seinem Heimatland während Seines Besuchs in Karbilá, rasch gefolgt von Seiner Einkerkerung im Síyáh-Chál, Seiner Ausweisung in den 'Iráq und später von Seinem Rückzug nach Kurdistán – all dies verlängerte die Phase der Unsicherheit und Anspannung, die die Bábí-Gemeinde durchleben musste.
Obwohl Bahá'u'lláh sich zurückhielt und das Geheimnis Seiner Stellung nicht lüftete, konnten sich die Bábí jetzt endlich in ihrem Hoffen und Handeln um Den scharen, den sie – wie auch immer sie Seine Stufe ansahen – für fähig hielten, die Festigkeit und Unversehrtheit ihres Glaubens zu gewährleisten. Die Orientierung, die der Glaube auf diese Weise erhielt, und der feste Mittelpunkt, zu dem er nun hingezogen wurde, bildeten seitdem in der einen oder anderen Form seine herausragenden Merkmale, die er nie wieder verlor.
Der Glaube des Báb stand, wie gesagt, infolge der schweren Schläge, die ihn in rascher Folge trafen, kurz vor dem Erlöschen. Auch die gewaltige Offenbarung, die Bahá'u'lláh im Síyáh-Chál empfangen hatte, brachte keine sofort greifbaren Ergebnisse, die auf die nahezu zerfallene Gemeinde einen festigenden Einfluss gehabt hätten. Die unerwartete Verbannung Bahá'u'lláhs war ein weiterer Schlag für ihre Mitglieder, die sich daran gewöhnt hatten, ihr Vertrauen auf Ihn zu setzen. Die Verborgenheit und die Untätigkeit Mírzá Yaḥyás beschleunigten den begonnenen Zerfallsprozess. Der längere Rückzug Bahá'u'lláhs nach Kurdistán schien die völlige Auflösung zu besiegeln.
Nun aber, nach einem so besorgniserregenden Tiefpunkt des Schicksals, brachte die Gezeitenwende mit steigender Flut unschätzbaren Segen hervor, der die Verkündigung der Offenbarung einläutete, die Bahá'u'lláh schon im Verborgenen enthüllt worden war.
Es ist keine Übertreibung zu sagen, dass in den sieben Jahren zwischen der Wiederaufnahme Seiner Arbeit und der Verkündigung Seiner prophetischen Sendung – die Jahre, denen wir nun unsere Aufmerksamkeit zuwenden wollen – unter dem Namen und in der Gestalt einer wieder auflebenden Bábí-Gemeinde die Bahá'í-Gemeinde entstand und langsam Form annahm, obwohl ihr Schöpfer weiterhin als einer der wichtigsten Jünger des Báb in auftrat und agierte. In dieser Zeit schwand das Ansehen des nominellen Anführers der Gemeinde mehr und mehr und verblasste vor dem aufleuchtenden Glanz ihres wahren Oberhaupts und Erlösers. Es war die Zeit, in der die ersten Früchte eines Exils, das unermessliche Möglichkeiten in sich barg, reiften und geerntet wurden. Sie wird in die Geschichte eingehen als ein Zeitraum, in dem das Ansehen der wiederbelebten Gemeinde gewaltig zunahm, ihre Sitten völlig erneuert wurden, sie sich begeistert zu Dem bekannte, der ihr Glück wiederherstellte, ihr Schrifttum außerordentlich bereichert wurde und ihre Siege über ihre neuen Widersacher allgemein anerkannt wurden.
Das Ansehen der Gemeinde und insbesondere das Bahá'u'lláhs begann nun von ihren ersten Anfängen in Kurdistán an in einem sich steigernden Crescendo zuzunehmen.

Kaum hatte Bahá'u'lláh die aus der Hand gegebenen Zügel der Autorität wieder aufgenommen, da strömten die ergebenen Bewunderer, die Er in Sulaymáníyyih zurückgelassen hatte, mit dem Namen »Darvísh Muḥammad« auf den Lippen und dem »Haus des Bábí Mírzá Músá« als Ziel in Scharen nach Baghdád.

Erstaunt über die vielen kurdischen 'Ulamá und Ṣúfí vom Qádiríyyih- wie vom Khálidíyyih-Orden, die sich um das Haus Bahá'u'lláhs drängten, und angetrieben von Rassen- und Glaubensrivalitäten, versuchten die führenden Geistlichen der Stadt – so der bekannte Ibn-i-Álúsí, der Muftí von Baghdád, ferner Shaykh 'Abdu's-Salám, Shaykh 'Abdu'l-Qádir und Siyyid Dávúdí – in Seine Gegenwart zu gelangen.

Nachdem sie auf ihre diversen Fragen vollkommen befriedigende Antworten erhalten hatten, reihten sie sich in die Schar Seiner frühesten Bewunderer ein.

Dass diese hochangesehenen Führer uneingeschränkt anerkannten, was Wesen und Verhalten Bahá'u'lláhs auszeichnete, weckte die Neugier und später auch den unverhohlenen Beifall vieler nicht so namhafter Zeitgenossen, darunter Poeten, Mystiker und Honoratioren aus der Stadt oder aus dem Kreis ihrer Besucher.

Mit der Zeit kamen auch Regierungsbeamte mit Ihm in Berührung, darunter an erster Stelle 'Abdu'lláh Páshá und sein Stellvertreter Maḥmúd Áqá sowie Mullá 'Alí Mardán, ein in diesen Kreisen wohlbekannter Kurde, und trugen ihr Teil dazu bei, Seinen rasch wachsenden Ruhm zu verbreiten.

Auch die vornehmen Perser, die in Baghdád und Umgebung wohnten oder als Pilger die heiligen Stätten besuchten, konnten sich dem Zauber Seiner Persönlichkeit nicht länger verschließen.

Prinzen königlichen Geblüts wurden unwiderstehlich in den sich stetig erweiternden Kreis Seiner Gefährten und Bekannten hineingezogen, unter ihnen Persönlichkeiten wie der Ná'ibu'l-Iyálih, der Shujá'u'd-Dawlih, der Sayfu'd-Dawlih und Zaynu'l-'Ábidín Khán, der Fakhru'd-Dawlih.
Die während der zweijährigen Abwesenheit Bahá'u'lláhs von Baghdád Seine Gefährten und Angehörigen stets beschimpft und verlacht hatten, waren nun größtenteils verstummt. Nicht wenige heuchelten jetzt Respekt und Wertschätzung für Ihn, einige behaupteten, Seine Verteidiger und Unterstützer zu sein, während andere erklärten, seine Glaubensüberzeugungen zu teilen und sich in die Gemeinde, der Er angehörte, einreihten. Die einsetzenden Reaktionen erreichten ein Ausmaß, dass man sogar jemanden sich rühmen hörte, er habe die Wahrheit dieses Glaubens schon im Jahre 1250 d. H. erkannt und angenommen – ein Jahrzehnt vor der Verkündigung durch den Báb!
Innerhalb weniger Jahre nach der Rückkehr Bahá'u'lláhs aus Sulaymáníyyih hatte sich die Situation völlig gewandelt. Das Haus von Sulaymán-i-Ghannám – später offiziell als Bayt-i-A'ẓamA98 bezeichnet, damals als das Haus des Bábí Mírzá Músá bekannt, ein höchst bescheidener Wohnsitz im Karkh-Viertel nahe dem westlichen Tigrisufer, den die Familie Bahá'u'lláhs vor Seiner Rückkehr aus Kurdistán bezogen hatte – wurde zum Brennpunkt vieler Sucher, Gäste und Pilger, unter ihnen Kurden, Perser, Araber und Türken, mit muslimischem, jüdischem oder christlichem Hintergrund. Es war überdies zu einem wahren Zufluchtsort für die Opfer der Ungerechtigkeit der persischen Regierungsbeamten geworden, wohin sie sich flüchteten in der Hoffnung auf Hilfe gegen das Unrecht, das sie erlitten hatten.
Zur selben Zeit vergrößerte der Andrang persischer Bábí, die nur das Ziel hatten, in die Gegenwart Bahá'u'lláhs zu gelangen, den Besucherstrom, der durch das Tor Seines gastlichen Hauses flutete.

Da sie bei der Rückkehr in ihre Heimat unzählige schriftliche und mündliche Zeugnisse Seiner stetig wachsenden Macht und Herrlichkeit mitbrachten, blieb es nicht aus, dass auch sie in hohem Maß zur Ausbreitung und zum Voranschreiten des wiedererstandenen Glaubens beitrugen.

Vier Vettern des Báb; Sein Onkel mütterlicherseits Ḥájí Mírzá Siyyid Muḥammad; eine Enkelin Fatḥ-'Alí Sháhs und glühende Verehrerin Ṭáhirihs mit dem Ehrennamen Varaqatu'r-Riḍván; der gelehrte Mullá Muḥammad-i-Qá'iní mit dem Beinamen Nabíl-i-Akbar; der damals schon berühmte Mullá Ṣádiq-i-Khurásání mit dem Beinamen Ismu'lláhu'l-Aṣdaq, der zusammen mit Quddús in Shíráz schmählich verfolgt worden war; Mullá Báqir, einer der Buchstaben des Lebendigen; Siyyid Asadu'lláh, genannt Dayyán; der verehrte Siyyid Javád-i-Karbilá'í; Mírzá Muḥammad-Ḥasan und Mírzá Muḥammad-Ḥusayn, später unsterblich geworden durch die Titel Sulṭánu'sh-Shuhadá' und Maḥbúbu'sh-ShuhadáA99; Mírzá Muḥammad-'Alíy-i-Nahrí, dessen Tochter später 'Abdu'l-Bahá angetraut wurde; der unsterbliche Siyyid Ismá'íl-i-Zavárih-í; Ḥájí Shaykh Muḥammad, vom Báb Nabíl genannt; der gebildete Mírzá Áqáy-i-Munír, genannt Ismu'lláhu'l-Muníb; der langmütige Ḥájí Muḥammad-Taqí, genannt Ayyúb; und Mullá Zaynu'l-'Ábidín, genannt Zaynu'l-Muqarrabín, der im Rang eines hochgeachteter Mujtahids stand – sie alle zählten zu den Besuchern und Glaubensgefährten, die bei Ihm ein und aus gingen, einen Schimmer vom Glanz Seiner Majestät erhaschten und überall die schöpferischen Einflüsse weitergaben, die sie durch den Kontakt mit Seinem Geist in sich aufgenommen hatten.

Mullá Muḥammad-i-Zarandí, genannt Nabíl-i-A'ẓam, den man gut und gern als Seinen angesehensten Poeten, Chronisten und unermüdlichen Jünger bezeichnen darf, hatte schon die Verbannten begleitet und zur Förderung der Sache seines Geliebten eine ganze Reihe langer und anstrengender Reisen durch Persien unternommen.
Selbst die meisten derjenigen, die sich in Baghdád, Karbilá, Qum, Káshán, Tabríz und Ṭihrán die Rechte und den Titel »Dessen, Den Gott offenbaren wird« töricht und verwegen angemaßt hatten, fühlten sich nun instinktiv veranlasst, Ihn aufzusuchen, ihren Irrtum zu bekennen und Seine Vergebung zu erflehen.

Mit der Zeit suchten auch Flüchtlinge mit ihren Frauen und Kindern, getrieben von der ständigen Angst vor Verfolgung, die relative Sicherheit, die ihnen allein schon die Nähe Dessen bot, der zum Sammelpunkt für die Angehörigen einer hart bedrängten Gemeinde geworden war.

Exilperser von hohem Rang ließen angesichts des ständig wachsenden Ansehens Bahá'u'lláhs alle Gebote der Mäßigung und Klugheit außer Acht, vergaßen ihren Stolz, saßen Ihm zu Füßen und nahmen, jeder nach seinem Maß, etwas von Seinem Geist und Seiner Weisheit auf.

Die Ehrgeizigeren unter ihnen – so zum Beispiel 'Abbás Mírzá, ein Sohn von Muḥammad Sháh, der Vazír-Niẓám und Mírzá Malkam Khán, aber auch einige Beamte auswärtiger Regierungen – versuchten in ihrer Kurzsichtigkeit, Seine Unterstützung und Hilfe für die Verfolgung ihrer eigenen Pläne zu gewinnen – Pläne, die Er ohne Zögern und aufs Schärfste verurteilte.

Der Vertreter der britischen Regierung, Colonel Sir Arnold Burrows Kemball, damals Generalkonsul in Baghdád, war sich ebenfalls des Ranges bewusst, den Bahá'u'lláh nun einnahm.

Er trat mit Ihm in freundschaftlichen Briefverkehr und bot Ihm sogar, wie Bahá'u'lláh selbst bezeugt, den Schutz der britischen Staatsbürgerschaft an; auch suchte er Ihn persönlich auf und erbot sich, Königin Victoria jede Mitteilung zu überbringen, die Er ihr zu senden wünsche.

Ja, er erklärte sich sogar bereit, für Seine Übersiedlung nach Indien oder an irgendeinen anderen Ihm genehmen Ort zu sorgen.

Bahá'u'lláh lehnte diesen Vorschlag ab und entschied sich, weiterhin im Herrschaftsbereich des türkischen Sulṭáns zu verbleiben.

Im letzten Jahr Seines Aufenthalts in Baghdád schließlich stattete der Gouverneur Námiq Páshá, beeindruckt von den vielen Zeichen der Wertschätzung und Verehrung für Bahá'u'lláh, Ihm einen Besuch ab, um seine persönliche Hochachtung Dem zu erweisen, der schon so bemerkenswerte Siege über die Herzen und Seelen aller errungen hatte, die Ihm begegnet waren.

Der Gouverneur empfand so große Verehrung für Ihn, den er für eine der Leuchten dieses Zeitalters hielt, dass er es erst nach Ablauf von drei Monaten und nach fünf aufeinanderfolgenden Aufforderungen 'Álí Páshás über sich brachte, Bahá'u'lláh den Wunsch der türkischen Regierung mitzuteilen, Er solle sich in die Hauptstadt begeben.

Bei einer Gelegenheit, als 'Abdu'l-Bahá und Áqáy-i-Kalím von Bahá'u'lláh damit beauftragt wurden, Námiq Páshá zu besuchen, empfing sie dieser mit einer so aufwendigen Zeremonie, dass der Vizegouverneur erklärte, seines Wissens sei noch niemals einem der Honoratioren der Stadt von einem Gouverneur ein so warmer, freundlicher Empfang bereitet worden.

In der Tat war Sulṭán 'Abdu'l-Majíd von den positiven Berichten mehrerer aufeinanderfolgender Gouverneure von Baghdád über Bahá'u'lláh so stark beeindruckt (so die persönliche Aussage des Vizegouverneurs gegenüber Bahá'u'lláh), dass er es beharrlich ablehnte, der Forderung der persischen Regierung nachzukommen, Ihn an deren Vertreter auszuliefern oder von türkischem Boden zu verbannen.
Niemals zuvor seit den Anfängen des Glaubens, nicht einmal in den Tagen, als dem Báb in Iṣfahán, Tabríz und Chihríq die Ovationen eines begeisterten Volkes entgegenschlugen, war einer seiner Vertreter zu so hohem Ansehen in der Öffentlichkeit aufgestiegen oder hatte über einen so unterschiedlichen Kreis von Bewunderern einen so tiefgreifenden und machtvollen Einfluss ausgeübt. Doch so unvergleichlich Bahá'u'lláhs Einfluss in Baghdád in der Frühzeit des Glaubens auch war – seine Reichweite war doch bescheiden, verglichen mit dem großartigen Ruf, den der Glaube gegen Ende dieser Ära auf dem europäischen und dem amerikanischen Kontinent erlangte durch das direkte Wirken des Mittelpunktes Seines Bundes.
Der Siegeszug Bahá'u'lláhs wurde nirgends deutlicher als in Seiner Fähigkeit, die Perspektiven für die Gemeinde zu erweitern und ihren Charakter zu wandeln.

Obwohl Er nominell ein Bábí war und der Inhalt des Bayán noch als bindend und unantastbar galt, konnte Er doch einer Norm Geltung verschaffen, die zwar nicht unvereinbar mit den Grundsätzen der Bábí-Sendung, jedoch ihren hehrsten Prinzipien ethisch überlegen war.

Die heilbringenden Grundwahrheiten, für die der Báb eingetreten war, die teils verschleiert, teils vernachlässigt oder falsch dargestellt worden waren, wurden nun von Bahá'u'lláh erläutert, bestätigt und dem Gemeindeleben wie den Seelen ihrer Mitglieder neu eingeflößt.

Die Abkehr des Bábí-Glaubens von jeglicher politischen Betätigung und allen geheimen Verbänden und Organisationen, der Nachdruck, der auf das Prinzip der Gewaltlosigkeit gelegt wird, die Notwendigkeit strikten Gehorsams gegenüber der eingesetzten Amtsgewalt, das Verbot jeder aufwieglerischen Tätigkeit, der üblen Nachrede, von Vergeltungsmaßnahmen und Streit, die Betonung von Rechtschaffenheit, Freundlichkeit, Demut und Frömmigkeit, Ehrlichkeit und Vertrauenswürdigkeit, Keuschheit und Treue, Gerechtigkeit, Duldsamkeit, Freundschaft und Eintracht, Aneignung von Künsten und Wissenschaften, Selbstlosigkeit und Loslösung, Geduld, Standhaftigkeit und Ergebung in den Willen Gottes – dies alles sind Hauptmerkmale eines Kodex ethischen Verhaltens, von dem die Bücher, Abhandlungen und Briefe, die durch die unermüdliche Feder Bahá'u'lláhs in diesen Jahren offenbart wurden, unmissverständlich Zeugnis ablegen.
»Mit der Hilfe Gottes und Seiner Gnade und Barmherzigkeit«, schrieb Er im Hinblick auf die Art und Weise sowie die Folgen Seines Wirkens zu jener Zeit, »offenbarten Wir Unsere Verse gleich einer Regenflut und sandten diese in verschiedene Teile der Welt. Alle Menschen, besonders aber dieses Volk, ermahnten Wir mit weisem Rat und liebendem Verweis und verboten ihm, sich in Aufruhr, Zank, Wortstreit oder Kampf einzulassen. Durch Gottes Gnade wandelte sich auf diese Weise törichter Eigensinn in fromme Verständigkeit und aus Waffen wurden Werkzeuge des Friedens.«Q368'Abdu'l-Bahá bestätigt: »Bahá'u'lláh ging nach seiner RückkehrA100 so energisch ans Werk, die Gemeinde zu erziehen, zu lehren, ihr Verhalten zu bessern, ihre Geschäfte zu ordnen und ihre Geschicke zu wenden, dass nach kurzer Zeit alle Schwierigkeiten und Missstände behoben waren und wieder größte Ruhe und Gelassenheit in die Herzen einkehrte.«Q369 Und an anderer Stelle: »Als die Grundlagen in den Herzen der Menschen wieder fest etabliert waren, verhielten sie sich aller Orten so, dass die Behörden sie um ihres guten Charakters, ihrer inneren Standhaftigkeit, ihrer reinen Motive, ihrer vorbildlichen Taten und ihrer ausgezeichneten Lebensführung willen schätzten.«Q370
Die Erhabenheit der Lehren, die Bahá'u'lláh in dieser Zeit darlegte, wird vielleicht am besten durch die folgende Antwort illustriert, die Bahá'u'lláh einem Beamten gab, der Ihm damals berichtet hatte, er habe einem Übeltäter die verdiente Strafe nur deshalb nicht zugemessen, weil dieser beteuert habe, dass er Bahá'u'lláh verehre: »Sage ihm, dass kein Mensch in dieser Welt irgendeine Beziehung zu Mir behaupten kann, es sei denn, er folge in all seinen Taten und seinem Betragen Meinem Beispiel derart, dass alle Völker dieser Welt ihn nicht davon abzubringen vermögen, so zu handeln und zu reden, wie es recht und ziemlich ist.« Dann erklärte Er dem Beamten: »Wenn Mein Bruder hier, Mírzá Músá, der dieselbe Mutter und denselben Vater hat wie Ich und von frühester Kindheit an Mein Gefährte war, eine Tat beginge, die gegen die Interessen des Staates oder der Religion wäre, und wenn seine Schuld in deinen Augen erwiesen wäre, dann wäre Ich zufrieden und würde dein Handeln billigen, wenn du ihm die Hände fesseln und ihn in den Fluss werfen würdest, um ihn zu ertränken. Ich würde ihm jegliche Fürsprache versagen.« In einem anderen Zusammenhang schrieb Er einmal, um zu betonen, wie streng Er jede Gewalttätigkeit verurteilt: »Dass jemand Meinen Söhnen oder Verwandten Leid zufügte, wäre in Meinen Augen annehmbarer, als dass er irgendeiner Seele Unrecht täte.«
»Die meisten derer, die in Bahá'u'lláhs Nähe weilten«, schrieb Nabíl über den lebendigen Geist der neu erstandenen Bábí-Gemeinde in Baghdád, »gaben sich solche Mühe ihre Seelen zu heiligen und rein zu halten, dass sie kein Wort über die Lippen brachten, das nicht dem Willen Gottes entsprach, und keinen Schritt taten, der Sein Missfallen hätte erregen können.« Und er berichtet: »Alle hatten jeweils einen Pakt mit einem Mitgläubigen geschlossen, sich gegenseitig zu ermahnen und wenn nötig durch einige Schläge auf die Fußsohlen zu züchtigen, je nach der Schwere des Verstoßes gegen die erhabenen Vorschriften, die zu beachten sie sich geschworen hatten.« Den tiefen Ernst ihres Eifers beschrieb er so: »Wer gegen die Vorschriften verstoßen hatte, nahm weder Essen noch Trinken zu sich, ehe er nicht die erbetene Strafe erlitten hatte.«
Die völlige Verwandlung, die das geschriebene und gesprochene Wort Bahá'u'lláhs in Gesinnung und Wesen Seiner Gefährten bewirkte, entsprach der glühenden Verehrung, die Seine Liebe in ihren Herzen entfacht hatte. Leidenschaftlicher Eifer, vergleichbar der glühenden Begeisterung in den Herzen der Anhänger des Báb in den Augenblicken ihrer höchsten Verzückung, ergriff jetzt die Herzen der Verbannten von Baghdád und elektrisierte ihr ganzes Wesen. »So berauscht, so hingerissen war ein jeder von den süßen Düften des Morgens göttlicher Offenbarung«, schreibt Nabíl über diese fruchtbare, ungeheuer dynamische geistige Neubelebung, »dass, wie mir schien, aus jedem Dorn eine Fülle von Blüten aufsprang und jede Saat unzählige Ernten trug.« »Das Zimmer des Größten Hauses«, berichtet derselbe Chronist, »das für den Empfang der Besucher Bahá'u'lláhs bereitgehalten wurde, kam, obwohl baufällig und für diesen Zweck längst nicht mehr geeignet, dem erhabensten Paradiese gleich, weil es durch die gesegneten Fußstapfen des innig Geliebten geheiligt war. Trotz seiner niedrigen Decke schien es bis an die Sterne zu reichen und obwohl es nur mit einer einzelnen Bank aus Palmzweigen ausgestattet war, auf der Er, der König der Namen, zu sitzen pflegte, zog es wie ein Magnet die Herzen selbst von Fürsten an.«
Der Shujá'u'd-Dawlih war von diesem Empfangsraum trotz seiner primitiven Einfachheit so entzückt, dass er seinen Prinzenkollegen gegenüber die Absicht äußerte, sich in seinem Haus in Káẓimayn ein gleiches Zimmer einrichten zu lassen. Als Bahá'u'lláh von dieser Absicht erfuhr, soll Er lächelnd gesagt haben: »Es mag ihm wohl gelingen, ein äußerlich genaues Gegenstück dieses niedrigen Zimmers aus Erde und Stroh mit seinem kleinen Garten nachzubilden. Wie steht es aber um seine Fähigkeit, darin die geistigen Tore zu den verborgenen Welten Gottes zu öffnen?« Ein anderer Prinz, der Fakhru'd-Dawlih Zaynu'l-'Ábidín Khán, sagte über die Atmosphäre, die in diesem Empfangsraum herrschte: »Ich weiß nicht, wie ich mich ausdrücken soll, aber ich fühle, dass die Sorgen der Welt, und lasteten sie mir alle auf dem Herzen, in der Gegenwart Bahá'u'lláhs dahinschwinden. Es ist, als wäre ich im Paradies.«
Die freudigen Feste, die die Gefährten trotz äußerst bescheidener Einkommen zu Ehren ihres Geliebten ausrichteten, die Versammlungen, die bis tief in die Nacht andauerten, bei denen sie mit Gebeten, Gedichten und Gesängen laut den Lobpreis des Báb, Quddús' und Bahá'u'lláhs feierten, die Fasten, die sie hielten, die Nachtwachen, die sie auf sich nahmen, die Träume und Visionen, die ihre Seelen entflammten und die sie sich gegenseitig voll grenzenloser Begeisterung erzählten, der Eifer, mit dem die Bediensteten Bahá'u'lláhs Seine Aufträge erledigten, über Seine Bedürfnisse wachten und schwere Wassersäcke für Seine Waschungen und andere Zwecke des Haushalts herbeitrugen, ihr zuweilen unüberlegtes Handeln in Augenblicken der Verzückung, das Staunen und die Bewunderung, die ihre Worte und Taten im Volk hervorriefen, das selten solche Bekundungen religiösen Feuers und persönlicher Hingabe erlebt hatte – all dies und vieles andere wird für immer mit der Geschichte dieser unvergesslichen Zeit zwischen der Geburtsstunde der Offenbarung Bahá'u'lláhs und ihrer Verkündigung am Vorabend Seiner Abreise aus dem 'Iráq verknüpft sein.
Zahlreiche beeindruckende Anekdoten wurden von denen erzählt, die Pflicht, Zufall oder Neigung im Lauf dieser harten Jahre mit Bahá'u'lláh in Berührung brachte. Mannigfach und rührend sind die Zeugnisse von Zeitgenossen, die das Vorrecht hatten, Sein Antlitz zu schauen, Seinen Gang zu beobachten oder Seine Bemerkungen zu hören, wenn Er durch die Straßen und Gassen der Stadt ging oder entlang der Ufer des Flusses schritt; von Gläubigen, die Ihn in ihren Moscheen beten sahen; von Bettelmönchen, Kranken, Betagten und Unglücklichen, denen Er half, die Er heilte, unterstützte und tröstete; von Besuchern, vom hochmütigsten Prinzen bis zum gemeinsten Bettler, die über Seine Schwelle schritten und zu Seinen Füßen saßen; von Kaufleuten, Handwerkern und Händlern, die Ihn bedienten und für Seine täglichen Bedürfnisse sorgten; von Verehrern, die die Zeichen Seiner verborgenen Herrlichkeit erkannten; von Gegnern, die von der Kraft Seiner Worte und der Wärme Seiner Liebe verwirrt oder entwaffnet waren; von Priestern und Laien, Vornehmen und Gelehrten, die Ihn aufsuchten, um Seine Autorität herauszufordern, Sein Wissen auf die Probe zu stellen, Seinen Anspruch zu prüfen, ihre eigenen Mängel zu bekennen oder ihre Bekehrung kundzutun zu der Sache, mit der Er verbunden war.
Es mag genügen, aus dem Schatz dieser kostbaren Erinnerungen ein einziges Beispiel anzuführen: Das von Siyyid Ismá'íl, einem glühenden Verehrer, genannt DhabíḥA101. Geboren in Zavárih, vormals ein bekannter Geistlicher, schweigsam, nachdenklich und völlig losgelöst von allen irdischen Bindungen, hatte er stolz die selbstgewählte Aufgabe übernommen, die Zugänge zum Haus Bahá'u'lláhs zu säubern. Tag für Tag nahm er um die Stunde der Morgendämmerung seinen grünen Turban vom Kopf, das Zeichen seiner heiligen Abstammung, und las mit unendlicher Geduld den Schotter auf, auf den die Füße seines Geliebten getreten waren, blies den Staub aus den Mauerritzen neben dem Tor des Hauses, sammelte den Kehricht in den Falten seines Mantels und da er nicht wollte, dass andere darauf treten, trug er ihn zum Flussufer und streute ihn ins Wasser. Schließlich konnte er das Meer der Liebe, das in seiner Seele wogte, nicht länger eindämmen. Nachdem er sich vierzig Tage lang Schlaf und Nahrung versagt und zum letzten Mal den Dienst verrichtet hatte, der ihm so sehr am Herzen lag, begab er sich eines Tages zum Flussufer an der Straße nach Káẓimayn. Er verrichtete seine Waschungen, legte sich auf den Rücken, sein Gesicht Baghdád zugewandt, durchschnitt sich mit einem Rasiermesser die Kehle, legte das Messer auf seine Brust und verschied (1275 d. H.).
Er war nicht der einzige, der eine solche Tat erwogen hatte und entschlossen war, sie auszuführen. Andere waren bereit, dasselbe zu tun und hätten es wohl auch getan, wenn Bahá'u'lláh nicht unverzüglich dagegen eingeschritten wäre und angeordnet hätte, dass die in Baghdád lebenden Flüchtlinge sofort in ihre Heimat zurückkehren müssten. Nachdem Dhabíḥ erwiesenermaßen durch eigene Hand gestorben war, konnten die Behörden nicht gleichgültig bleiben gegenüber einer Sache, deren Oberhaupt eine so seltene Ergebenheit in den Herzen Seiner Verehrer zu erwecken vermochte und sie derart in Bann schlug. Als Bahá'u'lláh von dem Aufsehen erfuhr, das dieser Vorfall in gewissen Kreisen Baghdáds erregte, soll Er, wie berichtet wird, gesagt haben: »Siyyid Ismá'íl war von einer solchen Kraft, einer solchen Macht beseelt, dass er zweifellos allen Völkern der Welt – hätten sie sich ihm entgegengestellt – überlegen gewesen wäre.« Über Dhabíḥ, den Er als »König und Geliebten der Märtyrer«Q371 pries, soll Er gesagt haben: »Bis heute wurde kein Blut auf Erden vergossen, das so rein war wie seines.«
»Die aus dem Kelch der Gegenwart Bahá'u'lláhs getrunken hatten«, lautet ein weiteres Zeugnis aus der Feder Nabíls, der selbst Augenzeuge der meisten dieser ergreifenden Geschehnisse war, »waren davon so berauscht, dass in ihren Augen Königspaläste flüchtiger waren als ein Spinnennetz. … Von ihren Festen und Feierlichkeiten hätten die Könige der Erde nicht einmal träumen können.« Er erzählt: »Ich wohnte mit zwei Gefährten in einem Zimmer ohne jede Einrichtung. Eines Tages kam Bahá'u'lláh herein, sah sich um und bemerkte: ›Es gefällt Mir, dass das Zimmer leer ist. In Meinen Augen ist es vielen großen Palästen vorzuziehen, denn die Geliebten Gottes gedenken hier des Unvergleichlichen Freundes mit Herzen, die leer sind von allen Schlacken dieser Welt.‹« Sein eigenes Leben zeichnete sich durch dieselbe Schlichtheit und Einfachheit aus, wie sie das Leben Seiner geliebten Gefährten prägte. In einem Seiner Briefe stellt Er fest: »Es gab im 'Iráq eine Zeit, da die Altehrwürdige Schönheit … nicht einmal Wäsche zum Wechseln hatte. Das einzige Hemd, das Er besaß, wurde gewaschen, getrocknet und wieder getragen.«
»An so manchem Abend«, fährt Nabíl bei der Schilderung der Lebensumstände dieser selbstlosen Gefährten fort, »ernährten sich zehn Personen von Datteln für einen Pfennig. Niemand wusste, wem gerade die Schuhe, Mäntel oder Kleider gehörten, die in ihren Häusern herumlagen. Wer gerade zum Bázár ging, konnte die Schuhe, die er an den Füßen hatte, sein eigen nennen und wer zu Bahá'u'lláh ging, konnte sagen, dass das Hemd und der Mantel, die er dann trug, ihm gehörten. Sie hatten sogar ihre eigenen Namen vergessen; ihre Herzen waren losgelöst von allem außer der Verehrung für ihren Geliebten. … O welche Freude in jenen Tagen, welch wunderbares Glück in diesen Stunden!«
Die gewaltige Ausweitung des Spektrums und Umfangs der Schriften Bahá'u'lláhs nach Seiner Rückkehr aus Sulaymáníyyih ist ein weiteres hervorstechendes Merkmal des hier betrachteten Zeitraums.

Die Verse, die in diesen Jahren aus Seiner Feder flossen und die Er selbst als »Regenflut«Q372 bezeichnete – ob in Form von Briefen, Ermahnungen, Kommentaren, Verteidigungsschriften, wissenschaftlichen Abhandlungen, Prophezeiungen, Gebeten oder besonderen Sendschreiben – trugen in hohem Maße zur Neubildung und Entfaltung der Bábí-Gemeinde, zur Erweiterung ihres Horizonts, zur Ausdehnung ihres Tätigkeitsfeldes und zur Erleuchtung des Geistes ihrer Mitglieder bei.

Nabíl zufolge, der seinerzeit in Baghdád lebte, war die Zeit in den ersten beiden Jahre nach der Rückkehr Bahá'u'lláhs aus Seiner Zurückgezogenheit so fruchtbar, dass die nicht aufgezeichneten Verse, die im Laufe eines Tages und einer Nacht von Seinen Lippen strömten, den Umfang des Qur'án erreichten!

Was die Verse betrifft, die Er diktierte oder selbst niederschrieb, so war ihr Umfang ebenso bemerkenswert wie der Reichtum des Inhalts und die Vielfalt der Themen, auf die sie sich bezogen.

Ein großer, ja der größte Teil dieser Schriften ging der Nachwelt leider unwiederbringlich verloren.

Kein Geringerer als Mírzá Áqá Ján, der Sekretär Bahá'u'lláhs, versichert laut Nabíls Bericht, dass auf Bahá'u'lláhs ausdrücklichen Befehl hin hunderttausende Verse, die meisten von Seiner eigenen Hand geschrieben, unleserlich gemacht und in den Fluss geworfen wurden.

Mírzá Áqá Ján erzählte Nabíl:

»Als ich zögerte, diese Anweisungen auszuführen, beschwichtigte mich Bahá'u'lláh mit den Worten: ›Es gibt derzeit niemanden, der würdig wäre, diese Melodien zu vernehmen.‹ … Nicht ein- oder zweimal, sondern unzählige Male musste ich diese Anweisung befolgen.« Ein gewisser Muḥammad-Karím aus Shíráz hatte miterlebt, wie und mit welcher Geschwindigkeit der Báb die Offenbarungsverse niederschrieb.

Nachdem er damals in die Gegenwart Bahá'u'lláhs gelangt war und mit eigenen Augen gesehen hatte, was er als den einzigen Beweis für die Sendung des Verheißenen betrachtete, hinterließ er der Nachwelt folgendes Zeugnis:

»Ich bezeuge, dass die von Bahá'u'lláh offenbarten Verse in der Geschwindigkeit, mit der sie niedergeschrieben wurden, der Leichtigkeit, mit der sie hervorströmten, in ihrer Klarheit, ihrer Tiefe und Anmut denen überlegen waren, die ich der Feder des Báb entströmen sah, als ich bei Ihm weilte.

Wenn Bahá'u'lláh keinen anderen Anspruch auf Größe hätte, genügte es in den Augen der Welt und der Menschheit, dass Er solche Verse hervorgebracht hat, wie sie heute Seiner Feder entströmten.«
An erster Stelle unter den unermesslichen Schätzen aus dem wogenden Ozean der Offenbarung Bahá'u'lláhs steht das Kitáb-i-ÍqánA102, das in den letzten Jahren dieses Zeitabschnitts (1278 d. H. – 1862 n. Chr.) binnen zwei Tagen und zwei Nächten offenbart wurde. Geschrieben wurde es in Erfüllung einer Prophezeiung des Báb, der ausdrücklich erklärt hatte, dass der Verheißene den Text des unvollendeten Persischen Bayán zum Abschluss bringen werde, und es ist die Antwort auf die Fragen, die der damals noch nicht überzeugte Onkel des Báb mütterlicherseits, Ḥájí Mírzá Siyyid Muḥammad, Bahá'u'lláh gestellt hatte, als er gemeinsam mit seinem Bruder Ḥájí Mírzá Ḥasan-'Alí auf Besuch in Karbilá weilte. Ein Musterbeispiel persischer Prosa, stilistisch eigenständig, rein und ausdrucksstark, bemerkenswert klar, überzeugend in seiner Argumentation und von beispielloser, unwiderstehlicher Eloquenz, bietet dieses Buch einen Überblick über den großen Heilsplan Gottes und nimmt eine Stellung ein, wie sonst kein anderes Werk in der gesamten Bahá'í-Literatur mit Ausnahme des Kitáb-i-Aqdas, des Heiligsten Buches Bahá'u'lláhs. Offenbart am Vorabend der Verkündigung Seiner Sendung, bot es der Menschheit den »erlesenen, versiegelten Wein«Q373 dar, dessen Siegel von »Moschus«Q374 ist, brach das »Siegel« des »Buches«, auf das sich Daniel bezog, und erschloss die Bedeutung der »Worte«, die »verschlossen« bleiben sollten bis zur »Zeit des Endes«Q375.
Auf zweihundert Seiten verkündet es unmissverständlich die Existenz und die Einzigkeit eines persönlichen Gottes, der unerkennbar, unerreichbar, Quell aller Offenbarung, ewig, allwissend, allgegenwärtig und allmächtig ist; es erklärt die Relativität religiöser Wahrheit und die Kontinuität göttlicher Offenbarung; es bestätigt die Einheit der Propheten, die Allgemeingültigkeit ihrer Botschaft, die Gleichheit ihrer grundlegenden Lehren, die Heiligkeit ihrer Schriften und den zweifachen Charakter ihrer Stufe; es brandmarkt die Blindheit und Verderbtheit der Geistlichen und Gelehrten aller Zeitalter; es zitiert und erläutert die allegorischen Textstellen des Neuen Testaments, die unverständlichen Verse des Qur'án und die rätselhaften islámischen Traditionen, die zu den jahrhundertelangen Missverständnissen, Zweifeln und Feindseligkeiten geführt haben, die die Gläubigen der führenden religiösen Systeme in aller Welt entzweit und einander entfremdet haben; es nennt ferner die wesentlichen Vorbedingungen für jeden wahren Sucher, der das Ziel seiner Suche erreichen will; es zeigt die Wahrheit, Erhabenheit und Bedeutung der Offenbarung des Báb auf, lobt das Heldentum und die Loslösung Seiner Jünger, prophezeit und verkündet den weltweiten Triumph der Offenbarung, die dem Volk des Bayán verheißenen wurde, bestätigt die Reinheit und Unschuld der Jungfrau Maria, verherrlicht die Imáme des islámischen Glaubens, preist das Martyrium und die geistige Hoheit des Imám Ḥusayn, erklärt die Bedeutung symbolischer Begriffe wie »Wiederkehr«, »Auferstehung«, »Siegel der Propheten«Q376 und »Tag des Gerichts«A103, skizziert und unterscheidet die drei Stufen göttlicher Offenbarung und spricht in glühenden Worten über die Herrlichkeit und die Wunder der »Stadt Gottes«Q377, die gemäß der göttlichen Vorsehung in bestimmten Zeitabständen zum Segen der ganzen Menschheit und zu ihrer Rettung und Führung immer wieder erneuert wird.

Es darf mit Fug und Recht behauptet werden, dass unter allen Büchern des Stifters der Bahá'í-Offenbarung schon allein dieses Buch eine breite, unangreifbare Grundlage für die völlige und dauerhafte Aussöhnung der Gläubigen der großen Weltreligionen errichtet hat, indem es die jahrhundertealten, unüberwindlichen Schranken zwischen diesen Religionen hinwegfegte.
Unmittelbar nach diesem einzigartigen Fundus an unermesslichen Schätzen rangiert die wundervolle Sammlung edelsteingleicher Verse, die Verborgenen Worte, die Bahá'u'lláh empfing, während Er meditierend an den Ufern des Tigris entlangging.

Im Jahre 1274 d.

H. teils in persischer, teils in arabischer Sprache offenbart wurden diese Verse ursprünglich als das ›Verborgene Buch der Fáṭimih‹ bezeichnet.

Sein Autor identifizierte es mit dem gleichnamigen Buch, das dem Glauben des shí'itischen Islám zufolge im Besitz des verheißenen Qá'im sei und Worte des Zuspruchs enthalte, die der Engel Gabriel auf Gottes Geheiß an Fáṭimih richtete und dem Imám 'Alí diktierte, einzig zu dem Zweck, sie nach dem Tod ihres ruhmreichen Vaters in der Stunde schmerzlicher Verzweiflung zu trösten.

Was es bedeutet, dass dieser triebkräftige geistige Sauerteig zur Neuorientierung der geistigen Haltung der Menschen, zur Erbauung ihrer Seelen und für die Verbesserung ihres Verhaltens in das Weltgeschehen geworfen wurde, kann am besten anhand der Beschreibung beurteilt werden, die der Autor in der Einleitung gibt:

»Dies ist herabgekommen aus dem Reiche der Herrlichkeit, gesprochen mit der Zunge der Kraft und Macht und einstens offenbart den Propheten.

Als Zeichen der Gnade für die Gerechten haben Wir den Wesenskern daraus entnommen und in das Gewand der Kürze gekleidet, damit sie dem Bunde Gottes die Treue halten, Gottes Pfand durch ihr Leben einlösen und im Reiche des Geistes den Edelstein göttlicher Tugend erlangen.«Q378
Zu diesen beiden herausragenden Beiträgen zur religiösen Weltliteratur, die unter den Lehr- und Ethikschriften des Urhebers der Bahá'í-Sendung die unübertroffene Vorrangstellung einnehmen, kam im selben Zeitabschnitt noch eine Abhandlung mit dem Titel Die Sieben Täler, die wohl als Seine größte mystische Dichtung zu betrachten ist. Er schrieb sie als Antwort auf die Fragen des Shaykh Muḥyi'd-Dín, des Qáḍí von Khániqayn, und schildert darin die sieben Stadien, die die Seele des Suchers durchlaufen muss, bevor sie zum Ziel ihres Daseins gelangen kann.
Die Vier Täler, ein an den gelehrten Shaykh 'Abdu'r-Raḥmán-i-Karkúkí gerichteter Brief; die Tafel vom Heiligen Seefahrer, in der Bahá'u'lláh schwere Trübsale voraussagt, die Ihn befallen werden; das Lawḥ-i-ḤúríyyihA104, in dem Ereignisse einer weiter entfernten Zukunft angedeutet werden; die Súriy-i-ṢabrA105, die am ersten Riḍván-Tag offenbart wurde und Vaḥíd und seine Leidensgenossen in Nayríz preist; der Kommentar zu den einzelnen den Suren des Qur'án vorangestellten Buchstaben; Seine Auslegung des in den Schriften des Shaykh Aḥmad-i-Aḥsá'í erwähnten Buchstabens Váv und anderer dunkler Stellen in den Werken von Siyyid Káẓim-i-Rashtí; das Lawḥ-i-Madínatu't-TawḥídA106; das Ṣaḥífiy-i-Shaṭṭíyyih; das Muṣíbat-i-Ḥurúfát-i-'Álíyát; das Tafsír-i-Hú; das Javáhiru'l-Asrár und eine Unzahl anderer Schriften in Form von Briefen, Oden, Predigten, besonderen Sendschreiben, Kommentaren und Gebeten: Sie alle – ein jedes auf seine Weise – trugen dazu bei, die »Ströme ewigen Lebens« zu mehren, die sich aus der »Wohnstatt des Friedens«Q379 ergossen und die der Ausbreitung des Bábí-Glaubens in Persien wie im 'Iráq einen mächtigen Auftrieb gaben, die Seelen erquickten und den Charakter seiner Anhänger verwandelten.
Die unleugbaren Beweise für Umfang und Pracht der aufsteigenden Macht Bahá'u'lláhs; Sein rasch wachsendes Ansehen; die wunderbare Veränderung, die Er durch Sein Gebot und Sein Vorbild in den Anschauungen und im Charakter Seiner Gefährten von Baghdád bis zu den fernsten Städten und Dörfern Persiens bewirkte; die innige Liebe zu Ihm, die in ihren Herzen brannte; der gewaltige Umfang an Schriften, die Tag und Nacht aus Seiner Feder strömten – all dies musste zwangsläufig das Feuer der Feindseligkeit in der Brust Seiner shí'itischen und sunnítischen Feinde wieder zu hellen Flammen entfachen.

Jetzt – da Sein Wohnsitz in die Nähe der shí'itisch-islámischen Hochburgen verlegt worden war und Er dadurch fast täglich mit den fanatischen Pilgern in Berührung kam, die sich um die heiligen Stätten in Najaf, Karbilá und Káẓimayn drängten – war eine Kraftprobe zwischen dem zunehmenden Glanz Seiner Herrlichkeit und den finsteren, kampfbereiten Kräften des religiösen Fanatismus nicht länger zu umgehen.

Es bedurfte nur eines Funkens, um den Brennstoff all des angesammelten Hasses, der Angst und Eifersucht, den die neu belebten Aktivitäten der Bábí verursacht hatten, zu entzünden.

Dafür sorgte ein gewisser Shaykh 'Abdu'l-Ḥusayn, ein verschlagener und sturer Geistlicher, dessen verzehrende Eifersucht auf Bahá'u'lláh nur noch von seiner Fähigkeit übertroffen wurde, überall Unheil hervorzurufen, bei hoch und niedrig, unter Arabern wie Persern, die sich in den Straßen und Märkten von Káẓimayn, Karbilá und Baghdád drängten.

Ihn brandmarkt Bahá'u'lláh in Seinen Schriften als »Schurken« und »Ränkeschmied«, als »Verruchten«, der »das Schwert seiner Selbstsucht gegen das Antlitz Gottes zog«, »in dessen Seele Satan flüstert« und »vor dessen Gottlosigkeit der Satan flieht«, als den »Verkommenen«, »von dem alle Treulosigkeit und Unmenschlichkeit und alle Verbrechen ausgehen und zu dem sie wieder zurückkehren«.

Hauptsächlich auf Betreiben des Großwesirs, der ihn loswerden wollte, war der lästige Mujtahid vom Sháh beauftragt worden, nach Karbilá zu gehen, um dort die heiligen Stätten auszubessern.

Hier lauerte er nun auf seine Gelegenheit, verbündete sich mit dem kürzlich ernannten persischen Generalkonsul Mírzá Buzurg Khán, einem Mann von ebenso übler Gesinnung wie er selbst, verschlagen, unaufrichtig, kurzsichtig und ehrlos, ein notorischer Säufer, der bald dem Einfluss des lasterhaften Ränkeschmieds zum Opfer fiel und zum willigen Werkzeug seiner Pläne wurde.
Ihr erster gemeinsamer Plan war, durch grobe Verzerrung der Wahrheit bei Muṣṭafá Páshá, dem Gouverneur von Baghdád, den Befehl zur Auslieferung Bahá'u'lláhs und Seiner Gefährten zu erreichen.

Damit scheiterten sie kläglich.

Als Shaykh 'Abdu'l-Ḥusayn einsah, dass der Versuch, durch Einschalten der örtlichen Behörden ans Ziel zu gelangen, zwecklos war, begann er durch unermüdliche Verbreitung von Träumen, die er sich erst ausdachte und dann entsprechend interpretierte, die Leidenschaften des abergläubischen und hitzköpfigen Volkes zu entfachen.

Sein Groll über die ausbleibenden Reaktionen verschärfte sich noch, als er der Herausforderung eines vereinbarten Gesprächs mit Bahá'u'lláh feige aus dem Weg ging.

Mírzá Buzurg Khán seinerseits nutzte seinen Einfluss, um bei den zwielichtigen Elementen der Bevölkerung Hass gegen den gemeinsamen Feind zu schüren, damit sie Ihn öffentlich angriffen.

Damit hoffte er einen unbesonnenen Vergeltungsakt zu provozieren, den er dann zum Anlass falscher Vorwürfe nehmen könnte, um dadurch doch noch den ersehnten Befehl zur Auslieferung Bahá'u'lláhs zu erwirken.

Auch dieser Versuch schlug fehl, denn die bloße Anwesenheit Bahá'u'lláhs, der trotz aller Bitten und Warnungen Seiner Freunde weiterhin bei Tag und bei Nacht ohne jede Begleitung durch die Straßen der Stadt ging, genügte, um die Störenfriede zu verwirren und zu beschämen.

In voller Kenntnis ihrer Absichten ging Er auf sie zu, zog sie mit ihren Plänen auf, scherzte mit ihnen und ließ sie verwirrt zurück, mit dem festen Entschluss, nichts von dem zu tun, was sie gegen Ihn im Schilde geführt hatten.

Der Generalkonsul war sogar so weit gegangen, für hundert Túmán einen Schläger anzuheuern, einen Türken namens Riḍá, dem er seinen vollen Schutz zusicherte, ihn mit einem Pferd und zwei Pistolen ausstattete und damit beauftragte, Bahá'u'lláh aufzulauern und zu töten.

Eines Tages erfuhr Riḍá, dass sein ausersehenes Opfer das öffentliche Bad besuchen werde, und trotz der Wachsamkeit der Bábí, die Bahá'u'lláh begleiteten, gelang es ihm, das Bad mit einer unter seinem Mantel versteckten Pistole zu betreten und Bahá'u'lláh im inneren Raum entgegenzutreten – nur um festzustellen, dass ihm der Mut fehlte, seinen Auftrag auszuführen.

Jahre später erzählte er, dass er Bahá'u'lláh auch bei einer anderen Gelegenheit mit der Pistole in der Hand aufgelauert habe, aber beim Näherkommen Bahá'u'lláhs solche Angst bekam, dass ihm die Pistole aus der Hand fiel, worauf Bahá'u'lláh Áqáy-i-Kalím, der Ihn begleitete, bat, sie ihm wiederzugeben und ihm den Heimweg zu weisen.
Nachdem er seine wiederholten Anläufe zu seinen bösen Zielen durchkreuzt sah, lenkte Shaykh 'Abdu'l-Ḥusayn seine Energien jetzt in eine neue Richtung.

Er versprach seinem Komplizen, er werde ihm zum Rang eines Ministers der Krone verhelfen, wenn er die Regierung dazu brächte, Bahá'u'lláh nach Ṭihrán zurückzuführen und erneut ins Gefängnis zu werfen.

Fast täglich sandte er ausführliche Berichte an das direkte Umfeld des Sháhs.

Er überzeichnete das Bild vom Aufstieg Bahá'u'lláhs, indem er Ihn so darstellte, als hätte Er die Nomadenstämme des 'Iráq als treue Anhänger gewonnen.

Er behauptete, Bahá'u'lláh sei in der Lage, innerhalb eines Tages hunderttausend Mann aufzustellen, die jederzeit auf Seinen Befehl zu den Waffen greifen würden.

Er beschuldigte Ihn, zusammen mit diversen persischen Anführern einen Aufstand gegen den Herrscher zu planen.

Mit solchen Mitteln gelang es ihm, die Behörden in Ṭihrán genügend unter Druck zu setzen, sodass sie den Sháh veranlassten, ihm ein Mandat mit allen Vollmachten zu erteilen und die persischen 'Ulamá und Beamten anzuweisen, ihm jegliche Unterstützung zu gewähren.

Dieses Mandat teilte der Shaykh sofort den Geistlichen von Najaf und Karbilá mit und verlangte von ihnen die Einberufung einer Versammlung in Káẓimayn, seinem Wohnort.

Ein Treffen von Shaykhs, Mullás und Mujtahids ging sofort darauf ein, begierig, sich beim Herrscher einzuschmeicheln.

Nachdem sie über den Zweck der Versammlung unterrichtet worden waren, beschlossen sie, der Exilkolonie den heiligen Krieg zu erklären und den Glauben durch einen plötzlichen und breit angelegten Angriff im Kern zu zerstören.

Erstaunt und enttäuscht mussten sie aber feststellen, dass ihr leitender Mujtahid – der berühmte Shaykh Murtaḍáy-i-Anṣárí, ein für seine Toleranz, seine Weisheit, seinen unbeirrbaren Gerechtigkeitssinn, seine Frömmigkeit und sein edles Wesen weithin geachteter Mann – es ablehnte, den benötigten Urteilsspruch gegen die Bábí zu verkünden, nachdem er von ihren Plänen erfahren hatte.

Ihn rühmte Bahá'u'lláh später im Lawḥ-i-SulṭánA107 und zählte ihn zu den »Gelehrten, die wirklich aus dem Kelch der Entsagung getrunken« und sich Ihm »niemals in den Weg gestellt« haben, und 'Abdu'l-Bahá sprach von ihm als »dem hochangesehenen und belesenen Doktor, dem edlen und gefeierten Gelehrten, dem Siegel der Wahrheitssucher«Q380.

Der Mujtahid berief sich darauf, dass er die Glaubenssätze dieser Gemeinschaft nicht genügend kenne und von keiner Tat ihrer Mitglieder wisse, die im Widerspruch zum Qur'án stünde.

Ohne Rücksicht auf die Proteste seiner Kollegen verließ er kurzerhand die Versammlung und kehrte nach Najaf zurück, nachdem er Bahá'u'lláh durch einen Boten sein Bedauern über das Vorgefallene übermittelt hatte, zusammen mit seinen ergebenen Wünschen für Seinen Schutz.
Als die versammelten Geistlichen so ihre Pläne durchkreuzt sahen, beauftragten sie in ihrer unerbittlichen Feindschaft den gelehrten und frommen Ḥájí Mullá Ḥasan 'Amú, bekannt für seine Rechtschaffenheit und Weisheit, Bahá'u'lláh verschiedene Fragen zur Klärung vorzulegen.

Nachdem der Übermittler die Fragen gestellt und völlig zufriedenstellende Antworten erhalten hatte, bestätigte Ḥájí Mullá Ḥasan, dass die 'Ulamá von Bahá'u'lláhs unermesslichem Wissen überzeugt seien, und bat zum Beweis der Wahrheit Seiner Sendung um ein Wunder, das alle Betroffenen restlos zufriedenstellen würde.

»Auch wenn sie kein Recht haben, darum zu bitten«, erwiderte Bahá'u'lláh, »denn es ist Gott, der Seine Geschöpfe prüft, und es ist nicht an ihnen, Gott zu prüfen, so wird in diesem Fall ihr Ansinnen akzeptiert und zugelassen. … Mögen also die Geistlichen zusammenkommen, sich einstimmig auf ein Wunder einigen und sodann schriftlich festhalten, dass sie, sobald es vollbracht ist, keinen Zweifel mehr hegen werden, sondern die Wahrheit dieser Sache anerkennen und bezeugen werden.

Dieses Schriftstück sollen sie besiegeln und Mir überbringen.

Als Maßstab für die Wahrheit sollen sie Folgendes bestimmen:

Wenn es vollbracht wird, darf auf ihrer Seite kein Zweifel mehr verbleiben; und wenn nicht, so sind Wir des Betrugs überführt.«Q381 Diese klare, herausfordernde und kühne Antwort an die Adresse der berühmtesten, in ihrer altehrwürdigen Hochburg versammelten shí'itischen Geistlichen, beispiellos in den Annalen aller Religionen, genügte dem Abgesandten vollauf, sodass er sich gleich erhob, Bahá'u'lláh das Knie küsste und forteilte, um Seine Botschaft zu überbringen.

Drei Tage später schickte er die Nachricht, dass diese erhabene Versammlung zu keinem Entschluss gekommen sei und die Sache lieber fallen gelassen habe.

Er selbst machte diese Entscheidung später während eines Aufenthalts in Persien weithin bekannt und erzählte sie persönlich dem damaligen Außenminister Mírzá Sa'íd Khán.

Es wird berichtet, dass Bahá'u'lláh, als Er von der Reaktion auf Seine Herausforderung erfuhr, sagte:

»Wir haben durch diese allgenügende, allumfassende Botschaft, die Wir sandten, die Wunder aller Propheten hervorgebracht und bestätigt, insofern Wir den 'Ulamá die Wahl ließen und Uns Selbst dazu verpflichteten, zu vollbringen, wofür auch immer sie sich entscheiden würden.« 'Abdu'l-Bahá schrieb über eine spätere ähnliche Aufforderung im Lawḥ-i-Sulṭán:

»Wenn wir den Text der Bibel sorgfältig prüfen, sehen wir, dass die göttliche Manifestation zu denen, die Sie zurückwiesen, nie sagte: ›Ich bin bereit, jedes Wunder, das ihr verlangt, zu vollbringen, und will Mich jeder Prüfung, die ihr vorschlagt, unterziehen.‹ Bahá'u'lláh aber schrieb im Sendbrief an den Sháh ganz klar: ›Versammle die 'Ulamá und rufe Mich, damit die Zeugnisse und Beweise erbracht werden.‹A108«Q382
Sieben Jahre ununterbrochener, geduldiger und überaus erfolgreicher Konsolidierung gingen nun zu Ende.

Eine hirtenlose Gemeinde, die einer langdauernden enormen Belastung von innen und außen ausgesetzt und von Vernichtung bedroht gewesen war, war wiederbelebt worden und hatte im Laufe ihrer zwanzigjährigen Geschichte einen beispiellosen Aufstieg erlebt.

Nun, da ihre Fundamente gefestigt, ihr Geist erhoben, ihre Anschauungen gewandelt, ihre Führung gesichert, ihre Grundsätze neu formuliert, ihr Ansehen erhöht und ihre Feinde abgeschlagen waren, traf die Hand der Vorsehung nach und nach Vorkehrungen, um sie auf einen neuen Abschnitt ihres wechselvollen Weges zu führen, auf dem Erfolg und Trübsal sie auf eine weitere Stufe ihrer Entwicklung tragen sollten.

Der Retter, die einzige Hoffnung und das anerkannte Oberhaupt dieser Gemeinde, Er, der die Drahtzieher so vieler gegen Ihn gerichteten Mordpläne stets eingeschüchtert hatte, der alle ängstlichen Ratschläge, vom Ort der Gefahr zu fliehen, verächtlich von sich gewiesen hatte, der die wiederholten großzügigen Angebote von Freunden und Wohlgesinnten, für Seine persönliche Sicherheit zu sorgen, entschieden abgelehnt hatte, der über Seine Widersacher einen so unübersehbaren Sieg errungen hatte – Er wurde in dieser verheißungsvollen Stunde durch die unaufhaltsamen Entwicklungen Seiner sich entfaltenden Sendung dazu getrieben, Seinen Wohnsitz in ein noch bedeutsameres Machtzentrum zu verlegen: in die Hauptstadt des Osmanischen Reichs, den Sitz des Kalifats, das Verwaltungszentrum des sunnítischen Islám, den Wohnort des mächtigsten Herrschers der islámischen Welt.
Der Priesterschaft, vertreten durch die bedeutenden Geistlichen von Najaf, Karbilá und Káẓimayn, hatte Er schon eine verwegene Herausforderung entgegengeschleudert. Jetzt, nahe dem Hof Seines königlichen Gegners, sollte Er an das anerkannte Oberhaupt des sunnítischen Islám sowie an den Herrscher von Persien, den Treuhänder des verborgenen Imám, eine ähnliche Herausforderung richten. Alle Könige der Erde, insbesondere der Sulṭán und seine Minister, sollten zudem von Ihm angesprochen und gewarnt werden, während die Könige der Christenheit und die sunnítische Hierarchie streng ermahnt wurden. Kein Wunder, dass der verbannte Träger der jüngst verkündeten Offenbarung – in Vorausschau auf die künftige Pracht der Lampe Seines Glaubens nach deren Entfernung aus dem 'Iráq – die prophetischen Worte sprach: »Sie wird in einem anderen Erdkreis prächtig strahlen, wie Er, der Allmächtige, der Altehrwürdige der Tage, es vorherbestimmt hat. … Dass der Geist aus dem Leib des 'Iráq scheiden soll, ist ein wundersames Zeichen für alle im Himmel und auf Erden. Binnen kurzem werdet ihr diesen göttlichen Jüngling auf dem Siegesross reiten sehen. Dann werden die Herzen der Neider zittern.«
Nun schlug die vorherbestimmte Stunde für Bahá'u'lláhs Abschied vom 'Iráq und der Prozess, durch den dies geschehen konnte, war in Gang gesetzt worden. Die neun Monate unablässiger Bemühungen Seiner Feinde, insbesondere des Shaykh 'Abdu'l-Ḥusayn und seines Helfershelfers Mírzá Buzurg Khán, begannen nun Früchte zu tragen. Náṣiri'd-Dín Sháh und seine Minister sowie der persische Gesandte in Konstantinopel wurden unablässig bedrängt, sofort etwas zu unternehmen, um Bahá'u'lláh aus Baghdád zu entfernen. Durch krasse Entstellung des wahren Sachverhalts und durch das Verbreiten alarmierender Berichte gelang es den böswilligen und beharrlichen Feinden schließlich, den Sháh soweit zu bringen, dass er seinen Außenminister Mírzá Sa'íd Khán damit beauftragte, den persischen Gesandten an der Hohen Pforte anzuweisen, Sulṭán 'Abdu'l-'Azíz dazu zu bringen, die sofortige Verlegung Bahá'u'lláhs an einen weit von Baghdád entfernt liegenden Ort anzuordnen; dieser Gesandte war Mírzá Ḥusayn Khán, ein guter Freund des Außenministers Fu'ád Páshá und von 'Álí Páshá, dem Großwesir des Sulṭáns. Als Grund für die Verlegung sollte angegeben werden, dass Sein weiterer Verbleib in dieser an persisches Gebiet angrenzenden Stadt und in der Nähe eines so bedeutenden shí'itischen Pilgerorts eine direkte Bedrohung für die Sicherheit Persiens und seiner Regierung darstelle.
In seiner Mitteilung an den Gesandten brandmarkte Mírzá Sa'íd Khán den Glauben als eine »irregeleitete und abscheuliche Sekte«Q383, beklagte Bahá'u'lláhs Entlassung aus dem Síyáh-Chál und verunglimpfte Ihn als einen, der nicht nachlasse, »Narren und unwissende Schwachköpfe heimlich zu verderben und irrezuführen«. »Gemäß königlichem Befehl«, schrieb er, »bin ich, Ihr getreuer Freund, gehalten, … Ihnen den Auftrag zu erteilen, unverzüglich ein Treffen mit den Exzellenzen, dem Ṣadr-i-A'ẓam und dem Außenminister, zu vereinbaren, … um darum zu ersuchen, … dass dieser Quell des Übels aus einem Zentrum wie Baghdád entfernt werde, das Sammelplatz so vieler verschiedener Völker ist und das der Grenze zu den persischen Provinzen so nahe ist.« Im selben Brief zitierte er einen berühmten Vers: »›Unter der Asche sehe ich Feuer glimmen; es bedarf nur wenig, und es steht in hellen Flammen.‹« Damit zeigte er seine Befürchtungen und versucht sie auch dem Empfänger des Schreibens einzuflößen:
Ermutigt von der Tatsache, dass der Monarch viele Befugnisse auf seine Minister übertragen hatte, und unterstützt von gewissen auswärtigen Botschaftern und Gesandten in Konstantinopel brachte Mírzá Ḥusayn Khán mit viel Überredungskunst und liebenswürdigem Nachdruck die Minister dazu, vom Sulṭán die Genehmigung zu erwirken, Bahá'u'lláh und Seine Gefährten (die inzwischen durch die Umstände gezwungen worden waren, ihre Staatsbürgerschaft zu wechseln) nach Konstantinopel zu überstellen. Es wird sogar berichtet, dass das Ersuchen der persischen Behörden um aktives und rasches Eingreifen in dieser Angelegenheit die erste Bitte war, die nach der Thronbesteigung des neuen Sulṭáns von einer befreundeten Macht gestellt wurde.
Am 5. Naw-Rúz (1863) – Bahá'u'lláh beging das Fest in Mazra'iy-i-Vashshásh am Stadtrand von Baghdád und hatte soeben die Tafel vom heiligen Seefahrer offenbart, dessen düstere Prophezeiungen unter den Gefährten schwere Besorgnis wachriefen – traf ein Abgesandter Námiq Páshás ein und überreichte Ihm ein Schreiben, das Ihn um eine Unterredung mit dem Gouverneur bat.
Wie Nabíl in seinem Bericht hervorhob, hatte Bahá'u'lláh schon während der letzten Jahre Seines Aufenthalts in Baghdád in Seinen Ausführungen auf eine Zeit der Prüfungen und des Aufruhrs hingewiesen, die unerbittlich herannahte.

Dabei zeigte Er solche Trauer und war so schweren Herzens, dass die Ihm nahe Stehenden zutiefst beunruhigt waren.

Ein Traum, den Er damals hatte und dessen schlimme Vorbedeutung nicht missverstanden werden konnte, bestätigte noch die Ängste und bösen Ahnungen Seiner Gefährten.

In einem Sendbrief schreibt Er:

»Ich sah die Propheten und Gottesboten versammelt und rings um Mich sitzen, stöhnend, weinend und laut klagend.

Verwundert fragte Ich sie nach dem Grund, worauf sie lauter klagten und weinten und Mir sagten: ›Wir weinen um Dich, o Größtes Geheimnis, o Heiligtum der Unsterblichkeit!‹ Sie weinten so sehr, dass auch Ich mit ihnen weinte.

Darauf sprachen Mich die himmlischen Heerscharen an und sagten: ›… Binnen kurzem wirst Du mit eigenen Augen schauen, was noch kein Prophet geschaut. … Sei geduldig, sei geduldig!‹ … Die ganze Nacht sprachen sie zu Mir bis der Morgen dämmerte.« Nabíl bestätigt, dass »Meere von Sorgen in den Herzen der Zuhörer wogten, als ihnen die Tafel vom heiligen Seefahrer laut vorgelesen wurde. … Jedem war klar, dass das Kapitel Baghdád zum Abschluss kam und an seiner Stelle ein neues beginnen würde.

Kaum war diese Tafel zu Ende gesungen, da ordnete Bahá'u'lláh an, dass die errichteten Zelte abgebrochen werden und sämtliche Gefährten in die Stadt zurückkehren sollten.

Während die Zelte weggebracht wurden, stellte Er fest: ›Diese Zelte gleichen dem Zierrat dieser Welt; kaum sind sie aufgeschlagen, kommt schon die Zeit, sie wieder abzubrechen.‹ Diesen Worten entnahmen die, die sie hörten, dass die Zelte an diesem Ort nie wieder aufgeschlagen würden.

Sie waren noch nicht ganz weggeräumt, als schon der Bote aus Baghdád eintraf und das oben erwähnte Schreiben des Gouverneurs überbrachte.«
Am nächsten Tag händigte der stellvertretende Gouverneur in einer Moschee in der Nähe des Gouverneurshauses Bahá'u'lláh den an Námiq Páshá gerichteten und in sehr höflichem Ton gehaltenen Brief 'Álí Páshás aus, der Bahá'u'lláh einlud, sich als Gast der Osmanischen Regierung nach Konstantinopel zu begeben, und Ihm eine Summe Geldes sowie als persönlichen Begleitschutz eine berittene Eskorte zur Verfügung stellte. Bahá'u'lláh nahm die Einladung bereitwillig an, lehnte aber das angebotene Geld ab. Auf den drängenden Einwand des Beauftragten, eine solche Ablehnung würde die Behörden beleidigen, nahm Er die für Ihn bereitgestellte großzügige Summe widerstrebend an und verteilte sie noch am selben Tag unter den Bedürftigen.
Diese plötzliche Nachricht überwältigte die Kolonie der Verbannten völlig. Ein Augenzeuge, der die Reaktion der Gemeinde auf die Nachricht von der bevorstehenden Abreise Bahá'u'lláhs schildert, schreibt: »Der Tag erlebte einen Tumult wie am Tag der Auferstehung. Ich habe den Eindruck, dass selbst die Tore und Mauern der Stadt laut weinten über ihre bevorstehende Trennung von dem Geliebten Abhá. In der ersten Nacht nach der Mitteilung über Seine geplante Abreise verweigerten alle Seine Geliebten Schlaf und Nahrung. … Kein einziger von ihnen ließ sich beruhigen. Viele waren entschlossen, für den Fall, dass ihnen die Gunst, Ihn begleiten zu dürfen, versagt würde, sich ohne Zögern zu töten. … Aber allmählich ließen sie sich von Seinen Worten und durch Seine liebevollen Ermahnungen beruhigen und fügten sich Ihm zuliebe.« Für jeden von ihnen, Araber oder Perser, Mann oder Frau, Kind oder Erwachsener, der in Baghdád lebte, offenbarte Er in diesen Tagen ein persönliches Sendschreiben in eigener Handschrift. In den meisten dieser Sendschreiben prophezeite Er das Erscheinen des »Kalbes«Q384 und der »Vögel der Finsternis«Q385: Anspielungen auf diejenigen, die – wie in der Tafel vom Heiligen Seefahrer vorweggenommen und im oben erwähnten Traum vorausgeahnt – die Fahne des Aufruhrs hissen und die schwerste Krise in der Geschichte des Glaubens heraufbeschwören sollten.
Siebenundzwanzig Tage, nachdem Bahá'u'lláh so unerwartet die bedrückende Tafel offenbart hatte und das fatale Schreiben in Händen hielt, das Seine Abreise nach Konstantinopel ankündigte, begab Er sich an einem Mittwochnachmittag, einunddreißig Tage nach Naw-Rúz, am dritten Dhi'l-Qa'dih 1279 d. H. (22. April 1863), auf die erste Etappe Seiner viermonatigen Reise in die Hauptstadt des Osmanischen Reiches. Dieser historische Tag, von da an als erster Tag des Riḍván-Festes bezeichnet, war der Höhepunkt zahlloser Abschiedsbesuche, die Ihm Freunde und Bekannte aus allen Schichten und Kreisen abstatteten – ein Tag, desgleichen die Einwohner Baghdáds wohl kaum je erlebt hatten. Eine Menschenmenge beiderlei Geschlechts und jeden Alters, Freunde und Fremde, Araber, Kurden und Perser, Honoratioren und Geistliche, Beamte und Kaufleute, auch viele Angehörige der Unterschicht, Arme, Waisen, Ausgestoßene, manche fassungslos, andere gebrochenen Herzens, viele in Tränen und voll Angst, einige von Neugier getrieben oder von heimlicher Genugtuung, drängten sich vor Seiner Tür, um einen letzten Blick auf Den zu erhaschen, der auf so viele unterschiedliche Bewohner ihrer Stadt ein Jahrzehnt lang durch Anweisungen und als Vorbild einen so gewaltigen Einfluss ausgeübt hatte.
Umringt von Tränen und Klagen verließ Er zum letzten Mal Seine »heiligste Wohnstatt«, aus der »der Odem des Allherrlichen geweht« hatte und aus der mit »unaufhörlichen Klängen« die »Weise des Allbarmherzigen«Q386 geströmt war, spendete auf dem Weg mit freigebiger Hand letzte Almosen an die Armen, denen Er ein so treuer Freund gewesen war, sprach Trostworte zu den Bedrückten, die Ihn von allen Seiten umringten, gelangte schließlich zum Flussufer und wurde, von Seinen Söhnen und Seinem Sekretär begleitet, zum Najíbíyyih-Garten am anderen Ufer übergesetzt. Bevor Er das Boot betrat, sprach Er zu der treuen Schar, die Ihn umgab: »O Meine Gefährten! In eure Obhut gebe ich die Stadt Baghdád so, wie ihr sie jetzt seht, da aus den Augen von Freunden und Fremden, die sich auf den Dächern, in den Straßen und auf den Märkten drängen, die Tränen wie Frühlingsregen fließen, und ich abreise. Ihr müsst jetzt wachsam sein, damit eure Taten und euer Verhalten die Flamme der Liebe, die in der Brust ihrer Bewohner glüht, nicht verdunkeln.«
Der Mu'adhdhin ließ eben den Ruf zum Nachmittagsgebet erschallen, als Bahá'u'lláh den Najíbíyyih-Garten betrat, wo Er zwölf Tage verbrachte, ehe Er die Stadt endgültig verließ.

Seine Freunde und Gefährten trafen in Schüben ein, traten in Seine Gegenwart und nahmen mit Gefühlen tiefster Trauer von Ihm Abschied.

Unter ihnen sei besonders der berühmte Álúsí erwähnt, der Muftí von Baghdád, der mit Tränen in den Augen den Namen Náṣiri'd-Dín Sháhs verfluchte, den er als Hauptverantwortlichen für die unverdiente Vertreibung ansah.

Er verkündete öffentlich:

»Ich habe aufgehört, ihn als Náṣiri'd-DínA109 zu betrachten; ich halte ihn eher für seinen Zerstörer.« Ein anderer prominenter Besucher war der Gouverneur selbst, Námiq Páshá; er brachte in respektvollster Weise sein Bedauern darüber zum Ausdruck, dass die Dinge einen solchen Verlauf genommen und den Weggang Bahá'u'lláhs heraufbeschworen hatten.

Er sicherte Ihm seine Bereitschaft zu, Ihm in jeder erdenklichen Weise behilflich zu sein, und händigte dem Offizier, der den Befehl hatte, Ihn zu begleiten, eine schriftliche Order aus, die den Gouverneuren der Provinzen, durch die die Verbannten auf ihrem Weg kommen würden, die Weisung gab, ihnen höchste Achtung entgegenzubringen.

Nach vielen Entschuldigungen sagte er zu Bahá'u'lláh:

»Was immer Sie wünschen, brauchen Sie nur zu befehlen.

Wir sind bereit, dem nachzukommen.« Bahá'u'lláh erwiderte auf die spontanen und wiederholten Angebote:

»Schenke deine Fürsorge Unseren Geliebten und behandle sie freundlich« – eine Bitte, der der Gouverneur ohne Zögern und von Herzen nachkam.
Angesichts so vieler Beweise tiefster Verehrung, Sympathie und Achtung, die Bahá'u'lláh von dem Augenblick, da Er Seine bevorstehende Abreise angekündigte, bis zum Tag des Aufbruchs aus dem Najíbíyyih-Garten von hoch und niedrig so eindrucksvoll entgegengebracht wurden, ist es nicht verwunderlich, dass diejenigen, die so unermüdlich darauf aus gewesen waren, den Befehl zu Seiner Verbannung zu erwirken, und sich schon über ihren Erfolg gefreut hatten, ihre Tat jetzt bitter bereuten. In einem Brief, den 'Abdu'l-Bahá in jenem Garten in Bezug auf diese Widersacher schrieb, heißt es: »Von solcher Art war das Eingreifen Gottes, dass ihre Freude sich so sehr in Kummer und Reue verwandelte, dass der persische Generalkonsul in Baghdád die von den Anstiftern geschmiedeten Pläne und Ränke jetzt zutiefst bedauert. Námiq Páshá selbst stellte an dem Tag, an dem er IhnA110 besuchte, fest: ›Früher bestanden sie auf Ihrer Abreise. Jetzt aber drängen sie eher darauf, dass Sie bleiben.‹«

Kapitel 9

Die Verkündigung der Sendung Bahá'u'lláhs und Seine Reise nach Konstantinopel

Das Eintreffen Bahá'u'lláhs im Najíbíyyih-Garten, der später von den Gläubigen Riḍván-Garten genannt wurde, kündigte den Beginn eines Ereignisses an, das inzwischen als das heiligste und bedeutsamste aller Bahá'í-Feste betrachtet wird: das Fest zum Gedenken der Verkündigung Seiner Sendung an Seine Gefährten. Diese wichtige Verkündigung kann einerseits als logischer Abschluss des umwälzenden Prozesses angesehen werden, den Er nach Seiner Rückkehr aus Sulaymáníyyih eingeleitet hatte, und zum anderen als Auftakt zur später von Adrianopel ausgehenden abschließenden Verkündung Seiner Sendung an die Welt und ihre Herrscher.
Mit diesem feierlichen Akt war die »Frist« eines vollen Jahrzehnts abgelaufen, die nach göttlicher Bestimmung zwischen der Geburt der Offenbarung Bahá'u'lláhs im Síyáh-Chál und ihrer Verkündigung an die Anhänger des Báb liegen sollte.

Die »festgesetzte Zeit der Verborgenheit«Q387 in der, wie Er selbst bezeugt, die »Zeichen und Beweise einer göttlich bestimmten Offenbarung«Q388 auf Ihn herniederkamen, war erfüllt.

Die »Myriaden Schleier aus Licht«Q389, in die Seine Herrlichkeit verhüllt war, wurden in dieser historischen Stunde etwas gelüftet und ließen die Menschheit »einen winzigen Schimmer«Q390 vom Strahlenglanz Seines »unvergleichlichen, heiligen, erhabenen Antlitzes«Q391 schauen.

Die »tausendzweihundertneunzig Tage«, die Daniel im letzten Kapitel seines Buches als Dauer der »Gräuel der Verwüstung«Q392 angibt, waren um.

Die »hundert Mondjahre«, die, wie Daniel im selben Kapitel ankündigt, der herrlichen VollendungA111 unmittelbar vorangehen sollten, hatten begonnen.

Die neunzehn den ersten »Váḥid« bildenden Jahre waren vollendet, so wie es die Feder des Báb im Persischen Bayán vorherbestimmt hatte.

Der Herr des Königreichs, Jesus Christus, war wiedergekehrt in der Herrlichkeit des Vaters und schickte sich an, Seinen Thron zu besteigen und das Zepter Seiner weltumfassenden, unzerstörbaren Oberhoheit zu ergreifen.

Die Gemeinde des Größten Namens, die »Gefährten der Roten Arche«Q393, im Qayyúmu'l-Asmá' in glühenden Worten gepriesen, war sichtbar erschienen.

Die Prophezeiung des Báb bezüglich »Riḍván« als Schauplatz der Enthüllung der überirdischen Herrlichkeit Bahá'u'lláhs war wortgetreu in Erfüllung gegangen.
Unerschüttert von der Aussicht auf schlimme Widrigkeiten, denen Er, wie Er selbst voraussagte, bald ausgesetzt sein würde; am Vorabend einer weiteren Verbannung, die zahlreiche Gefahren und Risiken mit sich bringen und Ihn noch weiter von Seiner Heimat, der Wiege des Glaubens, wegführen sollte in ein Land, dessen Bevölkerung, Sprache und Kultur so völlig fremd waren; im vollen Bewusstsein der Ausweitung des Kreises Seiner Widersacher, zu denen bald ein Herrscher, noch despotischer als Náṣiri'd-Dín Sháh, und einige Minister, die in ihrer Feindseligkeit nicht weniger unnachgiebig waren als Ḥájí Mírzá Áqásí oder der Amír Niẓám, zählen sollten; unbeeindruckt auch von den ständigen Unterbrechungen, die der Zustrom eines ganzen Heeres von Besuchern verursachte, die sich um Sein Zelt drängten, entschloss sich Bahá'u'lláh in dieser höchst schwierigen und scheinbar ungünstigen Stunde, Seinen so herausfordernden Anspruch zu stellen, das Geheimnis, das Seine Person umgab, preiszugeben und in vollem Umfang die Macht und Autorität für sich in Anspruch zu nehmen, die als ausschließliches Vorrecht Dessen galt, dessen Kommen der Báb verheißen hatte.
Das bevorstehende große Ereignis hatte schon seine Schatten auf die Kolonie der Verbannten geworfen, die sein Kommen erwartungsvoll herbeisehnten. Als das Jahr »achtzig«A112 stetig und unaufhaltsam näher rückte, erlebte Er, der das wahre Oberhaupt der Gemeinde geworden war, zunehmend den auf Ihn einstürmenden Einfluss der Offenbarungskraft, den Er nach und nach Seiner künftigen Anhängerschaft kundtat. Die festlichen, ergreifenden Oden, die Er fast täglich offenbarte; die Sendschreiben, voll mit Andeutungen, die Seiner Feder entströmten; die Anspielungen, die Er bei privaten Unterhaltungen wie in öffentlichen Gesprächen bezüglich der herannahenden Stunde machte; die Verzückung, die in Augenblicken der Freude wie des Kummers Seine Seele durchflutete; die Extase, die seine Verehrer erfüllte, die schon von den stetig sich mehrenden Beweisen Seiner zunehmenden Größe und Herrlichkeit hingerissen waren; die spürbare Veränderung in Seinem Auftreten; und schließlich die Tatsache, dass Er an dem Tag, da Er Sein heiligstes Haus verließ, den TájA113 trug – all dies wies unmissverständlich auf die baldige Übernahme Seines prophetischen Amtes und der offiziellen Führerschaft über die Bábí-Gemeinde hin.
Nabíl beschreibt den Aufruhr, der die Herzen der Gefährten Bahá'u'lláhs in den Tagen vor der Verkündigung Seiner Sendung ergriff: »Gar manche Nacht rief Mírzá Áqá Ján sie alle in sein Zimmer, schloss die Tür ab, entzündete viele duftende Kerzen und sang ihnen laut alle neu offenbarten Oden und Sendschreiben, die er besaß, vor. Und sie vergaßen darüber völlig diese irdische Welt, waren so gänzlich in die Sphären des Geistes versunken, dass sie nicht mehr an Essen, Schlafen oder Trinken dachten, bis sie mit einem Mal entdeckten, dass aus der Nacht wieder Tag geworden war und die Sonne sich dem Zenit näherte.«
Über die genauen Begleitumstände dieser bahnbrechenden Verkündigung sind wir leider nur äußerst spärlich unterrichtet.

Die von Bahá'u'lláh bei diesem Anlass tatsächlich geäußerten Worte, die Art und Weise Seiner Verkündigung, die Reaktionen, die sie auslöste, ihre Wirkung auf Mírzá Yaḥyá sowie Angaben darüber, wer das Vorrecht hatte, Ihm zuzuhören: all das ist in ein Dunkel gehüllt, das künftige Geschichtsschreiber nur mit Mühe werden durchdringen können.

Die bruchstückhafte Beschreibung, die Sein Chronist Nabíl der Nachwelt hinterließ, ist einer der ganz wenigen authentischen Berichte, die wir über die unvergesslichen Tage Seines Aufenthalts in diesem Garten besitzen.

»Jeden Tag«, erzählt Nabíl, »schnitten die Gärtner vor Anbruch der Morgendämmerung die Rosen, die die vier Hauptwege des Gartens säumten, und häuften sie in der Mitte Seines gesegneten Zeltes auf.

So groß war der Berg, dass die Gefährten Bahá'u'lláhs, wenn sie sich zum Morgentee bei Ihm versammelten, nicht über ihn hinwegblicken konnten.

Alle diese Rosen reichte Bahá'u'lláh jeden Morgen eigenhändig denen, die Er aus Seiner Gegenwart entließ, damit sie sie in Seinem Namen Seinen arabischen und persischen Freunden in der Stadt brächten.« »Eines Nachts«, so fährt er fort, »es war die neunte Nacht des zunehmenden Mondes, befand ich mich zufällig unter denen, die neben Seinem gesegneten Zelt Wache hielten.

Als die Stunde der Mitternacht nahte, sah ich, wie Er aus Seinem Zelt heraustrat, an den Plätzen vorüberging, wo einige Seiner Gefährten schliefen, und sodann die vom Mond beschienenen blumenumkränzten Hauptwege des Gartens auf und ab zu wandeln begann.

So laut ertönte der Gesang der Nachtigallen von allen Seiten, dass nur die, die Ihm ganz nahe waren, Seine Stimme deutlich vernehmen konnten.

Er ging immer noch weiter auf und ab; schließlich hielt Er inmitten eines dieser Wege inne und sprach: ›Seht diese Nachtigallen!

So groß ist ihre Liebe zu den Rosen, dass sie unermüdlich, ohne zu schlafen, von der Abenddämmerung bis zum frühen Morgen ihre Melodien trällern und sich voll brennender Leidenschaft dem Gegenstand ihrer Anbetung zuwenden.

Wie können dann die schlafen, die behaupten, von der rosengleichen Schönheit des Geliebten entflammt zu sein?‹ Drei Nächte hintereinander wachte ich und umkreiste Sein gesegnetes Zelt.

Sooft ich an dem Ruhebett vorüberkam, auf dem Er lag, fand ich Ihn wach; und alle Tage sah ich Ihn doch vom Morgen bis zum Abend pausenlos damit beschäftigt, sich mit dem Strom der Besucher, die von Baghdád hereinfluteten, zu unterhalten.

Und nicht ein einziges Mal konnte ich in den Worten, die Er sprach, auch nur eine Spur davon finden, dass Er anders sein könnte, als Er sich gab.«
Über die Bedeutung dieser Verkündigung mag uns Bahá'u'lláh selbst das Wesentliche sagen.

Er spricht von diesem historischen Ereignis als dem »Größten Fest«Q394, dem »König der Feste«Q395, dem »Fest Gottes«Q396, und beschreibt es in Seinem Kitáb-i-Aqdas als den Tag, an dem »alles Erschaffene … in das Meer der Reinigung getaucht«Q397 ist.

In einem besonderen Sendschreiben spricht Er von ihm als dem Tag, da »die Winde der Vergebung über die ganze Schöpfung wehen.«Q398 »Frohlocke in höchster Freude, o Volk Bahás«, schreibt Er in einem anderen Sendschreiben, »wenn du dich des Tages höchsten Glücks erinnerst, des Tages, da die Stimme des Altehrwürdigen der Tage sprach, da Er aus Seinem Hause fort zu jenem Orte ging, wo Er den Glanz Seines Namens, der Allbarmherzige, über die ganze Schöpfung ergoss. … Wollten Wir die verborgenen Geheimnisse dieses Tages enthüllen, so würden alle, die auf Erden und in den Himmeln wohnen, bewusstlos werden und sterben, außer jenen, die von Gott, dem Allmächtigen, dem Allwissenden, dem Allweisen, behütet werden.

So stark ist die berauschende Wirkung der Worte Gottes auf Ihn, den Offenbarer Seiner unzweifelhaften Beweise, dass Seine Feder nicht länger schreiben kann.«Q399.

Und wiederum:

»Die göttliche Frühlingszeit ist angebrochen, o Erhabenste Feder, denn das Fest des Allbarmherzigen naht mit Eile. … Die Sonne der Seligkeit leuchtet über dem Horizont Unseres Namens, der Selige, da das Reich des Namens Gottes geschmückt wurde mit der Zier des Namens Deines Herrn, der Schöpfer der Himmel. … Sei achtsam, dass nichts dich davon ablenke, die Größe dieses Tages zu preisen, des Tages, da der Finger der Erhabenheit und Macht den Wein der Wiedervereinigung entsiegelt und alle gerufen hat, die in den Himmeln, und alle, die auf Erden sind. … Dies ist der Tag, da die Welt des Unsichtbaren ausruft: ›Groß ist deine Seligkeit, o Erde, denn du wurdest zum Schemel deines Gottes gemacht und zum Sitz Seines mächtigen Thrones auserkoren.‹A114 … Sprich: … Er ist es, der den verborgenen und verwahrten Edelstein offen vor euch hingelegt hat, wolltet ihr ihn doch suchen.

Er ist es, der Einziggeliebte von allem, was vergangen und zukünftig ist.«Q400 Und weiter:

»Vergiss die Welt der Schöpfung, o Feder, und wende dich dem Antlitz deines Herrn zu, des Herrn aller Namen.

Schmücke dann die Welt mit dem Schmuck der Gunstbezeugungen Deines Herrn, des Königs ewiger Tage.

Denn Wir spüren den Duft des Tages, da Er, die Sehnsucht aller Völker, die Lichtfülle Seiner höchst erhabenen Namen auf die Reiche des Sichtbaren und Unsichtbaren ergoss und sie mit dem Strahlenglanz der Leuchten Seiner gnädigsten Gunst umgab – einer Gunst, die keiner außer Ihm, dem allmächtigen Beschirmer der ganzen Schöpfung, zu ermessen vermag.«
Den Aufbruch Bahá'u'lláhs aus dem Garten Riḍván am Nachmittag des vierzehnten Dhi'l-Qa'dih 1279 d. H. (3. Mai 1863) begleiteten Szenen einer wilden Begeisterung, nicht weniger eindrucksvoll, ja ergreifender noch als die, mit denen Er begrüßt wurde, als Er Sein Größtes Haus in Baghdád verließ. »Der große Tumult, den wir damals erlebten«, schrieb ein Augenzeuge, »verband sich in unseren Köpfen mit dem Tag der Versammlung, dem Tag des Jüngsten Gerichts. Gläubige wie Nichtgläubige schluchzten und brachen Wehklagen aus. Die leitenden Beamten und Honoratioren waren starr vor Staunen. Unbeschreiblich tiefe Emotionen wurden aufgewühlt, und alle wurden davon angesteckt.«
Vorbei an einer sich tief verneigenden Menge unzähliger glühender Bewunderer, ritt Er aus zur ersten Etappe einer Reise, die Ihn nach Konstantinopel führen sollte. Sein Pferd war ein Rotschimmelhengst edelster Zucht, der beste, den Seine Freunde für Ihn hatten erwerben können. Nabíl, ein Augenzeuge dieser unvergesslichen Szene, berichtet: »Viele Häupter neigten sich zu beiden Seiten in den Staub zu Füßen Seines Pferdes, dem sie die Hufe küssten, und Unzählige drängten heran, Seine Steigbügel zu umarmen.« Ein Mitreisender bestätigt: »Groß war die Zahl der Getreuen, die sich verzweifelt vor die Füße Seines Pferdes warfen, weil sie lieber sterben als sich von ihrem Geliebten trennen wollten, und ich hatte den Eindruck, als ob das gesegnete Tier tatsächlich auf die Leiber dieser reinen Seelen getreten habe.« »ErA115 ist es«, erklärt Bahá'u'lláh selbst, »der Mich befähigte, aus der StadtA116 mit solcher Majestät zu scheiden, dass niemand außer den Leugnern und Übeltätern umhin kann, sie anzuerkennen.«Q401 Von solchen Zeichen der Huldigung und Verehrung blieb Er umgeben, bis Er in Konstantinopel ankam. Mírzá Yaḥyá, der auf eigenen Wunsch zu Fuß hinter Bahá'u'lláhs Kutsche herging, äußerte gegenüber Siyyid Muḥammad, wie Nabíl zufällig mithörte: »Hätte ich mich nicht versteckt gehalten, sondern mich zu erkennen gegeben, dann wären die Ehrungen, die IhmA117 heute erwiesen werden, auch mir zuteil geworden.«
Solche Beweise der Ergebenheit, die Bahá'u'lláh beim Verlassen Seines Hauses und später bei Seinem Scheiden aus dem Garten Riḍván bezeugt wurde, wiederholten sich, als Er am 20.

Dhi'l-Qa'dih (9.

Mai 1863) in Begleitung Seiner Angehörigen und sechsundzwanzig Gläubigen von Firayját, der ersten Zwischenstation auf Seiner Reise, aufbrach.

Eine Karawane aus fünfzig Maultieren, einer berittenen Garde von zehn Soldaten und einem Offizier, sowie sieben Howdahs mit je vier Sonnenschirmen wurde zusammengestellt und zog nun hundertzehn Tage lang in bequemen Tagesetappen durch die Gebirge und Schluchten, die Wälder, Täler und Auen der malerischen Landschaften Ostanatoliens, bis zum Hafen Sámsún am Schwarzen Meer.

Bahá'u'lláh reiste teils zu Pferd, dann wieder, um auszuruhen, in der für Seinen persönlichen Gebrauch bestimmten Howdah, die oft von Seinen Gefährten umringt war, von denen die meisten zu Fuß gingen.

Als Er so mit dem Frühling nach Norden zog, wurde Ihm dank der schriftlichen Verfügung Námiq Páshás von Seiten der Válís, der Mutiṣarrif, der Qá'im-Maqáms, der Mudírs, der Shaykhs, der Muftís und Qáḍís, der Regierungsbeamten und Honoratioren aller Distrikte, durch die Er kam, ein begeisterter Empfang bereitet.

In Karkúk, in Irbíl, in Mosul, wo Er drei Tage blieb, in Niṣíbín, in Márdín, in Díyár-Bakr, wo zwei Tage Halt gemacht wurde, in Khárpút, in Sívás und in anderen Dörfern und Siedlungen wurde Er vor der Stadt von einer Abordnung begrüßt und hernach bei Seinem Abschied von einer ähnlichen Abordnung ein Stück Weges begleitet.

Die Festlichkeiten, die an manchen Orten Ihm zu Ehren stattfanden, das Essen, das die Dorfbewohner zubereiteten und Ihm anboten, der Eifer, mit dem sie unermüdlich für Seine Bequemlichkeit sorgten, erinnerten an die Verehrung, die Ihm die Menschen in Baghdád bei so vielen Gelegenheiten erwiesen hatten.
»Als wir diesen Morgen durch die Stadt Márdín kamen«, berichtet derselbe Reisegefährte, >»ritt uns eine Eskorte Regierungssoldaten voraus, die zur Begrüßung Fahnen schwenkten und Trommeln schlugen. Der Mutiṣarrif begleitete uns mit seinen Beamten und Honoratioren, indes viele Männer, Frauen und Kinder in Erwartung unserer Ankunft die Dächer und Straßen füllten. Voll Würde und Pomp durchzogen wir die Stadt und setzten die Reise fort; der Mutiṣarrif und sein Gefolge sorgten noch ein beträchtliches Stück für unser Geleit.« Nabíl schreibt in seinem Bericht: »Wie alle, die wir im Verlauf dieser Reise trafen, einmütig bestätigen, hat man auf dieser Straße, auf der ständig Gouverneure und Mushírs zwischen Konstantinopel und Baghdád hin- und herreisen, nie zuvor jemanden gesehen, der in solcher Weise reiste, allen solche Gastfreundschaft erwies und jedem ein solches Maß an Güte und Freigebigkeit entgegenbrachte.« Als Bahá'u'lláh in der Nähe der Hafenstadt Sámsún von Seiner Howdah aus das Schwarze Meer erblickte, offenbarte Er auf Bitten Mírzá Áqá Jáns ein Sendschreiben, das Lawḥ-i-HawdajA118, das mit Worten wie »göttlicher Prüfstein«Q402 oder »das schmerzliche, qualvolle Unheil«Q403 aufs neue die düsteren Vorhersagen der kürzlich offenbarten Tafel vom heiligen Seefahrer bekräftigte und ergänzte.
In Sámsún stattete der Hauptinspektor der ganzen Provinz, die sich von Baghdád bis nach Konstantinopel erstreckte, in Begleitung von mehreren Páshás Bahá'u'lláh einen Besuch ab, brachte Ihm die größte Hochachtung entgegen und wurde von Ihm mit einem Mittagessen verköstigt. Aber sieben Tage nach Seiner Ankunft wurde Er, wie in der Tafel vom heiligen Seefahrer angedeutet, an Bord eines türkischen Dampfers gebracht, und drei Tage später zu Mittag, am ersten Rabí'u'l-Avval 1280 d. H. (16. August 1863), wurden Er und Seine Mitverbannten im Hafen von Konstantinopel ausgeschifft. In zwei Kutschen, die eigens am Landungssteg für Ihn bereitstanden, fuhren Er und Seine Familie zum Haus von Shamsí Big. Dieser Beamte wohnte in der Nähe der Khirqiy-i-Sharíf-Moschee und hatte den Auftrag, sich um Regierungsgäste zu kümmern. Später wurden sie in das komfortablere Haus von Vísí Páshá in der Nähe der Sulṭán-Muḥammad-Moschee verlegt.
Mit der Ankunft Bahá'u'lláhs in Konstantinopel, der Hauptstadt des Osmanischen Reiches und dem Sitz des Kalifats – von den Muslimen als »Kuppel des Islám« gepriesen, von Bahá'u'lláh jedoch als Ort gebrandmarkt, an dem der »Thron der Tyrannei«Q404 errichtet ist – wurde das grausamste, unheilvollste und dennoch ruhmreichste Kapitel in der Geschichte des ersten Bahá'í-Jahrhunderts aufgeschlagen. Es begann ein Zeitabschnitt, in dem unsägliche Entbehrungen und beispiellose Prüfungen mit den herrlichsten geistigen Siegen einhergingen. Das Tagesgestirn der Amtszeit Bahá'u'lláhs näherte sich mehr und mehr seinem Zenit. Die folgenschwersten Jahre des Heroischen Zeitalters Seiner Sendung standen unmittelbar bevor. Das verhängnisvolle Geschehen, das Sein Wegbereiter bereits im Jahr sechzig im Qayyúmu'l-Asmá' angedeutet hatte, begann jetzt seinen Lauf zu nehmen.
Genau zwei Jahrzehnte zuvor war die Bábí-Offenbarung im finstersten Persien, in Shíráz, entstanden.

Trotz der grausamen Gefangenschaft, der ihr Urheber unterworfen war, hatte Er in Tabríz, der Hauptstadt Ádhirbáyjáns, den von Ihm erhobenen gewaltigen Anspruch vor einer vornehmen Versammlung verkündet.

In der Ortschaft Badasht war das durch Seine göttliche Sache eingeleitete Zeitalter von deren Verfechtern furchtlos eröffnet worden.

Aus der Hoffnungslosigkeit und Qual des Síyáh-Chál von Ṭihrán heraus trug diese Offenbarung neun Jahre später auf rasche, geheimnisvolle Weise unerwartet Früchte.

Der Prozess des fortschreitenden Niedergangs der Geschicke des Glaubens, der zunächst langsam eingesetzt und sich in den Jahren von Bahá'u'lláhs Zurückgezogenheit in Kurdistán erschreckend beschleunigt hatte, war nach Seiner Rückkehr aus Sulaymáníyyih meisterlich aufgehalten und umgekehrt worden.

Danach, während Seines Aufenthaltes in Baghdád, waren die Grundlagen der Ethik, der Moral und der Lehre für die im Entstehen begriffenen Gemeinde unumstößlich festgelegt worden.

Und schließlich war durch die Verkündigung Seiner Sendung im Garten Riḍván und durch das sichtbare Hervortreten des ersten Kerns einer weltumspannenden Gemeinschaft die durch eine unerforschliche Vorsehung bestimmte zehnjährige Wartezeit am Vorabend Seiner Verbannung nach Konstantinopel beendet worden.

Was noch ausstand, war, in Adrianopel diese Sendung zunächst an die weltlichen und geistlichen Führer der Welt zu verkünden; in den folgenden Jahrzehnten in der Gefängnisfestung 'Akká die Grundsätze und Verordnungen, die das Kernstück des Glaubens bilden, weiter zu entwickeln; die Gesetze und Gebote, die die Unversehrtheit des Glaubens sichern, auszuformulieren; unmittelbar nach dem Hinscheiden Bahá'u'lláhs den Bund zu errichten um die Einheit des Glaubens zu bewahren und seinen Einfluss zu erhalten; eine gewaltige, weltweite Ausweitung seiner Aktivitäten unter der Führung 'Abdu'l-Bahás, des Mittelpunktes dieses Bundes; und schließlich die Errichtung der Strukturen der Gemeindeordnung im Gestaltenden Zeitalter des Glaubens, als Vorboten seines Goldenen Zeitalters und seiner künftigen Herrlichkeit.
Diese historische Verkündigung erfolgte zu einer Zeit, da der Glaube in den Wehen einer äußerst heftigen Krise lag, und sie richtete sich vor allem an die Könige der Erde sowie an die Oberhäupter der christlichen und muslimischen Geistlichkeit, die Kraft ihres ungeheuren Ansehens, ihres Einflusses und ihrer Autorität, eine furchtbare und unausweichliche Verantwortung für das Schicksal ihrer Untertanen respektive Gläubigen tragen.
Der erste Abschnitt dieser Verkündigung in Konstantinopel begann mit einer Botschaft – deren Text wir leider nicht besitzen – die Bahá'u'lláh direkt an Sulṭán 'Abdu'l-'Azíz richtete, den selbsternannten Stellvertreter des Propheten des Islám und unumschränkten Herrscher eines mächtigen Reiches. Eine so machtvolle, erlauchte Persönlichkeit war der erste unter den regierenden Herrschern der Welt, der den göttlichen Aufruf erhielt, und der erste der orientalischen Monarchen, der die Wirkung der vergeltenden Gerechtigkeit Gottes zu tragen hatte. Den Anstoß zu dieser Botschaft bildete der schändliche Erlass, den der Sulṭán weniger als vier Monate nach Ankunft der Verbannten in seiner Hauptstadt bekanntgegeben hatte, und demzufolge sie plötzlich und ohne jede Begründung mitten im Winter unter den demütigendsten Umständen nach Adrianopel am Rande seines Reiches verbannt wurden.
Diese verhängnisvolle, schändliche Entscheidung, zu der der Sulṭán mit seinen ersten Ministern 'Álí Páshá und Fu'ád Páshá gelangte, war nicht zuletzt den fortgesetzten Intrigen des Mushíru'd-Dawlih Mírzá Ḥusayn Khán zuzuschreiben, des persischen Botschafters an der Hohen Pforte, der von Bahá'u'lláh als Sein »Verleumder« gebrandmarkt wurde und der schon länger auf die erste Gelegenheit wartete, um gegen Bahá'u'lláh und die Sache, deren erklärtes und anerkanntes Oberhaupt Er war, loszuschlagen.

Dieser Botschafter stand unter dem ständigen Druck seiner Regierung, die von ihm verlangte, bei den türkischen Behörden fortwährend Feindschaft gegen Bahá'u'lláh zu schüren.

Bestärkt fühlte er sich durch die Weigerung Bahá'u'lláhs, sich dem festen Brauch zu beugen und so wie alle Gäste der Regierung, selbst die ranghöchsten, nach Seiner Ankunft in der Hauptstadt dem Shaykhu'l-Islám, dem Ṣadr-i-A'ẓam und dem Außenminister Besuche abzustatten.

Bahá'u'lláh erwiderte nicht einmal die Besuche, die Ihm von verschiedenen Ministern, von Kamál Páshá und einem früheren türkischen Gesandten am persischen Hof abgestattet wurden.

Der Gesandte ließ sich nicht abschrecken durch Bahá'u'lláhs aufrechte und unabhängige Haltung, die in krassem Gegensatz zur Geldgier der persischen Prinzen stand, die sich bei ihrer Ankunft, »an allen Türen um Zuwendungen und Vergünstigungen bemühten«Q405.

Er nahm es Bahá'u'lláh übel, dass Er nicht willens war, beim persischen Gesandten vorstellig zu werden und den Besuch seines Vertreters zu erwidern.

Unterstützt von seinem Komplizen Ḥájí Mírzá Ḥasan-i-Ṣafá, den er anwies, haltlose Gerüchte über Bahá'u'lláh auszustreuen, bemühte er sich nun mit Erfolg, sowohl durch seinen offiziellen Einfluss als auch durch private Gespräche mit Geistlichen, namhaften Persönlichkeiten und Regierungsbeamten, Ihn als einen stolzen und anmaßenden Menschen hinzustellen, der sich einbilde, an keinerlei Vorschrift gebunden zu sein, der allen bestehenden Autoritäten gegenüber feindliche Absichten hege und der durch seine Dreistigkeit die schweren Zwistigkeiten zwischen Ihm und der persischen Regierung heraufbeschworen habe.

Er war übrigens nicht der einzige, der solche ruchlosen Ränke schmiedete.

Wie 'Abdu'l-Bahá berichtet, haben auch andere die Verbannten »verurteilt und geschmäht«, haben sie als »Unglück für die ganze Welt« angeprangert, als »Ruin für Verträge und Bündnisse«, als »Quelle des Unheils und Verderbens für alle Länder«, und als solche, die »Strafen aller Art verdienen«Q406.
Kein Geringerer als der hochgeachtete Schwager des Ṣadr-i-A'ẓam wurde damit beauftragt, den Gefangenen von dem gegen Ihn verhängten Erlass in Kenntnis zu setzen – einem Erlass, der klar bewies, dass sich die Regierungen des türkischen und des persischen Reichs faktisch zu einer Allianz gegen einen gemeinsamen Feind zusammengeschlossen hatten, und der letzten Endes für das Sultanat, das Kalifat und die Qájárendynastie so tragische Folgen hatte. Da Bahá'u'lláh es ablehnte, ihn zu empfangen, blieb dem Gesandten nichts anderes übrig, als seine kindischen Beobachtungen und belanglosen Argumente 'Abdu'l-Bahá und Áqáy-i-Kalím zu unterbreiten, die beauftragt waren, mit ihm zu sprechen. Er teilte ihnen dabei mit, dass er in drei Tagen wiederkäme, um die Antwort auf den Befehl, den er zu überbringen hatte, entgegenzunehmen.
Am selben Tag offenbarte Bahá'u'lláh ein in einem äußerst strengen Ton gehaltenes Schreiben, das am nächsten Morgen Shamsí Big in einem versiegelten Umschlag übergegeben wurde mit dem Auftrag, es 'Álí Páshá persönlich zu überbringen und ihm zu sagen, dies sei von Gott herabgesandt worden. »Ich weiß nicht, was in dem Brief stand«, erzählte Shamsí Big später Áqáy-i-Kalím, »doch der Großwesir hatte ihn kaum gelesen, da wurde er leichenblass und sagte: ›Es klingt, als ob der König aller Könige seinem niedersten Vasall Befehle erteile und ihn zur Rechenschaft ziehe‹. Er war in so schlimmer Verfassung, dass ich mich schleunigst zurückzog.« Bahá'u'lláh soll über die Wirkung dieses Sendschreibens gesagt haben: »Was immer die Minister des Sulṭáns gegen Uns unternahmen, nachdem sie seinen Inhalt kannten, lässt sich verstehen. Aber für ihre Handlungsweise in der Zeit davor gibt es keine Rechtfertigung.«
Nach den Angaben Nabíls war das Sendschreiben von beträchtlicher Länge, richtete sich am Beginn unmittelbar an den Herrscher, rügte seine Minister streng und deckte ihre Unreife und Unfähigkeit auf. Es enthielt Abschnitte, in denen die Minister selbst angesprochen wurden, in denen sie offen herausgefordert und streng ermahnt wurden, sich nicht mit ihrem irdischen Besitz zu brüsten oder törichterweise nach Reichtümern zu trachten, die ihnen mit der Zeit doch unweigerlich wieder entgleiten würden.
Am Vorabend Seiner Abreise, fast unmittelbar nach der Verkündigung des Verbannungserlasses, ließ Bahá'u'lláh während eines letzten, unvergesslichen Gesprächs mit dem erwähnten Ḥájí Mírzá Ḥasan-i-Ṣafá dem persischen Botschafter folgende Erklärung übermitteln: »Was hat es dir und deinesgleichen genützt, dass ihr Jahr um Jahr so viele Unterdrückte erschlagen habt und ungezählte Trübsale über sie gebracht habt? Sie haben sich trotzdem hundertfach vermehrt, ihr aber befindet euch in völliger Verwirrung und wisst nicht, wie ihr euren Geist von diesen beklemmenden Gedanken befreien könnt. … Seine göttliche Sache geht über alle Pläne, die ihr schmiedet, hinaus. Sei gewiss: Würden alle Regierungen der Erde sich vereinigen und Mir und allen, die Meinen Namen tragen, das Leben nehmen, so könnten sie dieses göttliche Feuer doch nie auslöschen. Seine Sache wird vielmehr alle Könige der Erde einbeziehen, ja alles, was aus Wasser und Erde erschaffen ist. … Was auch über Uns kommen mag, Unser Erfolg wird groß sein, und der Verlust, der sie treffen wird, wird offensichtlich sein.«
Der strikte Befehl zwang die bereits zweimal Verbannten – Bahá'u'lláh, Seine Familie und Seine Gefährten – zur sofortigen Abreise.

An einem kalten Dezembermorgen brachen sie unter den Tränen ihrer zurückbleibenden Freunde in Begleitung türkischer Soldaten auf, einige auf Wagen, andere auf Tragtieren, die Habseligkeiten auf Ochsenkarren.

Ihre zwölftägige Reise führte sie quer durch ein trostloses, windgepeitschtes Land in eine Stadt, die Bahá'u'lláh als einen »Ort« kennzeichnet, »den nur die betreten, die sich gegen die Autorität des Herrschers aufgelehnt haben«Q407.

In der Súriy-i-Mulúk sagt Er:

»Sie trieben Uns aus deiner StadtA119 und haben Uns dabei so gedemütigt, wie man niemanden auf Erden je demütigte.«Q408 »Weder Meine Familie noch die, die Mich begleiteten, hatten die notwendige Kleidung, sich gegen die schneidende Kälte dieses eisigen Wetters zu schützen.«Q409 Und wiederum:

»Die Augen Unserer Feinde, ja die eines jeden einsichtigen Menschen weinten über Uns.«Q410 Nabíl klagt:

»Die Vertreibung wurde mit solcher Demut ertragen, dass die Feder Tränen vergießt, wenn sie davon berichtet, und das Blatt sich schämt, die Schilderung zu tragen.« »In diesem Jahr herrschte so strenge Kälte«, berichtet derselbe Chronist, »dass selbst die ältesten Leute sich nicht erinnern konnten, je einen so harten Winter erlebt zu haben.

In einigen Gegenden Persiens und der Türkei erlagen selbst Tiere dem Frost und kamen in Schneestürmen um.

Die Gegend am oberen Euphrat, um Ma'dan-Nuqrih, war mehrere Tage lang mit Eis bedeckt, was bisher noch nie vorgekommen war, und in Díyár-Bakr blieb der Fluss volle vierzig Tage zugefroren.« »Um Wasser aus den Quellen zu schöpfen«, erzählt einer der Verbannten von Adrianopel, »musste daneben ein Feuer gemacht und zwei Stunden lang unterhalten werden, bis sie auftauten.«
Nach einer mühseligen Reise durch Regen und Sturm, mitunter sogar in Nachtmärschen, und mit nur kurzen Haltepausen in Kúchik-Chakmachih, Búyúk-Chakmachih, Salvarí, Birkás und Bábá-Iskí kamen die erschöpften Reisenden am 1. Rajab 1280 d. H. (12. Dezember 1863) an ihrem Bestimmungsort an und wurden im Khán-i-'Arab untergebracht, einer zweistöckigen Kárvánsaráy nahe dem Haus des 'Izzat Áqás. Drei Tage später wurde Bahá'u'lláh und Seiner Familie ein Haus im Murádíyyih-Viertel in der Nähe der Takyiy-i-Mawlaví zugewiesen, das nur für einen Sommeraufenthalt geeignet war, und wieder eine Woche später ein anderes Haus in der Nähe einer Moschee im gleichen Bezirk. Nach etwa sechs Monaten zogen sie in ein bequemeres Quartier um, das als Haus von Amru'lláhA120 bekannt war, an der Nordseite der Sulṭán-Salím-Moschee gelegen.
So endete der Auftakt zu einem der dramatischsten Zeitabschnitte im Wirken Bahá'u'lláhs, und nun hebt sich der Vorhang zum anerkanntermaßen bewegtesten und gefährlichsten Abschnitt des ersten Bahá'í-Jahrhunderts – einem Abschnitt, der zugleich die ruhmreichste Phase des Wirkens Bahá'u'lláhs eröffnen sollte: die Verkündigung Seiner Botschaft an die Welt und ihre Herrscher.

Kapitel 10

Die Auflehnung Mírzá Yaḥyás und die Verkündigung der Sendung Bahá'u'lláhs in Adrianopel

Kaum war der nun zwanzigjährige Glaube im Begriff, sich von einer Reihe von Schlägen zu erholen, da ereilte ihn eine Krise größten Ausmaßes und erschütterte ihn bis zu den Wurzeln.

Weder der tragische Märtyrertod des Báb noch der schändliche Anschlag auf das Leben des Sháhs und sein blutiges Nachspiel, auch nicht Bahá'u'lláhs demütigende Vertreibung aus dem Land Seiner Geburt, ja nicht einmal Seine zweijährige Zurückgezogenheit in Kurdistán – so verheerend alle diese Ereignisse auch waren – erreichte die Schwere dieser ersten großen inneren Erschütterung, die eine gerade erst wiedererstandene Gemeinschaft erfasste und die Reihen ihrer Mitglieder unwiederbringlich zu spalten drohte.

Abscheulicher als die unerbittliche Feindseligkeit, die Abú-Jahl, der Onkel von Muḥammad, an den Tag gelegt hatte, schändlicher als der Verrat Jesu Christi durch Seinen Jünger Judas Iskariot, heimtückischer als das Verhalten der Söhne Jakobs gegenüber ihrem Bruder Joseph, abscheulicher als die Tat eines der Söhne Noahs, niederträchtiger als das Verbrechen, das Kain gegen Abel verübt hatte, brachte das ungeheuerliche Verhalten Mírzá Yaḥyás, eines Halbbruders Bahá'u'lláhs und das vom Báb ernannte, anerkannte Oberhaupt der Bábí-Gemeinde, eine Zeit der Mühsal mit sich, die nicht weniger als ein halbes Jahrhundert lang die Geschicke des Glaubens prägte.

Bahá'u'lláh bezeichnete diese größte Krise als Ayyám-i-ShidádA121, in deren Verlauf, »der schmerzlichste Schleier«Q411 zerrissen und »die größte Trennung« unwiderruflich herbeigeführt wurde.

Für die äußeren Feinde des Glaubens, ob weltlich oder geistlich, war das ungemein befriedigend und ermutigend, spielte ihnen in die Hände und rief ihren unverhohlenen Spott hervor.

Freunde und Unterstützer Bahá'u'lláhs reagierten bestürzt und verwirrt, und das Ansehen des Glaubens bei seinen Bewunderern im Westen wurde schwer geschädigt.

Seit den frühesten Tagen des Aufenthalts Bahá'u'lláhs in Baghdád schwelte diese Krise im Verborgenen; eine Zeitlang wurde sie durch die schöpferischen Kräfte gebannt, die unter Seiner noch nicht verkündeten Führerschaft die zerfallende Gemeinde wiederbelebten; schließlich, in den Jahren unmittelbar vor der Verkündigung Seiner Botschaft, brach sie in voller Heftigkeit aus.

Für Bahá'u'lláh brachte sie unermessliches Leid, sie ließ Ihn sichtlich altern und fügte Ihm mit all ihren Auswirkungen den schwersten Schlag Seines gesamten Lebens zu.

Vorangetrieben wurde sie durchgängig von den verschlungenen Intrigen und endlosen Machenschaften des notorisch teuflischen Siyyid Muḥammad, des bösen Einflüsterers, der Bahá'u'lláhs Rat in den Wind geschlagen und darauf bestanden hatte, Ihn nach Konstantinopel und Adrianopel zu begleiten, und der jetzt rastlos und unermüdlich seine Anstrengungen verdoppelte, um die Krise ihrem Höhepunkt zuzutreiben.
Mírzá Yaḥyá hatte sich seit Bahá'u'lláhs Rückkehr aus Sulaymáníyyih stets unrühmlich im eigenen Haus verborgen gehalten oder war bei drohender Gefahr an sichere Plätze wie Ḥillih oder Baṣrah ausgewichen. Nach Baṣrah war er in der Verkleidung eines Baghdáder Juden geflüchtet und hatte sich dort als Schuhhändler betätigt. Er war so verschreckt, dass er einmal gesagt haben soll: »Ich erkläre jeden zum Ungläubigen, der behauptet, mich gesehen oder meine Stimme gehört zu haben.« Als er von Bahá'u'lláhs bevorstehender Abreise nach Konstantinopel erfuhr, verbarg er sich zuerst im Garten von Huvaydar bei Baghdád und stellte Überlegungen an, ob es ratsam wäre, nach Abessinien, Indien oder in ein anderes Land zu flüchten. Er missachtete Bahá'u'lláhs Empfehlung, nach Persien zu gehen und dort die Schriften des Báb zu verbreiten und schickte stattdessen einen gewissen Ḥájí Muḥammad-Káẓim, der ihm ähnlich sah, zur Verwaltungsstelle, ließ für sich einen Pass auf den Namen Mírzá 'Alíy-i-Kirmánsháhí ausstellen, verließ Baghdád, wobei er die Schriften des Báb zurückließ, und zog verkleidet in Gesellschaft eines arabischen Bábí namens Ẓáhir nach Mossul, wo er sich den Verbannten anschloss, die nach Konstantinopel unterwegs waren.
Stets gewahr, wie die Verbannten ein immer tieferes Band der Zuneigung zu Bahá'u'lláh entwickelten und Ihn immer mehr verehrten; völlig im Klaren darüber, wie stark die Popularität seines Bruders gestiegen war – zunächst in Baghdád, dann auf Seiner Reise nach Konstantinopel und später in Adrianopel, durch Seine Verbindung zu den dortigen Honoratioren und Gouverneuren; wütend über die zahlreichen Beweise des Mutes, der Würde und der Unabhängigkeit, die sein Bruder bei Seinen Verhandlungen mit den Behörden der Hauptstadt erbrachte; aufgebracht über die zahlreichen Schriften, die der Träger der neuen Sendung unaufhörlich offenbarte; geblendet durch die verlockenden Aussichten auf unumschränkte Führerschaft, die ihm Siyyid Muḥammad, der Antichrist der Bahá'í-Offenbarung, vorgaukelte (ähnlich wie Muḥammad Sháh durch Ḥájí Mírzá Áqásí, den Antichrist der Bábí-Offenbarung, irregeleitet worden war); taub gegenüber den Mahnungen hervorragender Gläubiger innerhalb der Gemeinde, die ihm schriftlich zu Weisheit und Zurückhaltung rieten; die Güte und Ratschläge Bahá'u'lláhs vergessend, der – dreizehn Jahre älter als er – ihn während seiner Kindheit und als Heranwachsenden behütet hatte; beflügelt durch das sündenbedeckende Auge seines Bruders, der bei so vielen Gelegenheiten einen Schleier über seine vielen Vergehen und Torheiten ausgebreitet hatte; so ließ sich dieser Erz-Bundesbrecher der Bábí-Offenbarung – angespornt durch seine wachsende Eifersucht, gedrängt durch sein leidenschaftliches Streben nach Führerschaft – zu Taten verleiten, die weder verschleiert noch geduldet werden konnten.
Unrettbar verdorben durch das ständige Zusammensein mit Siyyid Muḥammad, dieser Verkörperung der Boshaftigkeit, Habgier und Verlogenheit, hatte er schon während der Abwesenheit Bahá'u'lláhs von Baghdád und sogar noch nach dessen Rückkehr aus Sulaymáníyyih die Annalen des Glaubens durch schändliche Taten untilgbar beschmutzt. Seine Verfälschungen der Schriften des Báb an zahllosen Stellen, der gotteslästerliche Zusatz zur Formel des Adhán, in die er eine Passage einfügte, in der er sich selbst als Gottheit bezeichnete; eingeschobene Hinweise in den Schriften über die Nachfolge, durch die er sich selbst und seine Nachkommen als die Erben des Báb bezeichnete; die Wankelmütigkeit und Gleichgültigkeit, die er an den Tag legte, als er von dem tragischen Tod erfuhr, den sein Meister erlitten hatte; sein Todesurteil für alle »Spiegel der Bábi-Offenbarung«, obwohl er selbst auch einer dieser Spiegel war; seine Anstiftung zum Meuchelmord an Dayyán, den er fürchtete und auf den er neidisch war; seine Schandtat, während der Abwesenheit Bahá'u'lláhs von Baghdád Mírzá 'Alí-Akbar, den Vetter des Báb, ermorden zu lassen, und am ruchlosesten während dieser Zeit die unsäglich verwerfliche Verletzung der Ehre des Báb Selbst – all dies, so bezeugt es Áqáy-i-Kalím und erzählt es Nabíl in seinem Bericht, erschien durch seine weiteren Taten in einem noch viel grelleren Licht und besiegelte unausweichlich sein Schicksal.
Etwa ein Jahr nach ihrer Ankunft in Adrianopel begann er verzweifelt Pläne zu schmieden, Bahá'u'lláh und Seine Gefährten durch Gift aus der Welt zu schaffen und dadurch seine verlorene Führerschaft neu zu beleben.

Er wusste sehr wohl, dass sein Halbbruder Áqáy-i-Kalím gute Kenntnisse über Arzneimittel hatte.

Deshalb versuchte er unter verschiedenen Vorwänden, sich von ihm über die Wirkung gewisser Pflanzen und Gifte aufklären zu lassen.

Danach lud er entgegen seiner Gewohnheit Bahá'u'lláh in sein Heim ein, wo er eines Tages Dessen Teetasse mit einer selbst gebrauten Substanz bestrich und Ihn damit so vergiftete, dass Er einen vollen Monat lang unter einer Krankheit mit heftigen Schmerzen und hohem Fieber litt, in deren Folge Bahá'u'lláh bis an Sein Lebensende ein Zittern der Hand behielt.

Sein Zustand war so ernst, dass ein ausländischer Arzt namens Shíshmán zu Seiner Behandlung hinzugezogen wurde.

Dieser Arzt war so entsetzt von dem fahlen Anblick, dass er den Fall als völlig aussichtslos betrachtete, Ihm zu Füßen fiel und sich dann zurückzog, ohne dass er Ihm etwas verschrieben hatte.

Einige Tage später wurde dieser Arzt selbst krank und starb.

Vor seinem Tod gab Bahá'u'lláh zu verstehen, dass Dr.

Shíshmán sein Leben für Ihn geopfert habe.

Gegenüber Mírzá Áqá Ján, der von Bahá'u'lláh zu ihm geschickt worden war, hatte der Arzt gesagt, dass Gott seine Gebete erhört habe und dass man nach seinem Tode, wenn nötig, einen gewissen Dr.

Chúpán rufen solle, der ihm als zuverlässig bekannt sei.
Eine von Mírzá Yaḥyás Frauen, die ihn vorübergehend verlassen und Einzelheiten der oben genannten Tat enthüllt hatte, berichtete auch, dass Mírzá Yaḥyá ein anderes Mal den Brunnen vergiftet hatte, der die Familie und die Gefährten Bahá'u'lláhs mit Wasser versorgte, worauf bei den Verbannten ungewöhnliche Krankheitssymptome auftraten.

Einem der Gefährten, dem Barbier Ustád Muḥammad-'Alíy-i-Salmání, den Mírzá Yaḥyá verschwenderisch mit Gefälligkeiten bedacht hatte, eröffnete er allmählich und sehr behutsam seinen Wunsch, er möge Bahá'u'lláh bei einer günstigen Gelegenheit, wenn er Ihn im Bad bediene, ermorden.

»Ustád Muḥammad-'Alí war über das Ansinnen so empört«, berichtete Áqáy-i-Kalím in Adrianopel Nabíl über diesen Vorfall, »dass er Mírzá Yaḥyá am liebsten auf der Stelle getötet hätte, und er hätte es auch getan, wenn er nicht Angst gehabt hätte, damit Bahá'u'lláhs Missfallen zu erregen.

Ich war zufällig der erste, der ihm begegnete, als er weinend aus dem Bad lief. … Es gelang mir nur allmählich und mit viel Überredung, ihn dazu zu bewegen, wieder ins Bad zurückzukehren und seine begonnene Arbeit zu Ende zu führen.« Obwohl Bahá'u'lláh den Barbier aufforderte, mit niemandem über diesen Vorfall zu sprechen, war er unfähig darüber zu schweigen, plauderte das Geheimnis aus und brachte damit große Bestürzung über die Gemeinde.

»Als das Geheimnis, das erA122 im Herzen getragen hatte, von Gott enthüllt wurde«, bestätigt Bahá'u'lláh selbst, »leugnete er eine solche Absicht und schrieb sie eben diesem DienerA123 zu.«
Nun war für Bahá'u'lláh, der erst kurz zuvor mündlich und in zahlreichen Sendschreiben die Tragweite Seines Anspruchs deutlich gemacht hatte, der Zeitpunkt gekommen, den vom Báb Ernannten in aller Form mit dem Wesen Seiner Sendung bekanntzumachen. Mírzá Áqá Ján wurde beauftragt, Mírzá Yaḥyá die neu offenbarte Súriy-i-Amr, die diesen Anspruch unmissverständlich bekräftigte, zu überbringen, sie ihm vorzulesen und eine unzweideutige, schlüssige Antwort zu fordern. Die Frist von einem Tag, um die Mírzá Yaḥyá bat, um seine Antwort zu überlegen, wurde ihm gewährt. Was aber dann als Erwiderung kam, war eine Gegenerklärung, in der er auf die Minute genau angab, wann er zum Empfänger einer unabhängigen Offenbarung geworden sei, die eine bedingungslose Unterwerfung der Völker der Erde in Ost und West verlange.
Eine derart anmaßende Erklärung eines solch perfiden Widersachers gegenüber dem Abgesandten des Trägers einer so weitreichenden Offenbarung, war das Signal für den offenen, endgültigen Bruch zwischen Bahá'u'lláh und Mírzá Yaḥyá – ein Bruch, der eines der dunkelsten Kapitel der Bahá'í-Geschichte markiert. In dem Wunsch, den grimmigen Hass zu mildern, der Seinen Feinden im Herzen brannte, und um jedem einzelnen Verbannten die volle Freiheit zu lassen, zwischen Ihm und ihnen zu wählen, zog sich Bahá'u'lláh mit Seiner Familie am 22. Shavvál 1282 d. H. in das Haus Riḍá Big zurück, das Er hatte anmieten lassen, und verweigerte zwei Monate lang Er jeden Umgang mit Freunden und Fremden einschließlich Seiner eigenen Gefährten. Er beauftragte Áqáy-i-Kalím, alles Mobiliar und Bettzeug sowie alle Kleider und Utensilien, die es in Seinem Haus gab, aufzuteilen und die Hälfte davon in das Haus Mírzá Yaḥyás zu schicken, ihm außerdem bestimmte von ihm schon lang begehrte Gegenstände zu übergeben wie etwa die Siegel und Ringe und vom Báb selbst geschriebene Manuskripte, sowie sicherzustellen, dass er seinen vollen Anteil an der Unterhaltszahlung bekam, die die Regierung für die Verbannten und ihre Familien festgesetzt hatte. Auch wies Er Áqáy-i-Kalím an, einen Gefährten seiner Wahl zu beauftragen, täglich einige Stunden lang für Mírzá Yaḥyá Besorgungen zu machen, und ihm zu versichern, dass alles, was in Zukunft auf seinen Namen aus Persien entgegengenommen werde, ihm selbst übergeben werde.
»An diesem Tag herrschte größte Aufregung«, soll Áqáy-i-Kalím zu Nabíl gesagt haben. »Die Gefährten klagten alle über ihre Trennung von der Gesegneten Schönheit.« Und einer der Freunde hinterließ die schriftliche Aussage: »Jene Tage waren geprägt von Unruhe und Verwirrung. Wir waren völlig ratlos und fürchteten, dass wir für immer der Gnade Seiner Gegenwart beraubt sein könnten.«
Kummer und Ratlosigkeit sollten aber nicht lange währen. Die von Verleumdungen strotzenden Briefe, die Mírzá Yaḥyá und Siyyid Muḥammad nun überallhin nach Persien und dem 'Iráq schickten, und die kriecherischen Petitionen, die der Erstere an Khurshíd Páshá, den Gouverneur von Adrianopel, und an 'Azíz Páshá, dessen Adjutanten, schrieb, zwangen Bahá'u'lláh, Seine Zurückgezogenheit aufzugeben. Kurz darauf erfuhr Er, dass dieser zuvor erwähnte Bruder eine seiner Frauen ins Regierungsgebäude geschickt hatte, um sich darüber zu beschweren, dass ihr Mann um seine Rechte betrogen würde und ihre Kinder am Verhungern seien – eine Anschuldigung, die sich weit herumsprach, auch in Konstantinopel, und dort zu Bahá'u'lláhs großem Leidwesen Anlass zu erregten Auseinandersetzungen und beleidigenden Kommentaren in Kreisen wurde, die bisher tief beeindruckt waren von den hohen Maßstäben, die Sein edles und würdiges Verhalten in jener Stadt gesetzt hatte. Siyyid Muḥammad reiste in die Hauptstadt, bat den Mushíru'd-Dawlih, den persischen Botschafter, um feste Bezüge für Mírzá Yaḥyá und sich selbst, beschuldigte Bahá'u'lláh, Er habe einen Agenten ausgeschickt, um Náṣiri'd-Dín Sháh zu ermorden, und scheute keine Mühe, schmutzige Verleumdungen auf Den zu häufen, der so lange und geduldig Nachsicht mit ihm gehabt hatte und schweigend all die Ungeheuerlichkeiten ertrug, deren er sich schuldig gemacht hatte.
Nach etwa einem Jahr im Hause Riḍá Bigs kehrte Bahá'u'lláh in das Haus zurück, in dem Er gewohnt hatte, bevor Er sich von Seinen Gefährten zurückzog.

Nach weiteren drei Monaten verlegte Er Seine Wohnung von dort in das Haus von 'Izzat Áqá, in dem Er bis zu Seiner Abreise aus Adrianopel blieb.

In diesem Haus kam es im Monat Jamádíyu'l-Avval 1284 d.

H. (September 1867) zu einen höchst bedeutsamen Ereignis, das Mírzá Yaḥyá und seine Anhänger völlig aus der Fassung brachte und Bahá'u'lláhs Triumph für Freund und Feind offensichtlich machte.

Einem gewissen Mír Muḥammad, einem Bábí aus Shíráz, der die hohen Ansprüche und die feige Abschottung Mírzá Yaḥyás gleichermaßen verabscheute, gelang es, Siyyid Muḥammad dazu zu drängen, Mírzá Yaḥyá zu einem Treffen mit Bahá'u'lláh von Angesicht zu Angesicht zu bewegen, damit es zu einer öffentlichen Abgrenzung zwischen dem Wahren und dem Falschen kommen könne.

Mírzá Yaḥyá ging törichterweise davon aus, sein erlauchter Bruder werde auf einen derartigen Vorschlag niemals eingehen.

So bestimmte er als Ort der Begegnung die Sulṭán-Salím-Moschee.

Kaum hatte Bahá'u'lláh von diesem Arrangement Kenntnis bekommen, als Er sich zu Fuß in der dort herrschenden Mittagshitze, begleitet von dem erwähnten Mír Muḥammad, zu dieser in einem abgelegenen Stadtviertel befindlichen Moschee aufmachte wobei Er auf Seinem Weg durch die Straßen und Bázáre Verse mit einer Stimme und in einer Weise rezitierte, die alle, die Ihn sahen und hörten, in höchstes Erstaunen versetzte.
»O Muḥammad!«, so lauteten einige der Worte, die Er aus diesem denkwürdigen Anlass sprach und in einem Seiner Sendschreiben wiedergibt, »Er, der Geist, ist wahrlich aus Seiner Wohnstatt hervorgetreten, und mit Ihm die Seelen der Erwählten Gottes und die Wirklichkeiten der Gottesboten.

So sieh über Meinem Haupt die Bewohner des Reiches der Höhe und in Meinem Griff all die Zeugnisse der Propheten!

Sprich:

Und kämen alle Geistlichen und Weisen, alle Könige und Herrscher auf Erden an einem Platz zusammen, Ich träte ihnen in aller Wahrheit entgegen und verkündete die Verse Gottes, des Allbeherrschers, des Allmächtigen, des Allweisen.

Ich fürchte keinen, selbst wenn sich alle im Himmel und auf Erden gegen Mich erheben. … Hier ist Meine Hand, die Gott weiß gemacht hat, damit alle Welt sie schaue.

Hier ist Mein Stab; würfen Wir ihn nieder, er würde wahrlich alles Erschaffene verschlingen.« Mír Muḥammad wurde von Bahá'u'lláh vorausgesandt, Sein Kommen anzukündigen, kam jedoch bald zurück und berichtete, dass er, der Bahá'u'lláhs Amtsgewalt herausgefordert habe, wegen unvorhergesehener Umstände das Treffen um einen oder zwei Tage zu verschieben wünsche.

Sofort nach der Rückkehr in Sein Haus offenbarte Bahá'u'lláh ein Sendschreiben, in dem Er den Vorfall beschrieb und den Zeitpunkt für die verschobene Unterredung festsetzte.

Er versiegelte diesen Sendbrief und übergab ihn Nabíl mit dem Auftrag, ihn Mullá Muḥammad-i-Tabrízí, einem der neuen Gläubigen, auszuhändigen, und in der Folge Siyyid Muḥammad zu benachrichtigen, der häufig in dessen Laden kam.

Es wurde festgelegt, dass von Siyyid Muḥammad vor der Übergabe dieses Sendschreibens eine mit Siegel versehene Erklärung verlangt werden sollte, in der Mírzá Yaḥyá für den Fall, dass er nicht am Treffpunkt erscheine, schriftlich bestätige, dass seine Ansprüche falsch gewesen seien.

Siyyid Muḥammad versprach, am nächsten Tag das verlangte Dokument vorzulegen.

Doch obwohl Nabíl an drei aufeinanderfolgenden Tagen in dem Laden auf Antwort wartete, erschien weder der Siyyid selbst noch sandte er ein derartiges Schriftstück.

Wie Nabíl dreiundzwanzig Jahre später in seiner Chronik über diesen historischen Vorfall berichtet, war der nicht ausgehändigte Sendbrief damals immer noch in seinem Besitz, »so frisch wie an dem Tag, da der Größte Ast ihn niedergeschrieben hatte und er durch das Siegel der Altehrwürdige Schönheit versiegelt und geschmückt worden war«, ein handfestes, unwiderlegbares Zeugnis für den Sieg Bahá'u'lláhs über einen in die Flucht geschlagenen Gegner.
Wie schon gesagt, verursachte diese schmerzlichste Begebenheit Seiner Amtszeit größtes Leid für Bahá'u'lláh.

»Der, den Ich monate- und jahrelang mit der Hand Meiner Güte aufgezogen habe«, so klagt Er, »hat sich erhoben, um Mir das Leben zu nehmen.«Q412 »Die Grausamkeiten Meiner Unterdrücker«, so schrieb Er in Anspielung auf diese heimtückischen Feinde, »haben Mich niedergebeugt, und Mein Haar ist darüber weiß geworden.

Würdest du vor Meinem Thron erscheinen, du würdest die Altehrwürdige Schönheit nicht mehr erkennen, denn die Frische Seines Antlitzes ist gewichen und sein Glanz verblasst wegen der Unterdrückung durch die Treulosen.«Q413 »Bei Gott!«, so ruft Er aus, »keine Stelle gibt es an Meinem Leib, die nicht von den Speeren deiner Ränke getroffen worden wäre.« Und wiederum:

»Du hast deinem Bruder angetan, was noch kein Mensch einem anderen angetan hat.« »Was deiner Feder entströmt ist«, bestätigt Er weiterhin, »hat die Angesichter der Herrlichkeit in den Staub gestreckt, den Schleier der Größe im Erhabenen Paradiese zerrissen und die Herzen der Begünstigten auf den höchsten Thronsitzen zerfleischt.« Und dennoch versichert im Kitáb-i-Aqdas ein vergebender Herr diesem Bruder, diesem »Quell der Verirrung«Q414, »diesem Menschen, aus dessen Seele sich die Stürme der Leidenschaft erhoben hatten, ihn selbst umbrausend«Q415:

»Ängstige dich nicht ob deiner Taten.« Er gebietet ihm:

»Kehre du zu Gott zurück, demütig, unterwürfig, gebeugt«, und Er sichert ihm zu:

»Er wird deine Sünden von dir nehmen, denn dein Herr ist fürwahr der Vergebende, der Mächtige, der Allbarmherzige.«Q416
Der »Größte Götze« war auf Befehl und durch die Macht Dessen, der Quell der höchsten Gerechtigkeit ist, aus der Gemeinde des Größten Namens ausgestoßen worden und stand nun beschämt, verabscheut und gebrochen da. Nun konnte der junge Glaube Gottes, von diesem Schandfleck gereinigt und von dieser grässlichen Besessenheit befreit, wieder voranschreiten und trotz des Aufruhrs, der ihn erschüttert hatte, seine Fähigkeit beweisen, weitere Kämpfe zu bestehen, zu höheren Höhen aufzusteigen und noch mächtigere Siege zu erringen.
Ein vorübergehender Bruch war in den Reihen der Gläubigen entstanden; der Ruhm des Glaubens war verdunkelt worden, seine Annalen für immer befleckt. Sein Name aber konnte nicht ausgelöscht werden, sein Geist war ungebrochen, und dieses vermeintliche Schisma konnte seine Struktur nicht zerstören. Der bereits erwähnte Bund des Báb mit seiner unabänderlichen Wahrheit, seinen unanfechtbaren Voraussagen, seinen wiederholten Warnungen wachte über diesen Glauben, sicherte seine Unversehrtheit, bewies seine Unzerstörbarkeit und ließ seinen Einfluss fortbestehen.
Zutiefst bekümmert und immer noch unter den Folgen des Mordanschlags leidend, einer bevorstehenden erneuten Verbannung wohl gewahr, doch unbeeindruckt von dem Schlag, den Seine Sache erlitten hatte und den Gefahren, von denen sie umringt war, erhob sich Bahá'u'lláh – noch ehe die schwere Zerreißprobe überstanden war – mit beispielloser Macht, um die Ihm aufgetragene Sendung denen zu verkünden, die in Ost und West die Zügel höchster irdischer Befehlsgewalt in Händen hielten. Durch diese Verkündigung sollte die Sonne Seiner Offenbarung in ihrem Mittagsglanz erstrahlen, sollte Sein Glaube die ganze Fülle seiner göttlichen Macht offenbaren.
Es folgte eine Phase gewaltiger Produktivität, die in ihren Auswirkungen die Frühlingsjahre der Amtszeit Bahá'u'lláhs übertraf.

»Tag und Nacht«, schreibt ein Augenzeuge, »regneten die göttlichen Verse in solcher Fülle hernieder, dass es unmöglich war, sie aufzuzeichnen.

Mírzá Áqá Ján schrieb sie mit, wie sie diktiert wurden, und der Größte Ast war ständig damit beschäftigt, sie abzuschreiben.

Es gab keinen Augenblick der Schonung.« Und Nabíl bestätigt:

»Einige Sekretäre waren Tag und Nacht bei der Arbeit und doch konnten sie ihrer Aufgabe nicht nachkommen.

Zu ihnen gehörte auch Mírzá Báqir-i-Shírází. … Er allein schrieb täglich mindestens zweitausend Verse nieder.

Sechs oder sieben Monate war er auf diese Weise tätig.

Er schrieb jeden Monat so viel nieder, dass es jeweils mehrere Bände gefüllt hätte, und sandte diese Schriften nach Persien.

Er hinterließ Mírzá Áqá Ján als Erinnerung etwa zwanzig Bände in seiner schönen Handschrift.« Bahá'u'lláh selbst schrieb über die von Ihm offenbarten Verse:

»So mächtig sind die den Wolken göttlicher Güte entströmenden Fluten, dass innerhalb einer einzigen Stunde tausend Verse offenbart wurden.« »So groß ist die an diesem Tag gewährte Gnade, dass innerhalb von vierundzwanzig Stunden, wenn ein Schreiber es bewältigen könnte, vom Himmel göttlicher Heiligkeit so viele Verse herabgesandt würden, dass sie dem Persischen Bayán an Umfang gleichkämen.« »Ich schwöre bei Gott!«, versicherte Er in einem anderen Zusammenhang, »In jenen Tagen wurde so viel offenbart wie alles, was jemals auf die früheren Propheten herabgesandt worden ist.« Des Weiteren verkündete Er zur Fülle Seiner Schriften:

»Was in diesem LandA124 schon offenbart wurde, kann kein Sekretär mitschreiben.

Daher wird es zum größten Teil ungeschrieben bleiben.«Q417
Schon während der schmerzlichen Krise, noch bevor sie ihren Höhepunkt erreicht hatte, entströmten der Feder Bahá'u'lláhs unzählige Sendschreiben, in denen die Tragweite Seines jüngst erhobenen Anspruchs klar herausgestellt wurde.

Zu den Sendschreiben, die Seine Feder schon aufgezeichnet hatte, noch bevor Er Seinen Wohnsitz in das Haus 'Izzat Áqá verlegte, gehören die Súriy-i-Amr, das Lawḥ-i-Nuqṭih, das Lawḥ-i-Aḥmad, die Súriy-i-Aṣḥáb, das Lawḥ-i-Sayyáḥ, die Súriy-i-Damm, die Súriy-i-Ḥájí, das Lawḥu'r-Rúḥ, das Lawḥu'r-Riḍván und das Lawḥu't-Tuqá.

Fast unmittelbar nach der »größten Trennung« wurden die gewichtigsten der mit Seinem Aufenthalt in Adrianopel verbundenen Sendschreiben offenbart:

In der Súriy-i-Mulúk, dem Sendschreiben an die Könige, dem höchst bedeutenden Sendschreiben, richtet Bahá'u'lláh erstmals das Wort an die Gesamtheit der Herrscher in Ost und West, wendet sich im Einzelnen direkt an den türkischen Sulṭán und seine Minister, an die Könige der Christenheit, an die französischen und persischen Botschafter an der Hohen Pforte, an die muslimischen Geistlichen in Konstantinopel, an die Gelehrten und alle Bewohner dieser Stadt, an das persische Volk und an die Philosophen der Welt.

Ferner gehören dazu: das Kitáb-i-Badí', Seine Verteidigungsschrift zur Widerlegung der von Mírzá Mihdíy-i-Rashtí gegen Ihn erhobenen Anschuldigungen – ein Gegenstück zum Kitáb-i-Íqán, das zur Verteidigung der Bábí-Offenbarung geschrieben wurde; die Munájátháy-i-ṢíyámA125, ein Vorgriff auf das Buch Seiner Gesetze; das erste Sendschreiben an Napoleon III, in dem der französische Kaiser angesprochen und bezüglich der Lauterkeit seiner Beweggründe auf die Probe gestellt wird; das Lawḥ-i-Sulṭán, Sein ausführlicher Sendbrief an Náṣiri'd-Dín Sháh, in dem die Ziele, Absichten und Grundsätze Seines Glaubens dargelegt und die Gültigkeit Seiner Sendung bewiesen wird; die Súriy-i-Ra'ís, die auf dem Weg nach Gallipoli in dem Dorf Káshánih begonnen und kurz darauf in Gyáwur-Kyuy beendet wurde – all diese Sendschreiben sind nicht nur als die bedeutendsten der zahllosen in Adrianopel offenbarten Texte zu betrachten, sie gehören vielmehr in die vorderste Reihe aller Schriften des Stifters der Bahá'í-Offenbarung.
In Seiner Botschaft an die Könige der Erde, der Súriy-i-Mulúk, enthüllt Bahá'u'lláh das Wesen Seiner Sendung, ermahnt sie, Seine Botschaft anzunehmen, bekräftigt die Gültigkeit der Offenbarung des Báb, rügt ihre Gleichgültigkeit gegenüber Seiner Sache, ruft sie dazu auf, gerecht und umsichtig zu sein, ihre Zwistigkeiten beizulegen und abzurüsten, spricht über Sein Leid, überantwortet die Armen ihrer Fürsorge, warnt sie vor der »göttlichen Züchtigung«, die »von allen Seiten über sie kommen«Q418 werde, wenn sie Seine Ermahnungen in den Wind schlügen, und sagt Seinen »Triumph auf Erden«Q419 voraus, selbst wenn sich kein einziger König fände, der sich Ihm zuwendete.
Im selben Sendbrief tadelt Bahá'u'lláh die Könige der Christenheit besonders dafür, dass sie Ihn, den »Geist der Wahrheit«Q420, »nicht willkommen heißen«Q421 und Ihm nicht »nahen«Q422, dass sie sich unaufhörlich mit »Spiel und Tand«Q423 ergötzen, und Er verkündet ihnen, sie würden »in der Gegenwart dessen, der die ganze Schöpfung zusammenrufen wird, zur Rechenschaft gezogen«Q424 für ihre Taten.
Er fordert Sulṭán 'Abdu'l-'Azíz auf: »Höre, o Sulṭán, auf die Rede dessen,… der unbeirrbar auf dem geraden Pfade wandelt«Q425; Er ermahnt ihn, die Angelegenheiten seines Volkes selbst in die Hand zu nehmen und sein Vertrauen nicht in unwürdige Minister zu setzen; Er legt ihm ans Herz, sich weder auf seine Schätze zu verlassen, noch die »Grenzen des rechten Maßes zu überschreiten«, sondern mit seinen Untertanen »mit unbeirrbarer Gerechtigkeit«Q426 zu verfahren; und Er spricht zu ihm über die überwältigende Last Seiner eigenen Drangsale. Im selben Sendschreiben beteuert Er Seine Unschuld und Seine Pflichttreue gegenüber dem Sulṭán und seinen Ministern, schildert die Umstände Seiner Verbannung aus der Hauptstadt und versichert ihm, dass er für ihn zu Gott beten werde.
In Gallipoli übermittelte Er, wie in der Súriy-i-Ra'ís bezeugt, eben diesem Sulṭán durch einen türkischen Offizier namens 'Umar eine mündliche Botschaft, in der Er den Herrscher um eine zehnminütige Audienz ersucht, »sodass er Ihn alles fragen kann, was ihm genügt als Beweis für die Glaubwürdigkeit dessen, der die Wahrheit ist«, und fügte hinzu: »Wenn Gott Ihn befähigt, diesen Beweis zu erbringen, dann soll er diese Unglücklichen entlassen und sie nicht länger behelligen.«Q427
An Napoleon III. richtete Bahá'u'lláh ein besonderes Sendschreiben, das dem Kaiser durch einen französischen Gesandten überbracht wurde und darin geht Er genauer auf die Leiden ein, die Er und Seine Anhänger erduldeten, beschwört ihre Unschuld und erinnert ihn an seine beiden Aussagen über die Unterdrückten und Hilflosen. Um die Aufrichtigkeit seiner Motive zu prüfen, ruft Er ihn auf, »die Lage der Unterdrückten zu erkunden«, »seine Fürsorge auch den Schwachen zuteilwerden zu lassen«Q428 und »mit dem Auge der Güte«Q429 auf Ihn und die mit Ihm Verbannten zu blicken.
In Seinem längsten Sendschreiben an einen einzelnen Herrscher, dem an Náṣiri'd-Dín Sháh, bekundet Er die beispiellose Härte der Drangsal, der Er ausgesetzt war, weist darauf hin, dass am Vorabend Seiner Abreise in den 'Iráq Seine Unschuld vom Herrscher selbst bestätigt wurde, beschwört ihn, mit Gerechtigkeit zu regieren, beschreibt, wie Gottes Ruf an Ihn erging, sich aufzumachen und Seine Botschaft zu verkünden, bestätigt die Uneigennützigkeit Seiner Ratschläge, spricht von Seinem Glauben an die Einheit Gottes und an Seine Propheten, fasst mehrere Gebete für den Sháh in Worte, begründet Sein eigenes Verhalten im 'Iráq, hebt den segensreichen Einfluss Seiner Lehren hervor und missbilligt nachdrücklich jegliche Gewalt und jedes Unrecht.

Er legt in diesem Sendbrief ferner die Gültigkeit Seiner Sendung dar, äußert den Wunsch, im Beisein Seiner Majestät »den Geistlichen der Zeit von Angesicht zu Angesicht Seine Beweise und Zeugnisse«Q430 vorzulegen, die die Wahrheit Seiner Sache bestätigen, entlarvt die Verderbtheit der geistlichen Führer Seiner Zeit wie die zu Christi und Muḥammads Zeiten; verheißt, dass auf Seine Leiden die »Ausgießung höchster Barmherzigkeit« sowie »Glück und Wohlfahrt«Q431 folgen werden, vergleicht die Leiden, die Ihn und die Seinen befielen, mit denen, die die Angehörigen Muḥammads zu erdulden hatten, behandelt ausführlich die Unbeständigkeit menschlichen Daseins und beschreibt die Stadt, in die Er verbannt werden sollte.

Er sagt die zukünftige Erniedrigung der 'Ulamá voraus und schließt mit dem Ausdruck der Hoffnung, dass der Herrscher mit Gottes Hilfe »zu einem Beistand Seiner Sache« werde und sich »Seiner Gerechtigkeit zuwende«Q432.
An 'Álí Páshá, den Großwesir, richtete Bahá'u'lláh die Súriy-i-Ra'ís. Darin fordert Er ihn auf, »auf die Stimme Gottes zu hören«, und verkündet ihm, dass weder sein »Unmut noch das Kläffen derer, die [ihn] umgeben« noch »die Heerscharen der ganzen Welt« den Allmächtigen davon abbringen können, Seine Absicht auszuführen; Er beschuldigt ihn, das begangen zu haben, was »den Gesandten Gottes im erhabenen Paradiese wehklagen ließ«, und sich mit dem persischen Gesandten verschworen zu haben, um Ihm zu schaden, prophezeit ihm den »offenkundigen Verlust«Q433, den er bald erleiden werde, preist den Tag Seiner Offenbarung, verheißt, dass diese Offenbarung »die ganze Erde und all ihre Bewohner umfangen wird«Q434, und dass das »das Land des GeheimnissesA126 und die angrenzenden Lande … den Händen des Herrschers entgleiten« werden, dass »Aufruhr herrschen, Wehklagen sich erheben und die Zeichen des Unheils allenthalben sichtbar sein«Q435 werden, setzt Seine Offenbarung mit der Offenbarung von Mose und Christus gleich, erinnert an die »Anmaßung«Q436 des persischen Kaisers zur Zeit Muḥammads, an die »Übertretung«Q437 des Pharao zur Zeit Mose und an Nimrods »Feuer des Unglaubens«Q438 in den Tagen Abrahams, und verkündet Seine Absicht, »die Welt zu beleben und alle, die auf Erden wohnen, zu vereinen«Q439.
In der Súriy-i-Mulúk tadelt Er die Minister des Sulṭáns wegen ihres Verhaltens mit Sätzen, in denen er die Stichhaltigkeit ihrer Prinzipien anzweifelt; Er prophezeit, dass sie für ihre Taten bestraft werden, brandmarkt ihren Hochmut und ihre Ungerechtigkeit, bekundet Seine Rechtschaffenheit und Seine Loslösung von allen Nichtigkeiten dieser Welt und beteuert Seine Unschuld.
Den französischen Gesandten an der Hohen Pforte rügt Er in derselben Súrih dafür, dass er sich mit dem persischen Gesandten gegen Ihn verbündet habe, erinnert ihn an die Ratschläge Jesu Christi, die im Johannes-Evangelium überliefert sind, warnt ihn, dass er für alle seine Taten zur Rechenschaft gezogen werde, und rät ihm und seinesgleichen, in Zukunft andere nicht so zu behandeln, wie er Ihn behandelt hatte.
In längeren Abschnitten dieses Sendschreibens richtet Er sich an den persischen Gesandten in Konstantinopel und beschreibt dessen Wahnvorstellungen und Verleumdungen, prangert seine und seiner Landsleute Ungerechtigkeit an, versichert ihm jedoch, dass Er keinen Groll gegen ihn hege, und bekräftigt, dass er alle Tage seines Lebens trauern würde, sollte er die Ungeheuerlichkeit seiner Taten erkennen, er aber gewiss bis zum Tod in seiner Achtlosigkeit verharren werde, begründet Sein eigenes Verhalten in Ṭihrán und im 'Iráq und verweist auf die Bestechlichkeit des persischen Ministers in Baghdád und auf ihre Komplizenschaft.
An die gesamte führende Geistlichkeit des sunnítischen Islám in Konstantinopel richtet Er in der Súriy-i-Mulúk eine besondere Botschaft, in der Er sie als achtlos und geistig tot brandmarkt; sie für ihren Hochmut und für ihr Versäumnis, Seine Gegenwart zu suchen, tadelt; ihnen die ganze Herrlichkeit und Bedeutung Seiner Sendung enthüllt; ihnen versichert, dass ihre Vorbilder, wären sie noch am Leben, sich »um Ihn versammeln«Q440 würden; Er verurteilt sie als »jene, die bloßen Namen huldigen«Q441 und als Menschen, die nur nach Führerschaft gieren, und versichert ihnen, dass Gott nichts von ihnen annehmbar finden werde, es sei denn, sie würden in Seinen Augen »neu erschaffen«Q442.
Den Weisen in Konstantinopel und den Philosophen der Welt widmet Er die abschließenden Passagen der Súriy-i-Mulúk und ermahnt sie darin, sich nicht stolz vor Gott zu brüsten; offenbart ihnen das Wesen wahrer Weisheit, betont die Bedeutung des Glaubens und eines aufrechten Verhaltens, tadelt sie dafür, dass sie es versäumten, bei Ihm Erleuchtung zu suchen, und rät ihnen, »die Grenzen nicht zu überschreiten, die Gott gesetzt hat, noch Sitten und Gebräuchen der Menschen Beachtung zu schenken«Q443.
Den Einwohnern von Konstantinopel verkündet Er im selben Sendbrief, dass Er »niemanden fürchte außer Gott«, »nur spreche auf Sein Geheiß«Q444 und sich nur nach Gottes Wahrheit richte, dass Ihm die Gouverneure und Würdenträger der Stadt vorkämen »wie Kinder, die miteinander im Sand spielen«Q445, und dass Er keinen gefunden habe, der reif genug wäre, die Wahrheiten zu begreifen, die Gott Ihn gelehrt habe. Er gebietet ihnen, sich fest an Gottes Gebote zu halten, ermahnt sie, sich nicht stolz vor Gott und Seinen Geliebten zu brüsten, erinnert an die Leiden und preist die Tugenden des Imám Ḥusayn und betet darum, dass auch Ihm solches Leid widerfahre, verheißt, dass Gott binnen kurzem ein Volk erwecken werde, das von Seinem Leid erzählen und von Seinen Unterdrückern die Wiederherstellung Seiner Rechte fordern werde, und Er ruft sie auf, Seinen Worten Gehör zu schenken und reumütig zu Gott zurückzukehren.
Schließlich, im selben Sendschreiben, richtet Er sich an die Einwohner Persiens und versichert, dass Gott, sollten sie Ihn töten, gewiss einen andern an Seiner Statt erwecken werde, und dass der Allmächtige »Sein Licht erstrahlen lassen«Q446 werde, auch wenn sie es zutiefst verabscheuten.
Die so gewichtige Verkündigung an die Könige der Erde, an Muslime wie an Christen, an Minister und Gesandte, an die geistlichen Oberhäupter des sunnítischen Islám, an die Gelehrten und Einwohner von Konstantinopel – Sitz sowohl des Sulṭánats als auch des Kalifats –, an die Philosophen der Welt und an das persische Volk – diese Verkündigung zu einem so kritischen Zeitpunkt durch den Träger einer so erhabenen Botschaft war nicht das einzige bedeutende Ereignis während Bahá'u'lláhs Aufenthalt in Adrianopel. Andere fast ebenso wichtige Entwicklungen und Ereignisse müssen erwähnt werden, wenn wir die Tragweite dieser bewegten und bedeutungsvollen Phase im Wirken Bahá'u'lláhs adäquat würdigen wollen.
Einige Jünger Bahá'u'lláhs – die zu den »Schätzen«Q447 gehören dürften, die Ihm, als Er im Síyáh-Chál von Ṭihrán in Ketten lag, von Gott verheißen wurden –, unter ihnen ein Buchstabe des Lebendigen, einige Überlebende der Schlacht bei Ṭabarsí und der gelehrte Mírzá Aḥmad-i-Azghandí, erhoben sich in dieser Zeit und als unmittelbare Folge der Auflehnung und des Niedergangs Mírzá Yaḥyás, um den neu erstandenen Glauben zu verteidigen und so wie ihr Meister im Kitáb-i-Badí' die Argumente Seiner Gegner in zahlreichen ausführlichen Verteidigungsschriften zu widerlegen und ihre abscheulichen Taten bloßzustellen.

In dieser Zeit breitete sich der Glaube weit über seine bisherigen Grenzen aus, als Mullá Abú-Ṭálib und andere, die Nabíl bekehrt hatte, das Banner des Glaubens im Kaukasus dauerhaft aufpflanzten; Siyyid Ḥusayn-i-Káshání und Ḥájí Báqir-i-Káshání ihren Wohnsitz nach Ägypten verlegten und dort das erste Zentrum errichteten; und zu den bereits von den ersten Strahlen der göttlichen Offenbarung erwärmten und erleuchteten Ländern – 'Iráq, Türkei und Persien – Syrien hinzukam.

In dieser Zeit löste der Gruß »Alláh-u-Abhá« die alte Begrüßung »Alláh-u-Akbar« ab, und zwar zeitgleich in Persien und Adrianopel.

Der Erste, der ihn – auf Anraten von Nabíl – in Persien verwendete, war Mullá Muḥammad-i-Furúghí, ein ehemaliger Verteidiger der Festung von Shaykh Ṭabarsí.

In dieser Zeit wurde der Ausdruck »Volk des Bayán«, unter dem man jetzt die Anhänger Mírzá Yaḥyás versteht, durch »Volk Bahás« ersetzt.

Nabíl, der kurz zuvor in einem eigens an ihn gerichteten Sendschreiben, in dem er aufgefordert wurde, »die Botschaft« seines Herrn »dem Osten und dem Westen zu übermitteln« den Ehrentitel ›Nabíl-i-A'ẓam‹ bekam, machte sich trotz immer wiederkehrender Verfolgungen auf, den »größten Schleier« zu zerreißen, die Liebe zu seinem verehrten Meister in die Herzen Seiner Landsleute zu pflanzen und sich für die göttliche Sache einzusetzen, die sein Geliebter unter so tragischen Umständen verkündet hatte.

In dieser Zeit erteilte Bahá'u'lláh Nabíl auch den Auftrag, bei seinen Besuchen im Haus des Báb in Shíráz und im Größten Haus in Baghdád für Ihn die beiden neu offenbarten Sendschreiben über die Pilgerfahrt zu rezitieren und an Seiner statt die in diesen Sendschreiben vorgeschriebenen Zeremonien zu vollziehen, was den Beginn eines der heiligsten Bräuche markiert, der später im Kitáb-i-Aqdas formal festgelegt werden sollte.

In dieser Zeit offenbarte Bahá'u'lláh die Fastengebete im Vorgriff auf das Gesetz, das bald darauf im nämlichen Buch erlassen werden sollte.

Ebenfalls zur Zeit Seiner Verbannung in Adrianopel richtete Er ein Schreiben an Mullá 'Alí-Akbar-i-Shahmírzádí und an Jamál-i-Burújirdí, zwei namhafte Gläubige in Ṭihrán, und beauftragte sie, die sterblichen Reste des Báb unter größter Geheimhaltung vom Imám-Zádih Ma'ṣúm, wo sie versteckt waren, an einen anderen sicheren Ort zu bringen was sich später als ein Akt weiser Voraussicht erwies und ein weiterer Schritt war auf dem langen, mühsamen Weg zur Überführung dieser Gebeine zum Herzen des Karmel an die Stelle, die Er später 'Abdu'l-Bahá gegenüber festlegte.

In dieser Zeit wurde auch die Súriy-i-GhuṣnA127 offenbart, die die zukünftige Stellung 'Abdu'l-Bahás vorwegnimmt und Ihn den »Ast der Heiligkeit« nennt, den »Ast des Gesetzes Gottes«Q448, den »Treuhänder Gottes«Q449, der »in der Gestalt eines menschlichen Tempels herabgesandt«Q450 wurde, ein Sendschreiben, das man wohl als Ankündigung des Ranges ansehen kann, der Ihm im Kitáb-i-Aqdas verliehen und später im Buch Seines Bundes näher erläutert und bestätigt werden sollte.

Und schließlich wurden in dieser Zeit auch die ersten Pilgerreisen zum Wohnsitz Dessen unternommen, der nun der sichtbare Mittelpunkt eines neuen Glaubens war – Pilgerreisen, die nach Art und Umfang die persische Regierung aufschreckten und dazu veranlassten, sie zunächst einzuschränken und später ganz zu verbieten, die aber doch schon die Pilgerströme ankündigten, die sich – zunächst unter recht gefährlichen und schwierigen Umständen – aus Ost und West auf den Weg zur Gefängnisfestung 'Akká machten und in der historischen Ankunft einer königlichen Konvertitin am Fuße des Karmel gipfelten, die jedoch an der Schwelle zu ihrer lang ersehnten und viel beachteten Pilgerfahrt grausam daran gehindert wurde, ihr Ziel zu erreichen.
Diese bemerkenswerten Entwicklungen, die teils mit der Verkündigung des Glaubens Bahá'u'lláhs zusammenfielen, teils aus ihr und aus den inneren Erschütterungen, die die Sache durchstehen musste, folgten, konnten den äußeren Feinden der Bewegung natürlich nicht verborgen bleiben, Feinden, die darauf erpicht waren, jede Krise, die die Torheit der Freunde oder die Niedertracht der Abtrünnigen über den Glauben brachte, nach Kräften auszunützen. Kaum waren die dichten Wolken durch das plötzliche Hervortreten der Sonne in ihrem Mittagsglanz aufgelöst, als sich auch schon die Schatten einer weiteren Katastrophe – der letzten, die sein Stifter zu erdulden hatte – über den Glauben legten, sein Firmament verdunkelten und ihn einer der schwersten Prüfungen unterwarfen, denen er bisher ausgesetzt war.
Diese Feinde, die sich vorübergehend ruhig verhalten hatten, fühlten sich durch die neuen Prüfungen, die Bahá'u'lláh so grausam zusetzten, aufs Neue ermuntert, ihre tiefsitzende Feindschaft auf verschiedene Weise an den Tag zu legen.

Wieder brachen in verschiedenen Landstrichen Verfolgungen unterschiedlicher Schwere aus.

In Ádhirbáyján und Zanján, in Níshápúr und Ṭihrán wurden Gläubige gefangen genommen, geschmäht, bestraft, gefoltert und getötet.

Unter den Leidtragenden sei besonders der unerschrockene Najaf-'Alíy-i-Zanjání erwähnt, ein Überlebender des Kampfes in Zanján, verewigt im Brief an den Sohn des Wolfes, der alles Gold in seinem Besitz seinem Henker vermachte und vor seiner Enthauptung noch laut »Yá Rabbíya'l-Abhá« rief.

In Ägypten erpresste ein gieriger und bösartiger Generalkonsul nicht weniger als hunderttausend Túmán von einem wohlhabenden persischen Bahá'í namens Ḥájí Abu'l-Qásim-i-Shírází, ließ Ḥájí Mírzá Ḥaydar-'Alí und sechs Glaubensgenossen verhaften, sämtliche Schriften in ihrem Besitz beschlagnahmen und sie selbst für neun Jahre nach Khartum verbannen; schließlich sorgte er für die Inhaftierung Nabíls, den Bahá'u'lláh ausgesandt hatte, um ihretwegen beim Khediven vorstellig zu werden.

In Baghdád und Káẓimayn gingen unermüdliche Feinde, die nur auf ihre Gelegenheit gewartet hatten, auf harte und niederträchtige Weise gegen die treuen Stützen Bahá'u'lláhs vor: 'Abdu'r-Rasúl-i-Qumí schlitzten sie den Bauch auf, als er in der Morgendämmerung Wasser in einem Schlauch vom Fluss zum Größten Haus trug; auch vertrieben sie etwa siebzig Gläubige, darunter Frauen und Kinder, unter dem Hohngeschrei der Bevölkerung nach Mossul.
Nicht minder aktiv waren der Mushíru'd-Dawlih Mírzá Ḥusayn Khán und seine Helfershelfer, die sich im festen Entschluss, die Schwierigkeiten auszunutzen, in denen Bahá'u'lláh sich seit kurzem befand, nun daran machten, Ihn zu vernichten.

Die Behörden in der Hauptstadt waren empört über die Wertschätzung, die Ihm der Gouverneur und ehemalige Großwesir Muḥammad Pásháy-i-Qibrisí, dessen Nachfolger Sulaymán Páshá vom Qádiríyyih-Orden und besonders Khurshíd Páshá entgegenbrachten.

Bei vielen Gelegenheiten und in aller Öffentlichkeit kamen sie in Bahá'u'lláhs Haus, bewirteten Ihn während der Ramaḍán-Zeit und zeigten eine glühende Bewunderung für 'Abdu'l-Bahá.

Die Behörden hatten den herausfordernden Ton wohl wahrgenommen, den Bahá'u'lláh in einigen Seiner neu offenbarten Sendschreiben anschlug, und waren sich der unsicheren Lage in ihrem Land bewusst.

Sie waren beunruhigt vom ständigen Kommen und Gehen der Pilger in Adrianopel und von den aufgebauschten Berichten Fu'ád Páshás, der kürzlich auf einer Inspektionsreise vorbeigekommen war.

Die Bittgesuche Mírzá Yaḥyás, die über seinen Agenten Siyyid Muḥammad bei ihnen eintrafen, hatten sie herausgefordert.

Derselbe Siyyid und sein Komplize, ein gewisser Áqá Ján, der in der türkischen Artillerie diente, verfassten anonyme Briefe, entstellten darin die Schriften Bahá'u'lláhs und alarmierten die Behörden durch die Anschuldigung, Bahá'u'lláh habe sich mit bulgarischen Anführern und bestimmten Gesandten europäischer Mächte verbündet, um mit einigen Tausend Anhängern Konstantinopel zu erobern.

Ermutigt durch die internen Auseinandersetzungen, die den Glauben erschüttert hatten, und irritiert von der offensichtlichen Hochachtung, die Bahá'u'lláh von den in Adrianopel residierenden Konsuln fremder Mächte entgegenbracht wurde, beschlossen sie jetzt sofortige, drastische Maßnahmen, um den Glauben auszulöschen, seinen Urheber zu isolieren und Ihn Seines Einflusses zu berauben.

Die Indiskretionen einiger übereifriger Gläubiger, die nach Konstantinopel kamen, verschärften ohne Zweifel die ohnehin schon angespannte Situation.
Schließlich kam es zu der schicksalhaften Entscheidung, Bahá'u'lláh in die Strafkolonie 'Akká und Mírzá Yaḥyá nach Famagusta auf Zypern zu verbannen. Der Beschluss wurde in einem scharf formulierten Erlass des Sulṭáns 'Abdu'l-'Azíz mitgeteilt. Die Gefährten Bahá'u'lláhs, die in der Hauptstadt angekommen waren, zusammen mit einigen, die sich ihnen später anschlossen sowie Áqá Ján, der ewige Unheilstifter, wurden festgenommen, verhört, ihrer Papiere beraubt und ins Gefängnis geworfen. Die Gemeindemitglieder in Adrianopel wurden mehrfach zur Ermittlung ihrer Anzahl zum Amtssitz bestellt, während Gerüchte in Umlauf gesetzt wurden, dass sie aufgeteilt, an verschiedene Plätze verbannt oder heimlich getötet werden sollten.
Eines Morgens wurde das Haus Bahá'u'lláhs unerwartet von Soldaten umstellt, an den Toren zogen Wachen auf, die Gläubigen wurden wieder einmal vor die Behörden zitiert, verhört und erhielten die Weisung, sich zur Abreise fertigzumachen. »Die Geliebten Gottes und die heilige Familie«, schreibt Bahá'u'lláh in der Súriy-i-Ra'ís, »erhielten während der ersten Nacht keine Nahrung. … Die Menschen umringten das Haus, und Muslime und Christen weinten über Uns. …Wir gewahrten, dass das Volk des SohnesA128 mehr Tränen vergoss als die anderen – ein Zeichen für solche, die nachdenken.«Q451 »Ein regelrechter Tumult erhob sich unter den Menschen«, schreibt Áqá Riḍá, einer der entschiedensten Verfechter Bahá'u'lláhs, der den ganzen Verbannungsweg von Baghdád bis 'Akká mit Ihm teilte. »Alle waren ratlos und verzweifelt. … Die einen bekundeten ihre Anteilnahme, andere versuchten uns zu trösten und weinten unseretwegen. … Der größte Teil unserer Habe wurde zum halben Wert versteigert.« Einige Konsuln auswärtiger Mächte besuchten Bahá'u'lláh und erklärten sich bereit, mit ihren Regierungen in Seinem Namen zu intervenieren, ein Angebot, für das Er Seine Wertschätzung bekundete, es aber entschieden ablehnte. Er selbst schreibt: »Die Konsuln jener StadtA129 versammelten sich in der Stunde des Abschieds bei diesem Jüngling und brachten ihren Wunsch vor, Ihm zu helfen. Sie erwiesen Uns wirklich große Liebe.«
Der persische Botschafter teilte den persischen Konsuln im 'Iráq und in Ägypten umgehend mit, dass die türkische Regierung den Bábí ihren Schutz entzogen habe und dass es ihnen somit freistünde, nach Gutdünken mit ihnen zu verfahren.

In der Zwischenzeit waren einige Pilger, darunter Ḥájí Muḥammad Ismá'íl-i-Káshání, der im Lawḥ-i-Ra'ís den Namen Anís erhielt, in Adrianopel angekommen; sie mussten nun nach Gallipoli gehen, ohne auch nur das Antlitz ihres Meisters gesehen zu haben.

Zwei der Gefährten mussten sich von ihren Frauen scheiden lassen, da deren Angehörige ihnen nicht erlaubten, mit in die Verbannung zu gehen.

Khurshíd Páshá, der schon mehrfach die ihm von den Behörden in Konstantinopel zugestellten Anklageschriften entschieden zurückgewiesen und sich energisch für Bahá'u'lláh eingesetzt hatte, war wegen des Vorgehens seiner Regierung in so großer Verlegenheit, dass er sich fern hielt, als man ihm mitteilte, dass Bahá'u'lláh die Stadt unverzüglich verlassen müsse, und den zuständigen Beamten beauftragte, Ihm den Wortlaut des Erlasses des Sulṭáns zu übermitteln.

Einer der Gläubigen, Ḥájí Ja'far-i-Tabrízí, der seinen Namen nicht auf der Liste derer fand, die Bahá'u'lláh in die Verbannung begleiten sollten, schnitt sich mit einem Rasiermesser in den Hals konnte aber gerade noch daran gehindert werden, seinem Leben ein Ende zu setzen.

Diese Tat bezeichnete Bahá'u'lláh in der Súriy-i-Ra'ís als »eine Tat, von der kein früheres Jahrhundert zu berichten weiß«, als etwas, das »Gott dieser Offenbarung als Beweis für Seine Macht vorbehalten hat«Q452.
Am 22. Rabí'u'th-Thání 1285 d. H. (12. August 1868) brach Bahá'u'lláh mit Seiner Familie auf, eskortiert von einem türkischen Hauptmann namens Ḥasan Effendi und einigen von der örtlichen Regierung gestellten Soldaten. Die Reise in Kutschen dauerte vier Tage und führte sie – mit Aufenthalten in Uzún-Kúprú und in Káshánih, wo die Súriy-i-Ra'ís offenbart wurde – nach Gallipoli. »Die Bewohner des Viertels, in dem Bahá'u'lláh gewohnt hatte«, berichtet ein Augenzeuge, »und die Nachbarn, die sich einfanden, um Ihm Lebewohl zu sagen, kamen einer nach dem andern und küssten voll Trauer und Schmerz Seine Hände und den Saum Seines Gewandes und brachten ihr Bedauern über Sein Fortgehen zum Ausdruck. Dieser Tag war ein seltsamer Tag. Mir war, als ob die Stadt, ihre Mauern und Tore ihre bevorstehende Trennung von Ihm beklagten.« Ein anderer Augenzeuge schreibt: »An diesem Tag kam es zu einer wundervollen Versammlung von Muslimen und Christen vor der Haustür unseres Meisters. Die Abschiedsstunde war bemerkenswert. Die meisten Umstehenden weinten und klagten, besonders die Christen.« Und in der Súriy-i-Ra'ís stellt Bahá'u'lláh fest: »Sprich: Dieser Jüngling hat das Land verlassen und unter jeden Baum und jeden Stein ein Pfand gelegt, das Gott durch die Macht der Wahrheit einlösen wird.«Q453
Einige der Gefährten, die von Konstantinopel hergebracht worden waren, erwarteten sie in Gallipoli. Bei Seiner Ankunft gab Bahá'u'lláh gegenüber Ḥasan Effendi, der nun seine Aufgabe erfüllt hatte und sich verabschiedete, folgende Erklärung ab: »Sagen Sie dem König, dass dieses Herrschaftsgebiet seinen Händen entgleiten wird und dass seine Staatsgeschäfte in Unordnung geraten werden.« Áqá Riḍá, der diese Begebenheit berichtet, schreibt: »Bahá'u'lláh fügte hinzu: ›Nicht Ich spreche diese Worte, sondern Gott spricht sie.‹ Er sprach in diesem Augenblick Verse, die wir unten an der Treppe mithören konnten. Er sprach sie mit solch gewaltiger Kraft, dass mir war, als erzitterten selbst die Grundmauern des Hauses.«
Selbst in den drei Nächten in Gallipoli erfuhr niemand den endgültigen Bestimmungsort Bahá'u'lláhs. Die einen glaubten, dass Er und Seine Brüder an denselben Ort verbannt, die übrigen verteilt und ins Exil geschickt würden. Andere meinten, Seine Gefährten würden nach Persien zurückgeschickt, während wieder andere ihre Hinrichtung erwarteten. Der ursprüngliche Regierungsbefehl hieß, Bahá'u'lláh, Áqáy-i-Kalím und Mírzá Muḥammad-Qulí zusammen mit einem Diener nach 'Akká zu verbannen und die übrigen nach Konstantinopel zu schicken. Dieser Befehl, der Szenen unbeschreiblicher Verzweiflung zur Folge hatte, wurde jedoch auf Grund der Beharrlichkeit Bahá'u'lláhs und der Vermittlung 'Umar Effendis, eines Majors, der die Verbannten zu begleiten hatte, widerrufen. Schließlich wurde beschlossen, alle Exilanten, etwa siebzig an der Zahl, nach 'Akká zu verbannen. Außerdem wurde verfügt, dass einige Anhänger Mírzá Yaḥyás, darunter Siyyid Muḥammad und Áqá Ján, die Verbannten begleiten sollten, während vier von Bahá'u'lláhs Gefährten mit den Azalí nach Zypern gehen mussten.
So ernsten Gefahren und Prüfungen sah Bahá'u'lláh in der Stunde der Abreise von Gallipoli ins Auge, dass Er Seine Gefährten warnte, dass »diese Reise mit keiner der früheren Reisen zu vergleichen« sein werde und dass, wer sich nicht »Manns genug fühle, das Kommende durchzustehen«, besser daran täte, »an einen beliebigen anderen Ort zu gehen, um vor Prüfungen bewahrt zu bleiben; denn später werde es kein Entrinnen mehr geben.« Seine Gefährten jedoch entschieden sich einhellig, diesen Warnungen keine Beachtung zu schenken.
Am Morgen des 2. Jamádíyu'l-Avval 1285 d. H. (21. August 1868) wurden sie alle auf einem österreichischen Lloyd-Dampfer eingeschifft, der über Madellí nach Alexandria fuhr, mit zwei Tagen Aufenthalt in Smyrna; dort erkrankte Jináb-i-Munír, genannt Ismu'lláhu'l-Muníb, schwer und musste zu seinem größten Leidwesen in einem Krankenhaus zurückbleiben, wo er bald darauf starb. In Alexandria stiegen sie auf einen Dampfer derselben Gesellschaft nach Haifa um, wo sie nach kurzen Zwischenstopps in Port Sa'íd und Jaffa anlegten und wenige Stunden später mit einem Segelboot nach 'Akká übersetzten, um dort am 12. Jamádíyu'l-Avval 1285 d. H. (31. August 1968) im Lauf des Nachmittags von Bord zu gehen. In dem Augenblick, da Bahá'u'lláh das Boot betrat, das Ihn zum Landungssteg in Haifa bringen sollte, stürzte sich 'Abdu'l-Ghaffár, einer der vier Gefährten, die dazu verdammt worden waren, das Exil mit Mírzá Yaḥyá zu teilen und dessen »Losgelöstheit, Liebe und Gottvertrauen« Bahá'u'lláh hoch gepriesen hatte, mit dem Ruf »Yá Bahá'u'l-Abhá« verzweifelt ins Meer, wurde aber sofort wieder geborgen und unter größten Schwierigkeiten ins Leben zurückgeholt, nur um von den unerbittlichen Beamten gezwungen zu werden, seine Reise mit der Gruppe um Mírzá Yaḥyá zu seinem ursprünglichen Zielort fortzusetzen.

Kapitel 11

Bahá'u'lláhs Gefangenschaft in 'Akká – Erster Teil

Mit der Ankunft Bahá'u'lláhs in 'Akká beginnt die letzte Phase Seiner vierzigjährigen Amtszeit und zugleich der letzte Abschnitt und in der Tat der Höhepunkt der Verbannung, die sich über Seine gesamte Amtszeit erstreckte.

Diese Verbannung hatte Ihn zunächst in die unmittelbare Nähe der Hochburgen der shí'itischen Orthodoxie und in Kontakt mit ihren bedeutendsten Vertretern gebracht, später in die Hauptstadt des Osmanischen Reiches geführt und Ihn bewogen, Seine bahnbrechenden Verkündigungen an den Sulṭán, dessen Minister und die geistlichen Führer des sunnítischen Islám zu richten; sie brachte Ihn nun an die Küste des Heiligen Landes – des Landes, das Gott Abraham verheißen hatte, das geheiligt ward durch die Offenbarung Mose, geehrt durch das Leben und Wirken der hebräischen Patriarchen, Richter, Könige und Propheten, verehrt als die Wiege des Christentums und als die Stätte, wo auch Zarathustra, wie 'Abdu'l-Bahá bezeugt, »Zwiesprache mit einigen Propheten Israels hielt«, und dem Islám verbunden durch die Nachtreise des Propheten durch die sieben Himmel zum Thron des Allmächtigen.

In den Grenzen dieses heiligen, beneidenswerten Landes – »der Heimstatt aller Gottesboten«, »dem Tal des unerforschlichen Ratschlusses Gottes dem schneeweißen Ort, dem Land unvergänglicher Herrlichkeit«Q454 – sollte der Verbannte von Baghdád, Konstantinopel und Adrianopel nun nicht weniger als ein Drittel der Ihm zugemessenen Lebensspanne und über die Hälfte der gesamten Dauer Seiner Sendung verbringen.

»… ohne die Gegnerschaft Seiner Feinde, ohne Seine Vertreibung und Verbannung«, stellt 'Abdu'l-Bahá fest, »ist kaum vorstellbar, warum Bahá'u'lláh Persien verlassen und Sein Zelt im Heiligen Land hätte aufschlagen sollen.«Q455
Dieser Ausgang wurde in »Prophezeiungen, die Gott zwei- oder dreitausend Jahre zuvor durch den Mund Seiner Propheten äußerte,« vorhergesagt und, so versichert Er, »Seine Verheißungen [hatten sich] erfüllt, denn Er hatte bestimmten Propheten offenbart und dem Heiligen Land verkündet, der ›Herr der Heerscharen werde dort erscheinen‹«Q456 Jesaja verheißt in diesem Zusammenhang in seinem Buch: »Zion, du Freudenbotin, steig auf einen hohen Berg; Jerusalem, du Freudenbotin, erhebe deine Stimme mit Macht; erhebe sie und fürchte dich nicht! Sage den Städten Judas: ›Siehe, da ist euer Gott; siehe, da ist Gott der HERR! Er kommt gewaltig, und sein Arm wird herrschen.‹«Q457 David sagt in seinen Psalmen voraus: »Erhebt, ihr Tore, eure Häupter, und erhebt euch, ihr ewigen Pforten, dass der König der Herrlichkeit einziehe! … Wer ist er, dieser König der Herrlichkeit? Der Herr der Heerscharen, er ist der König der Herrlichkeit!«Q458 »Aus Zion bricht an der schöne Glanz Gottes. Unser Gott kommt und schweiget nicht.«Q459 Auch Amos sagt Sein Kommen voraus: »Der Herr wird aus Zion brüllen und seine Stimme aus Jerusalem hören lassen, dass die Auen der Hirten jämmerlich stehen werden und der Karmel oben verdorren wird.«Q460
'Akká selbst, flankiert von der »Herrlichkeit des Libanon«, ausgebreitet vor dem »Glanz des Karmel«Q461, zu Füßen der Hügel, die Christi Heimat umschließen, wird von David als »die feste Stadt«Q462 beschrieben; Hosea schildert sie als »ein Tor der Hoffnung«Q463, während Hesekiel auf sie anspielt als »das Tor, das gen Osten schaut«, zu dem »die Herrlichkeit des Gottes Israels auf dem Weg aus dem Osten kam«, Er, dessen Stimme »wie ein Tosen von vielen Wassern«Q464 ist.

Der arabische Prophet spricht von ihr als »einer Stadt in Syrien, der Gott besondere Gnade erweist«Q465 und die »zwischen zwei Bergen … inmitten einer Flur«Q466 liegt, »am Ufer des Meeres, … unter den Thron gebettet«Q467, »weiß, deren Weiße Gott wohlgefällt«Q468.

»Gesegnet der Mensch«, verkündet Er des Weiteren, wie Bahá'u'lláh bestätigt, »der 'Akká besucht, und gesegnet der, der den Besucher von 'Akká besucht.«Q469 Und weiter:

»Wer darin den Ruf zum Gebet erhebt, dessen Stimme wird bis ins Paradies emporgetragen.«Q470 Und ferner:

»Die Armen von 'Akká sind die Könige des Paradieses und seine Fürsten.

Ein Monat in 'Akká ist besser als tausend Jahre an einem anderen Ort.«Q471 In einer bemerkenswerten Überlieferung, die als authentische Äußerung Muḥammads gilt, enthalten im Werk des Shaykh Ibnu'l-'Arabí mit dem Titel Futúḥát-i-Makkíyyih und auch von Mírzá Abu'l-Faḍl in seinem Fará'id erwähnt, findet sich folgende bedeutsame Prophezeiung:

»SieA130 werden alle erschlagen außer dem Einen, der die Ebene von 'Akká, die Festhalle Gottes, erreichen wird.«Q472
Wie Nabíl in seinem Bericht bestätigt, hatte Bahá'u'lláh selbst schon lange zuvor, nämlich während der ersten Jahre Seines Exils in Adrianopel, in Seinem Lawḥ-i-Sayyáḥ auf diese Stadt angespielt und sie als das »Tal von Nabíl«Q473 bezeichnet, wobei der Zahlenwert des Wortes Nabíl dem des Wortes 'Akká gleich ist. »Bei Unserer Ankunft«, so wurde in diesem Sendschreiben vorausgesagt, »wurden wir durch Lichtbanner willkommen geheißen, und laut rief die Stimme des Geistes: ›Bald werden alle Erdenbewohner unter diesem Banner vereinigt sein.‹«
Die Verbannung, die zwei orientalische Despoten in ihrem unversöhnlichen Hass und ihrer Kurzsichtigkeit über Bahá'u'lláh verhängten und die nicht weniger als vierundzwanzig Jahre andauerte, wird in die Geschichte als ein Zeitabschnitt eingehen, in dem sich ein wundersamer und wahrhaft revolutionärer Wandel in den Lebensumständen und Wirkbereichen des Verbannten vollzog, vor allem aber wird man ihrer gedenken wegen der Verfolgungen, die in Seinem Heimatland – zwar mit Unterbrechungen, aber außerordentlich grausam – überall wieder aufflammten, ferner wegen des gleichzeitigen Anstiegs der Zahl der Gläubigen, und schließlich wegen der gewaltigen Zunahme der Tragweite und des Umfangs Seiner Schriften.
Seine Ankunft in der Strafkolonie 'Akká erwies sich keineswegs als das Ende der Bedrängnis, im Gegenteil, mit ihr begann eine schwere Krise, die von bitterem Leid, strengen Einschränkungen und heftigem Aufruhr gekennzeichnet war – eine Krise, die in ihrer Schwere sogar schlimmer war als die Qualen im Síyáh-Chál zu Ṭihrán, und die mit keinem anderen Ereignis in der Geschichte des gesamten Jahrhunderts vergleichbar ist, ausgenommen die inneren Unruhen, die den Glauben in Adrianopel erschütterten. Um die kritische Lage während der ersten neun Jahre Seiner Verbannung in diese Gefängnisstadt hervorzuheben, schreibt Bahá'u'lláh: »Wisse: Bei Unserer Ankunft an diesem Ort beliebten Wir, ihn als das ›Größte Gefängnis‹ zu bezeichnen. Obwohl Wir früher in einem anderen LandA131 in Fesseln und Ketten lagen, sahen Wir doch davon ab, es mit diesem Namen zu benennen. Sprich: Sinnt darüber nach, o ihr, die ihr mit Verständnis begabt seid!«
Die Qualen, die Er als Folge des Anschlags auf das Leben Náṣiri'd-Dín Sháhs erduldete, waren Ihm allein von außenstehenden Feinden des Glaubens zugefügt worden. Die Geburtswehen in Adrianopel, deren Auswirkungen die Gemeinde der Anhänger des Báb fast entzweite, kamen dagegen ausschließlich aus dem Inneren. Diese neue, fast zehn Jahre lang Ihn und Seine Gefährten erschütternde Krise hingegen war nicht nur durch Angriffe Seiner Gegner von außen gekennzeichnet, sondern sie wurde auch von Machenschaften Seiner Feinde von innen hervorgerufen und durch schwere Untaten derer, die zwar Seinen Namen trugen, aber Dinge taten, die Sein Herz und Seine Feder wehklagen ließen.
'Akká, das antike Ptolemais, das St. Jean d'Acre der Kreuzfahrer, das der Belagerung durch Napoleon erfolgreich getrotzt hatte, war unter den Türken zu einer Strafkolonie herabgesunken, in die aus allen Teilen des Türkischen Reiches die Mörder, Wegelagerer und politischen Aufwiegler geschickt wurden. Die Stadt war von einem doppelten Wall umgeben und von einer Bevölkerung bewohnt, die Bahá'u'lláh als »Otterngezücht«Q474 brandmarkte; es gab in ihren Mauern keine einzige Wasserquelle, sie war ein von Flöhen verseuchtes feuchtes Geflecht gewundener, düsterer und schmutziger Gassen. Im Lawḥ-i-Sulṭán vermerkt die Erhabenste Feder: »Man sagt, sie sei die trostloseste Stadt der Welt, die unansehnlichste von allen, und sie habe das abscheulichste Klima, das fauligste Wasser. Man möchte meinen, sie sei die Stammburg der Eulen.«Q475 Ihre Luft war derart verpestet, dass es hieß, ein Vogel, der über die Stadt flöge, fiele tot herab.
Vom Sulṭán und seinen Ministern waren ausdrückliche Befehle ergangen, die Verbannten, denen schwere Verfehlungen und Irreleitung anderer Menschen zur Last gelegt wurden, strengsten Haftbedingungen zu unterwerfen.

Zuversichtlich wurde die Hoffnung geäußert, dass die gegen sie verhängte lebenslange Haftstrafe schließlich zu ihrer Vernichtung führen werde.

Der Erlass des Sulṭáns 'Abdu'l-'Azíz vom fünften Rabí'u'th-Thání 1285 d.

H. (26.

Juli 1868) verurteilte sie nicht nur zu lebenslänglicher Verbannung, sondern verfügte auch strenge Kerkerhaft und untersagte ihnen sowohl den Kontakt untereinander wie auch mit den Ortsansässigen.

Der Text des Erlasses wurde bald nach der Ankunft der Verbannten in der Hauptmoschee der Stadt zur Warnung für die Bevölkerung öffentlich verlesen.

Der persische Gesandte an der Hohen Pforte versicherte seiner Regierung in einem Brief, den er etwas über ein Jahr nach der Verbannung der Bahá'í nach 'Akká schrieb:

»Ich habe telegrafische und schriftliche Weisungen ergehen lassen, denen zufolge es IhmA132 verboten ist, mit irgendjemandem außer Seinen Frauen und Kindern Umgang zu haben oder aus welchem Grund auch immer das Haus zu verlassen, in dem Er gefangen ist.

Vor drei Tagen habe ich 'Abbás-Qulí Khán, den Generalkonsul in Damaskus, … dorthin zurückgeschickt und ihm aufgetragen, unverzüglich nach 'Akká zu reisen, … um dort mit dem Gouverneur alle erforderlichen Maßnahmen für die strenge Beibehaltung ihrer Haft zu besprechen, … und vor seiner Rückkehr nach Damaskus einen Stellvertreter vor Ort zu ernennen, der dafür zu sorgen hat, dass die von der Hohen Pforte erlassenen Befehle keinesfalls missachtet werden.

Des Weiteren habe ich ihn angewiesen, alle drei Monate von Damaskus nach 'Akká zu kommen, um persönlich nach dem Rechten zu sehen und seinen Bericht der Botschaft vorzulegen.« Die ihnen auferlegte Isolierung war so streng, dass die Bahá'í in Persien – beunruhigt durch die von den Azalí in Iṣfahán ausgestreuten Gerüchte, Bahá'u'lláh sei ertränkt worden – das britische Telegrafenamt in Julfá veranlassten, in ihrem Auftrag herauszufinden, was daran wahr sei.
Nach einer mühseligen Überfahrt landeten die Verbannten in 'Akká.

Alle, Männer, Frauen und Kinder, wurden unter den Blicken eines neugierigen, herzlosen Volkes, das sich am Hafen zusammengerottet hatte, um den »Gott der Perser« zu sehen, in die Kaserne geführt, dort eingesperrt und von Aufsehern bewacht.

»In der ersten Nacht«, schreibt Bahá'u'lláh im Lawḥ-i-Ra'ís, »erhielten wir weder zu essen noch zu trinken. … Selbst als sie um Wasser baten, wurde es ihnen verweigert.«Q476 Das Wasser im Hofteich war so schmutzig und salzig, dass kein Mensch davon trinken konnte.

Jeder bekam drei Laibe gesalzenes Schwarzbrot zugeteilt, die sie später unter Aufsicht auf dem Markt gegen zwei bessere eintauschen durften.

Später wurde ihnen als Ersatz für die Brotzuteilung ein armseliger Geldbetrag zugestanden.

Bald nach ihrer Ankunft erkrankten alle bis auf zwei.

Malaria und Ruhr zusammen mit der schwülen, brütenden Hitze vergrößerten ihr Elend.

Drei starben, darunter zwei Brüder in der gleichen Nacht, »einander in den Armen liegend«Q477, wie Bahá'u'lláh schreibt.

Er ließ den Teppich, den Er selbst nutzte, verkaufen, damit von dem Erlös ihre Leichentücher gekauft und das Begräbnis bestritten werden konnte.

Der kümmerliche Betrag, den man dafür erzielte, wurde den Wachen übergeben, die sich geweigert hatten, sie zu begraben, solange die erforderlichen Kosten nicht beglichen waren.

Später wurde bekannt, dass sie ungewaschen, ohne Leichentuch, ohne Sarg, in den Kleidern, die sie trugen, verscharrt worden waren, obwohl die Wachen, wie Bahá'u'lláh versichert, doppelt so viel erhalten hatten, wie für das Begräbnis nötig gewesen wäre.

Er schrieb:

»Außer Gott, dem Allmächtigen, dem Allwissenden, weiß niemand, was Uns zugestoßen ist.«Q478 Und ferner:

»Seit Erschaffung der Welt bis auf den heutigen Tag ward solche Unmenschlichkeit nie gesehen noch von ihr gehört.«Q479 Weiter schreibt Er, auf sich selbst bezogen:

»Während der längsten Zeit Seines Lebens wurde Er in den Krallen Seiner Feinde schmerzlich geprüft mit Leiden, die ihren Höhepunkt nun in diesem qualvollen Gefängnis erreicht haben, in das Ihn Seine Unterdrücker ohne jedes Recht geworfen haben.«Q480
Die wenigen Pilger, die es trotz des strengen Verbots bis vor die Gefängnistore schafften – einige hatten den ganzen Weg von Persien zu Fuß zurückgelegt –, mussten sich mit einem flüchtigen Blick auf das Antlitz des Gefangenen begnügen, wenn sie von ihrem Standort jenseits des zweiten Festungswalls zum Fenster Seines Gefängnisses hinübersahen.

Die ganz wenigen, denen es gelang, in die Stadt hineinzukommen, mussten zu ihrem großen Leidwesen wieder umkehren, ohne auch nur Sein Antlitz gesehen zu haben.

Der selbstlose Ḥájí Abu'l-Ḥasan-i-Ardikání, mit dem Beinamen Amín-i-IláhíA133, konnte als erster zu Ihm gelangen; möglich war dies in einem öffentlichen Bad.

Dort durfte er – wie zuvor abgesprochen – Bahá'u'lláh zwar sehen, sich Ihm aber weder nähern noch irgendein Erkennungszeichen geben.

Ein anderer Pilger, Ustád Ismá'íl-i-Káshí, der aus Mosul kam, stellte sich auf die andere Seite des Festungsgrabens und starrte stundenlang, in Gebet versunken, zum Fenster seines Geliebten, konnte aber wegen seiner schwachen Augen Sein Antlitz nicht erkennen und musste unverrichteter Dinge wieder zu der Höhle am Karmel zurückkehren, die ihm als Unterschlupf diente.

Diese Begebenheit rührte die heilige Familie, die von weitem voll Mitgefühl das Scheitern seiner Hoffnungen verfolgt hatte, zu Tränen.

Nabíl musste überstürzt aus der Stadt fliehen, wo er erkannt worden war, und musste sich mit einem kurzen Blick auf Bahá'u'lláh über denselben Festungsgraben hinweg begnügen.

Danach durchstreifte er die Gegenden um Nazareth, Haifa, Jerusalem und Hebron, bis es ihm die allmähliche Lockerung der Beschränkungen endlich erlaubte, zu den Verbannten zu stoßen.
Zur drückenden Last all dieser Drangsal trat nun der bittere Schmerz über ein plötzliches Unglück: das frühe Hinscheiden des edlen, frommen Mírzá Mihdí, des Reinsten Astes, 'Abdu'l-Bahás zweiundzwanzigjährigem Bruder, Sekretär Bahá'u'lláhs und Mitverbanntem seit den Tagen, da er als Kind aus Ṭihrán zu seinem Vater nach Baghdád gebracht worden war, um nach Dessen Rückkehr aus Sulaymáníyyih bei Ihm zu sein. Eines Abends, als er im Dämmerlicht, in seine gewohnte Andacht vertieft, auf dem Dach der Kaserne auf und ab schritt, stürzte er durch einen ungesicherten Lichtschacht auf eine Holzkiste im Flur darunter. Dabei wurde ihm der Brustkorb durchbohrt, und zweiundzwanzig Stunden darauf, am 23. Rabí'u'l-Avval 1287 d. H. (23. Juni 1870), starb er. Seine letzte Bitte an den trauernden Vater war, dass sein Leben als Opfer angenommen werden möge für alle, die daran gehindert wurden, in die Gegenwart ihres Geliebten zu gelangen.
In einem äußerst bemerkenswerten Gebet, das Bahá'u'lláh zum Andenken an Seinen Sohn offenbarte, stellt Er seinen Tod in eine Reihe mit den großen Sühneopfern wie die von Abraham beabsichtigte Opferung seines Sohnes, die Kreuzigung Jesu Christi und den Märtyrertod des Imám Ḥusayn. Dort lesen wir: »Ich habe, o mein Herr, dargebracht, was Du mir gegeben hast, damit Deine Diener belebt und alle Erdenbewohner vereint werden.« An Seinen geopferten Sohn richtet Er die folgenden prophetischen Worte: »Du bist das Pfand Gottes und Sein Schatz in diesem Land. Binnen kurzem wird Gott durch dich offenbaren, was Er wünscht.«
Sein Leib wurde im Beisein Bahá'u'lláhs gewaschen und anschließend wurde der »aus dem Lichte Bahás Erschaffene«, dessen »Sanftmut« die Erhabene Feder bezeugt, die Feder, die auch das »Mysterium« seines Aufstiegs erwähnt, in Begleitung der Festungswachen fortgetragen und jenseits des Stadtwalls an einer Stelle, die an das Grab von Nabí Ṣáliḥ grenzt, zur Ruhe gebettet. Siebzig Jahre später wurden seine Gebeine zusammen mit denen seiner erhabenen Mutter an den Berghang des Karmel überführt und in der Nähe des Grabes seiner Schwester im Schatten des heiligen Schreins des Báb beigesetzt.
Das war aber noch nicht das ganze Leid, das der Gefangene von 'Akká und Seine Gefährten zu erdulden hatte. Vier Monate nach diesem tragischen Ereignis machte eine Mobilmachung türkischer Truppen den Umzug Bahá'u'lláhs und all Seiner Gefährten aus der Kaserne notwendig. Die Behörden wiesen Ihm und Seiner Familie das Haus von Malik im westlichen Stadtviertel zu und nach drei Monaten mussten sie in das gegenüberliegende Haus von Khavvám übersiedeln. Wenige Monate später mussten sie wieder ein neues Quartier beziehen, und zwar im Haus von Rábi'ih, von wo sie nach vier Monaten schließlich in das Haus von 'Údí Khammár verlegt wurden, das ihren Bedürfnissen so wenig gerecht wurde, dass sich darin in einem der Räume nicht weniger als dreizehn Personen beiderlei Geschlechts einrichten mussten. Einige Gefährten mussten in andere Häuser ziehen, die übrigen wurden in der Kárvánsaráy Khán-i-'Avámíd untergebracht.
Kaum waren die strengen Haftbedingungen ein wenig gelockert und die Wachen abgezogen worden, da trieb eine innere Krise, die sich seit einiger Zeit inmitten der Gemeinde zusammengebraut hatte, einem plötzlichen katastrophalen Höhepunkt zu. Zwei aus der Gruppe, die mit Bahá'u'lláh nach 'Akká gehen mussten, hatten sich Dinge zuschulden kommen lassen, die Bahá'u'lláh dazu zwangen, sie auszuschließen, und Siyyid Muḥammad zögerte natürlich nicht, den größtmöglichen Vorteil aus diesem Vorgang zu ziehen. Mit Unterstützung dieser beiden und seiner alten Komplizen, die sich als Spione betätigten, eröffnete er einen Verleumdungsfeldzug mit noch bösartigeren Anschuldigungen und Intrigen als seinerzeit in Konstantinopel, um damit, die Feindschaft und Gereiztheit der ohnehin vorurteilsbehafteten und misstrauischen Bevölkerung auf die Spitze zu treiben. Die neue Gefahr bedrohte nun eindeutig Bahá'u'lláhs Leben. Obwohl Er Seinen Anhängern mehrfach mündlich wie schriftlich jegliche Vergeltungsmaßnahme gegenüber ihren Peinigern streng untersagt hatte und sogar einen verantwortungslosen arabischen Gläubigen nach Beirut zurückgeschickt hatte, weil er das seinem geliebten Oberhaupt zugefügte Unrecht rächen wollte, stellten sieben Gefährten heimlich den Verfolgern nach und erschlugen drei von ihnen, darunter Siyyid Muḥammad und Áqá Ján.
Die Bestürzung der ohnehin schwer bedrängten Gemeinde war unbeschreiblich. Bahá'u'lláhs Entrüstung kannte keine Grenzen. Kurz nach der Tat offenbarte Er ein Sendschreiben, in dem Er Seinen Gefühlen Ausdruck verleiht: »Wollten Wir davon sprechen, was über Uns gekommen ist, so würde es die Himmel zerreißen und die Berge zermalmen.«Q481 Und bei anderer Gelegenheit schreibt Er: »Meine Gefangenschaft bereitet Mir keine Pein, was Mich schmerzt, ist das Verhalten derer, die Mich lieben, die den Anspruch erheben, Mir zuzugehören, und doch begehen, was Mein Herz und Meine Feder weinen lässt.«Q482 Und wiederum: »Meine Gefangenschaft kann Mir keine Schande bringen. Nein, bei Meinem Leben, sie verleiht Mir Ruhm! Was Mich beschämen kann, ist das Verhalten jener Meiner Anhänger, die vorgeben, Mich zu lieben, doch in Wirklichkeit dem Bösen folgen.«Q483
Er war dabei, Seinem Sekretär Briefe zu diktieren, als der Gouverneur und seine Truppen mit gezückten Schwertern das Haus umstellten. Die ganze Einwohnerschaft und das Militär waren in hellem Aufruhr. Von allen Seiten war der Lärm und das Geschrei der Menschen zu hören. Bahá'u'lláh wurde nachdrücklich zum Sitz des Gouverneurs vorgeladen, dort verhört und die erste Nacht zusammen mit einem Seiner Söhne in einem Raum des Khán-i-Shávirdí festgehalten. Für die beiden folgenden Nächte wurde Er in ein besseres Quartier in der Nähe gebracht; erst nach siebzig Stunden durfte Er in Seine Wohnung zurückkehren. 'Abdu'l-Bahá wurde die erste Nacht ins Gefängnis geworfen und in Ketten gelegt und erst danach durfte Er mit Seinem Vater zusammentreffen. Fünfundzwanzig Gefährten wurden in ein anderes Gefängnis gebracht und angekettet und alle bis auf die für die abscheuliche Tat Verantwortlichen, deren Haftstrafe mehrere Jahre dauerte, wurden sechs Tage später in den Khán-i-Shávirdí verlegt und dort sechs Monate lang gefangen gehalten.
Als Bahá'u'lláh beim Verwaltungssitz eintraf, fragte Ihn der Stadtkommandant barsch: »Ist es in Ordnung, dass einige Ihrer Anhänger so etwas tun?«, worauf er prompt zur Antwort bekam: »Wenn einer Ihrer Soldaten eine Untat begeht, würden Sie dann dafür verantwortlich gemacht und an seiner Stelle bestraft?« Im Verhör forderte man Ihn auf, Seinen Namen zu nennen und den Namen des Landes, aus dem Er komme. »Das ist offenbarer als die Sonne«, antwortete Er. Man stellte Ihm nochmals die gleiche Frage, worauf Er zur Antwort gab: »Ich halte es für unpassend, darauf zu antworten. Sehen Sie in dem Erlass der Regierung nach, der Ihnen vorliegt.« Hierauf wiederholten sie – diesmal mit betonter Ehrerbietung – noch einmal ihre Frage, worauf Bahá'u'lláh voll Majestät und Macht die Worte sprach: »Mein Name ist Bahá'u'lláhA134, und Mein Land ist NúrA135. Das zu Ihrer Kenntnis.« Dann wandte Er sich mit einem versteckten Tadel an den Muftí, und sprach danach zur ganzen Versammlung in einer so gewaltigen und erhabenen Sprache, dass keiner Ihm zu antworten wagte. Nachdem Er Verse aus der Súriy-i-Mulúk zitiert hatte, erhob Er sich und verließ die Versammlung. Kurz darauf ließ Ihm der Gouverneur mitteilen, dass es Ihm freistehe nach Hause zurückzukehren, und entschuldigte sich wegen des Vorfalls.
Die Bevölkerung, die den Verbannten bereits feindlich gesinnt war, entflammte nun in hemmungslosem Hass gegen jeden, der sich zum Glauben dieser Verbannten bekannte. Offen und unverhohlen schleuderte man ihnen den Vorwurf der Pietätlosigkeit, des Atheismus, des Terrorismus und der Ketzerei ins Gesicht. 'Abbúd, der im Haus nebenan wohnte, ließ die Trennwand zwischen seinem Haus und der Wohnung Bahá'u'lláhs, seinem Nachbarn, den er entsetzlich fürchtete und der ihm höchst verdächtig war, verstärken. Selbst die Kinder der inhaftierten Verbannten wurden, wenn sie sich in diesen Tagen auf der Straße sehen ließen, verfolgt, beschimpft und mit Steinen beworfen.
Der Leidenskelch Bahá'u'lláhs war nun zum Überfließen voll. Die Verbannten befanden sich weiterhin in einer höchst demütigenden Situation, beängstigend und mitunter voll Gefahren. Doch schließlich kam durch den unerforschlichen Willen Gottes die Zeit, in der die Flut des Elends und der Erniedrigung abzuebben begann und sich eine Veränderung im Geschick des Glaubens ankündigte, deutlicher noch als der bahnbrechende Umschwung in den letzten Jahren von Bahá'u'lláhs Aufenthalt in Baghdád.
Alle Schichten der Bevölkerung erkannten allmählich die völlige Unschuld Bahá'u'lláhs, der wahre Geist Seiner Lehren drang langsam durch die harte Schale ihrer Gleichgültigkeit und ihres Fanatismus, an Stelle des früheren Gouverneurs, dessen Geist vom Hass gegen den Glauben und seine Anhänger hoffnungslos vergiftet gewesen war, wurde der kluge und menschliche Aḥmad Big Tawfíq eingesetzt, 'Abdu'l-Bahá, der jetzt in der Blüte Seiner Mannesjahre stand, arbeitete hart und unermüdlich und stellte durch Seine Kontakte zu allen Schichten der Bevölkerung zunehmend Seine Fähigkeit unter Beweis, Schutzschild für Seinen Vater zu sein, und durch das Walten der Vorsehung wurden schließlich die Beamten, die zur Verlängerung der Haft der unschuldigen Gefährten beigetragen hatten, entlassen – all das bereitete den Weg für die Gegenbewegung, die jetzt in Gang kam und die für immer untrennbar mit der Zeit des Exils Bahá'u'lláhs in 'Akká verbunden sein wird.
Durch seine Verbindung zu 'Abdu'l-Bahá – und später durch die Lektüre der Schriften des Glaubens, die ihm die Unheilstifter in der Absicht zugespielt hatten, seinen Zorn zu erregen – erwachte im Herzen des Gouverneurs allmählich eine so große Verehrung, dass er sich stets weigerte, die Gegenwart Bahá'u'lláhs aufzusuchen, ohne zuvor zum Zeichen seiner Hochachtung die Schuhe abzulegen.

Auch sprach sich herum, dass seine bevorzugten Ratgeber ausgerechnet die Verbannten waren, die Anhänger des Gefangenen, der sich in seinem Gewahrsam befand.

Er schickte sogar regelmäßig seinen eigenen Sohn zur Erziehung und zum Unterricht zu 'Abdu'l-Bahá.

Während einer langersehnten Unterredung mit Bahá'u'lláh bekam er als Antwort auf die Bitte, Ihm doch einen Dienst erweisen zu dürfen, den Vorschlag unterbreitet, die Wasserleitung wiederherzustellen, die man seit dreißig Jahren hatte verfallen lassen; dieser Vorschlag wurde sofort umgesetzt.

Dem Zustrom der Pilger, unter denen sich auch der ergebene und ehrwürdige Mullá Ṣádiq-i-Khurásání und der Vater Badí's befanden, beide Überlebende des Kampfes von Ṭabarsí, widersetzte er sich kaum, obgleich der Wortlaut des kaiserlichen Erlasses ihnen den Zutritt zur Stadt verbot.

Einige Jahre später ging der inzwischen Gouverneur gewordene Muṣṭafá-Ḍíyá' Páshá sogar so weit, zu signalisieren, dass es seinem Gefangenen freistünde, die Stadttore zu passieren, wann immer es Ihm beliebe.

Dieses Anerbieten lehnte Bahá'u'lláh jedoch ab.

Selbst der Muftí von 'Akká, Shaykh Maḥmúd, ein wegen seines Fanatismus bekannter Mann, hatte sich zum neuen Glauben bekehrt und stellte in seiner frischen Begeisterung eine Sammlung der auf 'Akká bezogenen muslimischen Traditionen zusammen.

Auch die verständnislosen Gouverneure, die gelegentlich in die Stadt geschickt wurden, hatten trotz ihrer uneingeschränkten Macht keine Kontrolle über die Kräfte, die den Glaubensstifter Seiner De-facto-Befreiung und schließlich der Vollendung Seiner Bestimmung entgegentrugen.

Schriftgelehrte und sogar syrische 'Ulamá fühlten sich im Lauf der Jahre veranlasst, ihrer Anerkennung der wachsenden Größe und Macht Bahá'u'lláhs Ausdruck zu verleihen. 'Azíz Páshá, der in Adrianopel eine tiefe Zuneigung zu 'Abdu'l-Bahá bewiesen hatte und in der Zwischenzeit zum Rang eines Válí aufgerückt war, kam zweimal nach 'Akká, nur um Bahá'u'lláh seine Achtung zu bezeugen und seine Freundschaft mit einem Mann zu erneuern, den er zu bewundern und verehren gelernt hatte.
Obwohl Bahá'u'lláh, anders als noch in Baghdád, so gut wie nie persönliche Unterredungen gewährte, war Sein Einfluss doch so groß, dass die Bewohner von 'Akká die merkliche Verbesserung des Klimas und der städtischen Wasserversorgung ganz offen Seiner Anwesenheit in der Stadt zuschrieben. Schon allein die für Ihn verwendeten Bezeichnungen, zum Beispiel »das erhabene Oberhaupt« und »Seine Hoheit«, zeigten die Verehrung, die Er in den Menschen weckte. Ein europäischer General, dem zusammen mit dem Gouverneur eine Audienz gewährt wurde, war so sehr beeindruckt, dass er »kniend neben der Tür verharrte«. Shaykh 'Alíy-i-Mírí, der Muftí von 'Akká, musste Ihn auf 'Abdu'l-Bahás Anregung hin inständig bitten, Seine neunjährige Haft hinter den Mauern der Gefängnisstadt zu beenden; erst dadurch willigte Er ein, die Stadt zu verlassen. Von nun an wurden der Garten von Na'mayn – eine schmale Insel inmitten eines Flüsschens im Osten der Stadt, die Er mit dem Namen Riḍván ehrte und der Er die Bezeichnungen »Das Neue Jerusalem«Q484 und »Unsere Grüne Insel«Q485 gab – zusammen mit dem einige Meilen nördlich von 'Akká gelegenen Wohnsitz 'Abdu'lláh Páshás, der von 'Abdu'l-Bahá für Ihn gemietet und hergerichtet worden war, der bevorzugte Aufenthalt des Einen, der fast ein Jahrzehnt lang keinen Fuß vor die Mauern der Stadt gesetzt und dessen einzige körperliche Bewegung darin bestanden hatte, in Seinem Schlafzimmer in ewig gleicher Wiederholung auf und ab zu gehen.
Zwei Jahre später wurde 'Údí Khammárs Palast, für dessen Bau während Bahá'u'lláhs Haft in der Kaserne so viel Reichtum verschwendet worden war und den der Besitzer und seine Familie beim Ausbruch einer Seuche fluchtartig verlassen hatten, zunächst für Ihn gemietet und später gekauft – eine Wohnstätte, die Bahá'u'lláh als den »edlen Wohnsitz« bezeichnete, den Ort, den »Gott zur hehrsten Vision der Menschheit bestimmt hat«. Ungefähr zur gleichen Zeit fand auf Einladung Midḥat Páshás, eines früheren Großwesirs der Türkei, 'Abdu'l-Bahás Besuch in Beirut statt; Sein Umgang mit den weltlichen und geistlichen Führern dieser Stadt und Seine mehrfachen Unterredungen mit dem bekannten Shaykh Muḥammad 'Abdú trugen dazu bei, das wachsende Ansehen der Gemeinde sehr zu fördern und den Ruhm ihres berühmtesten Mitglieds weit zu verbreiten. Der prächtige Empfang, den Ihm der gelehrte und hochgeachtete Shaykh Yúsuf, der Muftí von Nazareth und Gastgeber für die Válís von Beirut, bereitete, als er alle Honoratioren der Gemeinde aufgefordert hatte, Ihm einige Meilen weit entgegenzugehen, als Er sich der Stadt in Begleitung Seines Bruders und des Muftís von 'Akká näherte, ebenso wie der großartige Empfang, den 'Abdu'l-Bahá später Shaykh Yúsuf bei seinem Besuch in 'Akká bereitete, weckten den Neid derer, die noch wenige Jahre zuvor Ihn und Seine Mitverbannten mit Spott und Verachtung behandelt hatten.
Allmählich war der strenge Erlass des Sulṭáns 'Abdu'l-'Azíz, obgleich er offiziell nicht widerrufen worden war, zu totem Papier geworden. Auch wenn Bahá'u'lláh dem Buchstaben nach noch als Gefangener galt, so waren, wie 'Abdu'l-Bahá es ausdrückt, dennoch »die Tore der Majestät und wahren Souveränität weit aufgetan«. »Die Herrscher Palästinas«, so schreibt Er, »beneideten Ihn um Seinen Einfluss und Seine Macht. Gouverneure und Mutiṣarrifs, Generäle und Beamte aus der Gegend ersuchten demütig um die Ehre, von Ihm empfangen zu werden – eine Bitte, der Er nur selten entsprach.«Q486
Auf dem genannten Landsitz empfing Bahá'u'lláh auch den angesehenen Orientalisten Prof. E. G. Browne aus Cambridge zu vier aufeinanderfolgenden Gesprächen während der fünf Tage (vom 15. – 20. April 1890), als er in Bahjí Sein Gast war. Diese Gespräche wurden unsterblich durch die historischen Worte des Verbannten: »Diese fruchtlosen Streitigkeiten, diese zerstörerischen Kriege werden aufhören und der ›Größte Friede‹ wird kommen.«Q487 Der Besucher hinterließ der Nachwelt folgenden bemerkenswerten Bericht: »Das Antlitz dessen, den ich erblickte, kann ich nie vergessen, und doch vermag ich es nicht zu beschreiben. Diese durchdringenden Augen schienen auf dem Grund der Seele zu lesen; Macht und Autorität lagen auf dieser hohen Stirn … Hier bedurfte es keiner Frage mehr, vor wem ich stand, als ich mich vor einem Manne neigte, der Gegenstand einer Verehrung und Liebe ist, um die ihn Könige beneiden und nach der Kaiser sich vergeblich sehnen! …«Q488 »Ich verbrachte dort«, bekundete der Besucher, »fünf unvergessliche Tage, an denen ich mich unvergleichlicher und unverhoffter Gelegenheiten erfreute, mit denen zu sprechen, die Quellen des mächtigen, wundersamen Geistes sind, der mit unsichtbarer, aber wachsender Kraft an der Verwandlung und Neubelebung eines im Todesschlaf versunkenen Volkes wirkt. Es war ein wahrhaft außergewöhnliches und ergreifendes Erlebnis, von dem ich kaum einen schwachen Abglanz wiederzugeben vermag.«Q489
Im selben Jahr wurde das Zelt Bahá'u'lláhs, der »Tabernakel der Herrlichkeit«Q490, auf dem Karmel errichtet, dem »Berg Gottes und Seinem Weinberg«Q491, der Wohnstatt des Elias, von Jesaja als »Berg des Herrn«Q492 gepriesen, zu dem »alle Völker herbeiströmen werden«Q493. Viermal hielt sich Bahá'u'lláh in Haifa auf, das letzte Mal volle drei Monate lang. Während eines dieser Besuche – Sein Zelt war damals in der Nähe des Karmeliterklosters aufgeschlagen – offenbarte Er, der »Herr des Weinbergs«Q494, die wegen ihrer Anspielungen und Prophezeiungen bemerkenswerte Tafel vom Karmel. Bei einer anderen Gelegenheit stand Er am Berghang und zeigte 'Abdu'l-Bahá den Platz, der als endgültige Ruhestätte des Báb dienen und auf dem später ein angemessenes Mausoleum erbaut werden sollte.
Ferner wurden auf Bahá'u'lláhs Anordnung an dem See, der mit dem Wirken Jesu Christi verbunden ist, Grundstücke gekauft. Sie sollten der Verherrlichung des Glaubens geweiht sein und als Vorboten jener »edlen und eindrucksvollen Bauten« dienen, von denen Er in Seinen Sendschreiben verheißen hatte, dass sie »weit und breit« im Heiligen Land und auf dem »reichen und geheiligten Boden am Jordan und in dessen Umgebung« errichtet würden. Diese Bauten, so ordnet Er in diesen Sendschreiben an, sollten »der Anbetung und dem Dienst für den einen wahren Gott«Q495 gewidmet sein.
Die gewaltige Ausweitung der Korrespondenz Bahá'u'lláhs; die Errichtung eines Bahá'í-Büros in Alexandria, um Briefe zu verschicken und zu verteilen; die Vorkehrungen, die Sein zuverlässiger Anhänger Muḥammad-Muṣṭafá in Beirut zum Schutz und Wohl der durch diese Stadt kommenden Pilger traf; die verhältnismäßige Leichtigkeit, mit der Bahá'u'lláh – nominell ein Gefangener – mit den stetig sich mehrenden Zentren in Persien, im 'Iráq, im Kaukasus, in Turkistán und in Ägypten verkehrte; der Auftrag, mit dem Er Sulaymán Khán-i-Tunikábuní, bekannt unter dem Namen Jamál Effendi, entsandte, um in Indien und Birma eine systematische Lehrkampagne durchzuführen; die Ernennung von einigen Gläubigen zu »Händen der Sache Gottes«; die Wiederherstellung des Heiligen Hauses in Shíráz, dessen Verwaltung Er jetzt offiziell der Gattin des Báb und ihrer Schwester anvertraute; die beachtliche Zahl von jüdischen, zoroastrischen und buddhistischen Gläubigen, die sich zum neuen Glauben bekehrten – erste Früchte des Eifers und der Ausdauer, die Reiselehrer in Persien, Indien und Birma so eindrucksvoll entfaltet hatten – Bekehrungen, die automatisch dazu führten, dass sie auch den göttlichen Ursprung von Christentum und Islám anerkannten – all dies bezeugt die Lebenskraft einer Herrschaft, die weder Könige noch Geistliche vernichten oder untergraben konnten, egal wie mächtig und feindlich gesinnt sie waren.
Erwähnt werden sollte auch: Die blühende Gemeinde, die in der erst vor kurzem errichteten Stadt 'Ishqábád in Russisch-Turkistán entstand und die durch das Wohlwollen einer verständnisvollen Regierung einen Bahá'í-Friedhof anlegen und ein Grundstück erwerben konnte, auf dem sie Gebäude errichtete, die sich als Vorläufer des ersten Mashriqu'l-Adhkár der Bahá'í-Welt herausstellen sollten; ferner die Gründung neuer Außenposten des Glaubens im fernen Samarkand und in Buchara im Herzen des asiatischen Kontinents – eine Folge der Diskurse und Schriften des hochgebildeten Fáḍil-i-Qá'iní und des gelehrten Apologeten Mírzá Abu'l-Faḍl; und nicht zuletzt die Herausgabe von fünf Bänden mit Schriften des Glaubensstifters, darunter Sein Heiligstes Buch, in Indien – Auftakt zur gewaltigen Zunahme der Literatur des Glaubens in vielfältigen Schriften und Sprachen, die in späteren Jahrzehnten in Ost und West verbreitet werden sollte.
Es wird berichtet, Bahá'u'lláh habe einem Mitverbannten gegenüber geäußert: »Sulṭán 'Abdu'l-'Azíz hat Uns zur größten Demütigung in dieses Land verbannt. Und da es sein Ziel war, Uns zu vernichten und zu erniedrigen, haben Wir die Mittel des Ruhmes und der Bequemlichkeit nicht von Uns gewiesen, wenn sie sich Uns boten.« Ein andermal bemerkte Er – Nabíl hielt es in seinem Bericht fest: »Preis sei Gott! Nun ist es so weit gekommen, dass alle Menschen dieser Gegenden Uns ihre Ergebenheit bezeugen.« Und weiter im selben Bericht: »Der osmanische Sulṭán erhob sich ohne jedes Recht und jeden Grund, Uns zu unterdrücken, und sandte Uns in die Festung 'Akká. Sein kaiserlicher Erlass bestimmte, dass niemand mit Uns verkehren und Wir für jedermann zum Gegenstand des Hasses werden sollten. Darum hat die Hand göttlicher Macht Uns umgehend gerächt. Zuerst ließ sie die Winde der Vernichtung hinwehen über seine beiden unersetzlichen Minister und Vertrauten 'Alí und Fu'ád; danach streckte sich diese göttliche Hand aus, um das ganze Gepränge von 'Azíz einzurollen und ihn zu ergreifen, wie nur Er, der Mächtige, der Starke, einen Menschen ergreifen kann.«
'Abdu'l-Bahá schreibt zum selben Thema: »Seine Feinde beabsichtigten mit dieser Gefangenschaft Seine Sache vollständig zu zerstören und zu vernichten, aber stattdessen wurde Seine Einkerkerung zur größten Bestätigung und zur Ursache ihrer Verbreitung.«Q496 Und weiter: »Dieses erhabene Wesen trieb Seine Sache vom Größten Gefängnis aus voran, von dort erstrahlte Sein Licht, umspannte Sein Ruhm die Welt und erreichte die Kunde Seiner Herrlichkeit den Osten wie den Westen.«Q497 »Erst war Sein Licht nur ein Stern, nun ist es zur machtvollen Sonne geworden.«Q498 Und weiter: »Bis zum heutigen Tage hat sich nichts Derartiges ereignet.«Q499
Angesichts eines so bemerkenswerten Umschwungs in den Umständen Seiner vierundzwanzigjährigen Verbannung in 'Akká ist es nicht verwunderlich, dass Bahá'u'lláh die gewaltigen Worte niederschrieb: »Der Allmächtige … hat dieses Gefängnis in das erhabenste Paradies, in den Himmel der Himmel verwandelt.«Q500

Kapitel 12

Bahá'u'lláhs Gefangenschaft in 'Akká – Zweiter Teil

Während Bahá'u'lláh und die kleine Schar Seiner Gefährten unter den harten Strapazen einer Verbannung litten, mit der sie vom Antlitz der Erde beseitigt werden sollten, erduldete die stetig wachsende Gemeinde der Glaubensgefährten in Seinem Heimatland Verfolgungen, die heftiger waren und länger anhielten als die Prüfungen, denen Er und Seine Gefährten ausgesetzt waren. Zwar gab es keine Blutbäder wie jene, mit denen der junge Glaube getauft wurde – 'Abdu'l-Bahá spricht davon, dass damals in einem einzigen Jahr »über viertausend Menschen umgebracht wurden, und viele Frauen und Kinder ohne Schutz und Hilfe zurückblieben«Q501 –, aber die schrecklichen Mordtaten, die ein unersättlicher und unnachgiebiger Feind in der Folgezeit verübte, ereigneten sich in vergleichbarem Umfang und waren sogar noch grausamer.
Náṣiri'd-Dín Sháh, den Bahá'u'lláh als den »Fürsten der Unterdrücker«Q502 brandmarkte und als einen Mann, der »begangen hat, was die Bewohner der Städte der Gerechtigkeit wehklagen ließ«Q503, befand sich damals in der Blüte seiner Mannesjahre und hatte den Gipfel seiner despotischen Macht erreicht.

Als alleiniger Gebieter bestimmte er über die Geschicke eines Landes, das »von den uralten Überlieferungen des Orients tief geprägt war«Q504, er war umgeben von »korrupten, verschlagenen und verlogenen«Q505 Ministern, die er nach Belieben ernennen und absetzen konnte, und er stand an der Spitze eines Verwaltungsapparates, in dem »jeder Beteiligte in verschiedener Hinsicht zugleich Bestechender und Bestochener ist«Q506.

In seiner Ablehnung des Glaubens war er sich einig mit der Priesterkaste, die einen regelrechten »Kirchenstaat«Q507 bildete, und wurde unterstützt von einem Volk von außerordentlicher Wildheit, berüchtigt für seinen Fanatismus und sein kriecherisches, habgieriges und korruptes Verhalten.

Da dieser unberechenbare Herrscher aber Bahá'u'lláh nicht mehr in seiner Gewalt hatte, musste er sich mit dem Versuch begnügen, die Reste der vielgefürchteten, jetzt neubelebten Gemeinschaft in seinem Herrschaftsgebiet auszumerzen.

An Rang und Macht standen ihm seine drei ältesten Söhne am nächsten, denen er, soweit es die innere Verwaltung des Landes betraf, praktisch seine gesamte Autorität übertragen und die er zu Gouverneuren sämtlicher Provinzen seines Königreiches gemacht hatte.

Die Provinz Ádhirbáyján hatte er dem schwachen und furchtsamen Muẓaffara'd-Dín Mírzá anvertraut, seinem Thronerben, der unter den Einfluss der Shaykhí-Sekte geraten war und den Mullás einen ausgeprägten Respekt entgegenbrachte.

Der strengen und grausamen Herrschaft des gerissenen Mas'úd Mírzá, seinem ältesten lebenden Sohn, allgemein bekannt als Ẓillu's-Sulṭán, dessen Mutter aus dem einfachen Volk stammte, überantwortete er mehr als zwei Fünftel seines Königreiches, darunter die Provinzen Yazd und Iṣfahán, während er die Herrschaft über Gílán und Mázindarán schließlich seinem Lieblingssohn Kámrán Mírzá übertrug, der unter seinem Titel Náyibu's-Salṭanih bekannt ist, und den er auch zum Gouverneur von Ṭihrán sowie zu seinem Kriegsminister und zum Oberbefehlshaber seines Heeres ernannte.

In ihrer Rivalität und im Wetteifer um die Gunst ihres Vaters versuchten die beiden letztgenannten Prinzen – jeder in seinem Herrschaftsgebiet und mit Unterstützung der führenden Mujtahids – sich gegenseitig in der verdienstvollen Aufgabe zu übertrumpfen, die Angehörigen einer wehrlosen Gemeinschaft zu jagen, auszuplündern und zu vernichten, die auf Wunsch Bahá'u'lláhs keinen bewaffneten Widerstand leisteten – nicht einmal zur Selbstverteidigung – und Seinem Gebot folgten:

»Es ist besser, getötet zu werden, als zu töten.«Q508 Auch die geistlichen Hitzköpfe Ḥájí Mullá 'Alíy-i-Kaní und Siyyid Ṣádiq-i-Ṭabáṭabá'í, die beiden führenden Mujtahids von Ṭihrán, sowie Shaykh Muḥammad-Báqir, ihr Kollege in Iṣfahán, und Mír Muḥammad-Ḥusayn, der Imám-Jum'ih dieser Stadt, ließen sich keine noch so kleine Gelegenheit entgehen, mit aller Macht und Amtsgewalt gegen einen Gegner loszuschlagen, vor dessen liberalisierendem Einfluss sie sich sogar noch mehr zu fürchten hatten als ihr Souverän.
Kein Wunder, dass der Glaube angesichts einer so gefahrvollen Lage in den Untergrund getrieben wurde und dass Verhaftung, Verhör, Gefangenschaft, Schmähung, Plünderung, Folter und Hinrichtung die Hauptmerkmale dieser erschütternden Entwicklungsphase waren. Die Pilgerreisen, die schon in Adrianopel begonnen hatten und später in 'Akká einen beeindruckenden Umfang annahmen, die Verbreitung der Sendschreiben Bahá'u'lláhs sowie die begeisterten Berichte derer, die mit Ihm zusammentrafen – all das förderte ebenfalls den Hass, bei Geistlichen und Laien, die törichterweise geglaubt hatten, dass der Bruch, der in Adrianopel unter den Gläubigen entstanden war, und die anschließend über sein Oberhaupt verhängte lebenslängliche Verbannung das Schicksal des Glaubens endgültig besiegeln würden.
In Ábádih wurde auf Betreiben eines örtlichen Siyyids ein gewisser Ustád 'Alí-Akbar verhaftet und so fürchterlich geschlagen, dass sein eigenes Blut ihn von Kopf bis Fuß bedeckte. Im Dorf Tákur wurden die Bewohner auf Befehl des Sháhs durch Plünderungen ihres Eigentums beraubt, Ḥájí Mírzá Riḍá-Qulí, ein Halbbruder Bahá'u'lláhs, wurde verhaftet, in die Hauptstadt gebracht und für einen Monat in den Síyáh-Chál geworfen, während man den Schwager Mírzá Ḥasans – einen weiteren Halbbruder Bahá'u'lláhs – ergriff, mit glühenden Eisen folterte und zu guter Letzt das Nachbardorf Dár-Kalá niederbrannte.
Der siebzehnjährige Áqá Buzurg von Khurásán, der berühmte ›Badí'‹A136, den Nabíl zum Glauben bekehrte, der als ›der Stolz der Märtyrer‹ bezeichnet wurde, der das Sendschreiben an Náṣiri'd-Dín Sháh überbrachte und dem, wie Bahá'u'lláh bekräftigt, »der Geist der Macht und Kraft eingehaucht ward«, wurde verhaftet, an drei aufeinanderfolgenden Tagen mit glühenden Eisen gefoltert, sein Kopf wurde mit einem Gewehrkolben zu Brei geschlagen und sein Leib anschließend in eine Grube geworfen und mit Erde und Steinen bedeckt.

Als er Bahá'u'lláh im zweiten Jahr Seiner Gefangenschaft in der Kaserne besuchte, hatte er sich mit erstaunlicher Entschlossenheit erboten, das Sendschreiben nach Ṭihrán zu bringen, allein und zu Fuß, um es dem Herrscher persönlich auszuhändigen.

Eine viermonatige Reise brachte ihn in diese Stadt, und nach drei Tagen des Fastens und Wachens trat er schließlich vor den Sháh, als dieser gerade nach Shimírán auf die Jagd ritt.

Ruhig und respektvoll näherte er sich Seiner Majestät und rief:

»O König!

Ich komme aus Ṣabá zu dir mit wichtiger Kunde!«Q509, woraufhin ihm auf Befehl des Herrschers das Sendschreiben abgenommen und den Mujtahids von Ṭihrán übergeben wurde, die mit der Beantwortung des Schreibens beauftragt wurden.

Sie entzogen sich diesem Befehl jedoch und empfahlen stattdessen, den Überbringer zu töten.

Anschließend leitete der Sháh das Sendschreiben weiter an den persischen Botschafter in Konstantinopel in der Hoffnung, dass die Lektüre die Feindseligkeit der Minister des Sulṭáns weiter anheizen würde.

Drei Jahre lang pries Bahá'u'lláh in Seinen Schriften den Heldenmut dieses jungen Mannes und bezeichnete Seine Hinweise auf dieses erhabene Opfer als das »Salz Meiner Schriften«Q510.
Abá-Baṣír und Siyyid Ashraf, deren Väter in den Kämpfen von Zanján gefallen waren, wurden in dieser Stadt am selben Tag enthauptet; dabei kniete der Erste betend nieder und erteilte seinem Scharfrichter noch Anweisungen, wie er den Schlag am besten ausführen könne, während der Zweite, nachdem er so erbarmungslos geschlagen worden war, dass ihm Blut unter den Nägeln hervorquoll, enthauptet wurde, den Leib seines hingerichteten Gefährten in den Armen haltend. Die Mutter dieses Ashraf, die zu ihm ins Gefängnis geschickt wurde in der Hoffnung, sie könne ihren einzigen Sohn zum Widerruf bewegen, warnte ihn, dass sie ihn verstoßen werde, wenn er seinen Glauben verleugne, forderte ihn auf, dem Beispiel Abá-Baṣírs zu folgen, und schaute schließlich zu, wie er starb, ohne eine Träne zu vergießen. Der wohlhabende und angesehene Muḥammad-Ḥasan Khán-i-Káshí wurde in Burújird so erbarmungslos ausgepeitscht, dass er seinem Martyrium erlag. In Shíráz wurden Mírzá Áqáy-i-Rikáb-Sáz, Mírzá Rafí'-i-Khayyáṭ und Mashhadí Nabí auf Befehl des örtlichen Mujtahids mitten in der Nacht erdrosselt und später wurden ihre Gräber vom Mob geschändet, der Unrat darauf ablud. Shaykh Abu'l-Qásim-i-Mazgání, der in Káshán den Trunk Wasser, den man ihm vor seinem Tod anbot, mit der Begründung ablehnte, ihn dürste nach dem Kelch des Märtyrertums, erhielt einen tödlichen Schlag in den Nacken, während er im Gebet niederkniete.
Mírzá Báqir-i-Shírází, der in Adrianopel die Schriften Bahá'u'lláhs mit solch intensiver Hingabe abgeschrieben hatte, wurde in Kirmán erschlagen, während in Ardikán der betagte und gebrechliche Gul-Muḥammad von einem wütenden Mob überfallen, zu Boden geworfen und von zwei Siyyids mit ihren Nagelstiefeln so heftig getreten wurde, dass seine Rippen splitterten und seine Zähne ausbrachen; sein Leichnam wurde anschließend an den Stadtrand gebracht und in einem Loch verscharrt, nur um am nächsten Tag wieder ausgegraben, durch die Straßen geschleift und schließlich auf freiem Feld zurückgelassen zu werden. In der Stadt Mashhad, die für ihren ungezügelten Fanatismus berüchtigt war, wurde dem fünfundachtzigjährigen Ḥájí 'Abdu'l-Majíd, einem Überlebenden der Schlacht bei Ṭabarsí, Vater des bereits erwähnten Badí', der nach dem Märtyrertod seines Sohnes Bahá'u'lláh besucht hatte und dann voll Begeisterung nach Khurásán zurückgekehrt war, der Bauch bis zur Kehle aufgeschlitzt, sein Kopf wurde auf einer Marmorplatte einer höhnenden Menge zur Schau gestellt, die seinen geschändeten Leib durch die Bázáre schleifte und ihn schließlich im Leichenhaus seinen Angehörigen überließ.
In Iṣfahán wurde Mullá Káẓim auf Befehl von Shaykh Muḥammad-Báqir enthauptet; dann ließ man ein Pferd über seine Leiche trampeln und übergab sie hernach den Flammen; dem Siyyid Áqá Ján schnitt man die Ohren ab und führte ihn an einem Halfter durch die Straßen und Bázáre.

In derselben Stadt ereilte einen Monat später ein erschütternder Märtyrertod die beiden berühmten Brüder Mírzá Muḥammad-Ḥasan und Mírzá Muḥammad-Ḥusayn, die »strahlenden Zwillingsleuchten«Q511, die die Ehrennamen ›Sulṭánu'sh-Shuhadá'‹A137 und ›Maḥbúbu'sh-Shuhadá‹A138 erhielten und berühmt waren für ihre Großmut, Vertrauenswürdigkeit, Güte und Frömmigkeit.

Ihr Martyrium wurde veranlasst durch den ehrlosen Schurken Mír Muḥammad-Ḥusayn, den dortigen Imám-Jum'ih, den Bahá'u'lláh als »die Schlange«Q512 brandmarkte, der bei Geschäften mit den beiden hohe Schulden gemacht hatte und seiner Verpflichtung zu entgehen suchte, indem er seine Gläubiger als Bábí denunzierte und dadurch ihren Tod herbeiführte.

Ihre prächtig eingerichteten Häuser einschließlich der Bäume und Blumen wurden geplündert und ihr übriger Besitz wurde beschlagnahmt; Shaykh Muḥammad-Báqir, von Bahá'u'lláh als »Wolf«Q513 bezeichnet, verhängte ihr Todesurteil; nachdem der Ẓillu's-Sulṭán das Urteil bestätigt hatte, wurden sie in Ketten gelegt, geköpft und auf den Maydán-i-Sháh geschleift, wo sie den Demütigungen einer verkommenen, geifernden Menge ausgesetzt wurden. 'Abdu'l-Bahá schreibt dazu:

»So wurde … [das] Blut der beiden Brüder vergossen, dass selbst der christliche Priester von Julfá an diesem Tag aufschrie, klagte und weinte.«Q514 Mehrere Jahre lang sprach Bahá'u'lláh in Seinen Sendschreiben von ihnen, gab Seinem Kummer über ihr Sterben Ausdruck und pries ihre Tugenden.
Mullá 'Alí-Ján wurde zu Fuß von Mázindarán nach Ṭihrán geführt. Die Strapazen dieser Reise waren entsetzlich, sein Nacken war wund gescheuert und sein Leib von der Mitte bis zu den Füßen geschwollen. Am Tag seines Märtyrertodes bat er um Wasser, verrichtete seine Waschungen, sprach seine Gebete und vermachte seinem Scharfrichter ein ansehnliches Geldgeschenk; noch während des Gebetes wurde seine Kehle mit einem Dolch durchtrennt. Sein Leichnam wurde anschließend bespuckt, mit Dreck besudelt, drei Tage lang zur Schau gestellt und schließlich zerstückelt. Mullá 'Alí, der sich noch zu Lebzeiten des Báb zum Glauben bekehrt hatte, wurde in Námiq schwer misshandelt, wobei seine Rippen mit einer Spitzhacke zertrümmert wurden, sodass er auf der Stelle verstarb. Mírzá Ashraf wurde in Iṣfahán erschlagen; sein Leichnam wurde von Shaykh Muḥammad-Taqíy-i-Najafí, dem »Sohn des Wolfes«, und von dessen Schülern mit Füßen getreten, grässlich verstümmelt und dann dem Mob zum Verbrennen überlassen; seine verkohlten Gebeine wurden neben Mauerruinen verscharrt, die niedergerissen wurden, um die Gebeine zu bedecken.
In Yazd wurden auf Veranlassung des Mujtahids der Stadt und auf Befehl des Jalúlu'l-Dawlih, des herzlosen Gouverneurs Maḥmúd Mírzá – ein Sohn des Ẓillu's-Sulṭán –, an einem einzigen Tag sieben Bábí auf grausame Weise ermordet.

Der erste von ihnen, ein siebenundzwanzigjähriger Mann namens 'Alí-Aṣghar, wurde erwürgt und sein Leichnam einigen Juden übergeben, die ihn inmitten einer Menge von Menschen und Soldaten mit Trommeln und Trompeten durch die Straßen schleiften, wobei sie seine sechs Gefährten zwangen mitzukommen; in der Nähe des Telegrafenamts enthaupteten sie dann den fünfundachtzigjährigen Mullá Mihdí und schleiften auch ihn in ein anderes Stadtviertel, wo sie unter den gaffenden Blicken einer großen Zuschauermenge und angestachelt durch die hämmernden Rhythmen der Musik Áqá 'Alí auf dieselbe Weise hinrichteten.

Die vier übrigen Gefährten zerrten sie bis vor das Haus des örtlichen Mujtahids.

Mullá 'Alíy-i-Sabzivárí pries dort an die Menge gewandt seinen bevorstehenden Märtyrertod, worauf sie ihm die Kehle durchschnitten, seinen Leib noch halb lebendig mit einem Spaten in Stücke hackten und seinen Schädel mit Steinen zu Brei zermalmten.

In einem weiteren Viertel, nahe dem Mihríz-Tor, erschlugen sie Muḥammad-Báqir, und unter immer wilderer Musik, die sogar das Geschrei des Pöbels übertönte, köpften sie im Maydán-i-Khán die beiden Übriggebliebenen, zwei Brüder Anfang zwanzig, 'Alí-Aṣghar und Muḥammad-Ḥasan.

Dem letzteren schlitzten sie den Bauch auf, rissen ihm Herz und Leber aus dem Leib und spießten seinen Kopf auf einen Speer, den sie unter Musikbegleitung hoch erhoben durch die Straßen der Stadt trugen, und hängten ihn schließlich an einen Maulbeerbaum, wo ihn eine große Menschenmenge mit Steinen bewarf.

Dann warfen sie den Leichnam seiner Mutter vor die Haustür, und Frauen drangen in das Haus ein, um dort zu tanzen und zu feiern.

Sie entwendeten sogar Stücke vom Fleisch der Märtyrer, damit sie ihnen als Arznei dienten.

Schließlich befestigten sie den Kopf Muḥammad-Ḥasans an seinem Unterleib, brachten ihn zusammen mit den Leichen der anderen Märtyrer in die Außenbezirke der Stadt, steinigten sie so heftig, dass ihre Schädel zerbrachen, und zwangen dann die Juden, die Überreste fortzuschaffen und in der Ebene von Salsabíl in eine Grube zu werfen.

Der Gouverneur rief für die Bevölkerung einen Feiertag aus; auf seinen Befehl wurden alle Läden geschlossen, die Stadt am Abend erleuchtet und mit Festlichkeiten die Vollendung eines der barbarischsten Akte der Neuzeit verkündet.
Auch die neu zum Glauben bekehrten Juden und Pársís, erstere in Hamadán, letztere in Yazd, blieben nicht verschont vor den Angriffen von Feinden, die maßlos wütend darüber waren, dass das Licht des Glaubens ganz offensichtlich in Gebiete vordrang, die sie gern für unerreichbar gehalten hätten. Sogar die neu entstandene shí'itische Gemeinde in 'Ishqábád, neidisch auf das steigende Ansehen der dort lebenden Anhänger Bahá'u'lláhs, stiftete zwei Raufbolde an, den siebzigjährigen Ḥájí Muḥammad Riḍáy-i-Iṣfahání zu überfallen und am helllichten Tag mitten auf dem Bázár mit zweiunddreißig Stichen zu erdolchen, die ihm die Leber bloßlegten, den Magen aufschlitzten und den Brustkorb öffneten. Ein vom Zaren in 'Ishqábád eingesetztes Militärgericht stellte nach eingehender Untersuchung die Schuld der Shí'iten fest, verurteilte zwei zum Tode und schickte sechs weitere in die Verbannung, ein Urteil, das weder Náṣiri'd-Dín Sháh noch die 'Ulamá von Ṭihrán, Mashhad und Tabríz, an die appelliert wurde, zu mildern vermochten; doch Repräsentanten der geschädigten Gemeinde hatten mit einer großmütigen Intervention, die die russischen Behörden sehr überraschte, Erfolg und erreichten eine Umwandlung in eine leichtere Strafe.
Das sind typische Beispiele für das Vorgehen der Gegner des Glaubens gegen die wieder aufblühende Gemeinde der Gläubigen während der Zeit der Verbannung Bahá'u'lláhs nach 'Akká – ein Vorgehen, von dem man mit Recht sagen kann, es zeuge, »teils von gefühlloser Grausamkeit und teils von teuflischem Erfindungsreichtum«Q515.
Die »Inquisition und die grässlichen Foltern«, die dem Attentat auf Náṣiri'd-Dín Sháh folgten, hatten dem Glauben, um mit den Worten des bedeutenden Augenzeugen Lord Curzon von Kedleston zu sprechen, »eine Lebenskraft« verliehen, »die kein anderer Impuls hätte verleihen können«Q516. Die wieder ausbrechenden Verfolgungen, die neuen Ströme von Märtyrerblut trugen dazu bei, die in den Boden seines Heimatlandes getriebenen Wurzeln des heiligen jungen Baumes neu zu beleben und zu kräftigen. Ungeachtet der zu ihrer Vernichtung betriebenen Politik von Feuer und Blut, unbeeindruckt von den schlimmen Schlägen, die auf ihr Oberhaupt herabregneten, das so fern von ihnen war, und auch unbeeinträchtigt von den üblen Umtrieben des Erz-Bundesbrechers nahm die Zahl der Gläubigen stetig zu, und in aller Stille sammelten sie die nötige Kraft, um zu einem späteren Zeitpunkt ihr Haupt in Freiheit erheben und das Gefüge ihrer Institutionen aufbauen zu können.
Um die vorherrschende »große Verwirrung« und den »Irrtum« bezüglich des Glaubens »unter den europäischen, besonders den englischen Autoren«Q517 auszuräumen, schrieb Lord Curzon von Kedleston bald nach seinem Besuch in Persien im Herbst 1889 in seinen Berichten, dass »die Bahá'í nun schätzungsweise neunzehn Zwanzigstel der Bábí-Anhänger ausmachen«Q518.

Graf Gobineau bezeugte schon im Jahr 1865:

»Nach allgemeiner Ansicht sind die Bábí in allen Bevölkerungsschichten und unter den Gläubigen sämtlicher religiöser Richtungen Persiens vertreten außer unter den Nuṣayrí und den Christen; es sind aber vor allem die Aufgeklärten, die Vertreter der Wissenschaft im Land, die als besonders verdächtig gelten.

Es wird zu Recht angenommen, dass viele Mullás, und unter ihnen bedeutende Mujtahids, hochrangige Richter, Männer, die am Hof wichtige Funktionen ausüben und zum näheren Umfeld des Königs zählen, Bábí sind.

Nach neuester Berechnung müssten in Ṭihrán ungefähr fünftausend Anhänger dieses Glaubens auf achtzigtausend Seelen kommen.«Q519 Weiter heißt es dort:

»… So gewann der Bábismus beachtlichen Einfluss auf das persische Geistesleben und nachdem er über Persiens Grenzen hinausgedrungen war, breitete er sich in der osmanischen Provinz Baghdád aus und drang nach Indien vor.«Q520 Und weiterhin:

»… Eine religiöse Bewegung, die derzeit besonders in Zentralasien, d. h.

Persien, einigen Gegenden in Indien und einem Teil von Türkisch-Asien, in der Umgebung von Baghdád, die Aufmerksamkeit fesselt; eine sehr bemerkenswerte Bewegung, die es in jeder Hinsicht wert ist, dass man sie gründlich studiert.

Sie lässt uns Entwicklungen von Dingen miterleben, von Offenbarungen, von Katastrophen, wie man sie sich sonst nirgends hat vorstellen können außer in der Vergangenheit zu den Zeiten, da die großen Religionen entstanden sind.«Q521
Lord Curzon schrieb in Bezug auf Bahá'u'lláhs Verkündigung Seiner Sendung und die Auflehnung Mírzá Yaḥyás:

»Diese Entwicklung hat die Ausbreitung des Glaubens in keiner Weise beeinträchtigt, sondern scheint sie ganz im Gegenteil angekurbelt zu haben, denn er hat sich mit einer Geschwindigkeit ausgebreitet, die dem, der darin nur eine grobe Form politischer oder auch metaphysischer Gärung sieht, unerklärlich ist.

Die Anzahl der Bábí in Persien beläuft sich nach der niedrigsten Schätzung auf eine halbe Million.

Nach Gesprächen mit wohl informierten Menschen möchte ich annehmen, dass ihre Anzahl näher an einer Million liegt.« »Man findet sie in allen Gesellschaftsschichten«, fügt er hinzu, »von Ministern und Adligen bei Hof bis zum Lumpensammler und Stallburschen, und zu einem guten Teil auch in der muselmanischen Priesterschaft.«Q522 An anderer Stelle schreibt er:

»Aus der Tatsache, dass sich der Bábismus in seinen Anfängen im Konflikt mit den Zivilbehörden befand und dass von Bábí ein Attentat auf den Sháh verübt wurde, hat man fälschlich den Schluss gezogen, dass die Bewegung politischer Herkunft und in ihrem Charakter nihilistisch wäre. … Zur Zeit sind die Bábí genauso loyal wie jeder andere Untertan der Krone.

Auch der Vorwurf der Nähe zum Sozialismus oder zum Kommunismus oder die Billigung von Unmoral, die dem jungen Glauben gerne nachgesagt werden, dürfte falsch sein. … Der einzige Kommunismus, den ErA139 kannte und empfahl, war der des Neuen Testaments und der frühchristlichen Kirche, nämlich dass die Anhänger des Glaubens ihre Güter miteinander teilen, Almosen geben und sehr viel Nächstenliebe zeigen.

Der Vorwurf der Unmoral dürfte teils den böswilligen Erfindungen von Gegnern entsprungen sein und teils mit der viel größeren Freiheit zusammenhängen, die der Báb für die Frauen fordert und die die orientalische Mentalität kaum von unsittlichem Verhalten zu unterscheiden vermag.«Q523 Und zu guter Letzt gibt er folgende Prognose ab:

»Wenn der Bábismus sich weiter so ausbreitet wie derzeit, dann ist eine Zeit absehbar, wo er den Muḥammadanismus in Persien ablösen wird.

Ich halte es jedoch für unwahrscheinlich, dass es dazu kommt, solange er als feindlicher Glaube betrachtet wird.

Doch da seine Anhänger aus den Reihen der besten Kämpfer der Truppen stammen, gegen die er vorgeht, besteht eher Grund anzunehmen, dass er sich letztlich wird durchsetzen können.«Q524
Die Inhaftierung Bahá'u'lláhs in der Gefängnisfestung 'Akká, die mannigfachen Drangsale, die Er erduldete, die andauernde Feuerprobe, der die Gemeindemitglieder in Persien unterworfen waren – all das konnte nicht im geringsten den unablässig aus seiner Feder fließenden mächtigen Strom der göttlichen Offenbarung aufhalten, von der die zukünftige Orientierung, die Unversehrtheit, die Verbreitung und die Festigung Seines Glaubens unmittelbar abhing. Seine Schriften aus den Jahren Seiner Haft im Größten Gefängnis übertrafen an Tragweite und Umfang alles, was in Adrianopel oder Baghdád Seiner Feder entströmt war. Erstaunlicher noch als die tiefgreifende Veränderung Seiner eigenen Lebensumstände in 'Akká und in seinen geistigen Auswirkungen einschneidender als der Unterdrückungsfeldzug, den die Feinde Seines Glaubens in Seinem Geburtsland so gnadenlos führten, muss diese beispiellose Ausweitung des Umfangs Seines Schrifttums während Seiner Haft in diesem Gefängnis als einer der belebendsten und fruchtbarsten Abschnitte in der Entwicklung Seines Glaubens gewertet werden.
Den heftigen Stürmen, die den Glauben zu Beginn Seiner Sendung erfassten, und der winterlichen Trostlosigkeit, die bald nach Seiner Verbannung aus Ṭihrán den Beginn Seiner prophetischen Laufbahn kennzeichneten, folgten gegen Ende Seines Aufenthalts in Baghdád Jahre, die man wohl als die Frühlingszeit Seiner Sendung bezeichnen kann – es war eine Zeit, in der die Wirkkräfte der göttlichen Saat, die seit dem tragischen Tod Seines Vorläufers ruhten, sich Bahn brachen und sichtbar wurden. Mit Seiner Ankunft in Adrianopel und der Verkündigung Seiner Sendung erreichte das Gestirn Seiner Offenbarung den Zenit und leuchtete, wie Stil und Tonfall Seiner Schriften bezeugen, in der Fülle ihrer sommerlichen Pracht. In der Zeit Seiner Gefangenschaft in 'Akká kam ein langsamer Reifungsprozess zum Abschluss und die erlesensten Früchte dieser Sendung wurden schließlich geerntet.
Das weite Themenfeld der Schriften Bahá'u'lláhs aus dieser Zeit scheint bei näherer Betrachtung drei unterschiedliche Bereiche abzudecken. Der erste umfasst die Schriften, die die Verkündigung Seiner Sendung in Adrianopel fortsetzen. Zum zweiten Bereich gehören die Gesetze und Gebote Seiner Sendung, die zum größten Teil im Kitáb-i-Aqdas, Seinem Heiligsten Buch, niedergelegt sind. Dem dritten Bereich sind die Sendschreiben zuzuordnen, die grundlegende Lehren und Prinzipien dieser Sendung erstmals formulieren oder aber bestätigen.
Die Verkündigung Seiner Sendung war, wie schon erwähnt, vor allem an die Könige der Erde gerichtet, die kraft ihrer Macht und Amtsgewalt die besondere und unausweichliche Verantwortung für die Geschicke ihrer Untertanen trugen. An diese Könige und an die religiösen Führer der Welt, die einen ebenso tiefgreifenden Einfluss auf die Massen ihrer Anhänger ausübten, richtete der Gefangene von 'Akká Seine Aufrufe, Warnungen und Ermahnungen während der ersten Jahre Seiner Haft in dieser Stadt. Er selbst bestätigt: »Nach Unserer Ankunft in diesem Gefängnis nahmen Wir Uns vor, den Königen die Botschaft ihres Herrn, des Mächtigen, des Allgepriesenen, zu übermitteln. Wenngleich Wir ihnen in verschiedenen Sendschreiben mitgeteilt haben, was Uns aufgetragen war, tun Wir es nun abermals als ein Zeichen der Gnade Gottes.«Q525
Den Königen der Erde im Osten wie im Westen, christlichen wie muslimischen, die Bahá'u'lláh in der in Adrianopel offenbarten Súriy-i-Mulúk schon in ihrer Gesamtheit verwarnt und ermahnt hatte, und die auch der Báb in der Nacht, da Er Seine Sendung kundtat, im einleitenden Kapitel des Qayyúmu'l-Asmá' nachdrücklich vor Sich gerufen hatte, widmete Bahá'u'lláh in den dunkelsten Tagen Seiner Gefangenschaft in 'Akká einige der schönsten Abschnitte Seines Heiligsten Buches. In diesen Abschnitten fordert Er sie auf, sich an das »Größte Gesetz«Q526 zu halten; verkündet Er sei der »König der Könige«Q527, »das Verlangen aller Völker«Q528; nennt sie Seine »Vasallen«Q529 und »Sinnbilder Seiner Souveränität«Q530; verneint jegliche Absicht, Hand an ihre Königreiche zu legen; fordert sie auf, ihre Paläste zu verlassen und sich zu eilen, Zutritt zu Seinem Königreich zu erlangen; preist den König, der sich zur Unterstützung Seiner Sache erheben würde, als das »Auge der Menschheit«Q531; und klagt sie schließlich an um der Dinge willen, die Ihm von ihren Händen widerfahren waren.
In Seinem Sendschreiben an Königin Victoria fordert Er die Könige ferner auf, am »Geringeren Frieden«Q532 festzuhalten, da sie den »Größten Frieden«Q533 zurückgewiesen hatten; mahnt sie zur Versöhnung untereinander, zu Einigkeit und zur Abrüstung; fordert sie auf, ihren Untertanen keine übermäßigen Lasten aufzubürden, und weist sie darauf hin, dass diese ihre »Schutzbefohlenen«Q534 und »Schätze«Q535 seien; stellt den Grundsatz auf, dass, wenn einer unter ihnen gegen einen anderen zu den Waffen greife, sich alle gegen ihn erheben müssten; und ermahnt sie, mit Ihm nicht so zu verfahren, wie es der »Herrscher des Islám«Q536 und dessen Minister getan hatten.
An den französischen Kaiser Napoleon III., den bedeutendsten und einflussreichsten Monarchen seiner Zeit im Westen, von Bahá'u'lláh als der »Oberste der Herrscher« bezeichnet, der das Sendschreiben aus Adrianopel, das an ihn gerichtet war, »hinter sich geworfen«Q537 hatte, um es mit Bahá'u'lláhs Worten auszudrücken – an ihn richtete Er aus seiner Haft in der Kaserne ein zweites Sendschreiben und ließ es durch den französischen Geschäftsträger in 'Akká übermitteln. Darin kündigt Er das Kommen Dessen an, der »der Unumschränkte« ist, der »die Welt beleben« und die Völker vereinigen soll; bekräftigt unmissverständlich, dass Jesus Christus der Vorbote Seiner Sendung war, und kündigt an, dass »die Sterne am Himmel des Wissens«Q538, die sich von Ihm abwenden, herabfallen werden; deckt die Unaufrichtigkeit des Monarchen auf und prophezeit ihm klar, dass sein Königreich »in Verwirrung gestürzt«, ihm seine »Herrschaft … entgleiten« und »Aufruhr das ganze Volk deines Landes ergreifen«Q539 werde, wenn er sich nicht erhebe, der Sache Gottes beizustehen und Ihm, dem Geiste Gottes, zu folgen.
In denkwürdigen Passagen Seines Kitáb-i-Aqdas, die an die »Herrscher Amerikas« und die »Präsidenten seiner Republiken« gerichtet sind, fordert Er sie auf: »Schmückt den Tempel der Herrschaft mit der Zier der Gerechtigkeit und der Gottesfurcht und krönt ihn mit dem Gedenken eures Herrn.« Er verkündet, dass »der Verheißene« offenbart worden ist, rät ihnen: »Nutzet den Tag Gottes« und: »Verbindet den Verletzten mit den Händen der Gerechtigkeit und zermalmet den Unterdrücker … mit der Rute der Gebote eures Herrn, des Gesetzgebers, des Allweisen«Q540.
An den mächtigen Zaren Alexander II. Nikolajewitsch von Russland richtete Er in der Zeit Seiner Gefangenschaft in der Kaserne ein Sendschreiben, in dem Er die Ankunft des verheißenen Vaters verkündet, den »die Zunge Jesajas pries und mit dessen Namen die Thora und das Evangelium geschmückt wurden«Q541; befiehlt ihm: »Mache dich auf und rufe die Völker zu Gott«Q542; ermahnt ihn achtzugeben, dass seine Macht ihn nicht abhalte von »Dem, der der höchste Herrscher ist«Q543; anerkennt die Hilfe, die Ihm sein Gesandter in Ṭihrán gewährt hatte, und warnt ihn davor, die Stufe zu verwirken, die Gott für ihn vorgesehen habe.
An Königin Victoria richtete Er in derselben Zeit ein Schreiben, in dem Er sie ermahnt, ihr Ohr der Stimme ihres Herrn, des Herrn der ganzen Menschheit, zu leihen; fordert sie auf, »aufzugeben, was auf Erden ist«, und ihr Herz ihrem Herrn, dem Altehrwürdigen der Tage, zuzuwenden; bekräftigt: »Alles, was im Evangelium verkündet ist, hat sich erfüllt«Q544; versichert ihr, dass Gott sie dafür belohnen werde, dass sie »den Handel mit Sklaven verboten«Q545 habe, sofern sie sich weiterhin an das halte, was ihr von Ihm gesandt wurde; lobt sie dafür, dass sie »die Zügel der Beratung in die Hände der Volksvertreter gelegt« habe, und ermahnt diese, »sich als die Vertreter aller zu betrachten, die auf Erden wohnen«, und zwischen den Menschen »mit makelloser Gerechtigkeit«Q546 zu entscheiden.
In einem berühmten Abschnitt Seines Kitáb-i-Aqdas wendet Er sich an Wilhelm I., den König von Preußen und neu ausgerufenen Kaiser eines geeinten Deutschland, und fordert den Herrscher auf, Seiner Stimme, der Stimme Gottes, Gehör zu schenken, mahnt ihn achtzugeben, dass nicht sein Stolz ihn davon abhalte, »den Morgen göttlicher Offenbarung zu erkennen«, und ruft ihm zur Warnung »denA140 ins Gedächtnis, dessen Macht die deine überragte« und der »mit großem Verlust hinab in den Staub der Erde sank«. Im selben Buch spricht Er dann von den »Ufern des Rheins«und prophezeit, dass »die Schwerter der Vergeltung« gegen sie gezückt werden, und dass sich in Berlin »Wehklagen« erheben werde, »obwohl es heute in sichtbarem Ruhme strahlt«Q547.
In einem weiteren bemerkenswerten Abschnitt dieses Buches, gerichtet an Franz Joseph, Kaiser von Österreich und Erbe des Heiligen Römischen Reiches, rügt Bahá'u'lláh den Herrscher, dass er sich auf seiner Pilgerfahrt nach Jerusalem nicht nach Ihm erkundigt habe; nimmt Gott zum Zeugen, dass Er ihn »an den Zweig geklammert, der Wurzel nicht achtend« fand; beklagt seinen Starrsinn und fordert ihn auf, die Augen zu öffnen und »das Licht« zu erblicken, »das über diesem leuchtenden Horizont erstrahlt«Q548.
An 'Álí Páshá, den Großwesir des Sulṭáns der Türkei, richtete Er kurz nach Seiner Ankunft in 'Akká ein zweites Sendschreiben, in dem Er ihm seine Grausamkeit vorwirft, »durch die die Hölle aufloderte und der Geist wehklagte«Q549; berichtet von seinen Taten der Unterdrückung; verurteilt ihn als einen derer, die von jeher die Propheten zu Unheilstiftern stempelten; sagt seinen Sturz voraus; spricht über Seine eigenen Leiden und die Seiner Mitverbannten und preist deren innere Stärke und Selbstlosigkeit; prophezeit, dass Gottes »grimmer Zorn« ihn und seine Regierung ergreifen werde, dass sein »Reich in Aufruhr geraten und auseinanderbrechen«Q550 werde; und wenn er aufwachte, versichert Er ihm, würde er all seinen Besitz aufgeben und »zöge es vor, in einem der verfallenen Räume dieses Größten Gefängnisses zu wohnen.«Q551. Im Lawḥ-i-Fu'ád, dort wo Er über den frühen Tod des Außenministers des Sulṭáns, Fu'ád Páshá, spricht, bestätigt Er die erwähnte Prophezeiung mit den Worten: »Bald werden Wir den abtreten lassenA141, der ihm glich, und werden Hand an ihnA142 legen, der das Land regiert, denn Ich bin wahrlich der Allmächtige, der Allbezwingende.«Q552
Nicht weniger deutlich und eindringlich sind die Botschaften, die Bahá'u'lláh teils in gesonderten Sendschreiben, teils in Seine Schriften eingestreut an die geistlichen Oberhäupter aller Glaubensgemeinschaften der Welt richtete – Botschaften, in denen Er klar und unumwunden die Ansprüche Seiner Offenbarung darlegt, sie ermahnt, Seinem Ruf zu folgen und in einigen besonderen Fällen ihre Verderbtheit sowie ihre grenzenlose Arroganz und Tyrannei anprangert.
In unvergesslichen Abschnitten Seines Kitáb-i-Aqdas und anderer Schriften gebietet Er der gesamten Schar dieser geistlichen Führer, »Gott zu fürchten«Q553, ihre Schreibfedern »beiseite zu legen«Q554 und »sich von eitlen Einbildungen zu befreien und sich dem Horizont der Gewissheit zuzuwenden«Q555; warnt sie davor, »Gottes BuchA143 … mit Maßstäben und Wissenschaften, wie sie bei euch im Schwange sind« zu wägen; bezeichnet eben dieses Buch als »die untrügliche Waage, die unter den Menschen aufgestellt ist«; beklagt ihre Blindheit und ihren Eigensinn; streicht Seine Überlegenheit an Weitblick, Einsicht, Ausdruckskraft und Weisheit heraus; spricht von Seinem angeborenen, Ihm von Gott verliehenen Wissen und ermahnt sie, »das Volk nicht durch einen neuen Schleier auszusperren«Q556, nachdem Er »die Schleier zerrissen«Q557 habe; Er wirft ihnen vor, »die Ursache gewesen zu sein, dass der Glaube von Anfang an zurückgewiesen wurde«Q558, und beschwört sie, das, was durch Ihn »herabgesandt wurde, mit Aufrichtigkeit und Gerechtigkeit zu prüfen«Q559 und »nicht nach dem Maß ihrer Vorstellungen die Wahrheit zu entkräften«Q560.
An Papst Pius IX., das unangefochtene Oberhaupt der mächtigsten christlichen Kirche und Inhaber weltlicher und geistlicher Herrschaft, richtete Er, ein Gefangener in der Kaserne der Strafkolonie 'Akká, ein äußerst gewichtiges Schreiben, in dem Er erklärt: »Er, der König der Könige, ist gekommen, von Wolken überschattet«Q561, und »… das Wort, das der Sohn verhüllte, ist offenbar geworden.«Q562 Er ermahnt ihn, nicht mit Ihm zu streiten, wie einst die Pharisäer mit Jesus Christus, und gebietet ihm, seine Paläste denen zu überlassen, die sie begehren, »den reich verzierten Kirchenschmuck« in seinem Besitz zu »verkaufen« und »auf dem Pfade Gottes zu verwenden«Q563, »sein Reich den Königen zu übergeben«Q564, sich »unter den Völkern der Erde … zu erheben«Q565 und sie zu Seinem Glauben zu rufen. Er betrachtet ihn als eine der »Sonnen am Himmel Seiner Namen« und mahnt ihn zur Wachsamkeit, damit »Finsternis nicht ihre Schleier über [ihn] breite«; fordert ihn auf, »die Könige« zu »ermahnen«, damit sie »gerecht mit den Menschen verfahren«Q566, und gibt ihm den Rat, auf den Pfaden seines Herrn zu wandeln und Seinem Beispiel zu folgen.
An die Patriarchen der christlichen Kirche richtete Er einen besonderen Aufruf, in dem Er das Kommen des Verheißenen verkündet; ermahnt sie:

»Fürchtet Gott und folgt nicht den eitlen Einbildungen der Abergläubischen.

Legt die Dinge beiseite, die ihr besitzt, und haltet euch durch Gottes höchste Macht an Seiner Tafel fest.«Q567 Den christlichen Erzbischöfen verkündet Er in ähnlicher Weise, dass »Er, der Herr aller Menschen, erschienen ist« und sie »zu den Toten gezählt« werden, dass aber die Glückseligkeit dessen groß sei, »der durch Gottes Hauch erweckt ist und in Seinem klaren Namen von den Toten auferstanden ist«Q568.

In Abschnitten an die christlichen Bischöfe verkündet Er, dass »der ewige Vater laut zwischen Erde und Himmel ruft«Q569; nennt sie die gefallenen Sterne am Himmel Seiner Erkenntnis und bekräftigt, dass Sein Leib »sich nach dem Kreuz sehnt« und Sein Haupt »den Speer auf dem Pfade des Allbarmherzigen begehrt«Q570.

Der Schar der christlichen Priester gebietet Er:

»Lasst die Glocken und dann kommt aus euren Kirchen«, ermahnt sie, »den Größten Namen laut unter den Völkern zu verkünden«, und versichert ihnen, dass jeder, der die Menschen in Seinem Namen herbeiruft, verkünden wird, »was die Macht von allem, was auf Erden ist, übersteigt«; hält ihnen warnend vor Augen, dass »der Tag der Abrechnung gekommen ist«, und gibt ihnen den Rat, ihre Herzen ihrem »Herrn, dem Vergebenden, dem Großmütigen«Q571 zuzuwenden.

In vielen Textstellen richtet Er sich an die »Schar der Mönche«A144, gebietet ihnen sich nicht in Kirchen und Klöstern einzuschließen, sondern sich mit dem zu befassen, was ihren eigenen Seelen und den Seelen der Menschen nützt, fordert sie auf, in den Ehestand zu treten, und versichert ihnen, dass Er sie, wenn sie Ihm folgen, zu Erben Seines Reiches machen werde, sollten sie sich aber gegen Ihn versündigen, werde Er dies in Seiner Langmut geduldig tragen.
Und schließlich identifiziert Er sich in mehreren an die gesamte Christenheit gerichteten Abschnitten mit dem »Vater«Q572, von dem Jesaja sprach, mit dem »Tröster«Q573, dessen Bund der GeistA145 Selbst errichtete, und mit dem »Geist der Wahrheit«, der sie »in alle Wahrheit leiten«Q574 werde; verkündet Seinen Tag als den Tag Gottes; verheißt das Einmünden des Jordans in das »Größte Meer«Q575; weist auf ihre Achtlosigkeit hin und auf Seinen Anspruch, ihnen die »Tore des Königreichs«Q576 geöffnet zu haben; versichert, dass der verheißene »Tempel« durch »die Hand des Willens«Q577 ihres Herrn, des Machtvollen, des Gütigen, erbaut worden ist, und lädt sie ein, »die Schleier zu zerreißen«Q578 und in Seinem Namen Sein Reich zu betreten; erinnert an die Worte, die Jesus an Petrus richtete, und versichert ihnen, dass Er sie, wenn sie Ihm folgen wollten, zu »Lebensspendern der Menschheit«Q579 machen werde.
Der gesamten muslimischen Geistlichkeit widmete Bahá'u'lláh eigens unzählige Abschnitte Seiner Bücher und Schriften, in denen Er mit heftigen Worten ihre Grausamkeit brandmarkt, ihren Hochmut und ihr anmaßendes Wesen verurteilt und sie auffordert, ihren Besitz aufzugeben, Frieden zu wahren und auf Seine Worte zu hören; Er stellt fest, dass um ihrer Taten willen »die erhabene Stufe des Volkes erniedrigt, die Standarte des Islám umgestoßen und sein mächtiger Thron gestürzt«Q580 wurde; mit vernichtenden Worten, in denen Er ihre Taten verurteilt, spricht Er die »Schar der persischen Geistlichen«Q581 an und prophezeit, dass »ihr Ruhm sich in jämmerlichste Erniedrigung verwandeln« werde und sie »die Strafe sehen« werden, »wie es von Gott, dem Verordner, dem Allweisen, beschlossen wurde«Q582.
Dem jüdischen Volk verkündet Er, dass das größte Gesetz gekommen ist, dass »die Urewige Schönheit auf dem Throne Davids herrscht« – David, der laut ausruft und Seinen Namen beschwört –, dass »von Zion erschienen ist, was verborgen war«, und dass »von Jerusalem die Stimme Gottes, des Einen, des Unvergleichlichen, des Allwissenden, gehört worden ist«Q583.
Den »Hohepriestern« des zoroastrischen Glaubens verkündet Er zudem, dass »der unvergleichliche Freund« offenbart ist, dass Er »Worte spricht, in denen Erlösung ruht«Q584, dass »die Hand der Allmacht aus den Wolken ausgestreckt ist«Q585, und dass die Zeichen Seiner Erhabenheit und Größe enthüllt sind; und Er verkündet, dass »keines Menschen Taten angenommen werden an diesem Tage, es sei denn, er entsage der Menschheit und allem, was Menschen besitzen, und wende sein Antlitz dem Allmächtigen zu.«Q586
Einige der gewichtigsten Abschnitte Seines Sendschreibens an Königin Victoria sind an die Mitglieder des britischen Gesetzgebungsorgans, der Mutter der Parlamente, sowie an die gewählten Volksvertreter anderer Länder gerichtet. Darin bekräftigt Er Sein Ziel, die Welt zu beleben und ihre Völker zu einen; spricht davon, wie Ihn Seine Feinde behandelten; fordert die Gesetzgeber auf, »miteinander zu beraten« und sich nur mit dem zu befassen, »was der Menschheit nützt«Q587. Er stellt fest, dass »das mächtigste Mittel … für die Heilung der Welt … die Vereinigung aller Völker in einer allumfassenden Sache, in einem gemeinsamen Glauben« sei, und dass »nur ein allmächtiger, erleuchteter Arzt die Fähigkeit hat, diese Einheit zu stiften«Q588. Darüber hinaus schreibt Er in Seinem Heiligsten Buch die Annahme einer einzigen Sprache vor und die Einführung einer gemeinsamen Schrift für alle Menschen – eine Weisung, von der er in diesem Buch sagt, dass sie eines der Zeichen für die »Mündigkeit des Menschengeschlechts«Q589 sein wird, sobald sie erfüllt ist.
Nicht weniger bedeutsam sind die Worte, die Er gezielt an das »Volk des Bayán«A146, an die Weisen dieser Erde, an ihre Dichter und Literaten, ihre Mystiker und sogar an ihre Kaufleute richtet, womit Er sie auffordert, auf Seine Stimme zu hören, Seinen Tag zu erkennen und Seinem Gebot zu folgen.
Zusammen sind das die Hauptpunkte der historischen Verkündigung, die ihren Anfang nahm während der letzten Zeit der Verbannung Bahá'u'lláhs nach Adrianopel und die in den ersten Jahren Seiner Haft in der Gefängnisfestung 'Akká abgeschlossen wurde.

Könige und Kaiser, einzeln und insgesamt; die Präsidenten der Republiken des amerikanischen Kontinents; Minister und Gesandte; der Papst; der Statthalter des Propheten des Islám; der königliche Treuhänder des Königreichs des verborgenen Imám; die Monarchen der Christenheit, ihre Patriarchen, Erzbischöfe, Bischöfe, Priester und Mönche; die anerkannten Oberhäupter der sunnítischen wie der shí'itischen Geistlichkeit; die Hohepriester der zoroastrischen Religion; die Philosophen, die geistlichen Führer, die Gelehrten und die Bewohner von Konstantinopel, dem stolzen Sitz des Sulṭánats und des Kalifats; die gesamte Schar der zoroastrischen, jüdischen, christlichen und muslimischen Gläubigen; das Volk des Bayán; die Weisen dieser Erde, ihre Schriftsteller, Dichter, Mystiker, Kaufleute und gewählten Volksvertreter; Seine eigenen Landsleute – sie alle waren in Seinen Büchern, Briefen und Sendschreiben das eine oder andere Mal unmittelbares Ziel Seiner Ermahnungen, Warnungen, Aufrufe, Erklärungen und Prophezeiungen, die das Thema Seines gewichtigen Aufrufs an die Führer der Menschheit bilden, ein Aufruf, der in den Annalen sämtlicher früherer Religionen nicht seinesgleichen hat und zu dem lediglich die Botschaften, die der Prophet des Islám an einige Seiner zeitgenössischen Herrscher richtete, eine leise Ähnlichkeit aufweisen.
»Seit Anbeginn der Welt«, bekräftigt Bahá'u'lláh, »ist niemals eine Botschaft so offen verkündet worden.«Q590 Bezüglich Seiner Sendschreiben an die Herrscher der Welt, die 'Abdu'l-Bahá als »Wunder«'Abdu'l-Bahá,. preist, schreibt Er: »Ein jedes von ihnen ist mit einem besonderen Namen bezeichnet worden. Das erste wurde ›Das Dröhnen‹ genannt, das zweite ›Der Stoß‹, das dritte ›Das Unvermeidliche‹, das vierte ›Das Eindeutige‹, das fünfte ›Der Zusammenbruch‹. Die übrigen erhielten die Namen ›Der betäubende Trompetenstoß‹, ›Das nahende Ereignis‹, ›Der große Schrecken‹, ›Die Trompete‹, ›Das Signalhorn‹ und dergleichen, sodass alle Völker der Erde mit Gewissheit erkennen und mit äußeren und inneren Augen Zeuge sind, dass Er, der Herr der Namen, unter allen Umständen und über alle Menschen geherrscht hat und weiterhin herrschen wird.«Q591 Die bedeutsamsten dieser Sendschreiben ließ Er zusammen mit der berühmten Súriy-i-HaykalA147 in Form eines Pentagramms niederschreiben, als Symbol für den menschlichen Tempel, den Er in einem Sendschreiben an die Christen mit dem »Tempel«Q592 gleichsetzt, den der Prophet Sacharja erwähnt, und den Er als »den strahlenden Aufgangsort des Allbarmherzigen« bezeichnet, den »die machtvollen Hände Dessen, der Urheber aller Dinge ist«, erbaut haben.
So einzigartig und verblüffend diese Verkündigung auch war, so erwies sie sich doch nur als Auftakt zu einer noch mächtigeren Offenbarung der Schöpferkraft ihres Urhebers, als Auftakt zu dem wohl bedeutsamsten Schritt Seiner Sendung – der Offenbarung des Kitáb-i-Aqdas. Dieses Werk, auf das schon im Kitáb-i-Íqán hingewiesen wurde, ist der Hauptquell des Gesetzes, das der Prophet Jesaja vorausgesehen hatte und das der Verfasser der Apokalypse den »neuen Himmel« und die »neue Erde«Q593, »die Stiftshütte Gottes«Q594, die »Heilige Stadt«Q595, die »Braut«Q596, das »von Gott herabkommende Neue Jerusalem«Q597 nannte; dieses »Heiligste Buch«Q598, dessen Bestimmungen mindestens tausend Jahre gelten und dessen System den gesamten Erdkreis umfassen wird, darf wohl als die strahlendste Ausgießung des Geistes Bahá'u'lláhs, als das Mutterbuch Seiner Sendung, die Charta Seiner neuen Weltordnung angesehen werden.
Offenbart kurz nach Bahá'u'lláhs Überstellung in das Haus von 'Údí KhammárA148, in einer Zeit voller Drangsal, verursacht durch die Taten Seiner Feinde, aber auch der bekennenden Anhänger Seines Glaubens, sticht dieses Buch, diese Schatzkammer der unschätzbaren Perlen Seiner Offenbarung, durch die Grundsätze, die es enthält, durch die Institutionen der Gemeindeordnung, die es vorschreibt, und durch die Funktion, die es dem ernannten Nachfolger des Verfassers überträgt, als einzigartig und unvergleichlich unter den heiligen Schriften der Welt hervor. Denn anders als das Alte Testament und die früheren Heiligen Bücher, in denen die ursprünglich vom Propheten selbst erlassenen Gebote nicht vorhanden sind; anders als die Evangelien, in denen die wenigen Worte, die Jesus Christus zugeschrieben werden, keine klare Weisung für die künftige Verwaltung der Angelegenheiten Seines Glaubens bieten; sogar anders als der Qur'án, der zwar sehr konkret in den Gesetzen und Verordnungen ist, die der Apostel Gottes darlegt, aber zur höchst bedeutsamen Frage der Nachfolge schweigt, wurde das Kitáb-i-Aqdas vom ersten bis zum letzten Wort vom Stifter des Bahá'í-Glaubens offenbart und bewahrt der Nachwelt nicht nur die Gesetze und Gebote, auf denen der Bau Seiner künftigen Weltordnung ruhen wird, es verordnet auch neben der Aufgabe der Auslegung, die es Seinem Nachfolger überträgt, die notwendigen Institutionen, die allein die Einheit und Unversehrtheit des Glaubens zu sichern vermögen.
In dieser Charta der künftigen Weltkultur verkündet ihr Verfasser – zugleich Richter, Gesetzgeber, Vereiniger und Erlöser der Menschheit – den Königen der Erde, dass das »Größte Gesetz«Q599 erlassen wurde; nennt sie Seine Vasallen und sich selbst den »König der Könige«Q600; weist jede Absicht von sich, Hand an ihre Reiche zu legen, behält sich aber das Recht vor, »von den Herzen der Menschen Besitz zu ergreifen«Q601; warnt die Geistlichen in aller Welt davor, das »Buch Gottes« nach Maßstäben zu beurteilen, die bei ihnen im Schwange sind, und versichert, dass das Buch selbst die »untrügliche Waage«Q602 für die Menschen ist. Er stiftet darin in aller Form das »Haus der Gerechtigkeit«Q603, umreißt seine Aufgaben, bestimmt seine Einkünfte und bezeichnet seine Mitglieder als »die Männer der Gerechtigkeit«Q604, »die Bevollmächtigten Gottes«Q605, »die Treuhänder des Allbarmherzigen«Q606; spricht andeutungsweise vom künftigen Mittelpunkt Seines Bundes, dem Er die Funktion überträgt, Seine heilige Schrift auszulegen; sieht implizit die Institution des Hütertums vor; bezeugt den umwälzenden Einfluss Seiner Weltordnung, formuliert die Lehre von der »Größten Unfehlbarkeit«Q607, bekräftigt, dass diese Unfehlbarkeit ausschließlich den Propheten zu eigen ist, und schließt jede Möglichkeit aus, dass vor Ablauf von tausend Jahren eine weitere Manifestation Gottes erscheint.
Er verfügt in diesem Buch überdies die Pflichtgebete; legt die Zeit für das Fasten fest; verbietet – das Totengebet ausgenommen – das Gemeinschaftsgebet; bestimmt die Qiblih und das Ḥuqúqu'lláhA149; formuliert das Erbrecht; verfügt die Einrichtung des Mashriqu'l-Adhkár; ordnet das Neunzehntagefest, die Bahá'í-Feiertage und die Schalttage an; schafft das Priestertum ab, verbietet Sklavenhandel, Asketentum, Bettelei, Mönchtum, die Beichte, den Gebrauch von Kanzeln und den Handkuss; schreibt die Einehe vor; verurteilt Tierquälerei, Müßiggang und Faulheit, üble Nachrede und Verleumdung; missbilligt die Scheidung; verbietet das Glücksspiel, den Genuss von Opium, Wein und anderen berauschenden Getränken; bestimmt die Strafen für die vorsätzliche Tötung eines Menschen, für Brandstiftung, unehelichen Beischlaf und Diebstahl; betont die Bedeutung der Ehe und regelt deren Rechtsgrundlagen; verpflichtet jedermann zur Ausübung eines Gewerbes oder Berufes und erhebt solche Arbeit in den Rang des Gottesdienstes; betont die Notwendigkeit, die erforderlichen Mittel für die Kindererziehung aufzubringen; und verpflichtet jedermann, ein Testament zu schreiben und der Regierung strikten Gehorsam zu leisten.
Zusätzlich zu diesen Vorkehrungen ermahnt Bahá'u'lláh Sein Volk, mit den Gläubigen aller Religionen unterschiedslos herzliche und einträchtige Gemeinschaft zu pflegen; warnt sie vor Fanatismus, Aufruhr, Stolz, Wortstreit und Rechthaberei und verlangt von ihnen makellose Reinheit, unbedingte Wahrhaftigkeit, untadelige Keuschheit, Vertrauenswürdigkeit, Gastfreundschaft, Treue, Höflichkeit, Langmut und Gerechtigkeit. Er rät ihnen, »wie die Finger einer Hand«, wie »die Glieder eines Leibes«Q608 zu sein, ruft sie auf, sich zu erheben, um Seiner Sache zu dienen, und sichert ihnen Seinen unverbrüchlichen Beistand zu. Des weiteren äußert Er sich über die Unbeständigkeit der Verhältnisse auf Erden und verkündet, dass wahre Freiheit in der Unterwerfung unter Sein Gebot bestehe. Er warnt vor falscher Nachsicht in der Anwendung Seiner Gesetze und konstituiert die beiden untrennbaren Pflichten, den »Tagesanbruch der Offenbarung Gottes«Q609 anzuerkennen und alle Seine Gebote zu befolgen. Dabei stellt Er klar, dass nur die Erfüllung beider Pflichten von Gott angenommen wird.
Der eindringliche Aufruf an die Präsidenten der amerikanischen Republiken, am Tage Gottes die Gelegenheit zu ergreifen und für die Sache der Gerechtigkeit einzutreten; die Aufforderung an die Mitglieder der Parlamente in aller Welt, eine einheitliche Sprache und Schrift anzunehmen; Seine Warnungen an Wilhelm I., den Bezwinger Napoleons III.; der Tadel, den Er an Franz Joseph, den Kaiser von Österreich, richtete; Sein Hinweis auf das »Wehklagen Berlins«Q610 in Seinen Worten an die »Ufer des Rheins«Q611; Seine Verurteilung des »Throns der Tyrannei« in Konstantinopel; die Vorhersage des Verlöschens des »äußeren Glanzes«Q612 dieser Stadt und der Trübsale für ihre Bewohner; die Worte der Ermunterung und des Trostes für Seine Heimatstadt, der Er versichert, Gott habe sie »zum Quell der Freude für die ganze Menschheit auserkoren«Q613; Seine Prophezeiung, »die Helden von Khurásán werden« zur Verherrlichung ihres Herrn »die Stimme erheben«Q614; Seine Versicherung, dass »Menschen von großem Heldenmut«Q615 in Kirmán erweckt werden, von Ihm zu künden; und schließlich Seine großmütige Zusicherung an Seinen treulosen Bruder, der Ihm solche Pein bereitete, der »immervergebende, allgütige«Q616 Gott werde ihm seine Sünden verzeihen, wenn er sie nur bereue – all dies bereichert den Inhalt eines Buches, das sein Verfasser als »Quell wahren Glücks«, als »untrügliche Waage«Q617, als »der Gerade Pfad«Q618, als »Lebensspender der Menschheit« bezeichnet.
Die Gesetze und Gebote, die das Hauptthema dieses Buches bilden, nennt Bahá'u'lláh »den Lebensodem für alles Erschaffene«Q619, »die mächtigste Festung«Q620, »Früchte« an Seinem »Baume«Bahá'u'lláh, »das beste Mittel, die Ordnung in der Welt zu erhalten und die Sicherheit ihrer Völker zu bewahren«Q621, »Lampen Seiner Weisheit und liebevollen Vorsehung«Q622, den »süßen Duft Seines Gewandes«Q623 und die »Schlüssel« zu Seiner »Gnade«Q624 für Seine Geschöpfe.

»Dieses Buch«, bezeugt Er, »ist ein Himmel, den Wir mit den Sternen Unserer Gebote und Verbote geschmückt haben.« »Selig«, bestätigt Er weiterhin, »wer es liest und über seine Verse nachdenkt, herabgesandt von Gott, dem Herrn der Kraft, dem Allmächtigen.

Sprich:

O Menschen!

Haltet euch daran mit der Hand der Ergebung. … Bei Meinem Leben!

Solcherart ward es herabgesandt, dass der Menschengeist darob in Staunen gerät.

Wahrlich, es ist Mein gewichtigstes Zeugnis für alle Menschen, des Allerbarmers Beweis für alle im Himmel und auf Erden.« Und wiederum:

»Selig der Gaumen, der seine Süße schmeckt, und das schauende Auge, das erkennt, was darinnen verwahrt ist, und das verstehende Herz, das seine verschlüsselten Hinweise und Mysterien erfasst.

Bei Gott!

So groß ist die Majestät des darin Offenbarten, so gewaltig die Offenbarung seiner verschleierten Hinweise, dass der Sprache die Lenden erbeben beim Versuch, sie zu beschreiben.« Und schließlich:

»Das Kitáb-i-Aqdas ist so offenbart, dass es alle göttlich bestimmten Sendungen anzieht und umfasst.

Selig, wer es gründlich liest!

Selig, wer es begreift!

Selig, wer darüber meditiert!

Selig, wer über seine Bedeutung nachdenkt!

So groß ist seine Wirkung, dass es alle Menschen erfasst, noch ehe sie es erkennen.

Binnen kurzem werden seine souveräne Gewalt, sein alldurchdringender Einfluss und die Größe seiner Macht auf Erden offenbar werden.«Q625
Nachdem Bahá'u'lláh im Kitáb-i-Aqdas die grundlegenden Gesetze Seiner Sendung formuliert hatte, verkündete Er gegen Ende Seines göttlichen Auftrags bestimmte Vorschriften und Grundsätze, die ebenfalls zum innersten Kern Seines Glaubens gehören. Er bekräftigte erneut die schon früher verkündeten Wahrheiten, entwickelte und erläuterte einige von Ihm erlassene Gesetze, offenbarte weitere Prophezeiungen und Warnungen und erließ ergänzende Bestimmungen zu den Vorschriften Seines Heiligsten Buches. All dies wurde in zahlreichen Sendschreiben niedergelegt, die Er bis in Seine letzten Lebenstage offenbarte, unter ihnen zählen IshráqátA150, BishárátA151, ṬarázátA152, TajallíyátA153, Kalimát-i-FirdawsíyyihA154, Lawḥ-i-AqdasA155, Lawḥ-i-DunyáA156 und Lawḥ-i-MaqṣúdA157 zu den bemerkenswertesten. Diese machtvollen letzten Sendschreiben, die Seiner unermüdlichen Feder entströmten, müssen zu den erlesensten Früchten Seines Geistes gezählt werden und kennzeichnen die Vollendung Seiner vierzig Jahre dauernden Amtszeit.
Von den Prinzipien, die in diesen Sendschreiben verankert sind, ist das wesentlichste das Prinzip der Einheit und Ganzheit des Menschengeschlechts, das man wohl als das Hauptmerkmal der Offenbarung Bahá'u'lláhs und den Angelpunkt Seiner Lehre betrachten darf.

Das Prinzip der Einheit ist von so grundlegender Bedeutung, dass Er im Buch Seines Bundes ausdrücklich darauf hinweist und es vorbehaltlos als das zentrale Ziel Seines Glaubens bezeichnet.

Er verkündet:

»Wahrlich, Wir sind gekommen, um alle Erdenbewohner zu vereinen und zusammenzuführen.«Q626 Ferner stellt Er fest:

»So mächtig ist das Licht der Einheit, dass es die ganze Erde erleuchten kann.«Q627 Und in Bezug auf dieses Hauptthema Seiner Offenbarung schreibt Er:

»Einmal sprachen Wir in der Sprache des Gesetzgebers, ein anderes Mal in der Sprache des Wahrheitssuchers und des Mystikers; aber immer war es Unsere höchste Absicht und Unser größter Wunsch, die Herrlichkeit und Erhabenheit dieser Stufe zu enthüllen.«Q628 Einheit, stellt Er fest, ist das Ziel, das »alle Ziele übertrifft«, ein Streben, das »der Fürst allen Strebens«Q629 ist.

»Die Erde«, verkündet Er, »ist nur ein Land, und alle Menschen sind seine Bürger.«Q630 Und er bekräftigt, dass die Vereinigung der Menschheit, diese letzte Stufe der Menschheit in ihrer Entwicklung hin zur Reife, unabwendbar ist, dass »die heutige Ordnung« bald »aufgerollt« und »eine neue an ihrer Statt entfaltet werden«Q631 wird, dass »die ganze Erde jetzt schwanger ist« und »der Tag herannaht, da sie ihre edelsten Früchte hervorgebracht haben wird, da ihr die höchsten Bäume und die bezauberndsten Blüten und himmlischsten Segnungen entsprossen sein werden.«Q632 Er beklagt die Mangelhaftigkeit der bestehenden Ordnung, legt dar, wie unzulänglich der Patriotismus als maßgebliche und lenkende Kraft für die menschliche Gesellschaft ist, und betrachtet die »Liebe zur Menschheit« und den Dienst zu deren Wohl als die wertvollsten und lobenswertesten Ziele menschlichen Bemühens.

Er beklagt ferner, dass »die Lebenskraft des Gottesglaubens in allen Landen ausstirbt«Q633 und dass das »Antlitz der Welt« auf »Eigensinn und Unglauben«Q634 gerichtet ist; verkündet dass die Religion »ein strahlendes Licht und eine uneinnehmbare Festung zum Schutz und zur Wohlfahrt der Völker der Welt«Q635 ist und »das wichtigste Mittel für die Errichtung der Ordnung in der Welt«Q636; bekräftigt, dass ihr Hauptzweck ist, Einigkeit und Eintracht unter den Menschen zu fördern, und warnt davor, sie zu »einer Quelle der Zwietracht, der Uneinigkeit und des Hasses«Q637 zu machen; befiehlt, dass den Kindern in den Schulen ihre Prinzipien auf eine Weise gelehrt werden, die weder Vorurteile noch Fanatismus bewirkt; schreibt den »Starrsinn der Gottlosen«Q638 dem »Niedergang der Religion«Q639 zu und sagt solch schwere »Katastrophen«Q640 voraus, dass »der Menschheit Glieder zittern werden«Q641.
Er drängt nachdrücklich auf das Prinzip der kollektiven Sicherheit und empfiehlt die Beschränkung der nationalen Rüstungen; und verkündet, es sei unumgänglich und notwendig, eine Weltkonferenz einzuberufen, auf der die Könige und Herrscher der Welt über die Errichtung von Frieden unter den Nationen beraten.
Die Gerechtigkeit preist Er als das »Licht«Q642 der Menschen und als ihren »Wächter«Q643; erklärt »sie offenbart die Geheimnisse der Welt des Seins und ist die Bannerträgerin der Liebe und Großmut«Q644; spricht von ihrem unvergleichlichen Glanz und verkündet, dass »die Ordnung der Welt und die Ruhe der Menschheit«Q645 auf ihr beruhen muss. Er bezeichnet ihre »zwei Säulen« – »Lohn und Strafe« – als »die Lebensquellen«Q646 für das Menschengeschlecht; ermahnt die Völker der Erde auf, sich in Erwartung ihres Kommens zu bemühen; und sagt voraus, dass ihre Sonne nach einer Zeit großer Unruhe und schwerer Ungerechtigkeit in voller Pracht und Herrlichkeit leuchten werde.
Weiter prägt Er den Grundsatz der »Mäßigung in allen Dingen«Q647 und erklärt, dass alles, sei es »Freiheit, Zivilisation und dergleichen«Q648, sobald es »die Grenzen der Mäßigung überschreitet«, »verderblichen Einfluss auf die Menschen haben«Q649 muss; stellt fest, dass die westliche Art der Zivilisation die Völker der Welt zutiefst beunruhigt und ängstigt; und prophezeit, dass der Tag naht, an dem die »Flamme«Q650 einer »ins Übermaß gesteigerten« Zivilisation »die Städte verschlingen«Q651 wird.
Die Beratung macht Er zu einem der Hauptgrundsätze Seines Glaubens; Er beschreibt sie als »die Lampe der Führung«, »die Quelle des Verstehens«Q652 und eine der beiden »Leuchten« am »Himmel göttlicher Weisheit«Q653. Wissen, sagt Er, gleicht den »Flügeln für des Menschen Leben, einer Leiter für seinen Aufstieg«Q654; es zu erwerben, ist »jedermanns Pflicht«Q655. »Künste, Gewerbe und Wissenschaften«Q656 betrachtet Er als wichtig, um die bestehende Welt zu verbessern; lobt den Wohlstand, der durch Ausübung eines Handwerks oder sonstigen Berufs erworben wird; würdigt, was die Völker ihren Wissenschaftlern und Handwerkern schuldig sind, und rät vom Studium solcher Wissenschaften ab, die für die Menschen nutzlos sind und die »mit Worten anfangen und mit Worten enden«Q657.
Er betont weiter die Vorschrift, mit allen Menschen »im Geiste der Freundlichkeit und der Verbundenheit« zu »verkehren«Q658, und gibt zu verstehen, dass ein solcher Umgang zu »Einheit und Eintracht«Q659 führt, die, so bekräftigt Er, Ordnung in der Welt bewirken und die Nationen voranbringen. Wiederholt betont Er die Notwendigkeit einer universalen Sprache und Schrift, bedauert die Zeitvergeudung für das Erlernen verschiedener Sprachen, und versichert, dass mit der Einführung einer solchen Sprache und Schrift die ganze Welt als »eine einzige Stadt, ein einziges Land«Q660 betrachtet werden wird; behauptet, beide zu kennen, und erklärt sich bereit, Sein Wissen jedem weiterzugeben, der Ihn danach frage.
Den Treuhändern des Hauses der Gerechtigkeit überträgt Er die Verantwortung für die Gesetzgebung in Angelegenheiten, die in Seinen Schriften nicht ausdrücklich behandelt sind, und Er verspricht, dass Gott »ihnen alles eingeben« wird, »was Er will«Q661. Als verdienstvolle Errungenschaft empfiehlt Er die Errichtung einer konstitutionellen Regierungsform, in der die republikanischen Ideale mit der Würde des Königtums kombiniert sind, und beschreibt das als »eines der Zeichen Gottes«Q662; Er fordert eindringlich, den Interessen der Landwirtschaft besondere Beachtung zu schenken, erwähnt ausdrücklich die »rasch erscheinenden Zeitungen«, die Er den »Spiegel der Welt« und »eine erstaunliche, machtvolle Erscheinung«Q663 nennt und verlangt von allen, die für ihren Inhalt verantwortlich sind, frei zu sein von Böswilligkeit, Leidenschaft und Vorurteilen, gerecht und unparteiisch zu sein, gewissenhaft zu recherchieren und stets alle Fakten zu erkunden.
Die Lehre von der Größten Unfehlbarkeit führt er näher aus, bekräftigt aufs Neue die den Gläubigen auferlegte Pflicht, sich »wo immer sie wohnen, der Regierung des Landes als treu, ehrbar und wahrhaftig zu erweisen«Q664, betont noch einmal das Verbot des heiligen Krieges und der Büchervernichtung und zollt Menschen von Bildung und Weisheit ein besonderes Lob, indem er sie »Augen« für den Leib der Menschheit nennt und die »größten Gaben«Q665, die der Welt verliehen wurden.
In einem Überblick über die wichtigsten Grundzüge der Schriften Bahá'u'lláhs aus der letzten Zeit Seiner Verbannung nach 'Akká muss auch auf das Lawḥ-i-ḤikmatA158 hingewiesen werden, in dem Er die Grundsätze wahrer Philosophie darlegt; ferner auf die Tafel des Besuchs, die Er zu Ehren des Imám Ḥusayn schrieb, dessen Ruhm Er in glühenden Worten preist; ebenso auf die Fragen und AntwortenA159, die die Gesetze und Gebote des Kitáb-i-Aqdas erläutern; auf das Lawḥ-i-BurhánA160, in dem die Schandtaten des Shaykh Muḥammad-Báqir, genannt ›Dhi'b‹A161A162, und des Mír Muḥammad-Ḥusayn, des Imám-Jum'ih von Iṣfahán, genannt ›Raqshá'‹A163A164, scharf verurteilt werden; auf das Lawḥ-i-KarmilA165, in dem der Verfasser ausdrücklich von der »Stadt Gottes, die vom Himmel herabgekommen ist«Q666, spricht und verheißt, dass »Gott Seine Arche bald« auf diesen Berg zusteuern und »das Volk Bahás offenbaren«Q667 werde; und schließlich muss Sein Brief an Shaykh Muḥammad-Taqí, den sogenannten ›Ibn-i-Dhi'b‹A166, erwähnt werden, das letzte herausragende Sendschreiben Bahá'u'lláhs, in dem Er diesen raffgierigen Geistlichen auffordert, seine Taten zu bereuen, einige der markantesten und berühmtesten Abschnitte aus Seinen Schriften zitiert und Beweise vorlegt, die die Gültigkeit Seiner göttlichen Sache belegen.
Mit diesem Buch, das Er etwa ein Jahr vor Seinem Hinscheiden offenbarte, war das gewaltige Werk des Autors von hundert Bänden, den Schatzkammern der unschätzbaren Perlen Seiner Offenbarung, praktisch abgeschlossen. Diese Bände sind voll von unzähligen Ermahnungen, umwälzenden Prinzipien, welt-gestaltenden Gesetzen und Bestimmungen, von ernsten Warnungen und unheilverkündenden Prophezeiungen, herzerhebenden Gebeten und Meditationen, aufschlussreichen Kommentaren und Erläuterungen, leidenschaftlichen Erörterungen und Predigten. Überall eingestreut sind Botschaften und Empfehlungen an Kaiser, Könige und Minister in Ost und West, an Geistliche verschiedener Konfessionen und an führende Persönlichkeiten in Wissenschaft, Politik, Literatur und Mystik sowie auf kommerziellem und humanitärem Gebiet.
Mit Blick auf den Umfang dieser unermesslichen und gewichtigen Offenbarung schrieb Bahá'u'lláh an Seinem Lebensabend aus Seinem Größten Gefängnis: »Wir haben wahrlich Unsere Pflicht nicht versäumt, die Menschen zu ermahnen und ihnen zu bringen, was Wir von Gott, dem Allmächtigen, dem Allgepriesenen, geheißen wurden.«Q668 Und Er fährt fort: »Gibt es noch irgendeine Entschuldigung für irgendjemanden in dieser Offenbarung? Bei Gott, dem Herrn des mächtigen Thrones, nein! Meine Zeichen sind um die Erde gegangen, und Meine Macht hat das ganze Menschengeschlecht umfasst.«Q669

Kapitel 13

Das Hinscheiden Bahá'u'lláhs

Nahezu ein halbes Jahrhundert war seit den Anfängen des Glaubens vergangen. In seiner Wiege von Hass umgeben, in seiner Kindheit seines Herolds und Oberhaupts beraubt, wurde er aus dem Staub, in den ihn ein feindseliger Despot geschleudert hatte, wieder erhoben durch seine zweite und größte Lichtgestalt, der es trotz wiederholter Verbannungen gelang, in weniger als einem halben Jahrhundert das Geschick des Glaubens zu wenden, seine Botschaft zu verkünden, seine Gesetze und Gebote zu erlassen, seine Grundsätze zu formulieren, seine Institutionen zu gründen, und eben hatte er begonnen sich im Licht eines Aufschwungs zu sonnen, wie er ihm nie zuvor vergönnt war, da beraubte ihn das Schicksal plötzlich seines Stifters und stürzte die Gläubigen in große Trauer und Fassungslosigkeit – seine Gegner jedoch schöpften neue Hoffnung und seine politischen wie geistlichen Feinde fassten neuen Mut.
Wie 'Abdu'l-Bahá bestätigt, hatte Bahá'u'lláh schon neun Monate vor Seinem Hinscheiden den Wunsch geäußert, diese Welt zu verlassen. Von da an wurde aus dem Ton Seiner Bemerkungen gegenüber denen, die zu Ihm kamen, immer deutlicher, dass das Ende Seines irdischen Lebens nahte, obwohl Er zu niemandem offen darüber sprach. In der Nacht vor dem elften Shavvál 1309 d. H. (8. Mai 1892) bekam Er leichtes Fieber, das tags darauf etwas anstieg, dann wieder abklang. Er führte auch weiterhin Gespräche mit einigen Freunden und Pilgern, aber bald war klar, dass Er sich nicht wohl fühlte. Erneut trat Fieber auf, heftiger als zuvor, Sein Allgemeinzustand verschlechterte sich zusehends, dann traten Komplikationen auf, die am 2. Dhi'l-Qa'dih 1309 d. H. (29. Mai 1892) um die Morgendämmerung, acht Stunden nach Sonnenuntergang, im 75. Jahr Seines Lebens, zu Seinem Hinscheiden führten. Nun hatte Sein Geist, der endlich von den Mühen eines Lebens voller Drangsal erlöst war, seinen Flug in Seine »anderen Reiche« genommen, in Reiche, »auf die nie der Blick des Volkes der Namen fiel« und wohin die »strahlende, weiß gewandete Jungfrau«Q670 Ihn eilen hieß, wie Er es neunzehn Jahre zuvor beschrieben hatte im Lawḥ-i-Ru'yáA167, das Er zum Gedenktag der Geburt Seines Wegbereiters offenbart hatte.
Sechs Tage vor seinem Tod, im Bett gestützt von einem Seiner Söhne, rief er die Schar der Gläubigen in Seine Gegenwart, darunter einige Pilger, die sich im Landhaus versammelt hatten. Das sollte sich als ihre letzte Audienz bei Ihm erweisen. »Ich bin sehr zufrieden mit euch allen«, sprach Er gütig und liebevoll zu der weinenden Menge, die sich bei Ihm versammelt hatte. »Ihr habt viele Dienste geleistet und wart sehr gewissenhaft in eurer Arbeit. Jeden Morgen und jeden Abend seid ihr hierhergekommen. Gott stehe euch bei, dass ihr einig bleibt. Möge Er euch helfen, die Sache des Herrn des Seins zu erhöhen.« An die Frauen, die sich an Seinem Bett versammelt hatten, unter ihnen die Mitglieder Seiner Familie, richtete Er ähnlich ermutigende Worte und versicherte ihnen ausdrücklich, dass Er sie alle in einem Dokument, das Er dem Größten Ast anvertraut habe, Dessen Fürsorge empfehle.
Die Nachricht von Seinem Hinscheiden wurde sofort Sulṭán 'Abdu'l-Ḥamíd übermittelt in einem Telegramm, das mit den Worten begann: »Die Sonne Bahás ist untergegangen«, und das dem Herrscher die Absicht mitteilte, die heiligen sterblichen Überreste im Bereich des Landhauses beizusetzen, wozu er bereitwillig seine Zustimmung gab. So wurde Bahá'u'lláh im nördlichsten Zimmer des Hauses, das Seinem Schwiegersohn als Wohnung diente, zur letzten Ruhe gelegt; es war das nördlichste von drei Häusern, die sich im Westen an das Landhaus anschlossen. Die Beisetzung fand noch am Tag Seines Hinscheidens kurz nach Sonnenuntergang statt.
Der untröstliche Nabíl, der während der Krankheit Bahá'u'lláhs das Vorrecht einer privaten Audienz hatte, der von 'Abdu'l-Bahá dazu bestimmt worden war, die Textstellen für das Besuchsgebet auszuwählen, das jetzt am heiligsten Grab gesprochen wird, der sich kurz nach dem Hinscheiden seines Geliebten in seinem unerträglichen Kummer ins Meer stürzte und ertrank, beschreibt die Seelenpein dieser Tage so: »Mir scheint, die geistige Erregung, die in der Welt des Staubes ausgelöst wurde, ließ alle Welten Gottes erzittern. … Meine innere und äußere Zunge sind außerstande, die Verfassung wiederzugeben, in der wir uns befanden. … Inmitten der überall herrschenden Verwirrung sah man, wie sich viele Bewohner 'Akkás und der umliegenden Dörfer auf den Feldern rings um das Landhaus drängten. Sie weinten, schlugen sich gegen den Kopf und schrien laut vor Jammer.«
Eine ganze Woche lang verweilte eine große Zahl von Trauergästen, Reiche und Arme, bei Tag und Nacht, bei der Familie der Hinterbliebenen, nahm Teil an der Trauer und an dem großzügig von der Familie gespendeten Mahl. Würdenträger der Shí'iten, Sunníten, Christen, Juden und Drusen, ferner Dichter, 'Ulamá und Regierungsbeamte, sie alle vereinigten sich in der Klage um den Verlust, im Lobpreis der Tugenden und der Größe Bahá'u'lláhs und viele von ihnen bezeugten Ihm ihre Verehrung auch schriftlich in Poesie und Prosa, in arabischer und in türkischer Sprache. Selbst aus so fernen Städten wie Damaskus, Aleppo, Beirut und Kairo trafen ähnliche Beiträge ein. All diese glühenden Zeugnisse wurden ausnahmslos 'Abdu'l-Bahá vorgelegt, der nun die Sache des verstorbenen Oberhaupts vertrat und Dessen Lob oft in die Seinem Vater erwiesenen Huldigungen eingeflochten war.
Doch die überschwänglichen Bekundungen des Leides und der Ausdruck der Verehrung und der Bewunderung, die das Hinscheiden Bahá'u'lláhs ganz unwillkürlich unter den Nichtgläubigen im Heiligen Land und in den benachbarten Gebieten ausgelöst hatte, waren nur ein Tropfen, verglichen mit dem Ozean des Schmerzes und den zahllosen Beweisen grenzenloser Liebe und Ergebenheit, die in der Stunde des Untergangs der Sonne der Wahrheit den Herzen der ungezählten Tausenden entströmten, die sich Seiner Sache geweiht hatten und entschlossen waren, ihr Banner in Persien, Indien, Russland, im 'Iráq, in der Türkei, in Palästina, Ägypten und Syrien hochzuhalten.
Mit dem Hinscheiden Bahá'u'lláhs geht ein Zeitabschnitt zu Ende, der in der Religionsgeschichte der Welt in vielerlei Hinsicht einzigartig ist.

Das erste Jahrhundert des Bahá'í-Zeitalters war nun zur Hälfte verstrichen.

Ein Zeitabschnitt, der in seiner Erhabenheit, Fruchtbarkeit und Dauer von keiner früheren Sendung übertroffen wurde und der – abgesehen von einer kurzen Unterbrechung von drei Jahren – durch ein halbes Jahrhundert ununterbrochener fortschreitender Offenbarung gekennzeichnet war, hatte seinen Abschluss gefunden.

Die vom Báb verkündete Botschaft hatte goldene Früchte getragen.

Die bedeutsamste, wenn auch nicht die spektakulärste Phase des Heroischen Zeitalters war abgeschlossen.

Die Sonne der Wahrheit, die größte Lichtquelle dieser Welt, war im Síyáh-Chál von Ṭihrán aufgegangen, hatte in Baghdád die Wolken durchbrochen, war nach einer vorübergehenden Verfinsterung in Adrianopel zu ihrem Zenit aufgestiegen und schließlich in 'Akká untergegangen, um vor Ablauf eines vollen Jahrtausends nicht wieder zu erscheinen.

Die wiedergeborene Religion Gottes, der Anziehungspunkt aller früheren Sendungen, war vollständig und uneingeschränkt verkündet worden.

Die sein Kommen verheißenden Prophezeiungen hatten sich in bemerkenswerter Weise erfüllt.

Seine grundlegenden Gesetze und Hauptprinzipien, Kette und Schuss des Gewebes seiner künftigen Weltordnung, waren klar verkündet.

Seine organische Beziehung und seine Einstellung zu den vorausgegangenen religiösen Systemen waren eindeutig festgelegt.

Die wichtigsten Institutionen, in denen eine noch keimhafte Weltordnung zur Reife heranwachsen soll, waren unanfechtbar begründet.

Der Gottesbund zur Wahrung der Einheit und Unverletzbarkeit seines weltumfassenden Systems war unwiderruflich der Nachwelt hinterlassen.

Die Verheißung der Vereinigung des ganzen Menschengeschlechts, der Errichtung des Größten Friedens und der Entfaltung einer Weltzivilisation war unbestreitbar gegeben.

Die unheilvollen Warnungen vor den Katastrophen, die als Auftakt zu einer so herrlichen Vollendung über Könige, Geistliche, Regierungen und Völker kommen sollten, wurden wiederholt geäußert.

Die bedeutsamen Aufrufe an die Präsidenten der Neuen Welt – Vorboten des Auftrags, mit dem der nordamerikanische Kontinent später betraut werden sollte – waren erfolgt.

Der erste Kontakt zu einem Volk war geknüpft, aus dessen Königshaus sich ein Mitglied noch vor Ablauf des ersten Bahá'í-Jahrhunderts Seiner Sache anschließen sollte.

Der erste Impuls war gegeben, der im Laufe mehrerer Jahrzehnte Gottes heiligem Berg mit seinem Blick auf das Größte Gefängnis in geistiger und institutioneller Hinsicht unschätzbaren Nutzen brachte und in den kommenden Jahren noch bringen wird.

Und schließlich waren die ersten Banner einer geistigen Eroberung, die noch vor dem Ende des Jahrhunderts nicht weniger als sechzig Länder der östlichen und westlichen Welt umfassen sollte, erfolgreich aufgestellt.
Mit dem Umfang und der Vielgestalt seiner heiligen Schriften, der Zahl seiner Märtyrer, der Tapferkeit seiner Verfechter, der Vorbildlichkeit seiner Gläubigen, der gebührenden Strafe, die seine Gegner zu spüren bekamen, mit seinem durchdringenden Einfluss, dem unvergleichlichen Heldentum seines Herolds, der strahlenden Größe seines Stifters und dem geheimnisvollen Wirken seines unwiderstehlichen Geistes hatte der Glaube Bahá'u'lláhs an der Schwelle des sechsten Jahrzehnts seines Bestehens in hohem Maße seine Fähigkeit bewiesen, unteilbar und unbestechlich den von seinem Stifter vorgezeichneten Kurs zu halten und den aufeinanderfolgenden Generationen die Zeichen der himmlischen Macht vor Augen zu führen, mit der Er ihn so reichlich ausgestattet hatte.
Das Schicksal, das die Könige, Minister und Geistlichen aus Ost und West ereilte, die während der verschiedenen Phasen der Amtszeit Bahá'u'lláhs Seine Sache entweder bewusst verfolgten oder Seine Warnungen in den Wind schlugen und ihre selbstverständliche Pflicht versäumten, auf Seinen Ruf zu hören und Ihn und Seine Botschaft so zu behandeln, wie sie sollten, verdient an dieser Stelle eine besondere Aufmerksamkeit. Bahá'u'lláh sagt über diejenigen, die danach trachteten Seine Religion zu zerstören oder ihr Schaden zuzufügen: »Gott hat niemals und wird niemals die Augen schließen vor der Tyrannei der Unterdrücker. In dieser Offenbarung sucht Er vielmehr jeden Tyrannen einzeln heim mit Seiner Vergeltung.« Groß und schrecklich ist fürwahr das Schauspiel, das sich vor unseren Augen ausbreitet, wenn wir das Feld betrachten, über das seit Beginn der Amtszeit Bahá'u'lláhs der Sturm der Vergeltung Gottes heftig hinweg fegte, Könige entthronte, Dynastien auslöschte, geistliche Hierarchien entwurzelte, Kriege und Revolutionen heraufbeschwor, Fürsten und Minister aus ihren Ämtern trieb, Usurpatoren verjagte, Tyrannen stürzte und die Böswilligen und Widerspenstigen züchtigte.
Sulṭán 'Abdu'l-'Azíz, der mit Náṣiri'd-Dín Sháh zusammen der Urheber des Elends war, das über Bahá'u'lláh gebracht wurde, und persönlich verantwortlich war für drei über den Propheten verhängte Dekrete zur Verbannung, der im Kitáb-i-Aqdas als der angeprangert wurde, der »den Thron der Tyrannei«Q671 innehat, und dessen Sturz im Lawḥ-i-Fu'ád vorausgesagt wird, wurde 1876 durch eine Palastrevolte abgesetzt, durch eine FatváA168 des Muftí seiner Hauptstadt verurteilt und vier Tage darauf ermordet, woraufhin einer seiner Neffen, ein ausgewiesener Schwachkopf, sein Nachfolger wurde. Der Krieg von 1877–78 befreite elf Millionen Menschen vom türkischen Joch, Adrianopel wurde von russischen Streitkräften besetzt, und infolge des Krieges von 1914–18 löste sich das Reich auf, das Sultanat wurde abgeschafft, die Republik ausgerufen und damit einer Herrschaft, die über sechs Jahrhunderte gedauert hatte, ein Ende gesetzt.
Der eitle und despotische Náṣiri'd-Dín Sháh, den Bahá'u'lláh als »Fürst der Unterdrücker«Q672 brandmarkte, über den Er schrieb, er werde bald zu einem »Paradebeispiel für die Welt«Q673, dessen Regierung den Schandfleck der Hinrichtung des Báb und der Einkerkerung Bahá'u'lláhs trägt, der die spätere Verbannung Bahá'u'lláhs nach Konstantinopel, Adrianopel und 'Akká betrieb, der in Absprache mit einer bösartigen Priesterschaft geschworen hatte, den Glauben im Keim zu ersticken, wurde im Schrein des Sháhs 'Abdu'l-'Aẓím auf dramatische Weise ermordet, ausgerechnet am Vorabend seines Jubiläums, das als Auftakt zu einer neuen Ära und als größter Tag in den Annalen des persischen Volkes mit aufwändiger Pracht gefeiert werden sollte. Die Geschicke seines Hauses gingen danach stetig bergab, und infolge der skandalösen Misswirtschaft des zügel- und verantwortungslosen Aḥmad Sháh kam es zum Niedergang und Verschwinden der Qájárendynastie.
Napoleon III., der bedeutendste Monarch seiner Zeit im Westen, äußerst ehrgeizig, ungewöhnlich stolz, verschlagen und oberflächlich, von dem berichtet wird, dass er das von Bahá'u'lláh an ihn adressierte Sendschreiben verächtlich von sich wies, der von Bahá'u'lláh geprüft und als mangelhaft befunden wurde, und dessen Fall in einem späteren Sendschreiben ausdrücklich vorhergesagt wurde, erlitt 1870 in der Schlacht von Sedan eine schmachvolle Niederlage, die als bisher größte militärische Kapitulation der neueren Geschichte gilt; Er verlor sein Königreich und verbrachte den Rest seines Lebens im Exil. All seine Hoffnungen wurden zerschlagen, sein einziger Sohn, der Kronprinz, kam im Zulukrieg ums Leben, sein vielgerühmtes Reich brach zusammen, ein Bürgerkrieg brach aus, der noch heftiger war als der deutsch-französische Krieg, und der preußische König wurde im Schloss von Versailles zum Kaiser Wilhelm I. eines vereinigten Deutschen Reiches ausgerufen.
Der vor Stolz trunkene Wilhelm I., frisch bejubelter Sieger über Napoleon III., wird im Kitáb-i-Aqdas getadelt und aufgefordert, über das Schicksal dessen nachzudenken, »dessen Macht« die seine »überragte«Q674, wird im selben Buch gewarnt, dass das »Wehklagen Berlins«Q675 sich erheben und die Ufer des Rheins »mit Blut bedeckt«Q676 sein werden; er überlebte zwei Mordanschläge und wurde von einem Sohn beerbt, der drei Monate nach der Thronbesteigung an einer tödlichen Krankheit starb und den Thron dem arroganten, starrköpfigen und kurzsichtigen Wilhelm II. hinterließ. Der Hochmut des neuen Monarchen führte zu seinem Untergang. In seiner Hauptstadt brach rasch und unversehens eine Revolution aus, in mehreren Städten entfaltete sich der Kommunismus, die Fürsten der deutschen Staaten dankten ab, und er selbst, der schmählich nach Holland floh, wurde gezwungen, sein Recht auf den Thron aufzugeben. Die Weimarer Verfassung besiegelte das Schicksal des Reiches, das sein Großvater so stolz ausgerufen hatte, und die Bedingungen eines drückend harten Friedensvertrages führten zu dem ein halbes Jahrhundert zuvor drohend prophezeiten »Wehklagen«Q677.
Der eigenwillige, starrsinnige Kaiser Franz Joseph von Österreich und König von Ungarn, dem im Kitáb-i-Aqdas vorgeworfen wird, dass er seine klare Pflicht versäumt habe, sich bei seiner Pilgerfahrt ins Heilige Land nach Bahá'u'lláh zu erkundigen, wurde derart von Schicksalsschlägen und Unglücksfällen verfolgt, dass seine Herrschaft in Bezug auf das Unglück, das sie über das Volk brachte, angesehen wurde als eine, die von keiner anderen Regierung übertroffen wurde. Sein Bruder Maximilian wurde in Mexiko getötet; Kronprinz Rudolf starb unter schmachvollen Umständen; die Kaiserin wurde heimtückisch ermordet; Erzherzog Franz Ferdinand und seine Gemahlin wurden in Sarajevo umgebracht; das »brüchige Reich«Q678 zerfiel und wurde aufgeteilt, und auf den Trümmern des ehemaligen Heiligen Römischen Reichs wurde eine geschrumpfte Republik errichtet, die nach kurzer, unsicherer Existenz von der politischen Landkarte Europas getilgt wurde.
Alexander II. Nikolajewitsch, der allmächtige Zar von Russland, den Bahá'u'lláh in einem persönlich an ihn gerichteten Sendbrief dreimal gewarnt und aufgefordert hatte, »die Völker vor Gott zu laden«Q679, den Er eindringlich ermahnt hatte, sich von seiner Herrschergewalt nicht davon abhalten zu lassen, »den höchsten Herrscher«Q680 anzuerkennen, erlitt mehrere Anschläge auf sein Leben und starb schließlich von Mörderhand. Seine harte Unterdrückungspolitik, die von ihm begonnen und von seinem Thronerben Alexander III. fortgesetzt wurde, ebnete den Weg für eine Revolution, die dann unter der Herrschaft Nikolaus II. ausbrach und das Zarenreich in einem Meer von Blut ertränkte, Krieg, Krankheit und Hungersnot mit sich brachte und zur Herrschaft eines militanten Proletariats führte, das den Adel abschlachtete, die Geistlichkeit verfolgte, die Intellektuellen vertrieb, die Staatsreligion abschaffte, den Zaren samt seiner Gattin und seiner Familie hinrichtete und die Dynastie Romanow auslöschte.
Papst Pius IX., das unangefochtene Oberhaupt der mächtigsten christlichen Kirche, dem Bahá'u'lláh in einem an ihn gerichteten Sendschreiben befohlen hatte, »seine Paläste denen zu überlassen, die sie begehren«Q681, »allen verzierten Kirchenschmuck zu verkaufen«, den er besäße, und »den Erlös auf dem Pfade Gottes dahinzugeben«Q682 sowie sein Angesicht »dem Königreiche«Q683 zuzuwenden, wurde gezwungen, sich unter beschämenden Umständen den belagernden Kräften König Viktor Emanuels zu unterwerfen, und musste zulassen, dass ihm der Kirchenstaat und sogar die Stadt Rom abgenommen wurden. Der Verlust der »Ewigen Stadt«A169, über der tausend Jahre lang das päpstliche Banner geweht hatte, und die Demütigung der ihm unterstellten kirchlichen Orden fügten seinen körperlichen Gebrechen noch psychische Qualen hinzu und erfüllten ihm die letzten Jahre seines Lebens mit Bitterkeit. Die spätere formelle Anerkennung des Königreichs Italien durch einen seiner Nachfolger im Vatikan besiegelte schließlich das Ende der weltlichen Herrschaft des Papstes.
Mit der raschen Auflösung des osmanischen, des napoleonischen, des deutschen, des österreichischen und des russischen Reiches, mit dem Untergang der Qájáren-Dynastie und dem Erlöschen der weltlichen Herrschaft des Römischen Pontifikats erschöpft sich jedoch noch lange nicht die Geschichte der Katastrophen, die über die Monarchien dieser Welt kamen, weil sie die Warnungen Bahá'u'lláhs, die in den ersten Abschnitten Seiner Súriy-i-Mulúk enthalten sind, missachteten.

Die Umwandlung der portugiesischen und spanischen Monarchien wie auch des chinesischen Kaiserreiches in Republiken, das eigenartige Schicksal, von dem in letzter Zeit die Herrscher von Holland, Norwegen, Griechenland, Jugoslawien und Albanien heimgesucht worden sind – sie leben jetzt alle im Exil –, der faktische Verzicht der Könige von Dänemark, Belgien, Bulgarien, Rumänien und Italien auf die Autorität, die sie innehatten, die Besorgnis, mit der die übrigen Regenten die Erschütterungen so mancher Throne wohl haben mit ansehen müssen, die Schmach und die Willkürhandlungen, die in manchen Fällen die Annalen der Regierung gewisser Monarchien im Osten wie im Westen befleckten, und in allerletzter Zeit der plötzliche Fall des Begründers der neu errichteten Dynastie in Persien – all dies sind weitere Beispiele der »göttlichen Züchtigung«Q684, die Bahá'u'lláh in jener unsterblichen Súrih angekündigt hat, und beweist die göttliche Wirklichkeit in den Anklagen, die Er in Seinem Heiligsten Buch gegen die Herrscher dieser Erde erhoben hat.
Nicht weniger eindrucksvoll war das Erlöschen des alles durchdringenden Einflusses, den die muslimischen geistlichen Oberhäupter der Sunníten und der Shí'iten gleichermaßen in den beiden Ländern ausgeübt hatten, in denen die mächtigsten Institutionen des Islám errichtet worden waren, und die direkt mit den Drangsalen in Verbindung standen, die auf den Báb und Bahá'u'lláh gehäuft wurden.
Der Kalif, der selbsternannte Stellvertreter des Propheten des Islám, auch ›Gebieter der Gläubigen‹A170 genannt, der Beschützer der heiligen Städte Mekka und Medina, dessen geistliche Gerichtsbarkeit sich über mehr als zweihundert Millionen Muslime erstreckte, wurde durch die Aufhebung des Sulṭánats in der Türkei seiner weltlichen Macht beraubt, die bisher untrennbar mit seinem hohen Amt einherging.

Der Kalif selbst, der für kurze Zeit eine ungewöhnliche und unsichere Stellung bekleidet hatte, floh nach Europa; das Kalifat, die höchste und mächtigste Institution des Islám, wurde ohne vorherige Rücksprache mit irgendeiner der Gemeinschaften in der sunnítischen Welt kurzerhand abgeschafft; damit war die Einheit des machtvollsten Zweiges des islámischen Glaubens zerschlagen; die formale, völlige und dauerhafte Trennung des türkischen Staates vom sunnítischen Glauben wurde verkündet das anerkannte Gesetz der Scharia wurde aufgehoben; geistliche Institutionen wurden abgeschafft und ein Zivilrecht ausgerufen; religiöse Orden wurden unterdrückt; die sunnítische Hierarchie wurde aufgelöst; die arabische Sprache, die Sprache des Propheten des Islám, wurde nicht mehr verwendet, und ihre Schrift wurde durch das lateinische Alphabet ersetzt; der Qur'án selbst wurde ins Türkische übersetzt; Konstantinopel, die ›Kuppel des Islám‹A171, sank zu einer gewöhnlichen Provinzstadt herab, und ihr unvergleichliches Juwel, die Hagia Sophia-Moschee, wurde in ein Museum umgewandelt – eine Reihe von Degradierungen, die unwillkürlich an das Schicksal erinnert, das im ersten Jahrhundert der christlichen Ära über das jüdische Volk, die Stadt Jerusalem, den Salomonischen Tempel, den Heiligen der Heiligen, und über die geistliche Hierarchie kam, deren Angehörige zu den bekennenden Verfolgern der Religion Jesu Christi gehörten.
Eine ähnliche Erschütterung ging durch die gesamte Geistlichkeit Persiens, auch wenn die formelle Trennung von Staat und Religion bisher noch nicht ausgesprochen worden ist.

Der »Kirchenstaat«Q685, der im Leben des Volkes tief und fest verwurzelt war und sich über alle Lebensgebiete dieses Landes verzweigt hatte, war weitgehend abgeschafft.

Die geistliche Ordnung, das Fundament des Shí'ah-Islám in diesem Land, war nun lahmgelegt und diskreditiert; ihre Mujtahids, die bevorzugten Sachwalter des verborgenen Imám, wurden auf eine unbedeutende Anzahl reduziert; ihre Turban-tragenden Funktionäre wurden mit wenigen Ausnahmen rücksichtlos gezwungen, ihre traditionelle Kopfbedeckung und Tracht gegen europäische Kleidung einzutauschen, die sie selbst verdammt hatten; der Pomp und Prunk ihrer Feierlichkeiten verschwand völlig; ihre FatvásA172 wurden annulliert; ihre Güter wurden einer Zivilverwaltung übergeben; ihre Moscheen und Seminare standen leer; das Asylrecht, das ihren Schreinen gewährt worden war, wurde nicht mehr anerkannt; ihre religiösen Aufführungen wurden verboten; ihre Takyihs wurden geschlossen und selbst die Pilgerfahrten nach Najaf und Karbilá wurden eingeschränkt und erschwert.

Das Ablegen des Schleiers, die Anerkennung der Gleichberechtigung beider Geschlechter, die Einrichtung ziviler Gerichtshöfe, die Abschaffung des Konkubinats, die Abwertung des Gebrauchs der arabischen Sprache, die doch die Sprache des Islám und des Qur'án ist, und das Bemühen, sie von der persischen Sprache zu trennen – all das ist ein weiteres Zeugnis für den Niedergang und das endgültige Verlöschen dieser unrühmlichen Schar, deren Führer gewagt hatten, sich ›Diener des Herrn der Heiligkeit‹A173A174 zu nennen, die so oft der Huldigung der gläubigen Könige der Ṣafaví-Dynastie teilhaftig geworden waren, deren Bannsprüche schon seit den Anfängen der Religion des Báb die Hauptschuld an den Strömen von Blut trugen, die vergossen worden waren, und deren Schandtaten sowohl die Annalen ihrer Religion als auch die ihres Landes befleckt hatten.
Eine Krise, wenn auch nicht so schwer wie die, von der die islámische Geistlichkeit – der eingefleischte Gegner des Bahá'í-Glaubens – erschüttert wurde, kam auch über die kirchlichen Institutionen der Christenheit, deren Einfluss sichtlich abgenommen hatte, seit der Ruf Bahá'u'lláhs erschollen, seit Seine Warnungen ausgesprochen waren, deren Ansehen schwer beschädigt war, deren Autorität zusehends dahinschwand und deren Macht, Rechte und Privilegien in steigendem Maß eingeschränkt wurden.

Das faktische Erlöschen der weltlichen Herrschaft des römischen Pontifikats, von dem schon gesprochen wurde; die Welle der Kirchenfeindlichkeit, die zur Abtrennung der katholischen Kirche von der französischen Republik führte; der organisierte Angriff des triumphierenden kommunistischen Staates gegen die griechisch-orthodoxe Kirche in Russland und die anschließende Auflösung, Enteignung und Verfolgung der Staatsreligion; die Zerstückelung der österreichisch-ungarischen Monarchie, die ja treu zur römischen Kirche gehalten und sie tatkräftig unterstützt hatte; die Zerreißprobe, die über die Kirche in Spanien und Mexiko kam; die Welle der Säkularisation, die zur Zeit die katholischen, anglikanischen und presbyterianischen Missionen in den nichtchristlichen Ländern erfasst; die Kräfte eines aggressiven Heidentums, die in West-, Ost- und Mitteleuropa sowie in den Balkanstaaten, im Baltikum und in den skandinavischen Staaten gegen die früheren Hochburgen der katholischen, der griechisch-orthodoxen und der lutherischen Kirche vorgehen – das sind die auffälligsten Anzeichen für den Niedergang der kirchlichen Führer der Christenheit, die nicht auf die Stimme Bahá'u'lláhs hören wollten und sich selbst zwischen den in der Herrlichkeit des Vaters wiedergekehrten Christus und ihre jeweilige Gemeinde gestellt haben.
Es ist nicht zu übersehen, dass auch die Autorität der geistlichen Führer des jüdischen und zoroastrischen Glaubens zunehmend schwächer wurde seit der Zeit, da Bahá'u'lláh Seine Stimme erhoben und mit unmissverständlichen Worten verkündet hatte, dass »das Größte Gesetz gekommen ist«, dass die Altehrwürdige Schönheit »auf dem Thron Davids herrscht«Q686, und dass »was immer in den BüchernA175 verkündet wurde, enthüllt und erklärt worden«Q687 ist. Die Anzeichen eines zunehmenden Widerstands gegenüber der geistlichen Autorität; die Respektlosigkeit und Gleichgültigkeit, die traditionellen Bräuchen, Riten und Zeremonien gegenüber an den Tag gelegt wurden; die wiederholten Eingriffe in die Bereiche der geistlichen Gerichtsbarkeit seitens eines aggressiven und oft geradezu feindlichen Nationalismus und die allgemeine Gleichgültigkeit, mit der diese Eingriffe, insbesondere bei den erklärten zoroastrischen Gläubigen, hingenommen wurden – das alles gibt zweifellos den Warnungen und Vorhersagen recht, die Bahá'u'lláh in Seinem historischen Sendschreiben an die geistlichen Führer der Welt zum Ausdruck gebracht hat.
Dies sind in großen Zügen die furchtbaren Beweise für die ausgleichende Gerechtigkeit Gottes, die sowohl die Könige als auch die Geistlichkeit in Ost und West ereilte, als direkte Folge ihres aktiven Widerstandes gegenüber der Lehre Bahá'u'lláhs, oder weil sie es leider versäumten, Seinem Ruf zu antworten, Seine Botschaft zu untersuchen, die Leiden, die Er erduldete, abzuwenden oder auf die großartigen Zeichen und Wunder zu achten, die während eines ganzen Jahrhunderts das Entstehen und den Aufstieg Seiner Offenbarung begleitet haben.
»Zwei Gruppen von Menschen«, so lautet Sein prophetisches Wort, »wurde die Macht entzogen: Königen und Geistlichen.«Q688»Wenn ihr den Ratschlägen, die Wir … auf dieser Tafel offenbaren, keine Beachtung schenkt«, warnt Er die Könige der Erde, dann »wird göttliche Züchtigung von allen Seiten über euch kommen. … An jenem Tage werdet ihr … eure Ohnmacht erkennen.«Q689 Und wiederum: »Obwohl der meisten unserer Leiden gewahr, habt ihr versäumt, die Hand des Angreifers zurückzuhalten.«Q690 Und noch eine Anklage: »Wir werden geduldig sein, wie Wir geduldig waren in dem, was Uns aus euren Händen widerfuhr, o Schar der Könige!«Q691
Er verurteilt insbesondere die geistlichen Führer dieser Welt, wenn Er schreibt:

»Quelle und Ursprung der Tyrannei sind die Geistlichen. … Es gibt wahrlich nichts, was sie mit Gott und nichts, was sie mit uns verbindet.«Q692 »Als Wir genau darauf achteten«, so bestätigt Er ganz offen, »entdeckten Wir, dass Unsere Feinde zum größten Teil Geistliche sind.«Q693 »O Schar der Geistlichen!«, so redet Er sie an, »ihr werdet euch künftighin nicht mehr im Besitze irgendeiner Macht sehen, denn Wir haben sie von euch genommen …«Q694.

»Hättet ihr an Gott geglaubt, als Er Sich offenbarte«, so verkündet Er, »so hätten sich die Menschen nicht von Ihm abgewandt, noch wäre Uns widerfahren, was ihr heute schaut.«Q695 Und indem Er Sich insbesondere an die muslimischen Geistlichen wendet, versichert Er:

»Sie erhoben sich gegen uns mit solcher Grausamkeit, dass dies die Kraft des Islám untergraben hat …«Q696 Und er bekräftigt:

»Die Geistlichen Persiens begingen, was kein Volk unter den Völkern der Welt begangen hat.«Q697 Und wiederum:

»… Die Geistlichen Persiens … verübten das, was die Juden nicht taten während der Offenbarung Dessen, welcher der Geist istA176.«Q698 Und schließlich noch folgende schwerwiegende Prophezeiungen:

»Euertwegen geriet das Volk in Schande, wurde das Banner des Islám herabgezerrt und sein mächtiger Thron gestürzt.«Q699 »Binnen kurzem wird alles, was ihr besitzt, zugrunde gehen, und euer Ruhm wird sich in jämmerlichste Erniedrigung verwandeln, und ihr werdet die Strafe sehen für das, was ihr getan habt.«Q700 »Binnen kurzem«, so prophezeit der Báb noch offener, »werden Wir wahrlich jene, die gegen ḤusaynA177 … Krieg führten, mit der schmerzlichsten Qual … heimsuchen.«Q701 »Binnen kurzem wird Gott an ihnen zur Zeit Unserer Wiederkehr Seine Vergeltung üben, und Er hat für sie in der künftigen Welt eine schwere Qual vorbereitet.«Q702
Bei einem solchen Rückblick sollte ein Hinweis auf die Fürsten, Minister und Geistlichen nicht fehlen, die persönlich für die schmerzlichen Prüfungen verantwortlich waren, die Bahá'u'lláh und Seine Anhänger zu erdulden hatten.

Den türkischen Außenminister, Fu'ád Páshá, bezeichnete Bahá'u'lláh als »Antreiber« hinter Seiner Verbannung in das Größte Gefängnis, der zusammen mit seinem Mitstreiter 'Álí Páshá eifrig darum bemüht war, in dem despotischen Herrscher, der ohnehin gegen den Glauben und sein Oberhaupt voreingenommen war, Angst und Misstrauen zu schüren.

Er wurde etwa ein Jahr, nachdem er sein Ziel erreicht hatte, auf einer Reise nach Paris von der Zuchtrute Gottes getroffen und starb 1869 in Nizza. 'Álí Páshá, der Ṣadr-i-A'ẓamA178, der im Lawḥ-i-Ra'ís mit eindringlichen Worten verurteilt wird und dessen Sturz im Lawḥ-i-Fu'ád unmissverständlich vorausgesagt wurde, wurde wenige Jahre nach Bahá'u'lláhs Verbannung nach 'Akká seines Amtes enthoben, seiner ganzen Macht beraubt und geriet völlig in Vergessenheit.

Der tyrannische Prinz Mas'úd Mírzá, der Ẓillu's-Sulṭán, Náṣiri'd-Dín Sháhs ältester Sohn und Herrscher über mehr als zwei Fünftel seines Reichs, von dem Bahá'u'lláh als dem »Höllenbaum« spricht, fiel in Ungnade, wurde all seiner Statthalterschaften mit Ausnahme von Iṣfahán enthoben und verlor alle Chancen, künftig wieder zu Rang und Würden zu kommen.

Der habgierige Prinz Jalálu'd-Dawlih, den die Erhabene Feder als den »Tyrannen von Yazd«Q703 brandmarkt, wurde etwa ein Jahr nach seinen Schandtaten seines Amtes enthoben, nach Ṭihrán zurückbeordert und gezwungen, einen Teil des Besitzes, den er seinen Opfern gestohlen hatte, zurückzugeben.
Der durchtriebene, ehrgeizige und verschwenderische Mírzá Buzurg Khán, der persische Generalkonsul in Baghdád, wurde letztendlich seines Amtes enthoben, »von Unglück überwältigt, von Gewissensbissen verfolgt und völlig verstört«Q704.

Der berüchtigte Mujtahid Siyyid Ṣádiq-i-Ṭabáṭabá'í, den Bahá'u'lláh als »den Lügner von Ṭihrán« bezeichnete, der Verfasser des ungeheuerlichen Erlasses, nach dem jedes männliche Mitglied der Bahá'í-Gemeinschaft in Persien, ob jung oder alt, hoch oder niedrig, zum Tod zu verurteilen und alle Frauen zu deportieren seien, fiel plötzlich einer Krankheit zum Opfer, die ihm Herz, Hirn und Glieder zerfraß und schließlich zu seinem Tode führte.

Der selbstherrliche Ṣubḥí Páshá, der Bahá'u'lláh gebieterisch ins Regierungsgebäude von 'Akká gerufen hatte, verlor seine Stellung und wurde unter höchst entehrenden Umständen zurückbeordert.

Auch den anderen Gouverneuren der Stadt, die sich in ihrem Amt dem erhabenen Gefangenen und Seinen Gefährten gegenüber Ungerechtigkeiten hatten zuschulden kommen lassen, blieb ein ähnliches Schicksal nicht erspart.

»Jeder Páshá«, schreibt Nabíl in seinem Bericht, »dessen Verhalten in 'Akká annehmbar war, durfte sich lange Zeit seines Amtes erfreuen und wurde reich von Gott gesegnet, wogegen jeder feindselige MutiṣarrifA179 sehr bald durch die Fügung der göttlichen Macht abgesetzt wurde, wie 'Abdu'r-Raḥmán Páshá und Muḥammad-Yúsuf Páshá, die nach dem Abend, an dem sie die Geliebten Bahá'u'lláhs zu verhaften beschlossen hatten, schon am Morgen darauf telegrafisch von ihrer Absetzung in Kenntnis gesetzt wurden.

Sie bekamen nie wieder ein Amt.«
Shaykh Muḥammad-Báqir, genannt »der Wolf«Q705, den Bahá'u'lláh im an ihn gerichteten, ihn scharf verurteilenden Lawḥ-i-Burhán mit »der letzten Spur des Sonnenlichts auf der Bergesspitze«Q706 verglich, musste mit ansehen, wie sein Ansehen ständig schwand, und unter schmerzlichen Gewissensbissen starb er einen elenden Tod. Sein Komplize Mír Muḥammad-Ḥusayn, genannt »die Schlange«Q707, von Bahá'u'lláh als »unendlich bösartiger als der Unterdrücker von Karbilá« beschrieben, wurde etwa um dieselbe Zeit aus Iṣfahán verjagt und zog von Dorf zu Dorf, wurde von einer Krankheit befallen, die einen so widerlichen Geruch verbreitete, dass nicht einmal seine Frau und seine Tochter es in seiner Nähe aushielten, und starb in einem so schlechten Ansehen bei den örtlichen Behörden, dass niemand zu seiner Beerdigung zu gehen wagte; seine Leiche wurde von einigen Trägern schmachvoll verscharrt.
Erwähnt sei auch die verheerende Hungersnot, die etwa ein Jahr nach dem Martyrium des ruhmreichen Badí' in Persien wütete und die Bevölkerung in solche Extreme stürzte, dass sogar die Reichen hungerten, und Hunderte von Müttern grauenhafterweise ihre eigenen Kinder verzehrten.
Wir können dieses Thema nicht abschließen, ohne den Erzfeind des Bundes des Báb besonders zu erwähnen:

Mírzá Yaḥyá, der lang genug lebte, um zu erleben, wie all seine böswillig erdachten Hoffnungen, die er hegte, während er auf Zypern, das die Türken ›die Insel Satans‹ nannten, ein elendes Dasein fristete, zunichte wurden.

Von der türkischen und später von der britischen Regierung erhielt er eine Rente, wurde aber weiter gedemütigt durch die Ablehnung seines Antrags auf die britische Staatsbürgerschaft.

Elf der achtzehn »Zeugen«A180, die er ernannt hatte, verließen ihn wieder und kehrten reumütig zu Bahá'u'lláh zurück.

Er selbst wurde in einen Skandal verwickelt, der seinen Ruf und den seines ältesten Sohnes beschmutzte, was diesen Sohn und dessen Nachkommen von der Nachfolgerschaft ausschloss, mit der er ihn früher betraut hatte, und dazu führte, dass er stattdessen den verschlagenen Mírzá Hádíy-i-Dawlat-Ábádí in diese Stellung hob, einen berüchtigten Azalí, dem der Märtyrertod des früher erwähnten Mírzá Ashraf solche Furcht einjagte, dass er vier Tage hintereinander von der Kanzel herab mit argen Schmähungen seine komplette Abkehr vom Bábí-Glauben verkündete sowie von Mírzá Yaḥyá, seinem Gönner, der so blindes Vertrauen in ihn gesetzt hatte.

Ein seltsames Schicksal fügte es, dass der erwähnte älteste Sohn Mírzá Yaḥyás Jahre später zusammen mit seinem Neffen und seiner Nichte in die Gegenwart 'Abdu'l-Bahás, des ernannten Nachfolgers Bahá'u'lláhs und Mittelpunkt Seines Bundes, gelangte, seine Reue bekundete, um Vergebung bat, wohlwollend von Ihm aufgenommen wurde und bis zu seiner letzten Stunde ein treuer Anhänger des Glaubens blieb, den sein Vater so töricht so schamlos und so erbärmlich zu vernichten versucht hatte.

DRITTER ZEITABSCHNITT

Die Zeit 'Abdu'l-Bahás: 1892–1921

Kapitel 14

Der Bund Bahá'u'lláhs

In den vorangegangenen Kapiteln habe ich versucht, Aufstieg und Entwicklung des Glaubens des Báb und Bahá'u'lláhs während der ersten fünfzig Jahre seines Bestehens zu umreißen. Wenn ich dabei vielleicht zu lange bei den Ereignissen verweilt habe, die mit dem Leben und der Sendung dieser Zwillingsgestirne der Bahá'í-Offenbarung verknüpft sind, wenn ich bestimmte Geschehnisse, die mit ihrem Wirken zusammenhängen, bisweilen zu ausführlich geschildert habe, dann nur darum, weil diese Geschehnisse die Geburt und Grundsteinlegung einer Epoche verkünden, die künftige Historiker als den heroischsten, tragischsten und wichtigsten Abschnitt des Apostolischen Zeitalters des Bahá'í-Glaubens bezeichnen werden. In der Tat ist die Geschichte, die sich in den folgenden Jahrzehnten des hier betrachteten Jahrhunderts vor unseren Augen entfaltet, nur eine Aufzählung der vielfältigen Zeugnisse für das unwiderstehliche Wirken der schöpferischen Kräfte, die die fünfzig Jahre andauernde Umwälzung einer in dieser Zeit fast ununterbrochenen Offenbarung freigesetzt hatten.
Ein dynamischer, von göttlichen Kräften angetriebener Prozess, unvorstellbare Möglichkeiten in sich bergend, weltumfassend angelegt, in seinen Auswirkungen letztlich die Welt verändernd, wurde in der denkwürdigen Nacht in Gang gesetzt, als der Báb in einem verborgenen Winkel von Shíráz zu Mullá Ḥusayn von der Bedeutung Seiner Sendung sprach. Enormen Auftrieb erhielt dieser Prozess im Dunkel des Síyáh-Chál in Ṭihrán durch die ersten Andeutungen der Offenbarung Bahá'u'lláhs. Er wurde weiter beschleunigt durch die Bekanntgabe Seiner Sendung am Vorabend Seiner Verbannung aus Baghdád und erreichte seinen Höhepunkt mit der öffentlichen Verkündigung eben dieser Sendung in den stürmischen Jahren Seines Exils in Adrianopel. Seine volle Bedeutung wurde enthüllt, als der Urheber dieses Glaubens Seine historischen Aufrufe, Ermahnungen und Warnungen an die Könige der Welt und an ihre geistlichen Würdenträger erließ. Und schließlich wurde dieser Prozess vollendet durch die Gesetze und Bestimmungen, die Er verfasste, die Grundsätze, die Er verkündete, und die Institutionen, die Er in den letzten Jahren Seines Wirkens in der Gefängnisstadt 'Akká verordnete.
Um die Kräfte zu steuern und in Bahnen zu lenken, die durch diesen vom Himmel gesandten Prozess freigesetzt wurden, und ihr harmonisches Fortwirken nach Seinem Hinscheiden sicherzustellen, war ein göttlich verordnetes Instrument, das unbestreitbare Autorität besaß und mit dem Urheber der Offenbarung selbst in organischer Verbindung stand, eindeutig unerlässlich. Für dieses Instrument hatte Bahá'u'lláh ausdrücklich durch die Institution des Bundes gesorgt, eine Institution, die Er vor Seinem Hinscheiden dauerhaft errichtet hatte. Diesen Bund hatte Er schon im Kitáb-i-Aqdas vorweggenommen, wies auf ihn hin, als Er in den Tagen vor Seinem Tod Abschied von Seiner um das Bett versammelten Familie nahm, und Er verankerte ihn in einem eigenen Dokument, das Er Das Buch Meines Bundes nannte, und das Er während Seiner letzten Krankheit Seinem ältesten Sohn 'Abdu'l-Bahá anvertraute.
Vollständig mit eigener Hand geschrieben; am neunten Tag nach Seinem Hinscheiden vor neun Zeugen aus dem Kreise Seiner Gefährten und Familienmitglieder entsiegelt; am selben Nachmittag vor einer großen Versammlung, unter ihnen Seine Söhne, einige Verwandte des Báb, Pilger und ansässige Gläubige, an Seinem Heiligsten Grab verlesen, bleibt dieses einzigartige, bahnbrechende Dokument, das Bahá'u'lláh als Seine »Größte Tafel«Q708 bezeichnete und im Brief an den Sohn des Wolfes als das »Karmesinrote Buch«Q709 erwähnte, im Schrifttum aller früheren Offenbarungen, einschließlich der des Báb, ohne jede Parallele; denn nirgends in den Büchern irgendeines religiösen Systems, nicht einmal unter den Schriften des Begründers der Bábí-Offenbarung, finden wir auch nur ein Dokument, das einen Bund mit vergleichbarer Autorität errichtet wie diesen von Bahá'u'lláh Selbst gestifteten Bund.
»So fest und mächtig ist dieser Bund«, bekräftigt Er, der ernannte Mittelpunkt dieses Bundes, »dass seit Anbeginn der Zeit bis zum heutigen Tag keine religiöse Sendung etwas Ähnliches hervorbrachte.«Q710 »Der Angelpunkt der Einheit der Menschheit«, stellt er außerdem fest, »ist unbezweifelbar nichts anderes als die Macht des Bundes.«Q711 »Wisse«, schreibt Er, »dass der ›sichere Griff‹Q712, der von Anbeginn der Welt in den alten Büchern, Tafeln und Schriften genannt wird, nichts anderes ist als der Bund und das Testament.« Und wiederum:

»Die Lampe des Bundes ist das Licht der Welt, und die Worte, die die Feder des Allhöchsten niederschrieb, sind ein grenzenloser Ozean.« »Der Herr, der Allgepriesene«, verkündet Er ferner, »hat im Schatten des Baumes AnísáA181 einen neuen Bund errichtet und ein bedeutendes Testament niedergelegt. … Ward ein solcher Bund in irgendeiner früheren Sendung geschlossen oder in einem früheren Zeitalter, Zeitabschnitt oder Jahrhundert?

Hat man je von einem solchen Testament, das von der Feder des Höchsten niedergeschrieben wurde, gehört?

Bei Gott, nein!« Und schließlich:

»Die Macht des Bundes gleicht der Sonnenwärme, die die Entwicklung alles Erschaffenen auf Erden belebt und fördert.

Ebenso ist das Licht des Bundes der Erzieher von Geist und Verstand, von Herz und Seele des Menschen.« Er spricht in Seinen Schriften von diesem Bund als dem »schlüssigen Zeugnis«, der »universalen Waage«, dem »Magneten der Gnade Gottes«, dem »erhobenen Maßstab«, dem »unwiderlegbaren Testament«, dem »allmächtigen Bund, desgleichen die heiligen Sendungen der Vergangenheit nie gesehen« haben, und von »einem Wesenszug dieses mächtigsten Zyklus«.
Vom Verfasser der Apokalypse als »die Bundeslade SeinesA182 Testamentes«Q713 gepriesen; der Versammlung unter dem »Baum AnísáA183« verbunden, die Bahá'u'lláh in den Verborgenen Worten erwähnt; in anderen Passagen Seiner Schriften gerühmt als die »Arche der Rettung« und als »das Seil, das sich von der Erde zum Reich Abhá spannt«, wurde dieser Bund der Nachwelt in einem Testament anvertraut, das zusammen mit dem Kitáb-i-Aqdas und verschiedenen Sendschreiben, die 'Abdu'l-Bahás Rang und Stufe unmissverständlich darlegen, die Hauptpfeiler bilden, die vom Herrn des Bundes Selbst vorgesehenen wurden, um nach Seinem eigenen Hinscheiden den ernannten Mittelpunkt Seines Glaubens und Planer der zukünftigen Institutionen dieses Glaubens zu schützen und zu unterstützen.
In diesem gewichtigen und unvergleichlichen Dokument enthüllt der Verfasser die Natur des »vortrefflichen und kostbaren Vermächtnisses«Q714, das Er Seinen »Erben«Q715 hinterlässt.

Er verkündet darin aufs Neue den Hauptzweck Seiner Offenbarung; gebietet den »Völkern der Welt«, sich fest an das zu halten, was ihre »Stufe erhöht«; verkündet ihnen, dass »Gott vergeben hat, was vergangen ist«Q716; unterstreicht die erhabene Stufe des Menschen; erläutert den Hauptzweck der Religion Gottes; leitet die Gläubigen an, für das Wohlergehen der Könige der Erde, dieser »Offenbarungen der Macht Gottes und der Morgenröten Seiner Gewalt und Seines Reichtums«Q717, zu beten; verleiht diesen die Herrschaft auf Erden, behält sich aber die Menschenherzen als Seinen eigenen Herrschaftsbereich vor; verbietet kategorisch Streit und Auseinandersetzungen; befiehlt Seinen Anhängern, jene Machthaber zu unterstützen, »die mit der Zier rechten Sinns und rechten Tuns geschmückt sind«Q718; und weist insbesondere die AghṣánA184 an, über die »mächtige Kraft«, die »vollendete Macht« nachzudenken, »die in der Welt des Seins verborgen liegt«Q719.

Er macht es ihnen wie auch den AfnánA185 und Seiner eigenen Verwandtschaft zudem zur Pflicht, »sich allesamt dem Mächtigsten AstA186 zuzuwenden«Q720; bezeichnet Ihn als »den, den Gott bestimmt hat«, »der dieser urewigen Wurzel entspross«Q721, auf den sich auch das Kitáb-i-Aqdas bezieht; bestimmt die Stufe des »Größeren Astes«A187 unter der des »Größten Astes«Q722A188; ermahnt die Gläubigen, den Aghṣán mit Achtung und Zuneigung zu begegnen, und rät ihnen, Seine Familie und Seine Verwandten sowie die Verwandtschaft des Báb in Ehren zu halten; verwehrt Seinen Söhnen »jedes Anrecht auf das Eigentum anderer«Q723; wendet sich an sie sowie an Seine Verwandten und die des Báb mit den Worten:

»Wir ermahnen euch, Gott zu fürchten, edle Taten zu vollbringen und euch so zu verhalten, wie es euch ansteht und zur Erhöhung eurer Stufe beiträgt«Q724; warnt alle Menschen davor, zuzulassen, dass »das Mittel der Ordnung zur Quelle der Unordnung gemacht wird, das Werkzeug der Einheit zum Anlass für Zwietracht«Q725, und schließt mit der Mahnung an die Gläubigen, »allen Völkern zu dienen« und sich für die »Verbesserung der Welt«Q726 einzusetzen.
Dass 'Abdu'l-Bahá eine so einzigartige, erhabene Stufe verliehen wurde, konnte niemanden überraschen, weder Seine Gefährten in der Verbannung, die so lange das Vorrecht hatten, das Leben im Exil mit Ihm zu teilen und Sein Verhalten zu beobachten, noch die Pilger, die – wenn auch nur flüchtig – mit Ihm in persönlichen Kontakt gekommen waren, noch die große Schar der Gläubigen in fernen Ländern, die gelernt hatten, Seinen Namen zu verehren und Seine Arbeit zu schätzen, und auch nicht den großen Kreis Seiner Freunde und Bekannten im Heiligen Land und den angrenzenden Gebieten, die wohl vertraut waren mit der Stellung, die Er zu Lebzeiten Seines Vaters innehatte.
Seine verheißungsvolle Geburt erfolgte in jener unvergesslichen Nacht, als der Báb Seinem ersten Jünger, Mullá Ḥusayn, den überirdischen Charakter Seiner Sendung enthüllte.

Als Kind saß Er auf Ṭáhirihs Schoß und nahm die überwältigende Tragweite wahr, mit dem diese unbeugsame Heldin ihre aufwühlenden und herausfordernden Worte an ihren Weggefährten, den gelehrten und allseits bekannten Vaḥíd, richtete.

Seiner zarten Seele brannte sich unauslöschlich der Anblick Seines Vaters ein – abgemagert, mit zerzaustem Haar und mit Ketten beladen –, als Er Ihn mit neun Jahren im Síyáh-Chál von Ṭihrán besuchte.

Er musste in Seiner frühen Kindheit, als Sein Vater in diesem Verlies lag, die Bosheit einer Horde von Gassenjungen ertragen, die Ihn mit Steinen bewarfen, Ihn schmähten und mit Spott überhäuften.

Er teilte nach der Entlassung Seines Vaters aus der Haft Sein Los, die Härten und das Elend einer grausamen Verbannung aus der Heimat sowie die Prüfungen, die im erzwungenen Rückzug Seines Vaters in die Berge von Kurdistán gipfelten.

In Seinem untröstlichen Kummer über diese Trennung von Seinem geliebten Vater, so vertraute Er Nabíl an, wie es dieser in seinem Bericht bezeugt, habe Er das Gefühl, Er sei damals, obwohl noch ein Kind im zarten Alter, alt geworden.

Ihm gebührt die einzigartige Auszeichnung schon in Seiner Kindheit die volle Herrlichkeit der damals noch nicht offenbarten Stufe Seines Vaters erkannt zu haben, eine Erkenntnis, die Ihn dazu veranlasste, sich Ihm zu Füßen zu werfen und Ihn spontan um das Vorrecht zu bitten, Sein Leben um Seinetwillen hingeben zu dürfen.

Als junger Mann in Baghdád schrieb Er auf Anregung Bahá'u'lláhs den hervorragenden Kommentar zu einer bekannten islámischen Überlieferung, der eine Anfrage von 'Alí-Shawkat Páshá so aufschlussreich beantwortete, dass er seinen Empfänger zu grenzenloser Bewunderung hinriss.

Seine Gespräche und Erörterungen mit den gelehrten Doktoren, mit denen Er in Baghdád in Berührung kam, erregten zum ersten Mal allgemeine Bewunderung für Ihn und Sein Wissen, die sich später noch stetig steigerte, als sich Sein Bekanntenkreis erst in Adrianopel und dann in 'Akká erweiterte.

Ihm zollte der höchst erfahrene Khurshíd Páshá, der Gouverneur der Stadt, öffentlich einen glühenden Tribut, als sein jugendlicher Gast im Beisein einiger angesehener Geistlicher von Adrianopel ein schwieriges Problem, das den Geist der Anwesenden verwirrte, rasch und souverän löste, eine Leistung, die auf den Páshá einen so tiefen Eindruck machte, dass er sich von da an kaum damit abfinden konnte, wenn dieser junge Mann bei derartigen Zusammenkünften fehlte.
Mit weiter zunehmendem Umfang und Einfluss Seiner Sendung setzte Bahá'u'lláh immer größeres Vertrauen in Ihn, indem Er Ihn in vielen Fällen als Seinen Vertreter bestimmte, Ihn ermächtigte, Seine Sache öffentlich zu verteidigen, Ihm die Aufgabe übertrug, Seine Schriften abzuschreiben, Ihm die Verantwortung überließ, ihn vor Seinen Feinden zu schützen, und Ihn mit der Sorge für das Wohl und die Vertretung der Interessen Seiner Exilgefährten betraute.

Ihn betraute er auch mit dem schwierigen und überaus wichtigen Auftrag, sobald die Umstände es erlaubten, das Gelände zu erwerben, das dem Báb als bleibende Ruhestätte dienen sollte, für die sichere Überführung von Dessen sterblichen Überresten ins Heilige Land zu sorgen und auf dem Karmel ein würdiges Grabmal für Ihn zu errichten.

Er trug auch maßgeblich dazu bei, dass Bahá'u'lláh aus Seiner neunjährigen Haft in den Mauern von 'Akká befreit wurde und an Seinem Lebensabend ein wenig Frieden und Sicherheit genießen konnte, was Er so lange hatte entbehren müssen.

Seinem unablässigen Bemühen war es auch zu verdanken, dass dem berühmten Badí' seine denkwürdigen Unterredungen mit Bahá'u'lláh gewährt wurden, dass die feindselige Haltung, die verschiedene Gouverneure von 'Akká den Verbannten gegenüber an den Tag legten, sich in Wertschätzung und Bewunderung verwandelte, dass der Kauf von Grundstücken am See Genezareth und am Jordan zustande kam und dass der Nachwelt die beste und wertvollste Darstellung der frühen Geschichte des Glaubens und seiner Lehren übermittelt wurde.

Durch den außerordentlich herzlichen Empfang, der Ihm bei Seinem Besuch in Beirut zuteilwurde, durch Seinen Kontakt mit dem ehemaligen türkischen Großwesir Midḥat Páshá, Seine Freundschaft mit 'Azíz Páshá, den Er noch aus Adrianopel kannte und der später zum Rang eines Valí aufstieg, und durch Seine ständige Verbindung mit Beamten, namhaften Persönlichkeiten und führenden Geistlichen, die während der letzten Jahre des Wirkens Seines Vaters in steigender Zahl Seine Gesellschaft suchten, gelang es Ihm, das Ansehen der Sache, für die Er sich einsetzte, auf eine nie zuvor erreichte Stufe zu heben.
Er allein durfte »der Meister«A189 genannt werden, eine Ehre, von der Sein Vater all Seine anderen Söhne grundsätzlich ausgeschlossen hatte.

Ihm allein hatte Sein liebender, nie irrender Vater den einzigartigen Titel »Sirru'lláh«Q727A190 verliehen, eine treffende Bezeichnung für den Einen, der zwar in Seinem Wesen menschlich und auf einer gänzlich anderen Stufe als Sein Vater und Dessen Wegbereiter, trotzdem den Anspruch erheben konnte, das vollkommene Beispiel Seines Glaubens zu sein, übermenschliches Wissen zu besitzen und als makelloser Spiegel für das Licht Seines Vaters zu gelten.

Ihn bezeichnete Sein Vater in Adrianopel in der Súriy-i-GhuṣnA191 als »dieses heilige und erhabene Wesen, diesen Ast der Heiligkeit«, »den Ast des Gesetzes Gottes«Q728, Seine »größte Gnade« für die Menschen und die »vollkommenste Gabe«, die ihnen gewährt worden sei, als Den, durch den »jedes modernde Gebein lebendig« wird, und erklärt:

»Wer sich Ihm zuwendet, hat sich Gott zugewandt«Q729, und »wer nicht im Schattens des Astes bleibt, der ist verloren in der Wüste des Irrtums.«Q730 Auf Ihn wies Er auch hin, als Er in derselben Stadt in einem Sendbrief an Ḥájí Muḥammad-Ibráhím-i-Khalíl schrieb, Er sei der einzige unter Seinen Söhnen, »von dessen Zunge Gott die Zeichen Seiner Kraft ausströmen lässt«, und Der, den »Gott eigens für Seine Sache auserwählt« hat.

Später übertrug Ihm der Verfasser des Kitáb-i-Aqdas in einem berühmten Abschnitt, der später im Buch Meines Bundes erläutert wurde, die Aufgabe, Seine Heilige Schrift auszulegen, und nennt Ihn dabei Den, »den Gott bestimmt hat, der dieser Urewigen Wurzel entspross«Q731.

In einem Sendschreiben aus derselben Zeit an Mírzá Muḥammad Qulíy-i-Sabzivárí nennt Er Ihn »den Seitenarm, der abzweigt von diesem Ozean, der alles Erschaffene umfasst«, und gebietet den Gläubigen, sich Ihm zuzuwenden.

Während Seines Besuchs in Beirut preist Sein Vater Ihn in einer Mitteilung, die Er Seinem Sekretär diktierte, mit glühenden Worten und verherrlicht Ihn als Den, »den alle Namen umkreisen«, »den Mächtigsten Ast Gottes« und »Sein urewiges, unwandelbares Geheimnis«Q732.

In verschiedenen mit eigener Hand geschriebenen Schriftstücken spricht Ihn Bahá'u'lláh persönlich an, nennt Ihn »Meinen Augapfel« und spricht von Ihm als einem »Schild für alle im Himmel und auf Erden«Q733, einer »Zuflucht für die ganze Menschheit«Q734 und einer »Festung für alle, die an Gott glauben«Q735.

In einem Gebet, das Er Ihm zu Ehren offenbarte, fleht Sein Vater in Seinem Namen zu Gott, Er möge »Ihm zum Sieg verhelfen« und »Ihm und denen, die Ihn lieben«, alles gewähren, was der Allmächtige für Seine »Botschafter« und die »Treuhänder«Q736 Seiner Offenbarung bestimmt hat.

Und schließlich enthält ein anderes Sendschreiben die gewichtigen Worte:

»Die Herrlichkeit Gottes ruhe auf Dir und auf jedem, der Dir dient und Dich umkreist.

Wehe, großes Wehe dem, der sich Dir widersetzt und Dir schadet.

Wohl dem, der Dir Treue schwört; das Höllenfeuer für den, der Dein Feind ist.«Q737
Als Krönung der unschätzbaren Ehren, Privilegien und Wohltaten, die Ihm während der vierzig Jahre des Wirkens Seines Vaters in Baghdád, Adrianopel und 'Akká in ständig steigender Fülle zuteilwurden, erhob Ihn Bahá'u'lláh schließlich zum Mittelpunkt Seines Bundes und zum Nachfolger der Manifestation Gottes selbst, eine Stufe, die Ihn dazu befähigen sollte, der weltweiten Verbreitung des Glaubens Seines Vaters außerordentlichen Schwung zu verleihen, seine Lehren auszubauen, alle Schranken niederzureißen, die seinen Fortschritt behindern könnten, sowie die Strukturen seiner Gemeindeordnung, des Kindes des Bundes und Vorboten jener Weltordnung ins Leben zu rufen, deren Errichtung das Goldene Zeitalter der Bahá'í-Ära einläuten wird.

Kapitel 15

Die Auflehnung Mírzá Muḥammad-'Alís

Das Hinscheiden Bahá'u'lláhs stürzte, wie wir gesehen haben, Seine Gefährten und die Gläubigen in große Trauer und Verwirrung, gab aber Seinen wachsamen und gefürchteten Feinden frische Hoffnung und erneuerte ihre Entschlossenheit. Zu einer Zeit, da der übel verleumdete Glaube aus den beiden schwersten je durchlebten Krisen – die eine von äußeren Feinden, die andere aus den eigenen Reihen bewirkt – siegreich hervorgegangen war, da er in so hohem Ansehen stand wie nie zuvor in den fünfzig Jahren seines Bestehens, war die unfehlbare Hand, die sein Geschick von Anfang an lenkte, plötzlich in weiter Ferne und hinterließ eine Lücke, die nach Ansicht von Freunden wie Feinden nie wieder gefüllt werden könnte.
Doch wie der ernannte Mittelpunkt des Bundes Bahá'u'lláhs und autorisierte Ausleger Seiner Lehre später erläuterte, bedeutete die Auflösung des Tabernakels, den die Seele der Manifestation Gottes eine Zeitlang zu ihrem Wohnsitz erkoren hatte, ihre Befreiung von den Beschränkungen, die ihr das irdische Leben zwangsläufig auferlegt hatte. Ihr Einfluss war nicht mehr durch physische Grenzen beschränkt, ihr Glanz nicht mehr von ihrem irdischen Tempel verhüllt, so konnte diese Seele fortan die ganze Welt in solchem Maße mit Kraft erfüllen wie zu keiner anderen Zeit im Lauf ihres irdischen Lebens.
Überdies war Bahá'u'lláhs gewaltige Aufgabe auf dieser Erde zur Zeit Seines Hinscheidens vollbracht. Seine Sendung war keinesfalls ergebnislos, sie war vielmehr in jeder Hinsicht vollendet. Die Ihm anvertraute Botschaft war dem Blick der ganzen Menschheit enthüllt. Den Aufruf, den Er an ihre Führer und Herrscher zu richten hatte, hatte Er furchtlos vorgebracht. Die Grundlagen der Glaubenslehre, die dazu bestimmt ist, ihr Leben zu erneuern, ihre Krankheit zu heilen und sie aus Sklaverei und Erniedrigung zu befreien, waren unüberwindbar fest begründet. Die Flut der Leiden, die die Kräfte Seines Glaubens stärken und läutern sollte, war mit ungehemmter Wucht über ihn hinweggefegt. Das Blut, das den Boden fruchtbar machen sollte, aus dem die Institutionen Seiner Weltordnung hervorgehen würden, war reichlich vergossen worden. Und vor allem war der Bund, der den Einfluss des Glaubens und seine Unversehrtheit dauerhaft gewährleisten, ihn vor Spaltung schützen und seine weltweite Ausbreitung fördern sollte, auf eine unanfechtbare Basis gestellt.
Seine Sache, weit kostbarer als ein Mensch es sich erhoffen oder erträumen könnte, wie in einer Muschel diese unschätzbare Perle in sich bergend, nach der die Welt sich seit Menschengedenken sehnte, vor gewaltigen, unvorstellbar schwierigen und dringlichen Aufgaben stehend, war ohne Zweifel in sicheren Händen. Sein eigener geliebter Sohn, Sein Augapfel, Sein Stellvertreter auf Erden, Sein bevollmächtigter Statthalter, der Dreh- und Angelpunkt Seines Bundes, der Hirte Seiner Herde, das Beispiel Seines Glaubens, das Ebenbild Seiner Vollkommenheit, das Geheimnis Seiner Offenbarung, der Erklärer Seiner Absichten, der Baumeister Seiner Weltordnung, der Bannerträger Seines Größten Friedens, der Brennpunkt Seiner unfehlbaren Führung – mit einem Wort, der Träger eines Amtes, das auf dem gesamten Gebiet der Religionsgeschichte nicht seinesgleichen hat –, wachte aufmerksam und furchtlos über Seinen Glauben, entschlossen dessen Grenzen zu erweitern, seinen Ruhm im Ausland zu verbreiten, seine Interessen zu verfechten und seine Bestimmung zu erfüllen.
Die ergreifende Botschaft, die 'Abdu'l-Bahá am Morgen nach dem Hinscheiden Seines Vaters niederschrieb und an die Masse der Gläubigen richtete, sowie die Voraussagen, die Dieser selbst in Seinen Sendschreiben machte, zeugten von einer Entschlossenheit und Zuversicht, die durch die Früchte und die Erfolge Seines dreißigjährigen Wirkens vollauf gerechtfertigt waren.
Die Wolke der Verzagtheit, die sich vorübergehend auf die untröstlichen Freunde der Sache Bahá'u'lláhs gesenkt hatte, hob sich wieder. Der Fortbestand der unfehlbaren Führung, die den Glauben seit seiner Geburt bewahrt hatte, war jetzt gesichert. Es wurde klar, was die feierliche Versicherung bedeutete, dass dies »der Tag« sei, »dem keine Nacht folgt«Q738. Die verwaiste Gemeinde hatte in der Stunde ihrer größten Not in 'Abdu'l-Bahá ihren Trost, ihr Oberhaupt, ihre tragende Säule und ihren Meister erkannt. Das Licht, das mit blendendem Glanz im Herzen Asiens aufleuchtete, sich noch zu Lebzeiten Bahá'u'lláhs über den Nahen Osten verbreitete und die Ränder des europäischen und afrikanischen Kontinents erhellte, sollte sich nun durch den treibenden Einfluss des neu verkündeten Bundes und fast direkt nach dem Tod seines Stifters weit nach Westen bis zum nordamerikanischen Kontinent verbreiten, von dort in die europäischen Länder vordringen und anschließend den Fernen Osten, Australien und Ozeanien erleuchten.
Bevor aber der Glaube sein Banner im Herzen des nordamerikanischen Kontinents aufrichten und von dort aus in weiten Teilen der westlichen Welt Fuß fassen konnte, musste der neu begründete Bund Bahá'u'lláhs – so wie zuvor die Religion, aus der er entsprungen war – eine Feuertaufe bestehen, die seine Festigkeit der ungläubigen Welt vor Augen führen und von seiner Unzerstörbarkeit künden sollte. Eine Krise, fast so bedrohlich wie die, die in den frühesten Tagen in Baghdád den Glauben bedrängte, sollte diesen Bund gleich zu Beginn in seinen Grundfesten erschüttern und die Sache, dessen edelste Frucht dieser Bund war, noch einmal einer der härtesten Prüfungen unterwerfen, die sie in diesem Jahrhundert zu bestehen hatte.
Diese als Schisma missverstandene Krise, die von politischen wie geistlichen Gegnern und nicht minder vom rasch schwindenden Rest der Parteigänger Mírzá Yaḥyás als Anzeichen für den unmittelbar bevorstehenden Bruch und die endgültige Auflösung des von Bahá'u'lláh errichteten Systems bejubelt wurde, traf Seinen Glauben mitten ins Herz und wurde von keinem Geringeren herbeigeführt als einem Mitglied Seiner eigenen Familie, einem Halbbruder 'Abdu'l-Bahás, der im Buch des Bundes namentlich genannt wird und der nach Dem, der zum Mittelpunkt des Bundes bestimmt worden war, den höchsten Rang einnahm.

Diese Krise erhitzte vier volle Jahre lang im gesamten Orient die Gemüter eines Großteils der Gläubigen, überschattete eine Zeitlang selbst das Zentralgestirn des Bundes, führte zu einem unheilbaren Bruch in den Reihen der Verwandtschaft Bahá'u'lláhs, besiegelte damit das Schicksal der großen Mehrheit Seiner Familienmitglieder und schädigte ernsthaft das Ansehen des Glaubens, obwohl sie nie eine dauerhafte Spaltung seiner Struktur bewirkte.

Der wahre Grund für die Krise lag in der brennenden, ungezügelten, verzehrenden Eifersucht auf den Vorrang, den 'Abdu'l-Bahá anerkanntermaßen durch Stufe, Einfluss, Fähigkeiten, Wissen und Tüchtigkeit vor allen anderen Familienmitgliedern hatte und von der nicht nur Mírzá Muḥammad-'Alí, der Erz-Bundesbrecher, sondern auch einige seiner nächsten Verwandten erfüllt waren.

Ein Neid, so blind wie der, der Mírzá Yaḥyás Seele zernagte, so tödlich wie der, der in den Herzen der Brüder Josephs brannte, die sich über dessen überragende Vortrefflichkeit ärgerten, und so tief sitzend wie der, der in Kains Brust brannte und ihn seinen Bruder Abel erschlagen ließ – ein solcher Neid schwelte schon Jahre vor Bahá'u'lláhs Tod verborgen im Herzen Mírzá Muḥammad-'Alís, wurde geschürt durch die zahllosen Beweise der Auszeichnung, der Wertschätzung und Gunst, die 'Abdu'l-Bahá nicht nur von Bahá'u'lláh selbst, Seinen Gefährten und Anhängern zuteilwurden, sondern auch von zahlreichen Nichtgläubigen, die die angeborene Größe erkannten, die 'Abdu'l-Bahá schon von Kindheit an besaß.
Weit davon entfernt, mit den Bestimmungen des Testaments, das ihn in den zweithöchsten Rang von allen Gläubigen erhob, zufrieden zu sein, entbrannte das Feuer unstillbaren Hasses, das im Herzen von Mírzá Muḥammad-'Alí glühte, nur noch stärker, als er die vollen Konsequenzen dieses Dokuments erkannte.

Alles, was 'Abdu'l-Bahá vier qualvolle Jahre lang hatte tun können, Seine fortwährenden Appelle, Seine ernsten Bitten, alle Liebe und Güte, mit der Er Mírzá Muḥammad-'Alí überschüttete, alle Ermahnungen und Warnungen, ja selbst Sein freiwilliger Rückzug, um den drohenden Sturm zu verhüten, erwiesen sich als erfolglos.

Diesem »Größten Aufwiegler«A192 gelang es allmählich, durch unnachgiebige Beharrlichkeit und mit Lügen, Halbwahrheiten, Verleumdungen und maßlosen Übertreibungen fast die gesamte Familie Bahá'u'lláhs und eine beträchtliche Anzahl von Gläubigen aus seinem engeren Bekanntenkreis auf seine Seite zu ziehen.

Die beiden überlebenden Frauen Bahá'u'lláhs, Seine beiden Söhne, der wankelmütige Mírzá Ḍíyá'u'lláh und der treulose Mírzá Badí'u'lláh, samt ihrer Schwester und Halbschwester und deren Gatten, zum einen Siyyid 'Alí, ein Verwandter des Báb, zum anderen der verschlagene Mírzá Majdi'd-Dín, zusammen mit seiner Schwester und seinen Halbbrüdern, Kinder des edlen, getreuen, nun verstorbenen Áqáy-i-Kalím – sie alle waren in dem entschlossenen Bestreben vereint, die Grundlagen des Bundes, die das unlängst verkündete Testament gelegt hatte, zu zerstören.

Selbst Mírzá Áqá Ján, der vierzig Jahre lang als Sekretär Bahá'u'lláhs gewirkt hatte, und Muḥammad-Javád-i-Qazvíní, der seit den Tagen in Adrianopel damit beschäftigt gewesen war, die unzähligen Schriften, die die Erhabene Feder offenbarte, abzuschreiben, sowie dessen gesamte Familie machten mit den Bundesbrüchigen gemeinsame Sache und ließen sich in ihre Machenschaften hineinziehen.
Im Stich gelassen, verraten und von nahezu all Seinen Verwandten angegriffen, die sich im Landhaus und den Häusern um das heiligste Grab breitmachten, stand 'Abdu'l-Bahá, der bereits Seiner heimgegangenen Mutter und Seiner verstorbenen Söhne beraubt war, allein und ohne jede Unterstützung da, mit Ausnahme einer unverheirateten Schwester, Seiner vier unverheirateten Töchter, Seiner Frau und Seinem OnkelA193, um angesichts einer Menge von Feinden, die sich Ihm von innen und außen entgegenstellten, ganz allein die Last der schrecklichen Verantwortung zu tragen, die Sein erhabenes Amt Ihm auferlegt hatte.
Eng verbunden durch ihr gemeinsames Ziel; unbeirrbar in ihren Bemühungen; in Gewissheit der Unterstützung des mächtigen, perfiden Jamál-i-Burújirdí sowie seiner Handlanger Ḥájí Ḥusayn-i-Káshí, Khalíl-i-Khu'í und Jalíl-i-Tabrízí, die für ihre Anliegen eintraten; durch einen ausgedehnten Briefwechsel mit allen Zentren und Personen, die sie erreichen konnten, in Verbindung; durch Abgesandte, die sie nach Persien, in den 'Iráq, nach Indien und Ägypten schickten, in ihren Bestrebungen unterstützt; in ihren Plänen bestärkt durch das Verhalten von Beamten, die von ihnen bestochen oder irregeführt wurden, erhoben sich nun alle, die diesen göttlich gestifteten Bund ablehnten, wie ein Mann und eröffneten einen Beleidigungs- und Verleumdungsfeldzug, der an Bosheit nicht hinter dem zurückstand, den Mírzá Yaḥyá und Siyyid Muḥammad mit ihren niederträchtigen Anschuldigungen gegen Bahá'u'lláh geführt hatten.

Wo sie nur konnten, bei Freunden und Fremden, Gläubigen und Nichtgläubigen, hohen und niedrigen Beamten, in Wort und Schrift, teils offen, teils in Andeutungen, stellten sie 'Abdu'l-Bahá als einen ehrgeizigen, eigenwilligen, gewissenlosen und unbarmherzigen Usurpator hin, der die testamentarischen Verfügungen Seines Vaters bewusst missachte; der sich in absichtlich verhüllter, mehrdeutiger Sprache eine Stellung anmaße, die derjenigen der Manifestation Gottes selbst gleichkomme; der sich in Seiner Korrespondenz mit dem Westen darauf verlegte, sich als den wiedergekehrten Christus hinzustellen, den Gottessohn, gekommen »in der Herrlichkeit des Vaters«Q739; der sich in Seinen Briefen an die indischen Gläubigen als der verheißene Sháh Bahrám bezeichne und sich das Recht anmaße, die Schriften Seines Vaters auszulegen, eine neue Sendung einzuleiten und gleich Ihm die größte Unfehlbarkeit zu besitzen, die doch das ausschließliche Vorrecht der Träger des Prophetenamtes sei.

Sie behaupteten ferner, Er habe aus Eigennutz Zwietracht gesät, Feindschaft gestiftet und die Waffe der Exkommunikation gezückt; Er habe den Sinn des Testaments, das, wie sie behaupteten, in erster Linie die privaten Angelegenheiten der Familie Bahá'u'lláhs betreffe, verdreht, indem Er es als einen Bund von weltweiter Bedeutung hinstelle, seit Ewigkeit bestehend, einzigartig und ohnegleichen in der Geschichte sämtlicher Religionen; Er habe Seine Brüder und Schwestern um ihr rechtmäßiges Erbteil gebracht und damit Beamte bezahlt, um Seine eigenen Interessen zu fördern; Er habe sämtliche Einladungen, um über die strittigen Fragen zu sprechen und die bestehenden Schwierigkeiten beizulegen, abgelehnt; Er habe sogar die Heilige Schrift verfälscht, habe von Ihm selbst verfasste Texte eingeschoben und den Sinn und Zweck einiger der wichtigsten Schreiben aus der Feder Seines Vaters entstellt; und schließlich habe Sein Verhalten dazu geführt, dass das Banner des Aufruhrs unter den Gläubigen im Orient gehisst worden sei und die Schar der Getreuen gespalten, in raschem Niedergang begriffen und dem Untergang geweiht sei.
Und doch war es dieser Mírzá Muḥammad-'Alí – der sich selbst als Musterbeispiel der Treue betrachtete, als den Bannerträger der »Unitarier«, den »Finger, der auf den Meister hinweist«, den Beschützer der heiligen Familie, den Sprecher der Aghṣán, den Erhalter der Heiligen Schrift –, der zu Lebzeiten Bahá'u'lláhs in einem eigenhändig geschriebenen und versiegelten Schriftstück gerade den Anspruch, den er nun wahrheitswidrig 'Abdu'l-Bahá unterschob, so dreist und schamlos erhoben hatte, dass sein Vater ihn daraufhin mit eigener Hand gezüchtigt hatte.

Er war es auch, der in den Texten heiliger Schriften, mit denen er nach Indien geschickt worden war, um sie zu veröffentlichen, unerlaubte Änderungen vorgenommen hatte.

Er besaß die unverfrorene Dreistigkeit, 'Abdu'l-Bahá ins Gesicht zu sagen, 'Umar habe die Nachfolge des Propheten Muḥammad erfolgreich an sich gerissen, und er fühle sich zur gleichen Tat in der Lage.

Er war besessen von der Angst, dass er 'Abdu'l-Bahá nicht überleben könnte, und als 'Abdu'l-Bahá ihm einmal versicherte, dass ihm dereinst all die Ehre, nach der er so sehr verlange, zufallen würde, erwiderte er prompt:

Er habe ja keine Garantie dafür, Ihn zu überleben.

Er war es auch, der – laut dem Bekenntnis, das Mírzá Badí'u'lláh als Ausdruck seiner Reue und seiner allerdings nur kurz währenden Versöhnung mit 'Abdu'l-Bahá verfasst und veröffentlicht hat – die beiden Mappen mit den kostbarsten Dokumenten seines Vaters, die Dieser vor Seinem Tode 'Abdu'l-Bahá anvertraut hatte, durch eine List beiseite schaffte, noch bevor Bahá'u'lláh bestattet war.

Er brachte es fertig, durch die außerordentlich geschickte Fälschung eines einzelnen Wortes und durch andere Kniffe wie Kürzungen und Einschübe einige Textstellen in Sendschreiben der Erhabensten Feder, die Mírzá Yaḥyá brandmarkten, so zu drehen, dass sie auf seinen leidenschaftlich gehassten Bruder bezogen werden konnten.

Und schließlich war es eben dieser Mírzá Muḥammad-'Alí, der, wie von 'Abdu'l-Bahá in Seinem Testament bestätigt, äußerst umsichtig und verschlagen ein Komplott schmiedete, um 'Abdu'l-Bahá zu töten, eine Absicht, auf die Andeutungen in einem Brief von Shu'á'u'lláh, einem Sohn Mírzá Muḥammad-'Alís, dessen Original dem Dokument 'Abdu'l-Bahás beigefügte war, schließen lassen.
Durch solche und andere Machenschaften – zu zahlreich, um sie aufzuzählen – war Bahá'u'lláhs Bund sichtlich verletzt. Damit traf den Glauben ein weiterer, zunächst betäubender Schlag, der für kurze Zeit sein Gefüge erzittern ließ. Der vom Verfasser der Apokalypse vorausgeschaute Sturm war losgebrochen. Die »Blitze« und »Donner«, das »Erdbeben«, alles Begleiterscheinungen der Enthüllung der »Arche Seines Testaments«Q740, waren eingetroffen.
So groß war 'Abdu'l-Bahás Kummer über diese tragische Entwicklung so kurz nach dem Hinscheiden Seines Vaters, dass Er die Folgen, trotz der Triumphe während Seiner Amtszeit, bis an Sein Lebensende spürte.

Seine aufgewühlten Gefühle in dieser düsteren Zeit erinnern an die schlimmen, durch Mírzá Yaḥyás Auflehnung ausgelösten Ereignisse und ihre Wirkung auf Bahá'u'lláh.

So schrieb Er in einem Seiner Sendschreiben:

»Ich schwöre bei der Altehrwürdigen Schönheit!

So groß ist mein Kummer, dass er die Feder in meiner Hand völlig lähmt.« Und in einem Gebet, das in Seinem Testament enthalten ist, klagt Er:

»Du siehst mich versunken in einem Meer voll Unheil, das die Seele überflutet, in einem Meer von Leiden, die das Herz bedrücken. … Schwere Prüfungen umgeben mich von allen Seiten, Gefahren bedrängen mich allenthalben.

Du siehst mich versunken in einem Meer beispielloser Trübsal, hinabgerissen in einen bodenlosen Abgrund, gepeinigt von meinen Feinden, verzehrt von ihres Hasses Flamme, die angefacht ward durch meine eigenen Verwandten, mit denen Du Deinen starken Bund und Dein festes Testament machtest …«Q741 Und wiederum im selben Testament:

»Herr!

Du siehst alle Dinge Tränen über mich vergießen, während meine Verwandten sich an meinen Leiden weiden.

Bei Deiner Herrlichkeit, o mein Gott!

Selbst unter meinen Feinden beklagten etliche meine Not und Pein, und eine Reihe meiner Neider beweinte meine Sorgen, meine Verbannung und mein Leid.«Q742 In einer Seiner letzten Schriften ruft Er aus:

»O Du Herrlichkeit aller Herrlichkeiten!

Ich habe der Welt und ihren Bewohnern entsagt, mein Herz ist gebrochen und ich bin zutiefst betrübt ob der Treulosen.

Wie ein ängstlicher Vogel flattere ich im Käfig dieser Erde und sehne mich Tag für Tag, meinen Flug zu Deinem Königreich anzutreten.«Q743
Bahá'u'lláh hatte in einer Seiner Schriften – einem Sendschreiben, das ein bezeichnendes Licht auf diese Zeit wirft – offenbart:

»Bei Gott, o Menschen!

Mein Auge weint und das Auge 'AlísA194 weint inmitten der himmlischen Heerscharen, Mein Herz schreit auf und das Herz Muḥammads schreit auf im herrlichsten Tabernakel, Meine Seele ruft und die Seelen der Propheten rufen vor den mit Einsicht Begabten. … Ich sorge Mich nicht um Mich, sondern um Den, der nach Mir kommt im Schatten Meiner Sache, mit sichtbarer, unzweifelhafter Herrschaft; denn sie werden Sein Auftreten nicht willkommen heißen; sie werden Seine Zeichen zurückweisen, Seine Souveränität anzweifeln, wider Ihn streiten und Seine Sache verraten …« In einem anderen, nicht weniger bezeichnenden Sendschreiben bemerkt Er:

»Kann noch irgendein Fuß straucheln auf Deinem geraden Pfad, nachdem die Sonne Deines Testaments am Horizont Deiner Größten Tafel aufging?

Darauf antworteten Wir: ›O Meine erhabenste Feder!

Dir ziemt es, Dich um das zu kümmern, was Gott, der Erhabene, der Große, Dir auftrug.

Frage nicht nach dem, was Dein Herz verzehrt und die Herzen der Bewohner des Paradieses, die sich um Meine wundersame Sache scharen.

Es steht Dir nicht zu, die Dinge zu wissen, die Wir vor Dir verhüllt haben.

Dein Herr ist wahrlich der Verbergende, der Allwissende!‹« Noch deutlicher drückt sich Bahá'u'lláh in Bezug auf Mírzá Muḥammad-'Alí aus und stellt in klarer, unmissverständlicher Sprache fest:

»Er ist wahrlich nur einer Meiner Diener. … Und wenn er auch nur für einen Augenblick aus dem Schatten der Sache herausträte, würde er gewiss zunichte.«Q744 Ferner schreibt Er in nicht minder eindringlicher Sprache im Zusammenhang mit Mírzá Muḥammad-'Alí:

»Bei Gott, dem Wahren!

Wenn Wir ihm auch nur für einen einzigen Augenblick die Regenschauer Unserer Sache vorenthielten, würde er dahinwelken und in den Staub sinken.« 'Abdu'l-Bahá bezeugt zudem:

»Es gibt keinen Zweifel, dass an tausend Stellen in den heiligen Schriften Bahá'u'lláhs die Bundesbrecher verflucht werden.« Einige dieser Texte stellte Er zusammen und nahm sie, ehe Er aus dieser Welt schied, in eine Seiner letzten Schriften auf, als Warnung und zum Schutz vor denen, die während der Zeit Seines Wirkens so viel unversöhnlichen Hass gegen Ihn an den Tag gelegt und das Fundament des Bundes fast zerstört hätten – des Bundes, auf dem nicht nur Seine eigene Autorität, sondern auch die Unverletzlichkeit des Glaubens selbst beruht.

Kapitel 16

Aufstieg und Etablierung des Glaubens im Westen

Die Auflehnung Mírzá Muḥammad-'Alís brachte zwar viele düstere und Besorgnis erregende Ereignisse mit sich, und ihre schlimmen Folgen verdunkelten noch jahrelang das Licht des Bundes, bedrohten das Leben seines ernannten Mittelpunkts, lenkten die Gedanken der Gläubigen ab und verzögerten den Fortschritt ihrer Aktivitäten in Ost und West, trotzdem stellte sich heraus, dass die ganze Episode, aus der richtigen Perspektive betrachtet, nichts weiter war als eine der regelmäßig wiederkehrenden Krisen, wie sie seit Anbeginn des Glaubens Bahá'u'lláhs und während des ganzen Jahrhunderts immer wieder entscheidend dazu beitrugen, seine schädlichen Elemente auszusondern, seine Grundlagen zu festigen, seine Widerstandskraft unter Beweis zu stellen und ein größeres Maß seiner noch verborgenen Kräfte freizusetzen.
Nun, da die Bestimmungen des göttlich gestifteten Bundes unumstößlich verkündet, der Sinn und Zweck dieses Bundes klar verstanden und seine Grundlagen in den Herzen der weitaus meisten Gläubigen fest verankert waren, da die ersten Angriffe der Möchtegern-Umstürzler erfolgreich abgewehrt waren, konnte die Sache, für die der Bund vorgesehen war, den Kurs steuern, den ihr die Hand ihres Stifters gewiesen hatte. Strahlende Heldentaten und unvergessliche Siege hatten bereits die Geburt dieser Sache ausgezeichnet und ihren Aufstieg in verschiedenen Ländern des asiatischen Kontinents und insbesondere im Heimatland ihres Stifters begleitet. Die Aufgabe, die sich ihr neu ernanntes Oberhaupt, der Sachwalter ihrer Herrlichkeit und Verbreiter ihres Lichts, selbst stellte, war das Ihm anvertraute unzerstörbare Erbe zu mehren und seinen Wirkungsbereich auszuweiten, indem Er das Licht der Religion Seines Vaters im Westen verbreitete, die Grundlehren und wesentlichen Prinzipien des Glaubens erläuterte, die bereits in die Wege geleiteten Aktivitäten zur Förderung seiner Interessen verstärkte, und indem Er schließlich durch die Vorkehrungen Seines eigenen Testaments die Entwicklung des Gestaltenden Zeitalters des Glaubens einleitete.
Im Jahr nach Bahá'u'lláhs Hinscheiden hatte 'Abdu'l-Bahá in einer Verszeile, die den Spott der Bundesbrecher hervorgerufen hatte, ein vielversprechendes Ereignis angedeutet, das die Nachwelt als einen der größten Triumphe Seines Amtes betrachten sollte, das im Endeffekt unschätzbare Segnungen über die westliche Welt bringen und binnen kurzem den Kummer und die Sorgen zerstreuen sollte, die die Gemeinschaft Seiner Exilgefährten in 'Akká bedrückten. Die große Republik des Westens wurde vor allen anderen Ländern des Abendlandes als erste dazu ausersehen, Gottes unschätzbaren Segen zu empfangen und die treibende Kraft bei dessen Weitergabe an so viele ihrer Schwesternationen auf den fünf Kontinenten der Erde zu werden.
Die Bedeutung einer derart wichtigen Entwicklung in der Geschichte des Glaubens Bahá'u'lláhs – die Einführung Seiner Sache auf dem nordamerikanischen Kontinent – zu einer Zeit, da 'Abdu'l-Bahá Seine Mission erst begonnen hatte und noch dazu die schwerste Krise durchlitt, mit der Er je konfrontiert war, kann gar nicht überschätzt werden:.

Schon in dem Jahr, als der Glaube in Shíráz seinen Anfang nahm, hatte der Báb im Qayyúmu'l-Asmá' – nachdem Er die Völker des Ostens und des Westens in einem Abschnitt deutlich gewarnt hatte – die »Völker des Westens«Q745 direkt angesprochen und sie ausdrücklich aufgefordert, aus ihren »Städten herauszukommen«Q746, um Gott beizustehen und in Seiner »einen, unteilbaren Religion wie Brüder zu werden«Q747.

Bahá'u'lláh selbst hatte in Erwartung dieser Entwicklung geschrieben:

»Im Osten ist das Licht Seiner Offenbarung angebrochen, im Westen erscheinen die Zeichen Seiner Herrschaft.«Q748 Außerdem hatte er prophezeit:

»Sollten sie das Licht … auf dem Festland zu verdecken suchen, dann wird es sicherlich sein Haupt mitten im Herzen des Weltmeeres erheben und mit lauter Stimme verkünden: ›Ich bin der Lebensspender der Welt!‹«Q749 Und wie Nabíl berichtet, stellte Er kurz vor Seinem Hinscheiden fest:

»Wäre diese Sache im Westen offenbart worden und Unsere Verse aus dem Westen nach Persien und anderen östlichen Ländern gelangt, dann hätte man gesehen, wie die Völker des Abendlandes Unsere Sache aufgegriffen hätten.

Das Volk Persiens aber hat sie nicht gewürdigt.« 'Abdu'l-Bahá sagte hierzu:

»Von Anbeginn der Zeit bis zum heutigen Tag ist das Licht göttlicher Offenbarung im Osten aufgegangen und hat seine Strahlen auf den Westen ergossen.

Im Westen aber hat seine Leuchtkraft ungewöhnliches Feuer erlangt.

Betrachte den Glauben, den Jesus verkündete.

Obgleich er zuerst im Osten erschien, wurde doch das volle Maß seiner Möglichkeiten erst offenbar, als sich sein Licht auf den Westen ergoss.«Q750 »Der Tag naht heran«, betont Er, »da ihr bezeugen werdet, wie durch den Strahlenglanz des Glaubens Bahá'u'lláhs der Westen den Osten abgelöst haben wird und das Licht göttlicher Führung verbreiten wird.«Q751 Und abermals:

»Der Westen hat vom Osten Erleuchtung erfahren, aber in mancherlei Hinsicht war die Widerspiegelung des Lichtes im Abendland stärker.«Q752 Und:

»Der Osten ward wahrlich vom Licht des Gottesreiches erleuchtet.

Binnen kurzem wird dasselbe Licht den Westen noch viel stärker erleuchten.«Q753
Speziell den Machthabern des amerikanischen Kontinents beliebte der Stifter der Bahá'í-Offenbarung die einzigartige Ehre zu erweisen, sie im Kitáb-i-Aqdas, Seinem Heiligsten Buch, gemeinschaftlich anzusprechen und eindringlich zu ermahnen: »Schmückt den Tempel der Herrschaft mit der Zier der Gerechtigkeit und der Gottesfurcht und krönt ihn mit dem Gedenken eures Herrn«Q754. Er fordert sie auf, »den Verletzten mit den Händen der Gerechtigkeit« zu verbinden und »den Unterdrücker« »mit der Rute der Gebote« ihres »Herrn, des Gesetzgebers, des Allweisen,«Q755 zu zermalmen. »Der amerikanische Kontinent«, schrieb 'Abdu'l-Bahá, »ist in den Augen des einen wahren Gottes das Land, in dem der Glanz Seines Lichtes offenbart und die Geheimnisse Seiner Religion enthüllt werden, wo die Gerechten wohnen und die Freien sich versammeln.«Q756 Und Er prognostizierte: »Der amerikanische Kontinent zeigt Beweise großer Fortschrittlichkeit. Seine Zukunft ist vielversprechend, denn sein Einfluss und sein Glanz reichen weit. Er wird alle Nationen geistig anführen.«Q757
»Die Menschen in Amerika«, so macht 'Abdu'l-Bahá deutlich, indem er die große Republik des Westens, die führende Nation des amerikanischen Kontinents für seine besondere Gunst herausgreift, »sind wirklich wert die Ersten zu sein, die den Tabernakel des Größten Friedens errichten und die Einheit der Menschheit verkünden.«Q758 Und wiederum: »Diese amerikanische Nation ist bestens ausgerüstet und befähigt das zu vollbringen, was die Geschichtsbücher schmücken wird; die ganze Welt wird sie beneiden und für die Erfolge ihres Volkes wird man sie in Ost und West preisen.«Q759 Ferner sagte Er: »Möge diese amerikanische Demokratie die erste Nation werden, die den Grundstein für internationale Abkommen legt. Möge sie die erste Nation werden, die die Einheit der Menschheit verkündet. Möge sie die Erste werden, die das Banner des Größten Friedens entfaltet.«Q760 »Mögen sich die Bewohner dieses Landes«, schrieb Er ferner, »… über ihre gegenwärtigen materiellen Errungenschaft zu solchen Höhen erheben, dass himmlische Erleuchtung von diesem Zentrum aus allen Völkern der Welt zuströmt.«Q761
»O ihr Apostel Bahá'u'lláhs!«, sprach 'Abdu'l-Bahá die Gläubigen des nordamerikanischen Kontinents an, »… bedenkt, welch hohe, erhabene Stufe Er euch zu erreichen bestimmt hat.A195 … Das volle Maß eures Erfolges ist noch nicht offenbar, seine Bedeutung wird noch nicht verstanden.«Q762 Und wiederum: »Eure Sendung ist unaussprechlich ruhmreich. Ist euer Unternehmen von Erfolg gekrönt, so wird sich Amerika sicherlich zu einem Mittelpunkt entwickeln, von dem Wogen geistiger Kraft ausstrahlen, und der Thron des Reiches Gottes wird in der Fülle seiner Majestät und Herrlichkeit fest gegründet sein.«Q763 Und schließlich gibt Er die mitreißende Versicherung: »Sobald die amerikanischen Gläubigen diese göttliche Botschaft über die Küsten Amerikas hinaustragen und sie quer durch die Kontinente Europa, Asien, Afrika und Australasien bis weit auf die Pazifischen Inseln verkündigen, wird sich diese Gemeinde unverrückbar auf den Thron ewiger Herrschaft gesetzt sehen. … Dann wird die ganze Erde widerhallen vom Lobpreis ihrer Majestät und Größe.«Q764
Kein Wunder, dass es dieser Gemeinde, die einer Nation angehört, die so reich gesegnet ist und in einem überreich ausgestatteten Kontinent eine so hervorragende Stellung einnimmt, im Lauf ihres fünfzigjährigen Bestehens gelang, den Annalen des Glaubens Bahá'u'lláhs so manche Seite voller Siege hinzuzufügen.

Es soll nicht vergessen werden, dass dies die Gemeinde ist, die, seit sie durch die schöpferischen Kräfte, ausgelöst durch die Verkündigung des Bundes Bahá'u'lláhs, ins Leben gerufen wurde, in 'Abdu'l-Bahás unermüdlicher Fürsorge stand und von Ihm geschult wurde, ihren einzigartigen Auftrag zu erfüllen; durch zahllose Sendbriefe, durch Anweisungen, die Er zurückkehrenden Pilgern mitgab, durch das Entsenden von Boten, und später durch Seine Reisen quer über den nordamerikanischen Kontinent, durch den besonderen Nachdruck, den Er während dieser Reisen auf die Institution des Bundes legte, und schließlich durch den Auftrag, der in den Sendschreiben zum göttlichen Plan niedergelegt ist.

Von ihrem ersten Anfang bis zum heutigen Tag hat diese Gemeinde unaufhörlich gearbeitet und hat es durch ihre eigenen Bemühungen und ohne fremde Hilfe geschafft, das Banner Bahá'u'lláhs in einem Großteil der sechzig Länder zu hissen, die heute in Ost und West die Ehre haben, zum Gebiet Seines Glaubens zu gehören.

Dieser Gemeinde gebührt die Auszeichnung, das Modell für die Institutionen der Gemeindeordnung, die die kommende Weltordnung Bahá'u'lláhs ankündigen, entwickelt und ihre Struktur errichtet zu haben.

Ihren Bemühungen ist es auch zu verdanken, dass im Herzen Nordamerikas der Muttertempel des Westens, der Herold dieser künftigen Ordnung, eine der edelsten der im Kitáb-i-Aqdas festgelegten Einrichtungen und das prächtigste Gebäude der ganzen Bahá'í-Welt, errichtet wurde.

Durch die gewissenhafte Arbeit ihrer Pioniere, Lehrer und Organisatoren wurde die Literatur der Bahá'í-Religion enorm erweitert, wurden ihre Ziele und Vorhaben furchtlos verfolgt und ihre jungen Institutionen fest verankert.

Eine unmittelbare Folge des selbstständigen, unermüdlichen Wirkens der hervorragendsten ihrer Reiselehrer war auch das spontane Bekenntnis einer Königin zum Glauben Bahá'u'lláhs, das der Nachwelt in mehreren Zeugnissen aus der Feder der königlichen Konvertitin unmissverständlich überliefert ist.

Und schließlich gebührt den Mitgliedern dieser Gemeinde, diesen geistigen Nachfahren der frühen Helden des Heroischen Zeitalters der Bahá'í-Sendung, die unvergängliche Ehre, bei vielen Gelegenheiten mit bewundernswertem Eifer begeistert und entschlossen die Sache der Unterdrückten verfochten, den Armen geholfen und sich für Bauvorhaben und Institutionen eingesetzt zu haben, die ihre Glaubensbrüder in Ländern wie Persien, Russland, Ägypten, 'Iráq und Deutschland errichteten – Länder, in denen die Gläubigen in unterschiedlichem Maß rassischen und religiösen Verfolgungen ausgesetzt waren.
Es ist schon seltsam, dass in diesem vor allen seinen Schwesternationen des Westens mit einer so einzigartigen Aufgabe betrauten Land der erste öffentliche Hinweis auf den Stifter einer so herrlichen Religion interessanterweise von einem Mitglied jenes geistlichen Ordens kam, mit dem sich der Bahá'í-Glaube schon lange hatte auseinandersetzen müssen, und von dem er viel zu leiden hatte. Noch interessanter ist, dass ausgerechnet der Mann, der fünfzig Jahre, nachdem der Báb Seine Sendung in Shíráz verkündet hatte, als Erster den Glauben in Chicago begründete, wenige Jahre später der Fahne, die er in dieser Stadt selbst aufgepflanzt hatte, abtrünnig wurde.
Am 23.

September 1893, etwas über ein Jahr nach dem Hinscheiden Bahá'u'lláhs, verlas Rev.

George A.

Ford aus Syrien vor dem Weltparlament der Religionen in Chicago, im Zusammenhang mit der Kolumbus-Ausstellung zum vierhundertsten Jahrestag der Entdeckung Amerikas, ein von Rev.

Henry H.

Jessup, D.

D., Direktor der Presbyterianischen Mission in Nordsyrien verfasstes Schreiben, worin verkündet wurde, dass »ein berühmter persischer Weiser«, »der Bábí-Heilige«, unlängst in 'Akká verstorben sei, und dass zwei Jahre vor Seinem Tod ein »Gelehrter der Universität Cambridge« Ihn besucht habe, dem gegenüber Er »so edle, christusähnliche Gefühle« zum Ausdruck gebracht habe, dass der Autor dieser Schrift in seinen »Schlussworten«Q765 den Wunsch äußerte, seine Leserschaft daran teilhaben zu lassen.

Kaum ein Jahr darauf, im Februar 1894, ließ sich ein syrischer Arzt namens Ibráhím Khayru'lláh, nachdem er in Kairo von Ḥájí 'Abdu'l-Karím-i-Ṭihrání zur Bahá'í-Religion bekehrt worden war, von Bahá'u'lláh ein Sendschreiben erhalten hatte, mit 'Abdu'l-Bahá korrespondiert hatte und im Dezember 1892 nach New York gekommen war, in Chicago nieder, wo er begann, die Sache, der er sich angeschlossen hatte, tatkräftig und systematisch zu verbreiten.

Zwei Jahre lang berichtete er 'Abdu'l-Bahá regelmäßig über seine Eindrücke und die bemerkenswerten Erfolge seiner Bemühungen.

Im Jahr 1895 tat sich für ihn eine Möglichkeit in Kenosha auf, das er nun im Zug seiner Lehrtätigkeit jede Woche einmal besuchte.

Es wird berichtet, dass im Jahr darauf in diesen beiden Städten bereits hunderte von Gläubigen lebten.

1897 veröffentlichte er sein Buch Bábu'd-Dín und besuchte Kansas City, New York City, Ithaca und Philadelphia, wo er viele Stützen für den Glauben gewinnen konnte.

Der unerschütterliche Thornton Chase, den 'Abdu'l-Bahá Thábit, den Standhaften, nannte und als »ersten amerikanischen Gläubigen« bezeichnete – er hatte sich im Jahr 1894 zum Glauben bekehrt; die unsterbliche Louisa A.

Moore, die erste Lehrerin des Westens, die 'Abdu'l-Bahá Livá, das Banner, benannte; Dr.

Edward Getsinger, den sie später heiratete; Howard McNutt, Arthur P.

Dodge, Isabella B.

Brittingham, Lillian F.

Kappes, Paul K.

Dealy, Chester I.

Thatcher und Helen S.

Goodall – alle diese Namen werden für immer mit den ersten Regungen der Religion Bahá'u'lláhs auf dem nordamerikanischen Kontinent verknüpft sein und stehen an erster Stelle unter denen, die schon früh durch den Ruf des Neuen Tages erwachten und ihr Leben dem Dienst für den neu verkündeten Bund weihten.
Die bekannte Philanthropin Mrs. Phoebe HearstA196, deren Interesse für den Glauben durch Mrs. Getsinger bei einem Besuch in Kalifornien geweckt worden war, bekundete um das Jahr 1898 ihre Absicht, 'Abdu'l-Bahá im Heiligen Land aufzusuchen, lud mehrere Gläubige zur Teilnahme ein, darunter Dr. Getsinger mit Frau und Dr. Khayru'lláh mit Frau, und traf die notwendigen Vorkehrungen für ihre historische Pilgerfahrt nach 'Akká. In Paris schlossen sich ihnen mehrere dort ansässige Amerikanerinnen an, darunter May Ellis Bolles, die von Mrs. Getsinger für den Bahá'í-Glauben gewonnen worden war, Miss Pearson und Ann Apperson, beides Nichten von Mrs. Hearst, sowie Mrs. Thornburgh mit Tochter und später kamen in Ägypten noch die Töchter von Dr. Khayru'lláh hinzu sowie deren Großmutter, die er kurz zuvor zum Glauben bekehrt hatte.
Die Ankunft der fünfzehn Pilger in drei aufeinander folgenden Gruppen, von denen die erste mit Dr. Getsinger und Frau am 10. Dezember 1898 in der Gefängnisstadt 'Akká eintraf; die enge persönliche Beziehung, die zwischen dem Mittelpunkt des Bundes Bahá'u'lláhs und den neuen Verkündern Seiner Offenbarung im Westen zustande kam; die bewegenden Umstände ihres Besuches am heiligen Grab und die große Ehre, von 'Abdu'l-Bahá persönlich in dessen innerstes Gemach geführt zu werden; der Geist, den ihnen ihr liebevoller, gütiger Gastgeber trotz der Kürze ihres Aufenthaltes in so reichem Maß durch Vorgaben und Beispiel einflößte; der leidenschaftliche Eifer, die unbeugsame Entschlossenheit, entzündet in ihren Herzen durch Seine anregenden Ermahnungen, lichtvollen Lehren und die vielen Beweise Seiner göttlichen Liebe – all dies kennzeichnet den Beginn eines neuen Abschnitts in der Entwicklung des Glaubens im Westen, eines Abschnitts, dessen Stellenwert durch später vollbrachte Werke einiger dieser Pilger und ihrer Mitgläubigen hinreichend aufgezeigt wurde.
Eine Frau aus dieser Pilgergruppe schilderte ihre Eindrücke: »Von diesem ersten Treffen sind mir weder Freude noch Schmerz noch etwas anderes, was ich benennen könnte, im Gedächtnis geblieben. Ich war unversehens zu hoch emporgehoben, meine Seele war mit dem göttlichen Geist in Berührung gekommen und diese so reine, heilige und mächtige Kraft hatte mich überwältigt. … Wir konnten unseren Blick nicht von Seinem herrlichen Antlitz wenden. Wir hörten wohl alles, was Er sagte, wir tranken Tee mit Ihm, den Er uns anbot, aber wir waren völlig entrückt, und erst als Er plötzlich aufstand und uns verließ, kehrten wir wieder ins Leben zurück. Aber es war Gott sei Dank nie, ach nie mehr dasselbe Leben auf dieser Erde.«Q766 In Erinnerung an das letzte Gespräch, das die Gruppe, der sie angehörte, mit Ihm hatte, schrieb diese Pilgerin: »Vor der Macht und Majestät Seiner Gegenwart wandelte sich unsere Furcht in tiefen Glauben; unsere Schwachheit kehrte sich in Kraft, unsere Sorge in Hoffnung und wir selbst verloren uns in der Liebe zu Ihm. Als wir alle vor Ihm saßen und Seiner Worte harrten, weinten einige der Gläubigen bitterlich. Er bat sie, doch ihre Tränen zu trocknen, aber sie vermochten es keinen Augenblick lang. Er bat sie wiederum, sie möchten Ihm zuliebe bitte nicht weinen; Er könne erst zu uns sprechen und uns lehren, wenn alle Tränen gebannt seien. …«Q767
»Es waren die unvergesslichsten drei Tage meines Lebens«, berichtet Mrs. Hearst in einem ihrer Briefe. »… Den Meister zu beschreiben will ich erst gar nicht versuchen. Ich kann nur sagen, dass ich von ganzem Herzen glaube, dass Er der Meister ist, und dass der größte Segen auf dieser Welt für mich das Vorrecht war, bei Ihm zu sein und Sein geheiligtes Antlitz zu schauen. … 'Abbás Effendi ist ohne Zweifel der Messias für die heutige Generation, und wir brauchen nach keinem anderen Ausschau zu halten.«Q768»Ich muss sagen«, schreibt sie in einem anderen Brief, »Er ist das wunderbarste Wesen, dem ich in dieser Welt je begegnet bin oder dem zu begegnen ich erwartet habe. … Die geistige Atmosphäre, die Ihn umgibt und ungeheuer stark auf alle wirkt, die das Glück haben, in Seiner Nähe sein zu dürfen, ist unbeschreiblich. … Ich glaube von ganzem Herzen und ganzer Seele an Ihn und hoffe, dass alle, die sich Gläubige nennen, Ihm alle Größe, alle Herrlichkeit und allen Ruhm zugestehen, denn Er ist wirklich der Sohn Gottes – und ›der Geist des Vaters wohnt in Ihm‹A197.«Q769
Auch Mrs. Hearsts Butler, ein Schwarzer namens Robert Turner, der erste seiner Hautfarbe, der sich im Westen zur Sache Bahá'u'lláhs bekannte, war vom Einfluss 'Abdu'l-Bahás während dieses epochalen Pilgeraufenthalts hingerissen. Seine Standhaftigkeit im Glauben war so groß, dass auch die Tatsache, dass sich seine geliebte Herrin später der Sache entfremdete, zu der sie sich so spontan bekannt hatte, sein Glaubenslicht nicht trüben konnte, noch im geringsten die intensiven Gefühle abschwächen konnte, die 'Abdu'l-Bahás Güte in seinem Herzen erweckt hatte.
Mit der Rückkehr dieser gott-trunkenen Pilger – teils nach Frankreich, teils in die Vereinigten Staaten – begann eine systematische und anhaltende Aktivität, die sich mit zunehmendem Schwung bis nach Westeuropa und in die Staaten und Provinzen Nordamerikas erstreckte und einen solchen Umfang annahm, dass 'Abdu'l-Bahá beschloss, persönlich eine Lehrreise in den Westen zu unternehmen, sobald Er aus Seiner ausgedehnten Haft in 'Akká befreit wäre.

Unbeeindruckt von der verheerenden Krise, die Dr.

Khayru'lláh mit seinem Ehrgeiz nach seiner Rückkehr aus dem Heiligen LandA198 auslöste; unbeirrt von der Aufregung, die er gemeinsam mit dem Erz-Bundesbrecher und dessen Abgesandten heraufbeschwor; ungerührt von den Angriffen durch ihn, seine Genossen, aber auch durch christliche Geistliche, die immer eifersüchtiger auf die wachsende Macht und den zunehmenden Einfluss des Glaubens blickten; genährt durch einen ständigen Strom von Pilgern, die mündliche Botschaften und besondere Anweisungen von ihrem wachsamen Meister überbrachten; belebt durch unzählige Sendschreiben aus Seiner Hand; angeleitet durch Boten und Lehrer, die auf Sein Geheiß zu ihrer Führung, Erbauung und Festigung entsandt wurden, erhob sich die Gemeinde der amerikanischen Gläubigen zu einer Reihe von Unternehmungen, die – ein Jahrzehnt später von 'Abdu'l-Bahá selbst gesegnet und angefacht – doch nur ein Vorspiel zu den unvergleichlichen Diensten waren, die diese Gemeinde für die Sendung Seines Vaters im Gestaltenden Zeitalter leisten sollte.
Kaum war die schon erwähnte May Bolles von dieser Pilgerfahrt nach Paris zurückgekehrt, gelang es ihr, die besondere Anweisung 'Abdu'l-Bahás zu erfüllen und das erste Bahá'í-Zentrum auf dem europäischen Kontinent zu gründen. Schon bald nach ihrer Ankunft wurde dieses Zentrum gestärkt durch den Beitritt des erleuchteten Thomas Breakwell, des ersten englischen Gläubigen, der durch eine glühende Lobrede unsterblich wurde, die 'Abdu'l-Bahá zu seinem Gedenken offenbarte, ferner durch Hippolyte Dreyfus, den ersten Franzosen, der sich zur Bahá'í-Religion bekannte und durch seine Schriften, Übersetzungen, Reisen und andere Pionierdienste im Laufe der Jahre das begonnene Werk in diesem Land festigte, sowie durch Laura Barney, deren bleibendes Verdienst es ist, die unschätzbar wertvollen Erläuterungen 'Abdu'l-Bahás zu vielen verschiedenen Themen, die sie von Ihm während ihres langen Pilgeraufenthalts im Heiligen Land bekommen hatte, gesammelt in einem Buch mit dem Titel Beantwortete Fragen der Nachwelt zu übermitteln. Drei Jahre später, im Jahr 1902, zog May Bolles, die inzwischen mit einen Kanadier verheiratet war, nach Montreal, wo es ihr gelang, dort das Fundament für die Verbreitung der Sache zu legen.
Der schöpferische Einfluss jener unvergesslichen Pilgerfahrt führte dazu, dass Mrs.

Thornburgh-Cropper in London mit Aktivitäten beginnen konnte, durch die es einige Jahre später mit Unterstützung durch die ersten englischen Gläubigen, insbesondere durch Ethel J.

Rosenberg, die 1899 den Glauben annahm, möglich wurde, die Strukturen der Verwaltungsordnung auf den Britischen Inseln zu errichten.

Auf dem nordamerikanischen Kontinent wurde die Treue der eben flügge gewordenen Gemeinde durch den Abfall und die Schmähschriften Dr.

Khayru'lláhs, der sich von Mírzá Muḥammad-'Alí und seinem nach Amerika geschickten Sohn Shu'á'u'lláh aufstacheln ließ, auf eine äußerst harte Probe gestellt, doch es gelang den nacheinander von 'Abdu'l-Bahá ausgesandten Boten wie Ḥájí 'Abdu'l-Karím-i-Ṭihrání, Ḥájí Mírzá Ḥasan-i-Khurásání, Mírzá Asadu'lláh und Mírzá Abu'l-Faḍl rasch, die Zweifel zu zerstreuen, das Verständnis der Gläubigen zu vertiefen, die Gemeinde zusammenzuhalten und den Kern jener Institutionen der Gemeindeordnung zu bilden und zu formen, die zwei Jahrzehnte später durch die klaren Vorkehrungen in 'Abdu'l-Bahás Wille und Testament formell eingeführt wurden.

Bereits im Jahr 1899 wurde in der Stadt Kenosha ein siebenköpfiges beratendes Gremium gebildet, die Vorläuferinstitution für eine Reihe von Räten, die noch vor dem Ende des ersten Bahá'í-Jahrhunderts den nordamerikanischen Kontinent von Küste zu Küste umfassen sollten.

Im Jahr 1902 wurde in Chicago eine Bahá'í-Verlagsgesellschaft gegründet, um das Schrifttum der allmählich wachsenden Gemeinde zu vermehren und zu verbreiten.

In New York wurde ein Bahá'í-Bulletin herausgegeben, um die Lehren des Glaubens zu verbreiten.

In Chicago erschien etwas später eine andere Zeitschrift, die Bahá'í News, die sich bald zu einem Magazin mit dem Titel Star of the West weiterentwickelte.

Mit großem Engagement wurden einige der wichtigsten Schriften Bahá'u'lláhs übersetzt, so die Verborgenen Worte, das Kitáb-i-Íqán, die Sendschreiben an die Könige und die Sieben Täler, ferner die Sendschreiben 'Abdu'l-Bahás sowie einige Abhandlungen und Broschüren von Mírzá Abu'l-Faḍl und anderen.

Mit vielen Zentren im Orient setzte ein beachtlicher Briefwechsel ein, der an Umfang wie an Bedeutung stetig zunahm.

Kurze Abrisse der Geschichte des Glaubens, Bücher und Broschüren zu seiner Verteidigung, Presseartikel, Reise- und Pilgerberichte, Lobeshymnen und Gedichte wurden ebenfalls veröffentlicht und fanden weite Verbreitung.
Zur selben Zeit machten sich Reisende und Lehrer, die siegreich die Stürme der Prüfungen und Bewährungsproben, die ihre geliebte Sache zu verschlingen drohten, überstanden hatten, aus eigenem Antrieb auf, um die bereits gegründeten Stützpunkte des Glaubens zu festigen und zu mehren.

So entstanden neue Zentren in Washington, Boston, San Francisco, Los Angeles, Cleveland, Baltimore, Minneapolis, Buffalo, Rochester, Pittsburgh, Seattle, St.

Paul und anderen Städten.

Voll Eifer, das neue Evangelium über die Grenzen ihres Heimatlandes hinauszutragen, begaben sich mutige Pioniere als Besucher oder Siedler auf weite Reisen und starteten Unternehmungen, die das Licht der neuen Botschaft ins Herz Europas, in den fernen Osten und auf die Inseln im Pazifik brachten.

Mason Remey reiste nach Russland und Persien und machte später gemeinsam mit Howard Struven als erster in der Bahá'í-Geschichte eine Reise um die Welt, wobei sie Hawaii, Japan, China, Indien und Birma besuchten.

Hooper Harris und Harlan Ober besuchten während einer siebenmonatigen Reise durch Indien und Birma Bombay, Puna, Lahore, Kalkutta, Rangun und Mandalay.

Alma Knobloch trat in die Fußstapfen von Dr.

K.

E.

Fisher, hisste die Fahne des Glaubens in Deutschland und trug sein Licht nach Österreich.

Dr.

Susan I.

Moody, Sidney Sprague, Lillian F.

Kappes, Dr.

Sarah Clock und Elizabeth Stewart verlegten ihren Wohnsitz nach Ṭihrán, um dort zusammen mit den ansässigen Bahá'í die mannigfachen Angelegenheiten des Glaubens zu fördern.

Sarah Farmer hatte schon 1894 Sommertagungen angeregt und in Green Acre im Staat Maine ein Zentrum zur Förderung der Einheit und des Zusammenhalts unter den diversen Ethnien und Religionen gegründet; nach ihrer Pilgerfahrt nach 'Akká im Jahre 1900 überließ sie die für diese Tagungen bestimmte Liegenschaft den Anhängern des Glaubens, zu dem sie sich kürzlich bekannt hatte, zur freien Verfügung.
Beflügelt vom Beispiel ihrer Mitgläubigen in 'Ishqábád, die bereits mit dem Bau des ersten Mashriqu'l-Adhkár der Bahá'í-Welt begonnen hatten, und entflammt von dem Wunsch, ihrem Glauben und ihrer Hingabe auch materiell in geziemender Weise Ausdruck zu verleihen, hatten die Bahá'í von Chicago 'Abdu'l-Bahá um die Erlaubnis gebeten, ebenfalls ein Haus der Andacht errichten zu dürfen und machten sich – nachdem ihnen in einem Sendschreiben vom Juni 1903 Seine vorbehaltlose begeisterte Zustimmung zugesichert worden war – ungeachtet ihrer geringen Zahl und ihrer begrenzten Mittel an dieses Unternehmen, das als der größte Einzelbeitrag zu betrachten ist, den die Bahá'í in Amerika und im gesamten Westen bisher für die Sache Bahá'u'lláhs geleistet hatten.

Die Ermutigung, die ihnen 'Abdu'l-Bahá in der Folge zuteilwerden ließ, und die Beiträge, die ihnen von verschiedenen Räten zuflossen, veranlassten sie, Vertreter ihrer Mitgläubigen aus verschiedenen Teilen des Landes nach Chicago zur feierlichen Inangriffnahme dieses gewaltigen Unternehmens einzuladen.

Am 26.

November 1907 kamen die zu diesem Zweck angereisten Repräsentanten zusammen und wählten einen aus neun Bahá'í bestehenden Ausschuss, der einen passenden Platz für den geplanten Tempel aussuchen sollte.

Schon am 9.

April 1908 war die Summe von zweitausend Dollar für den Erwerb von zwei Bauplätzen nahe dem Ufer des Michigansees eingezahlt worden.

Im März 1909 wurde auf Anweisung 'Abdu'l-Bahás eine Zusammenkunft von Vertretern der diversen Bahá'í-Zentren einberufen.

Die neununddreißig Delegierten, die sechsunddreißig Städte vertraten, versammelten sich in Chicago an genau dem Tag, an dem 'Abdu'l-Bahá die Überreste des Báb in dem eigens hierfür errichteten Mausoleum am Karmel beisetzte, und gründeten die Bahá'í-Tempelvereinigung, eine ständige nationale Organisation, die gemäß den Gesetzen des Staates Illinois als religiöse Körperschaft eingetragen wurde und die Vollmacht besaß, rechtsgültig über die Besitztümer des Tempels und über alle für seinen Bau erforderlichen Maßnahmen zu entscheiden.

Bei dieser Zusammenkunft wurde eine Satzung formuliert, eine ausführende Körperschaft der Bahá'í-Tempelvereinigung gewählt, der von den Delegierten das Recht übertragen wurde, den bereits bei der letzten Zusammenkunft befürworteten Landkauf abzuschließen.

Die Beiträge zu diesem historischen Unternehmen, die aus Indien, Persien, der Türkei, Syrien, Palästina, Russland, Ägypten, Deutschland, Frankreich, England, Kanada, Mexiko, Hawaii und sogar aus Mauritius sowie aus nicht weniger als sechzig amerikanischen Städten kamen, beliefen sich im Jahr 1910, also zwei Jahre vor der Ankunft 'Abdu'l-Bahás in Amerika, auf nicht weniger als zwanzigtausend Dollar – ein beredtes Zeugnis sowohl für den Zusammenhalt der Gläubigen in Ost und West als auch für die aufopfernden Bemühungen der amerikanischen Gläubigen, die mit dem Voranschreiten des Werkes den überwiegenden Anteil des Betrags von schließlich über einer Million Dollar für die Errichtung des Tempels und seine äußere Ausschmückung aufbrachten.

Kapitel 17

Erneute Gefangenschaft 'Abdu'l-Bahás

Die herausragenden Erfolge dieser tapferen, leidgeprüften Gemeinde, die ersten Früchte des vor kurzem etablierten Bundes Bahá'u'lláhs in der westlichen Welt hatten ein eindrucksvolles Fundament gelegt, das genügte, um den ernannten Mittelpunkt dieses Bundes einzuladen, der diese Gemeinde ins Leben gerufen hatte und mit so unendlicher Fürsorge und Voraussicht über ihre sich entfaltenden Geschicke wachte. Aber erst jetzt, da 'Abdu'l-Bahá die schwere Krise überstanden hatte, die Ihn seit mehreren Jahren in ihren Zwängen hielt, konnte Er sich auf Seine unvergessliche Reise zu den Küsten jenes Kontinents begeben, wo Aufstieg und Festigung des Glaubens Seines Vaters durch so prächtige und dauerhafte Ergebnisse zum Ausdruck kamen.
Diese zweite schwere Krise Seiner Amtszeit, äußeren Ursprungs aber nicht weniger schwerwiegend als die, durch die Auflehnung von Mírzá Muḥammad-'Alí ausgelöste, brachte Ihn in große Lebensgefahr, beraubte Ihn für einige Jahre der relativen Freiheit, die Er zuvor genossen hatte, stürzte Seine Familie und die Gläubigen in Ost und West in Angst und Sorge und entlarvte wie nie zuvor die niederträchtige Unverschämtheit Seiner unerbittlichen Widersacher. Sie begann zwei Jahre nach der Abreise der ersten amerikanischen Pilger aus dem Heiligen Land, dauerte mit wechselnder Intensität mehr als sieben Jahre und wurde durch die ständigen Intrigen und krassen Fehldarstellungen des Erz-Bundesbrechers und seiner Anhängerschaft verursacht.
Verbittert über sein klägliches Versagen, eine Spaltung, auf die er seine törichten Hoffnungen gesetzt hatte, herbeizuführen; angestachelt vom sichtbaren Erfolg, den die Bannerträger des Bundes trotz seiner Machenschaften in Nordamerika errungen hatten; ermutigt von einem Regime, das unter dem Vorsitz eines verschlagenen und grausamen Potentaten in einer Atmosphäre aus Intrigen und Verdächtigungen gedieh; fest entschlossen, jede Chance zu nutzen, die sich ihm durch die Ankunft von Pilgern aus dem Westen in der Gefängnisstadt 'Akká und durch den Bau des Grabmals des Báb am Karmel bot, gelang es Mírzá Muḥammad-'Alí mit Unterstützung seines Bruders Mírzá Badí'u'lláh und seines Schwagers Mírzá Majdi'd-Dín, durch beharrliche, hartnäckige Machenschaften das Misstrauen der türkischen Regierung und ihrer Beamten zu schüren und sie dazu zu bringen, über 'Abdu'l-Bahá erneut die Haft zu verhängen, unter der Er schon zu Bahá'u'lláhs Lebzeiten so schwer gelitten hatte.
Genau dieser Bruder, der Hauptkomplize Mírzá Muḥammad-'Alís, veröffentlichte anlässlich seiner Aussöhnung mit 'Abdu'l-Bahá ein schriftliches, unterschriebenes und besiegeltes Geständnis der ruchlosen Machenschaften, zu denen sie sich verschworen hatten.

»Was ich von anderen gehört habe«, schreibt Mírzá Badí'u'lláh, »werde ich nicht berücksichtigen.

Ich werde nur berichten, was ich mit eigenen Augen gesehen und aus seinemA199 Mund gehört habe.«Q770 Dann fährt er fort:

»ErA200 veranlasste die Entsendung von Mírzá Majdi'd-Dín zu Náẓim Páshá, dem VálíA201 von Damaskus, mit einem Geschenk und einem persisch geschriebenen Brief, um diesen für seine Pläne zu gewinnen. … Wie erA202 mir selbst in Haifa sagte, tat er alles, um ihnA203 umfassend über die Bauarbeiten am Karmel zu informieren und ihn über das Kommen und Gehen der amerikanischen Gläubigen und die in 'Akká abgehaltenen Zusammenkünfte zu unterrichten.

Dem Páshá lag viel daran, alle Fakten zu erfahren, und er war ihm gegenüber überaus liebenswürdig und sagte ihm seine Unterstützung zu.

Einige Tage nach Mírzá Majdi'd-Díns Rückkehr kam von der Hohen Pforte ein chiffriertes Telegramm mit dem Befehl des Sulṭáns, 'Abdu'l-Bahá, mich und die anderen gefangen zu nehmen.«Q771 Im selben Dokument bezeugt er weiter:

»Ein Mann, der damals von Damaskus nach 'Akká kam, hat Unbeteiligten gegenüber erklärt, dass Náẓim Páshá die Ursache für 'Abbás Effendis Verhaftung sei.

Das eigenartigste an alledem ist, dass Mírzá Muḥammad-'Alí nach seiner Verhaftung an Náẓim Páshá ein Gesuch um seine Freilassung richtete. … Der Páshá jedoch antwortete ihm weder auf seinen ersten noch auf seinen zweiten Brief.«Q772
Am fünften Tag des Monats Jamádíyu'l-Avval 1319 d. H. (20. August 1901) – 'Abdu'l-Bahá kam gerade von Bahjí zurück, wo Er an der Feier zum Jahrestag der Verkündigung des Báb teilgenommen hatte – wurde Ihm bei einem Gespräch mit dem Gouverneur von 'Akká mitgeteilt, dass auf Sulṭán 'Abdu'l-Ḥamíds Befehl die schrittweise gelockerten Beschränkungen wieder in Kraft gesetzt werden sollten und Er und Seine Brüder sich nur noch innerhalb der Stadtmauern aufhalten dürften. Zunächst wurde der Erlass des Sulṭáns rigide durchgesetzt, die Freiheit der Gemeinde der Verbannten wurde stark beschnitten, während sich 'Abdu'l-Bahá, völlig auf sich gestellt, ausgedehnten Verhören durch Richter und Beamte unterziehen musste, die für ihre Ermittlungen Seine mehrtägige Anwesenheit im Verwaltungsgebäude verlangten. Als erstes setzte Er sich für Seine Brüder ein, die vom Gouverneur unabweislich vorgeladen und über den Befehl des Herrschers informiert worden waren; doch auch das konnte weder ihre Feindseligkeit abschwächen noch ihre übelwollenden Aktivitäten dämpfen. Später gelang es Ihm durch Sein Eintreten bei den zivilen und militärischen Behörden, die Freiheit für Seine in 'Akká lebenden Mitgläubigen zu erwirken, sodass sie weiter ungehindert ihren Lebensunterhalt verdienen konnten.
Die Bundesbrecher waren keineswegs zufrieden mit den behördlichen Maßnahmen gegen Den, der so großmütig für sie eingetreten war.

Mit Unterstützung durch den berüchtigten Polizeichef Yaḥyá Bey und durch weitere Zivil- und Militärbeamte, die wegen der Darstellungen der Bundesbrecher inzwischen jene ersetzt hatten, die 'Abdu'l-Bahá freundlich gesinnt waren, und durch Geheimagenten, die ständig zwischen 'Akká und Konstantinopel pendelten und ein wachsames Auge auf alles hatten, was in 'Abdu'l-Bahás Haushalt vorging, erhoben sie sich um Seinen Untergang herbeizuführen.

Die Bundesbrecher überhäuften Beamte mit Geschenken, darunter Gegenstände aus dem geheiligten Andenken an Bahá'u'lláh, und boten schamlos Hoch und Niedrig Bestechungsgelder an, die teilweise aus dem Verkauf von Besitzstücken Bahá'u'lláhs oder von Geschenken 'Abdu'l-Bahás stammten.

Unermüdlich verfolgten sie ihre ruchlosen Pläne und waren entschlossen, alle Hebel in Bewegung zu setzen, bis sie entweder Seine Hinrichtung herbeigeführt hätten oder zumindest Seine Deportation an einen Ort, der weit genug entfernt war, um die Sache Seinen Händen entwinden zu können.

An den Válí von Damaskus, an den Muftí von Beirut, an die Angehörigen der protestantischen Missionen in Syrien und 'Akká, selbst an den einflussreichen Shaykh Abu'l-Hudá in Konstantinopel, der beim Sulṭán in so hohem Ansehen stand wie der Großwesir Ḥájí Mírzá Áqásí bei Muḥammad Sháh, wandten sie sich bei vielen Gelegenheiten und drängten sie, ihnen bei der Verfolgung ihrer abscheulichen Pläne zu helfen.
Durch mündliche Mitteilungen, förmliche Meldungen und persönliche Gespräche brachten die Bundesbrecher diese Würdenträger zur Überzeugung, dass rasches Handeln geboten sei, und passten dabei ihre Argumente geschickt an die speziellen Interessen und Vorurteile jener an, die sie um Hilfe baten.

Den einen schilderten sie 'Abdu'l-Bahá als gefühllosen Usurpator, der ihre Rechte mit Füßen trete, sie ihres Erbes beraube und sie ins Elend treibe, ihre Freunde in Persien zu ihren Feinden mache, für sich selbst ungeheure Reichtümer anhäufe und mindestens zwei Drittel des Landes in Haifa an sich gebracht habe.

Anderen gegenüber erklärten sie, 'Abdu'l-Bahá denke darüber nach, aus 'Akká und Haifa ein neues Mekka und Medina zu machen.

Wieder anderen versicherten sie, dass Bahá'u'lláh nur ein bescheidener Derwisch gewesen sei, der sich zum Islám bekannt und diesen gelehrt habe; Sein Sohn 'Abbás Effendi jedoch habe Ihn zum Rang einer Gottheit erhoben, um sich damit selbst zu verherrlichen, und maße sich nun an, der Sohn Gottes, der wiedergekommene Jesus Christus zu sein.

Ferner bezichtigten sie Ihn staatsfeindlicher Umtriebe, Er habe einen Aufstand gegen den Sulṭán in Betracht gezogen, das Banner Yá Bahá'u'l-Abhá – die Fahne dieses Aufstands – in abgelegenen Ortschaften Palästinas und Syriens bereits gehisst, sei im Begriff heimlich eine Armee von dreißigtausend Mann aufzustellen, habe auf dem Karmel eine Festung und ein großes Munitionsdepot errichtet, sich die moralische und materielle Unterstützung vieler englischer und amerikanischer Freunde gesichert, darunter ein beträchtliche Anzahl Offiziere ausländischer Mächte, die verkleidet eintrafen, Ihm zu huldigen, und Er habe zusammen mit Ihnen schon Seine Pläne entworfen, die Nachbarprovinzen zu unterwerfen, die regierende Obrigkeit zu vertreiben und letztendlich die vom Sulṭán ausgeübte Macht zu übernehmen.

Durch Verleumdung und Bestechung konnten die Bundesbrecher gewisse Leute dazu bewegen, ihre Unterschrift als Zeugen unter die von ihnen aufgesetzten Dokumente zu setzen, die sie danach durch Mittelsmänner an die Hohe Pforte schickten.
Derart schwere Anschuldigungen in so vielen Berichten mussten einen Despoten, der von der Angst vor einem drohenden Aufruhr seiner Untertanen besessen war, zutiefst beunruhigen. Deshalb wurde eine Kommission eingesetzt, um die Sache zu untersuchen und das Ergebnis ihrer Ermittlungen zu berichten. 'Abdu'l-Bahá wurde mehrmals vorgeladen, wobei Er umsichtig und furchtlos alle Anklagen, die man gegen Ihn vorbrachte, widerlegte. Er entlarvte die Widersinnigkeit ihrer Anschuldigungen, machte die Kommissionsmitglieder mit den Bestimmungen bekannt, die Bahá'u'lláh in Seinem Testament getroffen hatte, äußerte Seine Bereitschaft, jede Strafe anzunehmen, die das Gericht über Ihn verhängen sollte, und bekräftigte eloquent, wenn sie Ihn in Ketten legen, durch die Straßen zerren, verfluchen und verhöhnen, steinigen, bespucken, auf dem Marktplatz aufhängen und mit Kugeln durchsieben sollten, Er das als hohe Ehre betrachten würde, denn dadurch träte Er nur in die Fußstapfen des Báb und teilte so die Leiden Seines geliebten Gebieters.
Der Ernst der Lage, in der sich 'Abdu'l-Bahá befand, die Gerüchte, die von Leuten in Umlauf gebracht wurden, die die schlimmsten Entwicklungen voraussahen, die Hinweise und Anspielungen auf die drohenden Gefahren, die in ägyptischen und syrischen Zeitungen veröffentlicht wurden, die zunehmend feindliche Haltung Seiner Gegner, das provozierende Verhalten einiger Bewohner von 'Akká und Haifa, die durch Vermutungen und Lügengeschichten bezüglich des Schicksals, das die misstrauisch beäugte Gemeinde und deren Oberhaupt erwartete, übermütig wurden, veranlasste Ihn, die Zahl der Pilger zu beschränken, ihre Besuche vorübergehend sogar ganz auszusetzen und anzuordnen, dass Seine Post von einem Vertrauensmann in Ägypten statt in Haifa verwaltet werden sollte; und für eine Weile legte Er sogar fest, dass sie bis auf weiteres dort verbleiben sollte.

Außerdem wies Er die Gläubigen sowie Seine Sekretäre an, alle Bahá'í-Schriften aus ihrem Besitz zusammenzusuchen und in Sicherheit zu bringen, forderte sie auf, ihren Wohnsitz nach Ägypten zu verlegen, und ging so weit, ihnen die gewohnten Zusammenkünfte in Seinem Haus zu verwehren.

Selbst Seine zahlreichen Freunde und Bewunderer unterließen es in der unruhigsten Zeit, Ihn zu besuchen, aus Furcht, mit der ganzen Sache in Verbindung gebracht zu werden und bei den Behörden Verdacht zu erregen.

An manchen Tagen und Nächten, als die Lage besonders aussichtslos schien, stand Sein Haus, das jahrelang Mittelpunkt aller Aktivitäten gewesen war, völlig verlassen da.

Spione beobachteten es heimlich und offen, verfolgten jede Seiner Bewegungen und schränkten die Freiheit Seiner Familie ein.
Er lehnte es jedoch ab, den Bau des Grabmals für den Báb, dessen Grundstein Er an dem von Bahá'u'lláh gesegneten und ausgewählten Ort gelegt hatte, aufzuschieben oder auch nur für kurze Zeit zu unterbrechen. Auch ließ Er sich durch kein noch so großes Hindernis davon abhalten, weiterhin Tag für Tag und mit erstaunlicher Schnelligkeit eine ständig wachsende Flut von Briefen und Sendschreiben zu verfassen, als Antwort auf die zahllosen Briefe, Berichte, Anfragen, Gebete, Bekenntnisse zum Glauben, Verteidigungsschriften und Lobeshymnen von zahllosen Gläubigen und Bewunderern aus Ost und West. Augenzeugen berichten, sie wüssten von neunzig Briefen, die Er in diesem bewegten und gefahrvollen Lebensabschnitt an einem einzigen Tag mit eigener Hand geschrieben habe, und dass Er so manche Nacht von Einbruch der Dunkelheit bis zur Morgendämmerung allein in Seinem Schlafzimmer die Korrespondenz erledigt habe, zu der Ihm Seine vielfältigen Pflichten am Tag keine Zeit gelassen hatten.
In dieser stürmischen Zeit, dem dramatischsten Abschnitt Seines Wirkens, der Blütezeit Seines Lebens und der Fülle Seiner Kraft, nahm Er mit unerschöpflicher Energie, bewundernswerter Gelassenheit und unerschütterlicher Zuversicht die mannigfaltigen Vorhaben, die Sein Amt mit sich brachte, in Angriff und trieb sie unermüdlich voran.

In dieser Zeit entwarf Er den Plan zum Bau des ersten Mashriqu'l-Adhkár der Bahá'í-Welt, den die Gläubigen in 'Ishqábád in Turkistán dann errichteten.

In dieser Zeit gab Er trotz der Wirren, die sein Geburtsland erschütterten, die Anweisung, das heilige und geschichtsträchtige Haus des Báb in Shíráz instand zu setzen.

In dieser Zeit wurden dank Seiner ständigen Ermutigung die ersten Maßnahmen für den Bau des Muttertempels des Westens am Ufer des Michigansees ergriffen und damit der Weg bereitet, sodass Er einige Jahre später beim Besuch dieses Grundstücks mit eigener Hand den Grundstein legen konnte.

In dieser Zeit entstand auch die berühmte Sammlung Seiner Tischgespräche, die unter dem Titel Beantwortete Fragen veröffentlicht wurden, Ansprachen, die Er in Seiner kurz bemessenen freien Zeit hielt, und in denen Er einige grundlegende Aspekte der Lehre Seines Vaters erläuterte, Überlieferungen und Vernunftbeweise für ihre Gültigkeit anführte, verschiedenste Themen des christlichen Glaubens behandelte und über die göttlichen Offenbarer, biblische Prophezeiungen, Ursprung und Seinsweisen des Menschen und ähnliche Themen autoritative Erklärungen abgab.
In den dunkelsten Stunden jener Zeit schrieb 'Abdu'l-Bahá einen Brief an den Vetter des Báb, den ehrwürdigen Ḥájí Mírzá Muḥammad-Taqí, den Baumeister des Tempels in 'Ishqábád, und beschreibt darin in eindrucksvollen Worten die unermessliche Größe der Offenbarung Bahá'u'lláhs, warnt vor dem bevorstehenden Aufruhr, den die Feinde aus nah und fern in der Welt heraufbeschwören würden, und verheißt in bewegenden Worten den Sieg, den die Fackelträger des Bundes schließlich davontrügen.

In einer Stunde höchster Ungewissheit verfasste Er damals Sein Testament, dieses unsterbliche Dokument, in dem Er die Strukturen der Gemeindeordnung umreißt, die nach Seinem Hinscheiden entstehen und die Errichtung jener Weltordnung einläuten würde, deren Kommen der Báb angekündigt und deren Gesetze und Prinzipien Bahá'u'lláh bereits dargelegt hatte.

Im Laufe dieser stürmischen Jahre und mit Hilfe der Verkünder und Verfechter des fest errichteten Bundes schuf Er für die Verwaltung, für die geistigen Belange und zum Zwecke der Erziehung und Ausbildung die noch keimhaften Institutionen des beständig wachsenden Glaubens in Persien, der Wiege dieses Glaubens; in der großen Republik des Westens, der Wiege der Gemeindeordnung; in Kanada, Frankreich, England, Deutschland, Ägypten, im 'Iráq, in Russland, Indien, Birma, Japan und selbst auf den fernen pazifischen Inseln.

In dieser bewegten Zeit legte Er auch großen Nachdruck auf die Übersetzung, Veröffentlichung und Verbreitung von Bahá'í-Literatur, die inzwischen schon viele verschiedene Bücher und Abhandlungen in persischer, arabischer, englischer, türkischer, französischer, deutscher, russischer und burmesischer Sprache umfasste.

Und so oft der wütende Sturm etwas abflaute, versammelten sich an Seinem Tisch Pilger, Freunde und Sucher aus den meisten der genannten Länder, Angehörige der christlichen, islámischen, jüdischen, zoroastrischen, hinduistischen und buddhistischen Religion.

An die Armen, die an Seine Türe drängten und jeden Freitagmorgen den Hof Seines Hauses füllten, teilte Er trotz der Ihn umgebenden Gefahren so regelmäßig und großzügig mit eigener Hand Almosen aus, dass man Ihn den »Vater der Armen«Q773 nannte.

Nichts konnte in jenen stürmischen Tagen Seine Zuversicht erschüttern, durch nichts ließ Er sich in Seinem Dienst für die Notleidenden, die Waisen, die Kranken und Unterdrückten behindern, und nichts konnte Ihn davon abhalten, persönlich jene aufzusuchen, die zu hilflos oder zu schüchtern waren, Ihn um Hilfe zu bitten.

Unerschütterlich in Seinem Entschluss, dem Beispiel des Báb und Bahá'u'lláhs zu folgen, konnte Ihn nichts dazu verleiten, vor Seinen Feinden davonzulaufen oder der Gefangenschaft zu entfliehen, weder der Rat führender Mitglieder der Exilgemeinde in 'Akká noch die beharrlichen Bitten des spanischen Konsuls – eines Verwandten des Agenten einer italienischen Schifffahrtsgesellschaft –, der aus Liebe zu 'Abdu'l-Bahá und aus dem Verlangen, die drohende Gefahr von Ihm abzuwenden, so weit ging, einen italienischen Frachter bereitzustellen, um Ihn sicher zu einem beliebigen ausländischen Hafen Seiner Wahl bringen zu können.
So unerschütterlich und gelassen blieb 'Abdu'l-Bahá, dass man Ihn, trotz aller Gerüchte, dass Er ins Meer geworfen oder nach Fessan in Tripolis verbannt oder an den Galgen gehängt werden sollte, zum Erstaunen Seiner Freunde und zur Belustigung Seiner Feinde im Garten Seines Hauses sah, wie Er Bäume und Reben pflanzte, deren Früchte Er später, als der Sturm vorüber war, von Seinem getreuen Gärtner Ismá'íl Áqá pflücken ließ, um sie ebendiesen Freunden und Feinden anzubieten, sooft sie Ihn besuchten.
Zu Beginn des Winters 1907 wurde plötzlich auf Befehl des Sulṭáns eine weitere Kommission aus vier Beamten unter der Führung von 'Árif Bey und ausgestattet mit umfassenden Vollmachten nach 'Akká geschickt. Wenige Tage vor ihrer Ankunft hatte 'Abdu'l-Bahá einen Traum, den Er den Gläubigen erzählte: Er sah vor 'Akká ein Schiff vor Anker liegen, von dem einige Vögel aufstiegen, die wie Dynamitstäbe aussahen, und während er inmitten einer Menge erschrockener Einwohner stand, Seinen Kopf umkreisten, aber dann zum Schiff zurückkehrten, ohne zu explodieren.
Kaum waren die Kommissionsmitglieder gelandet, brachten sie den Post- und Telegrafendienst von 'Akká unter ihre direkte alleinige Kontrolle; entließen willkürlich Beamte, die mutmaßlich 'Abdu'l-Bahá freundlich gesinnt waren, darunter auch den Gouverneur der Stadt; richteten eine direkte, geheime Verbindung zur Regierung in Konstantinopel ein; ließen sich in den Häusern der Nachbarn und vertrauten Parteigänger der Bundesbrecher nieder; umstellten das Haus 'Abdu'l-Bahás mit Wachen, um alle Besuche zu verhindern, und begannen ihr merkwürdiges Verfahren, indem sie genau die Leute – darunter Christen und Muslime, Orientalen und Personen aus dem Abendland – als Zeugen aufriefen, die zuvor die nach Konstantinopel gesandten Dokumente unterzeichnet hatten, die sie jetzt für ihre Ermittlungen wieder mitgebracht hatten.
Jubelnd und voll Hoffnung trieben die Bundesbrecher, insbesondere Mírzá Muḥammad-'Alí, ihre Machenschaften in dieser überaus kritischen Stunde bis aufs Äußerste. Besuche, Besprechungen und Vergnügungen vervielfachten sich in einer Atmosphäre fieberhafter Erwartung des fast schon greifbaren Triumphes. Nicht wenige aus den niedrigen Bevölkerungsschichten glaubten, dass sie nun bald die Häuser übernehmen könnten, die von den Exilanten bei ihrem Abtransport zurückgelassen würden. Die Beschimpfungen und Verleumdungen nahmen spürbar zu. Selbst einige der Armen, denen 'Abdu'l-Bahá so lange und so gütig geholfen hatte, kehrten Ihm den Rücken aus Angst vor Repressalien.
Während die Kommission rund einen Monat lang in 'Akká ihre angeblichen Ermittlungen anstellte, weigerte sich 'Abdu'l-Bahá beharrlich, Mitglieder dieser Kommission zu treffen oder irgendetwas mit ihnen auszuhandeln, trotz der versteckten Drohungen und Warnungen, die sie Ihm durch einen Boten übermitteln ließen – eine Haltung, die sie sehr überraschte, ihre Feindseligkeit weiter anheizte und sie in ihrer Entschlossenheit bestärkte, ihre üblen Pläne zu Ende zu führen. Aber obwohl die Gefahren und Nöte Ihn jetzt aufs stärkste bedrängten, obwohl das Schiff, das Ihn voraussichtlich zusammen mit den Kommissionsmitgliedern wegbringen sollte, ständig bereit lag – manchmal in 'Akká, manchmal in Haifa – und trotz der wildesten Gerüchte, die über Ihn ausgestreut wurden, blieb Er allzeit, wie schon seit der erneut verhängten Haft, ruhig und gelassen und voll unerschütterlicher Zuversicht. »Was der Traum bedeutet, den ich hatte«, sagte Er damals zu den Gläubigen, die noch in 'Akká geblieben waren, »liegt jetzt klar auf der Hand. So Gott will, wird das Dynamit nicht explodieren.«Q774
Unterdessen hatten sich die Kommissionsmitglieder eines Freitags nach Haifa begeben und das Grabmal des Báb inspiziert, dessen Bau am Karmel ohne Unterbrechung weitergegangen war. Von seiner Stabilität und Größe beeindruckt, hatten sie sich bei einem Begleiter über die Anzahl der Gewölbe erkundigt, die sich unter diesem massiven Bau befänden.
Bald nach dieser Inspektion konnte man eines Tages kurz nach Sonnenuntergang sehen, wie das Schiff, das gerade vor Haifa lag, die Anker lichtete und Kurs auf 'Akká nahm. Wie ein Lauffeuer verbreitete sich unter der aufgeregten Bevölkerung die Kunde, dass die Kommissionsmitglieder sich eingeschifft hätten. Man rechnete damit, dass es vor 'Akká halten würde, um 'Abdu'l-Bahá an Bord zu nehmen, und dann zu seinem Bestimmungsort führe. Die Mitglieder Seiner Familie befiel Angst und Entsetzen, als man ihnen meldete, dass das Schiff sich näherte. Die wenigen Gläubigen, die zurückgeblieben waren, weinten vor Kummer über die drohende Trennung von ihrem Meister. 'Abdu'l-Bahá aber sah man in dieser schlimmen Stunde allein und ruhig im Hof Seines Hauses auf und ab schreiten.
Doch bei Einbruch der Dunkelheit sah man plötzlich, wie die Bootslichter herumschwenkten und das Schiff den Kurs änderte. Damit war klar, dass es direkt nach Konstantinopel segeln würde. Die Nachricht wurde sofort 'Abdu'l-Bahá überbracht, der in der einbrechenden Dunkelheit immer noch in Seinem Hof auf und ab schritt. Einige Gläubige, die sich an verschiedenen Punkten postiert hatten, um den Kurs des Schiffes zu beobachten, stürzten nun herbei, um die frohe Kunde zu bestätigen. An diesem historischen Tag war eine der größten Gefahren, die das kostbare Leben 'Abdu'l-Bahás je bedroht hatten, von der Vorsehung plötzlich und endgültig abgewendet worden.
Bald nach der überstürzten und völlig unerwarteten Abfahrt des Schiffes erhielten sie die Nachricht, dass bei der Rückkehr des Sulṭáns von den Freitagsgebeten in der Moschee zu seinem Palast eine Bombe auf dem Weg explodiert sei.
Der Sulṭán erhielt wenige Tage nach diesem Anschlag auf sein Leben den Bericht der Kommission, doch er und seine Regierung waren zu sehr beschäftigt, um sich darum zu kümmern. Der Fall wurde beiseitegelegt, und bei der Wiedervorlage nach ein paar Monaten wurde der Fall dauerhaft durch ein Ereignis abgeschlossen, das den Gefangenen von 'Akká ein für alle Mal der Macht seines königlichen Feindes entzog: Die jungtürkische Revolution, die im Jahr 1908 ausbrach und rasch entschieden war, zwang den widerstrebenden Despoten, die Verfassung, die er aufgehoben hatte, wieder in Kraft zu setzen und alle Häftlinge freizulassen, die unter dem alten Regime aus religiösen und politischen Gründen inhaftiert worden waren. Sogar dann musste erst ein Telegramm nach Konstantinopel geschickt werden mit der Frage, ob auch 'Abdu'l-Bahá zu dieser Kategorie von Gefangenen gehöre, was prompt bestätigt wurde.
Im Jahr 1909 erwirkten die Jungtürken innerhalb weniger Monate vom Shaykhu'l-Islám die Verurteilung des Sulṭáns, der nach weiteren Versuchen, die Verfassung zu stürzen, schließlich schimpflich abgesetzt und als Staatsgefangener deportiert wurde. An einem einzigen Tag des selben Jahres wurden nicht weniger als einunddreißig führende Minister, Páshás und Beamte hingerichtet, darunter auch notorische Feinde des Glaubens. Tripolitanien, der Schauplatz des für 'Abdu'l-Bahá geplanten Exils, wurde den Türken später durch Italien entrissen. So endete die Herrschaft des »großen Meuchelmörders«Q775, »des gemeinsten, verschlagensten, unzuverlässigsten und grausamsten Intriganten der alten Dynastie 'Uthmáns«Q776, dessen Herrschaft »mit den plötzlichen Gebietsverlusten und der Gewissheit, dass ihnen weitere folgen würden, und mit der noch auffälligeren Verschlimmerung der Lage der Untertanen unheilvoller war als diejenige irgendeines anderen der dreiundzwanzig verdorbenen Vorgänger seit dem Tod Sulaymáns des Prächtigen.«Q777

Kapitel 18

Die Beisetzung der sterblichen Überreste des Báb am Karmel

Die unerwartete und dramatische Befreiung 'Abdu'l-Bahás aus Seiner vierzigjährigen Gefangenschaft war für die ehrgeizigen Pläne der Bundesbrecher ein ebenso niederschmetternder Schlag wie der, der schon ein Jahrzehnt zuvor ihre Hoffnungen, Seine Autorität zu untergraben und Ihn aus Seiner von Gott gegebenen Stellung zu verdrängen, zunichte gemacht hatte.

Und nun, unmittelbar nach Seiner erfolgreichen Befreiung, ereilte sie ein dritter Schlag, so überwältigend wie die vorausgegangenen und kaum weniger spektakulär.

Innerhalb weniger Monate nach dem historischen Erlass, der 'Abdu'l-Bahá die Freiheit schenkte und im selben Jahr, in dem Sulṭán 'Abdu'l-Ḥamíd gestürzt wurde, war es dieselbe himmlische Macht, die Ihn dazu befähigt hatte, die Ihm von Gott übertragenen Rechte unangetastet zu bewahren, die Religion Seines Vaters in Nordamerika einzuführen und über Seinen königlichen Unterdrücker zu siegen, die Ihn nun in die Lage versetzte, eines der bedeutsamsten Werke Seiner Amtszeit zu vollbringen:

Die Überführung der Überreste des Báb aus ihrem Versteck in Ṭihrán zum Karmel.

Er hatte mehrfach selbst bestätigt, dass der sichere Transport dieser sterblichen Überreste, der Bau eines würdigen Mausoleums für sie und ihre abschließende Beisetzung an ihrer endgültigen Ruhestätte, die Er mit Seinen eigenen Händen vornahm, zu den drei wichtigen Zielen gehörte, die Er von Anfang an als Seine Hauptaufgabe betrachtet hatte.

Und tatsächlich muss dieses Unterfangen als eines der herausragenden Ereignisse des ersten Bahá'í-Jahrhunderts angesehen werden.
Wie schon in einem vorherigen Kapitel erwähnt, wurden die entstellten Leichname des Báb und des zusammen mit Ihm hingerichteten Mírzá Muḥammad-'Alí mitten in der zweiten Nacht nach ihrer Exekution durch die fromme Tat des Ḥájí Sulaymán Khán vom Rand des Grabens, wo man sie abgeladen hatte, weggetragen in die Seidenfabrik eines Gläubigen aus Mílán und am nächsten Tag in einen hölzernen Sarg gelegt und an einen sicheren Ort gebracht. Anschließend wurden sie auf Anweisung Bahá'u'lláhs nach Ṭihrán transportiert und im Schrein von Imám-Zádih Ḥasan aufbewahrt. Später wurden sie in Ḥájí Sulaymán Kháns Wohnhaus im Sar-Chashmih-Viertel der Stadt und von dort in den Schrein des Imám-Zádih Ma'ṣúm gebracht, wo sie bis zum Jahr 1284 d. H.A204 versteckt waren, dem Jahr, in dem Bahá'u'lláh aus Adrianopel ein Sendschreiben an Mullá 'Alí-Akbar-i-Shahmírzádí und Jamál-i-Burújirdí richtete und sie anwies, die sterblichen Überreste unverzüglich an einen anderen Ort zu bringen, was sich im Hinblick auf den folgenden Umbau des Schreins als günstige Fügung erwies.
Da Mullá 'Alí-Akbar und sein Gefährte im Vorort Sháh 'Abdu'l-'Aẓím keinen geeigneten Platz finden konnten, setzten sie ihre Suche fort und stießen dabei an der Straße nach Chashmih-i-'Alí auf die verlassene und verfallene Mashá'u'lláh-Moschee, wo sie die Gebeine zunächst in ein dafür mitgebrachtes seidenes Leichentuch neu einwickelten und nach Einbruch der Dunkelheit ihre kostbare Last innerhalb einer der Mauern verbargen. Am nächsten Tag entdeckten sie bestürzt, dass das Versteck entdeckt worden war, und beförderten den Sarg heimlich durch das Stadttor in das Haus von Mírzá Ḥasan-i-Vazír, einem Gläubigen, dem Schwiegersohn des Majdu'l-Ashráf Ḥájí Mírzá Siyyid 'Alíy-i-Tafrishí, wo er vierzehn Monate lang blieb. Als sich das lang gehütete Geheimnis unter den Gläubigen herumsprach, begannen sie das Haus in so großer Zahl aufzusuchen, dass Mullá 'Alí-Akbar gezwungen war, dies Bahá'u'lláh mitzuteilen und Seine Führung in dieser Angelegenheit zu erbitten. Ḥájí Sháh Muḥammad-i-Manshádí, genannt Amínu'l-Bayán wurde daraufhin damit beauftragt, das kostbare Gut zu übernehmen und strengstes Stillschweigen über den Verbleib zu wahren.
Mit Hilfe eines anderen Gläubigen vergrub Ḥájí Sháh Muḥammad den Sarg im Schrein des Imám-Zádih Zayd unter dem Fußboden des inneren Heiligtums, wo er unentdeckt blieb, bis Bahá'u'lláh Mírzá Asadu'lláh-i-Iṣfahání ein Skizze mit der exakten Position des Sargs schickte. In Befolgung der Anweisungen Bahá'u'lláhs, die Gebeine anderswo zu verbergen, brachte er sie zunächst nach Ṭihrán in sein eigenes Haus und verwahrte sie später an verschiedenen anderen Stellen, darunter das Haus von Ḥusayn-'Alíy-i-Iṣfahání und das von Muḥammad-Karím-i-'Aṭṭár, wo sie bis zum Jahr 1316 d. H.A205 versteckt blieben, bis der zuvor erwähnte Mírzá Asadu'lláh zusammen mit einigen anderen Gläubigen sie auf Weisung 'Abdu'l-Bahás über Iṣfahán, Kirmánsháh, Baghdád und Damaskus nach Beirut und von dort per Schiff nach 'Akká brachten, ihrem Bestimmungsort, den sie am 19. Ramaḍán 1316 d. H. (31. Januar 1899) erreichten, fünfzig Mondjahre nach der Hinrichtung des Báb in Tabríz.
Im selben Jahr, in dem dieser kostbare Schatz an die Küste des Heiligen Landes gelangte und 'Abdu'l-Bahá übergeben wurde, begab Er sich zusammen mit Dr. Ibráhím Khayru'lláh, den Er schon durch die Titel »Petrus Bahás«Q778, »zweiter Kolumbus«Q779 und »Eroberer Amerikas«Q780 geehrt hatte, zu dem kürzlich erworbenen Grundstück am Karmel, das von Bahá'u'lláh gesegnet und ausgewählt worden war, und legte mit eigener Hand den Grundstein für das Gebäude, mit dessen Bau Er einige Monate später beginnen sollte. Auf Seine Veranlassung hin wurde um diese Zeit auch die Liebesgabe der Bahá'í von Rangoon, ein Marmorsarkophag, der die Gebeine des Báb aufnehmen sollte, fertiggestellt und nach Haifa verschifft.
Es ist nicht nötig, auf die mannigfachen Sorgen und Probleme einzugehen, die 'Abdu'l-Bahá fast ein Jahrzehnt lang bedrängten – bis zu der siegreichen Stunde, in der Er die Ihm von Seinem Vater anvertraute historische Aufgabe vollenden konnte. Die Risiken und Gefahren, denen Bahá'u'lláh und später Sein Sohn bei ihren Bemühungen um den Schutz der sterblichen Überreste des Báb während eines halben Jahrhunderts ausgesetzt waren, waren nur ein Vorspiel für die schweren Gefahren, die während der Bauzeit des Gebäudes, das diese Überreste aufnehmen sollte, den Mittelpunkt des Bundes selbst bis zur Stunde Seiner endgültigen Entlassung aus Seiner Haft bedrohten.
Die langwierigen Verhandlungen mit dem gerissenen und berechnenden Eigentümer des Baugeländes für das heilige Grabmal, der unter dem Einfluss der Bundesbrecher lange nicht verkaufen wollte; die anfangs maßlosen Preisforderungen für die Freigabe einer für die Bauarbeiten unerlässlichen Zufahrtsstraße; die endlosen Einwände von hoch- und niedriggestellten Beamten, deren leicht gewecktes Misstrauen von 'Abdu'l-Bahá immer wieder durch Erklärungen und Zusicherungen zerstreut werden musste; die gefährliche Lage, die durch die ungeheuerlichen Anschuldigungen Mírzá Muḥammad-'Alís und seiner Komplizen bezüglich Art und Zweck des Gebäudes erzeugt wurde; die Verzögerungen und Komplikationen, verursacht durch die erzwungene lange Abwesenheit 'Abdu'l-Bahás aus Haifa, wegen der Er während dieser Zeit das große Vorhaben, das Er begonnen hatte, nicht persönlich beaufsichtigen konnte – dies waren die Haupthindernisse, denen Er in einer so kritischen Phase Seiner Amtszeit gegenüberstand und die Er überwinden musste, um den Plan, den Bahá'u'lláh Ihm während eines Seiner Besuche am Karmel in seinen Grundzügen vorgelegt hatte, vollständig umzusetzen.
Man hörte Ihn oft sagen: »Jeden Stein dieses Bauwerks, jeden Stein auf dem Weg dorthin habe ich unter unermesslichen Tränen und enormen Kosten aufgehoben und an Ort und Stelle gebracht.« Wie ein Augenzeuge berichtet, sagte Er einmal: »Eines Nachts bedrängten mich die Sorgen so sehr, dass ich mir keinen andern Rat wusste, als ein Gebet des Báb, das ich besaß, immer wieder zu sprechen, was mich sehr beruhigte. Am nächsten Morgen kam der Grundbesitzer zu mir, entschuldigte sich und bat mich, das Grundstück zu kaufen.«
Im selben Jahr, in dem Sein königlicher Gegner seinen Thron verlor, zu der Zeit, als in Chicago die erste amerikanische Bahá'í-Tagung zur Gründung einer dauerhaften nationalen Institution für die Errichtung des Mashriqu'l-Adhkár eröffnet wurde, brachte 'Abdu'l-Bahá, trotz der unablässigen Machenschaften Seiner inneren und äußeren Feinde, Sein Unternehmen zu einem erfolgreichen Abschluss. Am 28. Ṣafar 1327 d. H.A206, dem Tag des ersten Naw-Rúz-Festes nach Seiner Freilassung, ließ 'Abdu'l-Bahá den Marmorsarkophag unter großer Mühe in die vorbereitete Gruft bringen und legte am Abend beim Schein einer einzigen Lampe unter zugleich feierlichen und ergreifenden Umständen und im Beisein von Gläubigen aus Ost und West den hölzernen Sarg mit den heiligen Überresten des Báb und Seines Gefährten mit eigenen Händen hinein.
Als alles vollbracht war und die irdischen Überreste des Märtyrerpropheten aus Shíráz endlich im Schoß von Gottes heiligem Berg zur ewigen Ruhe gebettet waren, legte 'Abdu'l-Bahá Turban, Schuhe und Mantel ab, neigte sich tief über den noch offenen Sarkophag; Sein silbernes Haar um Sein Haupt wallend, Sein Antlitz verklärt und leuchtend, legte Er Seine Stirn auf den Rand des hölzernen Sarges, schluchzte laut und weinte so herzergreifend, dass alle Anwesenden mit Ihm weinten. In dieser Nacht fand er keinen Schlaf, so aufgewühlt war Er.
»Die freudigste Botschaft ist«, schrieb Er später in einem Brief, in dem Er den Gläubigen diesen ruhmreichen Sieg bekanntgab, »dass der heilige, strahlende Leib des Báb, … der sechzig Jahre lang vor drohenden Feinden und aus Furcht vor Übelwollenden, ohne Rast und Ruhe, von Ort zu Ort gebracht wurde, durch die Gnade der Schönheit Abhá am Naw-Rúz-Tag im heiligen Sarg, im erhabenen Schrein am Karmel, feierlich beigesetzt wurde. … Ein seltsamer Zufall fügte es, dass am selben Naw-Rúz-Tag ein Telegramm aus Chicago eintraf mit der Nachricht, dass die Gläubigen eines jeden amerikanischen Zentrums Abgeordnete gewählt und nach Chicago entsandt … und über die Lage und den Bau des Mashriqu'l-Adhkár endgültig entschieden hätten.«
Mit der Überführung der Gebeine des Báb zum Karmel – Seine Ankunft stellt die Wiederkehr des Propheten Elias dar – und ihrer Beisetzung auf dem heiligen Berg, unweit der Höhle dieses Propheten, wurde der Plan, den Bahá'u'lláh an Seinem Lebensabend so herrlich vorgesehen hatte, endlich umgesetzt und die harte Arbeit des ernannten Mittelpunkts des Bundes während der ersten stürmischen Jahre Seiner Amtszeit von unsterblichem Erfolg gekrönt.

Auf diesem Berg, der seit ewigen Zeiten als heilig galt, war nun durch den Staub, der, wie 'Abdu'l-Bahá feststellte, Ihn beseelte und der in der Bahá'í-Welt heiliger ist als jeder andere Schrein mit Ausnahme des Grabmals des Stifters der Bahá'í-Offenbarung, ein dauerhafter Brennpunkt göttlicher Erleuchtung und Kraft errichtet worden.

Ein Bau, zugleich massiv, einfach und eindrucksvoll; eingebettet im Herzen des Karmel, des »Weinbergs Gottes«Q781; im Westen von der Höhle des Elias flankiert, im Osten von den Bergen Galiläas; mit der Ebene von Saron im Rücken, und an der Vorderseite die silberne Stadt 'Akká und dahinter das Heiligste Grab, das Herz und die Qiblih der Bahá'í-Welt; die Kolonie der deutschen Templer überschattend, die in Erwartung des »Kommens des Herrn«Q782 ihre Heimat verließen und sich exakt im Jahr der Verkündigung Bahá'u'lláhs in BaghdádA207 am Fuß dieses Berges ansiedelten, war nun das Mausoleum des Báb unter heldenhafter Anstrengung und mit unbezwinglicher Kraft errichtet als »der Ort, den die himmlischen Heerscharen anbetend umkreisen«.

Schon zeigen Ereignisse wie die Erweiterung des Gebäudes selbst, die Verschönerung seiner Umgebung, der Erwerb großer Grundstücke in der Nachbarschaft, die Nähe zu den letzten Ruhestätten der Frau, des Sohnes und der Tochter Bahá'u'lláhs, dass es dazu bestimmt ist, im Lauf der Jahre ein Maß an Berühmtheit und Glanz zu erreichen, das dem hohen Zweck gerecht wird, für den es errichtet wurde.

Und wenn im Lauf der Jahre allmählich die Einrichtungen um das Verwaltungszentrum der zukünftigen Bahá'í-Weltgemeinde entstehen, wird es nicht aufhören, das Potential, mit dem die unwandelbare Vorsehung es ausgestattet hat, zu enthüllen.

Und so heftig sich der Hass seiner zukünftigen Feinde auch zeigen mag, wird diese göttliche Institution unwiderstehlich wachsen und gedeihen, bis das volle Maß ihres Glanzes der gesamten Menschheit offenbar sein wird.
»Eile, o Karmel«, spricht Bahá'u'lláh eindrucksvoll den heiligen Berg an, »denn siehe, das Licht des Angesichts Gottes … ist auf dich gerichtet.A208 … Frohlocke, denn Gott hat an diesem Tage Seinen Thron auf dir errichtet, hat dich zum Aufgangsort Seiner Zeichen und zum Tagesanbruch der Beweise Seiner Offenbarung gemacht. Wohl dem, der dich umschreitet, der die Offenbarung deiner Herrlichkeit verkündet und berichtet, was die Großmut des Herrn, deines Gottes, über dich ergossen hat.«Q783 »Rufe aus gegen Zion, o Karmel«, schreibt Er im selben Sendschreiben, »und künde die frohe Botschaft: Er, der den sterblichen Augen verborgen war, ist gekommen! Seine allbezwingende Herrschaft ist offenbar, Seine allumfassende Herrlichkeit ist enthüllt worden. Hüte dich, dass du nicht zögerst oder schwankst. Eile und umschreite die Stadt Gottes, die vom Himmel herabgekommen ist, die himmlische Ka'bah, in Anbetung umkreist von den Begünstigten Gottes, den Reinen im Herzen und der Schar der erhabensten Engel.«Q784

Kapitel 19

'Abdu'l-Bahás Reisen in Europa und Amerika

Die Einführung der Bahá'í-Religion in den westlichen Ländern – die herausragendste Leistung, die auf ewig mit der Amtszeit 'Abdu'l-Bahás verbunden sein wird – hatte, wie schon früher erwähnt, solch gewaltige Kräfte in Bewegung gesetzt und so weitreichende Ergebnisse gezeitigt, dass es für den Mittelpunkt des Bundes gerechtfertigt war, selbst aktiv zu diesen epochalen Tätigkeiten beizutragen, die die Gläubigen im Westen, von der Macht des Bundes beflügelt, mutig begonnen hatten und energisch verfolgten.
Die Krise, die durch die Blindheit und Verderbtheit der Bundesbrecher verursacht worden war und die jahrelang die Verwirklichung der Pläne 'Abdu'l-Bahás so unselig behindert hatte, war nun durch eine glückliche Fügung überwunden. Ein unüberwindliches Hindernis war Ihm plötzlich aus dem Weg geräumt, Seine Fesseln waren gelöst, Gottes rächender Zorn hatte die Ketten von Seinem Nacken genommen und sie Seinem königlichen Gegner 'Abdu'l-Ḥamíd umgelegt, dem Opfer der Verführung durch Seinen erbittertsten Feind. Die heiligen Gebeine des Báb, die Sein verstorbener Vater Seinen Händen anvertraut hatte, waren unter unermesslichen Schwierigkeiten aus ihrem Versteck im fernen Ṭihrán ins Heilige Land gebracht und von Ihm feierlich und ehrfurchtsvoll im Schoß des Karmel beigesetzt worden.
'Abdu'l-Bahá war damals gesundheitlich schwer angeschlagen. Er litt unter verschiedenen Krankheiten, hervorgerufen durch die Belastungen und Entbehrungen eines tragischen Lebens, das Er fast zur Gänze in Verbannung und Gefangenschaft verbracht hatte. Er stand jetzt an der Schwelle zum siebten Jahrzehnt Seines Lebens. Doch kaum war Er aus Seiner vierzigjährigen Haft entlassen, kaum hatte Er den Körper des Báb an einem sicheren und bleibenden Platz zur Ruhe gebettet und war befreit von den schweren Sorgen, die mit der Betreuung dieses kostbaren Schatzes einhergingen, da erhob Er sich mit außerordentlicher Courage, Zuversicht und Entschlossenheit, um die Ihm an Seinem Lebensabend noch verbliebenen schwachen Kräfte einem so heldenhaften Dienst zu weihen, dass es in den Annalen des ersten Bahá'í-Jahrhunderts nichts Vergleichbares gibt.
Denn Seine dreijährige Reise – zuerst nach Ägypten, dann nach Europa und später nach Amerika – markiert, wenn wir ihre historische Bedeutung richtig einschätzen, einen äußerst bedeutsamen Wendepunkt in der Geschichte dieses Jahrhunderts. Zum ersten Mal seit der Entstehung der Bahá'í-Religion sechsundsechzig Jahre zuvor konnte ihr Oberhaupt und höchster Vertreter die Fesseln sprengen, die während der gesamten Wirkungszeit des Báb und Bahá'u'lláhs Seine Freiheit so schmerzlich eingeschränkt hatten. Im Land ihrer Entstehung wurden die Aktivitäten der meisten ihrer Anhänger zwar immer noch durch Repressalien eingeschränkt, aber ihr anerkanntes Oberhaupt genoss nun eine Handlungsfreiheit, derer Er sich, mit Ausnahme einer kurzen Zeit während des Krieges von 1914–18, bis zu Seinem Lebensende erfreuen konnte, und die seitdem auch den Institutionen des Glaubens am Weltzentrum stets erhalten blieb.
Eine solch gewaltige Veränderung in den Geschicken des Glaubens war der Auftakt zu einem derartigen Anstieg Seiner Aktivitäten, dass sie die Gläubigen in Ost und West in Staunen und Bewunderung versetzten und einen unvergänglichen Einfluss auf den weiteren Verlauf der Bahá'í-Geschichte ausübten. Er, der – wie Er selbst sagte – als junger Mann ins Gefängnis kam und es erst als alter Mann wieder verließ, der niemals im Leben vor einem großen Publikum gestanden, nie die Schule besucht, nie in Kreisen westlicher Menschen verkehrt hatte und der mit westlichen Sprachen und Gebräuchen nicht vertraut war, hatte sich aufgemacht, nicht nur um in einigen der wichtigsten Hauptstädten Europas sowie in den bedeutendsten Städten Nordamerikas von Kanzel und Rednerbühne die bezeichnenden Wahrheiten des Glaubens Seines Vaters zu verkünden, sondern auch, um den göttlichen Ursprung der Propheten vor Bahá'u'lláh zu erläutern und das Wesen ihrer Verbindung zu diesem Glauben darzulegen.
Fest zu dieser anstrengenden Reise entschlossen und ohne Rücksicht auf Seine Kräfte und die Risiken für Sein Leben, segelte Er an einem Septembernachmittag des Jahres 1910 – im Jahr nach dem Sturz 'Abdu'l-Ḥamíds und der feierlichen Beisetzung der sterblichen Reste des Báb auf dem Karmel – in aller Stille und ohne Vorankündigung nach Ägypten, blieb etwa einen Monat in Port Sa'íd und schiffte sich dann zur Weiterfahrt nach Europa ein, musste aber einsehen, dass Sein Gesundheitszustand es erforderte, in Alexandria wieder an Land zu gehen und die Reise zu verschieben.

Er wohnte zunächst in Ramlih, einem Vorort von Alexandria, und besuchte später Zaytún und Kairo, schiffte sich am 11.

August des folgenden Jahres mit vier Begleitern auf der S.S.Corsica nach Marseille ein und reiste von dort nach einem kurzen Aufenthalt in Thonon-les-Bains nach London, wo Er am 4.

September 1911 ankam.

Er blieb dort ungefähr vier Wochen, fuhr dann weiter nach Paris, wo Er neun Wochen blieb und kehrte im Dezember 1911 nach Ägypten zurück.

Wieder wohnte Er in Ramlih, verbrachte dort den Winter und brach am 25.

März 1912 mit dem Dampfer Cedric auf zu Seiner zweiten Reise in den Westen, über Neapel direkt nach New York, wo Er am 11.

April ankam.

Im Verlauf einer ausgedehnten, acht Monate dauernden Reise, die Ihn von einer Küste zur anderen führte, besuchte Er Washington, Chicago, Cleveland, Pittsburgh, Montclair, Boston, Worcester, Brooklyn, Fanwood, Milford, Philadelphia, West Englewood, Jersey City, Cambridge, Medford, Morristown, Dublin, Green Acre, Montreal, Malden, Buffalo, Kenosha, Minneapolis, St.

Paul, Omaha, Lincoln, Denver, Glenwood Springs, Salt Lake City, San Francisco, Oakland, Palo Alto, Berkeley, Pasadena, Los Angeles, Sacramento, Cincinnati und Baltimore und segelte am 5.

Dezember mit der S.S.Celtic von New York nach Liverpool, und nachdem sie dort angelegt hatten fuhr Er mit der Bahn weiter nach London.

Später besuchte Er Oxford, Edinburgh und Bristol, kehrte dann wieder nach London zurück und fuhr am 21.

Januar 1913 nach Paris ab.

Am 30.

März reiste Er nach Stuttgart und von dort aus fuhr Er am 9.

April weiter nach Budapest; besuchte neun Tage später Wien und kehrte am 25.

April nach Stuttgart und am 1.

Mai nach Paris zurück, wo Er bis zum 12.

Juni blieb; schiffte sich tags darauf in Marseille auf der S.S.Himalaya nach Ägypten ein, erreichte vier Tage später Port Sa'íd und kehrte nach kurzen Besuchen in Ismá'ílíyyih und Abúqír und einem längeren Aufenthalt in Ramlih nach Haifa zurück, wo Er am 5.

Dezember 1913 Seine historischen Reisen beendete.
Im Verlauf dieser epochalen Reisen vor einem großen und repräsentativen Publikum, das manchmal mehr als tausend Menschen umfasste, erläuterte 'Abdu'l-Bahá zum ersten Mal in Seiner Amtszeit mit brillanter Einfachheit, Überzeugungskraft und Nachdruck die wesentlichen charakteristischen Grundsätze des von Seinem Vater gestifteten Glaubens, die zusammen mit den im Kitáb-i-Aqdas offenbarten Gesetzen und Bestimmungen das Fundament der jüngsten Offenbarung Gottes für die Menschheit bilden.

Die selbstständige Suche nach Wahrheit, frei von Aberglauben und Traditionen; die Einheit der ganzen Menschheit – zentrales Prinzip und wesentliche Lehre des Glaubens; die grundlegende Einheit aller Religionen; Verurteilung aller Vorurteile in Bezug auf Religion, Rasse, Gesellschaftsschicht oder Nation; der Einklang von Religion und Wissenschaft; die Gleichstellung von Mann und Frau, den beiden Flügeln, mit denen sich der Vogel der Menschheit aufschwingen kann; die Einführung der Schulpflicht; die Annahme einer Welthilfssprache; die Beseitigung der Extreme von Reichtum und Armut; die Einrichtung eines Weltgerichtshofs zur Schlichtung von Konflikten zwischen Staaten; die Erhebung von Arbeit, die im Geist des Dienstes geleistet wird, in den Rang des Gottesdienstes; die Verherrlichung der Gerechtigkeit als herrschendes Prinzip in der menschlichen Gesellschaft und der Religion als Bollwerk für den Schutz aller Völker und Nationen; die Schaffung eines dauernden und universellen Friedens als vorrangiges Ziel der ganzen Menschheit – das sind die unverzichtbaren Bestandteile dieser göttlichen Ordnung, die Er im Verlauf Seiner Missionsreisen sowohl den Vordenkern als auch der breiten Masse des Volkes verkündete.

Die Darlegung dieser lebenspendenden Wahrheiten des Glaubens Bahá'u'lláhs, den Er als den »Geist des Zeitalters«Q785 charakterisierte, ergänzte Er wiederholt durch eindringliche Warnungen vor einem drohenden Flächenbrand, der, wenn die Staatsmänner ihn nicht abwendeten, den ganzen europäischen Kontinent in Flammen setzen werde.

Im Verlauf dieser Reisen prophezeite Er die radikalen Veränderungen, die auf diesem Kontinent stattfinden würden, deutete die unvermeidlich einsetzende Bewegung zur Dezentralisierung der politischen Macht an, wies auf die Wirren hin, die in der Türkei ausbrechen würden, sah die auf dem europäischen Kontinent einsetzende Judenverfolgung voraus und erklärte entschieden, dass »das Banner der Einheit der Menschheit gehisst werde«, »das Tabernakel des Weltfriedens … errichtet werde« und »diese Welt eine andere Welt werden«Q786 wird.
Während dieser Reisen zeigte 'Abdu'l-Bahá so viel Lebenskraft, Mut, Zielstrebigkeit und Hingabe an die selbstgestellte Aufgabe, dass Ihn alle bewunderten und verehrten, die das Vorrecht hatten, Sein tägliches Wirken aus nächster Nähe zu erleben.

Gleichgültig gegenüber den Sehenswürdigkeiten und Raritäten, die gewöhnlich die Aufmerksamkeit von Reisenden auf sich ziehen und die auch Seine Begleiter Ihm gern gezeigt hätten; weder auf Bequemlichkeit noch auf Seine Gesundheit achtend; Tag für Tag, von früh bis spät mit all Seiner Kraft tätig; stets alle Geschenke und Zuschüsse zu Seinen Reisekosten zurückweisend; unermüdlich in Seiner Sorge um die Kranken, Bekümmerten und Niedergeschlagenen; kompromisslos in Seinem Einsatz für die Menschen aus unterprivilegierten Rassen und Klassen; freigebig wie der Regen in Seiner Großmut gegenüber den Armen; den Attacken wachsamer und fanatischer Fundamentalisten und Sektierer keinerlei Wert beimessend; bewundernswert freimütig in Seiner Darlegung der prophetischen Sendung Jesu Christi auf Kanzel und Rednerbühne vor jüdischen Zuhörern, des göttlichen Ursprungs des Islám in Kirchen und Synagogen und der Wahrheit göttlicher Offenbarung und der Notwendigkeit von Religion vor Materialisten, Atheisten und Agnostikern; uneingeschränkt in Seiner Verherrlichung Bahá'u'lláhs in den Kulträumen verschiedener Sekten und Konfessionen; konsequent in Seiner Weigerung, sich bei den vielen Anlässen bei Leuten von Rang und Reichtum in England und den Vereinigten Staaten einzuschmeicheln; und nicht zuletzt unvergleichlich in Seiner Spontaneität, Aufrichtigkeit, Seinem herzlichen Mitgefühl und Seiner liebenden Güte, die Er allen ohne Unterschied entgegenbrachte, Freunden und Fremden, Gläubigen und Nicht-Gläubigen, Reich und Arm, Hoch und Niedrig, mit wem auch immer Er zusammenkam, in privatem Rahmen oder zufällig, an Bord eines Schiffes oder beim Gang durch die Straßen, in Parks oder auf öffentlichen Plätzen, auf Empfängen oder bei Gastmählern, in Elendsvierteln oder in Villen, in der Runde der Gläubigen oder in der Versammlung der Gelehrten – so verkündetet Er, die Verkörperung jeder Bahá'í-Tugend und der Inbegriff aller Bahá'í-Ideale, unüberhörbar drei ereignisreiche Jahre lang der im Materialismus versunkenen und schon im Schatten des Krieges stehenden Welt die heilenden, gottgegebenen Wahrheiten der Offenbarung Seines Vaters.
Im Verlauf Seiner vielen Besuche in Ägypten führte er mehrmals Gespräche mit dem Khediven 'Abbás Ḥilmí Páshá II., wurde Lord Kitchener vorgestellt, kam mit dem Muftí Shaykh Muḥammad Bakhít zusammen sowie mit dem Imám des Khediven, Shaykh Muḥammad Rashíd, und traf sich mit etlichen 'Ulamá, mit Páshás, mit namhaften Persern, mit Mitgliedern des türkischen Parlaments, mit Herausgebern führender Zeitungen in Kairo und Alexandria und mit anderen Führungskräften und Vertretern namhafter religiöser und weltlicher Organisationen.
In England wurde das Haus, das Ihm in Cadogan Gardens zur Verfügung gestellt worden war, zu einem wahren Mekka für alle möglichen Menschen, die sich drängten, um den Gefangenen von 'Akká aufzusuchen, der ihre große Stadt als ersten Schauplatz Seines Wirkens im Westen gewählt hatte. »O diese Pilger, diese Gäste, diese Besucher!«, schrieb Seine ergebene Londoner Gastgeberin über diese Zeit. »In Erinnerung an diese Tage hallt in unseren Ohren das Geräusch ihrer Fußtritte nach – als sie aus jedem Land der Welt ankamen! Jeden Tag, den ganzen Tag lang, ein ununterbrochener Strom, eine nie endende Prozession! Minister und Missionare, Orientalisten und Studierende des Okkultismus, praktische Geschäftsleute und Mystiker, anglikanische Katholiken und Nonkonformisten, Theosophen und Hindus, Anhänger der Christlichen Wissenschaft und Ärzte, Muslime, Buddhisten und Zoroastrier. Andere, die kamen, waren Politiker, Schriftsteller, Dichter und Heiler, Schneider und elegante Damen, Künstler und Handwerker, arme Arbeitslose und wohlhabende Geschäftsleute, Mitglieder der Theater- und Musikwelt; sie alle kamen, und keiner war zu gering oder zu groß, um die mitfühlende Aufmerksamkeit dieses heiligen Boten zu empfangen, der stets Sein Leben gab für das Wohl anderer.«Q787
'Abdu'l-Bahás erster öffentlicher Auftritt vor einem westlichen Auditorium fand bezeichnenderweise in einer christlichen Kirche statt, als Er am 10. September 1911 von der Kanzel der überfüllten Stadtkirche sprach. Nachdem der Pastor Reverend R. J. Campbell Ihn vorgestellt hatte, verkündete 'Abdu'l-Bahá mit kraftvoller Stimme in einfachen, zu Herzen gehenden Worten die Einheit Gottes, bekräftigte die grundsätzliche Einheit der Religionen, und erklärte, dass die Stunde der Vereinigung aller Menschenkinder, aller Völker, Religionen und Klassen geschlagen habe. Bei einer anderen Gelegenheit sprach Er am 17. September auf Ersuchen des ehrwürdigen Archidiakons Wilberforce in Westminster nach dem Abendgottesdienst zur Gemeinde von St. John the Divine über das von Ihm gewählte Thema der unfassbaren Größe Gottes, wie sie von Bahá'u'lláh im Kitáb-i-Íqán bezeugt wird. Ein Zeitgenosse berichtet darüber: »Der Archidiakon hatte für Seinen Gast den Ehrensitz des Bischofs auf die Stufen vor der Kanzel gestellt, stand selbst daneben und verlas persönlich die Übersetzung der Ansprache 'Abdu'l-Bahás. Die Gemeinde war tief bewegt und kniete entsprechend dem Beispiel des Archidiakons nieder, um den Segen des Dieners Gottes zu empfangen, der mit ausgebreiteten Armen dastand, während sich in der Stille seine wundervolle Stimme melodisch hob und senkte.«Q788
Auf Einladung des Oberbürgermeisters von London frühstückte Er mit ihm in dessen Amtssitz; auf Ersuchen ihres Präsidenten sprach Er zur Theosophischen Gesellschaft an ihrem Hauptsitz und auf einer Tagung des Higher Thought-Zentrums in London; wurde von einer Delegation der Brahmo-Samaj-Gesellschaft eingeladen, unter deren Schirmherrschaft einen Vortrag zu halten; besuchte die Moschee in Woking, hielt dort auf Einladung der muslimischen Gemeinde von Großbritannien eine Ansprache über Welteinheit und wurde von persischen Prinzen, Adligen, Exministern und Mitgliedern der Persischen Gesandtschaft in London eingeladen.

Er war Gast im Haus von Dr.

T.

K.

Cheyne in Oxford und hielt in dieser Stadt einen Vortrag im Manchester-College vor einem »großen und äußerst interessierten Publikum«Q789 von Akademikern, unter dem Vorsitz von Dr.

Estlin Carpenter.

Im Londoner East End sprach Er auf Bitte des dortigen Pastors von der Kanzel einer Kongregationskirche, hielt Ansprachen vor Versammlungen in der Caxton Hall und der Westminster Hall, dort unter dem Vorsitz von Sir Thomas Berkeley, und besuchte im Church House in Westminster eine Aufführung von Eager Heart, einem Weihnachtsmysterienspiel, das erste Drama, das Er je sah, und dessen anschauliche Darstellung des Lebens und Leidens Jesu Christi Ihn zu Tränen rührte.

Im Saal der Passmore-Edwards-Siedlung am Tavistockplatz sprach Er zu einer bunt gemischten Zuhörerschaft von ungefähr vierhundertsechzig Menschen unter dem Vorsitz von Professor Michael Sadler, redete mit einigen Arbeiterinnen aus dieser Siedlung, die bei Vanners in Byfleet, etwa zwanzig Meilen außerhalb von London, im Urlaub waren, machte dort noch einen zweiten Besuch, bei dem Er die unterschiedlichsten Menschen traf, die eigens dort zusammenkamen, um Ihn zu sehen, darunter »Geistliche verschiedener Bekenntnisse, der Direktor einer staatlichen Jungenschule, ein Mitglied des Parlaments, ein Arzt, ein prominenter politischer Essayist, der Vizerektor einer Universität, mehrere Journalisten, ein bekannter Dichter und ein Richter aus London«Q790.

Ein Chronist Seines Englandbesuchs schrieb darüber:

»Lange wird man daran denken, wie Er in der Nachmittagssonne im Erker saß und Seinen Arm um einen völlig zerlumpten, aber überglücklichen kleinen Jungen gelegt hatte, der gekommen war, um 'Abdu'l-Bahá um eine Six-Pence-Münze für seine Sparbüchse und für seine kranke Mutter zu bitten – und gleichzeitig unterhielten sich im Zimmer um Ihn herum Männer und Frauen über Erziehung, Sozialismus, das erste Reformgesetz und die Bedeutung von U-Booten und drahtloser Telegraphie für das neue Zeitalter, in das der Mensch nun eintritt.«Q791
Unter denen, die Ihn während der unvergesslichen Tage, die Er in England und Schottland verbrachte, aufsuchten, waren Reverend Archidiakon Wilberforce, Reverend R.

J.

Campbell, Reverend Rhonddha Williams, Reverend Roland Corbet, Lord Lamington, Sir Richard und Lady Stapley, Sir Michael Sadler, der Jalálu'd-Dawlih, Sohn des Ẓillu's-Sulṭán, Sir Ameer 'Alí, der kürzlich verstorbene Maharadscha von Jalawar, der Ihn oftmals besuchte und Ihm zu Ehren einen Empfang mit erlesenem Essen gab, ferner der Maharadscha von Rajputana, die Rani von Sarawak, Prinzessin Karadja, Baroness Barnekov, Lady Wemyss und ihre Schwester, Lady Glencomer, Lady Agnew, Miss Constance Maud, Professor E.

G.

Browne, Professor Patrick Geddes, Mr.

Albert Dawson, Herausgeber des Christian Commonwealth, Mr.

David Graham Pole, Mrs.

Annie Besant, Mrs.

Pankhurst sowie Mr.

Stead, der mit Ihm lange und tiefe Gespräche führte.

Seine Gastgeberin schrieb über die Eindrücke derer, denen Er die Ehre einer Privataudienz gewährte:

»Sehr viele baten um dieses einzigartige Erlebnis; wie einzigartig es war, konnte nur ermessen, wer vor dem Meister stand, wir konnten es nur erahnen, wenn wir den Ausdruck ihrer Gesichter sahen, wenn sie herauskamen – eine Mischung aus Ehrfurcht Staunen und einer Art stiller Freude.

Bei manchen bemerkten wir, wie sie zögerten, in die äußere Welt zurückzukommen, als ob sie ihre Seligkeit festhalten wollten, damit die Berührung mit den Dingen dieser Welt sie ihnen nicht entreiße.«Q792 Der oben erwähnte Chronist schreibt zusammenfassend über diese unvergesslichen Besuche:

»Ein tiefer Eindruck blieb im Herzen und Gedächtnis all dieser Männer und Frauen zurück. … So begeistert man in London über 'Abdu'l-Bahás Aufenthalt war, so tief bedauerte man Seine Abreise.

Er ließ viele, viele Freunde zurück.

Seine Liebe hatte Liebe hervorgerufen.

Sein Herz hatte sich dem Westen geöffnet, und die Menschen im Westen hatten diesen Patriarchen aus dem Osten in ihr Herz geschlossen.

In Seinen Worten lag etwas, das nicht nur auf die direkten Zuhörer wirkte, sondern auf alle Männer und Frauen.«Q793
Seine Besuche in Paris, wo Er eine Zeitlang in der Avenue de Camoens wohnte, waren von einer herzlichen Aufnahme geprägt, die nicht weniger bemerkenswert war als der Empfang durch Seine Freunde und die Gläubigen in London. Seine englische Gastgeberin, Lady Blomfield, die Ihm nach Paris gefolgt war, schrieb: »Wie in London, nahmen auch während Seines Besuches in Paris alltägliche Ereignisse die Atmosphäre vergeistigter Veranstaltungen an. … Jeden Morgen pflegte der Meister denen, die sich eifrig und respektvoll um Ihn scharten, Gelehrten und Ungelehrten, die Prinzipien der Lehre Bahá'u'lláhs zu erklären. Sie kamen aus allen Nationalitäten und Glaubensrichtungen, aus Ost und West: Theosophen, Agnostiker, Materialisten, Spiritisten, Anhänger der Christlichen Wissenschaft, Sozialreformer, Hindus, Ṣúfís, Muslime, Buddhisten, Zoroastrier und viele andere.«Q794 Und weiter: »Gespräch folgte Gespräch. Kirchliche Würdenträger der verschiedenen Zweige des christlichen Baums kamen, einige ehrlich bestrebt, neue Aspekte der Wahrheit zu finden. … Andere hielten sich die Ohren zu, um nicht zu hören und zu verstehenA209.«Q795
Zu denen, die die Ehre hatten, von Ihm empfangen zu werden, gehörten Persische Prinzen, Adelige und Exminister, darunter der Ẓillu's-Sulṭán, der persische Gesandte, der türkische Botschafter in Paris, Rashíd Páshá, ein Ex-Válí von Beirut, türkische Páshás und Exminister, sowie Viscount Arawaka, japanischer Gesandter am spanischen Hof. Er sprach vor Esperantisten und Theosophen, vor Theologiestudenten und vor großen Versammlungen der Alliance Spiritualiste; in einem besonders armen Stadtviertel sprach Er auf Einladung des Pastors in einem Missionssaal zur Gemeinde, und die mit Seinen Lehren schon vertraut waren, genossen häufig bei zahlreichen Zusammenkünften der Gläubigen das Vorrecht, eine detaillierte Darlegung einzelner Aspekte der Glaubenslehre Seines Vaters von Ihm selbst zu hören.
Trotz Seiner angegriffenen Gesundheit reiste Er zu einem kurzen aber unvergesslichen Aufenthalt nach Stuttgart, und um zu den Mitgliedern der Gemeinde Seiner begeisterten und innig geliebten deutschen Freunde eine persönliche Verbindung aufzubauen, besuchte Er nicht nur die Versammlungen der ergebenen Gläubigen sondern bedachte auch die Mitglieder der Jugendgruppe, die sich in Esslingen traf, mit Seinem überreichen Segen und sprach auf Einladung von Professor Christaller, dem Präsidenten der Esperantisten von Europa, vor einer großen Versammlung von Esperantisten in deren Klub. Ferner besuchte Er Bad Mergentheim in Württemberg, wo ein dankbarer Gläubiger wenige Jahre späterA210 zur Erinnerung an Seinen Besuch ein Denkmal errichtete. Ein Augenzeuge schrieb: »Die Liebe und Hingabe der deutschen Gläubigen erfreute das Herz 'Abdu'l-Bahás, und in tiefster Ergebenheit empfingen sie Seinen Segen und Seine ermutigenden Ratschläge. … Von fern und nah kamen Freunde, um den Meister zu sehen. Ständig strömten Besucher zum Hotel Marquardt. 'Abdu'l-Bahá empfing sie dort mit so viel Liebe und Güte, dass sie vor Freude und Glück strahlten.«Q796
In Wien, wo Er sich einige Tage aufhielt, sprach 'Abdu'l-Bahá zu einer Versammlung von Theosophen, in Budapest führte Er ein Gespräch mit dem Rektor der Universität, traf mehrmals den berühmten Orientalisten Professor Arminius Vambery, sprach vor der Theosophischen Gesellschaft, erhielt Besuch vom Präsidenten der Turánischen Gesellschaft, von Vertretern der Türkischen Gesellschaft, von Offizieren, von einigen Parlamentsmitgliedern und einer Abordnung der Jungtürken unter Führung von Professor Julius Germanus, der Ihn in der Stadt herzlich willkommen hieß. Dr. Rusztem Vambery schreibt: »Während dieser Zeit war SeinA211 Zimmer im Hotel Dunapalota ein wahres Mekka für alle, die die Mystik des Ostens und die Weisheit ihres Meisters in ihren Bann zog. Unter Seinen Besuchern waren Graf Albert Apponyi, Prälat Alexander Giesswein, der weltweit geachtete Orientalist Professor Ignatius Goldziher und der berühmte Budapester Maler Professor Robert A. Nadler, der auch Vorsitzender der Ungarischen Theosophischen Gesellschaft war.«Q797
Es blieb jedoch dem nordamerikanischen Kontinent vorbehalten, die erstaunlichste Ausprägung der unerschöpflichen Tatkraft zu erleben, die 'Abdu'l-Bahá auf diesen Reisen an den Tag legte. Der bemerkenswerte Fortschritt, den die organisierte Gemeinde der Gläubigen in den Vereinigten Staaten und Kanada machte, die offensichtliche Aufnahmebereitschaft des amerikanischen Publikums für Seine Botschaft, sowie Sein Wissen um die hohe Bestimmung, der die Bevölkerung dieses Erdteils entgegensah, rechtfertigte voll und ganz den Aufwand an Zeit und Kraft, den 'Abdu'l-Bahá dieser wichtigsten Phase Seiner Reisen widmete. Ein Besuch, der eine Reise von über fünftausend Meilen umfasste, der von April bis Dezember dauerte und Ihn vom Atlantik bis zur Pazifischen Küste und zurück führte, der so viele Reden mit sich brachte, dass sie ganze drei Bände füllen – dieser Besuch war der Höhepunkt Seiner Reisen, und war durch die weitreichenden Erfolge, die Seine Anstrengungen, wie Er wohl wusste, hervorbringen würden, vollauf gerechtfertigt. Als Er die Gläubigen in New York zum ersten Mal traf, sagte Er Ihnen: »Diese lange Reise wird zeigen, wie groß Meine Liebe zu euch ist. Es gab viele Schwierigkeiten und Rückschläge, aber bei dem Gedanken, euch zu treffen, ist das alles verflogen und vergessen.«Q798
Aus der Art und Weise Seines Wirkens geht klar hervor, welchen Wert Er diesem Besuch beimaß.

Mit eigener Hand legte Er den Grundstein zum Mashriqu'l-Adhkár, auf dem kurz zuvor erworbenen Grundstück bei Chicago am Ufer des Michigansees, im Beisein einer Versammlung von Vertretern der Bahá'í aus Ost und West; in einer Generalversammlung der Gläubigen in New York, das seitdem die »Stadt des Bundes«Q799 genannt wird, ließ Er die gerade erst ins Englische übersetzte Tafel vom Ast verlesen und erklärte anschließend mit Nachdruck, wozu der von Bahá'u'lláh gestiftete Bund verpflichtet; ein ergreifender Festakt fand in Inglewood in Kalifornien statt, als Er dem Grab von Thornton Chase, des »ersten amerikanischen Gläubigen«, ja des ersten überhaupt, der sich im Westen zur Sache Bahá'u'lláhs bekannt hatte, einen Pilgerbesuch abstattete; in West Englewood in New Jersey veranstaltete Er für eine große Versammlung Seiner Anhänger ein symbolträchtiges Fest unter freiem Himmel, vor der grünen Kulisse eines Junitages; Seine Gunst erwies Er dem offenen Forum in Green Acre in Maine, am Ufer des Piscataqua, wo sich viele Gläubige eingefunden hatten, und das sich in der Folge zu einer der ersten Bahá'í-Sommerschulen der westlichen Welt entwickeln sollte und als eine der ersten Bahá'í-Stiftungen auf dem amerikanischen Kontinent anerkannt werden sollte; bei der Sitzung der kurz zuvor gegründeten Bahá'í-Tempelvereinigung in Chicago sprach Er vor einigen hundert Zuhörern; und in einem beispielhaften Akt traute Er zwei Gläubige verschiedener Nationalität und Hautfarbe, der eine weiß, der andere schwarz – all das gehört zu den herausragenden Taten, die mit Seinem Besuch der Gemeinde der amerikanischen Gläubigen verbunden sind, Taten, die darauf ausgerichtet waren, den Weg für den Bau ihres zentralen Hauses der Andacht zu ebnen, sie für die Prüfungen zu stärken, die sie bald würden erdulden müssen, ihren Zusammenhalt zu festigen und die Anfänge der Gemeindeordnung zu segnen, die sie schon bald aufbauen und verfechten sollten.
Nicht minder bemerkenswert war auch das Wirken 'Abdu'l-Bahás in der Öffentlichkeit durch Seinen Umgang mit den vielen Leuten, mit denen Er auf Seiner Reise quer über den Kontinent in Kontakt kam. Ein ausführlicher Bericht über diese vielseitigen Aktivitäten, die Seine Tage volle acht Monate lang restlos ausfüllten, würde den Rahmen dieses Überblicks sprengen. Es genügt zu erwähnen, dass Er allein in New York an nicht weniger als fünfundfünfzig verschiedenen Orten öffentliche Ansprachen hielt oder einen offiziellen Besuch abstattete. Friedensgesellschaften, christliche und jüdische Vereinigungen, Hochschulen und Universitäten, Wohlfahrtseinrichtungen, ethische Kultusgemeinden, Neugeistzentren, Okkultistengruppen, Frauenvereine, wissenschaftliche Interessenverbände, Esperantisten, Theosophen, Mormonen, Agnostiker, Fördereinrichtungen für Afro-Amerikaner, Vertreter der syrischen, armenischen, griechischen, chinesischen und japanischen Gemeinden – sie alle lernten Seine kraftvolle Persönlichkeit kennen und genossen das Vorrecht, aus Seinem eigenen Mund die Botschaft Seines Vaters zu vernehmen. Auch die Presse versäumte nicht, in ihren Leitartikeln und in den Berichten über Seine Reden die Weite Seiner Schau und das Wesen Seiner Aufrufe zu würdigen.
Seine Rede bei den Friedenskonferenzen in Lake Mohonk; Seine Ansprachen vor großen Versammlungen in den Universitäten von Columbia, Howard und New York; Seine Teilnahme an der vierten Jahreskonferenz der Nationalen Gesellschaft zur Förderung der Afro-Amerikaner; Sein mutiges Bekenntnis zur Gültigkeit der prophetischen Sendungen Jesu und Muḥammads im Tempel Emmanu-El, einer jüdischen Synagoge in San Francisco, wo nicht weniger als zweitausend Menschen versammelt waren; Seine inhaltsschwere Ansprache vor achtzehnhundert Studenten und hundertachtzig Lehrern und Professoren in der Stanford-Universität; Sein unvergesslicher Besuch bei der Bowery-Mission in den Elendsvierteln von New York; der glänzende Empfang, der Ihm zu Ehren in Washington D.C. gegeben wurde, und bei dem Ihm viele herausragende Personen des gesellschaftlichen Lebens dieser Stadt vorgestellt wurden – das waren die Höhepunkte der unvergesslichen Mission, die Er im Dienst an der Sache Seines Vaters auf sich nahm.

Staatssekretäre, Gesandte, Kongressabgeordnete, angesehene Rabbiner und Geistliche sowie weitere Menschen von Rang und Namen trafen mit Ihm zusammen, unter ihnen solche Persönlichkeiten wie Dr.

D.

S.

Jordan, Rektor der Stanford-Universität, Prof.

Jackson von der Columbia-Universität, Prof.

Jack von der Universität Oxford, Rabbi Stephen Wise aus New York, Dr.

Martin A.

Meyer, Rabbi Joseph L.

Levy, Rabbi Abram Simon, Alexander Graham Bell, Rabindranath Tagore, Hon.

Franklin K.

Lane, Mrs.

William Jennings Bryan, Andrew Carnegie, Hon.

Franklin MacVeagh, Schatzkanzler der Vereinigten Staaten, Lee McClung, Mr.

Roosevelt, Admiral Wain Wright, Admiral Peary, der britische, der niederländische und der Schweizer Gesandte in Washington, der in Washington residierende türkische Botschafter Yúsuf Ḍíyá' Páshá, Thomas Seaton, Hon.

William Sulzer und Prinz Muḥammad-'Alí von Ägypten, der Bruder des Khediven.
»Als 'Abdu'l-Bahá im Jahr 1912 zum ersten Mal in dieses Land kam«, schrieb ein Berichterstatter über Seine Reisen in Amerika, »da stieß Er auf ein großes, aufgeschlossenes Publikum, das darauf wartete, Ihn persönlich begrüßen zu dürfen und Seine liebevolle und geistige Botschaft aus Seinem eigenen Mund zu vernehmen. … Jenseits der gesprochenen Worte war etwas Unbeschreibliches in Seiner Persönlichkeit, das bei allen, die mit Ihm zusammentrafen, einen tiefen Eindruck hinterließ. Die hohe Stirn, der patriarchale Bart, die Augen, die hinter Zeit und Raum geblickt zu haben schienen, die sanfte und doch klare und eindringliche Stimme, die dezente Bescheidenheit, die nie versiegende Liebe – und über allem der Eindruck von Macht, gepaart mit Güte, die Seinem ganzen Wesen eine außergewöhnliche Majestät und geistige Erhabenheit verlieh und Ihn als etwas Besonderes auszeichnete, Ihn aber zugleich den einfachsten Menschen nahe brachte – all das und noch viel mehr, das nicht beschrieben werden kann, hinterließ bei Seinen vielen … Freunden unauslöschliche und unbeschreiblich kostbare Erinnerungen.«
Ein Überblick über die Reisen 'Abdu'l-Bahás in Europa und Amerika kann zwar Seinem dortigen vielseitigen und umfangreichen Wirken niemals gerecht werden, muss hier aber noch um einige ungewöhnlicher Begebenheiten ergänzt werden, wie sie sich oft im persönlichen Kontakt mit Ihm zutrugen.

Die kühne Entschlossenheit eines unbeugsamen Jungen, der fürchtete, dass 'Abdu'l-Bahá nicht auch die westlichen Staaten besuchen käme, der aber kein Geld für eine Zugfahrt nach Neu-England besaß und die ganze lange Strecke von Minneapolis bis Maine zurücklegte, indem er sich unter einem Zug auf die Stangen zwischen den Rädern legte; der Wandel im Leben des Sohnes eines englischen Landpfarrers, der sich in seinem Elend und seiner Not während eines Spaziergangs am Themseufer dazu entschlossen hatte, seinem Leben ein Ende zu setzen und der, als er in einem Schaufenster eine Fotografie von 'Abdu'l-Bahá sah, nach Ihm fragte, zur angegebenen Adresse eilte und sich durch die aufmunternden und tröstlichen Worte 'Abdu'l-Bahás so neu belebt fühlte, dass er alle Selbstmordgedanken fallen ließ; das außergewöhnliche Erlebnis einer Frau, deren kleine Tochter aufgrund eines Traumes, den sie gehabt hatte, steif und fest behauptete, dass Jesus Christus wieder in der Welt sei und die, als sie in der Auslage einer Zeitschriftenhandlung das Bild von 'Abdu'l-Bahá sah, in Ihm augenblicklich den Jesus Christus aus ihrem Traum erkannte, worauf ihre Mutter, als sie las, dass 'Abdu'l-Bahá in Paris sei, das nächste Schiff nach Europa nahm, um so schnell wie möglich zu Ihm zu kommen; der Entschluss des Herausgebers einer in Japan erscheinenden Zeitschrift, seine Reise nach Tokio in Konstantinopel zu unterbrechen und nach London zu fahren, nur um »die Freude zu erleben, einen einzigen Abend in Seiner Gegenwart zu verbringen«Q800; die berührende Szene, als 'Abdu'l-Bahá von einem persischen Freund, der vor kurzem aus 'Ishqábád nach London gekommen war, ein Baumwolltuch, das um ein Stück vertrocknetes Schwarzbrot und einen verschrumpelten Apfel gewickelt war, erhielt – die Gabe eines armen Bahá'í-Arbeiters aus jener Stadt –, Er das Geschenk vor den versammelten Gästen auspackte, Sein Essen stehenließ, das Brot in Stücke brach, davon aß und es mit den Anwesenden teilte – das sind nur einige wenige Beispiele aus einer Fülle von Begebenheiten, die ein aufschlussreiches Licht auf einige persönliche Aspekte Seiner unvergesslichen Reisen werfen.
Unvergesslich sind auch bestimmte Szenen, die sich um diese majestätische und patriarchale Gestalt drehen, während Er die Städte Europas und Amerikas bereiste.

Das beeindruckende Gespräch mit Archidiakon Wilberforce, bei dem 'Abdu'l-Bahá seine vielen Fragen beantwortete, während der berühmte Kirchenmann auf einem niedrigen Stuhl an Seiner Seite saß und 'Abdu'l-Bahás Hand liebevoll auf dessen Haupt ruhte; die noch beeindruckendere Szene, als derselbe Archidiakon, nachdem er mitsamt seiner Gemeinde in der St.

John's-Kirche kniend den Segen seines Gastes empfangen hatte, mit Ihm Hand in Hand durch den Chorgang zur Sakristei schritt, während die ganze Gemeinde stehend ein Kirchenlied sang; der Anblick des Jalálu'd-Dawlih, wie er 'Abdu'l-Bahá zu Füßen fiel, Ihn vielmals um Entschuldigung bat und Seine Vergebung für seine früheren Frevel erflehte; der begeisterte Empfang, der Ihm von der Stanford-Universität bereitet wurde, wo Er vor fast zweitausend Professoren und Studenten über einige der edelsten Wahrheiten Seiner Botschaft an den Westen sprach; das berührende Bild in der Bowery-Mission, als vierhundert Arme New Yorks einer nach dem anderen an Ihm vorbeizogen und jeder aus Seinen gesegneten Händen eine Silbermünze bekam; die Huldigung einer syrischen Frau in Boston, die sich ihren Weg durch die Ihn umgebende Menschenmenge bahnte, sich Ihm zu Füßen warf und laut rief:

»Ich bekenne, dass ich in Dir den Geist Gottes und Jesus Christus erkenne«; als Er dann diese Stadt in Richtung Dublin in New Hampshire verließ, zollten Ihm zwei von Bewunderung erfüllte Araber eine nicht minder leidenschaftliche Anerkennung, indem sie sich vor Ihm niederwarfen und laut schluchzend bekannten, dass Er Gottes eigener Bote an die Menschheit sei; in einer Synagoge in San Francisco lauschte eine große Versammlung von zweitausend Juden aufmerksam Seinen Worten, als Er die Gültigkeit der Ansprüche darlegte, die Jesus Christus und Muḥammad erhoben hatten; bei einer Ansprache eines Nachts in Montreal fiel Ihm während Seiner Rede der Turban vom Kopf, so sehr war Er von Seinem Thema hingerissen; in einem Elendsviertel von Paris sprach er in einem Missionshaus zu einer Versammlung, und auf dem Heimweg gab Ihm eine tobende Menschenmenge, beeindruckt von Seiner Gegenwart, ehrerbietig und schweigend den Weg frei, während Er durch ihre Mitte schritt; am Morgen der Abreise 'Abdu'l-Bahás aus London kam ein zoroastrischer Arzt atemlos angestürzt, um Ihm Lebewohl zu sagen, und in einer bezeichnenden Geste salbte er Sein Haupt und Seine Brust mit einem wohlriechenden Öl, berührte die Hände aller Anwesenden und legte Ihm eine Girlande aus Rosenknospen und Lilien um Nacken und Schultern; die große Menge an Besuchern, die sich kurz nach Tagesanbruch vor der Tür Seines Hauses in Cadogan Gardens einfanden und geduldig warteten, bis die Tür geöffnet wurde und sie eintreten konnten; unvergessen auch Seine majestätische Gestalt, wenn Er mit kraftvollem Schritt die Rednertribüne betrat oder in Kirchen und Synagogen mit segnend erhobenen Händen vor einer großen Menge ehrfürchtiger Zuhörer stand; die spontane Hochachtung seitens der vornehmen Damen der Londoner Gesellschaft, die unwillkürlich knicksten, wenn sie vor Ihn traten; der ergreifende Anblick, als Er sich auf dem Friedhof von Inglewood tief über das Grab Seines geliebten Schülers Thornton Chase beugte und seinen Grabstein küsste, worauf sich alle beeilten, Seinem Beispiel zu folgen; die achtbare Versammlung von Christen, Juden und Muslimen beiderlei Geschlechts aus Ost und West, die sich in der Moschee von Woking versammelten, um Seine Worte über die Einheit der Welt zu hören – Szenen wie diese behalten viel von ihrer ursprünglichen Eindrücklichkeit und Kraft, auch wenn sie uns nur als kühle Aufzeichnung auf einer gedruckten Seite vorliegen.
Wer weiß, welche Gedanken 'Abdu'l-Bahás Herz bewegten, als Er sich in den Mittelpunkt derart denkwürdiger Szenen gerückt sah?

Wer weiß, welche Gedanken Ihm in den Sinn kamen, als Er mit dem Oberbürgermeister von London frühstückte, oder als Er vom Khediven selbst in dessen Palast mit außergewöhnlicher Ehrerbietung empfangen wurde, oder als Er die Rufe ›Alláh-u-Abhá‹ und die Lob- und Danklieder hörte, die bei vielen glanzvollen Versammlungen der begeisterten Gläubigen und Freunde in so vielen amerikanischen Städten Sein Kommen ankündigten?

Wer weiß, welche Erinnerungen in Ihm wach wurden, als Er vor den tosenden Wassern des Niagara stand und die freie Luft dieses fernen Landes atmete, oder als Er während einer kurzen, dringend nötigen Erholungspause die grünen Wälder und die Landschaft in Glenwood Springs betrachtete, oder als Er mit einem Gefolge orientalischer Gläubiger auf den Wegen des Trocadero-Gartens in Paris wandelte, oder als Er am Abend in New York am majestätischen Hudson River allein die Uferstraße entlangging, oder als Er auf der Terrasse des Parkhotels in Thonon-les-Bains auf und ab schritt und auf den Genfer See hinausblickte, oder als Er in London von der Schlangenbrücke aus die schimmernde Lichterkette betrachtete, die sich unter den Bäumen hinstreckte, soweit das Auge reichte?

Gedanken an die Sorgen, die Armut, das schwere Schicksal, das Seine Jugendjahre überschattete; Gedanken an Seine Mutter, die ihre goldenen Knöpfe verkaufte, um für Ihn, Seinen Bruder und Seine Schwester zu sorgen, und die Ihm in ihren schwersten Stunden nur eine Handvoll trockenes Mehl geben konnte, um Seinen Hunger zu stillen; Gedanken an Seine Kindheit, als Er von einem Rudel Gassenjungen in den Straßen von Ṭihrán verfolgt und verhöhnt wurde; an den dumpfen, düsteren Raum, eine frühere Leichenkammer, den Er in der Kaserne von 'Akká bewohnte, und an Seine Haft im dortigen Gefängnis – solche Erinnerungen werden Ihn sicher bedrängt haben.

Sicher musste Er auch an die Gefangenschaft des Báb denken, in den Gebirgsfestungen von Ádhirbáyján, wo Ihm nachts nicht einmal eine Lampe zugestanden wurde, und an Dessen grausame und erschütternde Hinrichtung, bei der hunderte von Kugeln Seine jugendliche Brust zerfetzten.

Bestimmt und vor allem aber kreisten Seine Gedanken um Bahá'u'lláh, den Er so leidenschaftlich liebte und Dessen Leid Er von Kindheit an mit angesehen und geteilt hatte.

Der von Ungeziefer verseuchte Síyáh-Chál in Ṭihrán; die Bastonade, die Er in Ámul ertragen musste; die armselige Kost, die Seine Almosenschale füllte, als Er zwei Jahre lang in den Bergen von Kurdistán das Leben eines Derwischs führte; die Tage in Baghdád, wo Er so arm war, dass Er nicht einmal Seine Wäsche wechseln konnte und wo die Gläubigen von einer Handvoll Datteln lebten; Seine Gefangenschaft hinter den Kerkermauern von 'Akká, wo Ihm neun Jahre lang sogar der Anblick von Grün verwehrt wurde; die öffentliche Demütigung, der Er im Verwaltungsgebäude dieser Stadt unterworfen wurde – solche und ähnliche Bilder aus der schrecklichen Vergangenheit müssen Ihn so manches Mal überwältigt haben und Gefühle der Dankbarkeit, gemischt mit Kummer, wachgerufen haben, als Er die zahlreichen Zeichen der Hochachtung, Wertschätzung und Verehrung sah, die Ihm und dem Glauben, den Er vertrat, nun entgegengebracht wurden.

»O Bahá'u'lláh, was hast Du getan!«, rief Er – wie der Chronist Seiner Reisen berichtet – eines Abends aus, als Er in Washington eilig zu Seiner dritten Verabredung an diesem Tag aufbrach, »O Bahá'u'lláh!

Möge mein Leben ein Opfer für Dich sein!

O Bahá'u'lláh!

Möge meine Seele um Deinetwillen hingegeben werden!

Welch Leid und Kummer haben Deine Tage erfüllt!

Welch schwere Qualen hast Du ertragen!

Welch sicheres Fundament hast Du schließlich gelegt und welch herrliches Banner hast Du gehisst!«Q801 Der Chronist berichtet weiter:

»Eines Tages auf einem Spaziergang rief Er die Tage der Gesegneten Schönheit in Erinnerung und bezog sich dabei voll Trauer auf Seinen Aufenthalt in Sulaymáníyyih, auf Seine Einsamkeit und auf das Unrecht, das Ihm zugefügt wurde.

Obwohl Er schon oft darüber gesprochen hatte, überwältigten Ihn an diesem Tag Seine Gefühle doch so sehr, dass Er vor Kummer laut schluchzte. … Alle Begleiter weinten mit Ihm und waren von Schmerz erfüllt, als sie Seine Erzählung von den schmerzlichen Prüfungen vernahmen, die die Gesegnete Schönheit erduldet hatte, und wurden darüber hinaus Zeugen der Zartheit des Herzens, die Sein Sohn zum Ausdruck brachte.«Q802
Eine höchst bedeutsame Szene in einem ein Jahrhundert währenden Drama war vorüber. Ein ruhmvolles Kapitel der Geschichte des ersten Bahá'í-Jahrhunderts war geschrieben. Die Saat ungeahnter Möglichkeiten war durch die Hand des Mittelpunkts des Bundes auf einige der fruchtbaren Felder der westlichen Welt gesät. Nie in der gesamten Religionsgeschichte trat je eine ähnliche Gestalt auf, um ein derart großes und unsterblich wertvolles Werk zu vollbringen. Durch diese schicksalsträchtigen Reisen wurden Kräfte freigesetzt, die wir auch heute aus einer Distanz von fast fünfunddreißig Jahren noch nicht ermessen oder begreifen können. Schon hat eine Königin, angeregt von 'Abdu'l-Bahás zwingenden Argumenten, mit denen Er im Verlauf Seiner Ansprachen die Göttlichkeit Muḥammads verteidigte, ihren Glauben bekannt und öffentlich den göttlichen Ursprung des Propheten des Islám bestätigt. Schon hat ein Präsident der Vereinigten Staaten einige der von 'Abdu'l-Bahá in Seinen Gesprächen so klar formulierten Prinzipien so verinnerlicht, dass er sie in ein Friedensprogramm aufnahm, das als kühnster und edelster Vorschlag gilt, der bis heute für das Wohl und die Sicherheit der Menschheit gemacht worden ist. Und ach, schon hat sich die Welt, die für Seine Warnungen taub war und Seinen Ruf zurückgewiesen hat, in zwei Weltkriege von nie dagewesener Härte verstrickt, deren Folgen bis heute niemand auch nur erahnen kann.

Kapitel 20

Wachstum und Ausbreitung des Glaubens in Ost und West

'Abdu'l-Bahás historische Reisen in den Westen, besonders Seine achtmonatige Reise durch die Vereinigten Staaten von Amerika, können wohl als Höhepunkt Seiner Amtszeit bezeichnet werden, eine Amtszeit, deren unermessliche Segnungen und überwältigende Erfolge erst künftige Generationen gebührend werden würdigen können. Wie die Sonne der Offenbarung Bahá'u'lláhs in Adrianopel, zur Stunde, da Er Seine Botschaft den Herrschern der Welt verkündete, in ihrem Mittagsglanz erstrahlte, so erreichte der Himmelskörper Seines Bundes seinen Zenit und verbreitete sein hellstes Strahlen, als sein erwählter Mittelpunkt sich aufmachte, um den Völkern des Westens die Herrlichkeit und Größe der Religion Seines Vaters zu verkünden.
Dieser von Gott eingesetzte Bund hatte bereits kurz nach seiner Einführung durch den entscheidenden Triumph über die dunklen Mächte, die sein Erzbundesbrecher ihm so entschlossen entgegenstellte, ohne jeden Zweifel seine unüberwindliche Widerstandskraft bewiesen. Seine belebende Kraft zeigte sich bald darauf in den gewaltigen Siegen, die seine Fackelträger so rasch und mutig in den fernen Städten Westeuropas und der Vereinigten Staaten von Amerika errangen. Durch seine Fähigkeit, die Einheit und Unversehrtheit des Glaubens in Ost und West zu wahren, hatte er seinen hohen Anspruch voll und ganz bewiesen. Einen weiteren Beweis seiner unbezwinglichen Kraft lieferte später ein denkwürdiger Sieg, der Sturz von Sulṭán 'Abdu'l-Ḥamíd, der die Befreiung des ernannten Mittelpunkts des Bundes aus vierzigjähriger Gefangenschaft zur Folge hatte. Denen, die seinen göttlichen Ursprung immer noch in Zweifel zogen, lieferte das einen weiteren unbestreitbaren Beweis für seine Festigkeit, indem es 'Abdu'l-Bahá ermöglichte die Gebeine des Báb trotz größter Schwierigkeiten nach Haifa zu überführen und in einem Mausoleum auf dem Karmel beizusetzen. Und er offenbarte vor aller Welt machtvoll und in nie zuvor gekanntem Maße sein Potential, als er Ihn, der seinen Geist und seine Absicht verkörperte, dazu befähigte, sich auf eine dreijährige Missionsreise in den Westen zu begeben – eine so bedeutende Reise, dass sie mit Fug und Recht als die größte Heldentat Seiner Amtszeit bezeichnet werden kann.
Es waren nicht die einzigen Erfolge, so herausragend sie auch waren, die der Mittelpunkt des Bundes in Seinem unermüdlichen Streben so heldenhaft erzielte. Die Ausbreitung und Weiterentwicklung des Glaubens Seines Vaters im Osten; die Inangriffnahme von Aktivitäten und Unternehmungen, von denen man sagen kann, dass sie den Beginn der künftigen Strukturen einer Gemeindeordnung darstellen; der Bau des ersten Mashriqu'l-Adhkár der Bahá'í-Welt in 'Ishqábád in Russisch-Turkistán; die Vermehrung der Bahá'í-Literatur; die Offenbarung der Sendschreiben zum göttlichen Plan; und die Einführung der Bahá'í-Religion in Australien – das alles zählt zu den herausragenden Leistungen, die die strahlende Bilanz der einzigartigen Amtszeit 'Abdu'l-Bahás schmücken.
In Persien, der Wiege des Glaubens, zeichnete sich trotz der unvermindert gewalttätigen Verfolgungen über all die Jahre dieser Amtszeit ein deutlicher Wandel ab, der das allmähliche Hervortreten der geächteten Gemeinde aus ihrer bisherigen Verborgenheit kennzeichnet.

Náṣiri'd-Dín Sháh fand vier Jahre nach Bahá'u'lláhs Hinscheiden, am Vorabend seines Regierungsjubiläums, das eine Wende in der Geschichte seines Landes herbeiführen sollte, den Tod durch die Hand eines Mörders namens Mírzá Riḍá, einem Gefolgsmann des berüchtigten Siyyid Jamáli'd-Dín-i-Afghání, der ein Feind des Glaubens war und einer der Begründer der konstitutionellen Revolution, die unter der Regierung Muẓaffara'd-Díns, des Sohnes und Thronfolgers des Sháhs, immer erfolgreicher wurde und der gejagten und verfolgten Bahá'í-Gemeinde neue Schwierigkeiten bereiten sollte.

Sogar die Ermordung des Sháhs hatte man zunächst dieser Gemeinde in die Schuhe geschoben, was deutlich wird durch den grausamen Tod, den der bekannte Lehrer und Dichter Mírzá 'Alí-Muḥammad, von Bahá'u'lláh ›Varqá‹A212 genannt, zusammen mit seinem zwölfjährigen Sohn Rúḥu'lláh unmittelbar nach der Ermordung des Herrschers zu erleiden hatte, als sie im Gefängnis von Ṭihrán auf unmenschliche Weise vom brutalen Ḥájibu'd-Dawlih umgebracht wurden, der vor den Augen des Sohnes dem Vater einen Dolch in den Leib stieß und ihn in Stücke schnitt, vom Jungen den Widerruf seines Glaubens verlangte und als er eine klare Absage bekam, ihn mit einem Strick erdrosselte.
Drei Jahre zuvor war in Yazd ein junger Mann namens Muḥammad-Riḍáy-i-Yazdí in der Hochzeitsnacht auf dem Heimweg vom öffentliche Bad erschossen worden – der erste Märtyrer in der Amtszeit 'Abdu'l-Bahás. In Turbat-i-Ḥaydaríyyih wurden nach der Ermordung des Sháhs fünf Männer, bekannt als Shuhadáy-i-KhamsihA213, hingerichtet. In Mashhad wurde ein bekannter Kaufmann, Ḥájí Muḥammad-i-Tabrízí, ermordet und seine Leiche verbrannt. Der neue Herrscher und sein Großwesir, der charakterlose und reaktionäre Atábik-i-A'ẓam Mírzá 'Alí-Aṣghar Khán, gewährten im Jahr 1902 in Paris zwei Repräsentanten des Glaubens eine Unterredung, bei der aber nichts herauskam. Im Gegenteil, wenige Jahre später brach ein neuer Verfolgungssturm aus, der mit zunehmender Ausbreitung der konstitutionellen Revolution im Land immer stärker wütete, da gewisse Reaktionäre grundlose Anschuldigungen gegen die Bahá'í vorbrachten und sie öffentlich als die Anstifter und Förderer dieser nationalistischen Bewegung diffamierten.
In Iṣfahán wurde ein Mann namens Muḥammad-Javád nackt ausgezogen und mit einer Peitsche aus geflochtenem Draht schwer geschlagen, in Káshán mussten derweil die Gläubigen jüdischer Herkunft auf Betreiben der muslimischen Geistlichkeit und der jüdischen Gelehrten Buße zahlen, wurden geschlagen und in Ketten gelegt. Die blutigsten Ausschreitungen während der gesamten Amtszeit 'Abdu'l-Bahás ereigneten sich jedoch in Yazd und Umgebung. Dort wurde Ḥájí Mírzáy-i-Ḥalabí-Sáz derart unbarmherzig ausgepeitscht, dass sich seine Frau schützend über ihn warf, woraufhin sie ebenfalls heftig geschlagen wurde; danach wurde ihm der Schädel mit einem Fleischerbeil zertrümmert. Sein elfjähriger Sohn wurde erbarmungslos verprügelt, mit Messern niedergestochen und zu Tode gefoltert. Innerhalb eines halben Tages kamen neun Menschen ums Leben. Eine etwa sechstausendköpfige Menge beiderlei Geschlechts ließ ihre Wut an den hilflosen Opfern aus, wobei einige so weit gingen, dass sie sogar deren Blut tranken. In einzelnen Fällen, so bei Mírzá Asadu'lláh-i-Ṣabbágh, plünderten sie ihr Eigentum und schlugen sich um den Besitz. Sie legten eine derartige Grausamkeit an den Tag, dass einige Regierungsbeamte sogar Tränen vergossen angesichts der grauenvollen Szenen, bei denen die Frauen dieser Stadt eine auffallend schändliche Rolle spielten.
In Taft wurden mehrere Personen getötet, davon wurden einige erschossen und ihre Körper durch die Straßen geschleift. Ein erst kürzlich zum Glauben bekehrter achtzehnjähriger Junge namens Ḥusayn wurde von seinem eigenen Vater denunziert und vor den Augen seiner Mutter in Stücke gerissen, indes wurde Muḥammad-Kamál mit Messern, Spaten und Spitzhacken zerstückelt. In Manshád, wo die Verfolgungen neunzehn Tage lang wüteten, wurden ähnliche Gräueltaten verübt. Ein achtzigjähriger Mann namens Siyyid Mírzá wurde im Schlaf auf der Stelle durch zwei große Steine getötet, die auf ihn geworfen wurden; Mírzá Ṣádiq bekam, als er um Wasser bat, ein Messer in die Brust gestoßen, wonach sein Peiniger das Blut von der Klinge ableckte; eines der Opfer, Sháṭir-Ḥasan, verteilte vor seinem Tod die Kleider, die er noch besaß, sowie Süßigkeiten unter seine Peiniger. Eine fünfundsechzigjährige Frau, Khadíjih-Sulṭán, wurde von einem Hausdach gestürzt; ein Gläubiger namens Mírzá Muḥammad wurde an einen Baum gebunden als Zielschreibe für Hunderte von Kugeln, sein Leichnam wurde verbrannt; Ustád Riḍáy-i-Ṣaffár küsste seinem Mörder die Hand, dann wurde er erschossen und sein Leichnam schmählich misshandelt.
In Banáduk, Dih-Bálá, Farásháh, 'Abbás-Ábád, Hanzá, Ardikán, Dawlat-Ábád und Hamadán wurden ähnliche Verbrechen begangen. Ein herrausstechender Fall war der einer hochgeachteten, mutigen Frau namens Fáṭimih Bagum, die ein wilder Mob schmachvoll aus ihrem Haus zerrte, ihr den Schleier vom Kopf riss, die Kehle durchschnitt, den Leib aufschlitzte, mit allen möglichen Waffen auf sie einschlug und sie schließlich an einem Baum aufhängte und verbrannte.
In Sárí wurden in den Tagen, als die konstitutionelle Revolution ihren Höhepunkt erreichte, fünf geachtete und angesehene Gläubige getötet, die man später Shuhadáy-i-Khamsih, ›die fünf Märtyrer‹, nannte; in Nayríz wurde ein wilder Sturm, der an Yazd erinnerte, von den Feinden entfacht, in dem neunzehn Bahá'í ums Leben kamen, unter ihnen der fünfundsechzigjährige blinde Mullá 'Abdu'l-Ḥamíd, den sie erschossen und dessen Leichnam sie schändeten; im weiteren Verlauf wurden viele Besitztümer geplündert, viele Frauen und Kinder mussten fliehen, um zu überleben, suchten Zuflucht in Moscheen, versteckten sich in den Ruinen ihrer Häuser oder mussten obdachlos auf der Straße bleiben.
In Sírján, Dúgh-Ábád, Tabríz, Ávih, Qum, Najaf-Ábád, Sangsar, Shahmírzád, Iṣfahán und Jahrum töteten, folterten, plünderten und missbrauchten furchtbare und unerbittliche Feinde, religiöse wie politische, auch nach der Unterzeichnung der Verfassung durch den Sháh im Jahre 1906 und während der Herrschaft seiner Nachfolger, Muḥammad-'Alí Sháh und Aḥmad Sháh, unter verschiedenen Vorwänden weiter die Mitglieder einer Gemeinde, die sich entschieden weigerte, ihrem Glauben abzuschwören oder auch nur um Haaresbreite von dem durch ihre Anführer vorgezeichneten Pfad abzuweichen.

Selbst als 'Abdu'l-Bahá durch den Westen reiste und nachdem Er ins Heilige Land zurückgekehrt war, ja bis an Sein Lebensende erhielt Er immer wieder schmerzliche Nachrichten vom Martyrium Seiner Getreuen und von den Gräueltaten der unersättlichen Feinde.

In Dawlat-Ábád wurde ein Prinz königlicher Abstammung namens Ḥabíbu'lláh Mírzá, der den Glauben angenommen und sein ganzes Leben dem Dienst geweiht hatte, mit einer Axt erschlagen und sein Leichnam verbrannt.

In Mashhad wurde der gelehrte und fromme Shaykh 'Alí-Akbar-i-Qúchání erschossen.

In Sulṭán-Ábád wurden Mírzá 'Alí-Akbar und sieben Angehörige seiner Familie, darunter ein vierzig Tage altes Kind, barbarisch niedergemetzelt.

Auch in Ná'ín, Shahmírzád, Bandar-i-Jaz und Qamṣar brachen schwere Verfolgungen wechselnden Ausmaßes aus.

In Kirmánsháh war der Märtyrer Mírzá Ya'qúb-i-Muttaḥidih, ein glühender fünfundzwanzigjähriger jüdischer Konvertit, der letzte, der während der Amtszeit 'Abdu'l-Bahás sein Leben hingab, und seine Mutter in Hamadán feierte seinen Märtyrertod gemäß seinem Wunsch mit beispielloser Seelenstärke.

In jedem einzelnen Fall bewiesen die Gläubigen den unbeugsamen Geist und die unerschütterliche Zähigkeit, die das Leben und den Dienst der persischen Gläubigen stets auszeichnete.
Trotz dieser zeitweiligen schweren Verfolgungen wuchs der Glaube, der in seinen Helden einen so seltenen Opfergeist erweckt hatte, unauffällig und unaufhaltsam weiter.

Nachdem er in den trüben Tagen, die auf den Märtyrertod des Báb folgten, einige Zeit von der Bildfläche verschwunden war und fast erloschen schien und während der gesamten Amtszeit Bahá'u'lláhs in den Untergrund getrieben worden war, begann er nach Dessen Hinscheiden unter der unbeirrbaren Führung und nimmermüden Fürsorge des weisen, umsichtigen und liebevollen Meisters seine Kräfte zu sammeln und allmählich die noch embryonalen Institutionen zu entwickeln, die später den Weg für die Errichtung der Strukturen seiner Gemeindeordnung bahnen sollten.

In dieser Zeit nahm die Zahl seiner Anhänger rasch zu, sein Verbreitungsgebiet, das nun schon alle Provinzen des Reiches umfasste, erweiterte sich stetig, und die Grundstrukturen seiner künftigen Räte entstanden.

In dieser Zeit, als es praktisch keine staatlichen Schulen und Hochschulen im Land gab, und die Ausbildung in den vorhandenen religiösen Institutionen erbärmlich mangelhaft war, wurden die ersten Bahá'í-Schulen gegründet, zuerst die Tarbíyat-Schulen für Jungen und Mädchen in Ṭihrán, dann die Ta'yíd- und die Mawhibat-Schule in Hamadán, die Vaḥdat-i-Bashar-Schule in Káshán und ähnliche Lehranstalten in Bárfurúsh und Qazvín.

In diesen Jahren bekam die Bahá'í-Gemeinde des Landes in geistiger wie in materieller Hinsicht tatkräftige und wirksame Hilfe von Reiselehrern aus Europa und Amerika, Krankenschwestern, Erzieher und Ärzte, die Vorhut einer Schar von Helfern, von denen 'Abdu'l-Bahá sagte, dass sie eines Tages kommen würden, um das Wohl des Glaubens und seines Ursprungslandes zu fördern.

In diesen Jahren wurde in Persien auch allgemein die Bezeichnung Bábí für die Anhänger Bahá'u'lláhs aufgegeben zugunsten des Begriffes Bahá'í, und nur noch die rasch dahinschwindende Zahl der Anhänger Mírzá Yaḥyás wurde hinfort als Bábí bezeichnet.

In dieser Zeit wurden auch die ersten systematischen Versuche unternommen, die Lehrtätigkeit der persischen Gläubigen zu organisieren und zu beleben, wodurch einerseits die Grundlagen der Gemeinde neu gefestigt und zum andern mehrere herausragende Persönlichkeiten des öffentlichen Lebens in Persien für den Glauben gewonnen wurden, darunter einige namhafte Mitglieder der shí'itischen Geistlichkeit und sogar Nachkommen einiger der schlimmsten Verfolger des Glaubens.

Und in diesen Jahren wurde auch das Haus des Báb in Shíráz – von Bahá'u'lláh als Pilgerort für die Gläubigen bestimmt und mittlerweile als solcher bekannt – auf Anordnung 'Abdu'l-Bahás und mit Seiner Unterstützung instand gesetzt und entwickelte sich zunehmend zu einem Brennpunkt des Lebens und Wirkens der Bahá'í, denen es nicht möglich war, das Größte Haus in Baghdád oder das Heiligste Grab in 'Akká zu besuchen.
Bemerkenswerter als alle diese Unternehmungen war jedoch der Bau des ersten Mashriqu'l-Adhkár der Bahá'í-Welt in 'Ishqábád, einem zur Zeit Bahá'u'lláhs gegründeten Zentrum, wo schon zu Seinen Lebzeiten die ersten Vorarbeiten für dieses Unternehmen geleistet worden waren. Von 'Abdu'l-Bahá gegen Ende des ersten Jahrzehnts Seiner AmtszeitA214 ins Leben gerufen; in allen Entwicklungsphasen von Ihm unterstützt; persönlich betreut durch den ehrwürdigen Vakílu'd-Dawlih Ḥájí Mírzá Muḥammad-Taqí, einem Vetter des Báb, der sein ganzes Vermögen für den Bau gestiftet hatte und dessen Staub nun am Fuß des Karmel im Schatten des Grabmals seines geliebten Verwandten ruht; ausgeführt nach den Anweisungen, die der Mittelpunkt des Bundes selbst festgelegt hatte; ein bleibendes Zeugnis für den Eifer und die Selbstaufopferung der orientalischen Gläubigen, die fest entschlossen waren, das im Kitáb-i-Aqdas offenbarte Gebot Bahá'u'lláhs in die Tat umzusetzen, ist dieses Vorhaben nicht nur das erste große Unternehmen, das die Gläubigen im Heroischen Zeitabschnitt dieses Glaubens mit vereinten Kräften starteten, sondern es zählt auch zu den glänzendsten bleibenden Leistungen in der Geschichte des ersten Bahá'í-Jahrhunderts.
Das Gebäude selbst, dessen Grundsteinlegung im Beisein von General Kuropatkin, dem Generalgouverneur von Turkistán und Stellvertreter des Zaren bei dieser Feier, erfolgte, wurde von einem Bahá'í-Besucher aus dem Westen wie folgt minutiös beschrieben:

»Der Mashriqu'l-Adhkár liegt mitten in der Stadt; seine hohe Kuppel überragt Bäume und Hausdächer und ist, wenn man sich der Stadt nähert, schon meilenweit zu sehen.

Er steht mitten in einem von vier Straßen begrenzten Garten.

An den vier Ecken des Areals stehen vier Gebäude: eines ist die Bahá'í-Schule, eines das Gästehaus, wo Pilger und Reisende untergebracht werden, eines ist für die Verwalter und das vierte ist ein Krankenhaus.

Neun Wege gehen strahlenförmig von verschiedenen Seiten auf den Tempel zu, wovon einer, der Hauptweg, vom Haupttor des Geländes zum Hauptportal des Tempels führt.«Q803 Und er fügt hinzu:

»Nach dem Plan besteht der Bau aus drei Teilen: dem zentralen Kuppelbau, dem ihn umgebenden Wandelgang und der Loggia, die um das gesamte Gebäude herumgeht.

Sein Grundriss bildet ein regelmäßiges neunseitiges Polygon.

Auf der einen Seite befindet sich der großartige, von Minaretten flankierte Haupteingang, ein sich über zwei Stockwerke erstreckendes hochgewölbtes Portal, das in seiner Gestaltung an die Architektur des weltberühmten Taj Mahal in Agra in Indien erinnert, von dem alle Reisenden begeistert sind und den viele als den schönsten Tempel der Welt bezeichnen.

Der Haupttorweg weist in die Richtung des Heiligen Landes.

Das gesamte Gebäude ist von zwei Laubengängen umgeben, einem oberen und einem unteren, die zum Garten hin offen sind und im Zusammenspiel mit der üppigen subtropischen Vegetation eine wunderbare architektonische Wirkung haben. … Der Innenraum des Kuppelraums ist deutlich in fünf Stockwerke unterteilt.

Das erste, eine Reihe von neun Bögen und Pfeilern, trennt den Kuppelraum vom Wandelgang.

Das zweite, ähnlich ausgeführt mit Balustraden, trennt den Kuppelraum von der Säulengalerie über dem Seitenschiff, die über zwei Treppen, die zu beiden Seiten des Haupteingangs in die Loggien eingebaut sind, zu erreichen ist.

Das dritte ist eine Reihe von neun leeren, mit Gitterwerk verzierten Bögen, zwischen denen Wappenschilder mit dem Größten Namen angebracht sind.

Das vierte ist ein Fries von neun großen Bogenfenstern.

Das fünfte ein Fries von achtzehn Rundfenstern.

Darüber wölbt sich, auf einer Kranzleiste ruhend, die halbkugelförmige Kuppel.

Das Innere ist reich mit Stuckrelief verziert. … Der ganze Bau beeindruckt durch seine Größe und Kraft.«Q804
Nicht zu vergessen sind die beiden Schulen für Jungen und Mädchen, die in dieser Stadt gegründet wurden; das Pilgerhaus, das in der Nachbarschaft des Tempels eingerichtet wurde; der Geistige Rat und seine Hilfsagenturen, die gebildet wurden, um die Angelegenheiten einer wachsenden Gemeinde zu regeln; und die neuen Aktivitätszentren, die in verschiedenen Städten und Orten der Provinz Turkistán eröffnet wurden – allesamt Zeugnisse der Lebensenergie, die der Glaube seit seiner Einführung in diesem Land immer bewiesen hat.
Eine ähnliche, wenn auch weniger spektakuläre Entwicklung konnte im Kaukasus beobachtet werden. Nach der Bildung des ersten Zentrums und des ersten Rates in Bákú, einer Stadt, die stets von Bahá'í-Pilgern besucht wurde, die in wachsender Zahl von Persien über die Türkei in das Heilige Land reisten, begannen sich neue Gruppen zu bilden, die sich später zu fest begründeten Gemeinden entwickelten und in zunehmendem Maße mit ihren Brüdern in Turkistán und Persien zusammenarbeiteten.
In Ägypten ging eine stetig wachsende Zahl von Gläubigen mit einer allgemeinen Ausweitung der Aktivitäten einher.

Die Gründung neuer Zentren; die Festigung des in Kairo schon bestehenden Hauptzentrums; die vor allem den unermüdlichen Bemühungen des gelehrten Mírzá Abu'l-Faḍl zu verdankende Bekehrung mehrerer herausragender Studenten und Lehrer der Azhar-Universität – ein deutliches Vorzeichen des verheißenen Tages, an dem, wie 'Abdu'l-Bahá sagte, das Banner und das Emblem des Glaubens in das Herz dieses altehrwürdigen Sitzes islámischer Wissenschaft gepflanzt werden würde; ferner die Übersetzung einiger der wichtigsten auf Persisch offenbarten Schriften Bahá'u'lláhs und anderer Bahá'í-Schriften ins Arabische und deren Verbreitung; die Drucklegung von Büchern, Abhandlungen und Broschüren von Bahá'í-Autoren und Gelehrten; die Veröffentlichung von Presseartikeln zur Verteidigung des Glaubens und zur Verbreitung seiner Botschaft; die Bildung erster Verwaltungseinrichtungen in der Hauptstadt und in nahegelegenen Zentren; die Bereicherung des Gemeindelebens durch den Beitritt neuer Gläubiger kurdischer, koptischer und armenischer Herkunft – das waren die ersten Erfolge in diesem Land, das durch die Fußstapfen 'Abdu'l-Bahás gesegnet war, das in späteren Jahren eine historische Rolle bei der Emanzipation des Glaubens spielen sollte, und dem vermöge seiner einzigartigen Stellung als intellektuelles Zentrum der arabischen wie der islámischen Welt naturgemäß ein maßgeblicher Anteil an der Verantwortung für die letztendliche Einführung des Glaubens im ganzen Orient zukommt.
Noch bemerkenswerter war die Ausweitung der Bahá'í-Tätigkeiten in Indien und Birma, wo die stetig wachsende Gemeinde, die jetzt auch ehemalige Zoroastrier, Muslime, Hindus, Buddhisten und Sikhs umfasste, ihre Vorposten bis nach Mandalay und in das Dorf Daidana Kalazoo im birmanischen Hanthawaddy-Distrikt ausdehnen konnte, wo nicht weniger als achthundert Bahá'í lebten, die eine eigene Schule, ein eigenes Gericht und ein eigenes Krankenhaus besaßen, ferner Land, das sie gemeinsam bebauten und dessen Ertrag sie für die Förderung der Belange ihres Glaubens verwendeten.
Im 'Iráq, wo das Haus, in dem Bahá'u'lláh gewohnt hatte, wieder vollständig instand gesetzt und renoviert wurde und wo eine kleine, aber furchtlose Gemeinde trotz aller Widerstände darum kämpfte, ihre Angelegenheiten zu regeln und zu verwalten; in Konstantinopel, wo ein Bahá'í-Zentrum gegründet wurde; in Tunis, wo das Fundament zu einer örtlichen Gemeinde gelegt wurde; in Japan, China und Honolulu, wohin Bahá'í-Reiselehrer zogen, sich ansiedelten und lehrten – überall waren die vielfältigen Belege der lenkenden Hand 'Abdu'l-Bahás und die Erfolge, die Sein unermüdlicher Eifer und Seine stete Fürsorge zeitigten, deutlich erkennbar.
Auch die neu gegründeten Gemeinden in Frankreich, England, Deutschland und den Vereinigten Staaten erfuhren nach dem unvergesslichen Besuch 'Abdu'l-Bahás weiterhin Zeichen Seiner besonderen Anteilnahme und Seiner Sorge um ihr Gedeihen und ihren geistigen Fortschritt. Seine Anweisungen, die stetige Flut Seiner Sendschreiben an die Mitglieder jener Gemeinden und Seine ständige Ermutigung für ihre Bemühungen führten dazu, dass sich die Bahá'í-Zentren vermehrten, öffentliche Vorträge gehalten wurden, neue Zeitschriften herausgegeben und Übersetzungen einiger der bekanntesten Werke Bahá'u'lláhs und Schriften 'Abdu'l-Bahás in englischer, französischer und deutscher Sprache gedruckt und verbreitet wurden, und dass die neu entstandenen Gemeinden die ersten Schritte unternahmen, sich zu organisieren und ihre Basis zu festigen.
Insbesondere in Nordamerika leisteten die Mitglieder der blühenden Gemeinde, inspiriert von den Segnungen, dem Beispiel und den Taten 'Abdu'l-Bahás während Seines ausgedehnten Aufenthalts in ihrem Lande, einen ernsthaften ersten Beitrag für das großartige Werk, das sie in späteren Jahren vollbringen sollten. Sie erwarben die zwölf verbleibenden Grundstücke, die zum Gelände ihres geplanten Tempels gehörten, entschieden sich in den Sitzungen der Jahrestagung 1920 für den Plan des Bahá'í-Architekten Louis Bourgeois aus Französisch-Kanada, schlossen den Vertrag für die Ausschachtung und für die Errichtung der Fundamente ab und konnten bald darauf die nötigen Vorkehrungen für den Bau des Kellergeschosses treffen, Maßnahmen, die die gewaltigen Anstrengungen ankündigten, die nach 'Abdu'l-Bahás Hinscheiden in der Errichtung des Baues und der Vollendung seiner äußeren Verzierung gipfelten.
Der Krieg von 1914–18, den 'Abdu'l-Bahá während Seiner Reisen in den Westen in düsteren Warnungen mehrfach angekündigt hatte und der acht Monate nach Seiner Rückkehr ins Heilige Land ausbrach, warf erneut den Schatten der Gefahr auf Sein Leben – der letzte, der die Jahre Seiner rastlosen und doch so strahlenden Amtszeit verdüstern sollte.
Der späte Eintritt Amerikas in diesen welterschütternden Kampf, die Neutralität Persiens, die Abgelegenheit Indiens und des Fernen Ostens von den Bühnen des Geschehens bot der überwältigenden Mehrheit der Gläubigen Schutz. Deshalb konnten sie – obwohl sie größtenteils für einige Jahre vom geistigen Zentrum ihres Glaubens völlig abgeschnitten waren – ihre Tätigkeit fortsetzen und sich die Früchte ihrer jüngst errungenen Erfolge in verhältnismäßiger Sicherheit und Freiheit erhalten.
Auch wenn im Heiligen Land der gewaltige Kampf letzten Endes das Herz und den Mittelpunkt des Glaubens für immer vom türkischen Joch befreite – einem Joch, das dem Glaubensstifter und dessen Nachfolger so lange derart erdrückende und demütigende Beschränkungen auferlegt hatte –, so hörten doch die schweren Nöte und Gefahren nicht auf, die seine Bewohner die meiste Zeit des Krieges über bedrohten, und eine Zeit lang flammte auch die Bedrohung wieder auf, der 'Abdu'l-Bahá in den Jahren Seiner Gefangenschaft in 'Akká ausgesetzt war.

Die große Not, die die Bevölkerung bedrückte infolge krasser Unfähigkeit, schändlicher Nachlässigkeit, Grausamkeit und stumpfer Gleichgültigkeit der zivilen und militärischen Machthaber, wurde – obgleich durch 'Abdu'l-Bahás Güte und Großmut, Umsicht und liebevolle Fürsorge sehr gelindert – noch verschärft durch eine strenge Blockade.

Ständig war Haifa von Bomben der Alliierten bedroht, und einmal war die Gefahr so groß, dass 'Abdu'l-Bahá mit Seiner Familie und den dortigen Gemeindemitgliedern vorübergehend nach Abú-Sinán umziehen musste, einem Dorf vor den Hügeln östlich von 'Akká.

Der türkische Oberkommandeur, der brutale, übermächtige und skrupellose Jamál Páshá, ein unversöhnlicher Feind des Glaubens, hatte auf Grund eigener unbegründeter Verdächtigungen und der Hetze der Glaubensfeinde 'Abdu'l-Bahá schon schwer zugesetzt und äußerte jetzt die Absicht, Ihn zu kreuzigen und Bahá'u'lláhs Grabstätte dem Erdboden gleich zu machen. 'Abdu'l-Bahá litt noch an den Folgen der Erschöpfung und der gesundheitlichen Beeinträchtigung, die Seine anstrengende dreijährige Reise mit sich gebracht hatten.

Der faktische Abbruch der Verbindung mit den meisten Bahá'í-Zentren in aller Welt traf Ihn hart.

Der Anblick des Gemetzels unter den Menschen, die Seine Rufe überhört und Seine Warnungen in den Wind geschlagen hatten, erfüllte Ihn mit Seelenqual.

Sorgen zuhauf mehrten jetzt die Last der Prüfungen und Wechselfälle, die Er seit Seiner Kindheit um der Sache Seines Vaters willen und in deren Dienst so heldenhaft ertragen hatte.
Aber gerade in diesen dunklen Tagen, die in ihrer Trostlosigkeit an die Bedrängnis erinnerten, die Er während der gefährlichsten Zeit Seiner Haft in der Gefängnisfestung 'Akká durchlitt, fühlte sich 'Abdu'l-Bahá, wenn Er auf dem Gelände des Schreins Seines Vaters, in Seinem Haus in 'Akká oder im Schatten des Grabmals des Báb auf dem Karmel weilte, veranlasst, der Gemeinde Seiner amerikanischen Freunde noch einmal, zum letzten Mal im Leben, ein bemerkenswertes Zeichen Seiner besonderen Gunst zu hinterlassen, indem Er sie gegen Ende Seiner irdischen Sendung in Seinen Sendschreiben zum göttlichen Plan mit einer Weltmission betraute, deren volle Tragweite uns heute, nach einem Vierteljahrhundert, noch immer nicht erschlossen ist, und deren bisherige Entfaltung, obgleich noch ganz im Anfangsstadium, doch im Hinblick auf Geist und Verwaltung die Annalen des ersten Bahá'í-Jahrhunderts sehr bereicherte.
Das Ende des schrecklichen Krieges, der ersten Welle einer von Bahá'u'lláh lang vorhergesagten gigantischen Erschütterung, kennzeichnete nicht nur das Ende der türkischen Herrschaft über das Heilige Land und besiegelte das Schicksal des Militärdespoten, der 'Abdu'l-Bahá zu vernichten gelobt hatte, es zerschlug auch ein für alle Mal die letzte Hoffnung, die beim Rest der Bundesbrecher noch verblieben war, die trotz der bitteren Niederlagen noch immer unbelehrbar gehofft hatten, das Licht des Bundes Bahá'u'lláhs erlöschen zu sehen. Das Kriegsende brachte auch jene revolutionären Veränderungen mit sich, die zum einen die unheilvollen Prophezeiungen Bahá'u'lláhs im Kitáb-i-Aqdas erfüllten und es einem großen Teil der »aus Israel Verbannten«Q805, dem »Rest« der »Herde«Q806, gemäß biblischer Verheißung ermöglichten, sich wieder im Heiligen Land zu »sammeln«Q807 und zurückzukehren zu »ihrem Pferch«Q808 und in »ihr eigenes Land«Q809 im Schatten des »unvergleichlichen Zweiges«Q810, von dem 'Abdu'l-Bahá in Seinen Beantworteten Fragen spricht, und die zum anderen zur Bildung des Völkerbundes führten, des Vorläufers jenes Welttribunals, das die Völker und Nationen der Erde notgedrungen gemeinsam einsetzen werden – wie es derselbe »unvergleichliche Zweig« prophezeite.
Es ist nicht erforderlich, näher auf die entschlossenen Schritte einzugehen, die die englischen Gläubigen für 'Abdu'l-Bahás Sicherheit unternahmen, als sie erfuhren, dass Sein Leben wieder in Gefahr war; auf die Maßnahmen, die unabhängig davon getroffen wurden, um Lord Curzon und andere Mitglieder des Britischen Kabinetts von der kritischen Lage in Haifa zu unterrichten; auf das sofortige Einschreiten von Lord Lamington, der an das Auswärtige Amt schrieb, um dort »die Bedeutung der Stellung 'Abdu'l-Bahás klarzustellen«Q811; auf die Depesche, die Außenminister Lord Balfour an dem Tag, an dem er diesen Brief erhielt, an General Allenby schickte mit der Weisung, »'Abdu'l-Bahá, Seiner Familie und Seinen Freunden jeden Schutz und jede Rücksichtnahme angedeihen zu lassen«Q812; auf das Telegramm, das der General nach der Einnahme Haifas nach London schickte und in dem er die Behörden bat, »der Welt mitzuteilen: 'Abdu'l-Bahá ist in Sicherheit«Q813; und auf den Befehl desselben Generals an den für die Kampfhandlungen bei Haifa zuständigen obersten Kommandanten, für die Sicherheit 'Abdu'l-Bahás zu sorgen, wodurch die dem britischen Geheimdienst bekannt gewordene Absicht des türkischen Oberkommandanten vereitelt wurde, »'Abdu'l-Bahá und Seine Familie auf dem Karmel zu kreuzigen«, falls die türkische Armee Haifa räumen und sich nach Norden zurückziehen müsste.
Die drei Jahre zwischen der Befreiung Palästinas durch die britischen Streitkräfte und dem Hinscheiden 'Abdu'l-Bahás zeichneten sich dadurch aus, dass das Ansehen, das der Glaube an seinem Weltzentrum trotz Verfolgungen erlangt hatte, weiter zunahm und das Feld seiner Lehrtätigkeit sich über die ganze Welt ausweitete.

Die Gefahr, die nicht weniger als fünfundsechzig Jahre lang das Leben der Stifter des Glaubens und des Mittelpunkts des Bundes bedroht hatte, war durch den Krieg endgültig und völlig beseitigt.

Da die frühere korrupte Verwaltung einem neuen, liberalen Regime weichen musste, waren das Oberhaupt des Glaubens und die beiden heiligen Schreine – in der Ebene von 'Akká und am Hang des Karmel – zum ersten Mal frei von Beschränkungen, was dann später zu einer klareren Anerkennung der Institutionen der Sache führte.

Die britischen Behörden beeilten sich, die Rolle 'Abdu'l-Bahás bei der Linderung der Not zu würdigen, die während der dunklen, qualvollen Kriegstage auf der Bevölkerung des Heiligen Landes gelastet hatte.

Die Verleihung der Ritterwürde am Sitz des britischen Gouverneurs in Haifa, bei einer eigens Ihm zu Ehren veranstalteten Feier, zu der Honoratioren vieler Gemeinden erschienen; der Besuch von General Allenby und seiner Gattin, die in Bahjí bei Ihm als Gäste zu Tisch saßen und die Er selbst zu Bahá'u'lláhs Grab führte; das Gespräch, da Er in Seinem Haus in Haifa mit König Faisal führte, der kurz darauf Herrscher des 'Iráq wurde; die Besuche, die Sir Herbert Samuel (später Viscount Samuel of Carmel) Ihm vor und nach seiner Ernennung zum Hochkommissar von Palästina abstattete; das Zusammentreffen mit Lord Lamington, der Ihn ebenfalls in Haifa aufsuchte, desgleichen mit dem damaligen Gouverneur von Jerusalem, Sir Ronald Storrs; die vielfachen Beweise der Anerkennung Seiner hohen und einzigartigen Stellung seitens aller religiösen Gemeinden, seien sie muslimisch, christlich oder jüdisch; die Ströme von Pilgern aus Ost und West, die ins Heilige Land kamen, um nun verhältnismäßig leicht und unbehelligt die heiligen Gräber in 'Akká und Haifa zu besuchen, 'Abdu'l-Bahá ihre Verehrung zu erweisen, den besonderen Schutz zu preisen, unter den die Vorsehung den Glauben und seine Mitglieder gestellt hatte, und nun ihren Dank abzustatten für die Befreiung seines Oberhaupts und seines Weltzentrums vom türkischen Joch – all dies trug jeweils auf seine Weise dazu bei, das Ansehen zu mehren, das die Religion Bahá'u'lláhs durch die inspirierte Führung 'Abdu'l-Bahás stetig gewann.
Als sich die Amtszeit 'Abdu'l-Bahás dem Ende zuneigte, mehrten sich in Ost und West die Zeichen, dass der Glaube sich unaufhaltsam und vielfältig entfaltete, seine Institutionen sich herausformten und festigten, und dass der Umfang seiner Aktivitäten und seines Einflusses wuchs.

In 'Ishqábád wurde der Bau des Mashriqu'l-Adhkár, den 'Abdu'l-Bahá selbst angeregt hatte, erfolgreich zu Ende geführt.

In Wilmette wurden die Ausschachtungsarbeiten für den Muttertempel des Westens vollendet und der Vertrag für den Bau des Untergeschosses abgeschlossen.

In Baghdád wurden nach Seiner Anweisung die ersten Schritte zur Verstärkung der Fundamente und zur Wiederherstellung des mit dem Andenken Seines Vaters verbundenen Größten Hauses unternommen.

Im Heiligen Land wurde auf Anregung der Heiligen Mutter und mit Hilfe von Spenden von Freunden aus Ost und West östlich vom Grabmal des Báb ein ausgedehntes Stück Land erworben für den späteren Bau der ersten Bahá'í-Schule am Weltzentrum des Glaubens.

Für ein Pilgerhaus für Gläubige aus dem Westen wurde ein Bauplatz nahe dem Haus 'Abdu'l-Bahás gekauft und das Gebäude von amerikanischen Freunden bald nach Seinem Hinscheiden errichtet.

Für das östliche Pilgerhaus für orientalische Besucher, das bald nach der Beisetzung der Gebeine des Báb von einem Gläubigen aus 'Ishqábád am Karmel gebaut wurde, gewährten die Zivilbehörden Steuerfreiheit (ein zum ersten Mal seit dem Einzug des Glaubens ins Heilige Land zugestandenes Privileg).

Der berühmte Gelehrte und Entomologe Dr.

Auguste Forel bekannte sich zum Glauben auf Grund eines an ihn adressierten Sendschreibens 'Abdu'l-Bahás – eine der gewichtigsten Schriften, die der Meister je verfasste.

Ein anderes Sendschreiben von weitreichender Bedeutung war Seine Antwort auf eine Anfrage des Exekutivausschusses der ›Zentralorganisation für dauerhaften Frieden‹, die Er in Den Haag durch eine besondere Delegation überreichen ließ.

Ein neuer Kontinent wurde der Sache eröffnet, als die Sendschreiben zum göttlichen Plan bei der ersten Jahrestagung nach dem Krieg bekannt gegeben wurden und der hochherzige und mutige Hyde Dunn unter ihrem Eindruck im vorgerückten Alter von zweiundsechzig Jahren unverzüglich seine kalifornische Heimat verließ und, unterstützt und begleitet von seiner Gattin, als Pionier nach Australien übersiedelte, wo es ihm gelang, die Botschaft in nicht weniger als siebenhundert Städte dieses Landes zu tragen.

Ein neuer Abschnitt begann, als sich die strahlende Dienerin Bahá'u'lláhs, die unbezwingliche, unsterbliche Martha Root – der Meister nannte sie »Herold des Gottesreichs« und »Botin des Bundes«Q814 – unter dem Eindruck dieser Sendschreiben und ihres Aufrufs unverzüglich auf die erste ihrer historischen Reisen begab, die sich über einen Zeitraum von zwanzig Jahren erstrecken sollten und sie mehrmals rund um den Erdball führten und die erst mit dem Tod endeten, der sie fern ihrer Heimat und mitten im tatkräftigen Dienst für die von ihr so sehr geliebte Sache ereilte.

Diese Ereignisse markieren die Schlussphase einer Amtszeit, die den Triumph des Heroischen Zeitalters der Bahá'í-Sendung besiegelte, und die als einer der glorreichsten und fruchtbarsten Zeitabschnitte des ersten Bahá'í-Jahrhunderts in die Geschichte eingehen wird.

Kapitel 21

Das Hinscheiden 'Abdu'l-Bahás

'Abdu'l-Bahás großes Werk war nun vollendet. Die historische Mission, mit der Sein Vater Ihn neunundzwanzig Jahre zuvor betraut hatte, war glorreich erfüllt. Ein denkwürdiges Kapitel in der Geschichte des ersten Bahá'í-Jahrhunderts war abgeschlossen. Das Heroische Zeitalter der Bahá'í-Sendung, an dem Er seit dessen Beginn beteiligt war und in dem Er eine einzigartige Rolle gespielt hatte, war zu Ende gegangen. Er hatte gelitten wie keiner der Gläubigen, die den Kelch des Martyriums geleert hatten, Er hatte so hart gearbeitet wie keiner der größten Helden gearbeitet hatte. Er hatte aber auch Triumphe erlebt, wie sie weder der Herold des Glaubens noch sein Stifter je erlebt hatten.
Am Ende Seiner anstrengenden Reisen in den Westen, die Ihn den letzten Rest Seiner schwindenden Kraft gekostet hatten, schrieb Er:

»Freunde, die Zeit naht, da ich nicht mehr bei euch sein werde.

Ich habe getan, was getan werden konnte.

Ich habe der Sache Bahá'u'lláhs mit all meinen Kräften gedient.

Ich habe alle Jahre meines Lebens Tag und Nacht hart gearbeitet.

O, wie sehne Ich mich danach, dass die Gläubigen die Verantwortung für die Sache auf ihre Schultern nehmen. … Meine Tage sind gezählt, und abgesehen davon bleibt Mir keine Freude mehr.«Q815 Schon einige Jahre zuvor hatte Er auf Sein Hinscheiden angespielt:

»O meine treuen Geliebten!

Sollten im Heiligen Land irgendwann schmerzliche Ereignisse eintreten, lasst euch dadurch nicht beunruhigen oder aufregen.

Habt keine Angst und grämt euch nicht.

Denn was immer geschieht, dient zur Erhöhung des Wortes Gottes und zur Ausbreitung Seiner himmlischen Düfte.« Und wiederum:

»Denkt stets daran, dass Ich immer bei euch sein werde, ob Ich auf Erden weile oder nicht.«Q816 In einem Seiner letzten Sendschreiben ermahnte Er Seine Freunde:

»Seht nicht auf die Person 'Abdu'l-Bahás, denn Er wird einmal von euch allen fortgehen; richtet euren Blick vielmehr auf das Wort Gottes. … Die Geliebten Gottes müssen sich mit solcher Standhaftigkeit erheben, dass nichts auf der Welt ihren … Dienst an der Sache Gottes beeinträchtigen oder schwächen kann, selbst wenn auf einmal Hunderte von Seelen so wie 'Abdu'l-Bahá selbst zur Zielscheibe für die Pfeile des Leides werden.«Q817
In einem Sendschreiben an die amerikanischen Gläubigen verlieh Er wenige Tage vor Seinem Tod Seiner unterdrückten Sehnsucht Ausdruck, diese Welt zu verlassen: »Ich habe der Welt und ihren Bewohnern entsagt. … Im Käfig dieser Welt flattere ich wie ein verängstigter Vogel umher und sehne mich jeden Tag danach, Meinen Flug zu Deinem Reich anzutreten. Yá Bahá'u'l-Abhá! Lass mich vom Kelch des Opfers trinken und lass mich frei.«Q818 Etwa sechs Monate vor Seinem Hinscheiden offenbarte Er ein Gebet zu Ehren eines Verwandten des Báb und schrieb darin: »›O Herr! Meine Gliedmaßen sind geschwächt und greisenhaftes Haar schimmert auf meinem Haupt … und jetzt habe ich ein hohes Alter erreicht und meine Kräfte versagen.‹ … Ich habe keine Kraft mehr, mich zu erheben und Deinen Geliebten zu dienen. … O Herr, mein Herr! Beschleunige meinen Aufstieg zu Deiner erhabenen Schwelle … und meine Ankunft am Tor Deiner Gnade im Schatten Deiner größten Barmherzigkeit …«
In Seinen Träume, den Gespräche, die Er führte, den Sendschreiben, die Er in dieser Zeit offenbarte, zeichnete sich immer mehr ab, dass Sein Ende nahte. Zwei Monate vor Seinem Hinscheiden erzählte Er Seiner Familie einen Traum, den Er gehabt hatte. »Mir war«, sagte Er, »als stünde ich in einer großen Moschee im innersten Heiligtum auf dem Platz des Imáms, der Qiblih zugewandt. Da merkte ich, dass eine große Menschenmenge in die Moschee strömte. Immer mehr Menschen drängten herein und stellten sich hinter mir in Reihen auf, bis eine riesige Menge beisammen war. Ich stand da und stimmte laut den Ruf zum Gebet an. Plötzlich kam mir der Gedanke, die Moschee zu verlassen. Als ich mich draußen wiederfand, fragte ich mich: ›Warum bin ich fortgegangen, ohne das Gebet geleitet zu haben? Aber es ist unerheblich; jetzt, da ich den Gebetsruf erschallen ließ, wird die große Menge von sich aus das Gebet singen.‹«Q819 Ein paar Wochen später erzählte Er an Seinem Rückzugsort, einer einzelnen Kammer im Garten Seines Hauses, den Umstehenden einen weiteren Traum. »Ich hatte einen Traum«, sagte Er, »und gewahrte die Gesegnete SchönheitA215 zu mir kommen und sagen: ›Zerstöre diese Kammer.‹«Q820 Keiner der Anwesenden begriff die Bedeutung des Traumes, bis Er bald darauf verstarb und ihnen klar wurde, dass mit der »Kammer« Sein leiblicher Tempel gemeint war.
Einen Monat, bevor Er starb (Er starb in Seinem achtundsiebzigsten Lebensjahr in den frühen Morgenstunden des 28. November 1921), wies Er in einigen tröstenden Worten, die Er an einen Gläubigen richtete, der um den Verlust seines Bruders trauerte, ausdrücklich auf Seinen eigenen Tod hin. Und etwa zwei Wochen vor Seinem Hinscheiden sprach Er zu Seinem treuen Gärtner auf eine Art, die klar erkennen ließ, dass Er um Sein nahes Ende wusste. »Ich bin so müde!«, sagte Er zu ihm. »Die Stunde ist gekommen, da ich alles verlassen und Abschied nehmen muss. Ich bin zu schwach, um spazieren zu gehen.« Und Er fügte hinzu: »Als ich in den letzten Tagen der Gesegneten Schönheit einmal damit beschäftigt war, Seine Papiere zu sammeln, die in Seinem Schreibzimmer in Bahjí über den Diwan verstreut lagen, wandte Er sich mir zu und sagte: ›Es nützt nichts, sie zu sammeln, Ich muss sie lassen und gehen.‹Q821 Auch ich habe mein Werk getan. Ich kann nichts mehr tun, so muss ich es lassen und Abschied nehmen.«Q822
Bis zum letzten Tag Seines irdischen Lebens überschüttete 'Abdu'l-Bahá mit Seiner unwandelbaren Liebe hoch und niedrig, gewährte den Armen und Unterdrückten denselben Beistand und versah die gleichen Pflichten im Dienst am Glauben Seines Vaters, wie Er es von Jugend an gewohnt war. Am Freitag vor Seinem Hinscheiden nahm Er trotz großer Schwäche am Mittagsgebet in der Moschee teil und verteilte im Anschluss daran Almosen an die Armen, wie Er dies immer zu tun pflegte; diktierte einige Sendbriefe – die letzten, die Er offenbarte –; segnete die Hochzeit eines treuen Dieners, die auf Sein Drängen an genau diesem Tag stattfand; ging zur üblichen Zusammenkunft der Freunde in Seinem Haus; fühlte sich fiebrig am nächsten Tag und außerstande das Haus am folgenden Sonntag zu verlassen, schickte er alle Gläubigen zum Grabmal des Báb, um ein Fest zu besuchen, das einer der Pilger, ein Párśí, aus Anlass des Jahrestags der Verkündigung des Bundes veranstaltete; empfing am gleichen Nachmittag trotz zunehmender Schwäche mit Seiner stets gleichen liebenswürdigen Höflichkeit den Muftí, den Bürgermeister und den Polizeichef von Haifa; und ehe Er sich zur Nacht zurückzog – der letzten Seines Lebens –, erkundigte Er sich nach dem Wohlbefinden eines jeden Mitglieds Seines Haushalts sowie der Pilger und der Freunde in Haifa.
Nachts um Viertel nach eins stand Er auf und ging zum Tisch in Seinem Zimmer, trank etwas Wasser und legte sich wieder hin. Etwas später klagte Er über Atembeschwerden und bat eine Seiner beiden Töchter, die bei Ihm wachte, um sich um Ihn zu kümmern, die Netzvorhänge hochzuziehen. Ihm wurde etwas Rosenwasser gereicht, von dem Er trank, bevor Er sich wieder hinlegte, aber als Ihm etwas Essen angeboten wurde, sagte Er klar: »Du möchtest, dass ich esse, jetzt, da ich gehe?«Q823 Eine Minute später hatte sich Sein Geist zum Flug in seine ewige Wohnstatt aufgeschwungen, um endlich zur Herrlichkeit Seines Vaters zu gelangen und die Freude ewiger Vereinigung mit Ihm zu genießen.
Die Nachricht von Seinem plötzlichen, unerwarteten Hinscheiden verbreitete sich wie ein Lauffeuer in der Stadt, wurde im Nu bis in den letzten Winkel der Erde telegraphiert und stürzte die Gemeinde der Gläubigen in Ost und West in tiefe Trauer. Botschaften kamen von fern und nah, von hoch und niedrig, als Telegramm oder Brief, und bekundeten gegenüber den Mitgliedern der leiderfüllten, untröstlichen Familie Lobpreis, Ergebenheit, Betroffenheit und Mitgefühl.
Der britische Staatssekretär für die Kolonien, Mr.

Winston Churchill, wies unverzüglich den Hochkommissar von Palästina, Sir Herbert Samuel, telegrafisch an, »der Bahá'í-Gemeinde im Namen der Regierung Seiner Majestät Mitgefühl und Beileid zu übermitteln«Q824.

Viscount Allenby, der Hochkommissar von Ägypten, bat den Hochkommissar von Palästina telegrafisch, »den Angehörigen des verstorbenen Sir 'Abdu'l-Bahá 'Abbás Effendi und der Bahá'í-Gemeinde« seine »aufrichtige Anteilnahme am Verlust ihres verehrten Oberhaupts«Q825 zu übermitteln.

Der Ministerrat in Baghdád wies den Premierminister Siyyid 'Abdu'r-Raḥmán an, »der Familie Seiner Heiligkeit 'Abdu'l-Bahás zu ihrem Verlust sein Beileid«Q826 auszudrücken.

Der Oberbefehlshaber der ägyptischen Expeditionsstreitkräfte, General Congreve, ersuchte den Hochkommissar von Palästina brieflich, »der Familie des verstorbenen Sir 'Abbás Bahá'í sein tiefstes Mitgefühl zu übermitteln«Q827.

General Sir Arthur Money, der frühere Hauptverwaltungsleiter von Palästina, brachte schriftlich seine Trauer, Hochachtung und Bewunderung für 'Abdu'l-Bahá zum Ausdruck und seine Anteilnahme ob des Verlustes, den Seine Familie erlitten hatte.

Eine im akademischen Leben der Universität Oxford hochgeachtete Persönlichkeit, ein berühmter Professor und Gelehrter, schrieb in seinem und seiner Frau Namen:

»Der Heimgang hinter den Schleier in ein vollkommeneres Leben muss besonders wundervoll und gesegnet sein für Den, dessen Gedanken immer auf das Höhere gerichtet waren und der danach strebte, schon hier ein erhabenes Leben zu führen.«Q828
Die verschiedensten Zeitungen wie die London Times, die Morning Post, die Daily Mail, die New York World, Le Temps, die Times of India und andere würdigten in verschiedenen Sprachen und Ländern einen Mann, der für die Sache der Brüderlichkeit und des Friedens unter den Menschen so hervorragende, unvergängliche Dienste geleistet hatte.
Der Hochkommissar Sir Herbert Samuel schickte sofort eine Botschaft, in der er seinen Wunsch zum Ausdruck brachte, persönlich am Begräbnis teilzunehmen, um, wie er später schrieb, »meine Hochachtung vor Seinem Glauben und meine Wertschätzung Seiner Person zum Ausdruck zu bringen«Q829. Am Begräbnis selbst, das am Dienstagmorgen stattfand – ein Begräbnis, wie es Palästina nie zuvor gesehen hatte –, nahmen mindestens zehntausend Menschen teil aus allen Schichten, Religionen und Volksgruppen des Landes. Der Hochkommissar selbst bezeugte später: »Eine große Menschenmenge war zusammengekommen, tief bekümmert über Seinen Tod, aber zugleich froh, dass Er gelebt hatte.«Q830 Sir Ronald Storrs, damals Gouverneur von Jerusalem, schrieb über das Begräbnis: »Nie erlebte ich einen einmütigeren Ausdruck der Trauer und der Hochachtung als bei dieser äußerst schlicht gehaltenen Feier.«Q831
Der Sarg mit den sterblichen Überresten 'Abdu'l-Bahás wurde auf den Schultern Seiner Geliebten zu seiner letzten Ruhestätte getragen. Der Leichenzug wurde von der Stadtpolizei als Ehrengarde angeführt, anschließend folgten der Reihe nach die Pfadfinder der muslimischen und der christlichen Gemeinden mit ihren Fahnen, dann eine Schar muslimischer Chorsänger, die Verse aus dem Qur'án sangen, die Leiter der muslimischen Gemeinde unter der Führung des Muftí, und mehrere Priester der katholischen, der orthodoxen und der anglikanischen Kirche. Hinter dem Sarg gingen die Mitglieder Seiner Familie, der britische Hochkommissar Sir Herbert Samuel, der Gouverneur von Jerusalem Sir Ronald Storrs, der Gouverneur von Phönizien Sir Steward Symes, Regierungsbeamte, in Haifa residierende Konsuln verschiedener Länder, Prominente aus Palästina, Muslime, Juden, Christen und Drusen, Ägypter, Griechen, Türken, Araber, Kurden, Europäer und Amerikaner, Männer, Frauen und Kinder. Unter den Klagen und dem Schluchzen vieler kummerbeladener Herzen bewegte sich der lange Trauerzug langsam den Hang des Karmel hinauf zum Grabmal des Báb.
Nahe dem östlichen Eingang zum Schrein wurde der Sarg auf einen schlichten Tisch gestellt, und vor der großen Trauergemeinde hielten neun Sprecher als Vertreter der muslimischen, jüdischen und christlichen Glaubensbekenntnisse, darunter auch der Muftí von Haifa, ihre Trauerreden. Danach trat der Hochkommissar vor dem Schrein an den Sarg und erwies 'Abdu'l-Bahá gesenkten Hauptes die letzte Ehre; die anderen Beamten der Regierung folgten seinem Beispiel. Dann wurde der Sarg in einen Raum des Schreins gebracht und dort ehrerbietig und unter Tränen zu seinem letzten Ruheplatz hinuntergelassen – in eine Gruft, neben der die Gebeine des Báb zur Ruhe gebettet worden waren.
In der Woche nach Seinem Hinscheiden wurden täglich fünfzig bis hundert Arme aus Haifa in Seinem Hause gespeist, und in Seinem Namen wurde am siebten Tag unter etwa tausend von ihnen Getreide verteilt, unabhängig von ihrem Glauben oder ihrer Herkunft. Am vierzigsten Tag veranstaltete man zu Seinem Gedächtnis eine eindrucksvolle Feier, zu der über sechshundert Teilnehmer aus Haifa, 'Akká und angrenzenden Gebieten Palästinas und Syriens geladen waren, darunter Beamte und namhafte Persönlichkeiten aus unterschiedlichen Religionen und Volksgruppen. Auch an diesem Tag wurden über hundert Arme gespeist.
Einer der anwesenden Gäste, der Gouverneur von Phönizien, ehrte 'Abdu'l-Bahás Andenken mit folgenden Worten: »Ich glaube, die meisten von uns haben ein klares Bild von Sir 'Abdu'l-Bahá 'Abbás vor Augen: Seine würdevolle Gestalt, wie sie gedankenvoll durch unsere Straßen geht, Seine höfliche, gütige Art, Seine Freundlichkeit, Seine Liebe zu kleinen Kindern und zu Blumen, Seine Freigebigkeit und Fürsorge für die Armen und Leidenden. So bescheiden war Er und so einfach, dass man in Seiner Gegenwart fast vergaß, dass Er auch ein großer Lehrer war und dass Seine Schriften und Gespräche Hunderten und Tausenden von Menschen in Ost und West Trost und Erleuchtung gebracht haben.«Q832
So endete die Amtszeit Dessen, der kraft der Ihm von Seinem Vater verliehenen Stellung die Verkörperung einer Institution war, für die es in der ganzen Religionsgeschichte keine Parallele gibt, eine Amtszeit, die die letzte Phase des Apostolischen, des Heroischen, des herrlichsten Zeitalters der Sendung Bahá'u'lláhs kennzeichnet.
Durch Ihn wurde der vom Stifter der Bahá'í-Offenbarung hinterlassene Bund, dieses »vortreffliche, kostbare Vermächtnis«Q833, verkündet, verfochten und geschützt.

Durch die Macht, die Ihm durch dieses göttliche Instrument verliehen worden war, war das Licht des jungen Gottesglaubens in den Westen gedrungen, hatte sich bis über die pazifischen Inseln verbreitet und den Saum des australischen Erdteils erleuchtet.

Durch Seinen persönlichen Einsatz wurde die Botschaft Dessen, der die Härte lebenslänglicher Gefangenschaft zu kosten hatte, im Ausland verkündet, und zum ersten Mal in ihrer Geschichte wurde vor begeisterten und maßgeblichen Zuhörern in den Hauptstädten Europas und Nordamerikas über ihr Wesen und ihre Ziele gesprochen.

Durch Seine beharrliche Umsicht und Achtsamkeit konnten die heiligen Gebeine des Báb aus ihrer fünfzigjährigen Verborgenheit geholt, sicher ins Heilige Land gebracht und an dem Ort, den Bahá'u'lláh selbst bezeichnet und mit Seiner Anwesenheit gesegnet hatte, dauerhaft und würdig bestattet werden.

Durch Seine kühne Initiative wurde der erste Mashriqu'l-Adhkár der Bahá'í-Welt in Zentralasien im russischen Turkistán errichtet, derweil dank Seiner beständigen Ermutigung ein ähnliches Unternehmen noch größeren Umfangs im Herzen des nordamerikanischen Kontinents in Angriff genommen und das Grundstück dazu von Ihm selbst geweiht wurde.

Durch die anhaltende Gnade, die Ihn seit der Übernahme Seines Amtes beschirmte, wurde Sein königlicher Gegner zutiefst gedemütigt, der Erzbundesbrecher endgültig besiegt und die Gefahr, die das Zentrum des Glaubens seit der Verbannung Bahá'u'lláhs auf türkischen Boden permanent bedroht hatte, endgültig abgewendet.

Gemäß Seinen Anweisungen – und in Übereinstimmung mit den von Seinem Vater verkündeten Grundsätzen und erlassenen Gesetzen – wurden die sich entwickelnden Institutionen, die bereits die offizielle Einführung der nach Seinem Tode zu errichtenden Gemeindeordnung einläuteten, ausgestaltet und festgeschrieben.

Durch Seine unablässigen Anstrengungen, deutlich erkennbar in Seinen Abhandlungen, in Tausenden von Sendschreiben, in den Gesprächen, die Er führte, den Gebeten, Gedichten und Kommentaren, die Er der Nachwelt hinterließ, die meisten in persischer, viele in arabischer und einige in türkischer Sprache, wurden die Gesetze und Prinzipien verdeutlicht, die Schuss und Kette der Offenbarung Seines Vaters bilden, ihre Grundlagen neu formuliert und erläutert, ihre Lehrsätze im Einzelnen konkretisiert und die Gültigkeit und Unentbehrlichkeit ihrer Wahrheiten in vollem Umfang öffentlich dargelegt.

Durch Seine Warnrufe wurde eine achtlose, in Materialismus versunkene und gottvergessene Menschheit vor den Gefahren, die ihr geordnetes Leben zu zerstören drohen, gewarnt und musste infolge ihrer hartnäckigen Verderbtheit schon die ersten Beben des weltweiten Umbruchs ertragen, der die menschliche Gesellschaft bis heute in ihren Grundfesten erschüttert.

Und durch den Auftrag, den Er einer tapferen Gemeinde erteilte, die durch ihre gemeinsam errungenen Erfolge schon einen so großartigen Glanz auf die Annalen Seiner Amtszeit geworfen hatte, setzte Er schließlich einen Plan in Kraft, der bald nach seinem Beginn den australischen Kontinent für den Glauben erschließen konnte, der später maßgeblich daran beteiligt war, das Herz einer Königin für die Sache Seines Vaters zu gewinnen, und der heute durch die unaufhaltsame Entfaltung seines Potenzials so wunderbar das geistige Leben aller lateinamerikanischen Republiken beflügelt und so die Chronik eines ganzen Jahrhunderts auf angemessene Weise abschließt.
In dem Überblick über die herausragenden Züge einer so gesegneten und fruchtbaren Amtszeit darf nicht die Erwähnung der Prophezeiungen fehlen, die von der nie irrenden Feder des erwählten Mittelpunkts des Bundes Bahá'u'lláhs niedergeschrieben wurden.

Diese künden die heftigen Angriffe an, die der unaufhaltsame Vormarsch des Glaubens im Westen, in Indien und im Fernen Osten hervorrufen muss, wenn er auf die altehrwürdige Priesterschaft der christlichen, der buddhistischen und der hinduistischen Religion stößt.

Sie künden den Aufruhr an, den seine Befreiung von den Fesseln religiöser Orthodoxie auf dem amerikanischen, europäischen, asiatischen und afrikanischen Kontinent verursachen wird.

Sie künden die Sammlung der Kinder Israels in ihrem alten Heimatland an; die Entfaltung des Banners Bahá'u'lláhs im ägyptischen Bollwerk des sunnítischen Islám; das Erlöschen des machtvollen Einflusses der shí'itischen Geistlichkeit in Persien; das drückende Elend, das unausweichlich über den kläglichen Rest der abtrünnigen Feinde des Bundes Bahá'u'lláhs im Weltzentrum Seines Glaubens kommen muss; die Pracht der Einrichtungen, die der triumphale Glaube an den Hängen des Berges gründen wird und die so mit der Stadt 'Akká verbunden sein werden, dass eine einzige große Metropole entsteht, die den geistigen Mittelpunkt und das Verwaltungszentrum der künftigen Bahá'í-Weltgemeinde umschließen wird; die besondere Ehre, die die Bewohner des Geburtslandes Bahá'u'lláhs allgemein und insbesondere seine Regierung in ferner Zukunft genießen werden; die einzigartige und beneidenswerte Stellung, die die Gemeinde des Größten Namens auf dem nordamerikanischen Kontinent einnehmen wird, als Konsequenz aus der Umsetzung der ihr anvertrauten Weltmission; und schließlich kündet sie als Ergebnis und Höhepunkt all dessen an, dass das »Banner des Herrn unter allen Völkern gehisst« werden wird, und dass es zur Vereinigung des ganzen Menschengeschlechts kommen wird, wenn »Alle Menschen … einer Religion angehören, … zu einer Rasse verschmelzen und zu einem einzigen Volk werden.«Q834
Auch dürfen die umwälzenden Veränderungen, die sich während Seiner Amtszeit in der gesamten Welt abspielten, nicht unerwähnt bleiben – die meisten von ihnen entsprangen unmittelbar den Warnungen, die der Báb in Shíráz in der Nacht der Verkündigung Seiner göttlichen Sendung im ersten Kapitel Seines Qayyúmu'l-Asmá' aussprach und die später durch bedeutungsschwere Stellen der Súriy-i-Mulúk und des Kitáb-i-Aqdas bekräftigt wurden, mit denen sich Bahá'u'lláh an die Könige der Erde und die geistlichen Führer der Welt wendet.

Die Umwandlung der portugiesischen Monarchie und des chinesischen Reichs in Republiken; der Zusammenbruch des russischen, des deutschen und des österreichischen Reichs und das schmachvolle Schicksal, das ihre Herrscher ereilte; die Ermordung Náṣiri'd-Dín Sháhs; der Sturz von Sulṭán 'Abdu'l-Ḥamíd – all das kann man als weitere Stadien eines verhängnisvollen Prozesses ansehen, der schon zu Lebzeiten Bahá'u'lláhs sichtbar wurde mit der Ermordung von Sulṭán 'Abdu'l-'Azíz; mit dem dramatischen Sturz Napoleons III. und der Vernichtung seines Dritten Kaiserreichs; sowie mit der selbstauferlegten Gefangenschaft des Papstes und dem schließlichen Ende seiner weltlichen Herrschaft.

Nach 'Abdu'l-Bahás Hinscheiden beschleunigte sich dieser Prozess durch das Erlöschen der Qájárendynastie in Persien, den Sturz der spanischen Monarchie, den Zusammenbruch des Sulṭánats und des Kalifats in der Türkei, den raschen Niedergang des shí'itischen Islám und der christlichen Missionen im Osten und durch das grausame Schicksal, das seither so viele gekrönte Häupter Europas heimsucht.
Diese Betrachtungen sind auch nicht vollständig ohne die Erwähnung der Namen jener Gelehrten und hochangesehenen Männer, die in den verschiedenen Phasen der Amtszeit 'Abdu'l-Bahás nicht nur Ihm selbst, sondern auch dem Glauben Bahá'u'lláhs Anerkennung zollten. Namen wie Graf Leo Tolstoj, Prof. Arminius Vambery, Prof. Auguste Forel, Dr. David Starr Jordan, der ehrwürdige Archidiakon Wilberforce, Prof. Jowett von Balliol, Dr. T. K. Cheyne, Dr. Estlin Carpenter von der Universität Oxford, Viscount Samuel of Carmel, Lord Lamington, Sir Valentine Chirol, Rabbi Stephen Wise, Prinz Muḥammad-'Alí von Ägypten, Shaykh Muḥammad Abdu, Midḥat Páshá und Khurshíd Páshá bezeugen durch ihre Anerkennung den großen Fortschritt, den der Glaube Bahá'u'lláhs unter der glanzvollen Führung Seines erhabenen Sohnes erlebt hat – Würdigungen, deren stattliches Ausmaß sich in späteren Jahren noch steigerte durch die mehrfachen historischen und schriftlichen Zeugnisse, die eine berühmte Königin, Enkelin von Königin Victoria, aus eigenem Antrieb der Nachwelt als Zeugnis ihrer Anerkennung der prophetischen Sendung Bahá'u'lláhs hinterließ.
Für die Feinde, die sich emsig bemüht hatten, das Licht des Bundes Bahá'u'lláhs auszulöschen, war ihre wohlverdiente Strafe nicht weniger prägnant als der Untergang derer, die sich früher so niederträchtig bemüht hatten, die Hoffnungen eines aufsteigenden Glaubens zu zerstören und seine Grundlage zu vernichten.
Die Ermordung des Despoten Náṣiri'd-Dín Sháh und das spätere Erlöschen der Qájárendynastie wurden schon erwähnt.

Sulṭán 'Abdu'l-Ḥamíd wurde nach seiner Absetzung zum Staatsgefangenen gemacht und dazu verdammt, ein Leben in Vergessenheit und Erniedrigung zu fristen, verachtet von den übrigen Herrschern und geschmäht von seinen Untertanen.

Der blutrünstige Jamál Páshá, der beschlossen hatte, 'Abdu'l-Bahá zu kreuzigen und Bahá'u'lláhs heiliges Grabmal dem Erdboden gleich zu machen, musste um sein Leben fliehen und fiel als Flüchtling im Kaukasus durch die Hand eines Armeniers, dessen Landsleute er so erbarmungslos verfolgt hatte.

Der Ränkeschmied Jamáli'd-Dín Afghání, dessen unerbittliche Feindseligkeit und machtvoller Einfluss dem Fortschritt des Glaubens in den nahöstlichen Ländern so sehr geschadet hatte, wurde nach einer sehr wechselhaften Laufbahn von Krebs befallen und nachdem ihm bei einer erfolglosen Operation ein Teil seiner Zunge entfernt wurde, starb er im Elend.

Die vier Mitglieder der berüchtigten Untersuchungskommission, die von Konstantinopel gesandt worden waren, um 'Abdu'l-Bahás Schicksal zu besiegeln, erlitten jeweils eine Demütigung, die kaum weniger hart war als das, was sie Ihm zugedacht hatten. 'Árif Bey, der Chef der Kommission, wurde beim Versuch, nachts heimlich vor dem Zorn der Jungtürken zu fliehen, von einem Wachposten erschossen.

Adham Bey konnte nach Ägypten entkommen, wurde aber unterwegs von seinem Diener seiner Habe beraubt und musste schließlich die Bahá'í von Kairo um finanzielle Unterstützung bitten, die ihm auch gewährt wurde.

Später suchte er Hilfe bei 'Abdu'l-Bahá, der die Gläubigen unverzüglich anwies, ihm in Seinem Namen einen Geldbetrag zukommen zu lassen, was aber nicht erfolgte, da er plötzlich verschwunden war.

Von den beiden anderen Mitgliedern wurde der eine an einen abgelegenen Ort verbannt und der andere starb bald danach in äußerster Armut.

Der berüchtigte Yaḥyá Bey, Polizeichef von 'Akká, ein williges und mächtiges Werkzeug in der Hand des Erzbundesbrechers Mírzá Muḥammad-'Alí, musste erleben, wie all seine Hoffnungen fehlschlugen.

Er verlor seinen Posten und musste am Ende 'Abdu'l-Bahá um finanzielle Hilfe bitten.

Im Jahr des Sturzes 'Abdu'l-Ḥamíds wurden in Konstantinopel an einem einzigen Tag nicht weniger als einunddreißig Würdenträger des Staates gefangengenommen und zum Tod am Galgen verurteilt, unter ihnen Minister und andere hohe Regierungsbeamte, viele davon grimmige Feinde des Glaubens – eine eindrucksvolle Vergeltung für die Rolle, die sie als Stützen eines tyrannischen Regimes gespielt hatten, und für ihr Bestreben, den Glauben und seine Institutionen auszurotten.
In Persien verloren neben dem Herrscher, der auf dem Höhepunkt seiner Hoffnungen und der Fülle seiner Macht so überraschend von der Bildfläche verschwunden war, auch eine Reihe von Prinzen, Ministern und Mujtahids, die sich aktiv an der Unterdrückung der verfolgten Gemeinde beteiligt hatten, darunter der Ná'ibu's-Salṭanih Kámrán Mírzá, der Jalálu'd-Dawlih, der Atábik-i-A'ẓam Mírzá 'Alí-Aṣghar Khán und der »Sohn des Wolfes« Shaykh Muḥammad-Taqíy-i-Najafí, einer nach dem anderen ihr Ansehen und ihren Einfluss, gerieten in Vergessenheit, mussten alle Hoffnungen auf Verwirklichung ihrer schändlichen Absichten aufgeben, und mancher von ihnen erlebte noch die ersten Beweise für den Aufstieg der Sache, die sie so sehr gefürchtet und so leidenschaftlich gehasst hatten.
Wenn wir feststellen, dass im Heiligen Land, in Persien und in den Vereinigten Staaten von Amerika Vertreter christlicher Kirchen wie Vatralsky, Wilson, Richardson oder Easton aufmerksam den kraftvollen Fortschritt des Bahá'í-Glaubens in christlichen Ländern zum Teil mit großer Sorge beobachten und sich erheben, um ihn aufzuhalten; und wenn wir beobachten, wie ihr Einfluss neuerdings immer mehr dahinschwindet, ihre Macht zerfällt, in ihren Reihen Verwirrung herrscht, ihre altgedienten Missionen und Institutionen in Europa, im Orient und in Ostasien in Auflösung begriffen sind – müssen wir diesen Niedergang dann nicht der Gegnerschaft der Repräsentanten verschiedener christlicher Kirchen zuschreiben, zu der sie sich während der Amtszeit 'Abdu'l-Bahás gegen die Anhänger und Institutionen eines Glaubens erhoben, der für sich in Anspruch nimmt, die Erfüllung der Verheißung Jesu Christi zu sein und das Reich Gottes zu errichten, für das Er gebetet und das Er vorausgesagt hat?
Und schließlich derjenige, der schon von der Geburt des göttlichen Bundes an bis zu seinem eigenen Tod grimmigeren Hass als die zuvor genannten Feinde 'Abdu'l-Bahás gezeigt hatte, sich heftiger als irgendjemand sonst gegen Ihn verschworen und über den Glauben schmerzlichere Schmach gebracht hatte als alle äußeren Feinde – dieser Mensch musste zusammen mit der niederträchtigen Schar von Bundesbrechern, die er angestiftet und irregeführt hatte, in wachsendem Ausmaß, wie schon seinerzeit Mírzá Yaḥyá und seine Handlanger, erleben, wie all seine bösartigen Anschläge fehlschlugen, all seine Hoffnungen zunichte wurden, wie seine wahren Beweggründe ans Licht kamen und wie sein vormaliges Ansehen und sein ganzer Ruhm erloschen.

Sein Bruder Mírzá Ḍíyá'u'lláh starb vorzeitig; drei Jahre später folgte ihm Mírzá Áqá Ján, den er zum Narren gehalten hatte, ins Grab; Mírzá Badí'u'lláh, sein Hauptkomplize, verriet seine Sache, veröffentlichte ein selbst unterschriebenes Geständnis seiner Übeltaten, schloss sich ihm aber wieder an, nur um sich ihm infolge des skandalösen Verhaltens seiner eigenen Tochter wieder zu entfremden.

Mírzá Muḥammad-'Alís Halbschwester Furúghíyyih starb an Krebs, und ihr Gatte, Siyyid 'Alí, an Herzversagen, ohne dass seine Söhne ihn noch treffen konnten, wobei der Älteste von ihnen später in der Blüte seiner Jahre von der gleichen Krankheit betroffen wurde.

Muḥammad-Javád-i-Qazvíní, ein berüchtigter Bundesbrecher, ging elend zugrunde.

Shu'á'u'lláh, der – wie 'Abdu'l-Bahá in Seinem Testament bezeugt – mit der Ermordung des Mittelpunkts des Bundes gerechnet hatte und der von seinem Vater in die Vereinigten Staaten geschickt worden war, um sich mit Ibráhím Khayru'lláh zu verbünden, kehrte niedergeschlagen und mit leeren Händen von seiner unrühmlichen Mission zurück.

Jamál-i-Burújirdí, Mírzá Muḥammad-'Alís fähigster Mann in Persien, fiel einer ekelerregenden tödlichen Krankheit zum Opfer; Siyyid Mihdíy-i-Dahají starb vergessen im Elend, nachdem er 'Abdu'l-Bahá verraten und sich mit den Bundesbrechern zusammengetan hatte; seine Frau und seine beiden Söhne folgten ihm bald nach; Mírzá Ḥusayn-'Alíy-i-Jahrumí, Mírzá Ḥusayn-i-Shírázíy-i-Khurṭúmí und Ḥájí Muḥammad-Ḥusayn-i-Káshání, die Vertreter des Erz-Bundesbrechers in Persien, Indien und Ägypten, scheiterten gänzlich mit ihren Vorhaben; während der erfolgshungrige und selbstgefällige Ibráhím-i-Khayru'lláh, der das Banner der Rebellion in Amerika zwanzig Jahre lang hochgehalten hatte, der die Frechheit besaß, 'Abdu'l-Bahá schriftlich »Irrlehren, falsche Darstellung der Bahá'í-Lehre und Heuchelei« vorzuwerfen und dessen Besuch in Amerika als »Todesstoß« für die »Sache Gottes«Q835 zu brandmarken, bald nach diesen Verleumdungen den Tod fand – völlig verlassen und verachtet von sämtlichen Mitgliedern einer Gemeinde, deren Gründungsmitglieder er selbst zum Glauben bekehrt hatte, und das in dem Land, in dem sich die Beweise mehrten für den unaufhaltsamen Aufstieg 'Abdu'l-Bahás, Dessen Autorität auszumerzen er sich in seinen späteren Jahren geschworen hatte.
Von denen, die sich offen für den Erz-Bundesbrecher stark gemacht hatten oder heimlich mit ihm sympathisierten, während sie dem äußeren Anschein nach zu 'Abdu'l-Bahá hielten, bereuten einige schließlich, und es wurde ihnen vergeben; andere verloren völlig ernüchtert den Glauben ganz; einige wurden abtrünnig, und der Rest schwand dahin, sodass er am Ende – abgesehen von einigen wenigen Angehörigen – einsam und verlassen dastand.

Er, der 'Abdu'l-Bahá so dreist ins Gesicht gesagt hatte, dass er nicht sicher sein könne, Ihn zu überleben, überlebte ihn um fast zwanzig Jahre, lange genug, um den völligen Zusammenbruch seiner eigenen Sache mitzuerleben, und fristete in dieser Zeit ein elendes Dasein in einem Herrenhaus, das einst Scharen von Unterstützern beherbergt hatte; die offizielle Aufsicht über das Grab seines Vaters war ihm von den Zivilbehörden entzogen worden, als er nach dem Tod 'Abdu'l-Bahás törichterweise einen Streit vom Zaun gebrochen hatte; einige Jahre später war er gezwungen, das Herrenhaus zu verlassen, das er derart vernachlässigt hatte, dass es sich in einem baufälligen Zustand befand; eine halbseitige Lähmung befiel ihn und fesselte ihn monatelang unter Schmerzen ans Bett, bevor er starb und nach muslimischem Zeremoniell in unmittelbarer Nähe eines muslimischen Schreins begraben wurde, in einem Grab, das bis heute keinen Grabstein hat – eine erbärmliche Erinnerung an die Haltlosigkeit seiner Ansprüche, an die Tiefe der Schande, in die er gesunken war, und an die Schwere der Strafe, die seine Taten ganz klar verdient hatten.

VIERTER ZEITABSCHNITT

Der Beginn des Gestaltenden Zeitalters des Bahá'í-Glaubens: 1921–1944

Kapitel 22

Aufstieg und Festigung der Strukturen der Gemeindeordnung

Mit dem Hinscheiden 'Abdu'l-Bahás waren vom ersten Jahrhundert der Bahá'í-Ära, deren Beginn mit Seiner Geburt zusammenfällt, mehr als drei Viertel verstrichen.

Siebenundsiebzig Jahre zuvor hatte sich das Licht des vom Báb verkündeten Glaubens in Shíráz über den Horizont erhoben, hatte den Himmel Persiens hell erleuchtet und das jahrhundertealte Dunkel, in das sein Volk gehüllt gewesen war, vertrieben.

Ein ungewöhnlich grausames Blutbad, an dem sich Regierung, Klerus und Volk einmütig, ohne Sinn für dieses Licht und blind für seinen Glanz, beteiligt hatten, hatte die Pracht seiner Herrlichkeit in seinem Geburtsland fast ausgelöscht.

In der dunkelsten Stunde im Schicksal dieses Glaubens wurde Bahá'u'lláh, selbst ein Häftling in Ṭihrán, dazu berufen, den Glauben mit neuem Leben zu erfüllen und seine letztliche Bestimmung zu vollenden.

Als das Jahrzehnt zwischen der ersten Andeutung dieser Sendung und seiner Verkündigung verstrichen war, enthüllte Er in Baghdád das Geheimnis, das im Glauben des Báb keimhaft verwahrt war, und brachte dessen Frucht zum Vorschein.

In Adrianopel wurde die Botschaft, die in der Bábí-Sendung und in allen vorangegangenen Glaubenssystemen verheißen wurde, der gesamten Menschheit verkündet und ihr Anspruch den Herrschern der Erde in Ost und West kundgetan.

Innerhalb der Mauern der Gefängnisfeste 'Akká erließ der Überbringer der neuen Gottesoffenbarung die Gesetze und verfasste die Grundsätze, die Kette und Schuss Seiner Weltordnung bilden sollten.

Und vor Seinem Hinscheiden stiftete Er den Bund, der bei der Grundsteinlegung dieser Weltordnung als Führung und Stütze dienen und die Einheit ihrer Erbauer sichern sollte.

Mit diesem unvergleichlichen und mächtigen Werkzeug ausgerüstet, pflanzte 'Abdu'l-Bahá, Sein ältester Sohn und der Mittelpunkt dieses Bundes, das Banner des Glaubens Seines Vaters auf den nordamerikanischen Kontinent und schuf eine unerschütterliche Basis für seine Institutionen in Westeuropa, Asien und Australien.

Er erklärte in Seinen Werken, Sendschreiben und Reden die Grundsätze des Glaubens, legte seine Gesetze aus, erläuterte ausführlich seine Lehre und errichtete die Grundstrukturen seiner zukünftigen Gemeindeordnung.

In Russland ließ Er das erste Haus der Andacht erbauen, und am Hang des Karmel errichtete Er ein würdiges Grabmal für den Herold des Glaubens und bestattete dort mit eigener Hand dessen sterbliche Überreste.

Durch Seine Besuche in mehreren Städten in Europa und auf dem nordamerikanischen Kontinent verkündete Er die Botschaft Bahá'u'lláhs den Völkern des Abendlands und mehrte das Ansehen dieser göttlichen Sache in nie zuvor erlebtem Maß.

Schließlich, an Seinem Lebensabend, erteilte Er der Gemeinde, die Er selbst ins Leben gerufen, gehegt und genährt hatte, Seinen Auftrag durch Seine Sendschreiben zum göttlichen Plan, durch den deren Mitglieder in den kommenden Jahren in der Lage sein müssen, das Licht des Glaubens zu verbreiten und die Strukturen der Gemeindeordnung auf allen fünf Erdteilen zu errichten.
Für diesen unsterblichen, die Welt belebenden Geist, der in Shíráz geboren, in Ṭihrán neu entzündet, in Baghdád und Adrianopel zur offenen Flamme entfacht wurde, und der nun, in den Westen gebracht, die Umrisse von fünf Kontinenten erleuchtete – für diesen Geist war nun die Zeit gekommen, sich in Institutionen zu verkörpern, die dazu bestimmt sind, seine sich ausbreitenden Kräfte in Bahnen zu lenken und sein Wachstum zu fördern. Die Zeit der Geburt und des ersten Aufstiegs des Glaubens war jetzt vorüber. Das Heroische, das Apostolische Zeitalter der Sendung Bahá'u'lláhs, die Frühzeit, in der ihre Stifter lebten, in der diese Sendung zum Leben erwachte, in der ihre größten Helden gekämpft und den Kelch des Martyriums geleert hatten, in der ihr ursprüngliches Fundament gelegt wurde – eine Zeit, mit deren Glanz sich kein noch so strahlender Sieg heute oder in ferner Zukunft messen kann –, ging nun mit dem Hinscheiden des Einen zu Ende, in Dessen Auftrag man die Verbindung sehen kann zwischen der Zeit, da die junge Glaubenssaat keimte, und jener vorbestimmten Zeit, in der sie aufblühen und schließlich ihre Frucht tragen wird.
Nun begann das Gestaltende Zeitalter, das Eiserne Zeitalter dieser Sendung, das Zeitalter, in dem die Institutionen des Glaubens Bahá'u'lláhs auf örtlicher, nationaler und internationaler Ebene Gestalt annehmen, sich entwickeln und festigen sollten in Erwartung des dritten und letzten, des Goldenen Zeitalters, in dem eine weltumspannende Ordnung entstehen wird, die die vollkommene Frucht der jüngsten Gottesoffenbarung für die Menschheit birgt – eine Frucht, deren Reife sich auszeichnet durch die Schaffung einer Weltkultur und durch den von Jesus Christus verheißenen offiziellen Beginn des Königreichs Gottes auf Erden.
Auf diese Weltordnung hatte schon der Báb während Seiner Haft in den Bergfesten von Ádhirbáyján in Seinem Persischen Bayán, dem Mutterbuch der Bábí-Sendung, ausdrücklich hingewiesen, ihr Kommen vorausgesagt und sie mit dem Namen Bahá'u'lláhs verknüpft, dessen Sendung Er Selbst angekündigt hatte. »Wohl dem«, lauten Seine bemerkenswerten Worte im 16. Kapitel des 3. Váḥid, »der seinen Blick auf die Ordnung Bahá'u'lláhs richtet und seinem Herrn dankt! Denn Er wird gewiss offenbar werden.«Q836 Auf diese Ordnung, für die Bahá'u'lláh später die Gesetze und Prinzipien offenbarte, die ihr Wirken lenken werden, bezog Er sich im Kitáb-i-Aqdas, dem Mutterbuch Seiner Sendung: »Die Welt ist aus dem Gleichgewicht geraten durch die Schwungkraft dieser größten, dieser neuen Weltordnung. Die Lebensordnung der Menschheit ist aufgewühlt durch das Wirken dieses einzigartigen, dieses wundersamen Systems, desgleichen kein sterbliches Auge je gesehen hat.«Q837 'Abdu'l-Bahá, der große Architekt dieser Ordnung, beschrieb ihre Merkmale in Seinem Testament und jetzt, nach Seinem Tod, im Gestaltenden Zeitalter der Bahá'í-Sendung, werden von den Gläubigen in Ost und West die Fundamente ihrer rudimentären Institutionen gelegt.
Die letzten dreiundzwanzig Jahre des ersten Bahá'í-Jahrhunderts können daher als erster Abschnitt des Gestaltenden Zeitalters des Glaubens angesehen werden, als eine Zeit des Übergangs, die durch den Beginn und die Festigung der Strukturen der Gemeindeordnung gekennzeichnet ist, auf die schließlich, im Goldenen Zeitalter, in dem die Bahá'í-Sendung ihre Vollendung erlebt, die Institutionen des künftigen Bahá'í-Weltgemeinwesens errichtet werden müssen. Die Charta, die die Gemeindeordnung ins Leben rief, ihre Strukturen umriss und die Abläufe in Gang setzte, ist 'Abdu'l-Bahás Wille und Testament, Sein größtes Vermächtnis an die Nachwelt, die glänzendste Ausstrahlung Seines Geistes und das mächtigste Werkzeug, um die Kontinuität der drei Zeitalter, aus denen die Sendung Seines Vaters besteht, zu gewährleisten.
Der Bund Bahá'u'lláhs wurde durch Seinen bloßen Willen und Seine Absicht ins Leben gerufen. 'Abdu'l-Bahás Testament wiederum kann als die Frucht der mystischen Verbindung Dessen gesehen werden, der die Kräfte eines gottgegebenen Glaubens hervorbrachte, mit Dem, der sein einzig befugter Ausleger wurde und als vollkommenes Vorbild gilt. Die vom Urheber des göttlichen Gesetzes in diesem Zeitalter freigesetzten schöpferischen Kräfte wirkten auf den Geist Dessen, der zu Seinem unfehlbaren Ausleger erwählt worden war, und brachten so dieses Werkzeug hervor, dessen weitreichende Folgen selbst unsere Generation dreiundzwanzig Jahre später noch nicht ganz zu fassen vermag. Richtig eingeschätzt ist dieses Werkzeug weder von Dem, der den Anstoß zu seiner Erschaffung gab, noch von Dem, der es dann entworfen hat, zu trennen. Wie bereits erwähnt, waren Herz und Verstand 'Abdu'l-Bahás so tief erfüllt von der Absicht des Stifters der Bahá'í-Offenbarung, war Sein Wesen so völlig durchdrungen von Dessen Geist, waren beider Ziele und Beweggründe so völlig miteinander verschmolzen, dass man eine Grundwahrheit des Glaubens leugnen würde, wollte man die Lehre Bahá'u'lláhs von dem erhabenen Werk trennen, das mit der Sendung 'Abdu'l-Bahás verknüpft ist.
Es sei angemerkt, dass die Gemeindeordnung, die durch dieses historische Dokument geschaffen wurde, hinsichtlich ihres Ursprungs und ihres Wesens einzigartig in den Annalen der religiösen Systeme der Welt ist.

Kein Prophet vor Bahá'u'lláh, das kann mit Fug und Recht behauptet werden, auch nicht Muḥammad, dessen Buch die Gesetze und Gebote des Islám klar festlegt, hat je irgendetwas verbindlich und schriftlich festgesetzt, das mit der durch den befugten Ausleger der Lehren Bahá'u'lláhs geschaffenen Gemeindeordnung zu vergleichen wäre, eine Ordnung, die dank der Verwaltungsprinzipien, die ihr Verfasser formulierte, dank der Institutionen, die Er schuf, sowie der Auslegungsbefugnis, mit der Er ihren Hüter ausstattete, den Glauben, dem sie entstammt, in einer Weise vor Spaltungen bewahren muss und wird, wie es bei keiner früheren Religion der Fall war.

Auch das ihre Abläufe steuernde Prinzip ist völlig anders als bei allen theokratischen oder sonstigen Systemen, die der Verstand für die Regulierung menschengemachter Einrichtungen ersonnen hat.

Weder im Hinblick auf die Theorie noch auf die praktische Anwendung der Gemeindeordnung des Glaubens Bahá'u'lláhs kann man sagen, sie entspräche irgendeiner demokratischen Regierungsform, irgendeinem autokratischen System, irgendeiner reinen Aristokratie oder einer der diversen jüdischen, christlichen oder muslimischen Theokratien, die die Menschheit in der Vergangenheit erlebte.

In ihrem Aufbau weist sie bestimmte Züge auf, die in jeder der drei bekannten Formen weltlicher Herrschaft zu finden sind, besitzt aber nicht die Mängel, die diesen naturgemäß anhaften; sie integriert die heilsamen Wahrheiten, die jede zweifellos enthält, ohne in irgendeiner Weise die Integrität der göttlichen Wahrheiten, auf denen sie im Wesentlichen beruht, zu verletzen.

Die erbliche Autorität, die der Hüter der Gemeinde auszuüben berufen ist, und das Recht, die Heiligen Schriften auszulegen, das ihm allein verliehen ist; die Vollmachten und Vorrechte des Universalen Hauses der Gerechtigkeit, das allein befugt ist, für Angelegenheiten, die im Heiligsten Buch nicht ausdrücklich offenbart sind, Gesetze zu erlassen; die Bestimmung, die dessen Mitglieder von jeder Rechenschaft gegenüber denen, die sie vertreten, befreit, und auch von jeder Verpflichtung, mit deren Ansichten, Überzeugungen oder Gefühlen übereinzustimmen; die besonderen Vorkehrungen, wonach diese Körperschaft, die das einzige gesetzgebende Organ in der weltweiten Bahá'í-Gemeinde ist, von der Menge der Gläubigen in freier, demokratischer Wahl zu wählen ist – dies sind einige der Merkmale, die die mit der Offenbarung Bahá'u'lláhs verbundene Ordnung von jedem bestehenden System menschlicher Herrschaft unterscheiden.
Auch die inneren und äußeren Feinde in Ost und West, die diese Gemeindeordnung von Beginn an und in den dreiundzwanzig Jahren ihres Bestehens falsch darstellten, herabwürdigten und verunglimpften, die versuchten, ihr Vordringen aufzuhalten und die Reihen ihrer Anhänger zu spalten, sind mit ihren bösen Absichten gescheitert.

Die Kraftanstrengungen eines ehrgeizigen Armeniers, die Gemeindeordnung in den ersten Jahren ihrer Errichtung in Ägypten durch eine ›Wissenschaftliche Gesellschaft‹ zu ersetzen, die er in seiner Kurzsichtigkeit erdacht und vorangetrieben hatte, verfehlten ihr Ziel völlig.

Die Umtriebe einer verblendeten Frau, die in den Vereinigten Staaten und in England beharrlich nachweisen wollte, dass die Charta, die der Gemeindeordnung zu Grunde lag, nicht authentisch sei, und die sogar die Zivilbehörden in Palästina dazu veranlassen wollte, rechtliche Schritte in dieser Angelegenheit einzuleiten – ein Ansinnen, das zu ihrem großen Ärger schlichtweg zurückgewiesen wurde –, ebenso wie die Abtrünnigkeit eines der ältesten Pioniere und Gründerväter des Glaubens in Deutschland, den diese Dame tragischerweise verleitet hatte, bleiben ohne weitere Folgen.

Ebenso fruchtlos waren die Bücher, die ein schamloser Apostat in Persien zur selben Zeit verfasste und verbreitete, um in seiner Unverfrorenheit nicht nur diese Ordnung zu erschüttern, sondern den Glauben selbst, der diese Ordnung hervorgebracht hatte, zu untergraben.

Die Intrigen der verbleibenden Bundesbrecher, die sich angeführt von Mírzá Badí'u'lláh unmittelbar nach Bekanntgabe der Ziele und Absichten des Testaments 'Abdu'l-Bahás erhoben, um die Fürsorge für den heiligsten Schreins der Bahá'í-Welt der Obhut des berufenen Hüters zu entreißen, führten zu nichts und brachten sie selbst weiter in Verruf.

Die folgenden Angriffe seitens bestimmter christlicher Fundamentalisten in christlichen und nichtchristlichen Ländern, die darauf abzielten, die Grundlagen dieser Ordnung zu untergraben und ihre Wesenszüge zu verfälschen, waren nicht imstande, die Treue der Gläubigen zu schwächen oder sie von ihrem hohen Ziel abzulenken.

Nicht einmal die schändlichen, heimtückischen Machenschaften eines früheren Sekretärs 'Abdu'l-Bahás, der aus der Strafe, die einen früheren Sekretär Bahá'u'lláhs traf, und aus dem Schicksal verschiedener anderer Sekretäre und Dolmetscher seines Meisters in Ost und West nichts gelernt hatte, und der immer noch versucht, die Zielsetzung des unvergänglichen Dokuments zu verdrehen und ihre zentralen Bestimmungen, die dieser Ordnung ihre Autorität verleihen, zu entkräften, vermochten den Fortschritt ihrer Institutionen auf dem von ihrem Urheber bestimmten Kurs auch nur für einen Augenblick zu hemmen oder etwas zu bewirken, das auch nur entfernt einem Bruch in den Reihen der überzeugten, hellwachen und unerschütterlichen Gläubigen ähnelte.
Das diese Ordnung begründende Dokument, die Charta einer zukünftigen Weltkultur und -zivilisation, das in einigen Zügen als Ergänzung zu einem so gewichtigen Buch wie dem Kitáb-i-Aqdas anzusehen ist, das von 'Abdu'l-Bahá eigenhändig geschrieben, unterzeichnet und gesiegelt wurde, dessen erster Teil während einer der dunkelsten Zeitabschnitte Seiner Festungshaft in 'Akká entstand, verkündet kategorisch und unzweideutig die Grundüberzeugungen der Anhänger des Glaubens Bahá'u'lláhs, enthüllt in unmissverständlicher Sprache den zweifachen Charakter der Sendung des Báb, erklärt voll und ganz die Stufe des Stifters der Bahá'í-Offenbarung und versichert, dass »alle anderen Seine Diener sind und Seinem Gebot gehorchen«Q838; es betont die Bedeutung des Kitáb-i-Aqdas, begründet die Institution des Hütertums als erbliches Amt und umreißt seine wesentlichen Aufgaben, bestimmt die Maßnahmen für die Wahl des Internationalen Hauses der Gerechtigkeit, setzt dessen Aufgabenbereich fest und beschreibt seine Beziehungen zum Hüteramt, legt die Pflichten der Hände der Sache Gottes fest, betont ihre Verantwortung und preist die Vorzüge des unzerstörbaren Bundes Bahá'u'lláhs.

Dieses Dokument lobt darüber hinaus den Mut und die Ausdauer der Anhänger des Bundes Bahá'u'lláhs; schildert die Leiden seines ernannten Mittelpunkts; erinnert an das schändliche Betragen Mírzá Yaḥyás und seine Missachtung der Warnungen des Báb; entlarvt in einer Reihe von Anklagen die Niedertracht und Auflehnung Mírzá Muḥammad-'Alís und seiner Komplizen, seines Sohnes Shu'á'u'lláh und seines Bruders Mírzá Badí'u'lláh; bestätigt erneut ihre Exkommunikation und sagt die Vergeblichkeit all ihrer Hoffnungen voraus; ruft die AfnánA216, die Hände der Sache und die ganze Gemeinde der Gläubigen dazu auf, sich einmütig zu erheben, Seinen Glauben zu verbreiten, sich weit und breit zu verteilen, unermüdlich zu wirken und dem heroischen Beispiel der Apostel Jesu Christi zu folgen; warnt vor den Gefahren des Umgangs mit den Bundesbrechern und gebietet, die Sache vor den Angriffen der Falschen und Heuchler zu schützen; und rät ihnen, durch ihren Lebenswandel die Allgemeingültigkeit des von ihnen erwählten Glaubens zu beweisen und seine hohen Prinzipien zu verteidigen.

Im selben Dokument enthüllt der Verfasser den Sinn und Zweck des schon im Kitáb-i-Aqdas festgelegten Ḥuqúqu'lláhA217, verpflichtet zum treuen Gehorsam gegen alle gerechten Herrscher, gibt Seiner Sehnsucht nach dem Martyrium Ausdruck und betet für Seine Feinde, dass sie bereuen und Vergebung finden mögen.
Dem Aufruf dieses gewaltigen Dokuments gehorchend; ihrer hohen Berufung bewusst zu Taten angespornt durch den Schock des unerwarteten und plötzlichen Hinscheidens 'Abdu'l-Bahás; geleitet von dem Plan, den ihnen der Architekt der Gemeindeordnung anvertraut hatte; unbeeindruckt von den Angriffen der Verräter und Feinde, die eifersüchtig auf ihre vereinende Kraft und blind gegen ihre einzigartige Bedeutung waren, erhoben sich die Mitglieder der weitverstreuten Bahá'í-Gemeinden in Ost und West mit klarem Blick und unbeugsamem Entschluss dazu, das Gestaltende Zeitalter ihres Glaubens einzuleiten, indem sie die Grundlagen dieser weltumspannenden Gemeindeordnung legten, die dazu bestimmt ist, sich zu einer Weltordnung zu entwickeln, die von der Nachwelt als Verheißung und krönende Herrlichkeit aller Religionen der Vergangenheit anerkannt werden wird. Die Gläubigen begnügten sich aber nicht mit dem Aufbau und der Festigung des Verwaltungsgefüges, das für die Einheit und die wirkungsvolle Betreuung der sich ständig ausbreitenden Gemeinde sorgte, sondern beschlossen auch, in den zwei Jahrzehnten nach dem Hinscheiden 'Abdu'l-Bahás durch ihre Taten die Unabhängigkeit des Glaubens zu beweisen, seine Grenzen noch zu erweitern und die Zahl der erklärten Gläubigen zu erhöhen.
Bei diesem dreifachen, weltweiten Vorhaben muss die Rolle der amerikanischen Bahá'í-Gemeinde erwähnt werden, die der Entwicklung des Glaubens in der ganzen Welt nach dem Hinscheiden 'Abdu'l-Bahás bis zum Ende des ersten Bahá'í-Jahrhunderts einen enormen Auftrieb gab, völlig das Vertrauen rechtfertigte, das 'Abdu'l-Bahá in die Mitglieder dieser Gemeinde setzte, sowie das große Lob, das Er ihnen zollte, und die kühnen Hoffnungen, die Er für ihre Zukunft hegte. Ja, ihr Einfluss bei der Einführung und Festigung der Bahá'í-Verwaltungsinstitutionen war so gewichtig, dass ihr Land es wohl verdient, als Wiege der Gemeindeordnung zu gelten, die von Bahá'u'lláh vorgesehen und durch das Testament des Mittelpunktes Seines Bundes ins Dasein gerufen wurde.
In diesem Zusammenhang ist zu beachten, dass die ersten Schritte zur Beschreibung von Aufgabenkreis und Wirkungsweise dieser Gemeindeordnung, die nach dem Hinscheiden 'Abdu'l-Bahás nun in aller Form eingeführt wurde, bereits von Ihm und auch schon von Bahá'u'lláh selbst in den Jahren vor Dessen Hinscheiden unternommen worden waren. Bahá'u'lláh hatte bestimmte herausragende persische Gläubige zu »Händen der Sache« ernannt; 'Abdu'l-Bahá hatte in führenden Bahá'í-Zentren in Ost und West örtliche Räte und beratende Gremien eingerichtet; in den Vereinigten Staaten von Amerika wurde die Bahá'í-Tempelvereinigung gebildet; zur Förderung der Bahá'í-Arbeit wurden örtliche Fonds eingerichtet; Grundbesitz wurde für den Glauben und seine künftigen Einrichtungen gekauft, Verlage wurden zur Verbreitung von Bahá'í-Literatur gegründet, der erste Mashriqu'l-Adhkár der Bahá'í-Welt wurde errichtet, das Grabmal des Báb wurde auf dem Karmel erbaut und Unterkünfte zur Unterbringung von Reiselehrern und Pilgern wurden eingerichtet – all dies kann als Vorbote der Institutionen betrachtet werden, die nach Abschluss des Heroischen Zeitalters des Glaubens in der ganzen Bahá'í-Welt systematisch und auf Dauer geschaffen werden sollten.
Sobald die Bestimmungen der göttlichen Charta, die die Merkmale der Gemeindeordnung des Glaubens Bahá'u'lláhs umreißt, den Gläubigen bekannt waren, gingen sie daran, die erste Stufe der Strukturen seiner Verwaltungsinstitutionen auf dem Fundament zu errichten, das das Leben der Helden, Heiligen und Märtyrer gelegt hatte.

Im Bewusstsein, dass als erstes eine breite und feste Basis geschaffen werden musste, auf der anschließend die Pfeiler des mächtigen Baus aufgestellt werden konnten, und völlig gewahr, dass auf diesen Pfeilern, sobald sie fest errichtet wären, schließlich die Kuppel als krönender Abschluss des ganzen Gebäudes ruhen muss; unbeirrt von der Krise, die die Bundesbrecher im Heiligen Land heraufbeschworen hatten, oder der Hetze, die Unruhestifter in Ägypten entfesselt hatten, oder den Beeinträchtigungen, die entstanden, als die Shí'iten das Haus Bahá'u'lláhs in Baghdád besetzten, oder von den wachsenden Gefahren, die dem Glauben in Russland drohten, oder von der Verachtung und dem Spott, auf den die amerikanische Bahá'í-Gemeinde bei ihren ersten Aktivitäten in gewissen Kreisen stieß, die ihre Absicht völlig missverstanden, übernahmen die Pioniere einer von Gott entworfenen Ordnung völlig einmütig und trotz der großen Gegensätze ihrer Anschauungen, Sitten und Sprachen die doppelte Aufgabe des Aufbaus und der Festigung der örtlichen Räte, die von der Gesamtheit der Gläubigen gewählt werden, um die Arbeit der Mitglieder des weitverbreiteten Glaubens zu lenken, abzustimmen und zu fördern.

In Persien, in den Vereinigten Staaten von Amerika, in Kanada, auf den Britischen Inseln, in Frankreich, Deutschland, Österreich, Indien, Birma, Ägypten, im 'Iráq, in Russisch-Turkistán, im Kaukasus, in Australien, Neuseeland, Südafrika, in der Türkei, in Syrien, Palästina, Bulgarien, Mexiko, auf den Philippinen, in Jamaika, Costa Rica, Guatemala, Honduras, San Salvador, Argentinien, Uruguay, Chile, Brasilien, Ecuador, Kolumbien, Paraguay, Peru, Alaska, Kuba, Haiti, Japan, Hawaii, Tunesien, Puerto Rico, Balúchistán, Russland, Transjordanien, im Libanon und in Abessinien – in all diesen Ländern wurden nach und nach solche Räte gegründet als Basis der aufblühenden Ordnung eines lange verfolgten Glaubens.

Sie werden als »Geistige Räte« – eine Bezeichnung, die mit der Zeit vom endgültigen, treffenderen, vom Stifter der Bahá'í-Offenbarung verliehenen Titel »Häuser der Gerechtigkeit«Q839 abgelöst werden wird – ohne Ausnahme in allen Städten, Ortschaften und Dörfern gebildet, in denen mindestens neun erwachsene Gläubige wohnen; alljährlich am ersten Tag des größten Bahá'í-Festes von allen erwachsenen Gläubigen, Männern wie Frauen, direkt gewählt; ausgestattet mit einer Autorität, die nicht vorsieht, dass sie ihre Handlungen und Entscheidungen vor ihren Wählern rechtfertigen müssen; feierlich dazu verpflichtet, unter allen Umständen den Geboten der »Größten Gerechtigkeit« zu folgen, die allein den Weg zum Reich des »Größten Friedens«Q840 weisen, den Bahá'u'lláh verkündet hat und letztlich herbeiführen wird; in der Verantwortung, jederzeit das Wohl der Gemeinden in ihrem Zuständigkeitsbereich zu fördern, sie mit ihren Plänen und Arbeiten vertraut zu machen und sie aufzufordern, alle etwaigen Vorschläge und Empfehlungen vorzubringen, die sie zu geben wünschen; in voller Kenntnis ihrer nicht weniger wichtigen Aufgabe, mit allen aufgeschlossenen und humanitären Bewegungen zu verkehren und dadurch das Weltumspannende und den Reichtum ihres Glaubens aufzuzeigen; distanziert von allen sektiererischen Verbänden, religiösen wie weltlichen; unterstützt durch Ausschüsse, die alljährlich von ihnen ernannt werden und die ihnen direkt verantwortlich sind, wobei jeder Ausschuss einen eigenen Studien- und Tätigkeitsbereich der Bahá'í-Aktivitäten zugewiesen bekommt; gefördert von örtlichen Fonds, zu denen alle Gläubigen freiwillig beisteuern, haben diese Räte, die Vertreter und Treuhänder des Glaubens Bahá'u'lláhs, von denen es derzeit mehrere hundert gibt, deren Mitglieder den verschiedenen Völkern, Glaubensrichtungen und Gesellschaftsschichten entstammen, aus denen sich die weltweite Bahá'í-Gemeinschaft zusammensetzt, durch ihre Leistungen in den letzten zwei Jahrzehnten hinreichend bewiesen, dass man in ihnen mit Recht die Hauptkräfte der Bahá'í-Gesellschaft und die Grundpfeiler der Strukturen ihrer Gemeindeordnung sieht.
»Der Herr hat befohlen«, lautet Bahá'u'lláhs Ermahnung in Seinem Kitáb-i-Aqdas, »dass in jeder Stadt ein Haus der Gerechtigkeit errichtet werde, in dem sich Beratende nach der Zahl BaháA218 versammeln sollen.

Wird diese Zahl überschritten, so schadet dies nicht. … Sie sollen die Treuhänder des Allbarmherzigen unter den Menschen sein und sich für alle Erdenbewohner als die von Gott bestimmten Hüter betrachten.

Sie sollen miteinander beraten, Gott zuliebe auf die Belange Seiner Diener so achten, wie sie auf ihre eigenen Belange achten, und wählen, was gut und ziemlich ist.«Q841 »Diese Geistigen Räte«, schreibt 'Abdu'l-Bahá in einem Sendschreiben an einen amerikanischen Gläubigen, »werden vom Geist Gottes unterstützt.

Ihr Verteidiger ist 'Abdu'l-Bahá.

Über sie breitet Er Seine Flügel aus.

Welche Gnade ist größer als diese?« Im selben Sendschreiben verkündet Er:

»Diese Geistigen Räte sind strahlende Leuchten und himmlische Gärten, aus denen die Düfte der Heiligkeit über alle Regionen wehen und die Leuchten der Erkenntnis über alles Erschaffene strahlen.

Von ihnen strömt der Geist des Lebens nach allen Richtungen.

Sie sind wahrlich zu allen Zeiten und unter allen Umständen die mächtigen Quellen des Fortschritts für den Menschen.«Q842 Er stellt über jeden Zweifel klar, dass ihre Autorität von Gott kommt, wenn Er schreibt:

»Es ist die Pflicht eines jeden, keinen Schritt zu unternehmen, ohne den Geistigen Rat zu befragen, und alle müssen gewisslich mit Herz und Seele seinem Gebot gehorchen und ihm folgen, damit die Dinge richtig geordnet und wohl geregelt sind.«Q843 Ferner schreibt Er:

»Wenn nach der Beratung ein Beschluss einstimmig gefasst wird, ist dies schön und gut; sollten aber, was der Herr verhüten möge, voneinander abweichende Meinungen bestehen bleiben, muss die Stimmenmehrheit gelten.«Q844
Nachdem sie ihre örtlichen Geistigen Räte eingeführt hatten – die Basis für das Bauwerk, das ihnen der Architekt der Gemeindeordnung des Glaubens Bahá'u'lláhs zu errichten geboten hatte –, machten sich die Gläubigen in Ost und West unverzüglich an die nächste, schwierigere Stufe ihres großen Vorhabens.

In Ländern, in denen die Anzahl der örtlichen Bahá'í-Gemeinden und ihr Einfluss genügend weit entwickelt waren, wurden Schritte zur Bildung von Nationalen Räte unternommen, den Dreh und Angelpunkten für alle nationalen Unternehmungen.

Von 'Abdu'l-Bahá in Seinem Testament als »nachgeordnete Häuser der Gerechtigkeit«Q845 bezeichnet, sind sie die Wahlgremien für die Bildung des Internationalen Hauses der Gerechtigkeit, und sie sind befugt, die Arbeit der einzelnen Gläubigen wie der örtlichen Räte in ihrem Zuständigkeitsbereich zu leiten, zu einen, aufeinander abzustimmen und anzukurbeln.

Auf der breiten Basis der örtlichen Gemeinden ruhend, selbst die Tragpfeiler der Institution, die als der Gipfel der Bahá'í-Gemeindeordnung anzusehen ist, werden diese Räte nach dem Verhältniswahlprinzip von Abgeordneten der örtlichen Bahá'í-Gemeinden gewählt, die während des Riḍván-Festes zu einer Tagung zusammenkommen; sie besitzen die notwendige Autorität, um die harmonische und effiziente Entwicklung der Bahá'í-Aktivitäten in ihrem jeweiligen Wirkungsbereich sicherstellen zu können; sind den Wählern gegenüber frei von jeder direkten Verantwortung für ihre Amtsführung und ihre Entscheidungen; haben die heilige Pflicht, mit den Delegierten über ihre Ansichten zu beraten, sie einzuladen Empfehlungen auszusprechen, das Vertrauen und die Mitwirkung der Delegierten zu sichern und sie mit ihren Plänen, Problemen und Aktionen vertraut zu machen; und sie werden aus den Mitteln der nationalen Fonds unterstützt, zu denen die Gläubigen allesamt aufgerufen sind beizutragen.

Diese nationale Körperschaft gibt es in den Vereinigten Staaten (seit 1925) – der Nationale Geistige Rat löste damals die zur Zeit 'Abdu'l-Bahás gebildete Bahá'í-Tempelvereinigung ab –, auf den Britischen Inseln und in Deutschland (seit 1923), in Ägypten (seit 1924), im 'Iráq (seit 1931), in Indien (seit 1923), in Persien (seit 1934) und in Australien (seit 1934); sie wird alljährlich neu gewählt von Delegierten, deren Zahl je nach Erfordernis des einzelnen Landes auf 9, 19, 95 oder 171 (9 mal 19) festgesetzt wurde; ihre Entstehung signalisierte den Beginn eines neuen Abschnitts im Gestaltenden Zeitalter des Glaubens und war eine weitere Stufe der Entwicklung, Einigung und Festigung der sich ständig ausbreitenden Gemeinde.

Unterstützt von nationalen Ausschüssen, die ihnen verantwortlich sind, deren Mitglieder sie unterschiedslos aus der Gesamtheit aller Gläubigen ihres Zuständigkeitsbereichs bestimmen und denen jeweils ein spezifischer Bereich des Bahá'í-Dienstes zugewiesen ist, haben sich diese Nationalen Bahá'í-Räte trotz stetig wachsendem Aufgabenbereich durch einen Geist tief verinnerlichter Disziplin und durch striktes Festhalten an Prinzipien, die es ihnen ermöglichten, sich über alle Vorurteile der Rasse, Nation, Klasse und Farbe zu erheben, in bemerkenswerter Weise als fähig erwiesen, die immer zahlreicheren Aktivitäten eines neu gegründeten Glaubens zu verwalten.
Die nationalen Ausschüsse waren in der Wahrnehmung ihrer jeweiligen Aufgaben nicht weniger eifrig und engagiert.

In der Verteidigung der grundlegenden Interessen des Glaubens, in der Darstellung seiner Lehre; in der Verbreitung seiner Schriften; in der Konsolidierung seiner Finanzen; in der Organisation seiner Lehrkräfte; in der Stärkung des Zusammenhalts seiner Bestandteile; im Erwerb seiner geschichtsträchtigen Stätten; in der Bewahrung seiner heiligen Schriften, Schätze und Reliquien; in ihren Verbindungen zu den verschiedenen Organen der Gesellschaft, der sie angehören; in der Erziehung ihrer Jugend; in der Ausbildung ihrer Kinder; in der Verbesserung des Status der Frauen unter den Gläubigen im Osten haben die Mitglieder dieser verschiedenen Gremien, die unter der Leitung der gewählten nationalen Vertreter der Bahá'í-Gemeinschaft tätig sind, mehr als deutlich bewiesen, dass sie fähig sind, diese zentralen und vielfältigen Interessen wirksam zu fördern.

Diese hauptsächlich im Westen entstandenen und in den Vereinigten Staaten und in Kanada mit beispielhafter Effizienz arbeitenden nationalen Ausschüsse, die jetzt mit solchem Elan und so einheitlichen Zielen arbeiten, dass sie sich von den entkräfteten Einrichtungen einer sterbenden Zivilisation scharf abheben, auch nur aufzuzählen, genügt bereits, um sich ein Bild zu machen von der Bandbreite dieser Hilfseinrichtungen, die von der sich noch im zweiten Stadium ihrer Entwicklung befindenden Gemeindeordnung hervorgebracht wurden: der Lehrausschuss, die regionalen Lehrausschüsse, der interamerikanische Ausschuss, der Ausschuss für Publikationen, der Ausschuss für die Rasseneinheit, der Jugendausschuss, der Evaluierungsausschuss, der Ausschuss zur Instandhaltung des Tempels, der Ausschuss für die Programmgestaltung im Tempel, der Ausschuss für Tempelführungen, der Ausschuss für die Tempelbücherei und für Verkäufe, die Ausschüsse für Jungen- und Mädchenaktivitäten, der Ausschuss für Kindererziehung, die Frauenausschüsse für Fortschritt, Lehre und Veranstaltungen, der Rechtsausschuss, der Archiv- und Geschichtsausschuss, der Statistikausschuss, der Ausschuss für Bahá'í-Ausstellungen, der Ausschuss für Bahá'í-Nachrichten, der Ausschuss für den Bahá'í-Nachrichtendienst, der Ausschuss für Blindenschrift, der Ausschuss für Kontakte, der Dienstleistungsausschuss, der Redaktionsausschuss, der Katalogisierungsausschuss, der Büchereiausschuss, der Radioausschuss, der Buchhaltungsausschuss, der Ausschuss für Jahresgedenktage, der Ausschuss für die Herausgabe der Bahá'í World, der Ausschuss für Studienmaterial, der Ausschuss für die Welthilfssprache, der Ausschuss für das Institut für Bahá'í-Erziehung, der Ausschuss für die Zeitschrift World Order, der Ausschuss für die öffentlichen Beziehungen der Bahá'í, der Ausschuss für Bahá'í-Schulen, der Ausschuss für die Sommerschulen, der Ausschuss für die internationale Schule, der Ausschuss für Informationsbroschüren, der Ausschuss für Bahá'í-Friedhöfe, der Ausschuss für den Ḥaẓíratu'l-Quds, der Ausschuss für den Mashriqu'l-Adhkár, der Ausschuss für die Entwicklung der Geistigen Räte, der nationale Geschichtsausschuss, der Ausschuss für sonstige Sachmittel, der Ausschuss für Gratis-Literatur, der Übersetzungsausschuss, der Ausschuss für die Katalogisierung der Sendschreiben, der Ausschuss für die Herausgabe der Sendschreiben, der Ausschuss für Grundbesitz, der Schlichtungsausschuss, der Werbeausschuss, der Ost-West-Ausschuss, der Wohlfahrtsausschuss, der Ausschuss für die Abschrift von Sendschreiben, der Reiselehrer-Ausschuss, der Ausschuss für Bahá'í-Erziehung, der Ausschuss für die Heiligen Stätten, der Ausschuss für die Kindersparkasse.
So bemerkenswert die Errichtung der örtlichen und nationalen Räte und die anschließende Bildung der als notwendige Hilfsorgane für die gewählten Vertreter der Bahá'í-Gemeinden in Ost und West wirkenden örtlichen und nationalen Ausschüsse auch sein mag, so war dies doch nur der Auftakt zu einer Reihe von Unternehmungen seitens der neu geschaffenen Nationalen Räte, die in hohem Maße zur Vereinigung der Bahá'í-Weltgemeinde und zur Stärkung der Gemeindeordnung beitrugen.

Der erste Schritt in diese Richtung war die Ausarbeitung und Verabschiedung einer nationalen Satzung der Bahá'í, die erstmals 1927 von den gewählten Vertretern der amerikanischen Bahá'í-Gemeinde entworfen und veröffentlicht wurde und deren Text – mit geringen Anpassungen an landesspezifische Erfordernisse – ins Arabische, Deutsche und Persische übersetzt wurde und heute die Satzung der Nationalen Geistigen Räte der Bahá'í in den Vereinigten Staaten und Kanada, auf den Britischen Inseln, in Deutschland, Persien, im 'Iráq, in Indien und Birma, in Ägypten und Sudan sowie in Australien und Neuseeland bildet.

Diese nationale Satzung kündigt die Erarbeitung einer Verfassung der zukünftigen Bahá'í-Weltgemeinde an, wurde allen örtlichen Räten zur Erörterung und Prüfung vorgelegt und in den Ländern mit nationalen Räten von der gesamten Körperschaft der registrierten Gläubigen ratifiziert und durch ein ähnliches Dokument ergänzt, das die Geschäftsordnung für die örtlichen Bahá'í-Räte enthält, die zunächst im November 1931 von der New Yorker Bahá'í-Gemeinde entworfen und danach als Muster für alle örtlichen Bahá'í-Satzungen angenommen wurde.

Der Text der nationalen Satzung enthält eine Grundsatzerklärung, deren Artikel das Wesen und die Ziele der nationalen Bahá'í-Gemeinde darlegen, die Aufgaben der Körperschaft ihrer gewählten Vertreter festlegen, seine zentralen Funktionen aufzählen und sein Dienstsiegel beschreiben sowie eine Reihe von Satzungen, die die rechtliche Stellung, das Wahlverfahren und die Befugnisse und Pflichten der örtlichen und nationalen Räte bestimmen, die Beziehung des Nationalen Rates zum Internationalen Haus der Gerechtigkeit, zu den örtlichen Räten und zu den einzelnen Gläubigen regeln, die Rechte und Pflichten der Nationaltagung und ihre Beziehung zum Nationalen Rat umreißen, das Wesen der Bahá'í-Wahlen aufzeigen und die Anforderungen festlegen, die in allen Bahá'í-Gemeinden an die wahlberechtigten Mitglieder gestellt werden müssen.
Die Ausarbeitung dieser örtlichen und nationalen Satzungen, deren Bestimmungen in Ziel und Zweck völlig übereinstimmen, schuf die nötige Grundlage für die amtliche Eintragung dieser Institutionen der Gemeindeordnung gemäß den staatlichen Vorschriften zur Regulierung religiöser oder gewerblicher Organisationen.

Die Eintragung als Körperschaft, die den Räten einen Rechtsstatus verlieh, festigte in hohem Maße ihre Machtposition und vergrößerte ihre Handlungsfähigkeit und der diesbezügliche Erfolg des Nationalen Geistigen Rates der Bahá'í der Vereinigten Staaten und Kanadas sowie des Geistigen Rates der Bahá'í von New York gab ihren Geschwisterräten in Ost und West ein nachahmenswertes Beispiel.

Der Eintragung des amerikanischen Nationalen Geistigen Rates als spendenfinanzierte Stiftung, eine rechtlich anerkannte Gesellschaftsform, die ihm ermöglichte, auf Grundlage einer Bescheinigung vom Mai 1929, die das Siegel des Auswärtigen Amtes in Washington trägt und von Staatssekretär Henry L.

Stimson unterzeichnet ist, Verträge abzuschließen, Grundstücke zu besitzen und Erbschaften anzutreten, folgten ähnliche Maßnahmen zur Eintragung des Nationalen Geistigen Rates der Bahá'í von Indien und Birma im Januar 1933 in Lahore in der Provinz Pandschab auf der Grundlage des Gesetzes über die Eintragung von Gesellschaften aus dem Jahr 1860; ferner des Nationalen Geistigen Rates der Bahá'í von Ägypten und dem Sudan im Dezember 1934, beurkundet vom Gemischten Gerichtshof in Kairo; des Nationalen Geistigen Rates der Bahá'í von Australien und Neuseeland im Januar 1938, bestätigt vom bevollmächtigten Beamten beim Hauptregisteramt für den Staat Südaustralien; und in jüngerer Zeit des Nationalen Geistigen Rates der Bahá'í auf den Britischen Inseln im August 1939, mit der er auf Basis des Gesellschaftsrechts von 1929 als eine unbeschränkt gemeinnützige Gesellschaft eingetragen wurde, beglaubigt von einem Mitarbeiter des Firmenregisters der Stadt London.
Zeitgleich mit der Eintragung dieser Nationalen Räte wurde in ähnlicher Weise nach dem Vorbild, das der Rat der Bahá'í von Chicago im Februar 1932 gegeben hatte, eine weit größere Zahl von örtlichen Räten der Bahá'í öffentlich eingetragen, in so weit auseinanderliegenden Ländern wie den Vereinigten Staaten von Amerika, Indien, Mexiko, Deutschland, Kanada, Australien, Neuseeland, Birma, Costa Rica, Balúchistán und Hawaii.

Die Geistigen Räte der Bahá'í von Esslingen in Deutschland, von Mexico City in Mexiko, San José in Costa Rica, Sydney und Adelaide in Australien, Auckland in Neuseeland, Delhi, Bombay, Karatschi, Pune, Kalkutta, Secunderabad, Bangalore, Vellore, Ahmedabad, Serampore, Andheri und Baroda in Indien, Quetta in Balúchistán, Rangun, Mandalay und Daidanow-Kalazoo in Birma, Montreal und Vancouver in Kanada, Honolulu auf Hawaii sowie Chicago, New York, Washington D.C., Boston, San Francisco, Philadelphia, Kenosha, Teaneck, Racine, Detroit, Cleveland, Los Angeles, Milwaukee, Minneapolis, Cincinnati, Winnetka, Phoenix, Columbus, Lima, Portland, Jersey City, Wilmette, Peoria, Seattle, Binghamton, Helena, Richmond Highlands, Miami, Pasadena, Oakland, Indianapolis, St.

Paul, Berkeley, Urbana, Springfield und Flint in den Vereinigten Staaten von Amerika – all diese Geistigen Räte konnten bei den Behörden ihrer Staaten oder Provinzen den fast gleichlautenden Text der örtlichen Bahá'í-Satzungen einreichen und sich als gesetzlich anerkannte Vereine und Körperschaften konstituieren, die unter dem Schutz der bürgerlichen Gesetze ihrer Länder stehen.
Wie das Erstellen von Bahá'í-Satzungen die Voraussetzung für die Eintragung der Geistigen Räte der Bahá'í als Körperschaft schuf, so ebnete die Anerkennung der gewählten Gremien der Bahá'í-Gemeinden durch lokale und nationale Behörden den Weg zur Errichtung nationaler und örtlicher Bahá'í-Stiftungen, ein historisches Unterfangen, das wie schon bei früheren bedeutenden und weitreichenden Erfolgen zuerst von der amerikanischen Bahá'í-Gemeinde in Angriff genommen wurde. Diese Stiftungen wurden dank ihres religiösen Charakters in aller Regel von staatlichen und kommunalen Steuern befreit, sobald die eingetragenen Bahá'í-Körperschaften sich mit einer entsprechenden Anfrage an die Zivilbehörden gewandt hatten, obwohl dieser nunmehr steuerfreie Besitz in mehr als einem Land von beträchtlichem Wert war.
Mehr als 1,75 Millionen Dollar beträgt in den Vereinigten Staaten von Amerika der Wert der nationalen Stiftungen des Glaubens, die vom Nationalen Geistigen Rat des Landes, dem Vermögensverwalter der amerikanischen Bahá'í-Gemeinde, durch eine Reihe von Stiftungsverträgen in den Jahren 1928, 1929, 1935, 1938, 1939, 1941 und 1942 gegründet wurden, und dazu zählen in Wilmette im Staat Illinois das Grundstück und das Gebäude des Mashriqu'l-Adhkár mit dem Verwalterhaus sowie das angrenzende Ḥaẓíratu'l-QudsA219 mit dem zugehörigen Verwaltungsbüro; in Green Acre im Staat Maine das Gästehaus, das Gemeinschaftshaus, der Bahá'í-Versammlungsraum, das Studio für Kunsthandwerk, eine Farm, einige Wohnhäuser und mehrere Grundstücke, darunter der Grundbesitz auf Monsalvat, der durch die Fußspuren 'Abdu'l-Bahás geadelt ist; in Geyserville in Kalifornien das Haus Bosch, der Bahá'í-Versammlungsraum, ein Obstgarten, der Redwood-Hain, eine Herberge sowie Farmgebäude; in West Englewood in New Jersey – dem Ort, an dem 'Abdu'l-Bahá im Juni 1912 den Bahá'í der Stadt New York das unvergessliche Einigkeitsfest gab – das Haus Wilhelm, Evergreen Cabin, ein Kiefernwäldchen und mehrere Grundstücke mit Gebäuden; in Malden in Massachusetts Landbesitz und das durch Seinen Aufenthalt gesegnete Haus Wilson; in Pine Valley in Colorado das Haus Mathews sowie Farmgebäude; Grundbesitz in Muskegon in Michigan; und ein Friedhof in Portsmouth in New Hampshire.
Noch bedeutender und insgesamt erheblich wertvoller als die nationalen Stiftungen der amerikanischen Bahá'í-Gemeinde sind die Vermögenswerte, die der Glaube derzeit in seinem Ursprungsland besitzt, obwohl die persische Bahá'í-Gemeinde ihre nationalen und örtlichen Räte nicht eintragen lassen konnte und der Besitz von Einzelpersonen treuhänderisch verwaltet wird.

Schon während der Amtszeit 'Abdu'l-Bahás besaß die Gemeinde das Haus des Báb in Shíráz und das Haus der Vorfahren Bahá'u'lláhs in Tákur in Mázindarán zu dem seit Seinem Hinscheiden ausgedehnter Grundbesitz in der Umgebung der Hauptstadt hinzukam, nämlich ein Gutshof sowie ein Garten und Weinberg mit insgesamt über dreieinhalb Millionen Quadratmetern, an den Hängen des über Bahá'u'lláhs Heimatstadt aufsteigenden Elbursgebirges gelegen und als künftiger Bauplatz für den ersten Mashriqu'l-Adhkár in Persien vorgesehen.

Der Umfang der Bahá'í-Stiftungen im Land wurde stark erweitert durch weitere Ankäufe, darunter das Geburtshaus Bahá'u'lláhs in Ṭihrán; mehrere Häuser neben dem Haus des Báb in Shíráz – unter anderem das Haus des Bruders Seiner Mutter –; das Ḥaẓíratu'l-Quds in Ṭihrán; der Laden, den der Báb als Kaufmann einige Jahre lang in Búshihr betrieb; ein Dorfviertel von Chihríq, wo Er in Haft war; das Haus Ḥájí Mírzá Jánís, wo Er auf dem Weg nach Tabríz rastete; das öffentliche Bad, das Er in Shíráz nutzte, samt einiger Nachbarhäuser; die Hälfte des Hauses, das Vaḥíd in Nayríz besaß, und ein Teil des Hauses, das Ḥujjat in Zanján besaß; die drei Gärten, die Bahá'u'lláh in der Ortschaft Badasht gepachtet hatte; Quddús' Grabstätte in Bárfurúsh; das Haus des Kalántar in Ṭihrán, in dem Ṭáhirih festgehalten worden war; das öffentliche Bad in Urúmíyyih in Ádhirbáyján, das der Báb besucht hatte; das Haus des Mírzá Ḥusayn 'Alíy-i-Núr, wo die Überreste des Báb versteckt gewesen waren; das Bábíyyih und das Haus Mullá Ḥusayns in Mashhad; das Wohnhaus der Brüder Sulṭánu'sh-Shuhadá'A220 und Maḥbúbu'sh-ShuhadáA221 in Iṣfahán; ferner eine beträchtliche Zahl an Häusern und Grundstücken, darunter Grabstätten der Helden und Märtyrer des Glaubens.

Diese Besitztümer in Persien, die mit ganz wenigen Ausnahmen in letzter Zeit erworben wurden, werden heute durch die gewissenhaften Bemühungen eines speziell eingesetzten nationalen Komitees unter der ständigen allgemeinen Aufsicht der gewählten Vertreter der persischen Gläubigen bewahrt, jährlich erweitert und wenn nötig sorgsam instandgesetzt.
Zu erwähnen sind auch die vielfältigen ständig neu hinzukommenden nationalen Vermögenswerte, die seit der Einführung der Gemeindeordnung des Glaubens Bahá'u'lláhs in Ländern wie Indien, Birma, den Britischen Inseln, Deutschland, 'Iráq, Ägypten, Australien, Transjordanien und Syrien erworben wurden.

Insbesondere sind hier zu nennen das Ḥaẓíratu'l-Quds der Bahá'í im 'Iráq, das Ḥaẓíratu'l-Quds der Bahá'í in Ägypten, das Ḥaẓíratu'l-Quds der Bahá'í in Indien, das Ḥaẓíratu'l-Quds der Bahá'í in Australien, das Bahá'í-Heim in Esslingen, der Bahá'í-Verlag auf den Britischen Inseln, das Haus für Bahá'í-Pilger in Baghdád sowie die Bahá'í-Friedhöfe in den Hauptstädten von Persien, Ägypten und Turkistán.

Ob es sich bei diesem breit gestreuten Vermögen, das zum Teil auf eingetragene Nationale Räte registriert, zum Teil von einzelnen erklärten Gläubigen treuhänderisch verwaltet wird, um Grundstücke, Schulen, Geschäftsstellen, Sekretariate, Büchereien, Friedhöfe, Herbergen oder Verlage handelt, es trug in den letzten Jahren zur ungebrochenen Ausweitung der nationalen Bahá'í-Stiftungen und zur Festigung ihrer Grundlagen bei.

Von entscheidender Bedeutung, wenn auch weniger augenfällig, waren darüber hinaus die das nationale Vermögen der Gemeinde ergänzenden örtlichen Stiftungen, die durch die Eintragung der örtlichen Bahá'í-Räte in verschiedenen Ländern in Ost und West gesetzlich verankert und geschützt wurden.

Vor allem in Persien haben diese Vermögenswerte, die sich aus Grundbesitz, Verwaltungsgebäuden, Schulen und anderen Einrichtungen zusammensetzen, den Umfang der örtlichen Stiftungen der weltweiten Bahá'í-Gemeinde stark erweitert und vergrößert.
Zugleich mit der Gründung und Eintragung der örtlichen und nationalen Bahá'í-Räte, der Bildung der jeweiligen Ausschüsse, der Formulierung der nationalen und örtlichen Bahá'í-Satzungen und der Einrichtung von Bahá'í-Stiftungen starteten diese neugegründeten Räte Unternehmungen von großer institutioneller Bedeutung, darunter, als eines der Wichtigsten, die Einführung des Ḥaẓíratu'l-Quds – Sitz des nationalen Rates der Bahá'í und Brennpunkt aller künftigen Verwaltungsarbeit der Bahá'í.

Ursprünglich in Persien entstanden stellt diese heute allgemein unter ihrer offiziellen, markanten Bezeichnung die heilige Gemeinschaftsstätte bekannte Institution einen beachtlichen Fortschritt in dem Entwicklungsprozess dar, dessen Anfänge auf die von den verfolgten Gläubigen oft im Untergrund und im Dunkel der Nacht abgehaltenen Geheimtreffen zurückgehen; sie trug schon im frühen Stadium ihrer Entwicklung zur Festigung der inneren Abläufe der organischen Bahá'í-Gemeinde bei und lieferte einen weiteren sichtbaren Beweis für deren stetiges Wachstum und ihre zunehmende Stärke.

In Ergänzung zu den Aufgaben des Mashriqu'l-Adhkár, der ausschließlich der Bahá'í-Andacht gewidmet ist, wird diese Institution, ob örtlich oder national, sobald ihre einzelnen Komponenten wie Sekretariat, Finanzabteilung, Archiv, Bibliothek, Verlag, Versammlungsraum, Beratungszimmer und Pilgerherberge an einem einzigen Ort zusammengefasst sind und gemeinsam betrieben werden, immer deutlicher als Brennpunkt aller Gemeindeaktivitäten der Bahá'í geschätzt werden und auf gebührende Art und Weise das Ideal des Dienens versinnbildlichen, das die Bahá'í-Gemeinde sowohl ihrem Glauben als auch der ganzen Menschheit gegenüber prägt.
Vom Mashriqu'l-Adhkár, den Bahá'u'lláh im Kitáb-i-Aqdas als ein Haus der Andacht bestimmt hat, erhalten die gewählten Vertreter der örtlichen und nationalen Bahá'í-Gemeinden, wenn sie sich täglich zur Morgendämmerung dort gemeinsam mit den Mitgliedern ihrer jeweiligen Ausschüsse versammeln, die Inspiration, die bei ihrem tagtäglichen Einsatz im Ḥaẓíratu'l-Quds, dem Ort ihrer Verwaltungsarbeit, nötig ist, um ihre Pflichten und Aufgaben so zu erfüllen, wie es für die gewählten Sachwalter Seines Glaubens angemessen ist.
Am Ufer des Michigansees, in der Nähe des ersten Bahá'í-Zentrums des amerikanischen Kontinents und im Schatten des ersten Mashriqu'l-Adhkár des Westens; in der Hauptstadt Persiens, der Wiege des Glaubens; in der Nachbarschaft des Größten Hauses in Baghdád; in der Stadt 'Ishqábád, neben dem ersten Mashriqu'l-Adhkár der Bahá'í-Welt; in der ägyptischen Hauptstadt, dem bedeutendsten Zentrum der arabischen und islámischen Welt; in Delhi, der Hauptstadt Indiens; und in Sydney im weit entfernten Australien wurden schon die ersten Schritte unternommen, die schließlich dazu führen werden, dass die nationalen Verwaltungssitze der Bahá'í-Gemeinden dieser Länder in all ihrer Pracht und Macht dort errichtet werden.
Zudem wurden in den genannten und einigen anderen Ländern schon die ersten Maßnahmen ergriffen, diese Institution auch auf örtlicher Ebene einzurichten in einem Haus, das entweder im Besitz der ansässigen Bahá'í-Gemeinde ist oder gemietet wurde; darunter sind an erster Stelle die vielen Gebäude der Gemeinde zu nennen, die die Gläubigen in verschiedenen Provinzen Persiens trotz der dortigen Beschränkungen kaufen oder bauen konnten.
Für die Entwicklung der Gemeindeordnung ebenso wichtig war der beachtliche Fortschritt, den vor allem in den Vereinigten Staaten von Amerika die Einrichtung der Sommerschulen erzielte, die den Geist der Gemeinschaft in einer ausgeprägten Bahá'í-Atmosphäre pflegen, die nötige Ausbildung von Bahá'í-Lehrern ermöglichen und Einrichtungen zum Studium der Geschichte und der Lehren des Glaubens sowie für ein besseres Verständnis der Beziehung zu anderen Religionen und zur Gesellschaft im Allgemeinen bereitstellen.
In drei regionalen Zentren entsprechend den drei größeren Bezirken des nordamerikanischen Kontinents – 1927 in Geyserville in den kalifornischen Bergen, 1929 in Green Acre am Ufer des Piscataqua im Staat Maine und 1931 in Louhelen Ranch bei Davison in Michigan, dazu noch seit Kurzem die International School in Pine Valley bei Colorado Springs – wurden zur Ausbildung von Bahá'í-Lehrern, die in anderen Ländern, vor allem in Lateinamerika, dienen wollen, keimhafte Bahá'í-Bildungseinrichtungen geschaffen, die durch eine stetige Ausweitung ihrer Lehrpläne ein nachahmenswertes Beispiel bieten für andere Bahá'í-Gemeinden in Ost und West.

Mit ihrem intensiven Studium der Bahá'í-Schriften und der frühen Geschichte des Glaubens; mit ihren Lehrgängen über Lehre und Geschichte des Islám; durch Tagungen zur Förderung der Freundschaft zwischen Menschen unterschiedlicher Herkunft; durch Workshops, die die Teilnehmer mit den Strukturen der Bahá'í-Gemeindeordnung vertraut machen sollen; durch besondere Vortragsreihen zu Jugend- und Kinderklassen; durch Trainingskurse zum Sprechen in der Öffentlichkeit; durch Vorträge über vergleichende Religionswissenschaft; durch Diskussionsrunden über die vielfältigen Aspekte des Glaubens; durch die Schaffung von Büchereien; durch Studienkreise zum Lehren; durch Lehrgänge zur Bahá'í-Ethik und über Lateinamerika; durch die Einführung von Winterschulen; durch Diskussionsabende und Andachten; durch Theaterstücke und Aufführungen; durch Picknicks und andere Freizeitgestaltung – offen für Bahá'í und Nicht-Bahá'í, gaben diese Schulen ein derart nobles Beispiel, dass andere Bahá'í-Gemeinden in Persien, auf den Britischen Inseln, in Deutschland, Australien, Neuseeland, Indien, im 'Iráq und in Ägypten zu ersten Maßnahmen angeregt wurden, ähnliche Einrichtungen zu schaffen, die sehr wohl zu Bahá'í-Universitäten der Zukunft ausgebaut werden können.
Neben anderen Faktoren, die zur Ausweitung und Festigung der Strukturen der Gemeindeordnung beitragen, sei die organisierte Arbeit für die Bahá'í-Jugend erwähnt, wie sie in Persien und den Vereinigten Staaten von Amerika schon weit fortgeschritten ist und in neuerer Zeit in Indien, auf den Britischen Inseln, in Deutschland, im 'Iráq, in Ägypten, Australien, Bulgarien, Hawaii, Ungarn und in Havanna in Angriff genommen wurde. Dazu gehören jährliche weltweit stattfindende Bahá'í-Jugendtreffen, Jugendkurse auf den Bahá'í-Sommerschulen, Mitteilungsblätter und Zeitschriften für Jugendliche, ein internationales Korrespondenzbüro, Registrierstellen für junge Leute, die dem Glauben beitreten wollen, die Veröffentlichung von Studientexten und Quellenmaterial über die Lehren sowie die Bildung einer Bahá'í-Studiengruppe als offizielle Lehrveranstaltung an einer führenden amerikanischen Universität. Ferner zählen ›Studientage‹ in Wohnungen von Bahá'í und in Bahá'í-Zentren, Unterrichtsklassen für Esperanto und andere Sprachen, Bahá'í-Büchereien, Lesestuben, die Inszenierung von Bahá'í-Theaterstücken und -aufführungen, Redewettbewerbe, Unterricht für Waisen, Ausbildung in freier Rede, Gedenkfeiern für Persönlichkeiten der Bahá'í-Geschichte, regionale Tagungen von Jugendgruppen und Jugendveranstaltungen im Zusammenhang mit den Bahá'í-Jahrestagungen dazu.
Weitere Faktoren für die Entwicklung und Festigung dieser Gemeindeordnung sind die systematische Einführung des Neunzehntagefestes, das in den meisten Bahá'í-Gemeinden in Ost und West gefeiert wird und das mit Andacht, administrativem und geselligem Teil diese drei Aspekte des Bahá'í-Gemeindelebens betont; Maßnahmen, um die Anzahl der Bahá'í-Kinder zu erfassen und für sie Kinderklassen, Gebetbücher und Einführungsschriften bereitzustellen; die Formulierung und Veröffentlichung eines Grundstocks an verbindlichen Stellungnahmen über den unpolitischen Charakter des Glaubens, über die Mitgliedschaft bei anderen religiösen Verbänden, über Lehrmethoden, über die Einstellung der Bahá'í zum Krieg, über die jährliche Tagung, über den Geistigen Rat der Bahá'í, über das Neunzehntagefest und über den nationalen Fonds.

Erwähnt werden müssen ferner die nationalen Archive, die eingerichtet wurden, um die Schriften Bahá'u'lláhs und 'Abdu'l-Bahás zu sammeln, auf ihre Echtheit zu prüfen, zu übersetzen, zu katalogisieren und sie zusammen mit geheiligten Erinnerungsstücken und historischen Dokumenten aufzubewahren; dann die Prüfung und Abschrift der Schriften des Báb, Bahá'u'lláhs und 'Abdu'l-Bahás, deren Originale sich im Besitz orientalischer Gläubiger befinden; die Zusammenstellung einer ausführlichen Geschichte des Glaubens von seinen Anfängen bis heute; die Eröffnung eines Internationalen Bahá'í-Büros in Genf; die Veranstaltung von Bahá'í-Bezirksversammlungen; der Erwerb historischer Stätten; die Einrichtung von Bahá'í-Gedenksammlungen und die Eröffnung einer florierenden Kindersparkasse in Persien.
Auch sei erwähnt, dass Vertreter dieser neuen nationalen Bahá'í-Gemeinden offiziell oder inoffiziell an den Aktivitäten und Beratungen vieler Kongresse, Gesellschaften, Tagungen und Konferenzen in verschiedenen Ländern Europas, Asiens und Amerikas teilnahmen, um religiöse Eintracht, Frieden, Bildung, internationale Zusammenarbeit, Freundschaft zwischen den Völkern und andere humanitäre Ziele zu fördern.

Mit Initiativen wie der Konferenz einiger gelebter Religionen im Britischen Reich, abgehalten 1924 in London, und der World Fellowship of Faiths, abgehalten 1936 in derselben Stadt; mit dem Esperanto-Weltkongress, der jedes Jahr in einer anderen europäischen Hauptstadt veranstaltet wurde; mit dem Institut für intellektuelle Zusammenarbeit; mit der Ausstellung Jahrhundert des Fortschritts in Chicago 1933; mit den Weltausstellungen in New York 1938 und 1939; mit der Internationalen Golden-Gate-Ausstellung 1939 in San Francisco; mit der ersten Tagung des Religionskongresses in Kalkutta; mit der Zweiten All-Indischen Kulturkonferenz in derselben Stadt; mit der Tagung der Liga aller Religionen in Indore; mit der Arya Samaj- und der Brahmo Samaj-Konferenz; mit den Konferenzen der Theosophischen Gesellschaft sowie der All-Asiatischen Frauenkonferenz, abgehalten in verschiedenen Städten Indiens; mit dem Weltjugendrat; mit dem Orientalischen Frauenkongress in Ṭihrán; mit der Panpazifischen Frauenkonferenz in Honolulu; mit der Konferenz der Internationalen Frauenliga für Frieden; und mit der Völkerkonferenz in Buenos Aires in Argentinien – mit all diesen und weiteren Initiativen wurden in der einen oder anderen Form Beziehungen gepflegt, die den doppelten Zweck verfolgten: die Universalität und den Umfang des Glaubens Bahá'u'lláhs aufzuzeigen und ein lebendiges, dauerhaftes Band zwischen diesen Initiativen und den weit verbreiteten Einrichtungen der Gemeindeordnung zu knüpfen.
Wir sollten auch nicht die Kontakte außer Acht lassen oder unterschätzen, die diese Einrichtungen zu einigen der höchsten Regierungsstellen in Ost und West knüpften, zu den Oberhäuptern des Islám in Persien, zum Völkerbund und selbst zu gekrönten Häuptern, um die Rechte des Bahá'í-Glaubens zu verteidigen, seine Schriften zu überreichen oder die Ziele und Absichten der Gläubigen darzulegen, die sich unermüdlich für die noch junge Gemeindeordnung des Glaubens einsetzten.

Die schriftlichen Eingaben der Mitglieder des Nationalen Geistigen Rates der Bahá'í der Vereinigten Staaten und Kanadas – der Vorkämpfer dieser Ordnung – an den Hochkommissar für Palästina wegen der Rückgabe der Schlüssel zum Grab Bahá'u'lláhs an dessen Verwalter; bei vier Anlässen an den Sháh von Persien mit der Bitte um Gerechtigkeit für ihre in seinem Reich verfolgten Glaubensbrüder; an den persischen Ministerpräsidenten in derselben Sache; an Königin Maria von Rumänien mit dem Ausdruck der Dankbarkeit für ihre historischen Verdienste um den Bahá'í-Glauben; an die Oberhäupter des Islám in Persien mit der Aufforderung zu Eintracht und Frieden zwischen den Religionen; an König Faisal vom 'Iráq mit dem Ziel die Sicherheit des Größten Hauses in Baghdád zu gewährleisten; an die Sowjetbehörden im Namen der Bahá'í-Gemeinden in Russland; an die deutschen Behörden wegen der Einschränkungen, unter denen ihre deutschen Glaubensbrüder litten; an die ägyptische Regierung wegen der Befreiung ihrer Glaubensgenossen vom Joch der islámischen Orthodoxie; an das persische Kabinett im Zusammenhang mit der Schließung der Bahá'í-Schulen in Persien; an das Außenministerium der Vereinigten Staaten, den türkischen Botschafter in Washington und das türkische Kabinett in Ankara zur Verteidigung der Interessen des Glaubens in der Türkei; an dasselbe Außenministerium zwecks Überführung der sterblichen Überreste Lua Getsingers vom protestantischen Friedhof in Kairo auf den ersten Bahá'í-Friedhof in Ägypten; an den persischen Gesandten in Washington wegen der Mission von Keith Ransom-Kehler; an den König von Ägypten mit beigefügter Bahá'í-Literatur; an die Regierung der Vereinigten Staaten und die kanadische Regierung mit der Darlegung der Bahá'í-Lehren über den Weltfrieden; an den rumänischen Gesandten in Washington im Namen der amerikanischen Bahá'í anlässlich des Todes von Königin Maria von Rumänien; und an Präsident Franklin D.

Roosevelt, mit bestimmten von 'Abdu'l-Bahá offenbarten Gebeten und um ihn mit den Aufforderungen Bahá'u'lláhs bekannt zu machen, die Er im Kitáb-i-Aqdas an die Präsidenten der amerikanischen Republiken gerichtet hatte – Schreiben wie diese stellen an sich schon ein beachtliches und aufschlussreiches Kapitel in der Geschichte des Aufbaus der Bahá'í-Gemeindeordnung dar.
Hinzu kommen die schriftlichen und telegrafischen Eingaben durch das Weltzentrum des Bahá'í-Glaubens sowie von Seiten nationaler und örtlicher Bahá'í-Räte an den Hochkommissar für Palästina mit dem Ersuchen, die Schlüssel zum Grab Bahá'u'lláhs dem früheren Verwalter auszuhändigen; die Appelle von Bahá'í-Zentren in Ost und West an die irakischen Behörden, das Haus Bahá'u'lláhs in Baghdád instand setzen zu lassen; der prompte Appell an den britischen Kolonialminister als Reaktion auf das Urteil des Baghdáder Berufungsgerichts in dieser Sache; die Botschaften, die im Namen von Bahá'í-Gemeinden in Ost und West an den Völkerbund gesandt wurden als Wertschätzung für die offizielle Anerkennung der von den Bahá'í vorgelegten Forderungen durch den Völkerbundsrat; ferner viele Briefe, die das Internationale Zentrum des Bahá'í-Glaubens mit Martha Root wechselte, diesem Musterbeispiel eines Bahá'í-Lehrers, und mit Königin Maria von Rumänien im Anschluss an die Veröffentlichung ihrer historischen Würdigung des Glaubens, sowie die Beileidsbekundungen im Namen der weltweiten Bahá'í-Gemeinde an Königin Maria von Jugoslawien anlässlich des Hinscheidens ihrer Mutter und an die Herzogin von Kent nach dem tragischen Tod ihres Gatten.
Besondere Erwähnung gebührt auch dem Gesuch, das der Nationale Geistige Rat der Bahá'í im 'Iráq nach der Beschlagnahme des Hauses Bahá'u'lláhs in Baghdád an die Mandatskommission des Völkerbundes richtete; den Schreiben desselben Rates an den irakischen König Ghází I. nach dem Tod seines Vaters sowie zu seiner Vermählung; den Beileidsschreiben an den derzeitigen Regenten des 'Iráq beim plötzlichen Tod jenes Königs; den Mitteilungen des Nationalen Geistigen Rates der Bahá'í in Ägypten an den ägyptischen Ministerpräsidenten, den Innen- und den Justizminister nach dem Urteil des geistlichen islámischen Gerichts in Ägypten; und den Briefen, die der Nationale Geistige Rat der Bahá'í von Persien an den Sháh und das persische Kabinett sandte, als dort die Bahá'í-Schulen geschlossen und die Bahá'í-Literatur verboten wurde.

Erwähnt seien auch die Schreiben des Nationalen Geistigen Rates der Bahá'í von Persien an den König von Rumänien und die königliche Familie anlässlich des Todes seiner Mutter, der Königin Maria, sowie an den türkischen Botschafter in Ṭihrán nebst der Spende der persischen Gläubigen für die Erdbebenopfer in der Türkei; die Briefe Martha Roots an den inzwischen verstorbenen Präsidenten von Hindenburg und an den deutschen Außenminister Dr.

Stresemann, die sie ihnen zusammen mit ausgewählter Bahá'í-Literatur zukommen ließA222; und schließlich die sieben Petitionen Keith Ransom-Kehlers an den Sháh von Persien und ihre vielen Botschaften an verschiedene Minister und hohe Würdenträger des Reiches während ihres unvergesslichen Besuches in diesem Land.
Zugleich mit diesen ersten Regungen der Bahá'í-Gemeindeordnung, dem Aufbau nationaler Bahá'í-Gemeinden und den Einrichtungen für Verwaltung, Bildung und Lehrtätigkeit entfaltete sich im Heiligen Land, dem Herz und Nervenzentrum dieser Gemeindeordnung, unaufhaltsam der gewaltige Prozess, den Bahá'u'lláh bei den unvergesslichen Anlässen ausgelöst hatte, als Er die Tafel vom Karmel offenbarte und den Ort des zukünftigen Grabmals des Báb besuchte. Großen Auftrieb bekam der Prozess durch den Kauf dieses Geländes kurz nach dem Hinscheiden Bahá'u'lláhs, durch die Überführung der Überreste des Báb von Ṭihrán nach 'Akká, durch den Bau dieses Grabmals in den qualvollsten Jahren der Gefängnishaft 'Abdu'l-Bahás und schließlich durch die dauerhafte Bestattung dieser Überreste im Herzen des Karmel, durch die Errichtung eines Pilgerhauses dicht neben diesem Grabmal und durch die Auswahl des künftigen Standortes für die erste Bahá'í-Bildungseinrichtung auf dem Karmel.
Seit der schmachvollen Niederlage des heruntergekommenen Osmanischen Reiches im Krieg von 1914–1918 profitierte das Weltzentrum des Glaubens von der neu erlangten Freiheit, denn nun konnten die Kräfte, die durch Bahá'u'lláhs gewaltigen Plan freigesetzt worden waren, unter dem fördernden Einfluss eines wohlgesinnten Regimes ungehindert in Bahnen fließen, die der ganzen Welt die Möglichkeiten aufzeigen sollten, mit denen dieser göttliche Plan ausgestattet ist.

Die Beisetzung 'Abdu'l-Bahás in einer Grabkammer des Mausoleums des Báb, wodurch die Heiligkeit des Berges weiter gesteigert wurde; die Installation einer elektrischen Anlage – der ersten ihrer Art in Haifa –, die das Grabmal Dessen in eine Lichtflut tauchte, dem in der Gefängnisfestung in Ádhirbáyján – nach Seinen eigenen Worten – nicht einmal »eine brennende Kerze«Q846 zugestanden wurde; der Anbau dreier weiterer Räume neben Seiner Grabkammer, wodurch der Plan 'Abdu'l-Bahás für den ersten Bauabschnitt dieses Gebäudes fertig umgesetzt wurde; die gewaltige Ausweitung des Grundbesitzes rings um diese Ruhestätte, der sich trotz aller Intrigen der Bundesbrecher vom Kamm des Karmel bis zur Templerkolonie an seinem Fuß erstreckt und einen Wert von mindestens vierhunderttausend Pfund darstellt, dazu der Erwerb von vier Grundstücken, und zwar für die Bahá'í-Schreine im Norden in der Ebene von 'Akká, im Süden im Bezirk Beerscheba und im Osten im Jordantal, mit zusammen etwa zweieinhalb Millionen Quadratmetern; der Beginn des Baus einer Reihe von Terrassen – wie schon von 'Abdu'l-Bahá geplant – als direkter Zugang zum Schrein von der in seinem Schatten liegenden Stadt aus; und schließlich die Anlage von Gärten, die die Umgebung des Schreins zieren, täglich geöffnet sind und Reisende und Einheimische zum Besuch einladen – dies sind erste Zeugnisse für die herrliche Entfaltung der internationalen Einrichtungen und Stiftungen des Glaubens an seinem Weltzentrum.

Von besonderer Bedeutung ist auch die Steuerfreiheit, die der Hochkommissar von Palästina für den gesamten zum Schrein des Báb gehörenden Grundbesitz, das Schulvermögen, die dortigen Archive, das nahe gelegene Haus für die Pilger aus dem Westen und für historische Stätten wie das Landhaus in Bahjí, das Haus Bahá'u'lláhs in 'Akká und den Garten Riḍván östlich der Stadt gewährte; die Gründung von Zweigstellen der Nationalen Geistigen Räte von Amerika und von Indien, die als Ergebnis von zwei offiziellen Anträgen an die zivilen Behörden als religiöse Körperschaften in Palästina anerkannt wurden – in der Folge wurden zur inneren Festigung Zweigstellen anderer Nationaler Geistiger Räte aus aller Welt in ähnlicher Weise amtlich eingetragen; und die Besitzübertragung von annähernd fünfzigtausend Quadratmetern Gelände im Umkreis des Grabmals des Báb an die Zweigstelle des amerikanischen Nationalen Geistigen Rates durch eine Serie von nicht weniger als dreißig Verträgen, für die in den meisten Fällen die Besitzurkunden vom Sohn des Erzfeindes des Bundes Bahá'u'lláhs, in seiner Funktion als Grundbuchverwalter von Haifa, unterschrieben wurden.
Ebenso bedeutsam war die Schaffung zweier internationaler Archive am Karmel, das eine neben dem Schrein des Báb, das andere in unmittelbarer Nähe zur Ruhestätte des Größten Heiligen Blattes, wo zum ersten Mal in der Bahá'í-Geschichte bisher verstreute und oftmals in Verstecken aufbewahrte kostbare Schätze gesammelt wurden und nun den Pilgern bei ihren Besuchen präsentiert werden können.

Zu diesen Schätzen gehören Porträts des Báb und Bahá'u'lláhs; persönliche Relikte wie Haare, Staub und Gewänder des Báb; Haarlocken und Blut von Bahá'u'lláh und Gegenstände aus Seinem Besitz wie Federkasten, Kleider, TájeA223 aus Brokat, die Kashkúl aus Seiner Sulaymáníyyih-Zeit, Taschenuhr und Qur'án; Manuskripte und Briefe von unschätzbarem Wert – einige davon farbig ausgeschmückt, so ein Teil der Verborgenen Worte in Bahá'u'lláhs Handschrift, der Persische Bayán in der Handschrift Siyyid Ḥusayns (des Sekretärs des Báb), die vom Báb geschriebenen Originalbriefe an die Buchstaben des Lebendigen, und das Manuskript zu den Beantworteten Fragen.

Die kostbare Sammlung enthält auch Gegenstände aus dem Besitz von 'Abdu'l-Bahá, das blutbefleckte Gewand des Reinsten Zweiges, den Ring des Quddús, das Schwert Mullá Ḥusayns, die Siegel des Wesirs, des Vaters Bahá'u'lláhs, die Brosche, die die Königin von Rumänien Martha Root geschenkt hatte, die Originalbriefe, die diese Königin an Martha Root und andere gerichtet hatte, sowie ihre rühmenden Worte über die Bahá'í-Religion, und nicht weniger als zwanzig Bände Gebete und Briefe, die von den Stiftern des Glaubens offenbart und von den Bahá'í-Räten des Orients auf ihre Echtheit geprüft und abgeschrieben wurden und die die große Sammlung der veröffentlichten Schriften ergänzen.
Als weiteres Zeugnis für die fulminante Entfaltung und zunehmende Konsolidierung des gewaltigen Unterfangens, das Bahá'u'lláh auf diesem heiligen Berg auf den Weg gebracht hatte, sei erwähnt, dass ein Teil des im Bereich der Schreines des Báb gelegenen Schulgeländes zur ewigen Ruhestätte für das Größte Heilige Blatt bestimmt wurde, die »innig geliebte«Q847 Schwester 'Abdu'l-Bahás, das der »urewigen Wurzel entsprossene Blatt«Q848, der »Duft« des »strahlenden Gewandes«Q849 Bahá'u'lláhs, von Ihm erhoben zu einem »Rang, den keine andere Frau je übertraf«Q850, vergleichbar dem Rang jener unsterblichen Heldinnen Sarah, Ásíyih, der Jungfrau Maria, Fáṭimih und Ṭáhirih, deren jede in den früheren Sendungen alle Frauen überstrahlte.

Und schließlich sei als weiterer Beweis für den Segen, der dem göttlichen Plan entströmt, erwähnt, dass an dieselbe geweihte Stätte – trotz aller Proteste seitens des Bruders und Adjutanten des Erzbundesbrechers – einige Jahre später, nachdem er im Tod über ein halbes Jahrhundert vom Größten Heiligen Blatt getrennt war, die Umbettung der Gebeine des Reinsten Zweiges erfolgte, dieses qualvoll gestorbenen Sohnes Bahá'u'lláhs, der, »geschaffen aus dem Lichte Bahás«Q851, das »Unterpfand Gottes« und Sein »Schatz«Q852 im Heiligen Land, von Seinem Vater als »Lösegeld« für die Wiedergeburt der Welt und die Einigung ihrer Völker dargebracht worden war.

Zu diesem Bestattungsort wurde am selben Tag, da die Überreste des Reinsten Zweiges bestattet wurden, auch der Leichnam Seiner Mutter, der heiligen Navváb, überführt, deren schreckliche Leiden im 54.

Kapitel des Buches Jesaja – wie 'Abdu'l-Bahá in einem Sendschreiben bestätigt – im ganzen Ausmaß geschildert werden, deren »Gatte« nach den Worten des Propheten »der Herr der Heerscharen«Q853 ist, deren »Nachkommen die Völker beerben werden«Q854, und die Bahá'u'lláh in einem Sendschreiben dazu ausersehen hat, »in allen Welten Gottes ewig Seine Gefährtin« zu sein.
Richtig eingeschätzt, unterstreicht die Vereinigung dieser drei Ruhestätten im Schatten des Grabmals des Báb, in einem Park von erlesener Schönheit mitten im Herzen des Karmel gelegen, der schneeweißen Stadt jenseits der Bucht von 'Akká – der Qiblih der Bahá'í-Welt – zugewandt, die geistigen Kräfte, die von diesem Ort ausgehen, den Bahá'u'lláh Selbst den Thronsitz Gottes nannte. In einem Land, das schon von den Gläubigen dreier herausragender religiöser Systeme verehrt und heiliggehalten wird, markiert diese Vereinigung einen weiteren Meilenstein auf dem Weg zur Errichtung jenes dauerhaften Weltverwaltungszentrums des zukünftigen Bahá'í-Gemeinwesens, das dazu bestimmt ist, in unmittelbarer Nähe des geistigen Zentrums des Glaubens zu wirken und nie von ihm getrennt zu werden.
Von kaum geringerer Bedeutung war die Errichtung des Überbaus und der Außenverzierung des ersten Mashriqu'l-Adhkár des Westens, was als edelste aller Großtaten die Dienste der amerikanischen Bahá'í-Gemeinde für die Sache Bahá'u'lláhs unsterblich machte. Vollbracht durch die effektiv wirkende, jüngst eingeführte Gemeindeordnung hat dieses Unterfangen das Ansehen der Gemeinde, die diesen Bau ermöglichte, bedeutend gesteigert, ihre Kräfte gebündelt und ihre Hilfseinrichtungen erweitert.
41 Jahre zuvor ins Auge gefasst; vom »Haus der Geistigkeit« der Bahá'í in Chicago – das erste Bahá'í-Zentrum der westlichen Welt – ins Leben gerufen im März 1903 durch das spontane Gesuch an 'Abdu'l-Bahá, entsprechend dem Vorbild der Erbauer des Mashriqu'l-Adhkár in 'Ishqábád einen ähnlichen Tempel in Amerika bauen zu dürfen; gesegnet durch Seine Zustimmung und hohe Wertschätzung in einem Sendschreiben vom Juni desselben Jahres; eingeläutet durch die Delegierten mehrerer amerikanischer Räte in Chicago, die im November 1907 zusammentrafen, um einen Platz für den Tempel auszuwählen; auf eine nationale Grundlage gestellt durch eine religiöse Körperschaft, bekannt als ›Bahá'í-Tempelvereinigung‹, die amtlich eingetragen wurde, kurz nach der ersten amerikanischen Bahá'í-Tagung, die im März 1909 in derselben Stadt stattfand; geehrt durch eine Einweihungsfeier unter dem Vorsitz 'Abdu'l-Bahás bei Seinem Besuch des Ortes im Mai 1912 wurde dieses Unternehmen – die krönende Errungenschaft der Bahá'í-Gemeindeordnung im ersten Bahá'í-Jahrhundert – nach diesem unvergesslichen Ereignis mit Unterbrechungen fortgesetzt, bis schließlich die grundlegenden Strukturen dieser Ordnung auf dem nordamerikanischen Kontinent fest verankert waren und die amerikanische Bahá'í-Gemeinde von den Werkzeugen Gebrauch machen konnte, die sie für die effiziente Durchführung dieser Aufgabe geschmiedet hatte.
Auf der amerikanischen Bahá'í-Tagung von 1914 wurde der Kauf des Tempelgrundstücks abgeschlossen.

Die Jahrestagung, die 1920 in New York stattfand und zuvor von 'Abdu'l-Bahá die Aufgabe bekommen hatte, den Entwurf für den Tempel auszuwählen, suchte aus einer Reihe von Entwürfen, die im Rahmen eines Wettbewerbs eingereicht worden waren, den von Louis J.

Bourgeois, einem französisch-kanadischen Architekten aus, eine Entscheidung, die später von 'Abdu'l-Bahá selbst gutgeheißen wurde.

Im Dezember 1920 und August 1921 wurden nacheinander die Bauaufträge für die neun großen Senkkästen, die den Mittelbau tragen und bis auf den Fels in circa 35 Meter Tiefe reichen, sowie für den Bau des Untergeschosses vergeben.

Trotz der herrschenden Wirtschaftskrise und einer in der amerikanischen Geschichte beispiellosen Arbeitslosigkeit wurde im August 1930 ein weiterer Auftrag mit vierundzwanzig Einzelverträgen für die Errichtung des Oberbaues erteilt, Arbeiten, die bis zum 1.

Mai 1931 abgeschlossen wurden, dem Tag, an dem die erste Andacht in dem neuen Bau stattfand, und der mit dem 19.

Jahrestag der Grundsteinlegung durch 'Abdu'l-Bahá zusammenfällt.

Die Verzierungsarbeiten an der Kuppel wurden im Juni 1932 begonnen und im Januar 1934 beendet.

Die Verzierung des Fenstergeschosses wurde 1935 vollendet, die der Umgänge darunter im November 1938.

Trotz des Ausbruchs des gegenwärtigen Krieges wurde die Ausschmückung des Hauptgeschosses im April 1940 begonnen und im Juli 1942 vollendet, während die achtzehn Stufen ringsum bis Dezember 1942 angelegt wurden, siebzehn Monate vor der Jahrhundertfeier des Bahá'í-Glaubens, dem Termin, der für den Abschluss der Außenarbeiten am Tempel vorgesehen war, und 40 Jahre, nachdem das Gesuch der Gläubigen aus Chicago an 'Abdu'l-Bahá ergangen und von Ihm genehmigt worden war.
Dieses einzigartige Gebäude, die erste Frucht der langsam reifenden Gemeindeordnung, das edelste Bauwerk, das im ersten Bahá'í-Jahrhundert errichtet wurde, Sinnbild und Künder einer kommenden Weltkultur, liegt im Herzen des nordamerikanischen Kontinents am westlichen Ufer des Michigansees, umgeben von seinem fast 28.000 Quadratmeter großen Gelände.

Die Kosten von über einer Million Dollar wurden von der amerikanischen Bahá'í-Gemeinde aufgebracht, gelegentlich unterstützt durch freiwillige Spenden von erklärten Gläubigen aus Ost und West, von Gläubigen, die früher Christen, Muslime, Juden, Zoroastrier, Hindus oder Buddhisten gewesen waren.

Die Anfänge des Baus waren mit 'Abdu'l-Bahá verbunden, die abschließenden Bauphasen mit dem Gedenken an das Größte Heilige Blatt, an den Reinsten Zweig und an ihre Mutter.

Das Bauwerk selbst ist ein neuneckiges, strahlend weißes Gebäude von einzigartiger origineller Form, das sich aus einem Kranz weißer Stufen um seine Grundmauern erhebt, überragt von einer majestätischen, wohlproportionierten Kuppel, die neun symmetrisch angeordnete, abgeschrägte Rippen von dekorativer und statischer Bedeutung trägt, die zum Scheitelpunkt emporstreben und sich in einer himmelwärts strebenden Spitze vereinen.

Das Gebäude besitzt eine Grundstruktur aus Stahlbeton und Verzierungen aus einer Kombination von kristallinem und undurchsichtigem Quarz mit weißem Portlandzement, ein Werkstoff, der eine klare Oberflächenstruktur besitzt, steinhart und witterungsbeständig ist und in ein Dekor so zart wie Spitze gegossen wurde.

Vom Boden des Unterbaus bis zum Scheitel der Rippen ragt es achtundfünfzig Meter in die Höhe und umschließt die Halbkugel der Kuppel mit ihren fünfzehn Metern Höhe und siebenundzwanzig Metern Außendurchmesser, deren Oberfläche zu einem Drittel mit Durchbrüchen versehen ist, die das Tageslicht eindringen und bei Nacht Licht herausdringen lassen.

Vierzehn Meter hohe Säulen stützen es ab und über den neun Eingängen, von denen einer nach 'Akká ausgerichtet ist, stehen neun ausgewählte Zitate aus den Schriften Bahá'u'lláhs, sowie der Größte Name in der Mitte der Bögen oberhalb der Türen.

Es ist ausschließlich der Andacht gewidmet, die keinerlei Zeremonien und Riten kennt, verfügt über ein Auditorium in seinem Inneren mit tausendsechshundert Sitzplätzen, soll ergänzt werden durch wohltätige Einrichtungen in der Nähe, wie etwa durch ein Waisenhaus, ein Krankenhaus, eine Armenapotheke, ein Heim für Hilfsbedürftige, eine Herberge für Reisende und eine Hochschule für Kunst und Wissenschaften.

Schon lange vor seiner Errichtung rief dieser Bau in der Tagespresse, in Fachblättern und Illustrierten in den Vereinigten Staaten und anderen Ländern großes Interesse hervor, und obwohl die Innenausschmückung noch nicht in Angriff genommen wurde, nimmt das Interesse weiter zu – was die Hoffnungen und Erwartungen rechtfertigt, die 'Abdu'l-Bahá für dieses Werk hegte.

Das Modell wurde in Kunstinstituten, Galerien, auf großen Messen und Landesausstellungen gezeigt, darunter auf der Ausstellung Jahrhundert des Fortschritts 1933 in Chicago, wo es täglich mehr als zehntausend Menschen bei ihrem Gang durch die Halle der Religionen gesehen haben müssen; eine Nachbildung steht als Dauerexponat im Museum für Wissenschaft und Industrie in Chicago, durch das sich heute Besucher von fern und nah drängen – von Juni 1932 bis Oktober 1941 waren es über hundertdreißigtausend aus fast allen Ländern der Erde – und so kann mit Fug und Recht behauptet werden, dass dieser große ›Stille Lehrer‹ des Glaubens Bahá'u'lláhs zur Verbreitung des Wissens um Seinen Glauben und Seine Lehren in einem Maße beigetragen hat, das durch nichts anderes innerhalb der Strukturen seiner Gemeindeordnung auch nur im Entferntesten erreicht wurde.
'Abdu'l-Bahá selbst sagte voraus: »Wenn der Grundstein zum Mashriqu'l-Adhkár in Amerika gelegt und dieses göttliche Gebäude vollendet ist, wird eine höchst wunderbare, erschütternde Bewegung durch die Welt des Daseins gehen. … Von diesem Lichtpunkt aus wird der Geist des Lehrens – die Verbreitung der Sache Gottes und die Verkündigung der Lehren Gottes – in alle Länder der Welt strömen.«Q855 In den Sendschreiben zum göttlichen Plan versichert Er: »Zweifellos werden aus diesem Mashriqu'l-Adhkár Tausende weiterer Mashriqu'l-Adhkárs hervorgehen.«Q856 Ferner schreibt Er: »Er kennzeichnet den Anbruch des Reiches Gottes auf Erden.«Q857 Und weiter: »Er ist das sichtbare Banner, das im Mittelpunkt dieses großen Kontinentes weht.«Q858 »Tausende von Mashriqu'l-Adhkárs«, verkündete Er, als Er den Grundstein zum Tempel legte, »… werden in Ost und West gebaut werden, aber diesem kommt als erstem im Westen eine große Bedeutung zu.«Q859 »Diese Ausgestaltung des Mashriqu'l-Adhkár«, äußerte Er sich ferner über den Bau, »wird ein Vorbild für die kommenden Jahrhunderte sein und die Stelle einer Mutter einnehmen.«Q860
Der Architekt des Tempels schrieb: »Sein Ursprung stammt nicht von Menschen, denn wie Musiker, Maler und Dichter ihre Eingebung aus einer anderen Sphäre erhalten, war sich auch der Architekt dieses Tempels all die mühevollen Jahre hindurch immer bewusst, dass Bahá'u'lláh der Schöpfer dieses Bauwerks ist, das zu Seinem Ruhm erstehen soll.«Q861 Weiter schrieb er: »In diese neue Bauform ist symbolisch die große Bahá'í-Lehre der Einheit eingewoben – die Einheit aller Religionen und der ganzen Menschheit. Es gibt Verbindungen von mathematischen Linien, die das Weltall symbolisieren; und in der verschlungenen Art, wie sich Kreise durchdringen, sehen wir, wie alle Religionen zu einer einzigen zusammenfließen.«Q862 Und weiter: »Ein Kranz von Stufen, achtzehn im Ganzen, wird das Bauwerk außen umgeben und zum Auditorium führen. Die achtzehn Stufen stehen für die achtzehn ersten Jünger des Báb, und das Tor, zu dem sie führen, symbolisiert den Báb selbst.«Q863 »Da die historischen Religionen in ihren reinen, ursprünglichen Lehren denselben Kern haben, … verwendet der Bahá'í-Tempel eine architektonische Komposition, die diesen Kern in den großen Baustilen wiedergibt und zu einem Ganzen verschmilzt.«Q864
»Das ist die erste neue Idee in der Architektur seit dem 13. Jahrhundert«Q865, erklärte ein hervorragender Architekt, H. van Buren Magonigle, Präsident der Architectural League, nachdem er ein Gipsmodell des Tempels gesehen hatte, das im Juni 1920 im Engineering Societies Building in New York ausgestellt war. Er fährt fort: »Der Architekt hat einen Lichttempel erdacht, bei dem die tragende Struktur, wie man sie gewöhnlich versteht, unsichtbar bleibt, alle sichtbaren Stützen möglichst verschwinden und die ganze Bausubstanz die luftige Konsistenz eines Traumes annimmt. Er ist eine Spitzendecke, die eine Idee einhüllt, die Idee des Lichts, ein Obdach, das wie ein Spinngewebe zwischen Himmel und Erde ausgespannt ist, gänzlich von Licht durchflutet – Licht, das die Formen zum Teil verschlingt und daraus ein Märchengebilde zaubert.«Q866
In der bekannten Zeitschrift Architectural Record schrieb ein Autor: »Aus den geometrischen Formen der Schmuckverkleidung, die die Säulen umhüllt und die Fenster und Tore des Tempels einfasst, entziffert man alle religiösen Sinnbilder der Welt. Hier erblickt man die Swastika, den Kreis, das Kreuz, das Dreieck, das doppelte Dreieck oder den sechsstrahligen Stern, das Siegel Salomons, aber noch mehr als das, das edle Sinnbild der geistigen Welt, … den fünfstrahligen Stern, das griechische Kreuz, das lateinische Kreuz, und, über allem erhaben, den wundervollen neunstrahligen Stern, der der Anlage des Tempels selbst ihre Form gibt und in der Schmuckverkleidung immer wiederkehrt, als Zeichen geistiger Herrlichkeit in der heutigen Welt.«Q867
George Grey Barnard, einer der bekanntesten Bildhauer in den Vereinigten Staaten von Amerika, schreibt: »Die größte Schöpfung seit der Gotik und die schönste, die ich je sah.«Q868
Professor Luigi Quaglino, ehemaliger Professor der Architektur in Turin, erklärte, nachdem er das Modell gesehen hatte: »Diese Neuschöpfung wird die Architektur der Welt revolutionieren und sie ist die Schönste, die ich je gesehen habe. Sie wird zweifellos einen dauernden Platz in der Geschichte einnehmen. Sie ist eine Offenbarung aus einer anderen Welt.«Q869
Sherwin Cody schrieb im Magazinteil der New York Times über das in der Kevorkian-Galerie in New York ausgestellte Modell des Tempels: »Die Amerikaner werden eine gewisse Zeit verweilen müssen, um herauszufinden, dass ein Künstler die Idee eines religiösen Völkerbundes in dieses Bauwerk hineingelegt hat.«Q870 Und Dr. Rexford Newcomb, der Dekan am College der Schönen und Angewandten Künste an der Universität Illinois, würdigte die äußere Erscheinung des Tempels und die Ideale, die in diesem heiligsten Haus der Andacht in der Bahá'í-Welt der Gegenwart und der Zukunft verkörpert sind: »Dieser ›Tempel des Lichts‹ öffnet auf dem Gebiet menschlicher Erfahrung neue, große Tore, die Männer und Frauen aller Völker und Länder, jeder Religion und Glaubensrichtung, jeder Lebenslage, ob in Freiheit oder Knechtschaft, einladen hier einzutreten und die brüderliche Nähe zu finden, ohne die die moderne Welt kaum mehr einen wesentlichen Fortschritt machen kann. … Die Kuppel läuft in einer Spitze aus und strebt so sicher wie die hochaufragenden Linien der mittelalterlichen Kathedralen nach Höherem und Besserem. Nicht nur durch ihre sinnbildliche Bedeutung, sondern auch durch die klare Gestaltung und die reine Anmut ihrer Form erreicht sie eine Schönheit, der kein anderer Dombau gleichkommt, seit Michelangelo die Kuppel der Peterskirche in Rom geschaffen hat.«Q871

Kapitel 23

Angriffe auf Bahá'í-Institutionen

Die Institutionen, die das Wachstum und die Festigung der Gemeindeordnung des Bahá'í-Glaubens kennzeichnen, blieben – wie genügend Beispiele aus der Geschichte der Ausbreitung zeigen – nicht verschont von den Angriffen und Verfolgungen, denen der Glaube, der Ursprung dieser Ordnung, mehr als siebzig Jahre lang ausgesetzt war und unter denen er heute noch zu leiden hat.

Das Hervortreten einer fest verwobenen Gemeinschaft, die den Anspruch erhebt, eine Weltreligion zu sein; die über fünf Kontinente verbreitet ist; die eine Vielzahl an Völkern, Sprachen, Klassen und religiösen Überlieferungen umfasst; die über eine Literatur verfügt, die auf der gesamten Erdoberfläche verbreitet ist; die ihre Lehre in vielen Sprachen darlegt; die mit einer klaren Vision, furchtlos, wachsam und unbeirrt selbst unter großen Opfern ihr Ziel verfolgt; die organisch durch die Strukturen der von Gott verordneten Gemeindeordnung vereint ist; die nicht sektiererisch ist, nicht politisch, loyal in ihren bürgerlichen Pflichten, aber übernational in ihrem Charakter; die treu die Gesetze und Anordnungen, die ihr Gemeindeleben regeln, befolgt – das Erscheinen einer solchen Gemeinschaft in einer Welt, die von Vorurteilen durchdrungen ist, die falsche Götter anbetet, die von innerer Spaltung zerrissen ist und die sich blind an veraltete Lehren und fehlerhafte Maßstäbe klammert – ein solches Erscheinen musste früher oder später zu Krisen führen, die zwar nicht weniger bedrohlich, jedoch weniger augenfällig waren als die Verfolgungen, die in einem früheren Zeitalter gegen die Begründer dieser Gemeinde und gegen ihre frühen Gläubigen gewütet hatten.

Angegriffen von Feinden im Inneren, die entweder gegen die gottgegebene Autorität dieser Ordnung rebellierten oder ganz ihrem Glauben abgeschworen hatten, sowie von außen durch Gegner aus Politik und Kirche, hat die noch in den Kinderschuhen steckende Ordnung dieser Gemeinde seit ihrer Gründung und in jeder Phase ihrer Entwicklung schwer unter dem Ansturm der Kräfte gelitten, die sich vergebens bemühten, ihr aufkeimendes Leben zu strangulieren oder sie von ihren Zielen abzubringen.
Auf diese Angriffe, die an Umfang und Wucht noch zunehmen und einen Aufruhr hervorrufen sollten, der in der ganzen Welt widerhallen wird, hatte schon 'Abdu'l-Bahá klar hingewiesen, als Er in Seinem Testament die Umrisse dieser göttlichen Ordnung skizzierte: »Binnen kurzem wird das Toben der Menge in ganz Afrika und in ganz Amerika, der Schrei des Europäers und des Türken, das Stöhnen Indiens und Chinas aus nah und fern zu hören sein. Sie werden allesamt mit aller Kraft aufstehen, um Seiner Sache zu trotzen. Dann werden die Ritter des Herrn, … verstärkt durch die Legionen des Bundes, antreten und die Wahrheit des Verses offenbaren: ›Siehe die Verwirrung, die die Horden der Besiegten befallen hat!‹«Q872
Schon in mehr als einem Land wurden die Treuhänder und gewählten Repräsentanten dieser unzerstörbaren, weltumfassenden Ordnung von zivilen Behörden oder kirchlichen Gerichten in Unkenntnis ihres Anspruchs, aus Feindschaft gegen ihre Prinzipien sowie aus Angst vor ihrem wachsenden Einfluss aufgefordert ihre Sache zu begründen oder ihre Mitgliedschaft zu widerrufen oder den Umfang ihrer Tätigkeit einzuschränken. Und schon streckten sich, Gottes rächenden Zorn nicht bedenkend, gierige Hände nach ihren Heiligtümern und Gebäuden aus. Schon wurden ihre Verteidiger und Vorkämpfer in einigen Ländern zu Ketzern erklärt oder als Menschen gebrandmarkt, die Gesetz und Ordnung untergraben, oder zu unpatriotischen Schwärmern gestempelt, die ihre bürgerlichen Aufgaben und Pflichten vernachlässigen; oder ihnen wurde befohlen, ihre Tätigkeiten ganz einzustellen und ihre Institutionen aufzulösen.
Im Heiligen Land, dem Weltzentrum dieser göttlichen Ordnung, wo ihr Herz schlägt, wo der Staub ihrer Stifter ruht und wo die Prozesse, die die Ziele dieser Ordnung aufzeigen, ihr Leben speisen und ihre Geschicke gestalten, alle ihren Ursprung haben – dort fiel, gleich zu Beginn, der erste Schlag, der dafür sorgte, dass jedermann erfuhr, auf welch festem Grund diese Ordnung errichtet ist.

Angestiftet vom Erzrebell Mírzá Muḥammad-'Alí, der nach 'Abdu'l-Bahás unerwartetem Hinscheiden neue Hoffnung schöpfte, und unter der Führung des überheblichen Mírzá Badí'u'lláh bemächtigten sich die Bundesbrecher, die auf kaum eine Handvoll zusammengeschmolzen waren, gewaltsam der Schlüssel zum Grabmal Bahá'u'lláhs, vertrieben den Verwalter, den unerschrockenen Abu'l-Qásim-i-Khurásání, und verlangten von den Behörden, ihren Anführer als den rechtmäßigen Hüter des Schreins anzuerkennen.

Ihr kläglicher Misserfolg nach langen Ermittlungen durch die palästinensischen Behörden, die den britischen Beamten in 'Akká anwiesen, die Schlüssel dem alten Verwalter wieder auszuhändigen, führte zu keiner Einsicht und hinderte sie nicht daran, zu anderen Methoden zu greifen, in der Hoffnung, so in den Reihen der trauernden, aber entschlossenen Anhänger 'Abdu'l-Bahás eine Spaltung zu bewirken und letztendlich die Grundlagen der Institutionen zu untergraben, an deren Errichtung die Gläubigen hart arbeiteten.

Indem sie bösartig die Leitideen entstellten, die die Erbauer der Bahá'í-Gemeindeordnung beseelten, indem sie mit Personen, deren Treue sie zu untergraben hofften, eine im Vergleich zu früher weniger umfangreiche aber zersetzende Korrespondenz aufrecht erhielten, indem sie in ihrem Umgang mit Behörden und mit namhaften Persönlichkeiten, an die sie sich heranmachen konnten, absichtlich die Wahrheit verdrehten, indem sie versuchten, mittels Bestechung und Einschüchterung einen Teil des Landhauses Bahá'u'lláhs zu erwerben, indem sie Anstrengungen unternahmen, die Bahá'í-Gemeinde daran zu hindern, einige Grundstücke nahe dem Grabmal des Báb zu erwerben, und den Plan zu vereiteln, die Eigentumsrechte für einige dieser Grundstücke durch Überschreibung der Besitzurkunden auf eingetragene Bahá'í-Räte rechtlich abzusichern, wühlten sie mit Unterbrechungen etliche Jahre, bis schließlich der Tod des Erzbundesbrechers dem allen ein Ende machte.
Die Bundesbrecher mussten das Landhaus Bahá'u'lláhs räumen, das seit Seinem Hinscheiden unangefochten in ihrem Besitz war und das sie durch krasse Vernachlässigung hoffnungslos hatten verfallen lassen und mit dessen vollständiger Instandsetzung sich ein langgehegter Wunsch 'Abdu'l-Bahás erfüllte; die Ausstattung mit elektrischem Licht – die dafür nötige Anlage wurde von einem amerikanischen Gläubigen installiert; die Neumöblierung der Zimmer, aus denen die bisherigen Bewohner alle kostbaren Erinnerungsstücke – bis auf einen Kerzenhalter im Sterbezimmer Bahá'u'lláhs – fortgeschafft hatten; die Sammlung von historischen Bahá'í-Dokumenten, von Erinnerungsstücken und von über fünftausend Bänden an Bahá'í-Literatur in vierzig Sprachen, die hier entstand; die Steuerbefreiung, die sich, wie schon früher für andere Bahá'í-Einrichtungen und -Grundstücke in 'Akká und auf dem Karmel, auf das Haus erstreckte; und schließlich die Umwandlung von einem privaten Wohnhaus in eine zentrale Pilgerstätte für Bahá'í und Nicht-Bahá'í – all das machte die Hoffnungen jener zunichte, die immer noch verzweifelt versuchten, das Licht des Bundes Bahá'u'lláhs auszulöschen.

Darüber hinaus zeigte der Kauf des Geländes um die Ruhestätte des Báb auf dem Karmel und die Übertragung der Besitztitel einiger dieser Grundstücke auf den gesetzlich etablierten Palästina-Zweig des Nationalen Geistigen Rates der amerikanischen Bahá'í, ebenso wie die Begleitumstände des Todes dessen, der während der Amtszeit 'Abdu'l-Bahás die treibende Kraft für jedes Unheil gewesen war, diesen Feinden deutlich, wie vergeblich ihre Anstrengung und wie hoffnungslos ihr Anliegen war.
Noch schwerwiegender und mit noch größeren Auswirkungen verbunden war – etwa um die Zeit, als die Bundesbrecher die Schlüssel zu Bahá'u'lláhs Grabkammer raubten – die rechtswidrige Beschlagnahme eines weiteren Bahá'í-Heiligtums durch die Shí'iten im 'Iráq, nämlich das Haus, das Bahá'u'lláh fast die gesamte Zeit Seines Exils in Baghdád bewohnt hatte, das von Ihm gekauft und später zum Pilgerzentrum bestimmt worden war und das seit Seiner Abreise von dort ununterbrochen und unangefochten im Besitz Seiner Anhänger war.

Diese Krise, die etwa ein Jahr vor dem Hinscheiden 'Abdu'l-Bahás ihren Anfang nahm und durch die Maßnahmen ausgelöst wurde, die nach dem Regimewechsel im 'Iráq entsprechend Seinen Anweisungen für den Wiederaufbau dieses Hauses ergriffen worden waren, zog ein ständig wachsendes Maß an öffentlicher Aufmerksamkeit auf sich.

Der Fall beschäftigte nacheinander mehrere Gerichtshöfe, zuerst das örtliche shí'itische Ja'faríyyih-Gericht in Baghdád, dann das Friedensgericht, dann das Gericht Erster Instanz, anschließend das irakische Berufungsgericht und schließlich den Völkerbund, die höchste internationale Körperschaft, die bislang entstanden ist und die die Aufsichts- und Kontrollgewalt über alle Mandatsgebiete innehat.

Obgleich der Fall aus mancherlei religiösen und politischen Gründen bisher nicht gelöst ist, hat er Bahá'u'lláhs Voraussage schon in bemerkenswerter Weise erfüllt und wird zur festgesetzten Zeit, sobald die Vorsehung eine Lösung ermöglicht, die hohe Bestimmung erfüllen, die Er für dieses Haus in Seinen Schriften bestimmt hat.

Lange bevor es von fanatischen Gegnern ohne jede Berechtigung beschlagnahmt wurde, hatte Er prophezeit:

»Es wird in kommenden Tagen noch so erniedrigt werden, dass jedem scharfsichtigen Auge die Tränen entströmen.«Q873
Als kurz nach Vollzug des Urteils des Berufungsgerichts, das die Liegenschaft per Mehrheitsbeschluss den Shí'iten zugesprochen und damit das Urteil des vorherigen Gerichts aufgehoben hatte, die Shí'iten das Gebäude in Waqf-BesitzA224 umwandelten und es zur Absicherung ihres Gewinnes ›Ḥusayníyyih‹ nannten, musste der Geistige Rat der Bahá'í in Baghdád, der jetzt des Nutzungsrechts an der heiligen Stätte beraubt war, erkennen, dass die dreijährigen Verhandlungen, die er mit den Zivilbehörden von Baghdád geführt hatte, um das erlittene Unrecht rückgängig zu machen, vergeblich gewesen waren.

In ihrer Eigenschaft als nationale Vertreter der Bahá'í des 'Iráq wandten sie sich deshalb, gestützt auf Artikel 22 der Satzung des Völkerbundes, am 11.

September 1928 über den Hochkommissar für den 'Iráq an die Ständige Mandatskommission des Völkerbundes, der die Verwaltung aller Mandatsgebiete oblag, und reichten ein Gesuch ein, das von dieser Körperschaft entgegengenommen und im November 1928 gebilligt wurde.

Die Mandatsmacht legte der Kommission zusammen mit diesem Gesuch ein Memorandum vor, in dem eindeutig festgestellt wird, dass die Shí'iten »keinerlei begründetes Anrecht« auf das Haus hätten, dass das Urteil der Ja'faríyyih-Kammer »offensichtlich falsch«, »ungerecht« und »zweifellos durch religiöse Vorurteile begründet« sei, dass die anschließende Räumung, von der die Bahá'í betroffen waren, »gesetzwidrig« gewesen sei, dass die Behörden sich »höchst regelwidrig« verhalten hätten und dass das Urteil des Berufungsgerichts den Verdacht nahelege, dass es nicht »unbeeinflusst von politischen Rücksichten« zustande gekommen sei.
In dem Bericht, der dem Völkerbundrat vorgelegt und im Protokoll der im Herbst 1928 in Genf abgehaltenen 14. Sitzung der Ständigen Mandatskommission publiziert, danach ins Arabische übersetzt und im 'Iráq veröffentlicht wurde, heißt es: »Die Kommission weist den Rat auf die Überlegungen und Folgerungen hin, die sich aus der Prüfung des Gesuches ergeben. … Sie empfiehlt dem Rat, die britische Regierung zu ersuchen, bei der irakischen Regierung vorstellig zu werden, um die Rechtsbeugung, unter der die Antragsteller zu leiden haben, unverzüglich zu beseitigen.«
Der an den Sitzungen der Kommission teilnehmende akkreditierte britische Vertreter stellte fest: »Die Mandatsmacht hat klar erkannt, dass den Bahá'í Unrecht geschehen ist«, und während der Sitzung kam auch zur Sprache, dass das Vorgehen der Shí'iten einen Bruch der irakischen Verfassung und des Landesrechts darstellte. Darüber hinaus erklärte der finnische Vertreter in seinem Bericht an den Rat, dass diese »Ungerechtigkeit nur religiösem Fanatismus zuzuschreiben sei« und verlangte, »das den Antragstellern zugefügte Unrecht wieder gutzumachen«.
Nachdem der Völkerbundrat diesen Bericht samt den zugehörigen Stellungnahmen und Entschließungen der Kommission beraten hatte, verabschiedete er am 4. März 1929 einstimmig eine Resolution, die anschließend übersetzt und in der Baghdáder Presse veröffentlicht wurde, mit der die Mandatsmacht angewiesen wurde, »bei der Regierung des 'Iráq um sofortige Wiedergutmachung des Unrechts, das die Antragsteller erlitten haben, vorstellig zu werden«. Damit wurde der Generalsekretär angewiesen, der Mandatsmacht sowie den betroffenen Antragstellern die Beschlüsse der Kommission mitzuteilen, eine Anweisung, die der Hochkommissar der britischen Regierung der irakischen Regierung ordnungsgemäß übermittelte.
Ein Brief vom 12. Januar 1931 im Auftrag des britischen Außenministers Arthur Henderson an das Sekretariat des Völkerbundes stellt fest, dass die Beschlüsse des Rats »seitens der Regierung des 'Iráq sorgfältigste Beachtung gefunden« hätten. Die Regierung hätte »schließlich beschlossen, einen Sonderausschuss einzusetzen, … um bezüglich bestimmter Häuser in Baghdád die Ansichten der Bahá'í-Gemeinde zu berücksichtigen und Empfehlungen für eine gerechte Regelung dieser Frage zu geben.« Der Brief führt weiter aus, dass der Ausschuss seinen Bericht im August 1930 vorgelegt, die Regierung ihn gebilligt, die Bahá'í-Gemeinde seine Empfehlungen »grundsätzlich angenommen« und dass die Behörden in Baghdád angeordnet hätten, »ins einzelne gehende Pläne und Voranschläge auszuarbeiten, um diese Empfehlungen während des kommenden Finanzjahres umzusetzen«Q874.
Es ist nicht nötig, bei der weiteren Geschichte dieses gewichtigen Falles zu verweilen, bei den langwierigen Verhandlungen, bei den sich ergebenden Verzögerungen und Verwicklungen, bei den »mehr als hundert«Q875 Beratungen, an denen der König und seine Minister und Ratgeber beteiligt waren, bei den Bekundungen von »Bedauern«A225, »Befremden« und »Besorgnis«, die bei den aufeinanderfolgenden Sitzungen der Mandatskommission in Genf 1929, 1930, 1931, 1932 und 1933 zu Protokoll genommen wurden, wo die Kommissionsmitglieder den »Geist der Intoleranz«Q876 der shí'itischen Gemeinde, die »Parteilichkeit« der irakischen Gerichte, die »Schwäche« der Zivilbehörden und den »religiösen Fanatismus als Ursache dieses Unrechts«Q877 verurteilten; den Antragstellern eine »äußerst versöhnungsbereite Einstellung«Q878 bescheinigten, »Zweifel« an der Angemessenheit der gemachten Vorschläge äußerten, den »Ernst« der Lage bekräftigten, auf die »schamlose Rechtsbeugung«Q879 hinwiesen, unter der die Bahá'í zu leiden hatten, und die »moralische Schuld«Q880 der irakischen Regierung hervorhoben – eine Schuld, deren Begleichung unabhängig davon, wie sich ihr Status als Nation wandeln würde, ihre unabweisbare Pflicht sei.
Unnötig erscheint auch die nähere Erörterung der unseligen Folgen des frühen Todes des britischen Hochkommissars sowie des irakischen Ministerpräsidenten; die Aufnahme des 'Iráq in den Völkerbund und das daraus folgende Ende des Mandats Großbritanniens; der tragische und unerwartete Tod des Königs; die Schwierigkeiten, die sich aus dem Vorhandenseins eines Stadtentwicklungsplans ergaben; die schriftliche Zusicherung des stellvertretenden Ministerpräsidenten an den Hochkommissar in seinem Brief vom Januar 1932; die Zusage des Königs im Februar 1933 vor seinem Tod und im Beisein des Außenministers, dass das Haus enteignet und die dafür nötige Summe im Frühling des folgenden Jahres bereitgestellt würde; die ausdrückliche Erklärung desselben Außenministers, dass der Ministerpräsident die notwendigen Zusicherungen gemacht hätte, um das Versprechen des stellvertretenden Ministerpräsidenten einzulösen; und die eindeutigen Aussagen dieses Außenministers und seines Kollegen, des Finanzministers, in Vertretung ihres Landes bei den Sitzungen der Völkerbundversammlung in Genf, dass das Versprechen ihres verstorbenen Königs zur Gänze erfüllt werde.
Es reicht die Feststellung, dass trotz der endlosen Verzögerungen, Einsprüche und Ausflüchte und trotz des offenkundigen Versagens der zuständigen Behörden, die den Empfehlungen des Völkerbundrates und der Ständigen Mandatskommission nicht nachkamen, der Glaube durch diesen denkwürdigen Rechtsstreit und dadurch, dass der höchste Gerichtshof der Welt seine Sache – die Sache der Wahrheit und Gerechtigkeit – verteidigte, einen solchen Bekanntheitsgrad erlangte, dass es seine Freunde mit Staunen erfüllte und seine Feinde tief betroffen machte. Seit Anbruch des Gestaltenden Zeitalters des Glaubens Bahá'u'lláhs haben nur wenige Vorfälle, wenn überhaupt, an höheren Stellen einen solchen Widerhall gefunden, wie ihn dieser gewalttätige und ungerechtfertigte Übergriff der alten Feinde gegen eine seiner heiligsten Stätten bei Regierungen und Botschaftskanzleien hervorrief.
»Gräme dich nicht, o Haus Gottes«, schrieb Bahá'u'lláh bezeichnenderweise, »wenn der Schleier deiner Heiligkeit von den Ungläubigen zerrissen wird. Gott hat dich in der Welt der Schöpfung mit dem Juwel Seines Gedenkens geschmückt. Solchen Schmuck kann kein Mensch jemals entweihen. Auf dich werden die Augen deines Herrn unter allen Umständen gerichtet bleiben.«Q881 An anderer Stelle prophezeit Er über dasselbe Haus: »Wenn die Zeit erfüllt ist, wird der Herr dieses Haus durch die Macht der Wahrheit vor den Augen aller Menschen erhöhen. Er wird es zum Banner Seines Reiches machen, zum Schrein, den die Scharen der Gläubigen umkreisen.«Q882
Dem dreisten Anschlag, mit dem die Bundesbrecher in gemeinsamer Anstrengung die Oberaufsicht für Bahá'u'lláhs heiliges Grab an sich bringen wollten, und der willkürlichen Beschlagnahme Seines heiligen Hauses in Baghdád durch die irakische Schiitengemeinde folgte einige Jahre später durch einen noch mächtigeren Gegner ein weiterer schmerzlicher Angriff auf die Strukturen der Gemeindeordnung in zwei damals schon seit langem blühenden Bahá'í-Gemeinden des Ostens, der in der faktischen Zerschlagung dieser Gemeinden und in der Enteignung des ersten Mashriqu'l-Adhkár der Bahá'í-Welt und etlicher damit verbundener Einrichtungen, die um dieses Gebäude errichtet waren, gipfelte.
Der Mut, der Eifer und die geistige Lebendigkeit dieser Gemeinden; ihre wohl organisierten Verwaltungseinrichtungen; ihre Vorkehrungen zur Schulung und religiösen Unterweisung ihrer Jugend; die Tatsache, dass sich einige weltoffene russische Bürger, deren Ansichten weitgehend mit den Bahá'í-Lehren übereinstimmten, dem Glauben zuwandten; die wachsende Erkenntnis der Auswirkungen seiner Prinzipien, die Betonung der Religion, der Heiligkeit des Familienlebens und der Schaffung von Privateigentum sowie die Ablehnung aller Klassenunterschiede und die Lehre von der völligen Gleichberechtigung aller Menschen – das alles weckte den Argwohn der Regierungsstellen, rief später ihre grimmige Feindschaft hervor und führte zu einer der schwersten Krisen in der Geschichte des ersten Bahá'í-Jahrhunderts.
Während sich die Krise ausweitete und auch die entfernten Zentren in Turkistán und im Kaukasus erreichte, führte sie allmählich zu Beschränkungen, die die Freiheit dieser Gemeinden einschränkten, zu Verhören und Verhaftungen ihrer gewählten Vertreter, zur Auflösung ihrer örtlichen Geistigen Räte samt ihrer Ausschüsse in Moskau, 'Ishqábád, Bákú und anderen Städten der oben erwähnten Provinzen und zur Beendigung jeder Bahá'í-Jugendarbeit. Selbst die Bahá'í-Schulen, Kindergärten, Büchereien und öffentlichen Leseräume wurden geschlossen, jede Kommunikation mit ausländischen Bahá'í-Zentren wurde überwacht, Bahá'í-Druckereien, Bücher und Schriften wurden beschlagnahmt, die gesamte Lehrtätigkeit wurde verboten, die Bahá'í-Satzung wurde für ungültig erklärt, alle nationalen und örtlichen Fonds wurden abgeschafft und die Teilnahme von Nicht-Bahá'í an Bahá'í-Versammlungen wurde verboten.
Mitte 1928 wurde das Gesetz über die Enteignung religiöser Gebäude auf den Mashriqu'l-Adhkár in 'Ishqábád angewandt. Aber das Haus wurde mit einem fünfjährigen Mietvertrag, der 1933 von den örtlichen Behörden um weitere fünf Jahre verlängert wurde, weiter als Gotteshaus benutzt. 1938 verschlechterte sich die Lage in Turkistán und im Kaukasus rasch und führte dazu, dass über fünfhundert Gläubige, darunter etliche Frauen, eingekerkert wurden; viele von ihnen kamen zu Tode, ihr Besitz wurde beschlagnahmt, mehrere führende Mitglieder dieser Gemeinden wurden nach Sibirien, in die Polartundren und in andere Gegenden am Eismeer verbannt und später wurden die meisten der noch übrigen Gemeindemitglieder auf Grund ihrer persischen Staatsangehörigkeit nach Persien abgeschoben und schließlich wurde der Tempel endgültig enteignet und in eine Kunstgalerie umgewandelt.
Auch in Deutschland folgten dem Aufbau und der Stabilisierung der Strukturen der Gemeindeordnung des Glaubens, zu dessen Ausbreitung und Festigung die deutschen Gläubigen zunehmend beitrugen, schon bald Unterdrückungsmaßnahmen, die zwar weniger schlimm waren als die Leiden, denen die Bahá'í in Turkistán und im Kaukasus in den Jahren vor dem gegenwärtigen Krieg ausgesetzt waren, die jedoch im gesamten Land zum faktischen Erliegen jeder organisierten Bahá'í-Tätigkeit führten. Es war offiziell verboten, die Bahá'í-Religion mit ihrer unverhohlenen Betonung von Frieden und Universalität und ihrer Ablehnung von Rassenvorurteilen öffentlich zu lehren; Bahá'í-Räte und ihre Ausschüsse wurden aufgelöst; Bahá'í-Tagungen untersagt; das Archiv des Nationalen Geistigen Rates beschlagnahmt; die Sommerschulen abgeschafft und die Veröffentlichung jedweder Bahá'í-Literatur wurde eingestellt.
In Persien gab es zwar an einigen Orten sporadisch aufflammende Verfolgungen, so in Shíráz, Ábádih, Ardibíl, Iṣfahán und in bestimmten Bezirken von Ádhirbáyján und Khurásán – die Zahl und die Heftigkeit der Verfolgungen ging aber stark zurück, da der Einfluss der früher so mächtigen shí'itischen Geistlichkeit merklich abnahm –, jedoch wurden den Einrichtungen der neu entstandenen und noch ungefestigten Gemeindeordnung in der Hauptstadt und in den Provinzen durch die Zivilbehörden Beschränkungen auferlegt mit dem Ziel, ihren Wirkungskreis einzuengen, ihre Freiheit einzuschränken und ihre Grundlagen zu untergraben.
Das völlig unerwartete allmähliche Hervortreten einer wohlstrukturierten nationalen Gemeinde, leidgeprüft, aber geistig ungebrochen, mit Zentren in jeder Provinz des Landes, und das trotz der wiederholten Wellen unmenschlicher Verfolgung, denen sie im Verlauf von fünfundsiebzig Jahren ausgesetzt war und die sie fast verschlangen; die Entschlossenheit, mit der ihre Mitglieder den Geist und die Grundsätze ihres Glaubens verkündeten, seine Schriften verbreiteten, seine Gesetze und Gebote durchsetzten und deren Übertreter bestraften, regen Austausch mit ihren Glaubensbrüdern im Ausland pflegten und die Gebäude und Einrichtungen ihrer Gemeindeordnung errichteten, das musste die Besorgnis und Feindschaft bei den Machthabern hervorrufen, die entweder die Ziele der Gemeinde falsch verstanden oder dazu tendierten, ihr Leben zu ersticken.

Die Mitglieder dieser Gemeinde fügten sich zwar in allen rein verwaltungsmäßigen Angelegenheiten den zivilen Vorschriften ihres Landes, aber die Beharrlichkeit, mit der sie sich an die von Bahá'u'lláh offenbarten geistigen Grundsätze, Vorschriften und Gesetze hielten, die sie zur unbedingten Wahrheit verpflichteten, von ihnen verlangten, ihren Glauben nicht zu verleugnen, die Ehe- und Scheidungsgesetze zu befolgen und an den von Ihm festgesetzten Heiligen Tagen alle Arbeit ruhen zu lassen, dies alles brachte sie früher oder später in Konflikt mit der Regierung, die den Islám als offizielle Staatsreligion von Persien anerkannt hatte und es deshalb ablehnte, diejenigen anzuerkennen, die von den offiziellen Vertretern des Islám als Ketzerei verdammt worden waren.
Die Schließung aller Schulen der Bahá'í-Gemeinde im Land, weil die Repräsentanten der Bahá'í-Gemeinde es ablehnten, den in ihrem Besitz befindlichen und voll unter ihrer Aufsicht stehenden offiziellen Bahá'í-Institutionen eine Übertretung des klar offenbarten Gesetzes der Arbeitsruhe an Bahá'í-Feiertagen zu gestatten; die Zurückweisung aller Bahá'í-Trauungsurkunden und die Ablehnung, sie bei den staatlichen Standesämtern einzutragen; das Verbot von Druck und Verbreitung jeglicher Bahá'í-Literatur sowie ihrer Einfuhr ins Land; die Beschlagnahme von Bahá'í-Urkunden, Büchern und Erinnerungsstücken in mehreren Zentren; die Schließung der Ḥaẓíratu'l-Quds in einigen Provinzen und das Konfiszieren ihrer Einrichtung an einigen Orten; das Verbot aller Bahá'í-Kundgebungen, Konferenzen und Tagungen; die strenge Zensur bis hin zur Unterbindung des Nachrichtenverkehrs zwischen den persischen Bahá'í-Zentren sowie mit Bahá'í-Gemeinden im Ausland; die Weigerung, loyalen, gesetzestreuen Bürgern Leumundszeugnisse auszustellen, auf Grund ihres Bekenntnisses zum Bahá'í-Glauben; die Entlassung von Staatsbeamten, die Degradierung oder Entlassung von Offizieren der Armee, Verhaftungen, Verhöre, Einkerkerung etlicher Gläubiger, Geldbußen und anderen Strafen, die ihnen auferlegt wurden, weil sie an der moralischen Verpflichtung festhielten, die geistigen Grundsätze ihres Glaubens zu befolgen, oder weil sie sich weigerten, irgendetwas zu tun, was dem allumfassenden und unpolitischen Charakter dieses Glaubens widersprochen hätte – all dies sind in dem Land, dessen Erde schon mit dem Blut unzähliger Bahá'í-Märtyrer getränkt ist, wohl die ersten Versuche, sich dem Aufstieg der keimhaften Gemeindeordnung, die ihre Kraft aus solch heldenhaften Opfern geschöpft hat, entgegenzustemmen und ihre Bemühungen um Eigenständigkeit zunichte zu machen.

Kapitel 24

Emanzipation und Anerkennung des Glaubens und seiner Institutionen

Während die Anhänger Bahá'u'lláhs in Ost und West begannen, die Strukturen der Gemeindeordnung zu errichten, wurde in einem unbedeutenden Dorf in Ägypten ein heftiger Angriff gegen eine Handvoll Gläubige gestartet, die versuchten dort eine der wichtigsten Einrichtungen dieser Ordnung zu schaffen – ein Angriff, den künftige Generationen im historischen Rückblick als einen Markstein nicht nur der Gestaltungszeit des Glaubens, sondern des gesamten ersten Bahá'í-Jahrhunderts ansehen werden. Ja, man kann sagen, dass die Folgen dieses Angriffs ein neues Kapitel in der Entwicklung des Glaubens eröffneten, eine Entwicklung, die über die aufeinander folgenden Stufen der Unterdrückung, der Emanzipation, der Anerkennung als unabhängige Offenbarungsreligion und als Staatsreligion zur Gründung eines Bahá'í-Staates führen muss und im Aufbau eines Bahá'í-Weltgemeinwesens gipfelt.
Ausgehend von einem Land, das sich mit Recht rühmen darf, ein anerkanntes Zentrum sowohl der arabischen als auch der muslimischen Welt zu sein; ausgelöst durch die von den geistlichen Würdenträgern der größten islámischen Gemeinde aus eigener Initiative ergriffenen Maßnahmen; als unmittelbare Folge von Unruhen, die einige Muslime anzettelten, um die Aktivitäten jener Anhänger des Glaubens, die vormals einen geistlichen Rang bekleidet hatten, zu unterbinden, hat diese bedeutsame Entwicklung in den Geschicken der kämpfenden Gemeinde erheblich dazu beigetragen, das Ansehen der Institutionen der Gemeindeordnung, deren Aufbau gerade erst begonnen hatte, zu steigern und zu festigen. Sie wird zudem, sobald sich diese Auswirkungen auch in anderen islámischen Ländern zeigen und deren enorme Bedeutung von Christen und Muslimen klarer begriffen wird, dafür sorgen, dass die Übergangsphase, die der Glaube jetzt – im gestaltenden Abschnitt seiner Entwicklung – durchläuft, rasch zum Abschluss gebracht wird.
Im Dorf Kawmu'ṣ-Ṣa'áyidih im Distrikt Beba in der Provinz Beni Suef in Oberägypten entfachte die Bildung eines Bahá'í-Rates solch einen religiösen Fanatismus in der Brust des Dorfvorstehers, dass er so schwerwiegende Anschuldigungen beim Polizeioffizier des Distrikts und beim Provinzstatthalter gegen die Bahá'í erhob – Anschuldigungen, die die dortigen Muslime dazu aufbrachten, sich schändlich gegen ihre Opfer zu vergehen –, so dass der Dorfnotar in seiner Eigenschaft als religiöser Beschwerdeführer des Justizministeriums Maßnahmen gegen drei Bahá'í aus diesem Dorf ergriff und verlangte, ihre muslimischen Ehefrauen von ihnen zu scheiden, weil ihre Ehemänner sich nach ihrer rechtsgültigen Heirat als Muslime vom Islám abgewandt hätten.
Das Urteil und seine Gründe, am 10. Mai 1925 vom religiösen Berufungsgericht von Beba verkündet, in der Folge von der höchsten geistlichen Obrigkeit in Kairo gebilligt, als endgültig bestätigt und von den muslimischen Behörden selbst gedruckt und verbreitet, annullierte die Ehen der drei angeklagten Bahá'í und verurteilte sie als Häretiker, die Gesetze und Verordnungen des Islám verletzt hätten. Es ging so weit, die eindeutige, aufsehenerregende und wahrhaft historische Aussage zu treffen, dass der Glaube dieser Ketzer als eigenständige, von früheren Religionssystemen völlig unabhängige Religion einzustufen sei – eine Aussage, die die Feinde des Glaubens in Ost und West bis dahin bestritten oder absichtlich ignoriert hatten.
Nach der Erläuterung der grundlegenden Lehren und Gesetze des Islám und der ausführlichen Darlegung der Bahá'í-Lehren, gestützt auf viele Zitate aus dem Kitáb-i-Aqdas und aus den Schriften von 'Abdu'l-Bahá und von Mírzá Abu'l-Faḍl und mit besonderem Bezug auf bestimmte Bahá'í-Gesetze, wird nachgewiesen, dass die Angeklagten im Licht dieser Aussagen der Religion Muḥammads tatsächlich abgeschworen hätten, und der offizielle Urteilsspruch erklärt unmissverständlich:

»Der Bahá'í-Glaube ist eine neue, völlig unabhängige Religion mit eigenen Glaubenslehren, Grundsätzen und Gesetzen, die von den Glaubenslehren, Grundsätzen und Gesetzen des Islám abweichen und zu ihnen in direktem Gegensatz stehen.

Kein Bahá'í kann daher als Muslim gelten und umgekehrt, so wenig wie ein Buddhist, Brahmane oder Christ als Muslim gelten kann und umgekehrt.« Nachdem die Auflösung der Eheverträge der Angeklagten und die »Scheidung« der Gatten von ihren Ehefrauen angeordnet wird, schließt dieses offizielle und bedeutsame Urteil mit den Worten:

»Wenn einerA226 bereut, glaubt und anerkennt, was … Muḥammad, der Apostel Gottes, … von Gott überbracht hat … und zum erhabenen Glauben des Islám zurückkehrt … und bezeugt, dass … Muḥammad … das Siegel der Propheten und Gesandten ist und dass keine Religion auf Seine Religion folgen wird, dass kein Gesetz Sein Gesetz aufheben wird, dass der Qur'án das letzte der Bücher Gottes und Seine letzte Offenbarung an Seine Propheten und Seine Gesandten ist, … dann soll er wieder aufgenommen werden und seinen Ehevertrag erneuern dürfen …«
Diese überaus wichtige Erklärung, die von erklärten Feinden des Glaubens mit unwiderlegbaren Beweisen untermauert wurde, die aus einem Land kommt, das durch eine Rückkehr zum Kalifat die oberste Führung des Islám anstrebt, und die für das, was die Führer des shí'itischen Islám in Persien und im 'Iráq ein Jahrhundert lang geflissentlich verschwiegen haben, ein amtliches, von den höchsten geistlichen Autoritäten dieses Landes gebilligtes Zeugnis ist, das jene Verleumder und Kritiker einschließlich der christlichen Geistlichen des Abendlandes, die den Glauben bisher als bloßen Kult, als Bábí-Sekte und als Ableger des Islám abgetan oder ihn als Synthese aus diversen anderen Religionen dargestellt hatten, allesamt und ein für alle Mal zum Schweigen bringt – diese Erklärung wurde von allen Bahá'í-Gemeinden in Ost und West freudig begrüßt als die erste Urkunde für die Befreiung der Sache Bahá'u'lláhs aus den Fesseln islámischer Orthodoxie, als ersten historischen Schritt, den nicht, wie zu erwarten gewesen wäre, die Gläubigen, sondern ihre Gegner auf dem Weg zur letztlich weltweiten Anerkennung dieser Religion unternahmen.
Die Erbauer der Strukturen der Gemeindeordnung des Glaubens Bahá'u'lláhs erkannten das Urteil mit seinen unermesslichen Möglichkeiten sogleich als eine gewaltige Herausforderung, der sie sich unverzüglich stellten. Ihnen war somit eine heilige Pflicht auferlegt, die zu erfüllen sie sich gerüstet sahen. Entgegen der ursprünglichen Absicht der Verfasser, ihren Feinden den Zugang zu islámischen Gerichten zu verwehren und sie dadurch in eine missliche Lage zu bringen, wurde es zum Hebelarm, den die ägyptische Bahá'í-Gemeinde und danach ihre Schwestergemeinden nutzten, um die Eigenständigkeit ihres Glaubens geltend zu machen und eine staatliche Anerkennung durchzusetzen. Das Urteil wurde in mehrere Sprachen übersetzt, unter den Bahá'í-Gemeinden in Ost und West verbreitet und ebnete allmählich den Weg zu Verhandlungen zwischen den gewählten Vertretern dieser Gemeinden und den staatlichen Behörden in Ägypten, im Heiligen Land, in Persien und sogar in den Vereinigten Staaten von Amerika, die den Zweck verfolgten, die amtliche Anerkennung des Glaubens als unabhängige Religion zu erreichen.
In Ägypten löste das Urteil eine Reihe von Maßnahmen aus, die es im Endeffekt sehr viel leichter machten, dass eine solche Anerkennung durch eine Regierung ausgeweitet wurde, die formell noch dem Islám verbunden ist, und die es zulässt, dass ihre Gesetze und Vorschriften weitgehend von den Ansichten und Aussagen der führenden Geistlichkeit des Landes bestimmt werden.

Die unbeugsame Entschlossenheit der ägyptischen Gläubigen, nicht um Haaresbreite von den Geboten ihres Glaubens abzuweichen, sich mit den muslimischen Gerichten des Landes auf keinen Handel einzulassen und alle angebotenen geistlichen Ämter abzulehnen; die Zusammenstellung und Veröffentlichung der grundlegenden Gesetze des Kitáb-i-Aqdas zu Fragen des Personenstandsrechts, wie Ehe, Scheidung, Erbschaft und Bestattung; die Übergabe dieser Zusammenstellung an das ägyptische Kabinett; die Ausstellung von Trauungs- und Scheidungsurkunden durch den Nationalen Geistigen Rat von Ägypten; die Übernahme aller Aufgaben und Pflichten, die mit der Durchführung von Bahá'í-Trauungen, Scheidungen und Begräbnissen verbunden sind, durch diesen Geistigen Rat; die von allen Gemeindemitgliedern gemäß den Bahá'í-Lehren beachtete Arbeitsruhe an den neun heiligen Tagen; die von den gewählten nationalen Vertretern der ägyptischen Gemeinde verfasste Petition, die nebst Kopien des Gerichtsurteils, der nationalen Bahá'í-Verfassung und ihrer Satzung dem Ministerpräsidenten, dem Innenminister und dem Justizminister vorgelegt wurde (unterstützt durch ein ähnliches Schreiben des Nationalen Geistigen Rates von Amerika an die ägyptische Regierung) und in der sie darum ersuchten, ihren Rat als eine Körperschaft anzuerkennen, die als unabhängiges Gericht die Befugnis besitzt, in allen Personenstandsangelegenheiten die vom Stifter ihres Glaubens offenbarten Gesetze und Gebote anzuwenden – das sind die ersten markanten Auswirkungen dieses Urteils, das letzten Endes dazu führen muss, dass der Glaube in diesem Land absolut dieselben Rechte bekommt wie seine Schwesterreligionen.
In Folge dieser bahnbrechenden Verlautbarung und als unmittelbare Konsequenz der Unruhen, die der fanatische Pöbel in Port Sa'íd und in Ismá'ílíyyih im Zusammenhang mit der Bestattung von Angehörigen der Bahá'í-Gemeinde immer wieder angezettelt hatte, erließ der Großmufti von Ägypten auf Ersuchen des Justizministeriums eine offizielle und nicht minder bedeutsame FatwaA227. Sie wurde kurz nach der Verkündung in der ägyptischen Presse veröffentlicht und trug dazu bei, den unabhängigen Status des Glaubens weiter zu untermauern. Sie war eine Folge des Aufruhrs, der in Ismá'ílíyyih mit außergewöhnlicher Heftigkeit ausbrach, als eine aufgehetzte Menge den Leichenzug des Muḥammad Sulaymán, eines bedeutenden Bahá'í dieser Stadt, bedrängte, und dabei einen solchen Tumult verursachte, dass die Polizei eingreifen musste, und nachdem man den Leichnam zunächst im Haus des Verstorbenen in Sicherheit gebracht hatte, blieb nichts anderes übrig, als ihn in der Nacht und ohne Geleit an den Rand der Wüste zu bringen und dort in der Einöde zu bestatten.
Dieses Urteil wurde erlassen, nachdem das ägyptische Innenministerium am 24.

Januar 1939 dem Justizministerium eine schriftliche Anfrage vorlegt hatte, der ein Exemplar der vom ägyptischen Nationalen Geistigen Rat zusammengestellten und veröffentlichten Bahá'í-Gesetze über Personenstandsfragen beigefügt war, sowie die Bitte um eine Stellungnahme des Muftí zu einem Gesuch des Rates an die ägyptische Regierung um die Zuweisung von vier Grundstücken, die den Bahá'í-Gemeinden von Kairo, Alexandrien, Port Sa'íd und Ismá'ílíyyih als Friedhöfe dienen sollten.

Am 11.

März 1939 beantwortete der Muftí den an ihn gerichteten Brief des Justizministeriums wie folgt:

»Wir haben Ihren Brief … vom 21.

Februar 1939 samt den Anlagen … und Ihrer Anfrage, ob es gesetzlich zulässig sei, die toten Bahá'í auf muslimischen Friedhöfen zu bestatten, erhalten.

Wir erklären hiermit, dass diese Gemeinschaft nicht als muslimisch gelten kann, wie aus den Glaubenssätzen hervorgeht, zu denen sie sich bekennen.

Die Lektüre der Ihrem Schreiben beigefügten sogenannten Bahá'í-Gesetze über Personenstandsfragen ist Beweis genug.

Auch wenn einer von ihren Mitgliedern früher Muslim gewesen ist – dadurch, dass er an die Behauptungen dieser Gemeinschaft glaubt, hat er den Islám aufgegeben und gilt als abtrünnig; er untersteht den Gesetzen über den Glaubensabfall, wie sie im rechten Glauben des Islám festgelegt sind.

Da diese Gemeinschaft nicht muslimisch ist, wäre es gesetzwidrig, ihre Toten auf muslimischen Friedhöfen zu bestatten, egal ob sie früher Muslime oder etwas anderes gewesen sind …«
Infolge dieses endgültigen, klar formulierten und autoritativen Spruchs des höchsten Repräsentanten des islámischen Gesetzes in Ägypten und nach langwierigen Verhandlungen wurde der Bahá'í-Gemeinde von Kairo zunächst ein Teil der für die Freidenker dieser Stadt reservierten Fläche des Friedhofs zugewiesen; danach willigte die ägyptische Regierung ein, dass dieser Gemeinde sowie den Bahá'í von Ismá'ílíyyih zwei eigene Grundstücke als Friedhof zugestanden wurden – ein Akt von historischer Bedeutung, der von den Angehörigen der schwer gepeinigten, leidgeprüften Gemeinde sehr begrüßt wurde und dabei half, den unabhängigen Charakter ihres Glaubens noch klarer aufzuzeigen sowie den Hoheitsbereich ihrer maßgeblichen Institutionen auszuweiten.
Der Nationale Geistige Rat von Ägypten beschloss – unterstützt durch den Rat der persischen Schwestergemeinde – die Gebeine des berühmten Mírzá Abu'l-Faḍl auf den ersten dieser beiden offiziellen Bahá'í-Friedhöfe zu überführen, eine Grabstätte, die seiner hohen Stellung würdig ist, womit die erste solche offizielle Bahá'í-Einrichtung auf angemessene Weise eingeweiht wurde. Dieser Erfolg wurde noch weiter ausgebaut, als die Gebeine von Mrs. L. Getsinger, des berühmten Inbegriffs einer Lehrerin des Abendlands, am christlichen Friedhof von Kairo exhumiert und danach mit Unterstützung des Nationalen Rates der Bahá'í von Amerika sowie des Auswärtigen Amts in Washington an einem Platz im Herzen des neuen Bahá'í-Friedhofs bestattet wurden, neben der Ruhestätte des zuvor genannten berühmten Schriftstellers und Vorkämpfers des Glaubens.
Im Heiligen Land, wo schon vor diesen Ereignissen, noch zur Zeit 'Abdu'l-Bahás, ein Bahá'í-Friedhof eingerichtet worden war, wurde auch die historische Entscheidung getroffen, die verstorbenen Bahá'í mit dem Gesicht in Richtung der Qiblih in 'Akká zu begraben, eine Maßnahme, deren Stellenwert noch unterstrichen wurde durch den Beschluss, sich in Ehe- und Scheidungsangelegenheiten nicht mehr – wie früher – an die muslimischen Gerichte zu wenden, und auch die von Bahá'u'lláh für die Vorbereitung und Bestattung der Toten vorgeschriebenen Riten in vollem Umfang und ohne jede Heimlichkeit durchzuführen. Bald darauf, am 4. Mai 1929, richteten die Vertreter der Bahá'í-Gemeinde in Haifa ein formelles Gesuch an die palästinensischen Behörden mit der Bitte, die Glaubensgemeinschaft – solange es noch kein einheitliches Personenstandsrecht für alle Bewohner des Landes ohne Ansehen der Religion gäbe – offiziell anzuerkennen und ihr »so wie den anderen Religionsgemeinschaften in Palästina das volle Recht« zuzuerkennen, »ihre eigenen Angelegenheiten zu verwalten.«
Auf die Bewilligung der Petition – ein Vorgang von enormer Bedeutung, wie er in der Geschichte des Glaubens bisher noch nicht vorgekommen war –, die bestätigt wurde durch die seitens der staatlichen Behörden erfolgte offizielle Anerkennung von Trauscheinen, die von den Vertretern des örtlichen Rates ausgestellt wurden und deren Gültigkeit der Repräsentant der persischen Regierung in Palästina stillschweigend akzeptiert hatte, folgte eine Reihe von Beschlüssen, durch die alle Grundstücke und Einrichtungen, die von der Bahá'í-Gemeinschaft als heilige Stätten angesehen wurden oder den Gräbern ihrer Stifter am Weltzentrum gewidmet waren, von staatlichen Abgaben befreit wurden. Darüber hinaus wurden durch diese Beschlüsse alle Schmuck- und Einrichtungsgegenstände für die Bahá'í-Schreine vom Einfuhrzoll befreit, und die Außenstellen der Nationalen Geistigen Räte der Bahá'í von Amerika und von Indien durften entsprechend den Landesgesetzen als ›Religionsgesellschaften‹ tätig sein und als Vertreter dieser Räte Grundstücke besitzen und verwalten.
In Persien, wo es einer weit größeren Bahá'í-Gemeinde, größer als die dort lebenden christlichen, jüdischen und zoroastrischen Minderheiten, gelang, trotz der von jeher feindseligen Einstellung der zivilen und geistlichen Obrigkeit, die Strukturen und Institutionen der Gemeindeordnung zu errichten, begeisterte diese so bedeutende Erklärung die Mitglieder dieser Gemeinde und veranlasste sie, die enormen Vorteile, die ihnen dieses völlig unerwartete Zeugnis bot, so weit wie möglich auszuschöpfen.

Nachdem sie die schweren Verfolgungen überstanden hatten, die die grausamen, anmaßenden und unerbittlichen Anführer einer allmächtigen, jetzt aber schwer gedemütigten Geistlichkeit über sie gebracht hatten, war diese triumphierende Gemeinschaft, die jetzt aus der Verborgenheit auftauchte, mehr denn je dazu entschlossen, in dem von ihren Stiftern festgesetzten Rahmen ihren Anspruch, als selbstständige religiöse Gemeinschaft behandelt zu werden, geltend zu machen und mit allen verfügbaren Mitteln ihre Integrität, den Zusammenhalt ihrer Mitglieder und die Beständigkeit ihrer gewählten Institutionen zu sichern.

Nachdem ihre erklärten Gegner jetzt in einem solchen LandA228, in so klaren Worten, in einer so wichtigen Frage, mit einer so nachdrücklichen und umfassenden Erklärung den Schleier zerrissen hatten, der so lange über einigen der besonderen und zentralen Wahrheiten ihrer Lehre lag, konnte und wollte die Bahá'í-Gemeinde nicht länger schweigen oder sich widerspruchslos den Beschränkungen fügen, die ihnen mit der Absicht auferlegt worden waren, ihren Einfluss zu begrenzen, ihr Gemeindeleben zu unterdrücken und ihnen das Recht auf unbedingte Gleichstellung mit den übrigen Religionsgemeinschaften in diesem Land zu verweigern.
Fest entschlossen, sich nicht mehr als Muslim, Jude, Christ oder Zoroastrier einordnen zu lassen, ergriffen die Mitglieder der Gemeinde als erstes Maßnahmen, um unbezweifelbar den eigenständigen Charakter zu verfechten, den ihre erklärten Feinde für ihre eigene Religion beanspruchten. Eingedenk ihrer eindeutigen, heiligen und unabdingbaren Pflicht, in allen reinen Verwaltungsangelegenheiten den Gesetzen ihres Landes uneingeschränkt zu gehorchen, waren sie doch fest entschlossen, den unabhängigen Charakter ihres Glaubens mit allen zur Verfügung stehenden gesetzlichen Mitteln zu beweisen und durchzusetzen, entwarfen sie eine Strategie und trafen Maßnahmen, um ihrem selbstgesteckten Ziel einen Schritt näher zu kommen.
Ihre unbeirrbare Entschlossenheit, ihren Glauben unter keinen Umständen zu verheimlichen, egal welche Opfer das mit sich brächte; ihre kompromisslose Haltung, keinerlei Familienstandsangelegenheiten vor islámische, christliche, rabbinische oder zoroastrische Gerichte zu bringen; ihre Weigerung, sich irgendwelchen Einrichtungen anzuschließen, die zu einer der anerkannten Religionen ihres Landes gehörten, oder einen kirchlichen Posten anzunehmen; ihr uneingeschränktes Festhalten an den im Kitáb-i-Aqdas vorgeschriebenen Gesetzen über Pflichtgebete, Fasten, Eheschließung, Scheidung, Erbschaft, Totenbestattung und den Gebrauch von Opium und alkoholischen Getränken; die Ausstellung und Verbreitung von Urkunden über Geburten, Sterbefälle, Trauungen und Scheidungen im Auftrag und mit dem Siegel von anerkannten Bahá'í-Räten; die Übersetzung der zuvor vom ägyptischen Nationalen Geistigen Rat herausgegebenen Bahá'í-Gesetze über Personenstandsangelegenheiten ins Persische; die Berücksichtigung der Arbeitsruhe an allen Heiligen Tagen der Bahá'í; die Einrichtung von Bahá'í-Friedhöfen als gemeinsamem Begräbnisplatz für alle verstorbenen Gläubigen ungeachtet ihrer religiösen Herkunft in der Hauptstadt und in den Provinzen; die nachdrückliche Forderung, in Ausweisen, Trauscheinen, Pässen und anderen amtlichen Dokumenten nicht mehr als Muslime, Christen, Juden oder Zoroastrier eingetragen zu werden; das Gewicht, das dem von Bahá'u'lláh in Seinem Heiligsten Buch eingesetzte Neunzehntagefest beigemessen wurde; der Erlass von Sanktionen durch die gewählten Bahá'í-Räte, die nun Aufgaben und Funktionen von kirchlichen Gerichten übernahmen, gegen unbelehrbare Gemeindemitglieder, denen sie das Wahlrecht entzogen und die Mitgliedschaft in diesen Räten und ihren Ausschüssen verwehrten – all das sollte im Kontext der ersten Regungen einer Gemeinde betrachtet werden, die das Gefüge ihrer Gemeindeordnung errichtet hatte und die nun unter dem stimulierenden Einfluss des historischen Urteilsspruchs in Ägypten entschlossen war, ihren Status, den ihre klerikalen Widersacher ausdrücklich bezeugt hatten, nicht mit Gewalt, sondern durch Verhandlungen und Überzeugungsarbeit von den Zivilbehörden anerkennen zu lassen.
Es überrascht nicht, dass sie mit ihrem ersten Versuch nur zum Teil Erfolg hatten, dass sie bei den Regierungsbehörden zuweilen Argwohn erweckten, und dass sie von ihren wachsamen Feinden übel verleumdet wurden. Die Verhandlungen mit den staatlichen Behörden waren in gewisser Hinsicht erfolgreich, weil sie etwa einen Erlass der Regierung erwirkten, durch den die Angabe der Religionszugehörigkeit in den Pässen persischer Staatsangehöriger wegfiel, und weil mancherorts stillschweigend gestattet wurde, dass die Bahá'í in bestimmten staatlichen Urkunden die Spalten zur Religion nicht ausfüllen mussten, sondern Eheschließungen, Scheidungen, Geburten und Todesfälle von ihren eigenen Räten registrieren lassen konnten, und dass sie ihre Beerdigungen nach ihren eigenen religiösen Riten durchführen konnten. In anderer Hinsicht mussten sie sich schwere Einschränkungen gefallen lassen: Ihre Schulen, ausschließlich von der Gemeinde gegründet, in ihrem Besitz und von ihr geführt, wurden zwangsweise geschlossen, weil die Bahá'í es ablehnten, an Bahá'í-Feiertagen zu unterrichten; Männer wie Frauen wurden strafrechtlich verfolgt; Bahá'í, die einen Posten beim Heer hatten oder Beamte waren, wurden in einigen Fällen entlassen; Einfuhr, Druck und Verbreitung ihrer Schriften wurden verboten; und alle öffentlichen Versammlungen der Bahá'í wurden untersagt.
Die Bahá'í-Gemeinde leistete im Bewusstsein ihrer Bürgerpflichten und ihrer heiligen Verpflichtung gegenüber ihrer Regierung allen bisher von den Zivilbehörden erlassenen Verwaltungsvorschriften in diesem Land wie auch in allen anderen Ländern bedingungslosen Gehorsam und das wird auch in Zukunft so bleiben. Die sofortig Schließung ihrer Schulen in Persien ist ein Beweis dafür. Aber Befehle, die einem Widerruf des Glaubens oder einem Abgehen von seinen gottgegebenen geistigen Grundprinzipien und Vorschriften gleichkommen, werden die Mitglieder dieser Gemeinde strikt zurückweisen und sie werden eher Gefangenschaft, Vertreibung und jede erdenkliche Verfolgung ertragen, selbst den Tod – so wie die zwanzigtausend Märtyrer vor ihnen, die ihr Leben auf dem Pfad ihrer Stifter hingegeben haben –, als dem Diktat einer weltlichen Obrigkeit zu folgen, die von ihnen fordert, ihrem Glauben abzuschwören.
»Und wenn Sie uns alle, Männer, Frauen und Kinder, im ganzen Bezirk Ábádih in Stücke hauen«, so lautetet die denkwürdige Botschaft, die von den in diesem Unruheherd lebenden furchtlosen Nachkommen einiger dieser Märtyrer an den Gouverneur von Fárs gerichtet wurde, als er sie zwingen wollte, sich als Muslime zu erklären »wir werden uns Ihren Wünschen niemals fügen« – eine Botschaft, die den anmaßenden Statthalter dazu veranlasste, die Angelegenheit nicht weiterzuverfolgen.
Die Bahá'í-Gemeinde der Vereinigten Staaten von Amerika, die schon mit dem Aufbau und der Vervollkommnung der Strukturen der Gemeindeordnung ein inspirierendes Beispiel gegeben hatte, erfasste sofort die Tragweite des Urteils des muslimischen Gerichts in Ägypten und die Bedeutung der Reaktion, die es im Heiligen Land hervorgerufen hatte, und ließ sich durch die standhafte Ausdauer ihrer persischen Schwestergemeinde beflügeln. Sie beschloss ihre bemerkenswerten Erfolge durch weitere Maßnahmen auszubauen, um den Status, den der Glaube Bahá'u'lláhs auf dem nordamerikanischen Kontinent erlangt hatte, noch deutlicher herauszustellen. Die Gemeinde war zahlenmäßig kleiner als jene der persischen Gläubigen. Wegen der Vielfalt der Gesetze in den einzelnen Staaten der Union stand sie in der Frage der Rechtsstellung ihrer Mitglieder vor einer ganz anderen, viel komplexeren Situation als die Gläubigen im Orient. Doch eingedenk ihrer Verantwortung, der Entfaltung einer gottgegebenen Ordnung erneut einen kräftigen Schwung zu verleihen, starteten sie beherzt weitere Schritte, um den eigenständigen Charakter der Offenbarung, für die sie sich schon bisher so ehrenhaft eingesetzt hatten, zur Geltung zu bringen.
Die Anerkennung ihres Nationalen Geistigen Rats vonseiten der Bundesbehörden als eine religiöse Körperschaft, die dazu berechtigt ist, Besitztümer, die allein dem Wohl des Glaubens dienen, treuhänderisch zu verwalten; die Einrichtung von Bahá'í-Stiftungen denen als Eigentum und zum ausschließlichen Nutzen einer rein religiösen Gemeinschaft von den Zivilbehörden Steuerfreiheit gewährt wurde – dies sollte nun durch Entscheidungen und Maßnahmen ergänzt werden, die das Wesen der Verbindung zwischen den Mitgliedern ihrer Gemeinde hervorhoben. Die besondere Betonung einiger fundamentaler Gesetze des Kitáb-i-Aqdas, insbesondere das tägliche Pflichtgebet, das Einhalten des Fastens, die Zustimmung der Eltern als Voraussetzung für die Eheschließung, ein Trennungsjahr als unerlässliche Bedingung für eine Scheidung, der völlige Verzicht auf alkoholische Getränke; das besondere Gewicht, das dem von Bahá'u'lláh im selben Buch festgelegten 19-Tage-Fest beigemessen wurde, die Aufhebung der Mitgliedschaften und Zugehörigkeit zu jeder kirchlichen Organisation, und die Weigerung, irgendeine kirchliche Anstellung anzunehmen – all das trug dazu bei, die Eigenständigkeit der Bahá'í-Gemeinde nachdrücklich zu unterstreichen und ihr Ansehen in der Öffentlichkeit von den Riten, Zeremonien und menschengemachten Einrichtungen zu bereinigen, die mit den religiösen Bekenntnissen der Vergangenheit gleichgesetzt werden.
Von besonderer historischer Bedeutung war ein Antrag des Geistigen Rates von Chicago – wo das erste Zentrum des nordamerikanischen Kontinents entstanden war, des Rates, der als erster zur Reihe der bestehenden Räte zu rechnen ist, und der als erster die Initiative ergriffen hatte, um den Bau eines Bahá'í-Tempels im Westen vorzubereiten – ein Antrag, mit dem die Behörden des Staates Illinois ersucht wurden, staatlich das Recht anzuerkennen, gültige Trauungen nach den Vorschriften des Kitáb-i-Aqdas vorzunehmen und Trauscheine auszustellen, die zuvor vom Geistigen Rat offiziell bestätigt wurden.

Die Bewilligung dieses Antrags durch die Behörden, die in den Satzungen aller örtlichen Räte einen Zusatz nötig machte, der es ihnen erlaubte, gesetzliche Bahá'í-Trauungen vorzunehmen, und wodurch der Vorsitzende oder Sekretär des Chicagoer Rates ermächtigt wurde, diese Körperschaft bei der Durchführung aller Bahá'í-Trauungen zu vertreten; die erste vom Staat Illinois erteilte Genehmigung einer Bahá'í-Trauung am 22.

September 1939, womit dieser Rat ermächtigt wurde, Bahá'í-Trauungen feierlich zu vollziehen und Bahá'í-Trauscheine auszustellen; die erfolgreichen Maßnahmen, die in der Folge von Geistigen Räten in anderen Staaten der Union wie New York, New Jersey, Wisconsin und Ohio ergriffen wurden, um sich ähnliche Rechte zu sichern, das alles trug dazu bei, den Glauben immer klarer als eigenständige Religion hervortreten zu lassen.

Hinzu kommt eine ähnliche, ebenso wichtige Anerkennung, die das Kriegsministerium der Vereinigten Staaten nach dem Ausbruch des jetzigen Krieges aussprach – wie aus der Mitteilung des Generalquartiermeisters dieses Ministeriums an den Nationalen Geistigen Rat der Bahá'í von Amerika vom 14.

August 1942 hervorgeht – und in der genehmigt wird, dass Grabsteine gefallener Bahá'í, die auf militärischen oder privaten Friedhöfen bestattet wurden, das Symbol des Größten Namens tragen dürfen, wodurch sie sich von jenen Gräbern unterscheiden, die das lateinische Kreuz oder den Davidsstern tragen und sich damit als Gräber von Angehörigen des christlichen oder jüdischen Glaubens ausweisen.
Es muss auch erwähnt werden, dass der Nationale Geistige Rat der amerikanischen Bahá'í mit einem Antrag an die Preisprüfungsstelle in Washington D. C. erreichte, dass die Vorsitzenden und Sekretäre der örtlichen Bahá'í-Räte in ihrer Funktion, religiöse Zusammenkünfte zu leiten und in bestimmten Staaten Trauungen zu vollziehen, die Berechtigung erhielten, die Reisekostenvergünstigung im Sinne des Reisekostenvergünstigungsparagraphen der Treibstoffverordnung in Anspruch zu nehmen, wenn sie den religiösen Bedürfnissen an den von ihnen betreuten Orten nachkamen.
Auch in anderen Ländern wie Indien, 'Iráq, Großbritannien und Australien versäumten die Bahá'í-Gemeinden nicht, entweder die Vorteile wahrzunehmen, die die Veröffentlichung dieses historischen Urteils bot oder nach Kräften und im Rahmen der jeweiligen Umstände die Gelegenheiten, die ein solches Zeugnis bot, zu nutzen, um ihrerseits die Eigenständigkeit des Glaubens zu bekunden, dessen Verwaltungsstrukturen sie schon errichtet hatten; indem sie die Gesetze ihres Heiligsten Buches, soweit es machbar schien, in Kraft setzten; indem sie jede Mitgliedschaft in kirchlichen Organisationen jedweder Konfession aufgaben. Indem sie eine Strategie entwarfen, um die allgemeine Aufmerksamkeit für dieses wichtige Kernthema zu steigern, eine entscheidende Wende in den Geschicken des Glaubens zu erreichen und so zu einer endgültigen Klärung zu gelangen, erhoben sich diese Gemeinden, ja alle organisierten Bahá'í-Gremien in Ost und West – wie isoliert ihre Position oder wie unreif ihr Entwicklungsstand auch sein mochte – und im Bewusstsein ihrer Verbundenheit und im sicheren Wissen um die herrlichen Möglichkeiten, die sich vor ihnen auftaten, verkündeten sie mit einer Stimme den unabhängigen Charakter der Religion Bahá'u'lláhs, um so den Weg zu ebnen für die Befreiung dieser Religion von allen kirchlichen und sonstigen Fesseln, die ihre endgültige und weltweite Anerkennung behindern oder verzögern könnten.
Dem Status, den ihr Glaube schon erreicht hat – größtenteils ohne fremde Hilfe und nur durch die Anstrengungen und Leistungen der Gläubigen –, haben Beobachter aus verschiedenen gesellschaftlichen Kreisen eine Anerkennung gezollt, die von der Gemeinde begrüßt und als zusätzlicher Handlungsansporn betrachtet wird auf ihrem steilen und mühsamen Aufstieg zu den Höhen, die sie letztlich erreichen werden.
»Palästina kann heute wirklich als ein Land nicht von drei, sondern von vier Religionen gelten«, so Professor Norman Bentwitch, früher oberster Justizbeamter von Palästina, »denn der Bahá'í-Glaube, der sein Glaubens- und Pilgerzentrum in 'Akká und Haifa hat, nimmt den Charakter einer Weltreligion an.

Soweit sein Einfluss im Land reicht, ist er ein Baustein für die Verständigung zwischen den Völkern und Religionen.«Q883 Der angesehene Schweizer Wissenschaftler und Psychiater Dr.

Auguste Forel schrieb in seinem Testament:

»Im Jahre 1920 habe ich in Karlsruhe die überkonfessionelle Weltreligion der Bahá'í kennengelernt, die vor siebzig Jahren von einem Perser namens Bahá'u'lláh im Orient gegründet wurde.

Sie ist die wahre Religion für das Wohl der Gesellschaft, hat weder Dogmen noch Priester und verbindet alle Menschen miteinander, die auf dieser unserer kleinen Erdkugel leben.

Ich bin Bahá'í geworden.

Möge diese Religion leben und gedeihen zum Wohle der Menschheit!

Das ist mein glühendster Wunsch.«Q884 »Es muss einen Weltstaat geben, eine Weltsprache und eine universelle Religion«, stellte er darüber hinaus fest.

»Die Bahá'í-Bewegung für die Einheit der Menschheit ist meines Erachtens die bedeutendste Bewegung, die heutzutage für Weltfrieden und Verbrüderung arbeitet.«Q885 Und ein Zeugnis aus der Feder der verstorbenen Königin Maria von Rumänien lautet:

»Eine Religion, die alle Bekenntnisse verbindet … eine Religion, die auf dem tief innerlichen Geist Gottes beruht. … Sie lehrt, dass jede Form von Hass, Intrigen, Verdächtigungen, bösen Worten, auch jeder kriegerische Patriotismus außerhalb des einen entscheidenden Gesetzes Gottes stehen, und dass die speziellen Glaubenssätze nur oberflächliche Dinge sind, wohingegen das Herz, das in göttlicher Liebe schlägt, weder Stamm noch Rasse kennt.«Q886

Kapitel 25

Weltweite Lehrtätigkeit

Während sich allmählich die Strukturen der Gemeindeordnung des Glaubens Bahá'u'lláhs herausbildeten und durch den Einfluss unerwarteter Kräfte die Eigenständigkeit des Glaubens von seinen Gegnern immer eindeutiger anerkannt und von seinen Freunden immer klarer bewiesen wurde, wurde zugleich noch eine andere nicht weniger folgenschwere Entwicklung eingeleitet mit dem Ziel, die Grenzen des Glaubens auszudehnen, die Zahl der erklärten Gläubigen und der Verwaltungszentren zu erhöhen und der Bereicherung, Erweiterung, Diversifizierung und weiten Verbreitung seiner Literatur einen neuen und stetig wachsenden Impuls zu verleihen. Tatsächlich hat die Erfahrung gezeigt, dass – neben anderen Besonderheiten – gerade die Strukturen der Gemeindeordnung die Wirksamkeit der Lehrarbeit nachhaltig förderten und stärkten und dass der Eifer der Erbauer und ihr Sendungsbewusstsein stetig zunahmen, je weiter der Glaube zu einer immer umfassenderen Emanzipation gelangte.
Sie beachteten auch die Ermahnungen, Aufrufe und Verheißungen ihrer Glaubensstifter, die ein dreiviertel Jahrhundert lang – jeder auf Seine Art und innerhalb der Grenzen, die Sein Wirken einschränkten – heldenhaft daran gearbeitet hatten, überall unüberhörbar den Ruhm der Sache zu verbreiten und deren Geschicke so zu lenken, wie es ihnen eine allmächtige Vorsehung aufgetragen hatte.
Der Herold des Glaubens hatte den Herrschern der Erde befohlen, sich zu erheben und Seine Sache zu lehren.

Im Qayyúmu'l-Asmá' schreibt Er:

»O Schar der Könige!

Übergebt wortgetreu und in aller Eile den Völkern der Türkei und Indiens, darüber hinaus … den Ländern des Ostens und des Westens die von Uns herabgesandten Verse.«Q887 »Kommt hervor aus euren Städten, ihr Völker des Westens«, schreibt Er im selben Buch, »und steht Gott bei.«Q888 »Wahrlich, von Unserem Reiche der Herrlichkeit aus schauen Wir auf euch«, spricht Bahá'u'lláh die Gläubigen im Kitáb-i-Aqdas an, »und werden jedem, der sich für den Triumph Unserer Sache erhebt, mit den himmlischen Heerscharen und einer Schar Unserer begünstigten Engel beistehen.«Q889 »… Lehre die Sache Gottes, o Volk Bahás«, schreibt Er ferner, »denn Gott hat es jedem zur Pflicht gemacht, Seine Botschaft zu verkünden, und betrachtet dies als die verdienstvollste aller Taten.«Q890 »Sollte sich jemand ganz allein im Namen Bahás aufmachen und die Rüstung Seiner Liebe anlegen«, bekräftigt Er in aller Deutlichkeit, »so wird der Allmächtige ihm den Sieg verleihen, und stünden auch alle Kräfte des Himmels und der Erde wider ihn auf.«Q891 Und ferner:

»Wer sich für den Triumph Unserer Sache erhebt, den wird Gott siegreich machen, und rotteten sich auch Zehntausende von Feinden gegen ihn zusammen.«Q892 Und wiederum:

»Sammelt eure Kräfte für die Verbreitung des Glaubens Gottes.

Wer immer einer so hohen Berufung würdig ist, der mache sich auf, den Glauben zu fördern.

Wer dies nicht vermag, hat die Pflicht, jemanden zu bestimmen, der statt seiner diese Offenbarung verkündet …«Q893 »Die ihr Land verlassen haben, um Unsere Sache zu lehren«, so lautet Seine Verheißung, »wird der Geist des Glaubens durch Seine Macht stärken. … Ein solcher Dienst ist wahrlich der Fürst aller guten Taten und der Schmuck alles edlen Handelns.«Q894 »Das Wichtigste von allem ist heutzutage«, schrieb 'Abdu'l-Bahá in Seinem Testament, »die Nationen der Welt und ihre Völker zu führen.

Gottes Sache zu lehren, ist von höchster Bedeutung; es ist der Eckstein der Grundmauer.«Q895 »Christi Jünger«, erklärt Er im selben Dokument, »vergaßen sich selbst und alles Irdische, ließen alle Sorgen hinter sich und gaben allen Besitz auf, läuterten sich von Selbstsucht und Leidenschaft, und in völliger Loslösung zerstreuten sie sich nah und fern, nur darauf bedacht, die Völker der Welt unter die göttliche Führung zu rufen, bis sie schließlich die Welt zu einer anderen Welt gemacht, das Antlitz der Erde erleuchtet und bis zu ihrer letzten Stunde ihre Selbstaufopferung auf dem Pfade jenes Geliebten Gottes bewiesen hatten.

Am Ende erlitten sie in vielen Ländern ein ruhmreiches Martyrium.

Lasst die, die Menschen der Tat sind, in ihren Fußstapfen folgen!«Q896 »Wenn die Stunde kommt«, erklärt Er feierlich im selben Testament, »da dieser unterdrückte Vogel mit gebrochenen Schwingen seinen Flug zu den himmlischen Heerscharen nimmt, … dann obliegt es … allen Freunden und Geliebten, sich aufzumachen, mit Herz und Seele sich zu erheben, … Seine Sache zu lehren und Seinen Glauben zu fördern.

Keinen Augenblick lang ziemt es ihnen, zu ruhen oder nach Erholung zu trachten.

Über alle Länder müssen sie sich verstreuen, … alle Regionen durchreisen.

Rege, rastlos und standhaft bis zum Ende müssen sie allenthalben den Siegesruf ›Yá Bahá'u'l-Abhá!‹A229 erheben, … damit im Osten wie im Westen all überall eine gewaltige Schar sich im Schatten des Wortes Gottes versammle, damit der Heiligkeit süße Düfte sich verbreiten, damit die Angesichter hell strahlen, die Herzen vom göttlichen Geist erfüllt sind und die Seelen himmlisch werden.«Q897
Im Gehorsam gegenüber diesen wiederholten Aufforderungen, im Bewusstsein dieser glühenden Versprechungen, ihrer erhabenen Berufung gewahr, beflügelt durch das Vorbild 'Abdu'l-Bahás, unverzagt trotz Seiner plötzlichen Abberufung aus ihrer Mitte und unbeeindruckt von den Angriffen der Gegner von innen und außen erhoben sich die Gläubigen in Ost und West mit der vollen Kraft ihrer Verbundenheit, um tatkräftiger denn je zuvor die weltweite Verbreitung ihres Glaubens zu fördern, eine Verbreitung, die jetzt ein solches Ausmaß annehmen sollte, dass sie zu den bedeutendsten Entwicklungen in der Geschichte des ersten Bahá'í-Jahrhunderts zählen kann.
Auf allen Erdteilen gestartet, von den Gläubigen zunächst sporadisch, zufällig und ungeordnet, später in vielen Ländern, vor allem aber in Amerika dank des Hervortretens der sich langsam entwickelnden Gemeindeordnung systematisch durchgeführt, zentral gesteuert und effizient verfolgt, und zwar von Männern und Frauen jeden Alters, von Neuerklärten und altgedienten Mitgliedern, von Reiselehrern und Ortsansässigen, stellten diese Lehraktivitäten an Umfang und Segen, der von ihnen ausging, einen glänzenden Abschnitt der Bahá'í-Geschichte dar, der mit nichts vergleichbar ist außer mit jener Zeit, die im Zusammenhang steht mit den Heldentaten, die die frühesten Jahre der Bahá'í-Sendung unsterblich machten.
Während der neun Jahre der Bábí-Sendung leuchtete des Licht des Glaubens über Persien und strahlte auf den benachbarten 'Iráq, goss im Laufe des neununddreißigjährigen Wirkens Bahá'u'lláhs seinen Glanz auf Indien, Ägypten, die Türkei, den Kaukasus, Turkistán, den Sudan, Palästina, Syrien, den Libanon und Birma, bewegte sich – angetrieben durch den von Gott errichteten Bund – in die Vereinigten Staaten von Amerika, nach Kanada, Frankreich, Großbritannien, Deutschland, Österreich, Russland, Italien, Holland, Ungarn, der Schweiz, Arabien, Tunesien, China, Japan, Hawaii, Südafrika, Brasilien und Australien und sollte jetzt, noch vor dem Ende des ersten Bahá'í-Jahrhunderts, in nicht weniger als vierunddreißig unabhängige Staaten, in mehrere Kolonien auf dem amerikanischen, asiatischen und afrikanischen Kontinent, im Persischen Golf und im Atlantischen und im Stillen Ozean getragen werden und sie erleuchten.

Seit dem Hinscheiden 'Abdu'l-Bahás wurde das Banner der Offenbarung Bahá'u'lláhs in Norwegen, Schweden, Dänemark, Belgien, Finnland, Irland, Polen, der Tschechoslowakei, in Rumänien, Jugoslawien, Bulgarien, Albanien, Afghánistán, Abessinien, Neuseeland und in neunzehn lateinamerikanischen Republiken gehisst, und in vielen von ihnen wurde schon das Fundament für die Strukturen der Gemeindeordnung Seines Glaubens gelegt.

Darüber hinaus haben die Träger des neuen Evangeliums ihren Wohnsitz in mehreren abhängigen Gebieten in Ost und West aufgeschlagen, so in Alaska, Island, Jamaika, Puerto Rico, auf der Philippineninsel Solano, auf Java, in Tasmanien, auf den Bahrain-Inseln und auf Tahiti, in Balúchistán, in Südrhodesien und im Belgisch Kongo, und sie unternehmen alles, um eine uneinnehmbare Basis für seine Institutionen zu schaffen.
Durch Vorträge und Tagungen, durch Presse und Rundfunk, durch Studienklassen und Heimkreise, durch Mitarbeit in Gesellschaften, Instituten und Vereinen, deren Ideale den Grundsätzen des Glaubens nahe stehen, durch Verbreitung von Bahá'í-Literatur, durch mancherlei Ausstellungen, durch das Einrichten von Trainingskursen für Lehrer, und durch Beziehungen zu Staatsmännern, Gelehrten, Publizisten, Philanthropen und anderen Meinungsführern – das meiste davon wurde verwirklicht durch den Einfallsreichtum der Mitglieder der amerikanischen Bahá'í-Gemeinde, die die unmittelbare Verantwortung für die geistige Eroberung der Mehrzahl dieser Länder und Kolonien übernommen haben –, vor allem aber wurden diese bemerkenswerten Erfolge in den letzten Jahrzehnten des ersten Bahá'í-Jahrhunderts durch die unbeugsame Entschlossenheit und unerschütterliche Treue der Pioniere errungen, die an diesen Feldzügen des Lehrens mitwirkten, sei es als Reiselehrer oder indem sie sich dort niederließen.
Erwähnt werden sollte auch die internationale Lehrtätigkeit der Gläubigen des Westens, insbesondere der Mitglieder der unerschütterlichen amerikanischen Bahá'í-Gemeinde, die den Glauben bei jeder sich bietenden Gelegenheit durch ihr Vorbild, durch ihre Grundsätze und durch die Verbreitung von Schriften auf noch unberührte Felder trugen, indem sie die Saat ausstreuten, die schließlich aufgehen und eine ebenso reiche Ernte einbringen wird wie in den zuvor genannten Ländern. Durch solche Bemühungen drang die Brise der lebenspendenden Offenbarung Gottes bis in die äußersten Winkel der Erde und trug den Keim eines neuen geistigen Lebens in so ferne Gebiete und unwirtliche Gegenden wie Lappland; in die nördlichste Siedlung der Welt auf Spitzbergen; nach Hammerfest in Norwegen und nach Magellanes an der Südspitze Chiles – die eine die nördlichste, die andere die südlichste Stadt der Erde; nach Pago Pago und Fidschi im Pazifik; nach Chichen Itza in der Provinz Yucatan; auf die Bahamas, nach Trinidad und Barbados auf den Westindischen Inseln; auf Bali und Britisch Nordborneo in Ostindien; nach Patagonien; nach Britisch Guyana; auf die Seychellen; nach Neuguinea und Ceylon.
Wir können auch nicht übersehen, welche besonderen Anstrengungen einzelne Gläubige und Geistige Räte unternommen haben, um Kontakte zu Minderheiten und Volksgruppen in verschiedenen Teilen der Welt zu knüpfen, so zu den Juden und Afro-Amerikanern in den Vereinigten Staaten von Amerika, den Eskimos in Alaska, den patagonischen Indianern in Argentinien, den Indianern in Mexiko, den Inka-Indianern in Peru, den Cherokee-Indianern in North Carolina, den Oneida-Indianern in Wisconsin, den Maya in Yucatan, den Lappen in Nordskandinavien und den Maori in Rotorua auf Neuseeland.
Besonders wertvoll und hilfreich war die Einrichtung eines internationalen Bahá'í-Büros in Genf, ein Zentrum, das als Nebenstelle des Welt-Verwaltungszentrums im Heiligen Land Kontakt mit Bahá'í-Gemeinden in Ost und West hielt und vor allem die Ausweitung der Lehrarbeit auf dem europäischen Kontinent erleichtern sollte. Als Informationsstelle für den Glauben, als Verteilstelle für dessen Literatur, durch seinen frei zugänglichen Leseraum und seine Leihbücherei, durch seine Gastfreundlichkeit gegenüber Reiselehrern und Bahá'í-Besuchern und durch seine Verbindung zu verschiedenen Gesellschaften und Vereinen trug es in nicht geringem Maß zur Stärkung und Festigung der Lehrvorhaben einzelner Bahá'í und nationaler Räte bei.
Durch diese Lehrarbeit, die teils von einzelnen Gläubigen, teils auf der Basis von Plänen organisierter Räte durchgeführt wurde, vereinte der Glaube Bahá'u'lláhs zu Seinen Lebzeiten Perser, Araber, Türken, Russen, Kurden, Inder, Birmanen und Afrikaner in seinen Reihen und wurde später, in den Tagen 'Abdu'l-Bahás, durch amerikanische, britische, deutsche, französische, italienische, japanische, chinesische und armenische Konvertiten verstärkt und konnte sich nun rühmen unter seinen erklärten Mitgliedern Angehörige so weit gestreuter Volksgruppen und Nationalitäten zu verzeichnen wie Ungarn, Niederländer, Iren, Skandinavier, Sudanesen, Tschechen, Bulgaren, Finnen, Äthiopier, Albaner, Polen, Eskimos, Indianer, Jugoslawen, Lateinamerikaner und Maori.
Eine so bemerkenswerte Erweiterung der Grenzen des Glaubens, eine so starke Zunahme der Vielfalt seiner Mitglieder ging einher mit einer enormen Erweiterung des Umfangs und der Verbreitung seiner Literatur, die sich deutlich abhob von den ersten Maßnahmen, die zur Veröffentlichung der wenigen Ausgaben der Schriften Bahá'u'lláhs in den letzten Jahren seines Wirkens ergriffen wurden.

Die Vielfalt an Bahá'í-Literatur, die sich ein halbes Jahrhundert lang, zur Zeit des Báb und Bahá'u'lláhs, auf die beiden Sprachen, in denen die Lehren ursprünglich offenbart wurden, beschränkte und erst zu 'Abdu'l-Bahás Lebzeiten um Ausgaben in Englisch, Französisch, Deutsch, Türkisch, Russisch und Birmanisch ergänzt wurde, erfuhr nach Seinem Hinscheiden eine stetige Erweiterung durch eine Flut von Büchern, Abhandlungen, Broschüren und Prospekten, gedruckt und verbreitet in neunundzwanzig weiteren Sprachen.

Auf Initiative einzelner Bahá'í, teilweise auch unter Einbeziehung Geistiger Räte, wurden Bücher auf Spanisch und Portugiesisch, in den drei skandinavischen Sprachen, auf Finnisch, Isländisch, Niederländisch, Italienisch, Tschechisch, Polnisch, Ungarisch, Rumänisch, Serbisch, Bulgarisch, Griechisch, Albanisch, Hebräisch, Esperanto, Armenisch, Kurdisch, Amharisch, Chinesisch, Japanisch und in den fünf indischen Sprachen Urdu, Gudscharati, Bengali, Hindi und Sindhi herausgegeben, weit verbreitet und in private und öffentliche Bibliotheken in Ost und West gestellt.

Darüber hinaus wird die Literatur des Glaubens derzeit in die Sprachen Lettisch, Litauisch, Ukrainisch, Tamil, Mahratti, Paschto, Telugu, Kinaresisch, Singalesisch, Malaiisch, Oriya, Pandschabi und Radschastanisch übersetzt.
Nicht minder bemerkenswert war die Vielfalt der Literatur, die auf allen Kontinenten produziert und der Allgemeinheit zur Verfügung gestellt wurde und die von beherzten, unermüdlichen Pionieren bis in die letzten Winkel der Erde getragen wurde, ein Tätigkeitsbereich, in dem sich die Mitglieder der amerikanischen Bahá'í-Gemeinde erneut auszeichneten.

Die Veröffentlichung ausgewählter Abschnitte aus den wichtigeren bisher nicht übersetzten Schriften Bahá'u'lláhs auf Englisch, einer englischen Fassung Seines Brief an den Sohn des Wolfes und einer Sammlung von Gebeten und Meditationen aus Seiner Feder in derselben Sprache; die Übersetzung und Veröffentlichung Seiner Verborgenen Worte in acht Sprachen, Seines Kitáb-i-Íqán in sieben und 'Abdu'l-Bahás Beantwortete Fragen in sechs Sprachen; die Zusammenstellung des dritten Bandes der ins Englische übersetzten Sendschreiben 'Abdu'l-Bahás; die Herausgabe von Büchern und Abhandlungen über die Prinzipien des Bahá'í-Glaubens und über den Ursprung und die Entwicklung der Gemeindeordnung des Glaubens sowie einer englischen Übersetzung des Berichts Aus den frühen Tagen der Bahá'í-Offenbarung des Chronisten und Dichters Nabíl-i-Zarandí, der in der Folge auch auf Arabisch veröffentlicht und ins Deutsche und in Esperanto übersetzt wurde; die Publikation von Erläuterungen und Darstellungen, die von abendländischen Autoren und früheren Geistlichen über die Bahá'í-Lehren, die Verwaltungseinrichtungen sowie über verwandte Themen wie Weltbundesstaat, Einheit der Menschheit und vergleichende Religionswissenschaft verfasst wurden – all dies zeigt die Mannigfaltigkeit der Bahá'í-Veröffentlichungen, die einhergeht mit ihrer weltweiten Verbreitung.

Der Druck von Schriften über die Gesetze des Kitáb-i-Aqdas, von Büchern und Broschüren über biblische Prophezeiungen, von revidierten Ausgaben einiger Schriften Bahá'u'lláhs und 'Abdu'l-Bahás sowie mehrerer Bahá'í-Autoren, von Leitfäden und Studienmaterial zu vielen verschiedenen Bahá'í-Büchern und -Themen, von Schulungsmaterial zur Bahá'í-Gemeindeordnung, von Verzeichnissen von Bahá'í-Büchern und -Zeitschriften, von Festtagskarten und Kalendern, von Gedichten, Liedern, Theaterstücken und historischen Schauspielen, von Materialien sowie einem Gebetbuch für den Unterricht von Bahá'í-Kindern, ferner von Zeitungsberichten, Bulletins und Zeitschriften auf Englisch, Persisch, Deutsch, Esperanto, Arabisch, Französisch, Urdu, Birmanisch und Portugiesisch – das alles hat dazu beigetragen, dass Menge und Vielfalt der Bahá'í-Veröffentlichungen stetig zunahm.
Als besonders wertvoll und bedeutsam erwies sich die über viele Jahre erfolgte Publikation von fortlaufenden Bänden mit internationalen Zweijahresberichten über die Aktivitäten der Bahá'í, die reich illustriert und gründlich dokumentiert unter anderem eine Beschreibung von Ziel und Zweck des Glaubens und seiner Gemeindeordnung enthalten, zudem Auszüge aus den Schriften, einen Überblick über die Aktivitäten, eine Liste seiner Zentren auf den fünf Kontinenten, ein Literaturverzeichnis, Würdigungen seiner Ideale und Verdienste durch namhafte Männer und Frauen in Ost und West sowie Artikel über die Haltung zu aktuellen Fragen.
Ein Überblick über die Bahá'í-Literatur der letzten Jahrzehnte des ersten Bahá'í-Jahrhunderts wäre unvollständig, würde nicht das Erscheinen und der weitreichende Einfluss der brillanten, maßgeblichen und umfassenden Einführung in die Bahá'í-Geschichte und in die Bahá'í-Lehren erwähnt, die von dem herzensreinen, unsterblichen Vorkämpfer des Glaubens J. E. Esslemont verfasst wurde und die schon in siebenunddreißig Sprachen gedruckt wurde und derzeit in weitere dreizehn Sprachen übersetzt wird, deren englische Ausgabe bereits in die Zehntausende geht, die allein in den Vereinigten Staaten schon in zehnter Auflage gedruckt wurde, deren Ausgaben in Esperanto, Japanisch und Englisch in Blindenschrift übertragen wurden und die von einer Königin als »ein herrliches Buch voll Liebe und Güte, Kraft und Schönheit« gewürdigt wird, das sie allen mit der Versicherung weiterempfiehlt, dass »jedermann durch dieses Buch besser werde«Q898.
Hervorzuheben ist auch die Gründung eines Verlags durch den britischen Nationalen Geistigen Rat, eingetragen als ›The Bahá'í-Publishing Co.‹, der sich mit der Veröffentlichung und dem Vertrieb von Bahá'í-Literatur auf den Britischen Inseln befasst; die Zusammenstellung von vierzig Bänden mit Abschriften von authentischen, unveröffentlichten Sendschreiben des Báb, Bahá'u'lláhs und 'Abdu'l-Bahás durch verschiedene Bahá'í-Räte im Osten; die Übersetzung des Anhangs zum Kitáb-i-Aqdas mit dem Titel Fragen und Antworten ins Englische; die vom ägyptischen beziehungsweise indischen Nationalen Geistigen Rat besorgte Veröffentlichung des Leitfadens über die Bahá'í-Gesetze zu Angelegenheiten des persönlichen Rechts auf Arabisch und Persisch und eine vom indischen Nationalen Geistigen Rat erstellte kurze Zusammenstellung der Gesetze über die Totenbestattung; und die Übersetzung einer Broschüre in die Maorisprache durch einen Maori-Bahá'í in Neuseeland.

Zu erwähnen ist auch die Sammlung und Veröffentlichung von zahlreichen Ansprachen, die 'Abdu'l-Bahá während Seiner Reisen durch den Westen hielt, durch den Geistigen Rat der Bahá'í in Ṭihrán; die Vorarbeiten zu einer ausführlichen Geschichte des Glaubens auf Persisch; der Druck von Bahá'í-Trauscheinen und Scheidungsurkunden auf Persisch und Arabisch durch einige Nationale Geistige Räte im Osten; die Ausgabe von Geburts- und Sterbeurkunden durch den persischen Nationalen Geistigen Rat; die Erstellung von Formularen für Gläubige, die dem Glauben ein Erbe hinterlassen wollen; die Zusammenstellung einer beträchtlichen Zahl unveröffentlichter Schreiben 'Abdu'l-Bahás durch den Nationalen Geistigen Rat der amerikanischen Bahá'í; die Übersetzung mehrerer Bahá'í-Bücher in Esperanto, darunter wichtige Schriften Bahá'u'lláhs und 'Abdu'l-Bahás, durch die Tochter des berühmten Zamenhof, die selbst zur Bahá'í-Religion konvertiert war; die Übersetzung einer Bahá'í-Broschüre ins Serbische durch Prof.

Bogdan Popović, einen der herausragendsten Gelehrten an der Universität Belgrad; und das spontane Angebot von Prinzessin Ileana von Rumänien (jetzt Gemahlin von Erzherzog Anton von Österreich), eine englische, in ihrer Heimat verteilte Bahá'í-Broschüre in ihre Muttersprache zu übersetzen.
Auch die Fortschritte bei der Übertragung von Bahá'í-Schriften in Blindenschrift müssen gewürdigt werden. Die englischen Ausgaben des Kitáb-i-Íqán, der Verborgenen Worte, der Sieben Täler, von Ishráqát, der Súriy-i-Haykal, der Worte der Weisheit, von Bahá'u'lláhs Gebete und Meditationen, von 'Abdu'l-Bahás Beantworteten Fragen und Promulgation of Universal Peace, von Wisdom of 'Abdu'l-Bahá und von The Goal of a New World Order, sowie zwei englische, eine Esperanto- und eine japanische Ausgabe von Bahá'u'lláh und das Neue Zeitalter wurden schon übertragen, dazu Broschüren in Englisch, Französisch und Esperanto.
Die für das reichhaltige Angebot an Bahá'í-Literatur und ihre Übersetzung in so viele Sprachen Verantwortlichen zögerten auch nicht, sie mit allen verfügbaren Mitteln zu verbreiten, sei es bei ihrem täglichen Umgang mit Einzelpersonen oder bei offiziellen Kontakten mit Organisationen, die sie mit den Zielen und Prinzipien ihres Glaubens bekannt machen wollten.

Der Tatkraft, Wachsamkeit und Beharrlichkeit dieser Herolde des Glaubens Bahá'u'lláhs und seiner gewählten Vertreter, unter deren Federführung die Verbreitung von Bahá'í-Literatur in den letzten Jahren ein so gewaltiges Ausmaß angenommen hat, gebührt höchstes Lob.

Aus den Berichten der in den Vereinigten Staaten und in Kanada mit der Herausgabe und dem Vertrieb dieser Schriften betrauten Stellen geht hervor, dass in den elf Monaten von April 1942 bis Februar 1943 mehr als 19 000 Bücher, 100 000 Broschüren, 3 000 Studienblätter, 4 000 Zusammenstellungen ausgewählter Schriften sowie 1 800 Grußkarten, Tempelkarten und Faltblätter verkauft oder verteilt wurden; dass binnen zwei Jahren in den Vereinigten Staaten 376 000 Prospekte gedruckt wurden über Wesen und Zweck des Hauses der Andacht, das in den Vereinigten Staaten errichtet wurde; dass auf den beiden Weltausstellungen in San Francisco und New York über 300 000 Prospekte verteilt wurden; dass in einem Zeitraum von zwölf Monaten 1 089 Bücher an verschiedene Bibliotheken verschenkt wurden; und dass in einem Jahr durch den Nationalen Ausschuss für Öffentlichkeitsarbeit über 2 300 Briefe mit über 4 500 Broschüren und Prospekten an Schriftsteller, Rundfunksprecher und Vertreter der jüdischen und der afro-amerikanischen Minderheiten geschickt wurden sowie an verschiedene Organisationen, die an internationalen Angelegenheiten interessiert waren.
Das gleiche Lob wie für die Herstellung dieser umfangreichen Literatur verdienen die Reiselehrer und die gewählten Vertreter der amerikanischen Bahá'í-Gemeinde, die diese Schriften – unterstützt von Geistigen Räten anderer Länder – mit derselben tatkräftigen Entschlossenheit an Persönlichkeiten von Rang und Namen überreichten.

An den König von England, an Königin Maria von Rumänien, an den Präsidenten Franklin D.

Roosevelt, an den Kaiser von Japan, an den inzwischen verstorbenen Reichspräsidenten von Hindenburg, an den König von Dänemark, an die Königin von Schweden, an König Ferdinand von Bulgarien, an den Kaiser von Abessinien, an den König von Ägypten, an den mittlerweile verstorbenen irakischen König Feisal, an König Zogu von Albanien, an den inzwischen verstorbenen tschechoslowakischen Präsidenten Masaryk, an die Präsidenten von Mexiko, Honduras, Panama, El Salvador, Guatemala und Puerto Rico, an General Tschiang Kai Schek, an den ehemaligen Khediven von Ägypten, an den Kronprinzen von Schweden, an den Herzog von Windsor, an die Herzogin von Kent, an die Gemahlin von Erzherzog Anton von Österreich, an Prinzessin Olga von Jugoslawien, an Prinzessin Kadria von Ägypten, an Prinzessin Estelle Bernadotte von Wisborg, an Mahatma Gandhi, an mehrere regierende Fürsten in Indien, und an die Ministerpräsidenten aller Staaten des Australischen Bundes – an diese und viele andere weniger hochgestellte Persönlichkeiten wurde Bahá'í-Literatur zu verschiedenen Aspekten des Glaubens überreicht, einigen persönlich, anderen durch geeignete Vermittler, seien es einzelne Gläubige oder die gewählten Vertreter der Bahá'í-Gemeinden.
Die einzelnen Lehrer und die Räte versäumten ebenso wenig, diese Literatur in Staats-, Universitäts- und allgemein zugänglichen Bibliotheken für die Öffentlichkeit bereitzustellen, um dem allgemeinen Leserpublikum die Gelegenheit zu geben, sich selbst mit der Geschichte und den Grundsätzen der Offenbarung Bahá'u'lláhs vertraut zu machen.

Um den Umfang dieser Aktivitäten auf allen fünf Kontinenten zu umreißen, wird es genügen, nur einige der wichtigeren dieser Bibliotheken aufzuzählen: das Britische Museum in London, die Bodleian-Bibliothek in Oxford, die Kongressbibliothek in Washington, die Bibliothek im Den Haager Friedenspalast, die Bibliotheken der Nobel-Friedensstiftung und der Nansen-Stiftung in Oslo, die Königliche Bibliothek in Kopenhagen, die Bibliothek des Völkerbunds in Genf, die Hoover-Friedensbibliothek, die Amsterdamer Universitätsbibliothek, die Parlamentsbibliothek in Ottawa, die Universitätsbibliothek in Alláhábád, die Universitätsbibliothek in Aligarh, die Universitätsbibliothek in Madras, die Bibliothek der Internationalen Universität in Santiniketan nahe Bolpur, die Bibliothek der 'Uthmáníyyih-Universität in Hyderabad, die Imperiale Bibliothek in Kalkutta, die Jamia-Milli-Bibliothek in Delhi, die Universitätsbibliothek in Mysore, die Bernard-Bibliothek in Rangun, die Jerabia-Wadia-Bibliothek in Puna, die öffentliche Bibliothek in Lahore, die Universitätsbibliotheken in Lucknow und in Delhi, die öffentliche Bibliothek in Johannesburg, die Leihbüchereien von Rio de Janeiro, die Nationalbibliothek in Manila, die Universitätsbibliothek in Hongkong, die öffentlichen Bibliotheken in Reykjavik, die Carnegie-Bibliothek auf den Seychellen, die Nationalbibliothek von Kuba, die öffentliche Bibliothek von San Juan, die Universitätsbibliothek in Santo Domingo, die Universitätsbibliothek und die öffentliche Carnegie-Bibliothek in Puerto Rico, die Parlamentsbibliothek in Canberra und die Parlamentsbibliothek in Wellington.

Alle diese Bibliotheken erhielten die maßgeblichen Bücher über den Glauben Bahá'u'lláhs, außerdem alle größeren Büchereien und Bibliotheken in Australien und Neuseeland, neun Bibliotheken in Mexiko, mehrere Bibliotheken in Mukden in der Mandschurei, sowie über tausend öffentliche Büchereien, hundert Büchereien von Betrieben und zweihundert Universitäts- und Collegebibliotheken in den Vereinigten Staaten und Kanada, darunter auch indianische Colleges.
Staatsgefängnisse und seit Kriegsausbruch Militärbibliotheken wurden in das umfassende Programm einbezogen, das die amerikanische Bahá'í-Gemeinde von einem Sonderausschuss für die Verbreitung der Bahá'í-Literatur entwickeln ließ. Diese rege und engagierte Gemeinde dachte auch an die Bedürfnisse der Blinden und übergab Bahá'í-Bücher, die von ihren Mitgliedern in Blindenschrift übertragen worden waren, an dreißig Büchereien und Institute in achtzehn Staaten der Vereinigten Staaten von Amerika, in Honolulu (Hawaii), in Regina (Saskatschewan) und an die Blindenbüchereien in Tokio und Genf; zudem an sehr viele Leihbüchereien, wie sie in vielen großen Städten des nordamerikanischen Kontinents an öffentliche Bibliotheken angeschlossen sind.
Ich kann dieses Thema nicht abschließen, ohne die Frau hervorzuheben, deren Ruhm die weltweiten Erfolge aller Glaubensbotschafter eines ganzen Jahrhunderts überragt, die. großen Anteil an den ersten Schritten für die Übersetzung und Verbreitung der Bahá'í-Literatur hatte, aber vor allem auf dem Gebiet des internationalen Lehrens einen erstaunlichen und wirklich einzigartigen Einsatz zeigte. Martha Root, diesem Archetyp eines Bahá'í-Reiselehrers, dieser hervorragendsten durch Bahá'u'lláh erweckten Hand Gottes seit 'Abdu'l-Bahás Hinscheiden gebührt, wenn man ihre vielfältigen Dienste und ihr überragendes Lebenswerk angemessen würdigen will, der Titel »Führende Botschafterin Seines Glaubens und Stolz aller Bahá'í-Lehrer und -Lehrerinnen in Ost und West«.
Als erste, die im selben Jahr, in dem die Sendschreiben zum göttlichen Plan in den Vereinigten Staaten von Amerika veröffentlicht wurden, dem bahnbrechenden Ruf 'Abdu'l-Bahás folgte, trat sie mit unerschütterlicher Entschlossenheit und einem Geist vollkommener Loslösung ihre Weltreisen an, die sie fast ohne Unterbrechung zwanzig Jahre lang viermal um den Erdball führten, in deren Verlauf sie viermal nach China und Japan und dreimal nach Indien reiste, alle bedeutenden Städte Südamerikas besuchte, Königen und Königinnen, Prinzen und Prinzessinnen, Staatspräsidenten, Ministern und Politikern, Redakteuren, Professoren, Geistlichen, Schriftstellern und einer großen Anzahl von Menschen verschiedener Gesellschaftsschichten die Botschaft vom Neuen Tag überbrachte, sich offiziell oder privat an religiöse Kongresse, Friedensgesellschaften, Esperantovereine, Sozialistenkongresse, theosophische Gesellschaften, Frauenklubs und ähnliche Einrichtungen wandte; und durch die Art ihres Einsatzes und durch den Wert ihrer Erfolge erbrachte diese unermüdliche Seele eine Höchstleistung, die dem Beispiel, das 'Abdu'l-Bahá den Gläubigen bei Seinen Reisen durch den Westen gab, am nächsten kommt.
Ihre acht Begegnungen mit Königin Maria von Rumänien, von denen die erste im Januar 1926 auf Schloss Cotroceni in Bukarest stattfand, die zweite 1927 auf Schloss Pelișor in Sinaia, dann im Januar des darauf folgenden Jahres beim Besuch Ihrer Majestät und deren Tochter Prinzessin Ileana im königlichen Schloss in Belgrad, wo sie sich als Gäste des jugoslawischen Königspaares aufhielten, später im Oktober 1929 auf ›Tenha Vuva‹, dem Sommerpalast der Königin in Baltschik am Schwarzen Meer, und im August 1932 und im Februar 1933 in der Wohnung von Prinzessin Ileana (nun Gemahlin von Erzherzog Anton von Österreich) in Mödling bei Wien, gefolgt von einem weiteren Treffen ein Jahr später im Februar auf Schloss Cotroceni und schließlich im Februar 1936 noch eine Begegnung im selben Palast – wegen des tiefgreifenden Einflusses, den die Besucherin auf ihre königliche Gastgeberin ausübte, stechen diese Begegnungen als bedeutendste Ereignisse ihrer unvergesslichen Reisen hervor, wie es die wiederholten Würdigungen aus der Feder der Königin bezeugen.

Die drei Besuche dieser unermüdlichen Vorkämpferin des Glaubens bei Prinz Paul und Prinzessin Olga von Jugoslawien, die sie auf das königliche Schloss in Belgrad einluden; ihre Vorträge an mehr als vierhundert Universitäten und Höheren Schulen in Ost und West; ihre zweimaligen Besuche von allen deutschen Universitäten – bis auf zwei – sowie von fast hundert Universitäten, Hochschulen und anderen Schulen in China; ihre zahllosen Artikel in Zeitungen und Zeitschriften in praktisch jedem Land, das sie besuchte; ihre vielen Vorträge im Rundfunk und die unzähligen Bücher, die sie in privaten und staatlichen Bibliotheken zurückließ; ihre persönlichen Begegnungen mit den Staatsmännern von über fünfzig Ländern während ihres dreimonatigen Aufenthalts 1932 in Genf, zur Zeit der Abrüstungskonferenz; ihre gewissenhafte Arbeit, als sie neben ihren anstrengenden Reisen auch die Übersetzung und Drucklegung vieler Ausgaben von Dr.

Esslemonts Bahá'u'lláh und das Neue Zeitalter überwachte; der Briefwechsel mit Personen von Rang und Namen und die Übergabe von Bahá'í-Büchern an sie; ihre Pilgerfahrt nach Persien und die ergreifende Ehrerbietung, die sie beim Besuch der historischen Bahá'í-Stätten dieses Landes dem Andenken der Helden des Glaubens erwies; ihr Besuch in Adrianopel, wo sie in ihrer überströmenden Liebe zu Bahá'u'lláh die Häuser, in denen Er während Seines Exils in dieser Stadt gewohnt hatte, und die Menschen, mit denen Er damals zusammengekommen war, ausfindig machte, und wo sie beim Gouverneur und beim Bürgermeister zu Gast war; und schließlich ihre bereitwillige und unermüdliche Unterstützung der Sachwalter des Glaubens in allen Ländern, wo dessen Institutionen schon errichtet waren oder gerade geschaffen wurden – dies sind gewiss Höhepunkte eines Dienstes, der in der gesamten Geschichte des ersten Bahá'í-Jahrhunderts in vieler Hinsicht nicht seinesgleichen hat.
Nicht weniger eindrucksvoll ist die Namensliste derer, mit denen sie im Laufe ihrer Reisen Gespräche führte: Neben den schon Genannten waren es Könige und bedeutende Persönlichkeiten wie König Haakon von Norwegen, König Faisal vom 'Iráq, König Zogu von Albanien und Mitglieder seiner Familie, Prinzessin Marina von Griechenland (nun Herzogin von Kent), Prinzessin Elisabeth von Griechenland, die tschechoslowakischen Präsidenten Thomas G. Masaryk und Eduard Benesch, der österreichische Bundespräsident, Dr. Sun Yat Sen, der Präsident der Columbia-Universität Dr. Nicholas Murray Butler, Professor Bogdan Popović von der Universität Belgrad, der türkische Außenminister Tevfik Rüsdü Bey, der chinesische Außenminister und Kultusminister, der litauische Außenminister, Prinz Muḥammad-'Alí von Ägypten, Stefan Raditsch, die Maharadschas von Patiala, Benares und Travancore, der Gouverneur und der Großmufti von Jerusalem, der schwedische Erzbischof Dr. Erling Eidem, Sarojini Naidu, Sir Rabindranath Tagore, die führende ägyptische Frauenrechtlerin Hudá Sha'ráví, der Minister des japanischen kaiserlichen Haushalts Dr. K. Ichiki, der Prof. Emeritus der Tokioter Kaiserlichen Universität Prof. Tetrujiro Inouye, das japanische Oberhausmitglied Baron Yoshiro Sakatani und der Dekan der philosophischen Fakultät und Präsident des Instituts für türkische Geschichte Mehmed Fu'ád.
Weder Alter noch Krankheit; weder der Mangel an Literatur, der ihre frühen Bemühungen behinderte, noch ihre dürftigen Mittel, was ihre Arbeit zusätzlich erschwerte; weder die Unbilden des Klimas, denen sie ausgesetzt war, noch politische Wirren, in die sie bei ihren Reisen geriet – nichts konnte die Begeisterung dieser geistig regen und heiligen Frau dämpfen oder sie von ihrem Ziel ablenken. Ganz auf sich gestellt und mehr als einmal unter äußerst gefährlichen Umständen, rief sie die Menschen verschiedener Religionen, Hautfarben und Klassen unermüdlich und fanfarengleich zur Botschaft Bahá'u'lláhs, bis sie, die trotz einer tödlichen und schmerzhaften Krankheit, deren Schübe sie äußerst tapfer ertrug, nach Hause eilte, um beim eben begonnenen Siebenjahresplan mitzuwirken, unterwegs im fernen Honolulu zusammenbrach. Dort, an diesem symbolischen Ort zwischen der östlichen und der westlichen Hemisphäre – in beiden hatte sie so machtvoll gewirkt –, starb sie am 28. September 1939 und vollendete damit ein Leben, das wohl als die herrlichste Frucht gelten darf, die das Gestaltende Zeitalter der Sendung Bahá'u'lláhs bisher hervorbrachte.
Dem testamentarischen Gebot 'Abdu'l-Bahás, in die Fußstapfen der Jünger Jesu Christi zu treten, »nicht einen Augenblick zu ruhen«, »durch alle Länder zu ziehen«, »ohne Rast und unentwegt bis zuletzt« »in allen Ländern den Ruf ›Yá Bahá'u'l-Abhá‹«Q899 anzustimmen, erwies diese unsterbliche Heldin solchen Gehorsam, dass heutige wie künftige Generationen darauf stolz sein und ihm nacheifern können.
»Unbeschwert wie der Wind«Q900, setzte sie ihr »ganzes Vertrauen« auf Gott als »beste Wegzehrung«Q901 für ihre Reise und erhob sich sofort, um buchstabengetreu den von 'Abdu'l-Bahá in seinen Sendschreiben so ergreifend formulierten Wunsch zu erfüllen: »O dass ich doch in diese Gegenden reisen könnte, wenn nötig zu Fuß und in tiefster Armut, um in den Städten und Dörfern, auf den Bergen, in den Wüsten und auf den Meeren den Ruf ›Yá Bahá'u'l-Abhá!‹ zu erheben und die göttlichen Lehren zu verbreiten! Leider ist mir dies nicht möglich. Wie sehr beklage ich das! So Gott will, werdet ihr es schaffen.«Q902
»Tief erschüttert hörte ich vom Tod der guten Miss Martha Root«, ehrte Prinzessin Olga von Jugoslawien ihr Andenken, als sie die Nachricht von ihrem Tod erhielt. »Ich hatte keine Ahnung davon. Wir freuten uns früher immer über ihre Besuche. Sie war so freundlich und mild und arbeitete wirklich für den Frieden. Sicher wird man sie und ihre Arbeit schmerzlich vermissen.«Q903
»Du bist wahrhaftig ein Herold des Gottesreiches und eine Botin des Bundes«, bezeugt die nie irrende Feder des Mittelpunkts des Bundes Bahá'u'lláhs, »du bist wahrlich selbstlos. Du bist freundlich zu allen Völkern. Du säst eine Saat, die dereinst tausendfache Frucht bringt. Du pflanzest einen Baum, der immerdar Blätter und Blüten treiben und Frucht tragen wird und dessen Schatten Tag für Tag größer wird.«
Der bei weitem bedeutsamste von allen Diensten, die diese sternengleiche Dienerin des Glaubens der Sache Bahá'u'lláhs erwies, war die beinahe sofortige Reaktion, die sie in Königin Maria von Rumänien auf die Botschaft hervorrief, die diese leidenschaftliche und mutige Pionierin ihr in einer der dunkelsten Stunden ihres Lebens überbrachte, in einer Stunde bitterer Not, Ratlosigkeit und Sorge. »Sie kam«, bezeugt die Königin in einem Brief, »wie alle großen Botschaften kommen: in einer Stunde schrecklichen Kummers, der inneren Zerrissenheit und Verzweiflung. Und so drang der Same tief ein.«Q904
Sie, die älteste Tochter des Herzogs von Edinburgh, des zweiten Sohnes jener Königin, die von Bahá'u'lláh in einem bedeutenden Sendschreiben mit lobenden Worten bedacht worden war; die Enkelin von Zar Alexander II. – ebenfalls Empfänger eines Sendschreibens aus Seiner Feder; durch Geburt und Ehe mit den bedeutendsten Familien Europas verwandt; im anglikanischen Glauben erzogen, durch ihre Ehe jedoch der griechisch-orthodoxen Kirche, der Staatsreligion ihrer Wahlheimat, eng verbunden; eine versierte Schriftstellerin, von bezauberndem und einnehmendem Charakter; sehr talentiert, mit klarem Blick, von Natur aus kühn und begeisterungsfähig – sie, die sich allen humanitären Vorhaben leidenschaftlich widmete, war die einzige unter den Königinnen, die einzige von königlichem Geblüt und Rang, die sich veranlasst fühlte, die Größe der Botschaft Bahá'u'lláhs spontan anzuerkennen, zu verkünden, dass Er der Vater und Muḥammad der Prophet Gottes ist, und allen Männern und Frauen die Bahá'í-Lehren ans Herz zu legen und deren Kraft, Erhabenheit und Schönheit zu preisen.
Ihr furchtloses Glaubensbekenntnis vor Freunden und Verwandten und besonders vor ihrer jüngsten Tochter; drei aufeinanderfolgende Lobpreisungen (sie sind ihr größtes und bleibendes Vermächtnis an die Nachwelt); drei weitere Würdigungen, die sie als ihren Beitrag zur Bahá'í-Literatur verfasste; mehrere Briefe an Freunde und Bekannte sowie an ihre geistige Mutter, die ihr ein Vorbild war; die vielen Zeichen, durch die sie ihren Glauben ausdrückte; ihre Dankbarkeit für die frohe Botschaft, die ihr die Bahá'í-Bücher brachten, die sie und ihre jüngste Tochter bestellten; und schließlich die vereitelte Pilgerfahrt ins Heilige Land, die mit der ausdrücklichen Absicht verbunden war, den Stiftern des Glaubens an ihren Gräbern Ehrerbietung zu erweisen – dank solcher Taten gebührt dieser erlauchten Königin der erste Rang unter den königlichen Unterstützern der Sache Gottes, die in Zukunft erscheinen werden und von denen jeder – um es mit den Worten Bahá'u'lláhs auszudrücken – jubelnd begrüßt werden sollte als »das Auge der Menschheit, der leuchtende Schmuck auf der Stirn der Schöpfung, der Brunnquell des Segens für die ganze Welt«Q905.
In einem privaten Brief schreibt sie bezeichnenderweise: »Einige aus meiner Gesellschaftsschicht wundern sich und missbilligen meinen Mut, hervorzutreten und Dinge auszusprechen, die gekrönte Häupter gewöhnlich nicht sagen. Aber ich handle aus einem inneren Drang heraus, dem ich nicht widerstehen kann. Mit geneigtem Haupt erkenne ich an, dass auch ich nur ein Werkzeug in göttlichen Händen bin, und ich bin glücklich über diese Erkenntnis.«Q906
Bei ihrer Ankunft in Bukarest sandte Martha Root ihrer Majestät einen kurzen Brief und ein Exemplar von Bahá'u'lláh und das Neue Zeitalter, das die Aufmerksamkeit der Königin derart fesselte, dass sie bis zum frühen Morgen in dem Buch las und Martha Root zwei Tage später, am 30. Januar 1926, im Schloss Cotroceni in Bukarest eine Audienz gewährte, in deren Verlauf sie sich davon überzeugt zeigte, dass »diese Lehren die Lösung für die Probleme der Welt darstellen«Q907. Und noch im selben Jahr veröffentlichte sie auf eigene Initiative drei epochemachende Aussagen, die in ungefähr zweihundert Zeitungen der Vereinigten Staaten und Kanadas erschienen, und die danach in Europa, China, Japan, Australien, im Nahen Osten und auf den Inseln der Weltmeere übersetzt und publiziert wurden.
Im ersten dieser Schreiben bestätigte sie, dass die Schriften Bahá'u'lláhs und 'Abdu'l-Bahás »ein lauter Ruf zum Frieden sind, über alle Schranken und Grenzen hinweg und erhaben über alle Meinungsverschiedenheiten bezüglich Riten und Dogmen. … Es ist eine erstaunliche und wundersame Botschaft, die Bahá'u'lláh und Sein Sohn 'Abdu'l-Bahá uns gegeben haben. Sie haben sie nicht offensiv abgefasst, denn sie wussten, dass der Keim der ewigen Wahrheit im Kern ihrer Botschaft auf jeden Fall Wurzeln schlagen und sich ausbreiten wird. … Es ist die Botschaft Christi, die hier aufs Neue und mit fast denselben Worten aufgegriffen wird, aber angepasst an den Unterschied von tausend und mehr Jahren, die zwischen dem Jahr eins und heute liegen.«Q908 Sie fügte eine bemerkenswerte Aufforderung hinzu, die an die aufschlussreichen Worte von Dr. Benjamin Jowett erinnert. Dieser hatte in einem Gespräch mit seinem Schüler Professor Lewis Campbell die Bahá'í-Religion als »das größte Licht« begrüßt, »das seit der Zeit Jesu Christi in die Welt gekommen ist«, und ihm geraten, »darauf zu achten«Q909 und es nie aus den Augen zu verlieren. »Solltet ihr je«, schrieb die Königin, »auf die Namen Bahá'u'lláh oder 'Abdu'l-Bahá stoßen, so legt ihre Schriften nicht beiseite! Durchforscht ihre Bücher und lasst ihre herrlichen, friedenstiftenden, Liebe begründenden Worte und Lehren so in eure Herzen dringen, wie sie in meines drangen! … Sucht nach ihnen und ihr werdet glücklicher sein!«Q910
In einem anderen Zeugnis macht sie eine wichtige Aussage über die Stufe des arabischen Propheten und erklärt: »Gott ist alles und jedes. Er ist die Macht hinter allem Sein. … Er ist die Stimme in uns, die uns Gut und Böse zeigt. Aber meistens ignorieren oder missverstehen wir diese Stimme. Darum berief Er Seine Auserwählten, damit sie zu uns auf die Erde herabsteigen und uns Sein Wort und Seine eigentliche Absicht verdeutlichen. Darum die Propheten, darum Christus, Muḥammad, Bahá'u'lláh. Denn der Mensch braucht immer wieder eine Stimme auf Erden, die ihm Gott nahebringt, die sein Bewusstsein für die Existenz des wahren Gottes schärft. Diese Stimmen, die uns gesandt wurden, mussten Fleisch werden, damit wir mit unseren irdischen Ohren hören und verstehen können.«Q911
Eine Würdigung dieser Aussagen wurde ihr im Namen der Gläubigen in Ost und West schriftlich übermittelt. In ihrem tief berührenden Antwortbrief schrieb sie: »Mit der Botschaft Bahá'u'lláhs und 'Abdu'l-Bahás ist wahrhaftig ein großes Licht zu mir gekommen. … Auch meine jüngste Tochter findet in den Lehren der geliebten Meister viel Kraft und Trost. Wir geben die Botschaft mündlich weiter, und alle, denen wir sie reichen, sehen plötzlich ein Licht vor sich aufleuchten, und vieles, was dunkel und verwirrend gewesen, wird einfach, licht und voll Hoffnung wie nie zuvor. Dass mein offener Brief denen Balsam war, die für die Sache leiden müssen, ist wirklich eine große Freude für mich, und ich nehme es als Zeichen dafür, dass Gott meinen demütigen Tribut angenommen hat. Die mir geschenkte Gelegenheit, mich öffentlich äußern zu können, war auch Sein Werk, denn da war wirklich eine ganze Kette von Umständen, und jedes ihrer Glieder brachte mich unwissentlich einen Schritt weiter, bis plötzlich alles vor meinen Augen klar wurde und ich verstand, warum es so gewesen war. So führt Er uns schließlich zu unserem letzten Ziel. … Nach und nach hebt sich der Schleier, Leid hat ihn zerrissen. Und Leid war auch ein Schritt, der mich immer näher zur Wahrheit führte. Darum bäume ich mich nicht auf gegen das Leid!«Q912
In einem aufschlussreichen und bewegenden Brief an eine vertraute amerikanische Freundin, die in Paris wohnte, schrieb sie: »Vor kurzem kam eine große Hoffnung zu mir durch 'Abdu'l-Bahá. Ich fand in Seiner und Seines Vaters, Bahá'u'lláhs, Glaubensbotschaft meine ganze Sehnsucht nach wahrer Religion gestillt. … Was ich sagen will: Diese Bücher haben mich unglaublich gestärkt, und ich bin jetzt voll Hoffnung und bereit, jeden Tag zu sterben. Aber ich bitte Gott, mich noch nicht hinwegzunehmen, denn ich habe noch viel Arbeit vor mir.«Q913
Und wiederum in einem ihrer späteren anerkennenden Schreiben über den Glauben: »Die Bahá'í-Lehre bringt Frieden und Verständigung. Sie ist wie eine weite Umarmung, die alle umfängt, die lange nach Worten der Hoffnung gesucht haben. … Betrübt über den andauernden Zwist unter den Gläubigen vieler Konfessionen und ihrer gegenseitigen Unduldsamkeit überdrüssig, entdeckte ich in der Bahá'í-Lehre den wahren Geist Christi, der so oft verleugnet und missverstanden wird.«Q914 Und wieder dies wundervolle Bekenntnis: »Die Bahá'í-Lehre bringt der Seele Frieden und dem Herzen Hoffnung. Wer nach Gewissheit sucht, dem sind die Worte des Vaters wie ein Brunnen in der Wüste nach langer Wanderschaft.«Q915
»Die schöne Wahrheit Bahá'u'lláhs«, schrieb sie an Martha Root, »ist immer bei mir, eine Hilfe und Inspiration. Ich schrieb, weil mein Herz überströmt vor Dankbarkeit für den Glanz, den Sie mir gebracht haben. Ich freue mich, wenn Sie der Ansicht sind, dass ich geholfen habe. Ich hoffte, es würde der Wahrheit dienen, weil meine Worte von so vielen gelesen werden.«Q916
Während eines Besuches im Nahen Osten äußerte sie die Absicht, die Bahá'í-Schreine zu besuchen. Sie kam in Begleitung ihrer jüngsten Tochter sogar nach Haifa und war schon in Sichtweite ihres Zieles, als ihr das Recht verwehrt wurde, den geplanten Pilgerbesuch durchzuführen – zur großen Enttäuschung des hochbetagten Größten Heiligen Blatts, das ihre Ankunft sehnlich erwartet hatte. Einige Monate später, im Juni 1931, schrieb sie in einem Brief an Martha Root: »Ileana und ich waren bitter enttäuscht, als wir nicht zu den heiligen Schreinen gehen durften, … aber damals machten wir eine schwere Krise durch, jeder meiner Schritte wurde gegen mich verwendet und politisch in gemeiner Weise ausgeschlachtet. Das brachte mir viel Leid und beschnitt meine Freiheit sehr hart. … Aber die Schönheit der Wahrheit bleibt bestehen, und ich halte mich fest an sie in all den Wechselfällen eines eher traurig gewordenen Lebens. … Es freut mich zu hören, dass Ihre Reise so fruchtbar gewesen ist, und wünsche Ihnen dauernden Erfolg. Denn ich weiß, welch schöne Botschaft Sie von Land zu Land tragen.«Q917
Nach dieser bitteren Enttäuschung schrieb sie an eine Freundin aus ihrer Kindheit, die in der Nähe von 'Akká in einem Haus lebte, das Bahá'u'lláh früher bewohnt hatte: »Es war wirklich schön, von Dir zu hören, und daran zu denken, dass Du ausgerechnet in der Nähe von Haifa lebst und so wie ich den Bahá'í-Lehren folgst. Interessant ist, dass Du in diesem besonderen Haus wohnst. … Ich war so gefesselt davon und betrachtete jedes Foto genau. Es muss ein hübscher Ort sein … und das Haus, in dem du lebst, muss unglaublich anziehend und kostbar sein durch seine Verbindung mit dem Mann, den wir alle verehren …«Q918
Ihre letzte öffentliche Würdigung des Glaubens, den sie so innig liebte, schrieb sie zwei Jahre vor ihrem Tod. »Heute, da die Welt einer solchen Krise von Verwirrung und Unruhe gegenübersteht«, schrieb sie, »müssen wir mehr denn je fest im Glauben stehen und das suchen, was uns eint, und nicht, was uns auseinander bringt. Denen, die nach Licht suchen, zeigen die Bahá'í-Lehren einen Stern, der sie zu tieferem Verständnis führt, zu Zuversicht, Frieden und Wohlwollen gegenüber allen Menschen.«Q919
Martha Roots eigener aufschlussreicher Bericht in einem ihrer Artikel lautet:

»Zehn Jahre lang haben Ihre Majestät und deren Tochter, die Königliche Hoheit Prinzessin Ileana (jetzt die Gemahlin von Erzherzog Anton) mit Interesse jedes neue Buch über die Bahá'í-Bewegung gelesen, sobald es aus der Druckerei kam. … Nach dem Hinscheiden ihres Gemahls König Ferdinand im Jahr 1927 empfing mich ihre Majestät auf Schloss Pelișor in Sinaia zur Audienz, wo sie mir gnädig eine Unterredung gewährte, bei der sie von den Bahá'í-Lehren über die Unsterblichkeit sprach.

Auf ihrem Tisch und dem Diwan lagen einige Bahá'í-Bücher, da sie gerade in jedem von ihnen die Lehren über das Leben nach dem Tod nachgelesen hatte.

Sie bat mich, … die Freunde im Írán und die vielen amerikanischen Bahá'í zu grüßen, die, wie sie sagte, im Vorjahr bei ihrer Reise durch die Vereinigten Staaten besonders liebenswürdig zu ihr gewesen seien. … Als ich die Königin am 19.

Januar 1928 im Königsschloss in Belgrad wieder traf – sie und die Königliche Hoheit Prinzessin Ileana waren dort Gäste der jugoslawischen Königin und hatten einige ihrer Bahá'í-Bücher mitgebracht –, sprach sie jene Worte, die mir von allem, was Ihre liebe Majestät sagte, am längsten in Erinnerung bleiben werden: ›Der letzte Traum, den wir verwirklichen werden, ist der, dass die Bahá'í-Denkart eine solche Kraft hat, dass sie allmählich zu einem Licht für alle wird, die nach dem wahren Ausdruck der Wahrheit suchen.‹ … Als die Majestät später, bei der Audienz vom 16.

Februar 1934 im Schloss Cotroceni, vernahm, dass die rumänische Übersetzung von Bahá'u'lláh und das Neue Zeitalter gerade in Bukarest herausgekommen war, sagte sie, sie sei so glücklich, dass ihr Volk nun den Segen genieße, diese kostbare Lehre lesen zu können. … Und nun hatte ich heute, am 4.

Februar 1936, eine weitere Audienz bei ihrer Majestät auf Schloss Cotroceni in Bukarest. … Wieder empfing mich Königin Maria von Rumänien herzlich in ihrer gedämpft erleuchteten Bibliothek, denn es war sechs Uhr. … Welch unvergesslicher Besuch war das! … Sie sagte mir auch, dass sie in London eine Bahá'í getroffen hätte, Lady Blomfield, die ihr das Original der Botschaft zeigte, die Bahá'u'lláh ihrer Großmutter, Königin Victoria, nach London geschrieben hatte.

Sie fragte mich nach den Fortschritten der Bahá'í-Bewegung, besonders in den Balkanländern. … Sie sprach auch über mehrere Bahá'í-Bücher, über die Tiefen des Íqán, und insbesondere über die Ährenlese, die sie ein wundervolles Buch nannte.

Um ihre eigenen Worte zu zitieren: ›Sogar Zweifler würden darin eine gewaltige Kraft finden, wenn sie es allein lesen würden und ihrer Seele Zeit gäben, zu wachsen.‹ … Ich fragte sie, ob ich vielleicht von der Brosche sprechen dürfe, die den Bahá'í historisch kostbar ist, und sie erwiderte: ›Ja, gern.‹ Einmal, im Jahr 1928, hatte mir Ihre liebe Majestät ein Geschenk gegeben, eine hübsche und seltene Brosche, die ihr ihre kaiserlichen Verwandten in Russland einige Jahre zuvor geschenkt hatten.

Es waren zwei kleine in Gold und Silber gearbeitete Flügel, die mit winzigen Diamantsplittern besetzt waren und von einer großen Perle zusammengehalten wurden. ›Sie geben immer Geschenke an andere, ich werde Ihnen jetzt ein Geschenk von mir geben‹, sagte die Königin lächelnd und heftete die Brosche selbst an mein Kleid.

Die Flügel und die Perle ließen sie als ›lichtbringend‹ erscheinen – eben eine Bahá'í!

Die Brosche wurde noch in derselben Woche nach Chicago geschickt, als Geschenk für den Bahá'í-Tempel. … Auf der Bahá'í-Nationaltagung, die in jenem Frühjahr stattfand, kamen Bedenken auf:

Darf ein Geschenk der Königin verkauft werden?

Sollte es nicht als Andenken an die erste Königin aufbewahrt werden, die sich erhob, den Glauben an Bahá'u'lláh zu fördern?

Es wurde aber doch sogleich verkauft und das Geld dem Tempel gegeben, denn alle Bahá'í gaben ihr Letztes, um diesen mächtigen Bau zu fördern, den ersten seiner Art in den Vereinigten Staaten von Amerika.

Mister Willard Hatch, ein Bahá'í aus Los Angeles in Kalifornien, der die erlesene Brosche kaufte, brachte sie 1931 nach Haifa in Palästina und gab sie in das Archiv am Karmel, wo sie für alle Zeit bei den Bahá'í-Schätzen ruhen soll …«Q920
Im Juli 1938 verschied Königin Maria von Rumänien.

An ihre Tochter, die Königin von Jugoslawien, wurde im Namen aller Bahá'í-Gemeinden in Ost und West ein Kondolenzschreiben gerichtet, auf das sie antwortete und dabei ihren »aufrichtigen Dank an alle, die an Bahá'u'lláh glauben«Q921 zum Ausdruck brachte.

Der Nationale Geistige Rat der Bahá'í von Persien sandte im Namen der Gläubigen in Bahá'u'lláhs Geburtsland ein Beileidschreiben in persischer und englischer Sprache an ihren Sohn, den König von Rumänien, und an die rumänische Königsfamilie.

Die tiefe liebevolle Anteilnahme, die Martha Root gegenüber Prinzessin Ileana zum Ausdruck brachte, wurde von ihr dankbar angenommen.

Für die Königin wurden Gedenkfeiern abgehalten, auf denen das mutige und epochale Bekenntnis ihres Glaubens an Bahá'u'lláh als den Vater, ihre Anerkennung der Stufe des Propheten des Islám und die Lobpreisungen aus ihrer Feder gebührend gewürdigt wurden.

Am ersten Jahrestag ihres Todes verlieh der Nationale Geistige Rat der Vereinigten Staaten und Kanadas seiner dankbaren Bewunderung und Zuneigung für die verstorbene Königin Ausdruck, indem er sich mit einer prachtvollen Blumengabe an der eindrucksvollen Gedenkfeier beteiligte, die der rumänische Gesandte ihr zu Ehren in der Bethlehemkapelle der Kathedrale von Washington D.C. veranstaltete und an der eine vom Staatssekretär angeführte amerikanische Delegation von Regierungsbeamten sowie Vertretern von Heer und Marine, die Botschafter Großbritanniens, Frankreichs und Italiens und Vertreter anderer europäischer Gesandtschaften teilnahmen und gemeinsam eine Frau würdigten, die – abgesehen von dem unvergänglichen Ruhm, den sie im Königreich Bahá'u'lláhs erlangt hatte – im irdischen Leben die Achtung und Liebe vieler Menschen über die Grenzen ihres Landes hinaus erworben hatte.
Die Anerkennung der göttlichen Botschaft durch Königin Maria gehört zu den ersten Früchten dessen, was Bahá'u'lláh während seiner Gefangenschaft lange zuvor schon vorausschaute und in Seinem Kitáb-i-Aqdas angekündigt hat: »Welch großer Segen harrt des Königs, der sich erhebt, Meiner Sache in Meinem Reiche zu helfen, und sich von allem außer Mir loslöst! … Alle müssen seinen Namen verherrlichen, seine Stufe ehren und ihm helfen, mit dem Schlüssel Meines Namens, der Allmächtige Beschützer, für alle Bewohner der sichtbaren und unsichtbaren Reiche, die Städte aufzuschließen. Ein solcher König ist das wahre Auge der Menschheit, der leuchtende Schmuck auf der Stirn der Schöpfung, der Brunnquell des Segens für die ganze Welt. O Volk Bahás, opfert eure Habe, ja euer Leben zu seinem Beistand!«Q922
Die mit dem unvergänglichen Ruhm der weltweiten, bemerkenswerten Dienste Martha Roots gekrönte amerikanische Bahá'í-Gemeinde sollte sich gegen Ende des ersten Bahá'í-Jahrhunderts dank der gemeinsamen Bemühungen ihrer Mitglieder im In- und Ausland durch weitere Errungenschaften auszeichnen, die so weitreichend und so wertvoll waren, dass sie in jedem Überblick über die Lehraktivitäten dieses Jahrhunderts erwähnt werden müssen. Man kann ohne Übertreibung sagen, dass die gewaltigen Erfolge und die daraus entspringenden erstaunlichen Ergebnisse nur durch den Einsatz aller Institutionen der neu errichteten Gemeindeordnung, die alle nach einem sorgfältig ausgearbeiteten Plan vorgingen, zu erzielen waren, und dass sie einen angemessenen Abschluss bilden für einen Bericht über ein Jahrhundert großer Anstrengungen im Dienst für die Sache Bahá'u'lláhs.
Dass in den letzten Jahren dieses glorreichen Jahrhunderts die Bahá'í-Gemeinde der Vereinigten Staaten und Kanadas die Siegestrophäe davontrug, kann nicht überraschen. Ihre Leistungen während der letzten zwei Jahrzehnte des Heroischen Zeitalters und während der ersten fünfzehn Jahre des Gestaltenden Zeitalters der Bahá'í-Offenbarung setzten ein gutes Vorzeichen für ihre Zukunft und bahnten den Weg für ihren endgültigen Sieg noch vor Ablauf des ersten Jahrhunderts des Bahá'í-Zeitalters.
Fast hundert Jahre zuvor hatte der Báb in Seinem Qayyúmu'l-Asmá' die »Völker des Westens« eigens aufgefordert, aus ihren »Städten hervorzukommen« und Seiner Sache beizustehen.

In Seinem Kitáb-i-Aqdas hatte Bahá'u'lláh die Präsidenten aller amerikanischen Republiken angesprochen und ihnen geboten, sich aufzumachen, »den Verletzten mit den Händen der Gerechtigkeit zu verbinden« und »den Unterdrücker« zu »zermalmen … mit der Rute der Gebote«Q923 ihres Herrn, und in Seinen Schriften sagte Er voraus, dass »die Zeichen Seiner Herrschaft« »im Westen«Q924 erscheinen werden. 'Abdu'l-Bahá verkündete, dass das »Licht«, das die Offenbarung Seines Vaters über den Westen ergieße, einen »außerordentlichen Glanz«Q925 erlangen werde, und dass »das Licht des Königreichs den Westen noch brillanter erleuchten«Q926 werde als den Osten.

Insbesondere rühmte Er den amerikanischen Kontinent als »ein Land, darin Sein strahlendes Licht enthüllt und die Geheimnisse seines Glaubens entschleiert werden sollen«Q927, und stellt fest, dass Amerika »allen Nationen geistig vorangehen«Q928 werde.

Die Große Republik des Westens, die führende Nation auf diesem Kontinent, hebt er noch eigens hervor und erklärt, dass deren Volk »es wirklich wert« sei, »als erstes das Königszelt des Größten Friedens zu errichten und die Einheit der Menschheit zu verkünden«Q929, und dass es »bestens ausgerüstet und befähigt ist, das zu vollbringen, was die Geschichtsbücher schmücken wird; die ganze Welt wird sie beneiden und für die Erfolge ihres Volkes wird man sie in Ost und West segnen.«Q930
Die erste Tat Seiner Amtszeit war, dass Er das Banner Bahá'u'lláhs im Herzen dieser Republik entfaltete.

Dann folgte Sein ausgedehnter Besuch hin zu deren Ufern und die Grundsteinlegung für das erste Haus der Andacht, das die Gemeinde der Gläubigen dieses Landes erbauen sollte, und schließlich, an Seinem Lebensabend, die Offenbarung der Sendschreiben zum göttlichen Plan, die den Gläubigen den Auftrag übertrugen, das Banner des Glaubens Seines Vaters auf allen Kontinenten, Ländern und Inseln des Erdballs zu erheben, so wie Er es in ihrem eigenen Land erhoben hatte.

Er hatte zudem einen ihrer berühmtesten Präsidenten dafür gelobt, dass er durch die von ihm vertretenen Ideale und die von ihm eingeführten Institutionen den »Tagesanbruch«Q931 des von Bahá'u'lláh vorausgesehenen Friedens hatte anbrechen lassen, und Er hatte die Hoffnung geäußert, dass sich von ihrem Land aus »himmlische Erleuchtung zu allen Völkern der Erde verbreiten«Q932 werde; hatte sie in den genannten Sendschreiben als die »Apostel Bahá'u'lláhs«Q933 bezeichnet und ihnen versichert:

»Ist euer Unternehmen von Erfolg gekrönt, so wird … der Thron des Reiches Gottes in der Fülle seiner Majestät und Herrlichkeit fest gegründet sein«Q934; und hatte die mitreißende Ankündigung gemacht:

»Sobald sie diese göttliche Botschaft quer durch die Kontinente Europa, Asien, Afrika und Australasien und bis auf die pazifischen Inseln verbreitet haben, wird sich diese Gemeinde fest auf den Thron ewiger Herrschaft gesetzt sehen. … Die ganze Erde wird widerhallen vom Lobpreis ihrer Majestät und Größe.«Q935
Diese Gemeinde, die Er geschaffen, liebevoll gehegt, immer wieder gesegnet und gepriesen hatte und der Er zuletzt eine so unverwechselbare Aufgabe anvertraute, hatte sich noch zu Seinen Lebzeiten aufgemacht, ihr großes Vorhaben, den Mashriqu'l-Adhkár, zu beginnen, indem sie das dafür vorgesehene Grundstück kaufte und das Fundament errichtete.

Sie hatte ihre Lehrer nach Ost und West gesandt, um die Sache zu verbreiten, der sie sich angeschlossen hatten, hatte die Basis ihres Gemeindelebens geschaffen und nach Seinem Hinscheiden den Oberbau des Tempels errichtet und mit der Ausschmückung seiner Fassade begonnen.

Darüber hinaus hatte sie mehr als alle anderen für die Errichtung der Strukturen der Gemeindeordnung des Glaubens geleistet, hatte sich mehr für den Glauben eingesetzt sowie für den Nachweis seiner Eigenständigkeit, für die Zunahme und Verbreitung seiner Literatur, für die moralische und materielle Unterstützung verfolgter Glaubensgenossen, für die Abwehr der Angriffe seiner Gegner, und dafür, dass königliche Personen seinem Stifter Gefolgschaft leisteten.

Diese glänzenden Erfolge gipfelten nun, am Ende des Jahrhunderts, in der Inangriffnahme eines Vorhabens, das die erste Phase der ihr von 'Abdu'l-Bahá anvertrauten Aufgabe darstellt:

In nur sieben Jahren sollte die äußere Ausschmückung des Mashriqu'l-Adhkár vollendet werden, sollte sich die Zahl der Geistigen Räte auf dem nordamerikanischen Kontinent fast verdoppeln, zudem die Gesamtzahl der Orte auf dem amerikanischen Kontinent, in denen Bahá'í wohnen, auf eintausenddreihundertzweiundzwanzig ansteigen, in jedem Staat der Vereinigten Staaten und in jeder Provinz Kanadas die Grundlage für die Strukturen der Gemeindeordnung geschaffen werden, und in jeder der zwanzig Republiken Mittel- und Südamerikas ein fester Stützpunkt errichtet werden, um die Anzahl der unabhängigen Länder im Einflussbereich dieser Gemeinde auf sechzig zu erhöhen.
Viele unterschiedliche Kräfte drängten die amerikanische Bahá'í-Gemeinde nun zu entschlossenem Handeln: die glühenden Ermahnungen und Verheißungen Bahá'u'lláhs und Seine Aufforderung, in Seinem Namen Häuser der Andacht zu errichten; 'Abdu'l-Bahás Anweisungen in den vierzehn Sendschreiben an die Gläubigen in den West-, Mittel-, Nordost- und Südstaaten der nordamerikanischen Republik und im Herrschaftsgebiet Kanada; Seine prophetischen Worte über die Zukunft des Mashriqu'l-Adhkár in Amerika; der Einfluss der neuen Gemeindeordnung, die einen Geist der hingebungsvollen Mitarbeit hervorbrachte und förderte; das Beispiel Martha Roots, die nur mit einer Handvoll unzulänglich übersetzter Broschüren nach Südamerika reiste und alle wichtigen Städte dieses Kontinents besuchte; die Zähigkeit und Selbstaufopferung der furchtlosen und großartigen Keith Ransom-Kehler, der ersten amerikanischen Märtyrerin, die auf ihrer Reise nach Persien die Sache ihrer unterdrückten persischen Brüder in zahlreichen Gesprächen mit Ministern, Geistlichen und Beamten vertrat und nicht weniger als sieben Gesuche an den Sháh richtete, dabei alle Warnungen von Alter und Krankheit in den Wind schlug und schließlich in Iṣfahán verstarb.

Was die Mitglieder der amerikanischen Gemeinde darüber hinaus zu neuen Opfern und Unternehmungen anspornte, war ihr brennender Wunsch, die Arbeit einiger Pioniere zu unterstützen, die durch Ansiedlung und wiederholte Reisen das erste Glaubenszentrum in Brasilien geschaffen hatten und die den südamerikanischen Kontinent umschifften, die Westindischen Inseln besuchten und in mehreren Ländern Mittel- und Südamerikas Literatur verbreiteten; das Bewusstsein ihrer dringenden Verantwortung angesichts der sich rasch verschlechternden internationalen Lage; die Einsicht, dass das erste Bahá'í-Jahrhundert sich rasch seinem Ende näherte; und das Verlangen, ihr vor dreißig Jahren begonnenes Unternehmen zu einem würdigen Abschluss zu bringen.

Unbeirrt von der unermesslichen Größe ihres Arbeitsfeldes, der gegen sie ins Spiel gebrachten Macht fest verwurzelter kirchlicher Organisationen, der politischen Labilität einiger Länder, in denen sie sich niederlassen wollten, der klimatischen Verhältnisse, denen sie ausgesetzt sein würden, der Unterschiede von Sprache und Gebräuchen bei den Völkern, unter denen sie wohnen würden, und wohl gewahr der dringenden Erfordernisse des Glaubens auf dem nordamerikanischen Kontinent, erhoben sich die Mitglieder der amerikanischen Bahá'í-Gemeinde alle zusammen, um eine sorgfältig geplante und systematisch durchgeführte dreifache Kampagne zu beginnen:

In allen noch unerschlossenen Staaten und Provinzen Nordamerikas sollte ein Geistiger Rat gebildet werden, in jeder Republik Mittel- und Südamerikas sollte ein Kern ortsansässiger Gläubiger geschaffen werden, und am Mashriqu'l-Adhkár sollte die Außenverzierung vollendet werden.
Wohl hundert Maßnahmen und Aktivitäten auf dem Gebiet der Verwaltung und der Erziehung wurden entwickelt und durchgeführt, um diesen hehren Plan zu verfolgen. Durch großzügige Geldspenden, durch die Einrichtung eines Interamerika-Ausschusses und unterstützender regionaler Lehrausschüsse, durch die Gründung einer internationalen Schule für Ausbildung und Training von Bahá'í-Lehrern, durch die Ansiedlung von Pionieren in unerschlossenen Gebieten und Besuche von Reiselehrern, durch die Verbreitung von Literatur auf Spanisch und Portugiesisch, durch die Einführung von Trainingskursen für Lehrer und durch die ergänzende Tätigkeit von Gruppen und örtlichen Räten, durch Öffentlichkeitsarbeit in Presse und Rundfunk, durch die Vorführung von Lichtbildern des Tempels und die Ausstellung von Modellen, durch gemeindeübergreifende Tagungen, durch Vorträge an Universitäten und Colleges, durch die Intensivierung von Lehrkursen und lateinamerikanischen Studien an Sommerschulen – durch diese und andere Aktivitäten brachten die Mitarbeiter an diesem Siebenjahresplan ein Unternehmen zum erfolgreichen Abschluss, das als die größte gemeinsame Unternehmung gelten kann, die von den Gläubigen Bahá'u'lláhs im gesamten ersten Bahá'í-Jahrhundert in Angriff genommen wurde.
Tatsächlich war noch vor Ablauf dieses Jahrhunderts, sechzehn Monate vor dem festgesetzten Termin, nicht nur die Arbeit am Tempel abgeschlossen, vielmehr gab es statt einer kleinen Keimzelle in jeder lateinamerikanischen Republik bereits Geistige Räte in Mexiko-Stadt und Puebla (Mexiko), Buenos Aires (Argentinien), Guatemala-Stadt (Guatemala), Santiago (Chile), Montevideo (Uruguay), Quito (Ecuador), Bogotá (Kolumbien), Lima (Peru), Asuncion (Paraguay), Tegucigalpa (Honduras), San Salvador (El Salvador), San José und Puntarenas (Costa Rica), Havanna (Kuba) und Port-au-Prince (Haiti).

Die Ausbreitungsarbeit, an der sich auch neu gewonnene lateinamerikanische Gläubige beteiligten, war in den Republiken Mexiko, Brasilien, Argentinien, Chile, Panama und Costa Rica begonnen worden und wurde tatkräftig vorangetrieben.

Gläubige hatten ihre Wohnsitze nicht nur in die Hauptstädte aller lateinamerikanischen Republiken verlegt, sondern auch in wichtige Städte wie Veracruz, Cananea und Tacubaya (Mexiko), Balboa und Christobal (Panama), Recife (Brasilien), Guayaquil und Ambato (Ecuador) und Temuco und Magellanes (Chile); die Geistigen Räte der Bahá'í von Mexiko-Stadt und von San José wurden eingetragen; in Mexiko-Stadt entstand ein Bahá'í-Zentrum mit Bibliothek, Leseraum und Vortragssaal, in Havanna, Buenos Aires und Santiago fanden Tagungen von Bahá'í-Jugendlichen statt und in Buenos Aires wurde ein Verteilzentrum eingerichtet, von dem aus Bahá'í-Literatur in ganz Lateinamerika verteilt wurde.
Auf diesem riesigen Vorhaben ruhte von Anfang an ein Segen, der die geistige Einheit der beiden Amerika festigte, ein Segen, der dem Opfer einer Frau entströmte, die in der Morgendämmerung des Tages des göttlichen Bundes für die Errichtung des ersten Bahá'í-Zentrums sowohl in Europa als auch in Kanada verantwortlich war und die trotz ihrer siebzig Jahre und ihrer schwachen Gesundheit die zehntausend Kilometer lange Reise in die Hauptstadt Argentiniens unternahm und dort an der Schwelle ihres Pionierdienstes plötzlich verstarb, aber durch ihren Tod der dort begonnenen Arbeit einen solchen Impuls verlieh, dass das Land durch die Schaffung einer lateinamerikanischen Verteilstelle für Bahá'í-Literatur und durch andere Aktivitäten schon den vordersten Platz unter seinen Schwesterrepubliken einnimmt.
May Maxwell, die in argentinischer Erde ruht; Hyde Dunn, deren sterbliche Reste in der Stadt Sydney in Australien liegen; Keith Ransom-Kehler, begraben im fernen Iṣfahán; Susan Moody, Lillian Kappes und ihre beherzten Gefährten, die in Ṭihrán bestattet sind; Lua Getsinger, die in der ägyptischen Hauptstadt zur ewigen Ruhe gebettet wurde; und nicht zuletzt Martha Root, die auf einer Insel mitten im Pazifik beerdigt ist – ihnen allen gebührt die unvergleichliche Ehre, durch ihre Dienste und ihr Opfer einen Glanz auf die amerikanische Bahá'í-Gemeinde geworfen zu haben, für den ihre Vertreter, wenn sie auf ihrer historischen ersten panamerikanischen Tagung ihre hart erkämpften Siege feiern, auf ewig dankbar sein dürften.
Wenn sich diese Gemeinde in dem nationalen Schrein versammelt, – dem heiligsten je zum Ruhme Bahá'u'lláhs errichteten Tempel, – um zugleich des hundertsten Jahrestags der Geburt der Bábí-Sendung, des Beginns der Bahá'í-Ära, des Auftakts des Bahá'í-Zyklus, der Geburt 'Abdu'l-Bahás und des fünfzigsten Jahrestags der Ansiedlung des Glaubens in der westlichen Hemisphäre zu gedenken; wenn sie zusammen mit den Abgesandten der amerikanischen Republiken in der Nähe einer Stadt feiert, die sich rühmen darf, das erste Bahá'í-Zentrum in der westlichen Welt zu sein, dann darf sie bei dieser festlichen Gelegenheit wohl fühlen, dass sie durch den triumphalen Abschluss des ersten Abschnitts des von 'Abdu'l-Bahá für sie umrissenen göttlichen Plans bleibenden Ruhm über die Schwestergemeinden in Ost und West ausgegossen und in den Annalen des ersten Bahá'í-Jahrhunderts die letzten Seiten mit goldenen Lettern geschrieben hat.

Epilog

Rückschau und Ausblick

So ging das erste Jahrhundert der Bahá'í-Ära zu Ende, ein so erhabener und fruchtbarer Zeitraum, dass er in der gesamten Religionsgeschichte, ja in der Geschichte der Menschheit nicht seinesgleichen hat. Ein Prozess – von Gott in Gang gesetzt, mit unermesslichen Möglichkeiten versehen, geheimnisvoll in seinem Ablauf, furchtbar in den Heimsuchungen, die jeden trafen, der sich ihm entgegenstemmte, unendlich reich in seiner Verheißung der Erneuerung und Erlösung der Menschheit – hatte in Shíráz begonnen, in Ṭihrán, Baghdád, Adrianopel und 'Akká immer mehr Schwung gewonnen, hatte die Meere überwunden, hatte seine schöpferischen Einflüsse in den Westen gelenkt und inmitten des nordamerikanischen Kontinents die ersten Beweise seiner wunderbaren, die Welt belebenden Kraft offenbart.
Dem Herzen Asiens entsprungen und in den Westen vordrängend, hatte er unaufhaltsam Fahrt aufgenommen, bis die Erde ringsum mit seiner Herrlichkeit umgeben war. Ins Dasein gerufen von einem Kaufmannssohn in der Provinz Fárs, umgestaltet von einem Edelmann aus Núr, gefestigt durch die Mühen eines Mannes, der Seine besten Jugend- und Mannesjahre in Exil und Gefangenschaft verbrachte, hatte er seine hervorstechendsten Triumphe in einem Land und unter einem Volk errungen, das so weit von seinem Ursprungsland entfernt ist wie der halbe Erdumfang. Jeden Angriff hatte er abgewehrt, jede Hürde auf seinem Vormarsch überwunden, jeden stolzen Gegner, der seine Macht zu brechen suchte, gedemütigt, und selbst die Schwächsten und Bescheidensten unter denen, die als willige Werkzeuge seiner umgestaltenden Kraft angetreten waren hatte er zu den Höhen eines unglaublichen Mutes emporgehoben. Heldenhafte Kämpfe und unvergleichliche Siege, verwoben mit erschütternden Tragödien und Schicksalsschlägen, haben das Muster seiner hundertjährigen Geschichte geprägt.
Dieser Prozess hatte aus einer Handvoll Studenten der Shaykhí-Schule, die aus der Ithná-'Asharíyyih-Sekte des shí'itischen Islám hervorgegangenen war, eine weltweite Gemeinde geformt, fest verbunden, mit einer klaren Vision, lebendig, geweiht durch das Opfer von über zwanzigtausend Märtyrern, übernational, nicht sektiererisch, unpolitisch, mit dem Anspruch auf Status und Funktion einer Weltreligion, die über fünf Kontinente und die Inseln der Weltmeere verbreitet ist, mit Verzweigungen in sechzig unabhängigen Staaten und siebzehn Kolonien – eine Gemeinde, die ausgestattet ist mit Literatur, die in vierzig Sprachen übersetzt und verbreitet wird, die über Stiftungen von mehreren Millionen Dollar verfügt, von einer ganzen Reihe von Regierungen in Ost und West anerkannt wird, die einig ist in ihren Zielen und Ansichten, keine Berufsgeistlichkeit besitzt, sich zu einem einzigen Glauben bekennt, ein einziges Gesetz befolgt, von einem einzigen Ziel beseelt ist, die organisch verbunden ist durch eine von Gott verfügte, einzigartige Gemeindeordnung; in deren Kreisen sich Vertreter aller führenden Religionen der Welt und der verschiedensten Völker und Klassen finden; die ihren Bürgerpflichten nachkommt, sich ihrer Verantwortung ebenso bewusst ist wie der Gefahren, die der Gesellschaft drohen, zu der sie gehört, und die die Nöte dieser Gesellschaft teilt und auf ihre eigene hohe Bestimmung vertraut.
Den Kern dieser Gemeinde hatte der Báb geschaffen, bald nach der Nacht, in der Er in Shíráz Mullá Ḥusayn Seine Sendung verkündet hatte.

Ihre Geburt wurde von lautem Gezeter begrüßt, in das der Sháh, seine Regierung, sein Volk und die ganze Geistlichkeit des Landes einmütig einstimmten.

Bald nach Seiner Rückkehr von der Pilgerfahrt nach Mekka traf den jugendlichen Religionsstifter das Los einer grausamen Gefangenschaft in den Bergen von Ádhirbáyján.

In der Einsamkeit von Máh-Kú und Chihríq schloss Er Seinen Bund, fasste Seine Gesetze in Worte und übergab der Nachwelt den größten Teil Seiner Schriften.

Eine Konferenz von Gläubigen unter der Leitung Bahá'u'lláhs in der kleinen Ortschaft Badasht hob die Gesetze der islámischen Offenbarung unter dramatischen Umständen auf und setzte an ihre Stelle die der neuen Offenbarung.

In Tabríz vertrat Er vor dem Kronprinzen und den höchsten geistlichen Würdenträgern von Ádhirbáyján öffentlich und freimütig Seine Behauptung, niemand anders zu sein als der verheißene, lang erwartete Qá'im.

Verfolgungsstürme von verheerender Gewalt hatten in Mázindarán, Nayríz, Zanján und Ṭihrán die Reihen derer gelichtet, die an Ihn glaubten, und Ihn Seiner edelsten, wertvollsten Anhänger beraubt.

Schließlich musste Er die fast völlige Vernichtung Seines Glaubens und den Verlust der meisten Buchstaben des Lebendigen erleben und wurde – nachdem Er selbst eine Reihe bitterer Demütigungen erdulden musste – im Kasernenhof von Tabríz durch ein Erschießungskommando hingerichtet.

Ein Blutbad von ungewöhnlicher Grausamkeit hatte die größte Heldin Seines Glaubens erfasst, andere Gläubige hinweggerafft, das Leben Seines vertrauten Sekretärs und Wahrers Seiner letzten Wünsche ausgelöscht und Bahá'u'lláh in die Tiefen des verkommensten Verlieses von Ṭihrán getrieben.
Neun Jahre nach ihrer historischen Verkündigung brachte die Botschaft des Báb in der pestgeschwängerten Luft des Síyáh-Chál ihre Frucht hervor, erfüllte sich Seine Verheißung und es brach der herrlichste und bedeutendste Zeitabschnitt des Heroischen Zeitalters der Bahá'í-Ära an.

Vorübergehend wurde die neu aufgegangene Sonne der Wahrheit, diese größte Leuchte der Welt, verfinstert, als Bahá'u'lláh auf Befehl von Náṣiri'd-Dín Sháh plötzlich in den 'Iráq verbannt wurde, sich von dort unerwartet in die Berge Kurdistáns zurückzog und den noch verbliebenen Rest der verfolgten Gemeinde der Gläubigen verwirrt und heruntergekommen in Baghdád zurückließ.

Die Geschicke der in raschem Niedergang begriffenen Gemeinde wendeten sich, als Er nach zweijähriger Abwesenheit zurückkehrte, die Gemeinde neu belebte, sie moralisch wieder aufbaute, ihr wieder zu Ansehen verhalf, ihre Glaubenssätze bereicherte und schließlich als Höhepunkt am Vorabend Seiner Verbannung nach Konstantinopel im Najíbíyyih-Garten im Kreis Seiner engsten Gefährten Seine Sendung verkündete.

Durch die Auflehnung des vom Báb Benannten, durch dessen Untaten und die Verführung durch seinen üblen Genius hätte eine weitere Krise in Adrianopel – die schwerste Krise, die der ringende Glaube in seiner Geschichte zu bestehen hatte – beinahe die neu erstarkten Kräfte des Glaubens zersetzt und die von Bahá'u'lláh ins Leben gerufene Gemeinde des Größten Namens in einer Feuertaufe vernichtet.

Befreit vom Gift des »Größten Götzen« konnte der unzerstörbare Glaube durch die Kraft des vom Báb gestifteten Bundes und trotz der Erschütterungen, die er durchzumachen hatte, die gewaltigsten Hindernisse überwinden und den Gipfel des Ruhmes erklimmen – zu der Stunde, da Bahá'u'lláh den Königen, Herrschern und Kirchenfürsten der Welt in Ost und West Seine Offenbarung verkündete.

Diesem unvergleichlichen Sieg folgte Sein tiefstes Leid auf dem Fuße, die von Sulṭán 'Abdu'l-'Azíz angeordnete Verbannung in die Strafkolonie 'Akká.

Von den aufmerksamen Feinden wurde sie als Signal für die endgültige Vernichtung des gefürchteten und verhassten Gegners bejubelt, und der Glaube wurde in der Festung, die Bahá'u'lláh Sein »Größtes Gefängnis« nannte, mit nie zuvor erlebten Prüfungen von innen und außen überschüttet.

Die Festlegung der Gesetze und Gebote des neuen Glaubens und die Verkündigung und Bestätigung seiner grundlegenden Prinzipien – Schuss und Kette der künftigen Strukturen der Gemeindeordnung – ermöglichten es der langsam heranreifenden Offenbarung trotz dieser Leidensflut, eine weitere Stufe zu erklimmen und ihre schönste Frucht hervorzubringen.
Bahá'u'lláhs Hinscheiden hatte Seine treuen Anhänger in Trauer und Verwirrung gestürzt, aber in den Verrätern an Seiner Sache, die gegen Seine gottgegebene Amtsgewalt rebelliert hatten, neue Hoffnung geweckt und Seine politischen wie geistlichen Gegner erfreut und ermutigt.

Doch das von Ihm geschmiedete Werkzeug, der von Ihm eingesetzte Bund hatte nach Seinem Hinscheiden die in den vierzig Jahren Seiner Amtszeit durch Ihn freigesetzten Kräfte in feste Bahnen gelenkt, hatte die Einheit Seines Glaubens gesichert und ihm den für die Erfüllung seiner Bestimmung nötigen Impuls und Antrieb verliehen.

Der Verkündigung dieses neuen Bundes folgte eine weitere Krise, ausgelöst von einem Seiner eigenen Söhne, dem nach den Bestimmungen des Testaments ein Rang unmittelbar nach dem Mittelpunkt des Bundes zugewiesen worden war.

Doch die Offenbarung dieses unsterblichen, einzigartigen Dokuments setzte Kräfte frei, durch die – nach seinem ersten Sieg über die Bundesbrecher – der unzerstörbare Glaube unter der Führung 'Abdu'l-Bahás sein Licht auf den Westen werfen konnte, die westlichen Ränder Europas erleuchtete, sein Banner im Herzen des nordamerikanischen Kontinents hisste und den Prozess in Gang setzte, der in der Überführung der sterblichen Reste seines Herolds ins Heilige Land und deren Bestattung in einem Grabmal am Karmel gipfelte sowie in der Errichtung des ersten Hauses der Andacht in Russisch-Turkistán.

Auf die bemerkenswerten Siege in Ost und West folgte rasch eine erneute schwere Krise, die den ungeheuerlichen Intrigen des Erzfeindes des Bundes Bahá'u'lláhs und den Befehlen des tyrannischen 'Abdu'l-Ḥamíd zuzuschreiben ist und die mehr als sieben Jahre lang das Herz und Zentrum des Glaubens in unmittelbare Gefahr brachte und die Gläubigen mit Furcht und Schrecken erfüllte, sodass Unternehmungen zur Verbreitung und Festigung dieses Glaubens aufgeschoben werden mussten. 'Abdu'l-Bahás historische Reisen nach Europa und Amerika, die Er bald nach dem Sturz dieses Tyrannen und dem Zusammenbruch seiner Herrschaft unternahm, bedeuteten für die Bundesbrecher einen herben Schlag, denn sie festigten das gewaltige Unternehmen, das Er in den ersten Jahren Seiner Amtszeit begonnen hatte, erhoben das Ansehen des Glaubens Seines Vaters auf bisher unerreichte Höhen, führten weit und breit zur Verkündigung der Glaubenswahrheiten und ebneten den Weg für die Verbreitung ihres Lichtes über den Fernen Osten bis nach Australien und Neuseeland.

Eine weitere große Krise – die letzte, die den Glauben an seinem Weltzentrum traf – wurde von dem grausamen Jamál Páshá heraufbeschworen und durch die Nöte des verheerenden Weltkriegs und den kriegsbedingten Abbruch der Verbindungen verstärkt; sie brachte das Oberhaupt des Glaubens persönlich in große Gefahr, ebenso die heiligsten Schreine mit den sterblichen Überresten seiner beiden Stifter.

Die Offenbarung der Sendschreiben zum göttlichen Plan in den düsteren Tagen dieses schrecklichen Krieges, in den letzten Amtsjahren 'Abdu'l-Bahás, betraute die Mitglieder der führenden westlichen Bahá'í-Gemeinde – die Vorkämpfer der künftigen Gemeindeordnung – mit einer Weltmission, die in den letzten Jahren des ersten Bahá'í-Jahrhunderts dem Glauben und seinen Institutionen unvergänglichen Ruhm einbringen sollte.

Das Ende des langen, erschütternden Krieges hatte dem Militärdespoten eine schmähliche Niederlage beschert, seine Hoffnungen zunichte gemacht und ein für alle Mal die Gefahr beseitigt, die den Glaubensstifter und den Mittelpunkt Seines Bundes fünfundsechzig Jahre lang überschattet hatte; es hatte die Prophezeiungen in den Schriften Bahá'u'lláhs erfüllt, das Ansehen Seines Glaubens und dessen Oberhauptes weiter gesteigert und zeichnete sich dadurch aus, dass Seine Botschaft auch auf dem australischen Kontinent verbreitet wurde.
Das plötzliche Hinscheiden 'Abdu'l-Bahás, mit dem die Frühzeit des Glaubens zu Ende ging, stürzte – wie schon das Hinscheiden Seines Vaters – die treuen Gläubigen in Trauer und Verzweiflung, erfüllte die schwindende Anhängerschar Mírzá Yaḥyás und Mírzá Muḥammad-'Alís mit neuer Hoffnung und rief bei den politischen und kirchlichen Gegnern eine fieberhafte Aktivität hervor, starrten sie doch schon alle gebannt auf das bevorstehende Auseinanderbrechen der Gemeinden, die der Mittelpunkt des Bundes so sehr inspiriert und meisterhaft geleitet hatte. Mit der Verkündung Seines Testaments – der Charta, die die Wesenszüge der Ordnung umreißt, die vom Báb angekündigt wurde, die Bahá'u'lláh vor Augen hatte und deren Gesetze und Prinzipien Er festgelegt hatte – wurde das Gestaltende Zeitalter der Bahá'í-Ära eingeleitet, die Gemeinden in Europa, Asien, Afrika und Australien zur konzertierten Aktion entflammt und befähigt, die Strukturen dieser Ordnung zu errichten und zu festigen, indem sie örtliche und nationale Räte bildeten, die Satzungen der Räte verfassten, in mehreren Ländern die Anerkennung dieser Institutionen durch die staatlichen Behörden sicherten, Verwaltungszentren gründeten, den Überbau des ersten Hauses der Andacht im Westen vollendeten, Stiftungen des Glaubens begründeten und mehrten und am Weltzentrum und auf dem nordamerikanischen Kontinent bei den Zivilbehörden die volle Anerkennung des religiösen Charakters seiner Stiftungen durchsetzten.
Während dieser gewaltige Prozess – die Errichtung des Fundaments für die Strukturen der weltweiten Bahá'í-Gemeindeordnung – in Gang kam, wurden in Ägypten alle Gläubigen mit vorheriger muslimischer Zugehörigkeit durch ein strenges historisches Urteil eines geistlichen Gerichts offiziell aus dem Islám ausgeschlossen, als Ketzer verurteilt und als Mitglieder einer geächteten Gemeinschaft nie zuvor gekannten Prüfungen und Gefahren ausgesetzt.

Das ungerechte Urteil eines von den shí'itischen Gegnern im 'Iráq aufgehetzten Baghdáder Zivilgerichts und der Erlass eines noch furchtbareren Gegners in Russland beraubte den Glauben einer seiner heiligsten Pilgerstätten und nahm ihm das Nutzungsrecht an seinem ersten Haus der Andacht, dessen Bau 'Abdu'l-Bahá initiiert hatte und das während Seiner Amtszeit errichtet worden war.

Das in Ägypten gefällte unerwartete Urteil eines langjährigen Feindes stellte für den Glauben den ersten Schritt auf dem Weg zur völligen Emanzipation dar und ungeachtet des genannten doppelten Schlages gegen ihre Institutionen spornte es die Gläubigen an, sich geeint und gut gerüstet durch die tragfähigen Strukturen ihrer Gemeindeordnung aufzumachen, die unvergänglichen Zeugnisse des ersten Bahá'í-Jahrhunderts zu krönen, indem sie den unabhängigen Charakter ihres Glaubens verteidigten; indem sie den in ihrem Heiligsten Buch erlassenen grundlegenden Gesetzen Geltung verschafften; indem sie bei den Regierungsbehörden das Recht einforderten, als Angehörige einer eigenständigen Religion betrachtet zu werden, was ihnen in mehreren Fällen auch gewährt wurde; indem sie beim höchsten Tribunal der Welt die Verurteilung des Unrechts erreichten, das ihnen von Glaubensfeinden zugefügt worden war; indem sie sich in weiteren vierunddreißig selbstständigen und dreizehn abhängigen Ländern ansiedelten; indem sie ihre Schriften in weiteren neunundzwanzig Sprachen verbreiteten; indem sie eine Königin in die Reihen der Anhänger ihrer Sache aufnahmen; und schließlich indem sie ein Vorhaben starteten, das sie am Ende des Jahrhunderts befähigte, die äußere Schmuckverkleidung ihres zweiten Andachtshauses zu vollenden und das erste Stadium des Planes, den 'Abdu'l-Bahá zur weltweiten, systematischen Ausbreitung ihres Glaubens entworfen hatte, zum glücklichen Abschluss zu bringen.
Wenn wir auf die stürmische Geschichte eines vollen Jahrhunderts zurückschauen, sehen wir, wie Könige, Kaiser und Fürsten des Morgen- und Abendlandes auf den Ruf der Glaubensstifter entweder nicht hörten oder ihre Botschaft verspotteten, ihre Vertreibung und Verbannung verfügten, ihre Anhänger barbarisch verfolgten oder eifrig bemüht waren, ihre Lehren in ein schlechtes Licht zu rücken.

Der Zorn des Allmächtigen traf sie, viele wurden von ihrem Thron gestürzt, einige mussten den Untergang ihrer Dynastie erleben, manche wurden ermordet oder mit Schimpf und Schande überhäuft, andere sahen sich außerstande, die völlige Auflösung ihrer Reiche abzuwenden, und wieder andere wurden zu Untertanen ihres eigenen Reiches degradiert.

Das Kalifat, Erzfeind des Bahá'í-Glaubens, hatte gegen ihren Stifter das Schwert gezückt und dreimal Seine Verbannung verfügt.

Es wurde zu bloßem Staub erniedrigt und erlitt bei seinem schmählichen Zusammenbruch dasselbe Schicksal wie vor fast zweitausend Jahre, im ersten Jahrhundert der christlichen Zeitrechnung die jüdische Hierarchie, die Hauptverfolgerin Jesu Christi, aus der Hand ihrer römischen Überwinder.

Die Mitglieder verschiedener shí'itischer, sunnítischer, zoroastrischer und christlicher Orden hatten den Glauben heftig angegriffen, hatten seine Anhänger als Ketzer gebrandmarkt und sich unablässig bemüht, seine Struktur zu zerstören und seine Grundlagen zu untergraben.

Die gefürchtetsten und feindseligsten dieser Orden wurden zu Fall gebracht oder nahezu ausgelöscht; andere verloren rasch an Ansehen und Einfluss; alle aber waren dem Ansturm einer säkularen Macht ausgesetzt, die angriffslustig und entschlossen alte Vorrechte beschnitt und ihre eigene Autorität durchsetzte.

Abtrünnige, Aufsässige, Verräter, Irrgläubige hatten insgeheim oder offen größte Anstrengungen unternommen, die Treue der Gläubigen zu untergraben, ihre Reihen zu spalten oder ihre Institutionen anzugreifen.

Diese Feinde wurden allesamt – die einen allmählich, die anderen unglaublich rasch – beschämt, auseinandergetrieben, hinweggefegt und vergessen.

Mehrere führende Persönlichkeiten, erste Gläubige, hervorragendste Kämpfer, Gefährten der Stifter in der Verbannung, vertraute Schreiber und Sekretäre des Begründers und des Mittelpunkts Seines Bundes, ja selbst Familienmitglieder der Manifestation Gottes – unter ihnen der Benannte des Báb und der Sohn Bahá'u'lláhs, der im Buch Seines Bundes genannt wird – hatten sich erlaubt aus dem Schatten des Glaubens herauszutreten, durch Taten unauslöschlicher Niedertracht Schande über ihn gebracht und Krisen von solchem Ausmaß hervorgerufen, wie sie keine frühere Religion erfahren musste.

Alle ohne Ausnahme verloren ihre beneidenswerten Stellungen, viele von ihnen erlebten noch das Scheitern ihrer Pläne, andere gerieten in Elend und Schande, völlig außerstande, die Einheit des schamlos im Stich gelassenen Glaubens zu schwächen oder seinen Vormarsch aufzuhalten.

Minister, Botschafter und andere staatliche Würdenträger hatten eifrig Pläne geschmiedet, um die Ziele dieses Glaubens zu verdrehen, hatten zu den aufeinanderfolgenden Verbannungen seiner Stifter aufgehetzt und böswillig versucht, seine Grundlagen zu untergraben.

Ohne es zu ahnen, führten sie mit diesen Intrigen ihren eigenen Sturz herbei, verscherzten sich das Vertrauen ihrer Herrscher, mussten den Kelch der Schande bis zur Neige leeren und besiegelten unwiderruflich ihren eigenen Untergang.

Die Menschheit, verstockt und völlig achtlos, wollte nicht auf die beharrlichen Appelle und Warnungen der beiden Stifter des Glaubens hören, die der Mittelpunkt des Bundes später in Seinen öffentlichen Reden im Abendland wiederholte.

Sie stürzte sich in zwei verheerende Kriege unübertroffenen Ausmaßes, die sie völlig aus dem Gleichgewicht warfen, ihre Jugend niedermähten und sie bis ins Mark erschütterten.

Andererseits wurden die Schwachen, die Unbekannten, die Getretenen durch ihre Treue zu einer so mächtigen Sache und durch ihre Antwort auf ihren Ruf zu solcher Tapferkeit und solchem Heldenmut fähig, dass ihre Taten denen jener Männer und Frauen von unsterblichem Ruhm, deren Namen und Taten die geistigen Ruhmesblätter der Menschheit zieren, gleichkommen, ja sie zuweilen noch in den Schatten stellen.
Trotz der Schläge, die von außen durch weltliche und geistliche Machthaber oder von innen durch übelgesinnte Feinde gegen seine aufkeimende Kraft geführt wurden, weit davon entfernt, ihn biegen oder brechen zu können, nahm der Glaube Bahá'u'lláhs stetig an Kraft zu und schritt von Sieg zu Sieg.

Wenn man seine Geschichte richtig liest, so kann man tatsächlich sagen, dass sie sich als ein Pulsfolge darstellt, in der Krise und Sieg einander ständig abwechseln, wodurch er seinem von Gott gesetzten Ziel immer näher kommt.

Auf den Ausbruch des wilden Fanatismus am Beginn der Offenbarung des Báb und die anschließende Verhaftung und Gefangenschaft des Báb folgte die Formulierung der Gesetze Seiner Sendung, die Errichtung Seines Bundes, die Inauguration Seiner Sendung in Badasht und die öffentliche Bekräftigung Seine Stufe in Tabríz.

Den ausufernden und noch gewaltsameren Aufständen in den Provinzen, Seiner eigenen Hinrichtung, dem anschließenden Blutbad und Bahá'u'lláhs Kerkerhaft im Síyáh-Chál folgte in diesem Gefängnis die Morgendämmerung der Bahá'í-Offenbarung.

Auf Bahá'u'lláhs Verbannung in den 'Iráq, Seinen Rückzug nach Kurdistán und die Verwirrung und Not, die den Gläubigen in Baghdád zusetzten, folgte im Gegenzug das Wiederaufleben der Bábí-Gemeinde, das in der Verkündigung der Sendung Bahá'u'lláhs im Najíbíyyih-Garten gipfelte.

Dem Erlass von Sulṭán 'Abdu'l-'Azíz, der Ihn nach Konstantinopel vorlud, und der durch Mírzá Yaḥyá ausgelösten Krise folgte die Verkündigung dieser Sendung an die gekrönten Häupter und Kirchenführer der Welt.

Bahá'u'lláhs Verbannung in die Strafkolonie 'Akká mit all ihrer Not und ihrem Leid führte wiederum zur Verkündigung der Gesetze und Gebote Seiner Offenbarung und zur Errichtung Seines Bundes, dem letzten Werk Seines Lebens.

Den heftigen Prüfungen, die die Auflehnung Mírzá Muḥammad-'Alís und seiner Genossen verursachte, folgte die Einführung des Glaubens im Abendland und die Überführung der sterblichen Reste des Báb ins Heilige Land.

Die erneute Gefangennahme 'Abdu'l-Bahás mit all ihren Gefahren und Nöten mündete in den Sturz 'Abdu'l-Ḥamíds, in 'Abdu'l-Bahás Befreiung aus der Gefangenschaft und führte dazu, dass die Gebeine des Báb auf dem Karmel beigesetzt wurden und der Mittelpunkt des Bundes zu Seinen triumphalen Reisen nach Europa und Amerika aufbrach.

Der Ausbruch des verheerenden Weltkriegs und die zunehmenden Gefahren, in die Ihn Jamál Páshá und die Bundesbrecher brachten, führten zur Offenbarung der Sendschreiben zum göttlichen Plan, zur Flucht dieses herrschsüchtigen Kommandanten, zur Befreiung des Heiligen Landes, zu wachsendem Ansehen des Glaubens an seinem Weltzentrum und zu einer bemerkenswerten Ausweitung seiner Aktivitäten in Ost und West.

Dem Hinscheiden 'Abdu'l-Bahás und der dadurch ausgelösten Erschütterung folgte die Bekanntgabe Seines Testaments, der Beginn des Gestaltenden Zeitalters der Bahá'í-Ära und die Errichtung der fundamentalen Strukturen einer weltumspannenden Gemeindeordnung.

Und schließlich – nachdem die Bundesbrecher die Schlüssel zum Schrein Bahá'u'lláhs an sich gerissen hatten, nach der gewaltsamen Besetzung Seines Hauses in Baghdád durch die shí'itische Gemeinde, nach dem Ausbruch von Verfolgungen in Russland und dem Ausschluss der ägyptischen Bahá'í-Gemeinde aus dem Islám – folgten die Durchsetzung des Status einer unabhängigen Religion durch die Bahá'í in Ost und West, die Anerkennung dieses Status an seinem Weltzentrum, die Bestätigung der Berechtigung dieses Anspruchs durch den Rat des Völkerbundes, die beachtliche Ausweitung der internationalen Lehrarbeit sowie die Zunahme der Literatur des Glaubens, die Zeugnisse einer Königin für seinen göttlichen Ursprung und die Vollendung der Außenverzierung am ersten Bahá'í-Haus der Andacht in der westlichen Welt.
Das Leid, das die fortschreitende Entwicklung des Glaubens Bahá'u'lláhs begleitete, wog fürwahr schwerer als das der vergangenen Religionen. Anders als bei jenen Religionen vermochten diese Prüfungen aber der Einheit der Bahá'í-Religion nicht im geringsten zu schaden, und es gelang auch nicht, die Reihen der Gläubigen auch nur vorübergehend zu spalten. Die Bahá'í-Religion hat diese Prüfungen nicht nur bestanden; sie ist im Gegenteil geläutert und unversehrt aus ihnen hervorgegangen, ausgestattet mit der Fähigkeit, jeder weiteren Krise, der sie auf ihrem unaufhaltsamen Vormarsch begegnen könnte, die Stirn zu bieten und sie zu überwinden..
Die Aufgaben, die der leidgeprüfte, aber unüberwindliche Glaube innerhalb eines Jahrhunderts bewältigte, und die Siege, die er errang, waren gewaltig. Nun, an der Schwelle zum zweiten Bahá'í-Jahrhundert, sind die ungelösten Aufgaben und die zukünftigen Siege noch größer. In der kurzen Spanne der ersten hundert Jahre seines Bestehens konnte er sein Licht über fünf Kontinente verbreiten, seine Außenposten in den äußersten Winkeln der Erde errichten, auf einer unerschütterlichen Grundlage seinen Bund mit der ganzen Menschheit schließen, die Strukturen seiner weltumspannenden Gemeindeordnung errichten, viele der Fesseln auf dem Weg zu seiner völligen Emanzipation und allgemeinen Anerkennung abwerfen, seine ersten Siege über königliche, politische und kirchliche Gegner verzeichnen und mit dem ersten systematischen Kreuzzug zur geistigen Eroberung des gesamten Planeten beginnen.
Doch die Institution, die bei der Errichtung der Strukturen seiner weltweiten Gemeindeordnung die letzte Stufe darstellt und in unmittelbarer Nähe zu ihrem geistigen Weltzentrum wirken soll, ist noch nicht geschaffen.

Die völlige Emanzipation des Glaubens von den Fesseln religiöser Orthodoxie – die wesentliche Voraussetzung für seine allgemeine Anerkennung und für das Entstehen seiner Weltordnung – ist noch nicht erreicht.

Es bedarf noch einer ganzen Reihe von Kampagnen, um nach dem Plan 'Abdu'l-Bahás den wohltätigen Einfluss dieser Ordnung in jedes Land und auf jede Insel zu tragen, dorthin, wo die grundlegenden Strukturen seiner Gemeindeordnung noch fehlen.

Noch ist das Banner ›Yá Bahá'u'l-Abhá‹, das, wie Er prophezeite, auf den Zinnen der führenden Orte der Gelehrsamkeit in der islámischen Welt wehen muss, nicht gehisst.

Das Größte Haus, das von Bahá'u'lláh in Seinem Kitáb-i-Aqdas zum Pilgerziel bestimmt wurde, ist noch nicht befreit.

Der dritte Mashriqu'l-Adhkár, der zu Seinem Ruhm erbaut werden soll und dessen Baugrund kürzlich erworben wurde, sowie die Nebengebäude zu den beiden in Ost und West schon bestehenden Häusern der Andacht sind noch nicht gebaut.

Die Kuppel, die letzte Baueinheit, die, wie von 'Abdu'l-Bahá vorausgesehen, das Grabmal des Báb krönen soll, ist noch nicht errichtet.

Die Inhaltsübersicht des Kitáb-i-Aqdas, des Mutterbuches der Bahá'í-Offenbarung, und die systematische Darstellung seiner Gesetze und Gebote steht noch aus.

Die Vorarbeiten zur Errichtung von Bahá'í-Gerichtshöfen, die befugt sind, diese Gesetze und Gebote anzuwenden, müssen noch geleistet werden.

Die Rückgabe des ersten Mashriqu'l-Adhkár der Bahá'í-Welt und die Neubildung der Gemeinde, die ihn mit solchem Eifer errichtet hatte, muss noch erreicht werden.

Der Herrscher, der, wie es Bahá'u'lláh in Seinem Heiligsten Buch andeutete, den Thron Seines Heimatlandes schmücken und den Schatten ddes königlichen Schutzes über Bahá'u'lláhs lang verfolgte Anhänger breiten wird, hat sich noch nicht gefunden.

Der Kampf, der, wie 'Abdu'l-Bahá prophezeite, entbrennen wird, wenn die Religionsführer, die jetzt dem Vormarsch des Glaubens noch gleichgültig gegenüberstehen, gemeinsam zum Angriff blasen, ist noch nicht ausgetragen.

Das Goldene Zeitalter des Glaubens, Zeuge für die Vereinigung aller Völker und Nationen der Welt, für die Errichtung des Größten Friedens, für die Gründung des Reiches des Vaters auf Erden, für die Reifezeit des ganzen Menschengeschlechts und für die Geburt einer Weltkultur, die, beseelt und geleitet von der schöpferischen Kraft der Weltordnung Bahá'u'lláhs, im Mittagsglanz erstrahlt, ist noch ungeboren und seine Herrlichkeit noch ungeschaut.
Was auch immer diesem noch jungen Gottesglauben in kommenden Jahrzehnten oder Jahrhunderten zustoßen mag, welche Sorgen, Gefahren und Nöte auch das nächste Stadium seiner weltweiten Entwicklung mit sich bringen wird, aus welcher Richtung die bevorstehenden Angriffe seiner jetzigen oder zukünftigen Gegner gegen ihn geführt werden, welch schwere Rückschläge und Misserfolge ihn auch treffen werden – wir, die wir in dem Maße, in dem es unser begrenzter Verstand zulässt, die Bedeutung dieser wunderbaren Ereignisse während seines Aufstiegs und seiner Etablierung wahrnehmen durften, können keinen Zweifel hegen, dass das, was in den ersten hundert Jahren seines Bestehens schon erreicht worden ist, hinlänglich dafür bürgt, dass der Glaube weiter voranschreiten, noch größere Höhen erreichen, jedes Hindernis überwinden, neue Horizonte eröffnen und noch gewaltigere Erfolge erringen wird, bis seine glorreiche Mission in der vor uns liegenden dunklen Zeit zur Gänze erfüllt sein wird.

Bibliografie

In der englischen Textvorlage werden keinerlei Quellenangaben gemacht.
Die hier aufgeführten Quellen (sowie die in den Fußnoten angegebenen Quellenverweise) wurden großteils erst im Anschluß an die Neuübersetzung dieses Buches identifiziert. Hierzu wurde die englische Textvorlage und englische Quellen verwendet.
Dem Verlag ist bewusst, dass es auf diesem Hintergrund zwischen der hier vorliegenden Übersetzung und den zitierten Quellen in vielen Fällen Abweichungen im Wortlaut gibt, die jedoch nicht die Kernaussage verändern. Zu gegebener Zeit werden, abhängig von den verfügbaren Kapazitäten, solche Unterschiede in der Formulierung angeglichen werden.
'Abdu'l-Bahá
'Abdu'l-Bahá in London, Bahá'í Verlag, 2011.
Ansprachen in Paris, Bahá'í Verlag, 2014.
Auf den Pfaden der Gottesliebe, Bahá'í Verlag, 2018.
Beantwortete Fragen, Bahá'í Verlag, 102016.
Promulgation of Universal Peace, Baha'i Publishing Trust US, 2008.
Selections from the Writings of 'Abdu'l-Bahá, Wilmette, 2010.
Sendschreiben zum göttlichen Plan, Bahá'í Verlag, 2016.
Vorbilder der Treue, Bahá'í Verlag, ????.
Wille und Testament, in: Dokumente des Bundes, Bahá'í Verlag, 1989.
Báb,
Eine Auswahl aus Seinen Schriften, Bahá'í Verlag, 2017.
Bayán-i-Fársí, [https://bahai-library.com/bab_bayan_farsi_maceoin].
Bahá'u'lláh
Anspruch und Verkündigung, Bahá'í Verlag, 2007.
Ährenlese, Bahá'í Verlag, 2012.
Botschaften aus 'Akká, Bahá'í Verlag, 1982.
Brief an den Sohn des Wolfes, Bahá'í Verlag, 1988.
Gebete und Mediationen, Bahá'í Verlag, 1992.
Javáhiru'l-Asrár (Edelsteine göttlicher Geheimnisse), Bahá'í Verlag, 2007.
Kitáb-i-Aqdas, Bahá'í Verlag, 2011.
Kitáb-i-Íqán (Das Buch der Gewissheit), Bahá'í Verlag, 2004.
Lawḥ-i-Kullu'ṭ-Ṭa'ám (Tablet of All Food) [https://bahai-library.com/bahaullah_lawh_kull_taam].
Das Tabernakel der Einheit, Bahá'í Verlag, 2012.
Die verborgenen Worte, Bahá'í Verlag, 2016.
Days of Remembrance, [https://www.bahai.org/library/authoritative-texts/bahaullah/days-remembrance/].
Shoghi Effendi,
Bahá'í Administration, [https://www.bahai.org/library/authoritative-texts/shoghi-effendi/bahai-administration/].
Messages to America, [http://reference.bahai.org/en/t/se/MA/index.html].
Das Kommen göttlicher Gerechtigkeit, Bahá'í Verlag, 1969.
Die Weltordnung Bahá'u'lláhs, Bahá'í Verlag, 1977.
Der verheißene Tag ist gekommen, Bahá'í Verlag, 2018.
Adams, Isaac, Persia by a Persian, 1900 – see Bahá'í World, vol. VII.
Badí'u'lláh, Letter of Confession, [https://bahai-library.com/badiullah_epistle_bahai_world].
Blomfield, Lady, The Chosen Highway, Wilmette, 1967.
Blomfield and Shoghi Effendi, The Passing of 'Abdu'l-Bahá, [https://bahai-library.com/shoghieffendi_blomfield_passing_abdulbaha].
Bois, Jules, The New Religions of America, III: Babism and Bahaism, The Forum, vol. 74 (July 1925).
Browne, Edward G.,
A Traveller's Narrative written to illustrate the Espisode of the Báb, Vol. 2, English Translation and Notes, Cambridge, 1891.
Materials for the Study of the Bábí Religion, Cambridge, 1918.
Buren Magonigle, H. van, The Architectual Record, January-June 1920.
Cheyne, T.K., The Reconcilliation of Races and Religions, London, 1914.
Chirol, Valentin, The Middle Eastern Question, London, 1903.
Curzon, George N., Persia and the Persian Question, London, 1892.
Esslemont, John E., Bahá'u'lláh und das Neue Zeitalter, Bahá'í Verlag, 2015.
Eversley, Lord, The Turkish Empire Its Growth and Decay, 1917, Reprint London: Forgotten Books, 2013.
Gobineau, Arthur Comte de, Les Religions et les Philosophies dans l'Asie Centrale, Paris, 1865.
Huart, M. Clément, La Religion de Báb, Paris, 1889.
Jessup, Henry H., From the World Parliament of Religion, The Parliament Publishing Company, Chicago, 1893.
Jowett, Benjamin, Heroic Lives, – siehe: Bahá'í World, vol. VIII.
George, David Lloyd, Road Hog of Europe, 1914.
Maxwell, May, An Early Pilgrimage, George Ronald Publisher, 1953.
Momen, Moojan, Bábí and Bahá'í Religions 1844–1944, George Ronald Publisher Ltd., 1981.
Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht – Aus den frühen Tagen der Bahá'í-Offenbarung, Bd. 1–3, Bahá'í Verlag, 2018.
Nazif, Süleyman, Nasiruddin Shah ve Babiler, Istanbul, 1923.
Nicolas, A.L.M.,
Seyyèd Ali Mohammed, dit le Bâb: histoire, (Paris: Dujarric, 1905).
Essai sur le Shaykhisme, vol. I, Paris, 1910; vol. II, Paris 1914.
Rabbani, Rúḥíyyih, Die Unschätzbare Perle, Bahá'í Verlag, 1982.
Renan, Ernest, Origins of Christianity, Vol. II, The Apostles, 1866.
Root, Martha L., Ṭáhirih the Pure, Iran's Greatest Woman, Karachi, 1938.
Taherzadeh, Adib, Der Bund Bahá'u'lláhs, Bahá'í Verlag, 2017.
Younghusband, Francis, The Gleam, London, 1923.
Zarqání, Maḥmúd, Badáyi'u'l-Áthár, [https://bahai-library.com/zarqani_mahmuds_diary].
The Christian Commonwealth.
Star of the West, US Bahá'í Newsletter publiziert zwischen 1910 und 1935.
vol. 5, 1914-03 – 1915-03.
vol. 6, 1915-03 – 1916-03.
vol. 10, 1919-03 – 1920-03.
vol. 11, 1920-03 – 1921-03.
vol. 12, 1921-03 – 1922-03.
vol. 13, 1922-03 – 1923-03.
vol. 15, 1924-04 – 1925-04.
vol. 18, 1927-04 – 1928-04.
vol. 21, 1930-04 – 1931-04.
Bahá'í World,
Vol. I – 1925–1926, New York City 1926.
Vol. II – 1926–1928, New York City 1928.
Vol. III – 1928–1930, New York City 1930.
Vol. IV – 1930–1932, New York City 1933.
Vol. V – 1932–1934, New York City 1936.
Vol. VI – 1934–1936, New York City 1937.
Vol. VII – 1936–1938, Wilmette, 1980.
Vol. VIII – 1938–1940, Wilmette 1981.
Bibel, Das Alte und Neue Testament, meistens aus der englischen Vorlage direkt übersetzt und erst im Nachhinein als Bibel-Zitate identifiziert.
Koran, meistens aus der englischen Vorlage direkt übersetzt und erst im Nachhinein als Qur'án-Zitate identifiziert.

Quellenangaben

Q1 vgl. Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:181 – Anm. d. Hrsg.
Q2 Báb,.
Q3 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der verheißene Tag ist gekommen 169, S. 109 – Anm. d. Hrsg.
Q4 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der verheißene Tag ist gekommen 18, S. 30–31 – Anm. d. Hrsg.
Q5 Báb, Brief an Muḥammad Sháh, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 1:4:4 – Anm. d. Hrsg.
Q6 Qur'án 35:35, 56:25–26, 10:10 – Anm. d. Hrsg.
Q7 Qur'án 37:180–182 – Anm. d. Hrsg.
Q8 Mullá Ḥusayn, berichtet in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 3:15–16, Bd. 1, S. 92–93 – Anm. d. Hrsg.
Q9 Mullá Ḥusayn, berichtet in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 3:18, Bd. 1, S. 94–95 – neu übersetzt – Anm. d. Hrsg.
Q10 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Íqán 258 – Anm. d. Hrsg.
Q11 Báb, Qayyúmu'l-Asmá', Kap. 1, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 2:1:2 – Anm. d. Hrsg.
Q12 Báb, Qayyúmu'l-Asmá', Kap. 1, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 2:3:4 – Anm. d. Hrsg.
Q13 Bahá'u'lláh, Kiktáb-i-Íqán 248 – Anm. d. Hrsg.
Q14 Báb, berichtet in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 3:49, Bd. 1, S. 125–127 – Anm. d. Hrsg.
Q15 Báb, Bayán-i-Fársí, 1:2 – Anm. d. Hrsg.
Q16 Offb. 11:16 – Anm. d. Hrsg.
Q17 Offb. 4:4 – Anm. d. Hrsg.
Q18 Báb, berichtet in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 3:41, Bd. 1, S. 120 – Anm. d. Hrsg.
Q19 Yaḥyáy-i-Dárábí (Vaḥíd), berichtet in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 22:8, Bd. 3, S. 489 – neu übersetzt – Anm. d. Hrsg.
Q20 vgl. Báb, Bayán-i-Fársí 6:16, 4:18, 3:12, 3:13, 2:6, 5:8 u. a., in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 3:12:1, 3:16:1, 3:28:1, 3:29:1, 3:30:1, 3:32:1, u. a – Anm. d. Hrsg.
Q21 Mochenin, zitiert in: Moojan Momen, The Bábí and Bahá'í Religions, 1844–1944, Some Contemporary Western Accounts, S. 75 – Anm. d. Hrsg.
Q22 Bahá'u'lláh, in: Brief an den Sohn des Wolfes 253, S. 149 – Anm. d. Hrsg.
Q23 Báb, berichtet in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 18:9, Bd. 2, S. 344 – neu übersetzt – Anm. d. Hrsg.
Q24 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Íqán 240 – Anm. d. Hrsg.
Q25 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Íqán 258 – Anm. d. Hrsg.
Q26 Báb, Qayyúmu'l-Asmá', Kap. 1, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 2:1:2 – Anm. d. Hrsg.
Q27 Báb, Qayyúmu'l-Asmá', Kap. 9, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 2:9:1 – Anm. d. Hrsg.
Q28 Báb, Qayyúmu'l-Asmá'.
Q29 vgl. Báb, Qayyúmu'l-Asmá', Kap. 46, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 2:24:1 – Anm. d. Hrsg.
Q30 Báb, Qayyúmu'l-Asmá', Kap. 53, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 2:53:2 – Anm. d. Hrsg.
Q31 Báb, Qayyúmu'l-Asmá', Kap. 62, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 2:32:1 – Anm. d. Hrsg.
Q32 vgl. Báb, Qayyúmu'l-Asmá', Kap. 57, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 2:27:3 – Anm. d. Hrsg.
Q33 Báb, Qayyúmu'l-Asmá', Kap. 12, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 2:47:2 – Anm. d. Hrsg.
Q34 Báb, Qayyúmu'l-Asmá', Kap. 21, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 2:12:1 – Anm. d. Hrsg.
Q35 Ḥadíth, aufgezeichnet in: 'Aválim, zitiert in: Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Íqán 270 – Anm. d. Hrsg.
Q36 Qur'án 54:6, zitert in: Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Íqán 267 – Anm. d. Hrsg.
Q37 Abú-'Abdu'lláh, zitiert in: Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Íqán 269 – Anm. d. Hrsg.
Q38 Báb, Bayán-i-Fársí, auch zitiert von Shoghi Effendi, in: Die Weltordnung Bahá'u'lláhs 6:100, S. 210 – Anm. d. Hrsg.
Q39 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:181, 4:2:6.8 – Anm. d. Hrsg.
Q40 Báb, Brief an Muḥammad Sháh, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 1:4:10 – Anm. d. Hrsg.
Q41 Báb, Dalá'il-i-Sab'ih, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 4:2:1 – Anm. d. Hrsg.
Q42 Báb, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 253, S. 149 – Anm. d. Hrsg.
Q43 Báb, Bayán-i-Fársí 3:13, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 3:29:1 – Anm. d. Hrsg.
Q44 Báb, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 247, S. 147 – Anm. d. Hrsg.
Q45 Báb, Bayán-i-Fársí 2:7, siehe: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 5:1:2 Fn – Anm. d. Hrsg.
Q46 Báb zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 246, S. 147 – Anm. d. Hrsg.
Q47 Báb, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 222 S. 133 – Anm. d. Hrsg.
Q48 Báb, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 6:16:3 – Anm. d. Hrsg.
Q49 Báb, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 204, S. 124f – Anm. d. Hrsg.
Q50 Báb, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 204, S. 125 – Anm. d. Hrsg.
Q51 Báb, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 222, S. 133 – Anm. d. Hrsg.
Q52 Qur'án 23:14 – Anm. d. Hrsg.
Q53 Báb, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 222, S. 133 – Anm. d. Hrsg.
Q54 Báb, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 205, S. 125 – Anm. d. Hrsg.
Q55 Báb,.
Q56 Báb, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 246, S. 147 – Anm. d. Hrsg.
Q57 Báb, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 204, S. 124 – Anm. d. Hrsg.
Q58 Báb, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 204, S. 124 – Anm. d. Hrsg.
Q59 Báb, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 220, S. 132 – Anm. d. Hrsg.
Q60 Báb, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 221, S. 132 – Anm. d. Hrsg.
Q61 Báb, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 222, S. 133–134 – Anm. d. Hrsg.
Q62 Báb, Bayán-i-Fársí 2:7, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 3:35:2 – Anm. d. Hrsg.
Q63 Báb, Bayán-i-Fársí, zitiert in: Shoghi Effendi, in: Die Weltordnung Bahá'u'lláhs 6:9, S. 153 – Anm. d. Hrsg.
Q64 Báb, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 225, S. 134–135 – Anm. d. Hrsg.
Q65 Báb,.
Q66 Báb, zitiert in: Shoghi Effendi, in: Die Weltordnung Bahá'u'lláhs 6:10, S. 153 – Anm. d. Hrsg.
Q67 Báb, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 232, S. 138–139 – Anm. d. Hrsg.
Q68 Báb, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 6:6:1 – Anm. d. Hrsg.
Q69 Ṭáhirih, berichtet in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 16:19, Bd. 2, S. 326, vgl. auch 1:16, Bd. 1, S. 49 – Anm. d. Hrsg.
Q70 Qur'án 6:73, 18:99, 20:102, 23:101, 27:87, 36:51, 39:68, 50:20, 69:13, 74:8, 78:18 – Anm. d. Hrsg.
Q71 Qur'án 80:33 – Anm. d. Hrsg.
Q72 Qur'ánSurah 69, Surah 101 – Anm. d. Hrsg.
Q73 Mullá Ḥusayn, berichtet in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 19:65, Bd. 2, S. 392 – Anm. d. Hrsg.
Q74 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Íqán 248, S. 187 – Anm. d. Hrsg.
Q75 George N. Curzon, Persia and the Persian Question, vol. 1, S. 498 – Anm. d. Hrsg.
Q76 Ḥadíth.
Q77 Qur'án, 22:44 – Anm. d. Hrsg.
Q78 Báb, Bayán-i-Fársí 4:18, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 3:35:2 – Anm. d. Hrsg.
Q79 'Abdu'l-Bahá, in: Beantwortete Fragen 11:30 – Anm. d. Hrsg.
Q80 Offb. 11:3, siehe auch Beantwortete Fragen 11:12 – Anm. d. Hrsg.
Q81 Offb. 11:11, siehe auch Beantwortete Fragen 11:28 – Anm. d. Hrsg.
Q82 Offb. 11:14, siehe auch Beantwortete Fragen 11:34 – Anm. d. Hrsg.
Q83 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Íqán 248 – Anm. d. Hrsg.
Q84 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Íqán 248 – Anm. d. Hrsg.
Q85 Báb, berichtet in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 23:11, Bd. 3, S. 525 – Anm. d. Hrsg.
Q86 Báb, berichtet in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 23:17, Bd. 3, S. 528 – Anm. d. Hrsg.
Q87 Báb, berichtet in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 23:19, Bd. 3, S. 529 – Anm. d. Hrsg.
Q88 Báb, berichtet in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 23:22, Bd. 3, S. 530 – Anm. d. Hrsg.
Q89 bezieht sich wahrscheinlich auf: Offb. 11:13 – Anm. d. Hrsg.
Q90 A. L. M. Nicolas, Seyyèd Ali Mohammed, dit le Bâb, p. 203f, p. 376, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht 23:22, Fn2 (1932 ed.), Bd. 3, S. 531, Fn 104 – Anm. d. Hrsg.
Q91 A. L. M. Nicolas, Seyyèd Ali Mohammed, dit le Bâb, p. 375, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht 23:19, Fn (1932 ed.), Bd. 3, S. 529, Fn 102 – Anm. d. Hrsg.
Q92 M. C. Huart, La Religion de Báb, p. 3f, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht 23:19, Fn (1932 ed.), Bd. 3, S. 529, Fn 102 – Anm. d. Hrsg.
Q93 Sir Francis Younghusband, The Gleam, p. 210, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht 23:22, Fn2 (1932 ed.), Bd. 3, S. 533, Fn 104 – Anm. d. Hrsg.
Q94 Jules Bois, The New Religions of America III: Babism and Bahaism, The Forum, vol. 74, July 1925, zitiert in: References to the Bahá'í Faith, Bahá'í World vol. 9, p. 588 – Anm. d. Hrsg.
Q95 Rev. Dr. T. K. Cheyne, The Reconciliation of Races and Religions, p. 70 … p. 8 – Anm. d. Hrsg.
Q96 Prof. Benjamin Jowett of Oxford, Master of Balliol, Heroic Lives, p. 305 – Anm. d. Hrsg.
Q97 'Abdu'l-Bahá, Auf den Pfaden der Gottesliebe 64 – Anm. d. Hrsg.
Q98 Jules Bois, The New Religions of America III: Babism and Bahaism, The Forum, vol. 74, July 1925, p. 4, zitiert in: References to the Bahá'í Faith, Bahá'í World vol. 9, p. 588 – Anm. d. Hrsg.
Q99 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Íqán 263 – Anm. d. Hrsg.
Q100 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der verheißene Tag ist gekommen 169, S. 109 – Anm. d. Hrsg.
Q101 Bahá'u'lláh, Ishráqát; in: Botschaften aus 'Akká 8:6 – Anm. d. Hrsg.
Q102 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Íqán 272 – Anm. d. Hrsg.
Q103 Báb, zitiert in: Shoghi Effendi, Die Weltordnung Bahá'u'lláhs 6:66 – Anm. d. Hrsg.
Q104 Báb, Brief an Muḥammad Sháh, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 1:4:4 – Anm. d. Hrsg.
Q105 Báb, Brief an Muḥammad Sháh, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 1:4:1 – Anm. d. Hrsg.
Q106 Báb, Brief an Muḥammad Sháh, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 1:4:14 – Anm. d. Hrsg.
Q107 Báb, Qayyúmu'l-Asmá', Kap. 88, Kap. 77, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 2:54:1, 2:56:1 – Anm. d. Hrsg.
Q108 Báb, Qayyúmu'l-Asmá', Kap. 94, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 2:57:1 – Anm. d. Hrsg.
Q109 Báb, Qayyúmu'l-Asmá', Kap. 91, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 2:44:2 – Anm. d. Hrsg.
Q110 Ḥadíth, aufgezeichnet in: Káfí, zitiert in: Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Íqán 273 – Anm. d. Hrsg.
Q111 Offb. 9:12–11:14, siehe auch Beantwortete Fragen 11:34 – Anm. d. Hrsg.
Q112 Qur'án 39:68–69, 79:6–7; vgl. Siyyid Káẓim, zitiert in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 2:24, Bd. 1, S. 74 – Anm. d. Hrsg.
Q113 vgl. Bahá'u'lláh, zitiert in: Shoghi Effendi, Der verheißene Tag ist gekommen 111, S. 79 – Anm. d. Hrsg.
Q114 Qur'án 22:1 – Anm. d. Hrsg.
Q115 Qur'án 57:9 – Anm. d. Hrsg.
Q116 vgl. Qur'án 77:9, 55:37, 25:25 – Anm. d. Hrsg.
Q117 Qur'án 77:8 – Anm. d. Hrsg.
Q118 Qur'án 99:2 – Anm. d. Hrsg.
Q119 vgl. Qur'án 26:90, 50:31, 81:13 – Anm. d. Hrsg.
Q120 Qur'án 81:12 – Anm. d. Hrsg.
Q121 Qur'án 39:69 – Anm. d. Hrsg.
Q122 Qur'án 21:47 – Anm. d. Hrsg.
Q123 vgl. Qur'án 1́20:105, 77:10 – Anm. d. Hrsg.
Q124 Mt. 24:15; vgl. Dan. 9:27, 11:31 und 12:11[sequece exchanged] – Anm. d. Hrsg.
Q125 Dan. 8:14[sequece exchanged] – Anm. d. Hrsg.
Q126 Qur'án 32:5 – Anm. d. Hrsg.
Q127 Offb. 11:2 – Anm. d. Hrsg.
Q128 vgl. Dan. 8:17, 11:35, 11:40, 12:4, 12:8 – Anm. d. Hrsg.
Q129 Offb. 11:3–12 – Anm. d. Hrsg.
Q130 Offb. 11:11 – Anm. d. Hrsg.
Q131 Offb. 11:12 – Anm. d. Hrsg.
Q132 Imám Ṣádiq, Ḥadíth aufgezeichnet in: Biḥáru'l-Anvár, 'Aválim, Yanbú', zitiert in: Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Íqán 272 – Anm. d. Hrsg.
Q133 Offb. 12:5; vgl. auch 19:15 – Anm. d. Hrsg.
Q134 Báb, Qayyúmu'l-Asmá', Kap. 1, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 2:1:2 – Anm. d. Hrsg.
Q135 Comte de Gobineau, Les Religions et les Philosophies dans l'Asie Centrale, p. 248f, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht 26:20 Fn2 (1932 ed.), Bd. 3, S. 621, Fn 197 – Anm. d. Hrsg.
Q136 Österreichischer Soldatenfreund, Wien, 12. Oktober 1852 (Jg.V. Nr.123 S.513ff); engl. Übersetzung in: E.G. Browne, Materials for the Study of the Bábí Religion, p. 268 ff, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht 26:14 Fn, Bd. 3, S. 613–614, Fn 190 – Anm. d. Hrsg.
Q137 Ernest Renan, Origins of Christianity, vol. II, The Apostles[Seitenangabe fehlt], auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der Verheißene Tag ist gekommen 187 – Anm. d. Hrsg.
Q138 'Abdu'l-Bahá, Auf den Pfaden der Gottesliebe 68 – Anm. d. Hrsg.
Q139 Báb, berichtet in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 3:51, Bd. 1, S. 96 – Anm. d. Hrsg.
Q140 Báb, berichtet in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 8:1, Bd. 1, S. 176 – Anm. d. Hrsg.
Q141 Qur'án 11:86, zitiert von Quddús in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 19:46, Bd. 2, S. 381 – Anm. d. Hrsg.
Q142 Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 32, S. 33 – Anm. d. Hrsg.
Q143 Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 32, S. 34 – Anm. d. Hrsg.
Q144 'Abdu'l-Bahá, in: Ansprachen in Paris 25:4 – Anm. d. Hrsg.
Q145 John E. Esslemont, Bahá'u'lláh und das Neue Zeitalter 138, S. 69 – neu übersetzt – Anm. d. Hrsg.
Q146 Báb, berichtet in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 3:38, 16:14, (Bd. 1, S. 118, Bd. 2, S. 323) – Anm. d. Hrsg.
Q147 Qurratu'l-'Ayn, berichtet von: 'Abdu'l-Bahá, in: Stanwood Cobb, The World-wide Influence of Qurratu'l-'Ayn, in: Star of the West, vol. 18, p. 44 – Anm. d. Hrsg.
Q148 'Abdu'l-Bahá, Auf den Pfaden der Gottesliebe 47 – Anm. d. Hrsg.
Q149 A. L. M. Nicolas, Seyyéd Ali Mohammed, dit le Bâb: histoire, S. 273, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht 3:38, Fn3, Bd. 1, S. 118, Fn 90[die Übersetzung hier wurde vor dem Druck nicht mit jener in Nabils Bericht abgeglichen (›ein Wunder an Wissen, aber auch an Schönheit‹)] – Anm. d. Hrsg.
Q150 Jules Bois, The New Religions of America III: Babism and Bahaism, The Forum, vol. 74 (July 1925), p. 5, zitiert in: References to the Bahá'í Faith, Bahá'í World vol. 9, p. 588–589 – Anm. d. Hrsg.
Q151 George N. Curzon, Persia and the Persian Question, vol. 1, p. 497, Note 2, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht 26:41, Fn2, Bd. 3, S. 635, Fn 215 – Anm. d. Hrsg.
Q152 Edward G. Browne, A Traveller's Narrative written to illustrate the Espisode of the Báb, vol. 2, p. 309, Note Q, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht 26:41, Fn2, Bd. 3, S. 635, Fn 215 – Anm. d. Hrsg.
Q153 T. K. Cheyne, The Reconcilliation of Races and Religions, p. 114–115, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht 26:41, Fn2, Bd. 3, S. 636, Fn 215 – Anm. d. Hrsg.
Q154 Arthur Comte de Gobineau, Les Religions et les Philosophies dans l'Asie Centrale, p. 136, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht 26:41, Fn2, Bd. 3, S. 636, Fn 215 – Anm. d. Hrsg.
Q155 Arthur Comte de Gobineau, Les Religions et les Philosophies dans l'Asie Centrale, p. 137, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht 26:41, Fn2, Bd. 3, S. 637, Fn 215 – Anm. d. Hrsg.
Q156 Arthur Comte de Gobineau, Les Religions et les Philosophies dans l'Asie Centrale, p. 150, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht 26:41, Fn2, Bd. 3, S. 636, Fn 215 – Anm. d. Hrsg.
Q157 Valentin Chirol, The Middle Eastern Question, p. 124, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht 26:41, Fn2, Bd. 3, S. 635, Fn 215 – Anm. d. Hrsg.
Q158 Süleyman Nazif, Nasiruddin Shah ve Babiler, Istanbul 1923 – Anm. d. Hrsg.
Q159 Marianne Hainisch, zitiert in: Martha L. Root, Ṭáhirih the Pure, Iran's Greatest Woman, p. 112 – Anm. d. Hrsg.
Q160 Sulaymán Khán, berichtet von E. G. Browne, in: A Traveller's Narrative, Anm. T, p. 333f, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht 26:31 Fn, Bd. 3, S. 627, Fn 205 – Anm. d. Hrsg.
Q161 Sulaymán Khán, berichtet in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 26:30, Bd. 3, S. 626–627 – Anm. d. Hrsg.
Q162 Sulaymán Khán, berichtet in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 26:31, Bd. 3, S. 627 – Anm. d. Hrsg.
Q163 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Íqán 249, 250, 251 – Anm. d. Hrsg.
Q164 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Íqán 264 – Anm. d. Hrsg.
Q165 Muḥammad, Ḥadíth zitiert von Quddús in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 20:19, Bd. 2, S. 419 – Anm. d. Hrsg.
Q166 Ḥadíth, aufgezeichnet in: Káfí, von Shoghi Effendi unterschiedlich übersetzt in: Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Íqán 273 – Anm. d. Hrsg.
Q167 George N. Curzon, Persia and the Persian Question, vol. 1, S. 501, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht 26:32 Fn, Bd. 3, S. 628, Fn 206 – Anm. d. Hrsg.
Q168 Prof J. Darmsteter, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht ep:11 Fn1, Bd. 3, S. 662, Fn 226 – Anm. d. Hrsg.
Q169 Ernest Renan, Origins of Christianity, Vol. II, The Apostles, Kap. 19 [Seitenzahl?] – Anm. d. Hrsg.
Q170 E.G. Browne, A Traveller's Narrative written to illustrate the Episode of the Báb, vol. 2, Introduction, p. viii, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht ep:11 Fn3, Bd. 3, S. 666, Fn 228 – Anm. d. Hrsg.
Q171 E.G. Browne, A Traveller's Narrative written to illustrate the Episode of the Báb, vol. 2, Introduction, p. xxxix, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht ep:11 Fn3, Bd. 3, S. 667, Fn 228 – Anm. d. Hrsg.
Q172 Arthur Comte de Gobineau, Les Religions et les Philosophies dans l'Asie Centrale, pp. 293, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht ep:11 Fn3, Bd. 3, S. 666, Fn 228 – Anm. d. Hrsg.
Q173 'Abbás-Qulí Khán-i-Láríjání, berichtet in: Táríkh-i-Jadíd, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht 20:54, Fn2, Bd. 2, S. 439–440, Fn 44 – Anm. d. Hrsg.
Q174 Báb, Qayyúmu'l-Asmá', Kap. 1, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 2:2:1 – Anm. d. Hrsg.
Q175 Bahá'u'lláh, berichtet in: Muḥammad-i-Zarandí.
Q176 Báb, Dalá'il-i-Sab'ih, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht 9:52 Fn2, Bd. 1, S. 229, Fn 172 – Anm. d. Hrsg.
Q177 Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 23:33, Bd. 3, S. 539–540 – Anm. d. Hrsg.
Q178 Bahá'u'lláh, zitiert in: Shoghi Effendi, in: Die Weltordnung Bahá'u'lláhs 6:55, S. 183 – Anm. d. Hrsg.
Q179 Bahá'u'lláh, zitiert in: Shoghi Effendi, in: Die Weltordnung Bahá'u'lláhs 6:55, S. 183 – Anm. d. Hrsg.
Q180 Offb. 11:14 – Anm. d. Hrsg.
Q181 'Abdu'l-Bahá, in: Beantwortete Fragen 11:34 (Aufl. 11), S. 65 (Aufl. 3–10) – Anm. d. Hrsg.
Q182 'Abdu'l-Bahá, in: Beantwortete Fragen 10:8 (Aufl. 11), S. 50–51 (Aufl. 3–10) – Anm. d. Hrsg.
Q183 Shaykh Aḥmad, berichtet in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 2:24, Bd. 1, S. 74 – Anm. d. Hrsg.
Q184 Shaykh Aḥmad, zitiert in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 1:19, Bd. 1, S. 51–52 – Anm. d. Hrsg.
Q185 Qur'án 96:1 – Anm. d. Hrsg.
Q186 'Abdu'l-Bahá, in: Beantwortete Fragen 41:4–5 (Aufl. 11), S. 159–160 (Aufl. 3–10) – Anm. d. Hrsg.
Q187 Jes. 9:6 – Anm. d. Hrsg.
Q188 Dtn. 33:2 – Anm. d. Hrsg.
Q189 Mt. 16:27 – Anm. d. Hrsg.
Q190 vgl. Qur'án 4:171 – Anm. d. Hrsg.
Q191 Offb. 12:1 – Anm. d. Hrsg.
Q192 Offb. 11:3 – Anm. d. Hrsg.
Q193 Jes. 9:6 – Anm. d. Hrsg.
Q194 Jes. 11:1 – Anm. d. Hrsg.
Q195 vgl. Jes. 9:7, auch zitiert in: Der Verheißene Tag ist gekommen 191 – Anm. d. Hrsg.
Q196 Jes. 40:10, auch zitiert in: Brief an den Sohn des Wolfes 209 – Anm. d. Hrsg.
Q197 Jes. 2:4; vgl. auch 51:4f – Anm. d. Hrsg.
Q198 Jes. 11:4 – Anm. d. Hrsg.
Q199 Jes. 11:12; vgl. auch 43:5 – Anm. d. Hrsg.
Q200 Ps. 24:10 u. a., auch zitiert in: Botschaften aus Akká 17:7:5, Ährenlese 126:4 – Anm. d. Hrsg.
Q201 Ps. 24:7–10, auch zitiert in: Lawḥ-i-Páp, in: Anspruch und Verkündigung 1:128 – Anm. d. Hrsg.
Q202 Hag. 2:7, auch zitiert in Kitáb-i-Aqdas 1:82, Ährenlese 16:1 – Anm. d. Hrsg.
Q203 Sach. 6:12 – Anm. d. Hrsg.
Q204 Sach. 14:9 – Anm. d. Hrsg.
Q205 vgl. »Day of the Lord« Joel. 1:15, 2:1, u. a. Zdf. 1:14 u. a – Anm. d. Hrsg.
Q206 Zdf. 1:15–16 – Anm. d. Hrsg.
Q207 vgl. Hes. 13:5; 30:3 – innerhalb Dan. ließ sich keine derartige Stelle eindeutig identifizieren – Anm. d. Hrsg.
Q208 Mal. 4:5, auch zitiert in: Lawḥ-i-Náqús, in: Days of Remembrance 26:3 – Anm. d. Hrsg.
Q209 Mal. 4:2 – Anm. d. Hrsg.
Q210 Dan. 12:11 – Anm. d. Hrsg.
Q211 vgl. Joh. 12:31, 14:30, 16:11, siehe auch: 'Abdu'l-Bahá, in: Briefe und Botschaften, 145:3 – Anm. d. Hrsg.
Q212 Joh. 14:16; 14:26; 15:26; 16:7, auch zitiert in: Javáhiru'l-Asrár 11 – Anm. d. Hrsg.
Q213 Joh. 16:8 – Anm. d. Hrsg.
Q214 Joh. 14:17; 15:26; 16:13, auch zitiert in: Javáhiru'l-Asrár 11, Súriy-i-Mulúk, in: Anspruch und Verkündigung 5:15.
Q215 Joh. 16:13, auch zitiert in: Javáhiru'l-Asrár 11, Súriy-i-Mulúk, in: Anspruch und Verkündigung 5:15 – Anm. d. Hrsg.
Q216 vgl. Mt. 20:8, 21:33–46; Mk. 12:1–12; Lk. 20:9–19 – Anm. d. Hrsg.
Q217 Mt. 16:27 – Anm. d. Hrsg.
Q218 Mt. 24:29, auch zitiert in: Kitáb-i-Íqán 24, Javáhiru'l-Asrár 8 – Anm. d. Hrsg.
Q219 Mt. 25:31 – Anm. d. Hrsg.
Q220 Mt. 25:32 – Anm. d. Hrsg.
Q221 vgl. Offb. 15:8, 21:11; 21:23, auch zitiert in: Brief an den Sohn des Wolfes 8, Súriy-i-Dhikr, in: Days of Remembrance 38:3 – Anm. d. Hrsg.
Q222 vgl.Offb. 1:8, 1:11; 21:6; 22:13 – Anm. d. Hrsg.
Q223 vgl.Offb. 21:6; 22:13, auch zitiert in: Ährenlese 85:3 – Anm. d. Hrsg.
Q224 vgl.Offb. 1:11; 1:17; 2:8; 22:13, auch zitiert in: Kitáb-i-Íqán 196 – Anm. d. Hrsg.
Q225 Offb. 11:14 – Anm. d. Hrsg.
Q226 vgl. Jes. 65:17, 66:22, Offb. 21:1 – Anm. d. Hrsg.
Q227 Offb. 21:3 – Anm. d. Hrsg.
Q228 Dan. 9:24, Offb. 21:2, u. a – Anm. d. Hrsg.
Q229 Offb. 21:2 – Anm. d. Hrsg.
Q230 Mt. 19:28 – Anm. d. Hrsg.
Q231 1 Kor. 15:52 – Anm. d. Hrsg.
Q232 1 Thess. 4:16 – Anm. d. Hrsg.
Q233 2 Petr. 3:12 – Anm. d. Hrsg.
Q234 Apg. 3:19 – Anm. d. Hrsg.
Q235 Apg. 3:21 – Anm. d. Hrsg.
Q236 vgl. Qur'án 78:2[kommt so übersetzt bei Rodwell nicht vor – der Verweis beruht also auf einer Annahme.] – Anm. d. Hrsg.
Q237 Qur'án 2:210 – Anm. d. Hrsg.
Q238 Qur'án 89:22 – Anm. d. Hrsg.
Q239 Qur'án 78:38 – Anm. d. Hrsg.
Q240 Muḥammad, Ḥadíth – es scheint sich um Súrah 36 zu handeln – Anm. d. Hrsg.
Q241 Qur'án 36:14 – Anm. d. Hrsg.
Q242 vgl. Qur'án 51:12, 83:11 – Anm. d. Hrsg.
Q243 Qur'án 64:9 – Anm. d. Hrsg.
Q244 vgl. Qur'án 44:40, 77:13–14, 77:38 – Anm. d. Hrsg.
Q245 Qur'án 40:15 – Anm. d. Hrsg.
Q246 Qur'án 19:39 – Anm. d. Hrsg.
Q247 Qur'án 79:6–7 – Anm. d. Hrsg.
Q248 Qur'án 83:6 – Anm. d. Hrsg.
Q249 Qur'án 27:87 – Anm. d. Hrsg.
Q250 Qur'án 27:88 – Anm. d. Hrsg.
Q251 Qur'án 14:41 – Anm. d. Hrsg.
Q252 Qur'án 40:18 – Anm. d. Hrsg.
Q253 Qur'án 27:87 – Anm. d. Hrsg.
Q254 Qur'án 22:2 – Anm. d. Hrsg.
Q255 Qur'án 39:69 – Anm. d. Hrsg.
Q256 vgl. Muḥammad, Ḥadíth überliefert durch Jarír bin 'Abdu'lláh, aufgezeichnet in: Bukhárí 6:60:374, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 70 – Anm. d. Hrsg.
Q257 Imám 'Alí, Ḥadíth aufgezeichnet in: Khuṭbiy-i-Ṭutunjíyyih, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 70 – Anm. d. Hrsg.
Q258 Imám Ḥusayn, Ḥadíth, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 70 – Anm. d. Hrsg.
Q259 vgl. Aḥmad-i-Aḥsá'í, berichtet von 'Abdu'l-Kháliq, erwähnt vom Báb in: Dalá'il-i-Sab'ih, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht 1:19 Fn2, Bd. 1, S. 51, Fn 17 – Anm. d. Hrsg.
Q260 Aḥmad-i-Aḥsá'í, berichtet in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 1:19, Bd. 1, S. 51–52 – Anm. d. Hrsg.
Q261 Káẓim-i-Rashtí, vgl. die Übersetzung von A. L. M. Nicolas, in: Essai sur le Shaykhisme, Bd. II, S. 60–61, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht 2:21 Fn, Bd. 1, S. 72, Fn 40 – Anm. d. Hrsg.
Q262 Káẓim-i-Rashtí, Sharḥ-i-Qaṣídiy-i-Lámíyyih.
Q263 Káẓim-i-Rashtí, berichtet in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 2:24, Bd. 1, S. 74 – Anm. d. Hrsg.
Q264 Báb, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 246 – Anm. d. Hrsg.
Q265 Báb, Qayyúmu'l-Asmá', Kap. 9, Kap. 29, Kap. 58, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 2:9:1, 2:20:2, 2:29:1 – Anm. d. Hrsg.
Q266 Báb, Qayyúmu'l-Asmá', Kap. 58, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 2:28:6 – Anm. d. Hrsg.
Q267 Báb, Qayyúmu'l-Asmá', Kap. 28, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 2:18:2 – Anm. d. Hrsg.
Q268 Báb, Qayyúmu'l-Asmá', Kap. 57, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 2:27:3 – Anm. d. Hrsg.
Q269 Báb,.
Q270 Báb, Bayán-i-Fársí 9:3, 2:8, Kitáb-i-Asmá' 16:17, 17:4, 17:4, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 3:37:2, 3:39:1, 5:2:2, 5:13:3, 5:15:3 u. a – Anm. d. Hrsg.
Q271 Báb,.
Q272 Báb,.
Q273 Báb,.
Q274 Báb, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 246 – Anm. d. Hrsg.
Q275 Báb, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 222 – Anm. d. Hrsg.
Q276 Báb, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 204, 205 – Anm. d. Hrsg.
Q277 Báb, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 6:16:3, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 224 – Anm. d. Hrsg.
Q278 Báb, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 204 – Anm. d. Hrsg.
Q279 Báb, Qayyúmu'l-Asmá', Kap. 68, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 2:37:2 – Anm. d. Hrsg.
Q280 Báb, zitiert in: Sir Francis Younghusband, The Gleam, pp. 210–11, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht ep:10 Fn1, Bd. 3, p. 661, Fn 225 – Anm. d. Hrsg.
Q281 Báb, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 221, 230 – Anm. d. Hrsg.
Q282 Báb, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 6:16:3 – Anm. d. Hrsg.
Q283 Báb, Qayyúmu'l-Asmá', Kap. 58, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 2:29:1 – Anm. d. Hrsg.
Q284 Báb, Bayán-i-Fársí 2:7, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften, 3:35:2 – Anm. d. Hrsg.
Q285 Qur'án 23:14 – Anm. d. Hrsg.
Q286 Báb, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 222, S. 133 – Anm. d. Hrsg.
Q287 vgl. Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Weltordnung Bahá'u'lláhs 4:33, 6:26 – Anm. d. Hrsg.
Q288 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Íqán, 101, S. 78 – Anm. d. Hrsg.
Q289 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Weltordnung Bahá'u'lláhs 6:22, 7:15 – Anm. d. Hrsg.
Q290 Bahá'u'lláh, in: Botschaften aus 'Akká 17:8:5, Ährenlese 10:2 – Anm. d. Hrsg.
Q291 vgl. Bahá'u'lláh, Súriy-i-Haykal, in: Anspruch und Verkündigung 1:63 – Anm. d. Hrsg.
Q292 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Das Kommen göttlicher Gerechtigkeit 110 – Anm. d. Hrsg.
Q293 Bahá'u'lláh, in: Ährenlese, 7:2 – Anm. d. Hrsg.
Q294 Bahá'u'lláh, in: Ährenlese, 8:1 – Anm. d. Hrsg.
Q295 Bahá'u'lláh, in: Ährenlese, 115:10, 161:4 – Anm. d. Hrsg.
Q296 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Das Kommen göttlicher Gerechtigkeit 110 – Anm. d. Hrsg.
Q297 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Weltordnung Bahá'u'lláhs 6:18, S. 157 – Anm. d. Hrsg.
Q298 'Abdu'l-Bahá, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Weltordnung Bahá'u'lláhs 6:31, 7:16 – Anm. d. Hrsg.
Q299 'Abdu'l-Bahá, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Weltordnung Bahá'u'lláhs 6:31, 7:16 – Anm. d. Hrsg.
Q300 vgl. Qur'án 2:254, 3:41, 14:28, 22:15, 22:19 – Anm. d. Hrsg.
Q301 'Abdu'l-Bahá, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Weltordnung Bahá'u'lláhs 6:34, 7:16, S. 169, S. 239–240 – Anm. d. Hrsg.
Q302 'Abdu'l-Bahá, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Weltordnung Bahá'u'lláhs 6:65, S. 188 – Anm. d. Hrsg.
Q303 vgl. Bahá'u'lláh, in: Days of Remembrance 10:11[bin mir nicht sicher, ob dies tatsächlich die zitierte Quelle ist] – Anm. d. Hrsg.
Q304 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Haykal, in: Anspruch und Verkündigung 1:6 – Anm. d. Hrsg.
Q305 Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 34, S. 34 – Anm. d. Hrsg.
Q306 Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 36, S. 35 – Anm. d. Hrsg.
Q307 vgl. Bahá'u'lláh, in: Days of Remembrance 10:11 – Anm. d. Hrsg.
Q308 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Haykal, in: Anspruch und Verkündigung 1:6–7 – Anm. d. Hrsg.
Q309 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Sulṭán, in: Anspruch und Verkündigung 1:192 – Anm. d. Hrsg.
Q310 Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 11, S. 26 – Anm. d. Hrsg.
Q311 Bahá'u'lláh, in: Ährenlese 50:1 – Anm. d. Hrsg.
Q312 Bahá'u'lláh, in: Ährenlese 63:1 – Anm. d. Hrsg.
Q313 Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 216 – Anm. d. Hrsg.
Q314 Bahá'u'lláh,.
Q315 Bahá'u'lláh, in: Kitáb-i-Aqdas 1:91 – Anm. d. Hrsg.
Q316 Báb, zitiert in: Bahá'u'lláh, Epistle to the Son of the Wolf 204 – Anm. d. Hrsg.
Q317 Aḥmad-i-Aḥsá'í, zitiert in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 1:19, Bd. 1, S. 51–52, vgl. Báb, Brief an Muḥammad Sháh, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 1:5:5 – Anm. d. Hrsg.
Q318 Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 26:48, Bd. 3, S. 640 – Anm. d. Hrsg.
Q319 Áqá Khán-i-Núrí, berichtet in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 26:76, Bd. 3, S. 653 – Anm. d. Hrsg.
Q320 Bahá'u'lláh, berichtet in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 26:76, Bd. 3, S. 653 – Anm. d. Hrsg.
Q321 Bahá'u'lláh, berichtet in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 23:31, Bd. 3, S. 538 – Anm. d. Hrsg.
Q322 Áqá Khán-i-Núrí, berichtet in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 26:77, Bd. 3, S. 654 – Anm. d. Hrsg.
Q323 Bahá'u'lláh, berichtet in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 26:77, Bd. 3, S. 654 – Anm. d. Hrsg.
Q324 'Abdu'l-Bahá, in: Beantwortete Fragen 4:5 – Anm. d. Hrsg.
Q325 vgl. Bahá'u'lláh, Kitáb-i-'Ahd, in: Botschaften aus 'Akká 15:10 – Anm. d. Hrsg.
Q326 Qur'án, 10:25, cf. Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Íqán 22, S. 24 – Anm. d. Hrsg.
Q327 Qur'án, 6:127–128 – Anm. d. Hrsg.
Q328 Dan. 12:11, siehe auch: 'Abdu'l-Bahá, Beantwortete Fragen 10:21–22 – Anm. d. Hrsg.
Q329 Bahá'u'lláh, in: Ährenlese 57:1 – Anm. d. Hrsg.
Q330 Bahá'u'lláh, in: Ährenlese 58:2 – Anm. d. Hrsg.
Q331 Bahá'u'lláh, in: Ährenlese 57:3 – Anm. d. Hrsg.
Q332 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:132, u. a – Anm. d. Hrsg.
Q333 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:184 – Anm. d. Hrsg.
Q334 'Abdu'l-Bahá, Auf den Pfaden der Gottesliebe 112, S. 38 – Anm. d. Hrsg.
Q335 Muḥammad-i-Zarandí, [Not mentioned in the 1st part of ›Nabíl's Narrative‹.].
Q336 vgl. Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 35, S. 35 – Anm. d. Hrsg.
Q337 Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 33, S. 34 – Anm. d. Hrsg.
Q338 vgl. Báb, Kitáb-i-Asmá' 17:2, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 5:12:1 – Anm. d. Hrsg.
Q339 Qur'án, 3:93 – Anm. d. Hrsg.
Q340 Bahá'u'lláh, in: Gebete und Mediationen 145:1 – Anm. d. Hrsg.
Q341 Bahá'u'lláh,.
Q342 vgl. Bahá'u'lláh, Súriy-i-Haykal, Súriy-i-Mulúk in: Anspruch und Verkündigung 1:96, 5:74, Kitáb-i-Aqdas 1:158 – Anm. d. Hrsg.
Q343 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Maryam, in: Days of Remembrance 31:1 – Anm. d. Hrsg.
Q344 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Maryam, in: Days of Remembrance 31:3 – Anm. d. Hrsg.
Q345 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Maryam, in: Days of Remembrance 31:4 – Anm. d. Hrsg.
Q346 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Kullu'ṭ-Ṭa'ám, [15] – Anm. d. Hrsg.
Q347 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Kullu'ṭ-Ṭa'ám, [13] – Anm. d. Hrsg.
Q348 Ibn-i-Fáriḍ, auch zitiert in: Bahá'u'lláh, Javáhiru'l-Asrár 95 – Anm. d. Hrsg.
Q349 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Íqán 277, S. 164 – Anm. d. Hrsg.
Q350 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Maryam, in: Days of Remembrance 31:3 – Anm. d. Hrsg.
Q351 Báb, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 7:48:1 – Anm. d. Hrsg.
Q352 Mírzá Áqá Ján, berichtet in: Muḥammad-i-Zarandí, [Not mentioned in the 1st part of ›Nabíl's Narrative‹.].
Q353 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Íqán 278 – Anm. d. Hrsg.
Q354 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Íqán 278, S. 165 – Anm. d. Hrsg.
Q355 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Maryam, in: Days of Remembrance 31:3 – Anm. d. Hrsg.
Q356 vgl. Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Íqán 278, S. 164–165 – Anm. d. Hrsg.
Q357 Überlieferung, zitiert in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 3:27, Bd. 1, S. 103 – Anm. d. Hrsg.
Q358 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Maryam, in: Days of Remembrance 31:5 – Anm. d. Hrsg.
Q359 'Abdu'l-Bahá, in: Promulgation of Universal Peace 11:7, p. 26 – Anm. d. Hrsg.
Q360 Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 253, S. 150 – Anm. d. Hrsg.
Q361 Báb, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 253, S. 149 – Anm. d. Hrsg.
Q362 Ṣubḥ-i-Azal, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 255, S. 150 – Anm. d. Hrsg.
Q363 vgl. Qur'án 2:256, 2:257, 4:51, 4:60, 4:76, 5:60, 16:5, 39:17 – Anm. d. Hrsg.
Q364 Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 256, S. 151 – Anm. d. Hrsg.
Q365 Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 256, S. 151 – Anm. d. Hrsg.
Q366 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Maryam, in: Days of Remembrance 31:7 – Anm. d. Hrsg.
Q367 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Íqán 278, S. 211 – Anm. d. Hrsg.
Q368 Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 35, S. 35 – Anm. d. Hrsg.
Q369 vgl. 'Abdu'l-Bahá, Auf den Pfaden der Gottesliebe 80, S. 42 – Anm. d. Hrsg.
Q370 vgl. 'Abdu'l-Bahá, Auf den Pfaden der Gottesliebe 81, S. 43 – Anm. d. Hrsg.
Q371 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Ra'ís, in: Anspruch und Verkündigung 2:13 – Anm. d. Hrsg.
Q372 Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 35, S. 35 – Anm. d. Hrsg.
Q373 Qur'án 83:25 – Anm. d. Hrsg.
Q374 Qur'án 83:26 – Anm. d. Hrsg.
Q375 Dan. 12:4 – Anm. d. Hrsg.
Q376 Qur'án 33:40 – Anm. d. Hrsg.
Q377 vgl. Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Íqán 216 – Anm. d. Hrsg.
Q378 Bahá'u'lláh, Die Verborgenen Worte, Präambel – Anm. d. Hrsg.
Q379 vgl. Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Íqán 22 – Anm. d. Hrsg.
Q380 vgl. 'Abdu'l-Bahá, Auf den Pfaden der Gottesliebe 80 – Anm. d. Hrsg.
Q381 Bahá'u'lláh, berichtet in: 'Abdu'l-Bahá, Beantwortete Fragen 9:7 – Anm. d. Hrsg.
Q382 Bahá'u'lláh, berichtet in: 'Abdu'l-Bahá, Beantwortete Fragen 9:22 – Anm. d. Hrsg.
Q383 vgl. Sa'íd Khán, Brief an den persischen Botschafter in Constantinople, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht ep:6 fn1, Bd. 3, S. 659, Fn 222 – Anm. d. Hrsg.
Q384 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Vafá, in: Botschaften aus 'Akká 12:26 – Anm. d. Hrsg.
Q385 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Vafá, in: Botschaften aus 'Akká 12:26 – Anm. d. Hrsg.
Q386 Bahá'u'lláh, in: Ährenlese 57:1 – Anm. d. Hrsg.
Q387 Bahá'u'lláh, in: Ährenlese 31:1 – Anm. d. Hrsg.
Q388 Bahá'u'lláh, in: Ährenlese 31:1 – Anm. d. Hrsg.
Q389 vgl. Bahá'u'lláh, in: Ährenlese 31:1 – Anm. d. Hrsg.
Q390 Bahá'u'lláh, in: Ährenlese 31:1 – Anm. d. Hrsg.
Q391 Bahá'u'lláh, in: Ährenlese 31:1 – Anm. d. Hrsg.
Q392 Dan. 12:11, siehe auch: Beantwortete Fragen 10:21–22 – Anm. d. Hrsg.
Q393 vgl. Bahá'u'lláh, Ishráqát, in: Botschaften aus 'Akká 8:37, Brief an den Sohn des Wolfes 194, S. 120[reference to the passage in the Qayyúmu'l-Asmá' is still missing] – Anm. d. Hrsg.
Q394 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Napulyún II, in Anspruch und Verkündigung 1:153 – Anm. d. Hrsg.
Q395 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:112 – Anm. d. Hrsg.
Q396 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Qalam in: Days of Remembrance 23:13 – Anm. d. Hrsg.
Q397 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:75 – Anm. d. Hrsg.
Q398 Bahá'u'lláh, Days of Remembrance 7:6 – Anm. d. Hrsg.
Q399 Bahá'u'lláh, in: Ährenlese 14:19–20 – Anm. d. Hrsg.
Q400 Bahá'u'lláh, in: Ährenlese 14:1, 14:2, 14:6, 14:7 – Anm. d. Hrsg.
Q401 vgl. Bahá'u'lláh, in: Ährenlese 15:3 (hier von Shoghi Effendi anders übersetzt) – Anm. d. Hrsg.
Q402 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Hawdaj .
Q403 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Hawdaj.
Q404 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:89 – Anm. d. Hrsg.
Q405 Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 112 – Anm. d. Hrsg.
Q406 'Abdu'l-Bahá, in: Auf den Pfaden der Gottesliebe 111, S. 59–60 – Anm. d. Hrsg.
Q407 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Mulúk, in: Anspruch und Verkündigung 5:74 – Anm. d. Hrsg.
Q408 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Mulúk, in: Anspruch und Verkündigung 5:74 – Anm. d. Hrsg.
Q409 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Mulúk, in: Anspruch und Verkündigung 5:75 – Anm. d. Hrsg.
Q410 vgl. Bahá'u'lláh, Súriy-i-Mulúk, in: Anspruch und Verkündigung 5:81 – Anm. d. Hrsg.
Q411 Bahá'u'lláh, in: Days of Remembrance 10:14 – Anm. d. Hrsg.
Q412 Bahá'u'lláh,.
Q413 Bahá'u'lláh, also quoted in: Shoghi EffendiThe Promised Day Is Come 17 – Anm. d. Hrsg.
Q414 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:184 – Anm. d. Hrsg.
Q415 Bahá'u'lláh,.
Q416 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:184 – Anm. d. Hrsg.
Q417 Bahá'u'lláh,.
Q418 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Mulúk, in: Anspruch und Verkündigung 5:12 – Anm. d. Hrsg.
Q419 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Mulúk, in: Anspruch und Verkündigung 5:23 – Anm. d. Hrsg.
Q420 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Mulúk, in: Anspruch und Verkündigung 5:15, siehe auch: Joh. 16:13 – Anm. d. Hrsg.
Q421 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Mulúk, in: Anspruch und Verkündigung 5:15 – Anm. d. Hrsg.
Q422 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Mulúk, in: Anspruch und Verkündigung 5:15 – Anm. d. Hrsg.
Q423 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Mulúk, in: Anspruch und Verkündigung 5:15 – Anm. d. Hrsg.
Q424 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Mulúk, in: Anspruch und Verkündigung 5:15 – Anm. d. Hrsg.
Q425 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Mulúk, in: Anspruch und Verkündigung 5:58 – Anm. d. Hrsg.
Q426 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Mulúk, in: Anspruch und Verkündigung 5:66 – Anm. d. Hrsg.
Q427 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Ra'ís, in: Anspruch und Verkündigung 3:25 – Anm. d. Hrsg.
Q428 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Nápulyún I, zitiert in: Shoghi Effendi, Der Verheißene Tag ist gekommen 17 – Anm. d. Hrsg.
Q429 Bahá'u'lláh, zitiert in dem ersten Sendschreiben an Napoleon III.
Q430 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Sulṭán, in: Anspruch und Verkündigung 1:221 – Anm. d. Hrsg.
Q431 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Sulṭán, in: Anspruch und Verkündigung 1:230 – Anm. d. Hrsg.
Q432 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Sulṭán, in: Anspruch und Verkündigung 1:275 – Anm. d. Hrsg.
Q433 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Ra'ís, in: Anspruch und Verkündigung 2:2 – Anm. d. Hrsg.
Q434 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Ra'ís, in: Anspruch und Verkündigung 2:4 – Anm. d. Hrsg.
Q435 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Ra'ís, in: Anspruch und Verkündigung 2:5 – Anm. d. Hrsg.
Q436 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Ra'ís, in: Anspruch und Verkündigung 2:6 – Anm. d. Hrsg.
Q437 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Ra'ís, in: Anspruch und Verkündigung 2:7 – Anm. d. Hrsg.
Q438 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Ra'ís, in: Anspruch und Verkündigung 2:7 – Anm. d. Hrsg.
Q439 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Ra'ís, in: Anspruch und Verkündigung 2:8 – Anm. d. Hrsg.
Q440 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Mulúk, in: Anspruch und Verkündigung 5:109 – Anm. d. Hrsg.
Q441 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Mulúk, in: Anspruch und Verkündigung 5:111, vgl. auch: 1:30 – Anm. d. Hrsg.
Q442 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Mulúk, in: Anspruch und Verkündigung 5:111 – Anm. d. Hrsg.
Q443 vgl. Bahá'u'lláh, Súriy-i-Mulúk, in: Anspruch und Verkündigung 5:116[hier ist mehr in Anführungszeichen gesetzt, als im Englischen Text] – Anm. d. Hrsg.
Q444 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Mulúk, in: Anspruch und Verkündigung 5:38 – Anm. d. Hrsg.
Q445 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Mulúk, in: Anspruch und Verkündigung 5:39 – Anm. d. Hrsg.
Q446 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Mulúk, in: Anspruch und Verkündigung 5:96 – Anm. d. Hrsg.
Q447 Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 34 – Anm. d. Hrsg.
Q448 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Ghuṣn, in: Days of Remembrance 29:4 – Anm. d. Hrsg.
Q449 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Ghuṣn, in: Days of Remembrance 29:6 – Anm. d. Hrsg.
Q450 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Ghuṣn, in: Days of Remembrance 29:8 – Anm. d. Hrsg.
Q451 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Ra'ís, in: Anspruch und Verkündigung 2:11–12 – Anm. d. Hrsg.
Q452 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Ra'ís, in: Anspruch und Verkündigung 2:13 – Anm. d. Hrsg.
Q453 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Ra'ís, in: Anspruch und Verkündigung 2:14 – Anm. d. Hrsg.
Q454 Bahá'u'lláh, in: Ährenlese 164:7 – Anm. d. Hrsg.
Q455 'Abdu'l-Bahá, in: Beantwortete Fragen 9:15 – Anm. d. Hrsg.
Q456 'Abdu'l-Bahá, in: Beantwortete Fragen 9:15 – Anm. d. Hrsg.
Q457 Jes. 40:9–10, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 219, S. 127 – Anm. d. Hrsg.
Q458 Ps. 24:7, 10 – Anm. d. Hrsg.
Q459 Ps. 50:2–3, teilweise zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 210, S. 128 – Anm. d. Hrsg.
Q460 Am. 1:2, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 210, S. 127 – Anm. d. Hrsg.
Q461 Jes. 35:2, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 212, S. 128 – Anm. d. Hrsg.
Q462 Ps. 60:11, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 208, S. 127 – Anm. d. Hrsg.
Q463 Hos. 2:15, zitiert von 'Abdu'l-Bahá, in: Briefe und Botschaften, 139:9 – Anm. d. Hrsg.
Q464 Hes. 43:1–2 – Anm. d. Hrsg.
Q465 Muḥammad, Ḥadíth überliefert durch 'Abdu'l-'Azíz Ibn-i-'Abdu's-Salman, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 261, S. 151 – Anm. d. Hrsg.
Q466 Muḥammad, Ḥadíth überliefert durch Ibn-i-Mas'úd, in: Faḍá'il 'Akká wa 'Asqalán, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 262, S. 152 – Anm. d. Hrsg.
Q467 Muḥammad, Ḥadíth überliefert durch Anas Ibn-i-Málik, in: Faḍá'il 'Akká wa 'Asqalán, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 263, S. 152 – Anm. d. Hrsg.
Q468 Muḥammad, Ḥadíth aufgezeichnet in: Faḍá'il 'Akká wa 'Asqalán, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 264, S. 152 – Anm. d. Hrsg.
Q469 Muḥammad, Ḥadíth, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 265, S. 153 – Anm. d. Hrsg.
Q470 Muḥammad, Ḥadíth aufgezeichnet in: Faḍá'il 'Akká wa 'Asqalán, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 264, S. 152 – Anm. d. Hrsg.
Q471 Muḥammad, Ḥadíth aufgezeichnet in: Faḍá'il 'Akká wa 'Asqalán, zitiert in: Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 264, S. 153 – Anm. d. Hrsg.
Q472 Muḥammad, Ḥadíth aufgezeichnet in: Siyyid 'Abdu'l-Vahháb-i-Sha'raní, Kitábu'l-Yavaqit-iva'l-Javahir, zitiert von Shoghi Effendi, in: Nabíls Bericht ep:4 fn1, Bd. 3, S. 657, Fn 220 – Anm. d. Hrsg.
Q473 Bahá'u'lláh,.
Q474 Bahá'u'lláh, in: Ährenlese 164:7, wahrscheinlich Bezug nehmend auf: Mt. 23:33 – Anm. d. Hrsg.
Q475 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Sulṭán, in: Anspruch und Verkündigung 1:267 – Anm. d. Hrsg.
Q476 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Ra'ís, in: Anspruch und Verkündigung 3:4 – Anm. d. Hrsg.
Q477 Bahá'u'lláh, siehe auch: 'Abdu'l-Bahá, Vorbilder der Treue 64:10.
Q478 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Ra'ís, in: Anspruch und Verkündigung 3:27 – Anm. d. Hrsg.
Q479 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Ra'ís, in: Anspruch und Verkündigung 3:6 – Anm. d. Hrsg.
Q480 Bahá'u'lláh, in: Ährenlese 23:4 – Anm. d. Hrsg.
Q481 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Kitáb-i-Aqdas 5:192:3[nicht die Quelle] – Anm. d. Hrsg.
Q482 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Kitáb-i-Aqdas 5:192:3[nicht die Quelle] – Anm. d. Hrsg.
Q483 Bahá'u'lláh, in: Ährenlese 60:1 – Anm. d. Hrsg.
Q484 vgl. auch: Offb. 3:12, 21:2.
Q485 Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 197, S. 121 – Anm. d. Hrsg.
Q486 'Abdu'l-Bahá,.
Q487 Bahá'u'lláh, berichtet in: E. G. Browne, Einführung zu A Traveller's Narrative, vol. 2, p. xl – Anm. d. Hrsg.
Q488 E. G. Browne, Einführung zu A Traveller's Narrative, vol. 2, p. xxxix-xl – Anm. d. Hrsg.
Q489 E. G. Browne, Einführung zu A Traveller's Narrative, vol. 2, p. xxxviii – Anm. d. Hrsg.
Q490 Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 210, S. 127 – Anm. d. Hrsg.
Q491 Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 210, S. 127 – Anm. d. Hrsg.
Q492 Jes. 2:3 – Anm. d. Hrsg.
Q493 Jes. 2:2 – Anm. d. Hrsg.
Q494 Lk. 20:13–15 – Anm. d. Hrsg.
Q495 Bahá'u'lláh, Ährenlese 59:3 – Anm. d. Hrsg.
Q496 'Abdu'l-Bahá, in: Beantwortete Fragen 9:15 – Anm. d. Hrsg.
Q497 'Abdu'l-Bahá, in: Beantwortete Fragen 10:2 – Anm. d. Hrsg.
Q498 'Abdu'l-Bahá, in: Promulgation of Universal Peace 11:11 – Anm. d. Hrsg.
Q499 'Abdu'l-Bahá, Beantwortete Fragen 10:2 – Anm. d. Hrsg.
Q500 Bahá'u'lláh, in: Ährenlese 59:2 – Anm. d. Hrsg.
Q501 'Abdu'l-Bahá, in: Auf den Pfaden der Gottesliebe 64, S. 64 – Anm. d. Hrsg.
Q502 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Der Verheißene Tag ist gekommen 163 – Anm. d. Hrsg.
Q503 vgl. Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Ḥikmat in: Botschaften aus 'Akká 9:7 – Anm. d. Hrsg.
Q504 George N. Curzon, Persia and the Persian Question, vol. 1, p. 391, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht in2:8 (1932 ed. – Absatz nicht im Deutschen veröffentlicht) – Anm. d. Hrsg.
Q505 George N. Curzon, Persia and the Persian Question, vol. 1, p. 425, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht in2:9 (1932 ed. – Absatz nicht im Deutschen veröffentlicht) – Anm. d. Hrsg.
Q506 George N. Curzon, Persia and the Persian Question, vol. 1, p. 462, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht in2:18 (1932 ed. – Absatz nicht im Deutschen veröffentlicht) – Anm. d. Hrsg.
Q507 George N. Curzon, Persia and the Persian Question, vol. 1, p. 509, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht in1:9 (1932 ed.), Bd. 1, S. 15 – Anm. d. Hrsg.
Q508 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Sulṭán, in: Anspruch und Verkündigung 1:213 – Anm. d. Hrsg.
Q509 Áqá Buzurg-i-Khurásání, berichtet von: 'Abdu'l-Bahá, in: Auf den Pfaden der Gottesliebe 115, S. 64–65 – Anm. d. Hrsg.
Q510 Bahá'u'lláh,.
Q511 Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 117, S. 73 – Anm. d. Hrsg.
Q512 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Burhán, in: Botschaften aus 'Akká 14:14 – Anm. d. Hrsg.
Q513 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Burhán, in: Botschaften aus 'Akká 14:14 – Anm. d. Hrsg.
Q514 'Abdu'l-Bahá, in: Auf den Pfaden der Gottesliebe 173, S. 62 – Anm. d. Hrsg.
Q515 George N. Curzon, Persia and the Persian Question, vol. 1, p. 456, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht in2:17 (1932 ed. – Absatz nicht im Deutschen veröffentlicht) – Anm. d. Hrsg.
Q516 George N. Curzon, Persia and the Persian Question, vol. 1, p. 497, Fn2 – Anm. d. Hrsg.
Q517 George N. Curzon, Persia and the Persian Question, vol. 1, p. 496 – Anm. d. Hrsg.
Q518 George N. Curzon, Persia and the Persian Question, vol. 1, p. 499 – Anm. d. Hrsg.
Q519 Comte de Gobineau, Les Religions et les Philosophies dans l'Asie Centrale, p. 251, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht ep:11, Fn1, Bd. 3, S. 662, Fn 226 – Anm. d. Hrsg.
Q520 Comte de Gobineau, Les Religions et les Philosophies dans l'Asie Centrale, p. 251, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht ep:11, Fn2, Bd. 3, S. 664, Fn 227 – Anm. d. Hrsg.
Q521 Comte de Gobineau, Les Religions et les Philosophies dans l'Asie Centrale, p. 251, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht ep:11, Fn3, Bd. 3, S. 666, Fn 228 – Anm. d. Hrsg.
Q522 George N. Curzon, Persia and the Persian Question, vol. 1, p. 499, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht ep:11, Fn3, Bd. 3, S. 667, Fn 228 – Anm. d. Hrsg.
Q523 George N. Curzon, Persia and the Persian Question, vol. 1, p. 501–502, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht 26:6, Fn3, Bd. 3, S. 608, Fn 186 – Anm. d. Hrsg.
Q524 George N. Curzon, Persia and the Persian Question, vol. 1, p. 503, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht ep:11, Fn1, Bd. 3, S. 662, Fn 226 – Anm. d. Hrsg.
Q525 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Napulyún II, in: Anspruch und Verkündigung 1:141 – Anm. d. Hrsg.
Q526 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:81 – Anm. d. Hrsg.
Q527 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:82 – Anm. d. Hrsg.
Q528 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:82 – Anm. d. Hrsg.
Q529 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:82 – Anm. d. Hrsg.
Q530 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:82 – Anm. d. Hrsg.
Q531 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:84 – Anm. d. Hrsg.
Q532 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Malikih, in: Anspruch und Verkündigung 1:180 – Anm. d. Hrsg.
Q533 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Malikih, in: Anspruch und Verkündigung 1:180 – Anm. d. Hrsg.
Q534 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Malikih, in: Anspruch und Verkündigung 1:179 – Anm. d. Hrsg.
Q535 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Malikih, in: Anspruch und Verkündigung 1:179 – Anm. d. Hrsg.
Q536 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Malikih, in: Anspruch und Verkündigung 1:183 – Anm. d. Hrsg.
Q537 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Napulyún II, in: Anspruch und Verkündigung 1:136, 1:137 – Anm. d. Hrsg.
Q538 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Napulyún II, in: Anspruch und Verkündigung 1:135 – Anm. d. Hrsg.
Q539 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Napulyún II, in: Anspruch und Verkündigung 1:138 – Anm. d. Hrsg.
Q540 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:88 – Anm. d. Hrsg.
Q541 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Malik-i-Rús, in: Anspruch und Verkündigung 1:164 – Anm. d. Hrsg.
Q542 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Malik-i-Rús, in: Anspruch und Verkündigung 1:160 – Anm. d. Hrsg.
Q543 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Malik-i-Rús, in: Anspruch und Verkündigung 1:159 – Anm. d. Hrsg.
Q544 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Malikih, in: Anspruch und Verkündigung 1:171 – Anm. d. Hrsg.
Q545 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Malikih, in: Anspruch und Verkündigung 1:172 – Anm. d. Hrsg.
Q546 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Malikih, in: Anspruch und Verkündigung 1:173 – Anm. d. Hrsg.
Q547 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:90 – Anm. d. Hrsg.
Q548 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:85 – Anm. d. Hrsg.
Q549 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Ra'ís, in: Anspruch und Verkündigung 3:19 – Anm. d. Hrsg.
Q550 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Ra'ís, in: Anspruch und Verkündigung 3:7 – Anm. d. Hrsg.
Q551 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Ra'ís, in: Anspruch und Verkündigung 3:29 – Anm. d. Hrsg.
Q552 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Fu'ád, in: Anspruch und Verkündigung 4:13 – Anm. d. Hrsg.
Q553 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:166 – Anm. d. Hrsg.
Q554 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der Verheißene Tag ist gekommen 203 – Anm. d. Hrsg.
Q555 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der verheißene Tag ist gekommen 206 – Anm. d. Hrsg.
Q556 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:165 – Anm. d. Hrsg.
Q557 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:165 – Anm. d. Hrsg.
Q558 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:169 – Anm. d. Hrsg.
Q559 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der verheißene Tag ist gekommen 208 – Anm. d. Hrsg.
Q560 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der verheißene Tag ist gekommen 208 – Anm. d. Hrsg.
Q561 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Páp, in: Anspruch und Verkündigung 1:102 – Anm. d. Hrsg.
Q562 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Páp, in: Anspruch und Verkündigung 1:112 – Anm. d. Hrsg.
Q563 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Páp, in: Anspruch und Verkündigung 1:118 – Anm. d. Hrsg.
Q564 vgl. Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Páp, in: Anspruch und Verkündigung 1:118 – Anm. d. Hrsg.
Q565 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Páp, in: Anspruch und Verkündigung 1:105 – Anm. d. Hrsg.
Q566 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Páp, in: Anspruch und Verkündigung 1:118 – Anm. d. Hrsg.
Q567 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der verheißene Tag ist gekommen 251, S. 155 (neu übersetzt)[das bildet nicht exakt den englischen Text ab.] – Anm. d. Hrsg.
Q568 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der verheißene Tag ist gekommen 252, S. 155 (neu übersetzt) – Anm. d. Hrsg.
Q569 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der verheißene Tag ist gekommen 253, S. 155 – Anm. d. Hrsg.
Q570 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der verheißene Tag ist gekommen 253, S. 155 – Anm. d. Hrsg.
Q571 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der verheißene Tag ist gekommen, Abs. 254 – Anm. d. Hrsg.
Q572 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Páp, in: Anspruch und Verkündigung 1:112, 1:113 – Anm. d. Hrsg.
Q573 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Páp, in: Anspruch und Verkündigung 1:122 – Anm. d. Hrsg.
Q574 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Aqdas, in: Botschaften aus 'Akká 2:10 – Anm. d. Hrsg.
Q575 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Aqdas, in: Botschaften aus 'Akká 2:7 – Anm. d. Hrsg.
Q576 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Aqdas, in: Botschaften aus 'Akká 2:6 – Anm. d. Hrsg.
Q577 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der verheißene Tag ist gekommen 113, S. 81 – Anm. d. Hrsg.
Q578 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Páp, in: Anspruch und Verkündigung 1:127, 1:128 – Anm. d. Hrsg.
Q579 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Páp, in: Anspruch und Verkündigung 1:129 – Anm. d. Hrsg.
Q580 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Weltordnung Bahá'u'lláhs 7:46, Der verheißene Tag ist gekommen 153, S. 101 – Anm. d. Hrsg.
Q581 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der verheißene Tag ist gekommen 222 – Anm. d. Hrsg.
Q582 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der verheißene Tag ist gekommen 222, S. 139 – Anm. d. Hrsg.
Q583 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der verheißene Tag ist gekommen 191, S. 121 – Anm. d. Hrsg.
Q584 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Haft-Pursish, in Tabernakel der Einheit 3:4 – Anm. d. Hrsg.
Q585 Bahá'u'lláh, in Tabernakel der Einheit 5:11 – Anm. d. Hrsg.
Q586 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der verheißene Tag ist gekommen 192, S. 122–123 – Anm. d. Hrsg.
Q587 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Malikih, in: Anspruch und Verkündigung 1:174 – Anm. d. Hrsg.
Q588 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Malikih, in: Anspruch und Verkündigung 1:176 – Anm. d. Hrsg.
Q589 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:189 – Anm. d. Hrsg.
Q590 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der Verheißene Tag ist gekommen 111 – Anm. d. Hrsg.
Q591 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der verheißene Tag ist gekommen 111, S. 79 – Anm. d. Hrsg.
Q592 Sach. 6:9, 6:15, 8:9 – Anm. d. Hrsg.
Q593 Offb. 21:1 – Anm. d. Hrsg.
Q594 Offb. 21:3 – Anm. d. Hrsg.
Q595 Offb. 21:2 – Anm. d. Hrsg.
Q596 Offb. 21:2 – Anm. d. Hrsg.
Q597 Offb. 21:2 – Anm. d. Hrsg.
Q598 vgl. Bahá'u'lláh, Kitáb-i-'Ahd, Ishráqát, in: Botschaften aus 'Akká 15:9, 8:58 – Anm. d. Hrsg.
Q599 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:81 – Anm. d. Hrsg.
Q600 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:82 – Anm. d. Hrsg.
Q601 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:83 – Anm. d. Hrsg.
Q602 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:99 – Anm. d. Hrsg.
Q603 vgl. Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:30, siehe auch: 1:21, 1:22, 1:42, 1:48, 1:49 – Anm. d. Hrsg.
Q604 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:52 – Anm. d. Hrsg.
Q605 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:147 – Anm. d. Hrsg.
Q606 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:21 – Anm. d. Hrsg.
Q607 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:47 – Anm. d. Hrsg.
Q608 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:58 – Anm. d. Hrsg.
Q609 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:1 – Anm. d. Hrsg.
Q610 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:90 – Anm. d. Hrsg.
Q611 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:90 – Anm. d. Hrsg.
Q612 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:89 – Anm. d. Hrsg.
Q613 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:91 – Anm. d. Hrsg.
Q614 vgl. Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:94 – Anm. d. Hrsg.
Q615 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:164 – Anm. d. Hrsg.
Q616 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:184 – Anm. d. Hrsg.
Q617 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:99 – Anm. d. Hrsg.
Q618 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:14 – Anm. d. Hrsg.
Q619 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:2 – Anm. d. Hrsg.
Q620 Bahá'u'lláh, Tajallíyát, in: Botschaften aus 'Akká 5:10 – Anm. d. Hrsg.
Q621 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:2 – Anm. d. Hrsg.
Q622 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:29 – Anm. d. Hrsg.
Q623 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:4 – Anm. d. Hrsg.
Q624 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:3 – Anm. d. Hrsg.
Q625 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Siyyid-i-Mihdíy-i-Dahají, in: Botschaften aus 'Akká 13:19 – Anm. d. Hrsg.
Q626 Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 41, S. 36 – Anm. d. Hrsg.
Q627 Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 19, S. 29 – Anm. d. Hrsg.
Q628 Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 20, S. 29 – Anm. d. Hrsg.
Q629 Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 20, S. 29 – Anm. d. Hrsg.
Q630 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Maqṣúd, in: Botschaften aus 'Akká 11:12 – Anm. d. Hrsg.
Q631 Bahá'u'lláh, in: Ährenlese 4:2 – Anm. d. Hrsg.
Q632 Bahá'u'lláh, also qutoed by Shoghi Effendi in: Weltordnung Bahá'u'lláhs 7:21 – Anm. d. Hrsg.
Q633 Bahá'u'lláh, in: Ährenlese 99:1 – Anm. d. Hrsg.
Q634 Bahá'u'lláh, in: Ährenlese 61:1 – Anm. d. Hrsg.
Q635 Bahá'u'lláh, Ishráqát, in: Botschaften aus 'Akká 8:51 – Anm. d. Hrsg.
Q636 Bahá'u'lláh, Kalimát-i-Firdawsíyyih, in: Botschaften aus 'Akká 6:18 – Anm. d. Hrsg.
Q637 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Maqṣúd, in: Botschaften aus 'Akká 11:14 – Anm. d. Hrsg.
Q638 Bahá'u'lláh, Kalimát-i-Firdawsíyyih, in: Botschaften aus 'Akká 6:18 – Anm. d. Hrsg.
Q639 Bahá'u'lláh, Kalimát-i-Firdawsíyyih, in: Botschaften aus 'Akká 6:18 – Anm. d. Hrsg.
Q640 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Maqṣúd, in: Botschaften aus 'Akká 11:26: – Anm. d. Hrsg.
Q641 Bahá'u'lláh, in: Ährenlese 61:1 – Anm. d. Hrsg.
Q642 Bahá'u'lláh, Kalimát-i-Firdawsíyyih, in: Botschaften aus 'Akká 6:25, Brief an den Sohn des Wolfes 56, S. 42 – Anm. d. Hrsg.
Q643 Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 15, S. 28 – Anm. d. Hrsg.
Q644 Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 56, S. 42 – Anm. d. Hrsg.
Q645 Bahá'u'lláh, in Shoghi Effendi, Das Kommen göttlicher Gerechtigkeit 42 – Anm. d. Hrsg.
Q646 Bahá'u'lláh, Bishárát, in: Botschaften aus 'Akká 3:23 – Anm. d. Hrsg.
Q647 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Maqṣúd, in: Botschaften aus 'Akká 11:18 – Anm. d. Hrsg.
Q648 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Maqṣúd, in: Botschaften aus 'Akká 11:18 – Anm. d. Hrsg.
Q649 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Maqṣúd, in: Botschaften aus 'Akká 11:18 – Anm. d. Hrsg.
Q650 Bahá'u'lláh, in. Ährenlese 164:2 – Anm. d. Hrsg.
Q651 Bahá'u'lláh, in: Ährenlese 164:2 – Anm. d. Hrsg.
Q652 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Maqṣúd, in: Botschaften aus 'Akká 11:15 – Anm. d. Hrsg.
Q653 Bahá'u'lláh, Ishráqát, Lawḥ-i-Maqṣúd, in: Botschaften aus 'Akká 8:53, 11:15 – Anm. d. Hrsg.
Q654 Bahá'u'lláh, Tajallíyát, in: Botschaften aus 'Akká 5:13 – Anm. d. Hrsg.
Q655 Bahá'u'lláh, Tajallíyát, in: Botschaften aus 'Akká 5:13 – Anm. d. Hrsg.
Q656 Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 47 – Anm. d. Hrsg.
Q657 Bahá'u'lláh, Tajallíyát, Lawḥ-i-Maqṣúd, in: Botschaften aus 'Akká 5:13, 11:17 – Anm. d. Hrsg.
Q658 Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 21 – Anm. d. Hrsg.
Q659 Bahá'u'lláh, Ṭarázát, in: Botschaften aus 'Akká 4:10 – Anm. d. Hrsg.
Q660 Bahá'u'lláh, Kalimát-i-Firdawsíyyih, in: Botschaften aus 'Akká 6:29 – Anm. d. Hrsg.
Q661 Bahá'u'lláh, Kalimát-i-Firdawsíyyih, in: Botschaften aus 'Akká 6:28 – Anm. d. Hrsg.
Q662 Bahá'u'lláh, Bishárát, in: Botschaften aus 'Akká 3:26 – Anm. d. Hrsg.
Q663 Bahá'u'lláh, Ṭarázát, in: Botschaften aus 'Akká 4:24 – Anm. d. Hrsg.
Q664 Bahá'u'lláh, Bishárát, in: Botschaften aus 'Akká 3:6 – Anm. d. Hrsg.
Q665 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Maqṣúd, in: Botschaften aus 'Akká 11:23 – Anm. d. Hrsg.
Q666 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Karmil, in: Botschaften aus 'Akká 1:4 – Anm. d. Hrsg.
Q667 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Karmil, in: Botschaften aus 'Akká 1:4 – Anm. d. Hrsg.
Q668 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der verheißene Tag ist gekommen 8 – Anm. d. Hrsg.
Q669 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der verheißene Tag ist gekommen 8 – Anm. d. Hrsg.
Q670 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Ru'yá.
Q671 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:89 – Anm. d. Hrsg.
Q672 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der verheißene Tag ist gekommen 163 – Anm. d. Hrsg.
Q673 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der verheißene Tag ist gekommen 163 – Anm. d. Hrsg.
Q674 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:86 – Anm. d. Hrsg.
Q675 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:90 – Anm. d. Hrsg.
Q676 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:90 – Anm. d. Hrsg.
Q677 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:90 – Anm. d. Hrsg.
Q678 vgl. David Lloyd George, Rede am 19. September 1914 Road Hog of Europe, Österreich wurde ›ramshackle empire‹ genannt. Auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der Verheißene Tag ist gekommen 146 – Anm. d. Hrsg.
Q679 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Malik-i-Rús, in: Anspruch und Verkündigung 1:160 – Anm. d. Hrsg.
Q680 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Malik-i-Rús, in: Anspruch und Verkündigung 1:159 – Anm. d. Hrsg.
Q681 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Páp, in: Anspruch und Verkündigung 1:104 – Anm. d. Hrsg.
Q682 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Páp, in: Anspruch und Verkündigung 1:118 – Anm. d. Hrsg.
Q683 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Páp, in: Anspruch und Verkündigung 1:104 – Anm. d. Hrsg.
Q684 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Mulúk, in: Anspruch und Verkündigung 5:12 – Anm. d. Hrsg.
Q685 George N. Curzon, Persia and the Persian Question, vol. 1, p. 509, zitiert von Shoghi Effendi in: Nabíls Bericht in1:9 (1932 ed.), Bd. 1, S. 15 – Anm. d. Hrsg.
Q686 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der Verheißene Tag ist gekommen 191 – Anm. d. Hrsg.
Q687 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Haft-Pursish, in: Tabernakel der Einheit 3:10 – Anm. d. Hrsg.
Q688 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der verheißene Tag ist gekommen 36, 174, S. 43 – Anm. d. Hrsg.
Q689 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Mulúk, in: Anspruch und Verkündigung 5:12 – Anm. d. Hrsg.
Q690 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Mulúk, in: Anspruch und Verkündigung 5:20 – Anm. d. Hrsg.
Q691 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:87 – Anm. d. Hrsg.
Q692 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der verheißene Tag ist gekommen 196, S. 126 – Anm. d. Hrsg.
Q693 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der verheißene Tag ist gekommen 205 – Anm. d. Hrsg.
Q694 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der verheißene Tag ist gekommen 200, S. 128 – Anm. d. Hrsg.
Q695 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:166 – Anm. d. Hrsg.
Q696 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der verheißene Tag ist gekommen 215, S. 136 – Anm. d. Hrsg.
Q697 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der verheißene Tag ist gekommen 215, S. 136 – Anm. d. Hrsg.
Q698 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der verheißene Tag ist gekommen 220, S. 138 – Anm. d. Hrsg.
Q699 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Burhán, in: Botschaften aus 'Akká 14:12 – Anm. d. Hrsg.
Q700 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der verheißene Tag ist gekommen 222 – Anm. d. Hrsg.
Q701 Báb, Qayyúmu'l-Asmá', Kap. 12, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 2:47:2 – Anm. d. Hrsg.
Q702 Báb, Qayyúmu'l-Asmá', Kap. 21, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 2:12:1 – Anm. d. Hrsg.
Q703 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Dunyá, in: Botschaften aus 'Akká 7:7 – Anm. d. Hrsg.
Q704 vgl. 'Abdu'l-Bahá, Auf den Pfaden der Gottesliebe 108 – Anm. d. Hrsg.
Q705 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Burhán, in: Botschaften aus 'Akká 14:14 – Anm. d. Hrsg.
Q706 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Burhán, in: Botschaften aus 'Akká 14:12 – Anm. d. Hrsg.
Q707 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Burhán, in: Botschaften aus 'Akká 14:14 – Anm. d. Hrsg.
Q708 Bahá'u'lláh, Kalimát-i-Firdawsíyyih, in: Botschaften aus 'Akká 6:78 – Anm. d. Hrsg.
Q709 Bahá'u'lláh, Brief an den Sohn des Wolfes 57, S. 43[kann ich aber nicht nachvollziehen – die Hinweise auf »Crimson Book« an anderen Stellen führen mich nicht zum Kitáb-i-'Ahd] – Anm. d. Hrsg.
Q710 'Abdu'l-Bahá, also quoted in: Shoghi Effendi, Weltordnung Bahá'u'lláhs 6:82, 6:98 – Anm. d. Hrsg.
Q711 'Abdu'l-Bahá.
Q712 Qur'án 31:22 – Anm. d. Hrsg.
Q713 Offb. 11:19 – Anm. d. Hrsg.
Q714 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-'Ahd, in: Botschaften aus 'Akká 15:1 – Anm. d. Hrsg.
Q715 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-'Ahd, in: Botschaften aus 'Akká 15:1 – Anm. d. Hrsg.
Q716 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-'Ahd, in: Botschaften aus 'Akká 15:2 – Anm. d. Hrsg.
Q717 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-'Ahd, in: Botschaften aus 'Akká 15:5 – Anm. d. Hrsg.
Q718 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-'Ahd, in: Botschaften aus 'Akká 15:7 – Anm. d. Hrsg.
Q719 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-'Ahd, in: Botschaften aus 'Akká 15:8 – Anm. d. Hrsg.
Q720 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-'Ahd, in: Botschaften aus 'Akká 15:9 – Anm. d. Hrsg.
Q721 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:121, Kitáb-i-'Ahd, in: Botschaften aus 'Akká 15:9 – Anm. d. Hrsg.
Q722 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-'Ahd, in: Botschaften aus 'Akká 15:9 – Anm. d. Hrsg.
Q723 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-'Ahd, in: Botschaften aus 'Akká 15:10 – Anm. d. Hrsg.
Q724 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-'Ahd, in: Botschaften aus 'Akká 15:11 – Anm. d. Hrsg.
Q725 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-'Ahd, in: Botschaften aus 'Akká 15:12 – Anm. d. Hrsg.
Q726 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-'Ahd, in: Botschaften aus 'Akká 15:13 – Anm. d. Hrsg.
Q727 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Weltordnung Bahá'u'lláhs 6:75 – Anm. d. Hrsg.
Q728 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Ghuṣn, in: Days of Remembrance 29:4 – Anm. d. Hrsg.
Q729 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Ghuṣn, in: Days of Remembrance 29:6 – Anm. d. Hrsg.
Q730 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Ghuṣn, in: Days of Remembrance 29:8 – Anm. d. Hrsg.
Q731 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:121 – Anm. d. Hrsg.
Q732 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Arḍ-i-Bá, in: Botschaften aus 'Akká, 16:1 – Anm. d. Hrsg.
Q733 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Die Weltordnung Bahá'u'lláhs 6:79 – Anm. d. Hrsg.
Q734 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Die Weltordnung Bahá'u'lláhs 6:79 – Anm. d. Hrsg.
Q735 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Die Weltordnung Bahá'u'lláhs 6:79, S. 197 – Anm. d. Hrsg.
Q736 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Die Weltordnung Bahá'u'lláhs 6:80, S. 197 – Anm. d. Hrsg.
Q737 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Die Weltordnung Bahá'u'lláhs 6:79 – Anm. d. Hrsg.
Q738 Bahá'u'lláh, Súriy-i-Haykal, in: Anspruch und Verkündigung 1:63 – Anm. d. Hrsg.
Q739 Mt. 16:27, Mk. 8:38 – Anm. d. Hrsg.
Q740 Offb., 11:19 – Anm. d. Hrsg.
Q741 'Abdu'l-Bahá, Wille und Testament 31, in: Dokumente des Bundes 2:2:2 – Anm. d. Hrsg.
Q742 'Abdu'l-Bahá, Wille und Testament 34, in: Dokumente des Bundes 2:2:5 – Anm. d. Hrsg.
Q743 'Abdu'l-Bahá, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der Verheißene Tag ist gekommen 29 – Anm. d. Hrsg.
Q744 Bahá'u'lláh, zitiert in: 'Abdu'l-Bahá, Wille und Testament 5, in: Dokumente des Bundes 2:1:5 – Anm. d. Hrsg.
Q745 Báb, Qayyúmu'l-Asmá', Kap. 46, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 2:24:1 – Anm. d. Hrsg.
Q746 Báb, Qayyúmu'l-Asmá', Kap. 46, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 2:24:1 – Anm. d. Hrsg.
Q747 Báb, Qayyúmu'l-Asmá', Kap. 46, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 2:24:2 – Anm. d. Hrsg.
Q748 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Aqdas, in: Botschaften aus 'Akká 2:13 – Anm. d. Hrsg.
Q749 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Die Weltordnung Bahá'u'lláhs 5:13, S. 120 – Anm. d. Hrsg.
Q750 'Abdu'l-Bahá, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Die Weltordnung Bahá'u'lláhs 5:8 – Anm. d. Hrsg.
Q751 'Abdu'l-Bahá, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Die Weltordnung Bahá'u'lláhs 5:8 – Anm. d. Hrsg.
Q752 'Abdu'l-Bahá, in: Promulgation of Universal Peace 97:1 – Anm. d. Hrsg.
Q753 'Abdu'l-Bahá, zitiert in: Shoghi Effendi, in: Die Weltordnung Bahá'u'lláhs 5:15, S. 114–115 – Anm. d. Hrsg.
Q754 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:88 – Anm. d. Hrsg.
Q755 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:88 – Anm. d. Hrsg.
Q756 'Abdu'l-Bahá, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Die Weltordnung Bahá'u'lláhs 4:7 – Anm. d. Hrsg.
Q757 'Abdu'l-Bahá, in: Promulgation of Universal Peace 43:1 – Anm. d. Hrsg.
Q758 'Abdu'l-Bahá, in: Promulgation of Universal Peace 14:6, Ansprache vom 20. April 1912 bei der Konferenz für die Einheit von Orient und Okzident im Saal der öffentlichen Bibliothek, Washington, D.C – Anm. d. Hrsg.
Q759 'Abdu'l-Bahá, in: Promulgation of Universal Peace 42:6, Ansprache vom 6. Mai 1912 in der Euclid Hall, Cleveland, Ohio – Anm. d. Hrsg.
Q760 'Abdu'l-Bahá, in: Promulgation of Universal Peace 14:6, Ansprache vom 20. April 1912 bei der Konferenz für die Einheit von Orient und Okzident im Saal der öffentlichen Bibliothek, Washington, D.C – Anm. d. Hrsg.
Q761 'Abdu'l-Bahá, in: Promulgation of Universal Peace 8:5, Ansprache vom 16. April 1912 im Hotel Ansonia vor Bahá'í-Freunden aus New Jersey Broadway und Dreiundsiebzigste Straße, New York – Anm. d. Hrsg.
Q762 'Abdu'l-Bahá, in: Sendschreiben zum göttlichen Plan 7:1 – Anm. d. Hrsg.
Q763 'Abdu'l-Bahá, in: Sendschreiben zum göttlichen Plan 11:10 – Anm. d. Hrsg.
Q764 'Abdu'l-Bahá, in: Sendschreiben zum göttlichen Plan 7:4 – Anm. d. Hrsg.
Q765 Henry H. Jessup, From the World Parliament of Religion; 13th Day, vol. II, p. 1122 – Anm. d. Hrsg.
Q766 May Maxwell, An Early Pilgrimage [page number of original edition missing] – Anm. d. Hrsg.
Q767 May Maxwell, An Early Pilgrimage [page number of original edition missing] – Anm. d. Hrsg.
Q768 Phoebe A. Hearst, letter from 1899-11-19 to Mr. Isaiah H. Bradford, in: Isaac Adams, Persia by a Persian [page number missing], zitiert in: Bahá'í World, vol. VII, p. 801 – Anm. d. Hrsg.
Q769 Phoebe A. Hearst, letter from 1899-12-05 to O. M. Babcock, in: Isaac Adams, Persia by a Persian [page number missing], veröffentlicht in: Bahá'í World, vol. VII, p. 801f – Anm. d. Hrsg.
Q770 Badí'u'lláh, Letter of Confession p. 6 (unterschiedliche Übersetzung ins Englische) – Anm. d. Hrsg.
Q771 Badí'u'lláh, Letter of Confession p. 17–18 (unterschiedliche Übersetzung ins Englische) – Anm. d. Hrsg.
Q772 Badí'u'lláh, Letter of Confession p. 18–19 (unterschiedliche Übersetzung ins Englische) – Anm. d. Hrsg.
Q773 vgl. 'Abdu'l-Bahá, in: Lady Blomfield, The Chose Highway, p. 40 – Anm. d. Hrsg.
Q774 'Abdu'l-Bahá, berichtet in:.
Q775 William Ewart Gladstone, zitiert in: Charles Shaw-Lefevre (Lord Eversley), The Turkish Empire Its Growth and Decay, p. 341, auch in: New York Times, 1896-09-12, p. 5, 1897-01-07, p. 5. Auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der Verheißene Tag ist gekommen, 158 – Anm. d. Hrsg.
Q776 Charles Shaw-Lefevre (Lord Eversley), The Turkish Empire Its Growth and Decay, p. 316. Auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der Verheißene Tag ist gekommen, 158 – Anm. d. Hrsg.
Q777 Charles Shaw-Lefevre (Lord Eversley), The Turkish Empire Its Growth and Decay, p. 351. Auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der Verheißene Tag ist gekommen, 158 – Anm. d. Hrsg.
Q778 'Abdu'l-Bahá, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Die Weltordnung Bahá'u'lláhs 5:21 – Anm. d. Hrsg.
Q779 'Abdu'l-Bahá,.
Q780 'Abdu'l-Bahá, auch zitiert in: Shoghi Effendi in: Die Weltordnung Bahá'u'lláhs 5:21, S. 125 – Anm. d. Hrsg.
Q781 Bahá'u'lláh, Epistle to the Son of the Wolf 210 – Anm. d. Hrsg.
Q782 1 Thess. 3:13, 4:4, 5:23, Jak. 5:7, 5:8 – Anm. d. Hrsg.
Q783 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Karmil, in: Botschaften aus 'Akká 1:3 – Anm. d. Hrsg.
Q784 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Karmil, in: Botschaften aus 'Akká 1:4 – Anm. d. Hrsg.
Q785 vgl. 'Abdu'l-Bahá, in: Promulgation of Universal Peace 103:3, 128:1, 130:8 – Anm. d. Hrsg.
Q786 vgl. 'Abdu'l-Bahá, berichtet in: Maḥmúd Zarqání, Badáyi'u'l-Áthár 1912-04-25:10, Ansprache während eines Abendesssens in Washington DC auf Einladung des türkischen Botschafters – Anm. d. Hrsg.
Q787 Lady Blomfield, The Chosen Highway, p. 150–151 – Anm. d. Hrsg.
Q788 [author missing]'Abdu'l-Bahá in London 1:2:1, S. 24 – Anm. d. Hrsg.
Q789 'Abdu'l-Bahá at Oxford, The Christian Commonwealth, January 22, 1913, quoted in: Bahá'í World, vol. I, p. 129 – Anm. d. Hrsg.
Q790 [author missing]'Abdu'l-Bahá in London 2:6:19, S. 96 – Anm. d. Hrsg.
Q791 [author missing]'Abdu'l-Bahá in London 2:6:20, S. 96–97 – Anm. d. Hrsg.
Q792 Lady Blomfield, The Choosen Highway, p. 158 – Anm. d. Hrsg.
Q793 Lady Blomfield,.
Q794 Lady Blomfield, The Choosen Highway, p. 180 – Anm. d. Hrsg.
Q795 Lady Blomfield, The Chosen Highway, p. 182[, Chapter 3, 'Abdu'l-Bahá in Paris, Abs. 10–11—die Angabe konnte ich nicht überprüfen] – Anm. d. Hrsg.
Q796 Alma Knobloch, The Call to Germany, in: Bahá'í World, vol. VII, p. 740 – Anm. d. Hrsg.
Q797 Rusztem Vambery, An Appreciation, in: Bahá'í World, vol. V, p. 611 – Anm. d. Hrsg.
Q798 'Abdu'l-Bahá, in: Promulgation of Universal Peace 1:3, Ansprache vom 11. April 1912 im Hause von Herrn und Frau Edward B. Kinney 780 West End Avenue, New York – Anm. d. Hrsg.
Q799 'Abdu'l-Bahá, in 1912-06-19, berichtet in: Alan Ward, 239 Days, p. 93, Juliet Thompson, Diary, pp. 311–16[soweit ich das mitbekommen habe sollte es auch eine Tafel dazu geben – außerdem wird die Episode im Tagebuch von Juliet Thompson nicht explizit beschrieben].
Q800 Blomfield, The Choosen Highway, p. 175 – Anm. d. Hrsg.
Q801 'Abdu'l-Bahá, berichtet in: Maḥmúd Zarqání, Badáyi'u'l-Áthár 1912-04-24:6 – Anm. d. Hrsg.
Q802 Maḥmúd Zarqání, Badáyi'u'l-Áthár 1912-10-23:8 – Anm. d. Hrsg.
Q803 Charles Mason Remey, Observations of a Bahá'í Traveller, p. 53–54, also: The Mashriqu'l-Adhkár of ́'Ishqábád, Bahá'í World, vol. I, p. 80 – Anm. d. Hrsg.
Q804 Charles Mason Remey, The Mashriqu'l-Adhkár of ́'Ishqábád, Bahá'í World, vol. I, p. 80 – Anm. d. Hrsg.
Q805 vgl. Jes. 11:12 – Anm. d. Hrsg.
Q806 vgl. Jer. 23:3 – Anm. d. Hrsg.
Q807 vgl. Jes. 11:12 – Anm. d. Hrsg.
Q808 vgl. Jer. 23:3 – Anm. d. Hrsg.
Q809 vgl. Jer. 31:17 – Anm. d. Hrsg.
Q810 'Abdu'l-Bahá, in: Beantwortete Fragen 12:7 – Anm. d. Hrsg.
Q811 vgl. Blomfield, The Choosen Highway, p. 219 – Anm. d. Hrsg.
Q812 Arthur J. Balfor, Telegram an Gen. E. Allenby, zitiert in: Blomfield, The Choosen Highway, p. 219 – Anm. d. Hrsg.
Q813 Gen. E. Allenby, Telegram, zitiert in: Blomfield, The Choosen Highway, p. 220 – Anm. d. Hrsg.
Q814 'Abdu'l-Bahá, Sendschreiben an Martha Root von 1919, teilweise zitiert in: Martha L. Root's International Services, Bahá'í World, vol. V, p. 49 – Anm. d. Hrsg.
Q815 'Abdu'l-Bahá, zitiert in: Diary of Mirzá Ahmad Sohrab, 1914-04-02, in: Star of the West, vol. 5, p. 104 – Anm. d. Hrsg.
Q816 'Abdu'l-Bahá, berichtet in: Pearson, Notes taken at Acca, 1899-02-26, in: Star of the West, vol. 12, p. 236 – Anm. d. Hrsg.
Q817 'Abdu'l-Bahá, zitiert in: Star of the West, vol. 13, p. 236 – Anm. d. Hrsg.
Q818 'Abdu'l-Bahá, zitiert in: Blomfield and Shoghi Effendi, The Passing of 'Abdu'l-Bahá, p. 3–4, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der verheißene Tag ist gekommen 29 – Anm. d. Hrsg.
Q819 'Abdu'l-Bahá, berichtet in: Blomfield and Shoghi Effendi, The Passing of 'Abdu'l-Bahá, p. 2 – Anm. d. Hrsg.
Q820 'Abdu'l-Bahá, berichtet in: Blomfield and Shoghi Effendi, The Passing of 'Abdu'l-Bahá, p. 3 – Anm. d. Hrsg.
Q821 Bahá'u'lláh, berichtet von 'Abdu'l-Bahá, in: Blomfield and Shoghi Effendi, The Passing of 'Abdu'l-Bahá, p. 3 – Anm. d. Hrsg.
Q822 'Abdu'l-Bahá, berichtet in: Blomfield and Shoghi Effendi, The Passing of 'Abdu'l-Bahá, p. 4 – Anm. d. Hrsg.
Q823 'Abdu'l-Bahá, berichtet in: Blomfield and Shoghi Effendi, The Passing of 'Abdu'l-Bahá, p. 7 – Anm. d. Hrsg.
Q824 Winston Churchill, zitiert in: Blomfield and Shoghi Effendi, The Passing of 'Abdu'l-Bahá, p. 15 – Anm. d. Hrsg.
Q825 Edmund Allenby, zitiert in: Blomfield and Shoghi Effendi, The Passing of 'Abdu'l-Bahá, p. 15 – Anm. d. Hrsg.
Q826 Siyyid 'Abdu'r-Raḥmán, zitiert in: Blomfield and Shoghi Effendi, The Passing of 'Abdu'l-Bahá, p. 16 – Anm. d. Hrsg.
Q827 Walter Norris Congreve, zitiert in: Blomfield and Shoghi Effendi, The Passing of 'Abdu'l-Bahá, p. 16 – Anm. d. Hrsg.
Q828 [author missing]zitiert in: Blomfield and Shoghi Effendi, The Passing of 'Abdu'l-Bahá – Anm. d. Hrsg.
Q829 Herbert L. Samuel, zitiert in: Blomfield, The Choosen Highway, p. 226 – Anm. d. Hrsg.
Q830 Herbert L. Samuel, zitiert in: Blomfield, The Choosen Highway, p. 226 – Anm. d. Hrsg.
Q831 Ronald Storrs, zitiert in: Blomfield, The Choosen Highway, p. 227 – Anm. d. Hrsg.
Q832 [author missing]zitiert in: Blomfield and Shoghi Effendi, The Passing of 'Abdu'l-Bahá, p. 17 – Anm. d. Hrsg.
Q833 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-'Ahd, in: Botschaften aus 'Akká 15:1 – Anm. d. Hrsg.
Q834 'Abdu'l-Bahá, in: Beantwortete Fragen 12:7 – Anm. d. Hrsg.
Q835 Ibráhím Khayru'lláh, Letter to E. G. Browne, zitiert in: E. G. Browne, Mateirals for the Study of the Bábí Religion p. 171, teilweise zitiert in: Taherzadeh, The Covenant of Bahá'u'lláh 21:20 – Anm. d. Hrsg.
Q836 Báb, Bayán-i-Fársí 3:16, zitiert in: Shoghi Effendi, Weltordnung Bahá'u'lláhs 6:101 – Anm. d. Hrsg.
Q837 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:181 – Anm. d. Hrsg.
Q838 'Abdu'l-Bahá, Wille und Testament 37, in: Dokumente des Bundes 2:2:8, S. 52 – Anm. d. Hrsg.
Q839 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:30 – Anm. d. Hrsg.
Q840 Bahá'u'lláh, Ishráqát, in: Botschaften aus 'Akká 8:52 – Anm. d. Hrsg.
Q841 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:30 – Anm. d. Hrsg.
Q842 'Abdu'l-Bahá, Briefe und Botschaften 38:5 – Anm. d. Hrsg.
Q843 'Abdu'l-Bahá, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Brief von 1922-03-05 an die Freunde in Amerika, veröffentlicht in: Bahá'í Administration 2:2:10, p. 21 – Anm. d. Hrsg.
Q844 'Abdu'l-Bahá, Briefe und Botschaften 44:1 – Anm. d. Hrsg.
Q845 'Abdu'l-Bahá, Wille und Testament 25, in: Dokumente des Bundes 2:1:25 – Anm. d. Hrsg.
Q846 Báb, Bayán-i-Fársí 2:1, in Eine Auswahl aus Seinen Schriften 3:13:1 – Anm. d. Hrsg.
Q847 'Abdu'l-Bahá, auch zitiert in: Bahiyyih Khanum p. 7 – Anm. d. Hrsg.
Q848 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Bahiyyih Khanum p. 2 – Anm. d. Hrsg.
Q849 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Bahiyyih Khanum p. 2 – Anm. d. Hrsg.
Q850 'Abdu'l-Bahá, auch zitiert in: Bahiyyih Khanum p. 3 – Anm. d. Hrsg.
Q851 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Messages to America, p. 33 – Anm. d. Hrsg.
Q852 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Messages to America, p. 34 – Anm. d. Hrsg.
Q853 Jes. 54:5 – Anm. d. Hrsg.
Q854 Jes. 54:3 – Anm. d. Hrsg.
Q855 'Abdu'l-Bahá, in: Star of the West, vol. 10, p. 127, sowie in: Bahá'í Scripture no. 989 – Anm. d. Hrsg.
Q856 'Abdu'l-Bahá, in: Sendschreiben zum göttlichen Plan 11:8 – Anm. d. Hrsg.
Q857 'Abdu'l-Bahá, in: Star of the West, vol. 5, p. 51, sowie in: 'Abdu'l-Bahá on Divine Philosophy, p. 13 – Anm. d. Hrsg.
Q858 'Abdu'l-Bahá, in: Star of the West, vol. 6, p. 137 – Anm. d. Hrsg.
Q859 'Abdu'l-Bahá, in: Promulgation of Universal Peace 30:2, Talk in Wilmette, Illinois, May 1, 1912, p. 71–72 – Anm. d. Hrsg.
Q860 'Abdu'l-Bahá, in: Star of the West, vol. 6, p. 137 – Anm. d. Hrsg.
Q861 Louis Bourgeois, A Word from the Architect of the Temple, Bahá'í World vol. III, p. 155, par 2 – Anm. d. Hrsg.
Q862 Louis Bourgeois, A Word from the Architect of the Temple, Bahá'í World vol. III, p. 155, par 4 – Anm. d. Hrsg.
Q863 Louis Bourgeois, A Word from the Architect of the Temple, Bahá'í World vol. III, p. 155, par 5 – Anm. d. Hrsg.
Q864 Louis Bourgeois, zitiert in: Shahnaz Waite, The Mashriqu'l-Adhkár in America – How Architecture Is Expressing the Renewal of Religion, Bahá'í World vol. III, p. 145, par. 26 – Anm. d. Hrsg.
Q865 Van Buren Magonigle, zitiert in: Peton Boswel, Bahai Temple Strikes New Art Note, New York American, May 23, 1920, in: Star of the West, vol. 11, no. 5, p. 83 – Anm. d. Hrsg.
Q866 H. van Buren Magonigle, zitiert in: Frederick H. Newell, God-Intoxicated Architecture, Star of the West, vol. 21, p. 277–278 – Anm. d. Hrsg.
Q867 J. R. Reid, The Architectual Record, June 1920, p. 501–502, in: Star of the West, vol. 11, no. 5, p. 140–141 – Anm. d. Hrsg.
Q868 George Grey Barnard, zitiert in: Shahnaz Waite, The Mashriqu'l-Adhkár in America – How Architecture Is Expressing the Renewal of Religion, Bahá'í World vol. III, p. 144, par. 16 – Anm. d. Hrsg.
Q869 Luigi Quaglino, Star of the West, Vol. 21, issue 1, April 1930, zitiert in: Shahnaz Waite, The Mashriqu'l-Adhkár in America – How Architecture Is Expressing the Renewal of Religion, Bahá'í World vol. III, p. 144, par. 15 – Anm. d. Hrsg.
Q870 Luigi Quaglino, zitiert in: Shahnaz Waite, The Mashriqu'l-Adhkár in America – How Architecture Is Expressing the Renewal of Religion, Bahá'í World vol. III, p. 142, par. 3 – Anm. d. Hrsg.
Q871 Rexford Newcomb, in: The Bahá'í Temple – an Appreciation, Bahá'í World, vol. VI, Part 2, p. 410, par. 3–5 – Anm. d. Hrsg.
Q872 'Abdu'l-Bahá, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Bahá'í Administration 2:38:8 – Anm. d. Hrsg.
Q873 Bahá'u'lláh, in: Ährenlese 58:2 – Anm. d. Hrsg.
Q874 Veröffentlicht in: Bahá'í World vol. IV, p. 243 – Anm. d. Hrsg.
Q875 Francis Humphrys, Permanent Mandates Commission of the League of Nations – Extracts from the Minutes of the 21st Session, veröffentlicht in: Bahá'í World, vol. IV, p. 247 – Anm. d. Hrsg.
Q876 M. Orts, Permanent Mandates Commission of the League of Nations – Extracts from the Minutes of the 21st Session, veröffentlicht in: Bahá'í World, vol. IV, p. 246 – Anm. d. Hrsg.
Q877 M. Orts, Permanent Mandates Commission of the League of Nations – Extracts from the Minutes of the 21st Session, veröffentlicht in: Bahá'í World, vol. IV, p. 246 – Anm. d. Hrsg.
Q878 M. Rappard, Permanent Mandates Commission of the League of Nations – Extracts from the Minutes of the 22nd Session, published in: Bahá'í World, vol. V, p. 354 – Anm. d. Hrsg.
Q879 M. Orts, Permanent Mandates Commission of the League of Nations – Extracts from the Minutes of the 22nd Session, veröffentlicht in: Bahá'í World, vol. V, p. 353 – Anm. d. Hrsg.
Q880 M. Rappard, Permanent Mandates Commission of the League of Nations – Extracts from the Minutes of the 24th Session, veröffentlicht in: Bahá'í World, vol. V, p. 356 – Anm. d. Hrsg.
Q881 Bahá'u'lláh, in: Ährenlese 57:7 – Anm. d. Hrsg.
Q882 Bahá'u'lláh, in: Ährenlese 58:2 – Anm. d. Hrsg.
Q883 Norman Bentwitch, Palestine, p. 235, zitiert in: Bahá'í World vol. V, p. 345 – Anm. d. Hrsg.
Q884 Auguste Forel, Auszug aus seinem Testament, veröffentlicht in: Bahá'í World vol. IV, p. 392 – Anm. d. Hrsg.
Q885 Auguste Forel, berichtet in: Stanwood Cobb, Man and the Ant, Star of the West, vol. 15, no. 6, p. 170 – Anm. d. Hrsg.
Q886 Königin Maria von Rumänien, Toronto Daily Star, May 4, 1926, in: Bahá'í World, vol. II, p. 174 – Anm. d. Hrsg.
Q887 Báb, Qayyúmu'l-Asmá', Kap. 1, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 2:3:4 – Anm. d. Hrsg.
Q888 Báb, Qayyúmu'l-Asmá', Kap. 46, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 2:24:1 – Anm. d. Hrsg.
Q889 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:53 [abweichende Übersetzung Shoghi Effendis ins Englische] – Anm. d. Hrsg.
Q890 Bahá'u'lláh, in: Ährenlese, 128:10 – Anm. d. Hrsg.
Q891 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Weltordnung Bahá'u'lláhs, 6:21 – Anm. d. Hrsg.
Q892 Bahá'u'lláh, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Weltordnung Bahá'u'lláhs, 6:21 – Anm. d. Hrsg.
Q893 Bahá'u'lláh, in: Ährenlese 96:3 – Anm. d. Hrsg.
Q894 Bahá'u'lláh, in: Ährenlese 157:1 – Anm. d. Hrsg.
Q895 'Abdu'l-Bahá, Wille und Testament 14, in: Dokumente des Bundes 2:1:14 (Absatz 35) – Anm. d. Hrsg.
Q896 'Abdu'l-Bahá, Wille und Testament 15, in: Dokumente des Bundes 2:1:15 (Absatz 36) – Anm. d. Hrsg.
Q897 'Abdu'l-Bahá, Wille und Testament 13, in: Dokumente des Bundes 2:1:13 (Absatz 34) [abweichende Übersetzung Shoghi Effendis ins Englische] – Anm. d. Hrsg.
Q898 Königin Maria von Rumänien, in: Toronto Daily Star, May 4, 1926, veröffentlicht in: Bahá'í World, vol. II, p. 174 – Anm. d. Hrsg.
Q899 'Abdu'l-Bahá, Wille und Testament 13, in: Dokumente des Bundes 2:1:13 (Absatz 34) – Anm. d. Hrsg.
Q900 Bahá'u'lláh, in: Gleanings 161:2 – Anm. d. Hrsg.
Q901 Bahá'u'lláh, in: Gleanings 157:2 – Anm. d. Hrsg.
Q902 'Abdu'l-Bahá, in: Sendschreiben zum göttlichen Plan 7:7 – Anm. d. Hrsg.
Q903 Olga von Jugoslawien, in: Bahá'í World vol. VIII, p. 647 – Anm. d. Hrsg.
Q904 Königing Maria von Rumänien, Brief von 1926-08-27 an den Hüter, veröffentlicht in: Bahá'í World, vol. VIII, p. 273 – Anm. d. Hrsg.
Q905 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:85 – Anm. d. Hrsg.
Q906 Königin Maria von Rumänien, Brief von 1926-08-27 an den Hüter, veröffentlicht in: Bahá'í World, vol. VIII, p. 274 – Anm. d. Hrsg.
Q907 Königin Maria von Rumänien, berichtet in: Martha Root, Queen Marie of Rumania, Bahá'í World, vol. VI, p. 580 – Anm. d. Hrsg.
Q908 Königin Maria von Rumänien, in: Toronto Daily Star, May 4, 1926, veröffentlicht in: Bahá'í World, vol. II, p. 174 – Anm. d. Hrsg.
Q909 Benjamin Jowett, berichtet in: Louise Drake Wright, Pioneer Introduction of the Bahá'í Faith to the Netherlands, Bahá'í World vol. VIII, p. 881 – Anm. d. Hrsg.
Q910 Königin Maria von Rumänien, in: Toronto Daily Star, May 4, 1926, veröffentlicht in: Bahá'í World, vol. II, p. 174 – Anm. d. Hrsg.
Q911 Königin Maria von Rumänien, in: Toronto Daily Star, September 27, 1926, veröffentlicht in: Bahá'í World, vol. II, p. 175–176 – Anm. d. Hrsg.
Q912 Königin Maria von Rumänien, Brief von 1926-08-27 an den Hüter, veröffentlicht in: Bahá'í World, vol. VIII, p. 273–274 – Anm. d. Hrsg.
Q913 Königin Maria von Rumänien, Brief von 1926-08-27 an Loje Fuller, in: Martha Root, Queen Marie of Rumania, Bahá'í World, vol. VI, p. 580 – Anm. d. Hrsg.
Q914 Königin Maria von Rumänien, berichtet in: Martha Root, Queen Marie of Rumania, Bahá'í World, vol. VI, p. 581 – Anm. d. Hrsg.
Q915 Königin Maria von Rumänien, berichtet in: Martha Root, Queen Marie of Rumania, Bahá'í World, vol. VI, p. 582 – Anm. d. Hrsg.
Q916 Königin Maria von Rumänien, Brief an Martha Root, zitiert in: Bahá'í World, vol. VIII, p. 274 – Anm. d. Hrsg.
Q917 Königin Maria von Rumänien, Brief von 1931-06-28 an Martha Root, zitiert in:, Bahá'í World, vol. VIII, p. 274 – Anm. d. Hrsg.
Q918 Königin Maria von Rumänien, Brief an Lilian McNeill, zitiert in:, Bahá'í World, vol. VIII, p. 275 – Anm. d. Hrsg.
Q919 Königin Maria von Rumänien, öffentliche Würdigung des Bahá'í Glaubens, veröffentlicht in: Bahá'í World, vol. VI, frontispiece – Anm. d. Hrsg.
Q920 Martha Root, Queen Marie of Rumania, Bahá'í World, vol. VI, p. 580–583 – Anm. d. Hrsg.
Q921 Olga von Jugoslawien, zitiert in: Bahá'í World vol. VIII, p. 275 – Anm. d. Hrsg.
Q922 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:84 – Anm. d. Hrsg.
Q923 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:88 – Anm. d. Hrsg.
Q924 Bahá'u'lláh, in: Botschaften aus 'Akká 2:13 – Anm. d. Hrsg.
Q925 'Abdu'l-Bahá, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Weltordnung Bahá'u'lláhs 5:8 – Anm. d. Hrsg.
Q926 'Abdu'l-Bahá, auch zitiert in: Shoghi Effendi, Weltordnung Bahá'u'lláhs 5:15 – Anm. d. Hrsg.
Q927 'Abdu'l-Bahá, in: Sendschreiben zum göttlichen Plan 9:2 – Anm. d. Hrsg.
Q928 'Abdu'l-Bahá, in: Promulgation of Universal Peace 43:1 – Anm. d. Hrsg.
Q929 'Abdu'l-Bahá, in: Promulgation of Universal Peace 14:6 – Anm. d. Hrsg.
Q930 'Abdu'l-Bahá, in: Promulgation of Universal Peace 42:6 – Anm. d. Hrsg.
Q931 'Abdu'l-Bahá, in: Briefe und Botschaften 232:1 – Anm. d. Hrsg.
Q932 'Abdu'l-Bahá, in: Promulgation of Universal Peace 8:5 – Anm. d. Hrsg.
Q933 'Abdu'l-Bahá, in: Sendschreiben zum göttlichen Plan 8:0 – Anm. d. Hrsg.
Q934 'Abdu'l-Bahá, in: Sendschreiben zum göttlichen Plan 11:10 – Anm. d. Hrsg.
Q935 'Abdu'l-Bahá, in: Sendschreiben zum göttlichen Plan 7:4 – Anm. d. Hrsg.

Anmerkungen

A1 Muḥammad-i-Zarandí, der Verfasser von Nabíls Bericht – Anm. d. Hrsg.
A2 Er, der sich erhebt.
A3 der Herr des Zeitalters.
A4 vgl. Qur'án 6:165, 27:62, – Anm. d. Hrsg.
A5 vgl. Báb, zitiert in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 3:38, 16:14 (Bd. 1, S. 118, Bd. 2, S. 323); Bahá'u'lláh, Tabernakel der Einheit 2:13 – Anm. d. Hrsg.
A6 Titel Bahá'u'lláhs – Anm. d. Hrsg.
A7 die Reine [vgl. Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 16:14, Bd. 2, S. 323 – Anm. d. Hrsg.].
A8 Trost der Augen.
A9 Einheit.
A10 Ṣafar 1261; [9.] Februar – [10.] März 1845.
A11 Shíráz.
A12 Akhbáríś verwerfen Vernunftgründe zur Urteilsfindung und glauben nur an den Qur'án und die Überlieferung Muḥammads als einzige Quelle des Gesetzes – Anm. d. Hrsg.
A13 September 1846.
A14 der Offene Berg.
A15 1848.
A16 Um den 10. April 1848.
A17 der kummervolle Berg.
A18 Bahá'u'lláh [Bezugnahme auf die Geschichte von Joseph in der Bibel und im Qur'án – Anm. d. Hrsg.].
A19 Imám Ḥusayn.
A20 Darlegung.
A21 Einheiten.
A22 ›Kitáb-i-'Ahdí‹, veröffentlicht in: Botschaften aus 'Akká, Kap. 15 – Anm. d. Hrsg.
A23 die achtzehn Buchstaben des Lebendigen und der Báb.
A24 Die Zahl 68. [Wörtlich: ›nach einer Weile‹. Dem Abjad-System nach hat das Wort ›Ḥín‹ den Zahlenwert 68 und verweist hier auf das Jahr 1268 d. H. (27. Oktober 1851 – 14. Oktober 1852) – Anm. d. Hrsg.].
A25 Die Zahl 19. [Dem Abjad-System nach hat das Wort ›Váḥid‹ den Zahlenwert 19. Die Mission des Báb beginnt am 23. Mai 1844 (Jamádíyu'l-Avval 5, 1260). Nach heutiger Zählung (das Neujahr wurde von Bahá'u'lláh auf den Frühlingsanfang gesetzt), fällt das Ende des Jahres 19 auf den 20. März 1863, zählt man hingegen von der Offenbarung des Báb an, fällt es auf den 22. Mai 1863. In jedem Fall bezieht sich der Hinweis auf das Frühjar 1863 – Anm. d. Hrsg.].
A26 Die Zahl 19. [›Váḥid‹ bezieht sich auf das 19. Jahr der Offenbarung des Báb. Siehe Fußnote 99 – Anm. d. Hrsg.].
A27 Das Jahr 1280 d. H. [18. Juni 1863 – 5. Juni 1864].
A28 Ṣiráṭ.
A29 der Herr des Zeitalters.
A30 grüne Insel.
A31 Gebetsruf – Anm. d. Hrsg.
A32 der letzte Name Gottes.
A33 der Letzte Punkt.
A34 das Tor zum Tor.
A35 Sieben Beweise.
A36 Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 23:19, Bd. 2, S. 529 – Anm. d. Hrsg.
A37 28. Sha'bán 1266 d. H..
A38 Der sich erhebt.
A39 Der geführt ist.
A40 Mal. 4:5, Luk. 1:15–179:18–19, Mt.11:11–14, 17:11–13, Joh.1:19–15.
A41 15. August 1852.
A42 Korb für Almosen.
A43 Der von Gott Bewahrte.
A44 ›Er, der angerufen wird‹ – Anm. d. Hrsg.
A45 Bahá'u'lláhs Vater.
A46 Goldene Krone.
A47 die Tugendhafte.
A48 Augentrost.
A49 die Reine.
A50 des Gouverneurs.
A51 das Qayyúmu'l-Asmá'.
A52 Goldene Krone.
A53 des Báb.
A54 den Báb.
A55 Imám Ḥusayn.
A56 Die sieben Beweise.
A57 in Persien.
A58 Die Zahl 68.
A59 Jesu Christi.
A60 vgl. Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Páp, in: Anspruch und Verkündigung 1:102, Ährenlese 115:7, 1 Tim. 6:15 u. a – Anm. d. Hrsg.
A61 vgl. Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Páp, in: Anspruch und Verkündigung 1:118, 1:131, Kitáb-i-Aqdas 5:137 u. a – Anm. d. Hrsg.
A62 vgl. Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Páp, in: Anspruch und Verkündigung 1:123 u. a – Anm. d. Hrsg.
A63 vgl. Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:175, 2:2:20, 5:24, Lawḥ-i-Páp, in: Anspruch und Verkündigung 1:102 u. a – Anm. d. Hrsg.
A64 vgl. Bahá'u'lláh, Botschaften aus 'Akka 17:9:4, 17:9:5 u. a – Anm. d. Hrsg.
A65 vgl. Báb, Kitáb-i-Asmá' 18:3, in: Eine Auswahl aus Seinen Schriften 5:7:1, Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:137 u. a – Anm. d. Hrsg.
A66 vgl. Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Íqán 107, Ṭarázát, in: Botschaften aus 'Akka 4:30 u. a – Anm. d. Hrsg.
A67 Hier ›All-Highest Horizon‹, anscheinend von Shoghi Effendi auch als ›Supreme Horizon‹ übersetzt (Brief an den Sohn des Wolfes 54, 134 u. a.) – Anm. d. Hrsg.
A68 vgl. Bahá'u'lláh, Botschaften aus 'Akka 17:10:1, Brief an den Sohn des Wolfes 166, 217 u. a – Anm. d. Hrsg.
A69 vgl. Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Haft Pursish, in: Tabernakel der Einheit 3:10 – Anm. d. Hrsg.
A70 vgl. Bahá'u'lláh, Súriy-i-Haykal, in: Anspruch und Verkündigung 1:34 – Anm. d. Hrsg.
A71 vgl. 'Abdu'l-Bahá, in Briefe und Botschaften 166:1 – Anm. d. Hrsg.
A72 vgl. Bahá'u'lláh, Days of Remembrance 25:6, Botschaften aus 'Akka 7:3, 9:9 u. a – Anm. d. Hrsg.
A73 vgl. Bahá'u'lláh, Ṭarázát, Tajallíyát, Ishráqát, in: Botschaften aus 'Akka 4:9, 5:9, 5:14, 8:14 – Anm. d. Hrsg.
A74 vgl. Bahá'u'lláh, Qad-Iḥtaraqa'l-Mukhliṣún, in: Bahá'í Gebete 238:37 – Anm. d. Hrsg.
A75 Bahá'u'lláh, in: Gebete und Meditationen 176:33 – Anm. d. Hrsg.
A76 'Abdu'l-Bahá, Wille und Testament 37, in: Dokumente des Bundes 2:2:8, S. 52 – Anm. d. Hrsg.
A77 vgl. Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Íqán 26, Kitáb-i-Aqdas 1:100, Brief an den Sohn des Wolfes 188 u. a. Siehe auch: ›Sadratu'l-Muntahá‹ – Anm. d. Hrsg.
A78 vgl. Jes. 35:2, 40:5 u. a., siehe auch Hab. 2:14 – Anm. d. Hrsg.
A79 Die Zahl 68, wörtlich ›nach einer Weile‹.
A80 Aḥmad-i-Aḥsá'í: »Das Mysterium dieser Sache wird zwangsläufig offenbar werden, und das Geheimnis dieser Botschaft wird enthüllt.«, berichtet in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 2:24, Bd. 1, S. 74 – Anm. d. Hrsg.
A81 der Báb.
A82 vgl. Qur'án 2:210, Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Páp, Lawḥ-i-Napulyún II, in: Anspruch und Verkündigung 1:102, 1:147 – Anm. d. Hrsg.
A83 Súrah des Tempels.
A84 1269 n. H. [15. Oktober 1852 – 3. Oktober 1853].
A85 von Russland.
A86 Bahá'u'lláh, in: Botschaften aus 'Akká 17:7:5[›Lord of Hosts‹ kommt in ther Thora mehr als 200 mal vor, aber ich finde keine Passage, die sich auf die Errichtung des Tabernakels bezieht] – Anm. d. Hrsg.
A87 vgl. Mt. 6:10, Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Aqdas in: Botschaften aus 'Akká 2:7 – Anm. d. Hrsg.
A88 1280 d. H. [18. Juni 1863 – 6. Juni 1864].
A89 ewiger Spiegel.
A90 Morgen der Ewigkeit.
A91 Name der Ewigkeit.
A92 Diener Gottes.
A93 der Báb.
A94 Ṭihrán .
A95 Almosenschale.
A96 ›Tablet of All Food‹, ein Kommentar zu Qur'án 3:93 – Anm. d. Hrsg.
A97 einem theologischen Seminar.
A98 das Größte Haus.
A99 König der Märtyrer und Geliebter der Märtyrer.
A100 aus Sulaymáníyyih.
A101 das Opfer.
A102 Buch der Gewissheit.
A103 vgl. Qur'án 51:12, 83:11 – Anm. d. Hrsg.
A104 Tafel der Jungfrau.
A105 Súrih der Geduld.
A106 Tafel von der Stadt der Einheit.
A107 Sendschreiben an Náṣiri'd-Dín Sháh – Anm. d. Hrsg.
A108 vgl. Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Sulṭán, in: Anspruch und Verkündigung 1:221 – Anm. d. Hrsg.
A109 Stütze des Glaubens.
A110 Bahá'u'lláh.
A111 1335 Tage [Dan. 12:12 – Anm. d. Hrsg.].
A112 Siehe auch: Mullá Ḥusayn, zitiert in: Muḥammad-i-Zarandí, Nabíls Bericht 19:48, Bd. 2, S. 382 – Anm. d. Hrsg.
A113 hoher Filzhut.
A114 vgl. Jes. 66:1, Mt. 5:34–35.
A115 Gott.
A116 Baghdád.
A117 Bahá'u'lláh.
A118 Sendschreiben von der Howdah.
A119 Konstantinopel.
A120 Haus des Befehls Gottes.
A121 Tage der Belastung.
A122 Mírzá Yaḥyá.
A123 Ustád Muḥammad-'Alí.
A124 Adrianopel.
A125 Fastengebete.
A126 Adrianopel.
A127 Súrih vom Ast.
A128 die Christen.
A129 Adrianopel.
A130 die Gefährten des Qá'im.
A131 Ṭihrán.
A132 Bahá'u'lláh.
A133 der Treuhänder Gottes.
A134 Licht Gottes.
A135 Licht.
A136 der Wundervolle.
A137 König der Märtyrer.
A138 Geliebter der Märtyrer.
A139 der Báb.
A140 Napoleon III..
A141 'Álí Páshá.
A142 Sulṭán 'Abdu'l-'Azíz.
A143 Kitáb-i-Aqdas.
A144 vgl. Bahá'u'lláh, Súrih of the Pen, in: Days of Remembrance 23:12, Lawḥ-i-Páp in: Anspruch und Verkündigung 1:111, Lawḥ-i-Napulyún II in: Anspruch und Verkündigung 1:136, 1:154, Lawḥ-i-Aqdas, in: Botschaften aus 'Akká 2:15 – Anm. d. Hrsg.
A145 Jesus.
A146 vgl. Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas 1:137, 1:140, 1:176, u.a – Anm. d. Hrsg.
A147 der Súrih vom Tempel.
A148 um 1873.
A149 das Recht Gottes.
A150 Pracht [veröffentlicht in: Botschaften aus 'Akká, Kap. 8].
A151 frohe Botschaften [veröffentlicht in: Botschaften aus 'Akká, Kap. 3].
A152 Schmuck [veröffentlicht in: Botschaften aus 'Akká, Kap. 4].
A153 Strahlenglanz [veröffentlicht in: Botschaften aus 'Akká, Kap. 5].
A154 Worte des Paradieses [veröffentlicht in: Botschaften aus 'Akká, Kap. 6].
A155 die Heiligste Tafel [veröffentlicht in: Botschaften aus 'Akká, Kap. 2].
A156 Tafel über die Welt [veröffentlicht in: Botschaften aus 'Akká, Kap. 7].
A157 Sendschreiben an Maqṣúd [veröffentlicht in: Botschaften aus 'Akká, Kap. 11].
A158 Tafel der Weisheit [veröffentlicht in: Botschaften aus 'Akká, Kap. 9].
A159 Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas, Teil 3, S. 119ff – Anm. d. Hrsg.
A160 Tafel vom Beweis [veröffentlicht in: Botschaften aus 'Akká, Kap. 14].
A161 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Burhán, in: Botschaften aus 'Akká 14:14 – Anm. d. Hrsg.
A162 Wolf.
A163 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Burhán, in: Botschaften aus 'Akká 14:14 – Anm. d. Hrsg.
A164 Schlange.
A165 Tafel vom Karmel [veröffentlicht in: Botschaften aus 'Akká, Kap. 1].
A166 Sohn des Wolfes.
A167 Tafel von der Schau.
A168 Urteilsspruch.
A169 Auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der Verheißene Tag ist gekommen 129.
A170 Auch zitiert in: Kitáb-i-Íqán 127, u. a.
A171 Auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der Verheißene Tag ist gekommen 244[this isnt a reference to the origin of the phrase].
A172 Urteile.
A173 Auch zitiert in: Shoghi Effendi, Der Verheißene Tag ist gekommen 233.
A174 Imám 'Alí.
A175 der zoroastrischen Heiligen Schrift.
A176 Jesus.
A177 Imám Ḥusayn.
A178 Premierminister.
A179 Gouverneur.
A180 Zeugen des Bayán – Anm. d. Hrsg.
A181 Baum des Lebens.
A182 Gottes.
A183 Lebensbaum.
A184 Seine Söhne.
A185 den Verwandten des Báb.
A186 'Abdu'l-Bahá.
A187 Mírzá Muḥammad-'Alí.
A188 'Abdu'l-Bahá.
A189 [there are plenty of references but none in this context].
A190 das Geheimnis Gottes.
A191 Tafel vom Ast.
A192 vgl. 'Abdu'l-Bahá, Wille und Testament 5, in: Dokumente des Bundes 2:1:5 – Anm. d. Hrsg.
A193 ein Halbbruder Bahá'u'lláhs.
A194 des Báb.
A195 'Abdu'l-Bahá, in: Sendschreiben zum göttlichen Plan 8:5 – Anm. d. Hrsg.
A196 Gattin des Senators F. Hearst.
A197 vgl. Mt. 10:20 – Anm. d. Hrsg.
A198 im Dezember 1899.
A199 Mírzá Muḥammad-'Alís.
A200 Mírzá Muḥammad-'Alí.
A201 Gouverneur.
A202 Mírzá Majdi'd-Dín.
A203 den Gouverneur.
A204 [5. Mai] 1867 – [24. April] 1868.
A205 [22, Mai 1898 – 12. Mai] 1899.
A206 [21. März] 1909.
A207 1863.
A208 Bahá'u'lláh, Lawḥ-i-Karmil, in: Botschaften aus 'Akká 1:1 – Anm. d. Hrsg.
A209 vgl. Mk. 4:12 – Anm. d. Hrsg.
A210 1915.
A211 'Abdu'l-Bahás.
A212 Taube.
A213 die fünf Märtyrer.
A214 1902.
A215 Bahá'u'lláh.
A216 die Verwandten des Báb.
A217 das Recht Gottes.
A218 neun.
A219 das nationale Bahá'í-Verwaltungszentrum.
A220 König der Märtyrer.
A221 Geliebter der Märtyrer.
A222 The Promulgation of Universal Peace wurde dem Präsidenten der Republik Deutschland, von Hindenburg, übergeben. Das folgende Dankesschreiben ging ein: »Der Präsident der Republik Deutschland bedankt sich sehr herzlich für das Buch Promulgation of Universal Peace. Der Präsident hat das Buch an die Bibliothek des Auswärtigen Amtes weitergeleitet.« Weitere Bahá'í-Bücher wurden Dr. Gustav Stresemann, Chef des Auswärtigen Amtes, Dr. Loebe, Präsident des Reichstags, und Bücher an Bronislaw Huberman, den großen Geiger, übergeben. Mr. Huberman schrieb, dass er sie studieren würde – Anm. d. Hrsg.
A223 Hüte.
A224 eine fromme Stiftung.
A225 Francis Humphrys, Permanent Mandates Commission of the League of Nations – Extracts from the Minutes of the 21st Session, veröffentlicht in: Bahá'í World, vol. IV, p. 246 – Anm. d. Hrsg.
A226 der Ehemänner.
A227 Urteil.
A228 Ägypten – Anm. d. Hrsg.
A229 O Du Herrlichkeit des Allherrlichen.