# صبح بيداری تاریخ دیانت بابی و بهائي در نی‌ریز

*Exported from [Holy-Writings.com](https://www.holy-writings.com/) on 2026-06-20 — 1 clipping.*

---

> Source: Bahá'í Library Online (bahai-library.com), curated by Jonah Winters. Used by permission of the curator. Original citation: Hussein Ahdieh, صبح بيداری تاریخ دیانت بابی و بهائي در نی‌ریز, Bahai Verlag, 2014, bahai-library.com.
> ──────────────────────────────────────────────────────────────────────
> 
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬
> 
> ‫ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﺎﺑﻲ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺩﺭ ﻧﻲﺭﻳﺰ‬
> 
> ‫ﺗﺄﻟﻴﻒ‬
> 
> ‫ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻬﺪﻳﻪ ﻭ ﻫﻴﻼﺭﻱ ﭼﭙﻤﻦ‬
> 
> ‫ﺗﺮﺟﻤ |ﻪ‬
> 
> ‫ﻣﺮﻳﻢ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺳﻴﺴﺎﻥ‬
> 
> ‫ﻣﺆﺳﺴ |ﻪ ﻣﻄﺒﻮﻋﺎﺕ ﺑﻬﺎﺋﯽ ﺁﻟﻤﺎﻥ‬
> ‫ّ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬
> ‫ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﺎﺑﻲ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺩﺭ ﻧﻲﺭﻳﺰ‬
> ‫ﺗﺄﻟﻴﻒ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻬﺪﻳﻪ ﻭ ﻫﻴﻼﺭﻱ ﭼﭙﻤﻦ‬
> ‫ﺗﺮﺟﻤ |ﻪ ﻣﺮﻳﻢ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺳﻴﺴﺎﻥ‬
> ‫ﻣﺆ ّﺳﺴ |ﻪ ﻣﻄﺒﻮﻋﺎﺕ ﺑﻬﺎﺋﯽ ﺁﻟﻤﺎﻥ‬
> ‫ﻟﺠﻨ |ﻪ ﻧﺸﺮ ﺁﺛﺎﺭ ﺍﻣﺮﯼ ﺑﻪ ﻟﺴﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﻭ ﻋﺮﺑﯽ‬
> ‫ﻫﻮﻓﻬﺎﻳﻢ ‪ -‬ﺁﻟﻤﺎﻥ‬
> ‫‪ ۱۷۰‬ﺑﺪﻳﻊ ‪ ۲۰۱۴ -‬ﻣﻴﻼﺩﯼ‬
> ‫ﺷﻤﺎﺭ |ﻩ ﺍﺳﺘﺎﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﻴﻦ‪،‬ﺍﻟﻤﻠﻠﯽ ﮐﺘﺎﺏ‪978-3-87037-898-1 :‬‬
> ‫ﺷﻤﺎﺭ |ﻩ ﺳﻔﺎﺭﺵ‪AH1-001-01-H-FA :‬‬
> ‫ﻃﺮﺡ ﺭﻭﯼ ﺟﻠﺪ‪ :‬ﻭﻳﺮﺍﻧﻪ‪،‬ﻫﺎﯼ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ‪ ,‬ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﻃﺮﺡ ﺭﻭﯼ ﺟﻠﺪ ﻧﺴﺨ |ﻪ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﯽ‬
> ‫ﺑﺎ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﻪ ﻳﺎﺩ ﺑﺎﺑﻴﺎﻥ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> ‫ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺩﻭﺩﻣﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ‬
> ‫ﻭ ﻧﻮﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻋﺰﻳﺰﻡ‪ :‬ﺑﻬﻴﻪ ﺍﻣﻴﻠﻴﺎ‪ ,‬ﻧﻌﻴﻢ ﺍﻟﮑﺴﺎﻧﺪﺭ‪,‬‬
> ‫ﺁﺭﻱ ﺟﻼﻝ ﻭ ﺗﻮﻣﺎﺱ ﻭﺣﻴﺪ‬
> 
> ‫ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻬﺪﻳﻪ‬
> ‫ﺻﻮﺭﺕ ﻟﻮﺣﻲ ﺍﺯ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﺧﺎﻭﺭ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﻫﻤﺴﺮ ّ‬
> ‫ﻣﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﻔﻴﻊ‬
> ‫ﻓﻬﺮﺳﺖ ﻣﻨﺪﺭﺟﺎﺕ‬
> 
> ‫‪۹‬‬                                                  ‫ﻣﻘﺪّﻣﻪ‬
> ‫‪۱۷‬‬                                              ‫ﭘﻴﺶ‪،‬ﺯﻣﻴﻨﻪ‬
> 
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‪ ,‬ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﻭ ﺷﻬﺮ ﻧﻲﺭﻳﺰ‬
> ‫‪۱۹‬‬                                            ‫ﺳﺮﺁﻏﺎﺯ‬
> ‫‪۲۳‬‬                               ‫ﻓﺼﻞ ﺍ ّﻭﻝ‪ :‬ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> ‫‪۴۰‬‬                             ‫ﻓﺼﻞ ﺩ ّﻭﻡ‪ :‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‬
> ‫‪۵۸‬‬                             ‫ﻓﺼﻞ ﺳ ّﻮﻡ‪ :‬ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ‬
> ‫‪۶۴‬‬                                 ‫ﻓﺼﻞ ﭼﻬﺎﺭﻡ‪ :‬ﺟﺪﺍﺋﻲ‬
> ‫‪۷۶‬‬         ‫ﻓﺼﻞ ﭘﻨﺠﻢ‪ :‬ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> 
> ‫ﻧﻲﺭﻳﺰ ‪١٨٥٠‬‬
> ‫‪۸۳‬‬   ‫ﻓﺼﻞ ﺷﺸﻢ‪ :‬ﺍﻋﻼﻥ ﺧﺒﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﻭ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻱ ﺩﺭ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ‬
> ‫‪۱۰۰‬‬                               ‫ﻓﺼﻞ ﻫﻔﺘﻢ‪ :‬ﻗﺘﻞ ﻋﺎﻡ ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ‬
> ‫‪۱۱۵‬‬                                     ‫ﻓﺼﻞ ﻫﺸﺘﻢ‪ :‬ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ‬
> ‫‪۱۲۷‬‬                 ‫ﻓﺼﻞ ﻧﻬﻢ‪ :‬ﺳﻮﺀ ﻗﺼﺪ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺍﻳﺮﺍﻥ‬
> 
> ‫ﻧﻲﺭﻳﺰ ‪١٨٥٣‬‬
> ‫‪۱۳۳‬‬                      ‫ﻓﺼﻞ ﺩﻫﻢ‪ :‬ﺷﻮﺭﺵ ﻭ ﺑﻠﻮﺍ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> ‫‪۱۴۶‬‬                           ‫ﻓﺼﻞ ﻳﺎﺯﺩﻫﻢ‪ :‬ﻧﺒﺮﺩ ﺩﺭ ﺗﺎﮐﺴﺘﺎﻥ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﯼ‬                                ‫‪۸‬‬
> ‫‪۱۵۲‬‬   ‫ﻓﺼﻞ ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ‪ :‬ﻧﺒﺮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭ ﺩﺭﺏ‪،‬ﺷﮑﺎﻓﺖ ﻭ ﺑﺎﻻﻃﺎﺭﻡ‬
> ‫‪۱۶۲‬‬                                ‫ﻓﺼﻞ ﺳﻴﺰﺩﻫﻢ‪ :‬ﻣﺮﮒ ﺳﺮﺩﺍﺭ‬
> ‫‪۱۷۵‬‬                 ‫ﻓﺼﻞ ﭼﻬﺎﺭﺩﻫﻢ‪ :‬ﺍﻳﺜﺎﺭ ﻭ ﺟﺎﻧﺒﺎﺯﻱ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﺍﻥ‬
> ‫‪۱۸۶‬‬                        ‫ﻓﺼﻞ ﭘﺎﻧﺰﺩﻫﻢ‪ :‬ﺭﺍﻩ ﻃﻮﻻﻧﻲ ﺍﺳﺎﺭﺕ‬
> ‫‪۲۰۳‬‬        ‫ﻓﺼﻞ ﺷﺎﻧﺰﺩﻫﻢ‪ :‬ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ‬
> 
> ‫ﻧﻲﺭﻳﺰ ‪١٩٠٩‬‬
> ‫‪۲۲۵‬‬               ‫ﻓﺼﻞ ﻫﻔﺪﻫﻢ‪ :‬ﮐﺸﻮﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﻫﺮﺝ ﻭ ﻣﺮﺝ‬
> ‫‪۲۳۲‬‬                        ‫ﻓﺼﻞ ﻫﻴﺠﺪﻫﻢ‪ :‬ﻫﺠﻮﻡ ﺳﺎﻝ ‪١٩٠٩‬‬
> ‫‪۲۴۵‬‬                         ‫ﻓﺼﻞ ﻧﻮﺯﺩﻫﻢ‪ :‬ﺗﺤ ّﻤﻞ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺭﻧﺞ‬
> ‫‪۲۵۴‬‬                   ‫ﻓﺼﻞ ﺑﻴﺴﺘﻢ‪ :‬ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺸﺮﻕ ﺍﻻﺫﮐﺎﺭ‬
> ‫‪۲۶۵‬‬                           ‫ﻓﺼﻞ ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﻳﮑﻢ‪ :‬ﺭﻭﺯ ﺳ ّﻮﻡ‬
> ‫‪۲۷۱‬‬                      ‫ﻓﺼﻞ ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﺩ ّﻭﻡ‪ :‬ﭘﻨﺎﻩ ﺑﻪ ﺳﺮﻭﺳﺘﺎﻥ‬
> ‫‪۲۸۰‬‬             ‫ﻓﺼﻞ ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﺳ ّﻮﻡ‪ :‬ﺻﻌﻮﺩ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ‬
> ‫‪۲۸۹‬‬                            ‫ﻓﺼﻞ ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﻡ‪ :‬ﺧﺮﻭﺝ‬
> 
> ‫‪۳۰۹‬‬                                ‫ﭘﻴﻮﺳﺖ ‪ :۱‬ﺍﺳﺎﻣﻲ ﺷﻬﺪﺍ‬
> ‫‪۳۱۱‬‬                          ‫ﭘﻴﻮﺳﺖ ‪ :۲‬ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻭ ﻣﺂﺧﺬ ﮐﺘﺎﺏ‬
> ‫‪۳۱۴‬‬                                   ‫ﭘﻴﻮﺳﺖ ‪ :۳‬ﻟﻮﺡ ﻭﻓﺎ‬
> 
> ‫‪۳۲۳‬‬                                           ‫ﮐﺘﺎﺏ‪،‬ﺷﻨﺎﺳﯽ‬
> 
> ‫‪۳۳۱‬‬                                         ‫ﻓﻬﺮﺳﺖ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ‬
> ‫ﻣﻘﺪﻣﻪ‬
> ‫ّ‬
> 
> ‫ﺩﺭ ﺍﻭﺍﻳﻞ ﻗﺮﻥ ﻧﻮﺯﺩﻫﻢ ﻣﻴﻼﺩﻱ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﺎ ﻗﺮﻥ ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ ﻫﺠﺮﻱ ﺷﻤﺴﻲ ﻗﺪﺭﺕ‪ ، ,‬ﺛﺮﻭﺕ‬
> ‫ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺑﺮﺧﻲ ﺍﺯ ﻋﻠﻤﺎﺀ ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﺷﻴﻌﻪ ﺩﺭ ﻗﻠﻤﺮﻭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻲ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺯﻳﺎﺩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺩﺭ‬
> ‫ﻫﻤﻴﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻬﻀﺘﻲ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺷﻴﺨﻴﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﺣﻴﺎﻱ ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻼﻡ ﭘﺪﻳﺪ ﺁﻣﺪ‪ .‬ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺷﺪﻩ‬
> ‫ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻃﺒﻖ ﻭﻋﻮﺩ ﺍﻟﻬﻲ ﺯﻣﺎﻥ ﺁﻥ ﻓﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﻋﻮﺩ ‪ -‬ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ‪ -‬ﺭﺍ‬
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﺍﺣﻴﺎﺀ ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻱ ﺍﺳﻼﻡ ﻣﺒﻌﻮﺙ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻪ ﺩﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺷﻴﻌﻪ ‪ -‬ﺣﻀﺮﺕ‬
> ‫ﻋﻠﻲ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﺤ ّﻤﺪ )ﺹ( ﺷﺨﺼﻴّﺘﻬﺎﻱ ﺍﺻﻠﻲ ﻣﺬﻫﺐ ﺷﻴﻌﻪ‬
> ‫ﺧﺎﺻﻲ ﺩﺍﺭﻧﺪ ‪ -‬ﺗﺄﮐﻴﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ‬
> ‫ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺤﺒﻮﺑﻴﺖ ّ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺷﻴﺨﻴﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻧﺎﻡ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﺩﻭ ﻣﻈﻬﺮ ﻇﻬﻮﺭﮐﻠّﻲ ﺍﻟﻬﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺁﻧﺎﻥ ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ﻇﻬﻮ ‪،‬ﺭ‬
> ‫ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ ﻣﺤ ّﻤﺪ ‪ -‬ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ‪ -‬ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺪّﺕ ﮐﻤﻲ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﻈﻬﺮﻇﻬﻮﺭﮐﻠّﻲ ﺍﻟﻬﻲ‬
> ‫ﺑﻌﺪﻱ ﻇﺎﻫﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﻋﻠﻤﺎﺀ ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﺷﻴﺨﻴﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳﺚ ﻭ ﺳﻨﻦ ﺷﻔﺎﻫﻲ‬
> ‫ﺍﺳﻼﻡ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﺮﺧﻼﻑ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﺗﻌﺒﻴﺮﻱ‬
> ‫ﻇﺎﻫﺮﻱ ﻭ ﺳﻄﺤﻲ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳﺚ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ‪ ،‬ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﻭﺷﻦ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ‬
> ‫ﻋﻼﺋﻢ ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﺰﻭﺩﻱ ﺍﻭ ﻇﺎﻫﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﻭ ﺩﻭﺭﺍﻥ‬
> ‫ﺟﺪﻳﺪﻱ ﺁﻏﺎﺯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺸﺖ‪ .‬ﺍﻧﺪﮐﻲ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﺝ ﻋﻘﺎﻳ ِﺪ ﺷﻴﺨﻴﻪ ﺗﺎﺟﺮ ﺟﻮﺍﻧﻲ ﺍﺯ ﺷﻴﺮﺍﺯ‬
> ‫ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺳﻴّﺪ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﮐﻪ ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ ﻇﻬﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ "ﺑﺎﺏ" ﺑﻪ ﻣﻌﻨﻲ "ﺩﺭ" ﻧﺎﻣﻴﺪ ‪ ،‬ﻗﻴﺎﻡ‬
> ‫ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺍﻋﻼﻥ ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﻋﻮﺩﻱ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻴﺸﮕﻮﻳﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺍﺳﻼﻡ‬
> ‫ﺑﻪ ﺁﻥ ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺆ ّﺳﺲ ﺩﻳﻦ ﺟﺪﻳﺪﻱ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺍﻋﻼﻥ ﮐﺮﺩ‬
> ‫ﻣﺒﺸﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻟﻬﻲ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺸﺎﺭﺕ ﺩﺍﺩ ﺑﻪ ﺯﻭﺩﻱ ﺁﻥ ﻣﻈﻬﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﮐﻠّﻲ ﺍﻟﻬﻲ‬         ‫ﮐﻪ ّ‬
> ‫ﻇﺎﻫﺮﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺘﻲ ﺑﺎ ﺍﻗﺘﺪﺍﺭﻣﻌﻨﻮﻱ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺗﺄﺳﻴﺲ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻧﺎﻡ ﺑﺎﺏ ﺳﻴﺪ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻭ ﻧﺎﻡ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺣﺴﻴﻨﻌﻠﻲ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﯼ‬                                   ‫‪۱۰‬‬
> ‫ﻗﻴﺎﻡ ﺑﺎﺏ ﻭ ﺍﺩ ّﻋﺎﻱ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺗﺄﺳﻴﺲ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺷﻌﻠ |ﻪ ﺁﺗﺶ ﺑﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ‬
> ‫ﺍﺯﺷﻬﺮﻫﺎ ﻭ ﺭﻭﺳﺘﺎﻫﺎﻱ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺳﺮﺍﻳﺖ ﻧﻤﻮﺩ‪ .‬ﮔﺮﻭﻩ ﻫﺎﻱ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﻋﻠﻤﺎﺀ‬
> ‫ﻋﺪﻩ ﺍﻱ‬
> ‫ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﺑﺎﻻ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﻭﺳﺘﺎﻳﻲ ﺟﺬﺏ ﺍﻳﻦ ﻇﻬﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ّ‬
> ‫ِ‬
> ‫ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻨﺪ‪.‬‬       ‫ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺷﺪﻳﺪﴽ ﺑﻪ‬
> ‫ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻧﻘﺎﻃﻲ ﮐﻪ ﺧﺒﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﺑﺎﺏ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺭﺳﻴﺪ ‪ -‬ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ‪ -‬ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺷﻴﺮﺍﺯ‬
> ‫ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺎﻥ ﻓﺎﺭﺱ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺭﻭﺳﺘﺎـ ﺷﻬﺮﻱ ﮐﻮﭼﮏ ﻭ ﺁﺭﺍﻡ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﺮﺩﻡ ﺁﻥ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ‬
> ‫ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﻱ ﻭ ﺑﺎﻏﺪﺍﺭﻱ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺬﺷﺖ‪.‬‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺷﺮﺡ ﻣﺎﺟﺮﺍﻱ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺧﺒﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ ﻣﺤ ّﻤﺪ ‪ -‬ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ‪ -‬ﺑﻪ‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ‪ ,،‬ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻲ ﻭ ﭼﮕﻮﻧﮕﻲ ﻣﻘﺎﺑﻠ |ﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> ‫ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺧﺒﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭ ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺍ ّﺩﻋﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﺳﻪ ﺩﻭﺭ |ﻩ‬
> ‫ﻣﺘﻮﺍﻟﻲ ﺍ ّﺫﻳﺖ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ‪ ، ,‬ﺯﺟﺮ ﻭ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﮐﺴﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ ‪ -‬ﺑﺎﺑﻴﺎﻥ‬
> ‫ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ‪ -‬ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ﻫﺎﻱ ‪ ۱۸۵۰‬ﻡ‪١٢٦٦).‬ﻫـ‪.‬ﻕ‪ ۱۸۵۳ ,، ( .‬ﻡ‪١٢٦۹).‬ﻫـ‪.‬ﻕ‪ ( .‬ﻭ ‪۱۹۰۹‬‬
> ‫ﻡ‪ ١٣٢٧).‬ﻫـ‪ .‬ﻕ‪ (.‬ﺍﻧﺠﺎﻣﻴﺪ‪.‬‬
> ‫ﺧﺒﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﺳﻴﺒﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺩﺍﺭﺍﺑﻲ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﭘﺮﻧﻔﻮﺫﺗﺮﻳﻦ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮ ِﻥ ﺩﺭﺑﺎﺭ‬
> ‫ﮐﺸﻮﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪ‪ .‬ﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺣ ّﻮﺍﺭﻳﻮﻥ ‪ ،‬ﺩﺭ ﺭﺍﻩ‬
> ‫ﺍﻋﻼﻥ ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ‪ -‬ﺑﺎﺏ ‪ -‬ﻭ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻪ ﺍﻣﺮ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺍﺷﺖ ‪ ،‬ﮔﺬﺷﺖ‬
> ‫ﻭ ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﻫﻢ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﻓﺪﺍ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺧﺒﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻲ ﺭﺍ ﺩﺭ‬
> ‫ﺳﺎﻝ ‪۱۸۵۰‬ﻡ‪ .‬ﺑﻪ ﺟﻤﻴﻌﺖ ﮐﺜﻴﺮ ﻭ ﻣﺸﺘﺎﻗﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ ﺷﻬﺮ ﻧﯽ ﺭﻳﺰ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ‬
> ‫ﺑﻮﺩﻧﺪ ‪ ،‬ﺍﻋﻼﻥ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺑﺮﺧﻲ ﺍﺯ ﻋﻠﻤﺎﺀ ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﺑﻪ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ ﺍﻭ ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻡ ﺍﻭ‬
> ‫ﺪ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻃﻮﺭﻱ ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺷﺪﻧﺪ ﺑﻪ ﻗﻠﻌ |ﻪ‬        ‫ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﺎﺑﻲ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧ ‪،‬‬
> ‫ﺩﻭﺭﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﻱ ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺒﺮﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻓﺎﻉ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﻭ ﻧﺒﺮﺩ‬
> ‫ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺩﺍﺭﺍﺑﻲ ‪-‬ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ‪ -‬ﻭ ﻗﺘﻞ ﻋﺎﻡ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻴﺎﻥ ﺍﻧﺠﺎﻣﻴﺪ‪.‬‬
> ‫ﺳﻪ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﭼﻨﻴﻦ ﻧﺒﺮﺩﻱ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﺭﻫﺒﺮ ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻱ ﺑﺎﺑﻴﺎﻥ ﺟﻮﺍﻧﻲ‬
> ‫ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﻏﻴﻮﺭ ﻭ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ "ﻋﻠﻲ ﺳﺮﺩﺍﺭ" ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﻭ ﺻﺪﻫﺎ ﻧﻔﺮ ﺑﺎﺑﻲ‬
> ‫ﺑﭽﻪ ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﮐﻮﻩ ﻫﺎﻱ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﭘﻨﺎﻩ‬       ‫ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺷﺪﻧﺪ ﺑﺎ ﻫﻤ |ﻪ ﺯﻧﻬﺎ ﻭ ّ‬
> ‫ﺑﺒﺮﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﺠﺎ ﺳﻨﮕﺮ ﺩﻓﺎﻋﻲ ﻣﺴﺘﺤﮑﻤﻲ ﺑﻪ ﭘﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ ﻣﺤﻠﻲ ﻭ ﺩﻭﻟﺘﻲ ﮐﻪ‬
> ‫ﺪ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺟﻨﮕﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ‬   ‫ﺑﺮﺍﻱ ﮐﻤﮏ ﺍﺯ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧ ‪،‬‬
> ‫‪۱۱‬‬                                  ‫ﻣﻘﺪّﻣﻪ‬
> 
> ‫ﺑﭽﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ‬‫ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ‪ .‬ﺳﺮﺑﺎﺯ ﻫﺎ ﻫﻤ |ﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻨﺪ ﻭ ﺯﻧﺎﻥ ﻭ ّ‬
> ‫ﻣﺪﺗﻲ ﺣﺪﻭﺩ ﺩﻩ ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ ﮐﺸﻴﺪ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺑﺎﺑﻴﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬           ‫ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺑﺮﺩﻧﺪ‪ّ .‬‬
> ‫ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﺗﻘﺮﻳﺒﴼ ﻋﺎ ّﺩﻱ ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺕ ﻇﻬﻮﺭ ﮐﻠﻲ ﺍﻟﻬﻲ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﻪ‬
> ‫ﺁﻥ ﺑﺸﺎﺭﺕ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭﺍﻗﻊ ﺷﺪ ﻭ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﮐﻮﭼﮏ ﺍّﻣﺎ ﻣﺆﻣﻦ ﺑﺎﺑﻴﺎﻥ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺍﻣﺮ‬
> ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺣﺴﻴﻨﻌﻠﻲ ﻧﻮﺭﻱ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ‪ -‬ﻣﻈﻬﺮ ﻇﻬﻮﺭﺍﻟﻬﻲ ﻭ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺍﺩﻳﺎﻥ‬
> ‫‪ -‬ﺑﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪ ‪ ،‬ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮐﺜﺮﻳﺖ ﺑﺎﺑﻴﺎﻥ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﭘﻴﺎﻡ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ‬
> ‫ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۹۰۹‬ﻡ‪ .‬ﺍﺫﻳﺖ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻳﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ‬
> ‫ﺷﺪﺕ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻫﺠﺪﻩ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺻﺪﻫﺎ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﺁﻭﺍﺭﻩ‬   ‫ّ‬
> ‫ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﻣﻼﮎ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻳﻲ ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﻘﺪﻣﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﭼﮕﻮﻧﮕﻲ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻋﺎ ّﺩﻱ ﻭ ﺭﻭﺯﻣﺮ |ﻩ ﻣﺮﺩﻡ ﺷﻬﺮ‬    ‫ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺎ ّ‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﻗﺮﻥ ﻧﻮﺯﺩﻫﻢ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻧﺨﺴﺖ‬
> ‫ﺑﺎ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﻭ ﺷﻴﻮ |ﻩ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﻨﺎ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺗﺼﻮﻳﺮﻱ ﺍﺯ ﭼﮕﻮﻧﮕﻲ ﺁﻥ ‪ ،‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺭﻭﺳﺘﺎـ ﺷﻬﺮ ﺁﺑﺎﺩ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬ﺁﻥ ﮔﺎﻩ ﺩﺭ ﺑﺨﺶ ﭘﻴﺶ‪،‬ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺷﺮﺡ ﮐﻮﺗﺎﻫﻲ‬
> ‫ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻭ ﺳﺮﺷﺖ ﺍﻟﻬﻲ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺷﮕﻔﺖ ﺍﻧﮕﻴﺰ ﺑﺎﺏ ﺁﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﺑﻴﺎﻥ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ‬
> ‫ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ‪ ،‬ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ ﺭﻭﺷﻦ ﻭ ﺩﻗﻴﻖ ﺗﺮﻱ ﺍﺯﺣﻮﺍﺩﺙ‬
> ‫ﺩﺳﺖ ﻳﺎﺑﺪ ﻭ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻭ ﺯﻧﺎﻥ ﺟﺎﻥ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ‬
> ‫ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﻭ ﻓﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﺷﺮﺡ ‪ ،‬ﻇﻬﻮﺭ ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺩﻳﺎﻧﺖ‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺳﻴﺎﺳﻲ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﻠﻤﺮﻭ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭ‬
> ‫ﺁﺯﺍﺭ ﻭ ﺍﺫﻳﺖ ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ ﺑﺎﺑﻴﺎﻥ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﻣﺄﺧﺬ ﺍﺻﻠﻲ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺩﻭﺭ |ﻩ ﺳﻴّﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺩﺍﺭﺍﺑﻲ ‪ -‬ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ‪ -‬ﺩﺭ ‪ ۱۸۵۰‬ﻡ‪ .‬ﺩﻭ‬
> ‫ﮐﺘﺎﺏ ﺍﺳﺖ‪ :‬ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﺒﻴﻞ )ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ( ﻭ ﻗﺮﻥ ﺑﺪﻳﻊ‪ .‬ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﺒﻴﻞ ﺍﺯ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺗﻮﺍﺭﻳﺨﻲ‬
> ‫ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﺎﺑﻲ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻧﮕﺎﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻗﺮﻥ‬
> ‫ﺑﺪﻳﻊ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺗﺎﺭﻳﺨﻲ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻗﻠﻢ ﺣﻀﺮﺕ ﺷﻮﻗﻲ ﺍﻓﻨﺪﻱ ﻧﮕﺎﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ‬
> ‫ﺧﺎﺻﻲ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎ‬  ‫ﺑﻪ ﺳﺒﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺍﻻﻱ ﻧﮕﺎﺭﻧﺪ |ﻩ ﺁﻥ ﻧﺰﺩ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺍﺯ ﺳﻨﺪﻳﺖ ّ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻴﻢ ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻱ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﻣﺜﻞ "ﺷﺮﺡ ﻭﺭﻭﺩ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ‬
> ‫ﺑﺮ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻣﺴﺠﺪﻱ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ" ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﻨﻴﻢ ﺍّﻣﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ‬
> ‫ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﺍﻳﻦ ﺑﺨﺶ ﺍﺯ ﺩﻭ ﮐﺘﺎﺏ ﻓﻮﻕ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﻨﺒﻊ ﺍﺻﻠﻲ ﻭ ﺷﺮﺡ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﻭﻗﺎﻳﻊ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﯼ‬                                  ‫‪۱۲‬‬
> ‫ﻧﺒﺮﺩ ﺳﺎﻝ ‪۱۸۵۳‬ﻡ‪ .‬ﺩﺭ ﮐﻮﻩ ﻫﺎﻱ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺯﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﭼﺎﭖ ﻧﺸﺪ |ﻩ‬
> ‫ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﻔﻴﻊ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻣﻲ ﺯﻳﺴﺘﻪ ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﻴﻨﻲ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﻨﺎﺑﻊ‬
> ‫ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ ﺑﺨﺶ ‪ ،‬ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻱ ﻣﺤ ّﻤﺪﻋﻠﻲ ﻓﻴﻀﻲ ‪ ،‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﻔﻴﻊ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻭ ﻓﺎﺿﻞ‬
> ‫ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻲ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ‪ .‬ﺷﺮﺡ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺁﺯﺍﺭ ﻭ ﺍﺫﻳﺖ ﺩﻭﺭ |ﻩ‬
> ‫ﺳ ّﻮﻡ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۹۰۹‬ﻡ‪ .‬ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻱ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﻠﻲ ﻓﻴﻀﻲ ﻭ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﻔﻴﻊ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ‬
> ‫ﻭﻳﮏ ﻣﻨﺒﻊ ﺟﺪﻳﺪ ‪ -‬ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﭼﺎﭖ ﻧﺸﺪ |ﻩ ﺷﻴﺦ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ -‬ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﻣﺆﻟﻔﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﺮﺡ ﺍﻳﻦ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺩﻭ ﻫﺪﻑ ﺩﺍﺭﻧﺪ‪ .‬ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ﻫﺪﻑ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺣﻮﺍﺩﺙ‬
> ‫ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎﺯﮔﻮ ﺷﻮﻧﺪ ﺗﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺟﺮﺍﻱ ﺗﺎﺭﻳﺨﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﻃﻴﻒ ﻭﺳﻴﻊ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ ﮐﻪ‬
> ‫ﺑﺎ ﺍﺳﺎﻣﻲ ﻭ ﭘﻴﺸﻴﻨ |ﻪ ﺍﺳﻼﻣﻲ ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻧﻲ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﻗﺮﻥ ﻧﻮﺯﺩﻫﻢ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺁﺷﻨﺎ‬
> ‫ﻧﻴﺴﺘﻨ ‪،‬ﺪ ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﮎ ﻭ ﻓﻬﻢ ﺷﻮﺩ‪ ,‬ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻗّﺖ ﻭ ﺳﻨﺪّﻳﺖ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﮐﺎﺳﺘﻪ ﺷﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺘﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺳﺎﺩﻩ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻣﻮﺟﻮﺩ‬
> ‫ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻣﺘﻦ ﺍﺻﻠﻲ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻩ ﻧﺸﺪﻩ ﻭ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﺯﻳﺮﻧﻮﻳﺲ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ‬
> ‫ﻣﻮﺍﺭﺩﻱ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺑﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﻫﻤﺨﻮﺍﻧﻲ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﻣﺘﻌﺪﺩﻱ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ‬
> ‫ﺳﻌﻲ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ‪،‬ﻣﻘﺎﻳﺴ |ﻪ ﻣﻨﺎﺑﻊ ‪ ،‬ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﺩﺭ‬
> ‫ﺯﻳﺮﻧﻮﻳﺲ‪،‬ﻫﺎ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺷﻮﻧﺪ ﺗﺎ ﻋﻼﻗﻤﻨﺪﺍﻥ ﻭ ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺭﺍ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻲ‬
> ‫ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺷﺮﺡ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺯ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺍﺻﻠﻲ ﺩﺭ ﺿﻤﻴﻤ |ﻪ ﺏ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺷﺮﺡ‬
> ‫ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺑﺮﺧﻲ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺷﻔﺎﻫﻲ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ‬
> ‫ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺷﻔﺎﻫﻲ ﻗﻄﻌﻴﺖ ﺗﺎﺭﻳﺨﻲ ﻭ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺻﺪ ﺩﺭ ﺻﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ‪ ، ,‬ﭘﺲ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ‬
> ‫ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺍﻳﺘﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺁﻣﺪﻩ ﻳﮏ ﻣﺎﺟﺮﺍﻱ ﻭﺍﻗﻌﻲ‬
> ‫ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻭﻗﻮﻉ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﺍﻳﻦ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺷﻔﺎﻫﻲ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻣﺎ‬
> ‫ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺭﮎ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﮐﻤﮏ ﻣﻲ ﮐﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻫﺪﻑ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ‪ ،‬ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﻪ ﻳﺎﺩ ﻭ ﺧﺎﻃﺮ |ﻩ ﺍﻓﺮﺍﺩﻱ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﻲ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﻧﺒﺮﺩ ﻫﺎ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻳﺎ ﺁﺯﺍﺭ ﻭ ﺍﺫﻳﺖ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺭﺍ ﻣﺘﺤﻤﻞ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ‬
> ‫ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﺳﺎﻣﻲ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺫﮐﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻭ‬
> ‫ﺻﺪﻣﺎﺕ ﺁﻧﺎﻥ ﻓﻘﻂ ﻳﮏ ﺑﺎﺭ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻟﺒﺘّﻪ ﺩﺭ ﻣﺘﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﺳﺎﻣﻲ ﻣﺤﺪﻭﺩ‬
> ‫ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩﻱ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻧﻘﺶ ﺍﺻﻠﻲ ﻭ ﻣﺮﮐﺰﻱ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﻏﻠﺐ ﺍﺯ ﺷﻬﺪﺍﺀ ﻳﺎ‬
> ‫ﺍﺯ ﺑﺴﺘﮕﺎﻥ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺼﺎﺋﺐ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺑﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ‬
> ‫‪۱۳‬‬                                   ‫ﻣﻘﺪّﻣﻪ‬
> 
> ‫ﺍﺳﺎﻣﻲ ﺑﻘﻴﻪ ﺷﻬﺪﺍﺀ ﺩﺭ ﺿﻤﻴﻤﻪ ﻭ ﺩﺭ ﺯﻳﺮﻧﻮﻳﺲ‪،‬ﻫﺎ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﻴﺰﺍﻥ ﺍﻃﻼﻋﺎﺗﻲ‬
> ‫ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﺍﺷﺨﺎﺹ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺛﺒﺖ ﺷﺪﻩ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺯﻳﺎﺩﻱ‬
> ‫ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻢ ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺖ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﺷﺎﺭ |ﻩ‬
> ‫ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻳﮏ‬            ‫ﻣﺨﺘﺼﺮﻱ ﺑﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ّ‬
> ‫ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻲ ﺑﻴﺸﺘﺮﻱ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻳﺎ ﻣﻴﺰﺍﻥ ﺳﺨﺘﻲ ﻫﺎ ﻭ ﻣﺼﺎﺋﺐ‬
> ‫ﻼ‬‫ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﺜﻼ ﺩﺭ ﺷﺮﺡ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﺑﺎﺑﻴﺎﻥ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﻣ ّ‬
> ‫ﻣﺤﻤﺪ ﺷﻔﻴﻊ ﻳﺎﺩ ﺷﺪﻩ ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺳﺘﻨﻮﺷﺘﻪ ﻭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺍّﻣﺎ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ‬
> ‫ﺫﮐﺮﻱ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺛﺒﺖ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺗﺎﺭﻳﺨﻲ ﻗﺮﻥ ﻧﻮﺯﺩﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻣﻌﻤﻮﻻً ﺍﺯ ﺯﻧﺎﻥ ﺻﺤﺒﺘﻲ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ‬
> ‫ﻭ ﺍﮔﺮﻫﻢ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺍﻱ ﺑﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺸﻮﺩ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﺩﺭﺟ |ﻪ ﺩ ّﻭﻡ ﻭ ﺳ ّﻮﻡ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺩﻫﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍّﻣﺎ ﻣﺎ ﺳﻌﻲ ﮐﺮﺩﻳﻢ ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺷﺮﺡ ﻣﺼﺎﺋﺐ ﻭ ﺳﺨﺘﻲ ﻫﺎﻱ ﺯﻧﺎﻥ ﻭ‬
> ‫ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺩﺭ ﻃﻲ ﺍﻳﻦ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺷﺮﺡ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﺗﺎ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻱ ّ‬
> ‫ﺍﺯﮐﻞ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﺑﻪ‬
> ‫ﻼ ﺩﺭ ﺟﺎﻳﻲ ﺍﺯﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻃﺒﻊ ﻧﺸﺪ |ﻩ ﻳﮏ ﺯﻥ ﺑﻮﻣﻲ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺩﺭ‬         ‫ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﻣﺜ ً‬
> ‫ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺫﮐﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺳﻌﻲ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ‬
> ‫ﺑﻪ ﭘﻴﺸﻴﻨﻪ ﻭ ﺳﺎﺑﻘ |ﻪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻲ ﻭ ﺣﮑﺎﻳﺎﺗﻲ ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﺁﻧﺎﻥ‬
> ‫ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﻭﺍﻗﻌﻲ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﻴﻢ‪ .‬ﺷﺮﺡ ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﮑﺎﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻱ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ‬
> ‫ﺣﺲ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺗﺠﺮﺑ |ﻪ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻱ ﺑﺎ ﺍﻳﺎّﻡ ﺍ ّﻭﻟﻴ |ﻪ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﺎﺑﻲ ﻭ‬
> ‫ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻣﮑﺎﻥ ﺭﺍ ّ‬
> ‫ﺩﻳﮕﺮﻣﺤﻘﻘﻴﻦ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﻧﮕﺮﻱ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺗﺎﺭﻳﺨﻲ‬      ‫ّ‬     ‫ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ‬
> ‫ﻭ ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺑﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﮑﺎﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ‬
> ‫ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻳﺎ ﻋﮑﺲ ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ ﺑﻮﻣﻲ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ ‪ ،‬ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪ‬
> ‫ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﻴﺎﺕ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﻭ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﻭ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ‬
> ‫ﺍﺗّﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺳﺎﻝ ‪۱۸۵۰‬ﻡ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﺍﻧﻲ ﻣﺸﺤﻮﻥ ﺍﺯ‬
> ‫ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻱ ﻣﻌﻨﻮﻱ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﻨﻦ ﻣﺬﻫﺒﻲ ﻗﺪﻳﻤﻲ ﺭﺍ ﻣﻨﺴﻮﺥ‬
> ‫ﻧﻤﻮﺩ ﺑﻠﮑﻪ ﻗ ّﻮﻩ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻌﻨﻮﻱ ﺟﺪﻳﺪﻱ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻲ‬
> ‫ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻲ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﻠﻖ ﺟﺪﻳﺪ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ‪ .‬ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺩﺭ‬
> ‫ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻭ ﺍﮐﻨﺎﻑ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺮﺃﺕ ‪ ،‬ﺷﻬﺎﻣﺖ ﻭ ﺟﺴﺎﺭﺕ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﯼ‬                                  ‫‪۱۴‬‬
> ‫ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺳﺒﺐ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭﻱ ﺧﺎﺭﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﺷﮕﻔﺖ‪،‬ﺍﻧﮕﻴﺰ ﺁﻧﺎﻥ‬
> ‫ﺷﺪ‪ .‬ﻣﻮﺍﻓﻘﺎﻥ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺻﻒ‪،‬ﺑﻨﺪﻱ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻪ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ‬
> ‫ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ‪ ،‬ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺎ ﺁﺯﺍﺭ ﻭ ﺍﺫﻳﺖ‪ ، ,‬ﺯﺟﺮ ﻭ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻭ ﻗﺘﻞ ﻋﺎﻡ ‪ ،‬ﺑﺎﺑﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ‬
> ‫ﺗﻌﺼﺐ ﺟﺎﻫﻼﻧﻪ ﻭ‬     ‫ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺳﺮﮐﻮﺏ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻓﺠﺎﻳﻊ ﻧﺘﻴﺠ |ﻪ ّ‬
> ‫ﮐﻮﺭﮐﻮﺭﺍﻧﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﻗﻠﺐ ﺑﺸﺮ ﻃﻲ ﻗﺮﻭﻥ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺭ ﺭﻳﺸﻪ ﺩﻭﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﺁﻧﺎﻥ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻗﺘﻞ ﻋﺎﻡ ﺑﺎﺑﻴﺎﻥ ﺍﺯ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻭﻗﺎﻳﻌﻲ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻌﺒﻴﺮ‬
> ‫ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺣﻘﻮﻕ ﺑﺸ ‪،‬ﺮ ﻧﺴﻞ ﮐﺸﻲ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ ﻭ ﻣﻲ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺁﻳﻴﻨﻪ ﺍﻱ ﺁﻥ‬
> ‫ﺗﻌﺼﺒﺎﺗﻲ ﭼﻴﺴﺖ ﻭ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﺪ‬         ‫ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﻭ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﺪ ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠ |ﻪ ﭼﻨﻴﻦ ّ‬
> ‫ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻫﻲ ﻫﻢ ﺍﻳﻦ ﻏﺒﺎﺭ ﮐﺪﻭﺭﺕ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﺑﻨﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺣﺪﻭﺩ ﺻﺪ ﻭ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎﻝ‬
> ‫ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﺟﻤﻼﺕ ﺳﺎﺩﻩ ﺍﻱ ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭ ﺁﻥ ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺁﻥ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﻗﺮﻥ ﺍﺧﻴﺮ‬
> ‫ﻓﺠﺎﻳﻌﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻗﺒﻴﻞ ﻭ ﮔﺎﻩ ﻫﻮﻟﻨﺎﮐﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﭼﻴﻦ ﺗﺎ ﺍﺭﻭﭘﺎ‪ ، ,‬ﺍﺯ ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ‬
> ‫ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﺗﺎ ﮐﻢ‪،‬ﮐﻢ ﺯﻣﺰﻣ |ﻪ ﺣﻘﻮﻕ ﺑﺸﺮ ﺑﻠﻨﺪ ﻭ ﺑﻠﻨﺪ‪،‬ﺗﺮ ﺷﺪ ﻭ ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﻳﮏ‬
> ‫ﻗﺮﻥ ﻭ ﻧﻴﻢ ﺑﻌﺪ‪ -‬ﺍﻣﺮﻭﺯ‪ -‬ﺣﻘﻮﻕ ﺑﺸﺮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻱ ﺑﻴﻦ‪،‬ﺍﻟﻤﻠﻠﻲ ﮔﺮﺩﻳﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﺣﻀﺮﺕ‬
> ‫ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺳﻴﺪ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﺎﺏ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﮐﺜﺮ ﺑﺎﺑﻴﺎﻥ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﻓﺼﻞ ﺟﺪﻳﺪﻱ ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺪ ﻭ ﻫﻴﺠﺎﻥ ﺷﺪﻳﺪ ﺑﺎﺑﻴﺎﻥ ﻓﺮﻭﮐﺶ‬
> ‫ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺧﺸﻮﻧﺘﻲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﺪّﺕ ﻧﻔﻲ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻋﻼﻥ »ﺍﺳﺎﺱ‬
> ‫ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﻟﻬﻲ ﻳﮑﻲ ﺍﺳﺖ«ﺑﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻤ |ﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺯ ﺳﺮﭼﺸﻤ |ﻪ ﺍﻟﻬﯽ‬
> ‫ﻧﺸﺄﺕ ﻣﯽ‪،‬ﮔﻴﺮﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﻟﻮﺍﺡ ﺧﻮﺩ‪ -‬ﻟﻮﺡ ﺩﻧﻴﺎ‪ -‬ﺗﺂﮐﻴﺪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ » ﺷﻤﺸﻴﺮﻫﺎﻱ‬
> ‫ﺣﺰﺏ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﻏﻼﻑ ﺭﺍﺟﻊ« ﻭ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻭﯼ ﺁﻥ ﺍﻋﻼﻥ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ‪» :‬ﺇﻥ ﺗُﻘﺘﻠﻮﺍ ﺧﻴﺮﴽ ﻟﮑﻢ ﻣﻦ‬
> ‫ﺃﻥ ﺗَﻘﺘﻠﻮﺍ‪ .«...‬ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺩﺭ ﺗﺄﮐﻴﺪ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺌﻠ ‪،‬ﻪ ﺣﮑﻢ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﻗﺎﺗﻞ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ‬
> ‫ﺑﻮﺳﻴﺪ‪ .‬ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺧﺮﻳﺪ ﻭ ﻓﺮﻭﺵ ﻭ ﺣﻤﻞ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﻠﺤﻪ ﺍﻱ ﺭﺍ ﻣﻤﻨﻮﻉ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‬
> ‫ﻳﺎ ﺑﻪ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺩﻳﻨﻲ ﺣﺮﺍﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮ ﻣﻨﻊ ﺣﻤﻞ ﺍﺳﻠﺤﻪ ‪ ،‬ﺟﻨﮓ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﻧﻴﺰ‬
> ‫ﺣﺮﺍﻡ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻱ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ ﻧﺼﺎﻳﺤﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺯﻧﺪﮔﻲ‬
> ‫ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ ﻣﺒﻨﻲ ﺑﺮ ﻋﺸﻖ‪ ,‬ﺩﻭﺳﺘﻲ ﻭ ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻣﻲ ﻓﺮﻣﺎﻳﻨﺪ ‪:‬‬
> ‫ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺍﺳﺖ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺳﺒﺐ‬     ‫»ﺍﻱ ﺍﻫﻞ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺬﻫﺐ ﺍﻟﻬﻲ ﺍﺯ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺤﺒﺖ ﻭ ّ‬
> ‫ﻋﺪﺍﻭﺕ ﻭ ﺍﺧﺘﻼﻑ ﻣﻨﻤﺎﺋﻴﺪ‪«.‬‬
> ‫ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﻲ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﻭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻫﻢ‬
> ‫‪۱۵‬‬                                  ‫ﻣﻘﺪّﻣﻪ‬
> 
> ‫ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻲ ﺩﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺷﺪﻥ ﺑﺎﺑﻴﺎﻥ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻗﺘﻞ ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺩﻭ ﺟﺎﻧﺒﻪ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘﺲ ﺩﺭ ﭘﻲ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺁﺯﺍﺭ ﻭ ﺍﺫﻳﺘﻲ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻣﺘ ّﻮﺳﻞ ﺑﻪ ﺩﺍﺩﺧﻮﺍﻫﻲ ﺍﺯ ﻣﺴﺆﻭﻟﻴﻦ‬
> ‫ﻣﻤﻠﮑﺖ ﻭ ﮐﺸﻮﺭﺷﺪﻧﺪ ﻳﺎ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺗﺤ ّﻤﻞ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﮔﺎﻩ ﻣﺤﻞ ﻫﺎﻱ ﺳﮑﻮﻧﺖ ﺧﻮﺩ‬
> ‫ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻗﺘﻞ ﻭ ﻏﺎﺭﺕ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪۱۹۰۹‬ﻡ‪.‬‬
> ‫ﻋﮑﺲ ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻱ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺁﻣﻴﺰ ﮐﺎﻣﻼ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ‬
> ‫ﺟﺮﺃﺕ ﻣﻲ ﺗﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﻌﺪﻭﺩ ﮔﺮﻭﻩ ﻫﺎﻳﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺑﺎﺑﻲ‬
> ‫ﺩﺭﺱ ﻋﺒﺮﺕ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻴﭻ ﺭﻓﺘﺎﺭﻱ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﭘﺎﺳﺦ ﻧﮕﻔﺘﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﺳﻌﻲ‬
> ‫ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺑﺎ ﻣﺤﺒّﺖ ﺗﻤﺎﻡ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﺒﺨﺸﻨﺪ ﻭ ﻃﻠﺐ ﻋﻔﻮ ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺳﻪ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ‬
> ‫ﻭﺍﻗﻌ |ﻪ ‪۱۹۰۹‬ﻡ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﭘﺴﺮ ﺍﺭﺷﺪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺑﺎ ﺳﻔﺮ ﺑﻪ ﻗﺎﺭ |ﻩ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻭ‬
> ‫ﺁﻣﺮﻳﮑﺎﻱ ﺷﻤﺎﻟﻲ ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻧﻄﻖ ﻫﺎ ﻭ ﺧﻄﺎﺑﻪ ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﻟﺰﻭﻡ ﺻﻠﺢ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﻲ ﻣﺮﺩﻡ‬
> ‫ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺍﺳﺖ ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺳﻌﺎﺩﺕ‬
> ‫ﺗﻌﺼﺐ ﺩﻳﻨﻲ‪، ,‬‬ ‫ﺑﺸﺮ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺻﻠﺢ ‪ ،‬ﺩﻭﺳﺘﻲ ﻭ ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻫﻤﻪ ﻣﻠﻞ ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﺭﻓﻊ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ّ‬
> ‫ﻧﮋﺍﺩﻱ ‪ ,،‬ﺟﻨﺴﻲ‪، ,‬ﺯﺑﺎﻧﻲ ﻭ ﻗﻮﻣﻲ ‪،‬ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﺎﮐﻴﺪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻃﺒﻖ ﺑﻴﺎﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ‬
> ‫ﺁﺳﺎﻳﺶ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﺑﺮﺍﯼ ﻓﺮﺩ ﻭﻗﺘﻲ ﺩﺳﺖ ﺩﻫﺪ ﮐﻪ ﻋﻤﻮﻡ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﺁﺳﺎﻳﺶ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﭼﻨﺎﻧﭽﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ |ﻩ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺎ ﺩﻭ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺑﺎﺏ ﻭ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ ﺩﻳﺎﻧﺖ‬
> ‫ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺁﻣﺪﻩ‬ ‫ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺁﺷﻨﺎﻳﻲ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﺷﺮﺡ ﻣﺨﺘﺼﺮﻱ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﻳﻦ ّ‬
> ‫ﺣﺘﻤﴼ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﺯ ﻻﺑﻪ ﻻﻱ ﺳﻄﻮﺭ ‪ ,،‬ﺍﺯﺷﻴﻮﻩ ﻭ ﺳﺒﮏ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻭ ﺍﺯﭼﮕﻮﻧﮕﻲ ﺷﺮﺡ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ‬
> ‫ﻣﺆﻟﻔﺎﻥ ﻭ ﻫﻤﮑﺎﺭﺍﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻪ ﻳﮑﺘﺎﻳﻲ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ‪ ,‬ﺣﻘﺎﻧﻴﺖ ﻫﻤﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻲ‪ -‬ﺍﺯ ﺣﻀﺮﺕ‬
> ‫ﺁﺩﻡ ﺗﺎ ﺣﻀﺮﺕ ﺧﺎﺗﻢ ﻭ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‪ -‬ﻭ ﺍﺳﺘﻘﻼﻝ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺍﺯ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺍﺳﻼﻡ‬
> ‫ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﺎﺑﻲ ﮐﺎﻣﻼ ﻭﺍﺿﺢ ﻭ ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺁﻧﺎﻥ ﻫﻤ |ﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻣﻨﺒﻊ ﻭﺣﻲ ﺍﻟﻬﻲ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﻭ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﻧﻴﺰﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻲ ﻭ ﻣﻨﺒﻊ ﻭﺣﻲ‬
> ‫ﺍﻟﻬﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺑﻘﻴ |ﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ‪ ،‬ﻣﺮﺩﻣﺎﻧﻲ ﻋﺎ ّﺩﻱ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﻣﺤﻴﻂ ‪ ،‬ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ‬
> ‫ﺳﻮﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺟﺎﺋﺰﺍﻟﺨﻄﺎﺀ ﻣﻲ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻧﻮﻳﺴﻨﺪ |ﻩ ﺍﻳﺮﺍﻧﻲ ﮐﺘﺎﺏ ﺩﮐﺘﺮﺣﺴﻴﻦ ﻋﻬﺪﻳﻪ ﺍﺯﻧﻮﺍﺩﮔﺎﻥ ﺑﺎﺑﻴﺎﻥ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﺟﺪ‬‫ﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﻔﻴﻊ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۵۳‬ﻡ‪ .‬ﺫﮐﺮ ﺷﺪﻩ ّ‬          ‫ﻣّ‬
> ‫ﭘﺪﺭﻱ ﺍﻭ ﻭ ﺷﻴﺦ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻋﻬﺪﻳﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﺍﺗﺶ ﺩﺭ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻭﻗﺎﻳﻊ ‪۱۹۰۹‬ﻡ‪ .‬ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﯼ‬                                     ‫‪۱۶‬‬
> ‫ﭘﺪﺭ ﺍﻭﺳﺖ‪ .‬ﻣﺘﻦ ﺍﺻﻠﻲ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮ ﺗﺮﺟﻤ |ﻪ ﻓﺎﺭﺳﯽ‪ ,‬ﺗﺮﺟﻤ |ﻪ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ‪،‬ﻫﺎﯼ ﭼﻴﻨﯽ‪ ,‬ﺍﺳﭙﺎﻧﻴﺎﺋﯽ ﻭ ﺑﻠﻐﺎﺭﯼ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﺆﻟّﻔﻴﻦ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺷﺮﺡ ﺍﻳﻦ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺳﺒﺐ ﺁﮔﺎﻫﻲ ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻱ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ‬
> ‫ﺟﻬﺎﻥ ﺷﻮﺩ ﻭ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺁﺋﻴﻨﻪ ﻫﺎﻳﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺸﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭﺁﻥ ﺑﻨﮕﺮﺩ ﻭ ﺑﻴﻨﺪﻳﺸﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ‬
> ‫ﺗﻌﺼﺒﺎﺕ ﮐﻮﺭﮐﻮﺭﺍﻧﻪ ﭼﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻫﻤﻨﻮﻋﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻭ ﻣﻲ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺣﺎﻻ ﭘﺲ‬                   ‫ﺩﻟﻴﻞ ّ‬
> ‫ﺍﺯ ﺻﺪ ﻭ ﺷﺼﺖ ﺳﺎﻝ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺳﺪ ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺁﻣﻴﺰﻱ ﻣﺘّﻮﺳﻞ‬
> ‫ﺷﺪﻧﺪ ﺁﻳﺎ ﺑﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻱ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ؟ ﺁﻳﺎ ﺻﻠﺢ‪ ، ,‬ﺩﻭﺳﺘﻲ ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪ‬
> ‫ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍﻫﻬﺎﻱ ﺑﻬﺘﺮﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﻫﻤﺰﻳﺴﺘﻲ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﺎﮐﻲ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ؟‬
> ‫ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻓﻘﻂ ﻣﻴﻼﺩﻱ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﺑﺮﻫﺎﻱ ﻫﺠﺮﻱ ﺷﻤﺴﻲ ﺁﻥ‬
> ‫ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺑﻪ ﺳﻬﻮﻟﺖ ﺳﻴﺮ ﺗﺎﺭﻳﺨﻲ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻧﻲ‬
> ‫ﮐﻪ ﻋﻼﻗﻤﻨﺪ ﺑﻪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳﺎﻟﻬﺎﻱ ﻣﻴﻼﺩﻱ ﺑﻪ ‪ ،‬ﻫﺠﺮﻱ ﻗﻤﺮﻱ ﻭ ﺷﻤﺴﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ‬
> ‫ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ ‪ www.time.ir‬ﮐﻤﮏ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻧﮑﺘ |ﻪ ﺁﺧﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﻣﺘﻦ ﻓﺎﺭﺳﻲ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺴﻤﺖ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﺍﺯ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺣﻀﺮﺕ‬
> ‫ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﻭ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﻧﻘﻞ ﻗﻮﻝ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺘﻦ ﺍﻧﮕﻴﺴﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬
> ‫ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺑﻪ ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻤﮏ ﻭ ﻫﻤﮑﺎﺭﻱ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻲ ﮐﻪ‬
> ‫ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺳﺎﻋﺎﺕ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﻭﻳﺮﺍﻳﺶ ﻭ ﺗﺮﺟﻤ |ﻪ ﻣﺘﻦ ‪،‬ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻭ ﺑﺎﺯﻳﺎﺑﻲ ﺍﺳﺎﻣﻲ ﻭ‬
> ‫ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ ﻫﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻣﻤﮑﻦ ﻧﺒﻮﺩ‪ .‬ﻣﺆﻟﻔﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺯ ﺩﮐﺘﺮ ﻃﺎﻫﺮ |ﻩ‬
> ‫ﻋﻬﺪﻳﻪ‪ ، ,‬ﺩﮐﺘﺮ ﺍﻳﺮﺝ ﺍﻳﻤﻦ‪ ، ,‬ﺩﮐﺘﺮ ﺳﻬﻴﻞ ﺑﺸﺮﻭﻳﻪ‪ ، ,‬ﺁﻧﻴﺘﺎ ﺁﻳﻮﺍﺱ ﭼﺎﭘﻤﻦ‪، ,‬ﺷﺎﻫﺮﺥ ﻓﺎﻧﻲ‪، ,‬‬
> ‫ﺑﺮﺕ ﮔﺎﻣﺒﺎ‪ ، ,‬ﺭﺍﺑﺮﺕ ﻫﻴﻨﻮﺭﺩ‪ ، ,‬ﻧﺒﻴﻞ ﻫﺎﻧﺎ‪ ، ,‬ﻣﻠﻴﺤﻪ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺳﻴﺴﺎﻥ ‪ ,،‬ﻧﻮﺭﺍ ﺷﻬﻴﺪ ﭘﻮﺭ‪ ، ,‬ﺗﺎﺗﻴﺎﻧﺎ‬
> ‫ﺟﺮﺩﻥ‪ ، ,‬ﻓﺮﺍﻧﮏ ﻟﻮﺋﻴﺲ‪ ، ,‬ﺍﻳﺮﺝ ﻣﻴﺜﺎﻗﻲ‪ ، ,‬ﻣﺎﻳﮑﻞ ﭘﻦ‪ ، ,‬ﺭﻭﺯﺍﻥ ﻭﺍﻟﻨﻴﭻ‪ ، ,‬ﮐﺮﻳﺴﺘﻮﻓﺮ ﻭﺍﻳﺖ‪، ,‬‬
> ‫ﺑﺼﺎﺭﻱ ﻭ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺍﺣﺴﺎﻥ ﻳﺎﺭ ﺷﺎﻃﺮ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﺸﮑﺮ ﻭ ﺍﻣﺘﻨﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ‪.‬‬       ‫ﺩﮐﺘﺮ ﻃﻠﻌﺖ ّ‬
> ‫ﻓﻬﺮﺳﺖ ﺍﺳﺎﻣﻲ ﺍﺷﺨﺎﺻﻲ ﮐﻪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﺗﻬﻴﻪ ﻭ ﺗﺪﻭﻳﻦ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻳﺎﺭﻱ‬
> ‫ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ ‪ www.nayriz.org‬ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺻﻤﻴﻤﺎﻧﻪ ﺍﺯ ﻫﻤ |ﻪ‬
> ‫ﺁﻧﺎﻥ ﺗﺸﮑﺮ ﻭ ﻗﺪﺭﺩﺍﻧﻲ ﻣﻲ ﮐﻨﻴﻢ‪.‬‬
> 
> ‫ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻬﺪﻳﻪ‪ ,‬ﻫﻴﻼﺭﻱ ﭼﭙﻤﻦ‬
> ‫ﻧﻮﺍﻣﺒﺮ ‪ ۲۰۱۲‬ﻡ‪ ۱۶۹ - .‬ﺑﺪﻳﻊ‬
> ‫ﭘﻴﺶﺯﻣﻴﻨﻪ‬
> 
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﻭ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ‪:‬‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﻭ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺩﻭ ﻣﻈﻬﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻟﻬﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻫﺮ ﺩﻭﻱ ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻧﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺧﺼﺎﻳﻞ ﺍﻟﻬﻲ ﻣﺜﻞ ﺭﺣﻢ ﻭ‬
> ‫ﺷﻔﻘﺖ ‪ ,،‬ﺍﻟﻔﺖ‪ ,‬ﺍﻗﺘﺪﺍﺭ ﻭ ﺑﺨﺸﻨﺪﮔﻲ ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺑﻼﻍ ﮐﻼﻡ ﺍﻟﻬﻲ‪، ,‬ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺣﻴﺎﺕ‬
> ‫ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﻭ ﭘﻴﺸﺒﺮﺩ ﺗﻤﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺩﺭ ‪ ١٨٤٤‬ﻡ‪ .‬ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺍﺳﻼﻣﻲ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﻋﻼﻡ ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ‬
> ‫ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﻋﻮﺩﻱ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻣﻨﺘﻈﺮﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺍﺳﻼﻡ‬
> ‫ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺟﺪﻳﺪﻱ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺑﺎﺑﻲ ﺗﺄﺳﻴﺲ ﻧﻤﻮﺩ‪ .‬ﻭ ﺑﺸﺎﺭﺕ ﺑﻪ ﻇﻬﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻌﺪﻱ "ﻣﻦ‬
> ‫ﻳﻈﻬﺮﻩ ﺍﷲ" ﺩﺍﺩ ﻭ ﺍﻋﻼﻥ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺪ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪ ١٨٦٣‬ﻡ‪ .‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺣﺴﻴﻨﻌﻠﻲ ﻧﻮﺭﻱ ﻣﻠﻘﺐ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺍﻋﻼﻥ ﻧﻤﻮﺩ‬           ‫ﺍﻧﺪﮐﻲ ﺑﻌ ‪،‬‬
> ‫ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻦ ﻳﻈﻬﺮﺍﷲ ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻈﻬﺮ ﻇﻬﻮﺭﻱ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﺸﺎﺭﺕ‬
> ‫ﮐﻞ ﻣﻠﻞ ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻃﺒﻖ ﺑﺸﺎﺭﺍﺕ ﮐﺘﺐ ﺍﻟﻬﻲ ﺧﻮﺩ ‪ ،‬ﻣﻨﺘﻈﺮ‬        ‫ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻮﻋﻮﺩ ّ‬
> ‫ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺍﻋﻼﻥ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩﺍﻱ ﭘﻨﺠﻢ‪ ,‬ﺷﺎﻩ ﺑﻬﺮﺍﻡ ﻳﺎ ﺳﻮﺷﻴﺎﻧﺲ‪,‬‬
> ‫‪،‬ﺭﺟﻌﺖ ﻣﺴﻴﺢ‪ ، ,‬ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﺳﻼﻡ ﻭ ﻣﻦ ﻳﻈﻬﺮﻩ ﺍﷲ ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ‪,‬‬
> ‫ﻣﻮﻋﻮﺩﻱ ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻫﺮﻳﮏ ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﻟﻬﻲ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﻃﻲ‬
> ‫ﺳﺎﻟﻬﺎﻱ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺍﻣ ‪،‬ﺮ ﺍﻟﻮﺍﺡ ﻭ ﺁﺛﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺭﺍ ﻧﺎﺯﻝ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋ |ﻪ ﺍﻳﻦ ﺁﺛﺎﺭ‬
> ‫ﮐﺘﺐ ﻣﻘﺪﺱ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻲ‪،‬ﺩﻫﻨﺪ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺑﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺍﻋﻼﻥ‬
> ‫ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﻣﻈﺎﻫﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﺩﺭ ﻫﺮ‬
> ‫ﺧﺎﺻﻲ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻥ ﺩﻭﺭ |ﻩ ﺧﺎﺹ‬‫ﻋﻬﺪﻱ ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﺗﻮﺍﻧﺎﻳﻲ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ّ‬
> ‫ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺍﻋﻼﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻠﻮﻍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﯼ‬                                   ‫‪۱۸‬‬
> ‫ﻇﻞ ﻳﮏ ﺩﻳﻦ ﻭﺍﺣﺪ ﻭ ﺑﺮ ﭘﺎﻳ |ﻪ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﻭ ﻫﻤﮑﺎﺭﻱ ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻤﻠﻠﻲ ﻭ‬        ‫ﻣﻲ ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺩﺭ ّ‬
> ‫ﺻﻠﺢ ﻭ ﺁﺷﺘﻲ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻱ ﺟﻬﺎﻧﻲ ﺭﺍ ﺑﻨﺎ ﻧﻬﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻧﺪﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻋﺪ |ﻩ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺍﻟﻬﻲ ﺍﺳﺖ‬
> ‫ﻭ ﻫﺪﻑ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻣﻴﺪﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻲ ﺟﺪﻳﺪﻱ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸ ‪،‬ﺮ‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﺘّﺤﺪ ﺳﺎﺯﺩ‪.‬‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‪ ,‬ﻣﻈﻬﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻟﻬﻲ‪ ,‬ﺑﺮﺍﻱ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺣﻴﺎﺕ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺩﻳﻦ ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻱ‬
> ‫ﺁﻥ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﺨﺸﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻱ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺸﻮﻧﺖ‬
> ‫ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺑﺮﻭﺩ‪ .‬ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﭘﮋﻭﻫﺸﮕﺮﺍﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﺎﺑﻲ ﺣﮑﻢ‬
> ‫ﺟﻬﺎﺩ ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺍﻱ ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﻬﺎﺩ ﺗﺪﺍﻓﻌﻲ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ ﻳﻌﻨﻲ ﺑﺎﺑﻲ ﻫﺎ‬
> ‫ﺍﺟﺎﺯ |ﻩ ﺟﻬﺎﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻱ ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻌ |ﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺑﻲ ﻫﺎ ﺁﻥ‪،‬ﭼﻨﺎﻥ‬
> ‫ﺍﺯ ﺧﺸﻮﻧﺘﻲ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻋﻠﻴﻪ ﻋﺰﻳﺰﺍﻥ ﻳﺎ ﺁﺷﻨﺎﻳﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺍﺭﺩ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺧﺸﻢ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ‬
> ‫ﺷﺪﺕ ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺗﻼﻓﻲ‪،‬ﺟﻮﻳﺎﻧﻪ ﺯﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﺯ‬         ‫ﺣﺲ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ّ‬
> ‫ﭼﻨﺎﻥ ّ‬
> ‫ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﺎ ﺍﻋﻼﻡ ﺍﻳﻦ ﻧﮑﺘﻪ‪ ,‬ﮐﻪ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ‬
> ‫ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﻇﻬﻮﺭ ﺑﻌﺪﻱ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺘﴼ ﺍﺟﺮﺍﻱ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻣﻮﮐﻮﻝ ﺑﻪ ﻗﺒﻮﻝ ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﻼ ﺑﺎﺑﻲ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺟﺮﺍﻱ‬   ‫ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻣﻦ ﻳﻈﻬﺮﻩ ﺍﷲ‪ ,‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ‪ ,‬ﺍﺳﺖ‪ ,‬ﻋﻤ ً‬
> ‫ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺣﮑﺎﻣﻲ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‬
> ‫‪،‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﻥ ﻣﻮﻋﻮﺩﻱ ﻧﺎﻣﻴﺪ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ‬
> ‫ﺣﺲ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺑﻮﺩ ‪ ،‬ﻧﻔﻲ‬
> ‫ﺍﻭ ﻓﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺍﺣﮑﺎﻣﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻧﻬﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻳﺎ ّ‬
> ‫ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻭﺳﺘﻲ ﻭ ﻳﮕﺎﻧﮕﻲ ﺩﻋﻮﺕ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ‬
> ‫ﻇﻬﻮﺭ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﻣﺴﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ‬
> ‫ﺧﺸﻮﻧﺘﻲ ﻣﻨﻊ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ ‪:‬‬
> 
> ‫ﺍﻟﺪﻣﺎﺀ ﺍﺧﺮﺟﻮﺍ ﺳﻴﻒ ﺍﻟﻠّﺴﺎﻥ َﻋﻦ ِﻏﻤﺪ ﺍﻟﺒﻴﺎﻥ ّ‬
> ‫ﻷﻥ ﺑﻪ ﺗﻔﺘَﺢ‬                                       ‫ﺇﻳﺎّﮐﻢ ﺃﻥ ﺗﺴﻔﮑﻮﺍ ّ‬
> ‫ﺍﻟﻤﻤﮑﻨﺎﺕ‬ ‫ﺍﻟﺮﺣﻤﺔ َﺳﺒَﻘﺖ ُ‬ ‫ﻣﺪﺍﺋﻦ ﺍﻟﻘﻠﻮﺏ‪ .‬ﺇﻧّﺎ ﺭﻓَﻌﻨﺎ ُﺣﮑﻢ ﺍﻟﻘﺘﻞ َﻋﻦ ﺑﻴﻨﮑﻢ ﱠ‬
> ‫ﺇﻥ ّ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺇﻥ ُﮐﻨﺘُﻢ ﺗَﻌﻠَﻤﻮﻥ‪.‬‬
> 
> ‫‪. (۱‬ﻟﻮﺡ ﺍﺑﻦ ﺫﺋﺐ ‪ ،‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ‪.٢٥ ،‬‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‬
> 
> ‫ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ‬
> ‫ﻭ‬
> 
> ‫ﺷﻬﺮ ﻧﻲﺭﻳﺰ‬
> ‫ﺳﺮﺁﻏﺎﺯ‬
> 
> ‫ﻣﻮﺑﺪ ﺍﻋﻈﻢ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺁﺗﺸﮑﺪﻩ ﺍﺯ ﮐﻮﭼﻪ ﭘﺲ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎﻱ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺬﺷﺖ‪.‬‬
> ‫ﺍﻭ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻭ ﺁﻧﺠﺎ ﺧﺒﺮﻫﺎ ﻭ ﺷﺎﻳﻌﺎﺗﻲ ﻣﻲ ﺷﻨﻴﺪ‪ .‬ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺑﺮﻫﺎﻱ ﻋﺮﺏ ﺑﻪ‬
> ‫ﻭﻻﻳﺎﺕ ﻏﺮﺑﻲ ﻣﻤﻠﮑﺖ ﻫﺠﻮﻡ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺯ ﮐﻮﻩ ﻫﺎﻱ ﺟﻨﻮﺑﻲ ﮔﺬﺷﺘﻪ‪،‬ﺍﻧﺪ‪، ,‬ﺳﭙﺎﻩ ﺷﺎﻩ ﺍﻳﺮﺍﻥ‬
> ‫‪ -‬ﺷﺎﻩ ﺷﺎﻫﺎﻥ ‪ -‬ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻭﻧﺪ ﺷﮑﺴﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ‪، ,‬ﻭﺍﺭﺩ ﻗﻠﻤﺮﻭ ﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻫﻲ ﺑﺰﺭﮒ‬
> ‫ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﻼﻱ ﺁﺳﻤﺎﻧﻲ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﭘﺨﺶ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ‬
> ‫ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺩﻋﺎ ﻣﻲ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﻫﻮﺭﺍﻣﺰﺩﺍ ﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻫﻲ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ ﺷﻬﺮ ﺍﻭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﺍ ﺍﺯ‬
> ‫ﮔﺰﻧﺪ ﺧﺸﮑﺴﺎﻟﻲ ‪ ،‬ﺩﺭﻭﻍ ﻭ ﺩﺷﻤﻦ ‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﺼﻮﺹ ﺍﻳﻦ ﺑﻼﻱ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺑﺪﺍﺭﺩ‪.‬‬
> ‫ﻣﺎ ﻫﻴﭻ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﻴﻢ ﺍﻭ ﺍﺯ ﻧﺎﺭﺿﺎﻳﺘﻲ ﻫﺎﻱ ﻋﻤﻴﻖ ﻣﺮﺩ ‪،‬ﻡ ﺍﺯ ﻭﺭﺷﮕﺴﺘﮕﻲ ﻭ ﻓﻘﺮ ﻭ ﻧﺪﺍﺭﻱ‬
> ‫ﻓﺮ |ﻩ ﺍﻳﺰﺩﻱ‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺷﺖ ﻳﺎ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﺭﺍﺩ |ﻩ ﺍﻫﻮﺭﺍﻣﺰﺩﺍ ﻣﻲ ﺩﺍﻧﺴﺖ! ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﻟﻄﻒ ّ‬
> ‫ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﮔﺎﻩ ﺑﻪ ﺷﺎﻩ ﺑﻬﺮﺍﻡ ﻭ ﺳﻮﺷﻴﺎﻧﺲ ‪ ،‬ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻇﻬﻮﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻫﻢ ﻓﮑﺮ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺍﻭ ﺣﺘﻤﺎ ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻱ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺁﺑﺎﺩ ﻭ ﭘﺮ ﺭﻭﻧﻖ ﻣﻲ‬
> ‫ﭘﻨﺪﺍﺷﺖ‪ .‬ﺷﻬﺮﻱ ﺑﺎ ﺁﺏ ﻭ ﻫﻮﺍﻱ ﻣﻼﻳﻢ‪، ,‬ﺑﺎﻍ ﻫﺎﻱ ﻣﻴﻮﻩ ‪ ,،‬ﺗﺎﮐﺴﺘﺎﻥ ﻫﺎﻱ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﻧﮕﻮﺭ‪,‬‬
> ‫ﺩﺭ ﮐﻮﻫﭙﺎﻳﻪ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻗﻨﺎﺕ ﻫﺎ ﻭ ﮐﺎﺭﻳﺰﻫﺎﻳﻲ ﺁﺑﻴﺎﺭﻱ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ‪ ,‬ﮐﻪ ﺗﻮ ّﺳﻂ‬
> ‫ﺍﺳﺘﺎﺩﮐﺎﺭﺍﻥ ﻣﺎﻫﺮ ﻭ ﺍﻫﻞ ﻓﻦ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﺟﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺷﺎﻩ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺁﻥ ﺭﺍ‬
> ‫ﻣﺮﮐﺰ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺍﺳﻠﺤﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﻓﻦ‪،‬ﺁﻭﺭﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺳﺎﺧﺖ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ‬
> ‫ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺨﺖ ﺟﻤﺸﻴﺪ ﺍﺳﺘﺨﺪﺍﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ ﻭ ﺯﻣﺰﻣ |ﻪ ﺩﻋﺎ ﻣﻮﺑﺪ‬
> ‫ﺍﻋﻈﻢ ﻭﺍﺭﺩ ﺁﺗﺸﮑﺪﻩ ﺷﺪ‪ .‬ﺯﻧﮓ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺻﺪﺍ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﮐﻪ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻌﺪﻱ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﻲ ﺍﺯ‬
> ‫ﺣﺲ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻧﻲ ﺫﻫﻦ ﻭ ﻗﻠﺐ ﺍﻭ ﺭﺍ ﭘﺮ‬‫ﺁﺗﺶ ﻓﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻱ ﺯﻧﮓ ﺁﺗﺸﮑﺪﻩ ّ‬
> ‫ﮐﺮﺩ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺍﻫﻮﺭﺍﻣﺰﺩﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﺩ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ!! ﻫﺮﮔﺰ!! ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ‬
> ‫ﺑﺪﻱ ﺑﺮ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﺍﻭ ﭼﻴﺮﻩ ﺷﻮﺩ ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﻣﻲ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ ‪ -‬ﺍﻋﺮﺍﺏ‪ -‬ﺍﻫﻮﺭﺍﻱ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﯼ‬                                 ‫‪۲۲‬‬
> ‫ﻣﻘﺪﺱ ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻧﻮﻳﻨﻲ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻧﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻣﮕﺮ ﻧﻪ‬ ‫ﺟﺪﻳﺪﻱ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺍﷲ ﻭ ﮐﺘﺎﺏ ّ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻟﻬﻲ ﺍﺳﺖ؟ ﻣﻮﺑﺪ ﺍﻋﻈﻢ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﮑﺎﺭ‬
> ‫ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻫﺎﻱ ﺿﺪ ﻭ ﻧﻘﻴﺾ ‪ ،‬ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺍﻭﺭﺍﺩ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺍّﻣﺎ ﻧﮕﺮﺍﻧﻲ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻧﮕﺮﺍﻧﻲ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺑﺪﺍﻥ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫‪۱‬‬
> 
> ‫ﺷﻬﺮ ﻧﻲﺭﻳﺰ‬
> 
> ‫ﻣﻮﺑﺪ ﺍﻋﻈﻢ ﺁﺗﺸﮑﺪ |ﻩ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﻭﺭﻭﺩ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻥ‬
> ‫ﻧﺪﺍﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻳﺰﺩﻱ ﭘﻴﻮﺳﺖ‪ .‬ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻭﺍﺭﺩ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺷﺎﻩ ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ‬
> ‫ﮔﺮﻳﺨﺖ‪ ,‬ﻃﺒﻘ |ﻪ ﺣﺎﮐﻤﻪ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﺧﻠﻊ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺧﻲ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﻧﺪﺍﻱ‬
> ‫ﺍﻟﻬﻲ ﮐﻪ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺣﺎﻣﻞ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻟﺒﻴﮏ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍﻟﺒﺘّﻪ ﻧﻪ ﺑﻪ ﺁﺳﺎﻧﻲ‪ .‬ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﻣﻮﺑﺪﺍﻥ ‪,،‬‬
> ‫ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬ﻋﺪﻩ ﺍﻱ ﻫﻢ ﻣﺘﻮﺍﺭﻱ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ‬
> ‫ّ‬             ‫ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ ﻭ ﺣﺘّﻲ ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎ ّﺩﻱ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ‬
> ‫ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ ﺩ ِﺭ ﺩﻭﺳﺘﻲ ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻧﺪ‪ .‬ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﻧﺴﻞ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺪﻳﺪﻱ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪ‪ .‬ﺭﻭﺡ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻱ ﺑﺮ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺣﺎﮐﻢ‬
> ‫ﺷﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻗﺮﻥ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺍﻧﺪﮐﻲ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻃﻮﻝ ﮐﺸﻴﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﻨﺎﺭﻩ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺮ ﻓﺮﺍﺯ ﺁﺗﺸﮑﺪ |ﻩ ﺯﺭﺩﺷﺘﻲ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺁﺗﺸﮑﺪﻩ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ ﻣﺴﺠﺪ‬
> ‫ﺟﺎﻣﻊ ﺷﻬﺮ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺪﺍﻱ ﺍﺫﺍﻥ ﺍﺯ ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻓﻀﺎﻱ ﺷﻬﺮ ﭘﺨﺶ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎﻱ ﮔﻠﻲ ﻭ ﺧﺸﺘﻲ ﻭ ﺳﻨﮕﻲ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎﻱ ﺩﻭ ﻃﺒﻘ |ﻪ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> ‫ﻋﺒﻮﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻓﻀﺎﻱ ﺩﺍﺧﻞ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﺑﻪ ﮔﻮﺵ ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ ﺁﻥ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ‬
> ‫ﺧﺎﮐﻲ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮏ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎ ﻗﺎﻃﺮ ﻭ ﺍﺳﺐ ﻭ ﮔﺎﻭﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ‬
> ‫ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﮔﺮﻡ ﻭ ﺧﺸﮏ ﺳﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﻋﺒﻮﺭ ﻭ ﻣﺮﻭﺭ ﮔﺮﺩ ﻭ ﺧﺎﮎ ﺑﻪ ﭘﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩ‬
> ‫ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﺴﺘﺎﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ ﮔﻞ ﻭ ﻻﻱ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﻭ ﻋﺒﻮﺭ ﻭ ﻣﺮﻭﺭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ‬
> ‫ﺳﺨﺖ ﻭ ﻣﺸﮑﻞ ﻣﻲ ﺳﺎﺧﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻓﺼﻮﻝ ﺳﺎﻝ ﻓﺮﻭﺷﻨﺪ |ﻩ ﺩﻭﺭﻩ ﮔﺮﺩﻱ ﺍﺟﻨﺎﺱ‬
> ‫ﻓﺮﻭﺷﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﺎﺭﭼﻪ ﻭ ﺻﺎﺑﻮﻥ ﻭ ﮐﻼﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺗﺎ ﻇﺮﻭﻑ ﺳﻔﺎﻟﻲ ﻭ ﻃﻨﺎﺏ ﻭ ﻭﺳﺎﻳﻞ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                 ‫‪۲۴‬‬
> ‫ﺯﻳﻨﺘﻲ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺧﻞ ﺳﺒﺪﻫﺎﻳﻲ ﺑﺮ ﭘﺸﺖ ﺍﻻﻍ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺬﺍﺷﺖ ﺑﻪ ﻃﻮﺭﻱ ﮐﻪ ﺳﺒﺪﻫﺎ‬
> ‫ﺩﺭ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﺍﻻﻍ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﺁﻥ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺳﺒﺪﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﻭ ﻋﻘﺐ‬
> ‫ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﻣﻲ ﺁﻣﺪﻧﺪ‪ .‬ﮔﺪﺍﻫﺎ ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻓﺮﺻﺘﻲ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺎﺭﻭﺑُﻨ |ﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ‬
> ‫ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺣﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﺒﻮﺳﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﻧﻌﺎﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮﻱ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﺮﺩﻫﺎ ﻋﺒﺎ ﻳﺎ ﮐﺖ ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﻣﻲ‪،‬ﭘﻮﺷﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﻳﮏ ﮐﻼﻩ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺯﻧﻬﺎ ﮐﺎﻣ ً‬
> ‫ﻼ‬
> ‫ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ ﺩﺭ ﭼﺎﺩﺭ ﺳﻴﺎﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺯﻳﺮ ﺁﻥ ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﻱ ﺭﻧﮕﺎﺭﻧﮓ ﺑﺮ ﺗﻦ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﺑﺎ ﻳﮏ ﺭﻭﺑﻨﺪ ﺳﻔﻴﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺪﺍﻱ ﺍﺫﺍﻥ ﺩﺭ ﻣﺤﻠ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻫﻢ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﻣﺤﻠ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ‬
> ‫ﺷﻤﺎﻟﻲ ﺷﻬﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎﻱ ﺣﮑﻮﻣﺘﻲ‪، ,‬ﺣﻤﺎﻡ ﻋﻤﻮﻣﻲ ﺷﻬﺮ ﻭ ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﺴﺮﺍ‪,‬‬
> ‫ﺗﺠﺎﺭ ﺑﻮﺩ‪ ,‬ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻠّﻪ ﻗﺮﺍﺭ‬ ‫ﻣﺤﻞ ﺍﻃﺮﺍﻕ ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﻭ ﮐﺴﺒﻪ ﻭ ّ‬    ‫ﮐﻪ ّ‬
> ‫ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﻭ ﻣﺤﻠ |ﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ ‪ -‬ﻣﺤﻞ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻭ ﻋﻠﻤﺎﺀ ﺩﻳﻦ ‪ -‬ﻧﺰﺩﻳﮏ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ‬
> ‫ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺻﺪﺍﻱ ﺍﺫﺍﻥ ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ ﺟﻨﻮﺑﻲ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺩﺭ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﻧﻴﺰ ﺷﻨﻴﺪﻩ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻠّﻪ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ ﺍﺻﻠﻲ ﺩﺭ ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ ﺷﻤﺎﻝ ﺑﻪ ﺟﻨﻮﺏ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ‬
> ‫ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﺍﻳﻦ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ ﻣﻐﺎﺯﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺎﻳﺤﺘﺎﺝ ﺭﻭﺯﺍﻧ |ﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ‬
> ‫ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻐﺎﺯﻩ ﻫﺎ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻗﺴﻤﺖ ﺷﻤﺎﻟﻲ ﻭ ﺟﻨﻮﺑﻲ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﺍ ﻳﮏ ﻣﺠﺮﺍﻱ‬
> ‫ﺁﺏ ﻳﺎ ﮐﺎﻧﺎﻝ ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺧﺸﮏ ﻭ ﺑﻲ ﺁﺏ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺟﺪﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺳﺎﺧﺖ‪.‬‬
> ‫ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺑﺎﺭﻧﺪﮔﻲ ‪ -‬ﮐﻪ ﺑﻨﺪﺭﺕ ﭘﻴﺶ ﻣﻲ ﺁﻣﺪ ‪ -‬ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﺳﺮﺩ ﺳﺎﻝ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﮐﺎﻧﺎﻝ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺁﺏ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭﺷﺎﻫﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺯ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺭﺍﻩ ﺁﺏ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﺳﻴﻞ ﺑﺮﺍﻩ ﻣﻲ ﺍﻓﺘﺎﺩ‪.‬‬
> ‫ﺻﺪﺍﻱ ﺍﺫﺍﻥ ﺩﺭ ﺑﺎﻍ ﻫﺎﻱ ﻣﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﺼﻮﺻﻲ ﺩﻭﺭ ﺗﺎ ﺩﻭﺭ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‪ ,‬ﮐﻪ ﻣﺤﺼﻮﺭ‬
> ‫ﺑﺎ ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎﻱ ﺑﻠﻨﺪ ﻭ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺯﺭﺩﺁﻟﻮ ‪ ,،‬ﺍﻧﮕﻮﺭ‪ ,‬ﺑﻪ‪ ,‬ﮔﺮﺩﻭ ﻭ ﺑﺎﺩﺍﻡ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﻫﻢ ﺷﻨﻴﺪﻩ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﻭ ﮐﻤﻲ ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺭﻭﺳﺘﺎﻫﺎﻱ ﻣﺤﺼﻮﺭ ﻭ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﻣﺘﺮﻭﮐ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﻬﺮ‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ ,‬ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻲ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻧﺒﺮﺩﻫﺎﻳﻲ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻬﺎﻱ‬
> ‫ﻗﺒﻞ ﺭﺥ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺍﺯ ﮔﻔﺘﮕﻮﻱ ﺧﺼﻮﺻﻲ ﺑﺎ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ ،‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ ٢٠١٠‬ﻣﻴﻼﺩﻱ‪.‬‬
> ‫‪۲۵‬‬                                     ‫‪ ۱‬ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> 
> ‫ﺩﺭ ﺣﻴﻨﻲ ﮐﻪ ﺻﺪﺍﻱ ﺍﺫﺍﻥ ﺑﻪ ﮔﻮﺵ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﻴﺪ ﺁﺑﻬﺎﻱ ﮔﻮﺍﺭﺍﻱ ﭼﺸﻤﻪ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺍﺯ‬
> ‫ﮐﻮﻫﭙﺎﻳﻪ‪،‬ﻫﺎ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﺭﻭﻱ ﺯﻣﻴﻦ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺑﺮﮐﺖ ﺍﻳﻦ ﺁﺑﻬﺎ‬
> ‫ﺍﺭﺍﺿﻲ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﻭ ﺧﺎﮎ ﺗﻴﺮ |ﻩ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺗﺎﮐﺴﺘﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺑﺎﻏﺴﺘﺎﻧﻬﺎﻳﻲ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺑﻬﺸﺖ‬
> ‫ﺯﻳﺒﺎ ﻭ ﺩﻟﻔﺮﻳﺐ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺁﺏ ﺳﭙﺲ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻣﺠﺮﺍﻫﺎﻱ ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻨﻲ ﺑﻪ ﻧﻘﺎﻁ‬
> ‫ﺗﻮﺯﻳﻊ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﺩﺍﺧﻞ ﻣﺠﺎﺭﻱ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻱ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﺸﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺍﺭﺍﺿﻲ‬
> ‫ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﺍﻥ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺁﺑﻴﺎﺭﻱ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺻﺒﺢ ﺳﺤﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ ﻫﺎ ﺁﺏ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﭼﺎﻩ ﻫﺎﻱ ﺑﺰﺭﮒ ﻳﮏ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﺳﻄﻞ ﺍﺯ ﺩﻳﻮﺍﺭﻩ ﻫﺎﻱ ﭘﺮ ﺷﻴﺐ ﭼﺎﻩ ﺑﺎ ﮔﺬﺍﺷﺘﻦ ﭘﺎﻱ‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﺭﻭﻱ ﮐﺎﺷﻴﻬﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﭼﺎﻩ ﺗﻌﺒﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺖ ﺗﺎ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺳﻄﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺮ ﺁﺏ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺁﺏ ﺍﻏﻠﺐ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﮕﻞ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﻴﮑﺮﺏ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺻﺪﺍﻱ ﺍﺫﺍﻥ ﺩﺭ ﺩﺍﻣﻨ |ﻪ ﮐﻮﻫﭙﺎﻳﻪ ﻫﺎﻱ ﺟﻨﻮﺑﻲ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‪ ,‬ﺟﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺑﺎﻏﻬﺎﻱ‬
> ‫ﺍﻧﺠﻴﺮ‪ ، ,‬ﺑﺎﺩﺍﻡ‪، ,‬ﮔﺮﺩﻭ ﻭ ﺍﻧﺎﺭ ﺩﺭ ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ ﻣﺰﺍﺭﻋﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻨﺪﻭﺍﻧﻪ‪ ، ,‬ﻃﺎﻟﺒﻲ ﻭ ﮔﺮﻣﮏ‬
> ‫ﮐﺎﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ ,‬ﻫﻢ ﻃﻨﻴﻦ ﺍﻧﺪﺍﺯ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﻋﻄﺮ ﮔﻠﻬﺎﻱ ﺳﻔﻴﺪ ﻭ ﺳﺮﺧﻲ ﮐﻪ‬
> ‫ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻼﺏ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﺩﺭ ﻫﻮﺍ ﭘﺮ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻋﻄﺮ ﺷﮑﻮﻓﻪ ﻫﺎ ﻭ ﻫﻮﺍﻱ ﺗﺎﺯﻩ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﻭ‬
> ‫ﺟﺎﻥ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﻱ ﺭﺍ ﺟﺎﻥ ﻣﻲ ﺑﺨﺸﻴﺪ‪ .‬ﻣﺰﺍﺭﻉ ﭘﻨﺒﻪ ﻭ ﮔﻨﺪﻡ ﭘﻮﺷﺎﮎ ﻭ ﺧﻮﺭﺍﮎ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ‬
> ‫ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﺍﻥ ﺧﺸﺨﺎﺵ ﻣﻲ ﮐﺎﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺗﺮﻳﺎﮎ ﻣﻲ ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺧﺮﻳﺪ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﻭ ﻓﺮﻭﺵ ﺗﺮﻳﺎﮎ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺩﻳﺮ ﮐﻢ ﻫﻢ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺭﺍﻳﺞ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺻﺪﺍﻱ ﺑﺎﻧﮓ ﺍﺫﺍﻥ ﺭﺍ ﭼﻮﭘﺎﻧﻬﺎ‪ ,‬ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﺍﻣﻬﺎ ﻭ ﺳﮕﻬﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎﻱ ﺷﻬﺮ‬
> ‫ﻋﺒﻮﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﻣﻲ ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﺍﻫﺎﻟﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﻭ ﺑﺰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ‬
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﭼﺮﺍ ﺑﻪ ﻣﺮﺍﺗﻊ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﻥ ﺑﺎﻻ ﺩﺭ ﮐﻮﻫﻬﺎ ﺷﮑﺎﺭﭼﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺩﺭ ﮐﻤﻴﻦ ﻗﺮﻗﺎﻭﻟﻬﺎﻱ‬
> ‫ﻭﺣﺸﻲ‪، ,‬ﺑﻠﺪﺭﭼﻴﻦ‪،‬ﻫﺎ ﻭ ﺁﻫﻮ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻗﺎﻃﺮ‪،‬ﻫﺎ ﺩﺭ ﺷﻴﺐ ﺗﭙّﻪ‪،‬ﻫﺎ ﻋﺒﻮﺭ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ‬
> ‫ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﺎﻏﻬﺎ ﻭ ﺗﺎﮐﺴﺘﺎﻧﻬﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ ﻋﺼﺮﻫﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﻫﺎﻳﺸﺎﻥ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺍﺯ ﮔﻔﺘﮕﻮﻱ ﺧﺼﻮﺻﻲ ﺑﺎ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ ،‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ ٢٠١٠‬ﻣﻴﻼﺩﻱ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺍﻳﻦ ﻣﺠﺎﺭﻱ ﺁﺏ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺪﻳﻢ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺣﻔﺮ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻗﻨﺎﺕ ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻗﻨﺎﺗﻬﺎ ﺁﺏ‬
> ‫ﺯﻳﺮﺯﻣﻴﻨﻲ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﻮﻫﻬﺎ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﺏ ﺍﺯ ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺎﻻ ﻣﻴﺂﻣﺪ ﻭ ﺁﺳﻴﺎﺑﻬﺎﻳﻲ‪ ,‬ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﺳﻴﺎﺏ ﮐﺮﺩﻥ‬
> ‫ﮔﻨﺪﻡ ﻭ ﺫ ّﺭﺕ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ‪ .‬ﺁﺏ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻳﮏ ﺳﺮﻱ ﻣﺠﺎﺭﻱ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺍﺯ ﻧﻘﺎﻁ ﺗﻮﺯﻳﻌﻲ‬
> ‫ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎﻱ ﺑﻠﻨﺪﻱ ﺍﺣﺎﻃﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﺩﺍﺧﻞ ﺷﻬﺮ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﺸﺪ ﻭ ﺗﻮﺯﻳﻊ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ‪ .‬ﻗﻨﺎﺗﻬﺎﻱ‬
> ‫ﺯﺭﺩﺷﺖ )ﺩﺭ ﺟﻨﻮﺏ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ( ﻭ ُﺧﺒَﺮ )ﺩﺭ ﺟﻨﻮﺏ ﺷﺮﻗﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺑﻪ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ( ﺩﻭ ﻗﻨﺎﺗﻲ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ‬
> ‫ﻣﺮﺍﮐﺰ ﺗﻮﺯﻳﻊ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                      ‫‪۲۶‬‬
> ‫ﺑﺮﻣﻲ‪،‬ﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻧﺪ‪ .‬ﻧﻮﺭ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻫﺎﻱ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﺐ ﺑﺮ ﺳﻘﻒ ﮐﻠﺒﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﮔﻠﻲ ﺭﻭﺳﺘﺎﺋﻴﺎﻥ‪,‬‬
> ‫‪،‬ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ ﻭ ﺑﺮ ﮔﺮﮔﻬﺎ ﻭ ﭘﻠﻨﮕﻬﺎﻳﻲ‪ ,‬ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺐ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺻﻴﺪﻱ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺑﻪ‬
> ‫ﺁﺭﺍﻣﻲ ﻭ ﭘﻨﻬﺎﻧﻲ ﻣﻲ‪،‬ﭼﺮﺧﻴﺪﻧﺪ‪ ,‬ﻣﻲ‪،‬ﺗﺎﺑﻴﺪ‪ .‬ﻧﻮﺭ ﺳﺘﺎﺭﻩ‪،‬ﻫﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻭﺷﻨﺎﻳﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺮ‬
> ‫ﺣﺮﮐﺖ ﭼﻮﭘﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﮔﻠﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﺁﻏﻞ ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺻﺪﺍﻱ ﺍﺫﺍﻥ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻧﻲ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻭﺿﻊ ﺣﻤﻞ ﺑﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﻴﺪ‬
> ‫ﻭ ﺩﺭ ﮔﻮﺵ ﺍﻭ ﻃﻨﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ‪،‬ﭘﻴﭽﻴﺪ ﺩﺭ‬
> ‫ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﭘﺴﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﻳﮏ ﺯﻥ ﻗﺎﺑﻠﻪ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻧﺎﻥ ﻣﺤﻞ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ‬  ‫ِ‬     ‫ﺩﻟﺶ ﺍﻣﻴﺪ‬
> ‫ﺍﻭ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎﻱ ﺍ ّﻭﻝ ﺑﺮﺍﻱ ﻧﻮﺯﺍﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ‬
> ‫ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﻫﺎ ﺍﺯ ﺗﺮﺱ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺧﺒﻴﺜﻪ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﺟﺎﻥ ﻧﻮﺯﺍﺩﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺮﻓﺖ ﻣﺮﺍﺳﻢ‬
> ‫ﺧﺎﺻﻲ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ّ‬
> ‫ﺻﺪﺍﻱ ﺍﺫﺍﻥ ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺯﻝ ﺍﻋﻴﺎﻥ ﺷﻬﺮ ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻏﻠﺐ ﻣﻌﻠﻢ ﺳﺮﺧﺎﻧﻪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‬
> ‫ﻧﻴﺰ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻨﻮﺯ ﮐﻮﺩﮐﺴﺘﺎﻧﻲ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ‪ ۱.‬ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ‬
> ‫ﻣﻼ ﻭ ﻳﺎ ﻣﻌﻠﻤﻲ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ‬‫ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﺯ ﻣﮑﺘﺒﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻳﮏ ّ‬
> ‫ﺳﻦ ﺩﻩ ﺳﺎﻟﮕﻲ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻫﻢ‪،‬ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻭ‬   ‫ﺑﻪ ﺍﻭ ﭘﻮﻝ ﻣﻲ‪،‬ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ‪ .‬ﺩﺧﺘﺮﻫﺎ ﻭ ﭘﺴﺮﻫﺎ ﺗﺎ ّ‬
> ‫ﻫﻢ‪،‬ﮐﻼﺱ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺗﺤﺼﻴﻼﺕ ﺩﺧﺘﺮﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﻦ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺟﺎﺯ |ﻩ‬
> ‫ﺍﺩﺍﻣ |ﻪ ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺍﺭﺱ ﺍﻟﻔﺒﺎ‪، ,‬ﺗﻠ ّﻔﻆ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ ﺣﺴﺎﺏ ﺍﺑﺘﺪﺍﻳﻲ ﺭﺍ ﺑﻪ‬
> ‫ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﻳﺎﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﺷﻨﺎﻳﻲ ﺑﺎ ﻗﺮﺁﻥ ﻗﻄﻌﺎﺕ ﮐﻮﭼﮑﻲ ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ‬
> ‫ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺍﺭﺱ ﻫﻤ |ﻪ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﺩﺭ ﻳﮏ ﮐﻼﺱ‬
> ‫ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﮐﻼﺳﻬﺎ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺑﻨﺪﻱ ﺳﻨّﻲ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻱ ﺭﺍ ﻳﺎﺩ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ‬
> ‫ﺑﻪ ﻣﻌﻠّﻢ ﺑﺴﺘﮕﻲ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﺑﺮ ﺭﻭﻱ ﺗﺸﮑﭽﻪ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﻣﻲ‪،‬ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺩﺭﺱ ﻣﻌﻠﻢ‬
> ‫ﮔﻮﺵ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻇﻬﺮ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﻣﻲ‪،‬ﮔﺸﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ‬
> ‫ﺑﭽﻪ ﻫﺎﻱ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻫﺎﻱ ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ‬   ‫ﺧﻮﺩ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻓﻘﻂ ّ‬
> ‫ﺗﺤﺼﻴﻼﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﺁﻥ ﻣﺪﺍﺭﺱ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻌﻤﻮﻻً ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻫﺎ ﺭﺍ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺗﻮﺭﺍﻥ ﻣﻴﺮﻫﺎﺩﻱ ‪Education viii. Nursery Schools and Kindergartens ،‬ﻣﻨﺪﺭﺝ‬
> ‫ﺩﺭ ﺩﺍﻳﺮﺓﺍﻟﻤﻌﺎﺭﻑ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﮑﺎ ‪١٥ ,،‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ ,،١٩٩٧‬ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﮐﻠﻤﺒﻴﺎ ‪ ،‬ﺷﻬﺮ ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮎ‪ ٢٠ ، ,‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪.٢٠١٠‬‬
> ‫ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻴﺪ ﺑﻪ ‪www.iranica.com/articles/education-viii-nursery-schools-and-‬‬
> ‫‪kindergartens‬‬
> ‫‪۲۷‬‬                                      ‫‪ ۱‬ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> 
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ ﻭﻟﻲ ﻣﺘﻮﻥ ﺩﺭﺳﻲ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺗﺮ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺗﻨﺒﻴﻪ ﺷﺎﮔﺮﺩﻱ ﮐﻪ ﺧﻄﺎﻳﻲ‬
> ‫ﻭ ﻳﺎ ﺑﻲ‪،‬ﺍﺩﺑﻲ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﭼﻮﺏ ﺯﺩﻥ ﺑﻪ ﮐﻒ ﭘﺎﻱ ﺍﻭ ﻭ ﻳﺎ ﭼﻮﺏ ﻭ ﻓﻠﮏ ﺑﻮﺩ‪ ۱.‬ﭘﺴﺮ‬
> ‫ﻫﺎﻱ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ ﺍﻏﻠﺐ ﺣﺮﻓ |ﻪ ﭘﺪﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﻫﺎ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ‬
> ‫ﮐﻤﮏ ﺩﺳﺖ ﻣﺎﺩﺭﺍﻧﺸﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﮐﺎﺭ ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﺩﺍﺭﻱ ﻭ ﺑﺎﻓﻨﺪﮔﻲ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﺧﻮﺩ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﻮﺧﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺪﺍﻱ ﺍﺫﺍﻥ ﺭﺍ ﮐﻮﺩﮎ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺴﺘﺮ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺳﺮ ﺑﺮ ﺩﺍﻣﻦ ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﻬﺎﺩﻩ‬
> ‫ﺑﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻨﻴﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻋﻔﻮﻧﺖ ﭼﺸﻢ ﻭ ﮔﻮﺵ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺷﺎﻳﻊ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ‬
> ‫ﺷﭙﺶ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺧﻼﺻﻲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺳﺮﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺘﺮﺍﺷﻨﺪ‪ .‬ﭘﺰﺷﮏ‪،‬ﻫﺎﻱ‬
> ‫ﺗﺤﺼﻴﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﺩﺍﺭﻭﻳﻲ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﺑﻮﻣﻲ ﻣﻨﻄﻘ |ﻪ ﺧﻮﺩ‬
> ‫ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺩﺍﺭﻭ ﻭ ﭘﻤﺎﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻲ‪،‬ﺑﻀﺎﻋﺖ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺑﺮﺍﻱ‬
> ‫ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﮐﻪ ﻣﻨﻄﻘ |ﻪ ﺍﻋﻴﺎﻥ ﻧﺸﻴﻨﻲ ﺑﻮﺩ ﺩﺭﻣﺎﻧﻬﺎﻱ‬
> ‫ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺩﺳﺘﺮﺳﻲ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻫﻲ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﻤﻴﺰ‬
> ‫ﮐﺮﺩﻥ ﺩﻧﺪﺍﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺯﻏﺎﻝ ﺑﺮ ﺭﻭﻱ ﺩﻧﺪﺍﻧﻬﺎ ﺑﻤﺎﻟﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ‬
> ‫ﺗﻤﻴﺰ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺩﻧﺪﺍﻧﻬﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﻋﻔﻮﻧﺖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺭﺍ ﻣﻲ ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﻳﮏ ﻧﻔﺮ‬
> ‫ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻣﻌﻤﻮﻻً ﺳﻠﻤﺎﻧﻲ ﻣﺤﻞ ﺑﻮﺩ ﺑﺎ ﻳﮏ ﺍﻧﺒﺮ ﺩﺳﺘﻲ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺍﺯ‬
> ‫ﮐﺎﺭﻫﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺣﺠﺎﻣﺖ ﺑﻪ ﻭﺳﻴﻠ |ﻪ ﺯﺍﻟﻮ ﻳﺎ ﺗﻴﻎ ﺯﺩﻥ ﺑﺮ ﭘﺸﺖ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭ ﮐﺸﻴﺪﻥ‬
> ‫ﺧﻮﻥ ﺍﻭ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﮑﺎﻧﻬﺎﻱ ﮐﻮﭼﮏ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻳﻖ ﺧﻮﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﮔﺮ‬
> ‫ﺯﻣﺎﻧﻲ ﻭﻳﺮﻭﺱ ﺁﻧﻔﻠﻮﺁﻧﺰﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺷﺎﻳﻊ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﺩﺭ ﻋﺮﺽ ﺳﺎﻝ ﻳﮏ ﺳ ّﻮﻡ ﺟﻤﻌﻴﺖ‬
> ‫ﺷﻬﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺑﭽﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺍﻋﻴﺎﻥ ﺷﻬﺮ ﮐﻪ ﺷﺎﺩﺍﺏ ﻭ ﺳﺮﺣﺎﻝ ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﺯﻱ‬            ‫ﺻﺪﺍﻱ ﺍﺫﺍﻥ ﺭﺍ ّ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻫﻢ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍﻗﺐ ﻣﺎﺭ ﻭﻋﻘﺮﺏ ﻭ ﺟﺎﻧﻮﺭﺍﻧﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻗﺒﻴﻞ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻳﮏ ﺳﻮﺭﺍﺧﻲ ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ‪،‬ﺍﻱ ﭘﻴﺪﺍﻳﺸﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺶ ﻣﻲ‪،‬ﺯﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﮔﺮﮔﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﻬﺮ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﭘﺮﺳﻪ ﻣﻲ ﺯﺩﻧﺪ ﻭ ﻫﻤﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﭽﻪ‪،‬ﻫﺎ ﺷﮑﺎﺭ‬
> ‫ﺧﻮﺑﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
> 
> ‫ﻲ ‪ Education iii. The Traditional School‬ﻣﻨﺪﺭﺝ ﺩﺭ‬              ‫‪ (۱‬ﺟﻠﻴﻞ ﺩﻭﺳﺘﺨﻮﺍﻩ ﻭ ﺍﻗﺒﺎﻝ ﻳﻐﻤﺎﻳ ‪،‬‬
> ‫ﺩﺍﻳﺮﺓﺍﻟﻤﻌﺎﺭﻑ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﮑﺎ ‪ ١٥ ,،‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ ,،١٩٩٧‬ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﮐﻠﻤﺒﻴﺎ ‪ ،‬ﺷﻬﺮ ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮎ‪ ٢٠ ، ,‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ .٢٠١٠‬ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻴﺪ‬
> ‫ﺑﻪ ‪www.iranica.com/articles/education-iii‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                    ‫‪۲۸‬‬
> ‫ﺻﺪﺍﻱ ﺍﺫﺍﻥ ﺭﺍ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺟﻬﺖ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﺸﺎﻥ ﮔﺮﺩ‬
> ‫ﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻫﻤﺴﺮ ﺗﻮﺳﻂ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﻫﺎ‬
> ‫ﺑﭽﻪ ﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺮﺩﺳﺎﻝ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻲ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﻋﻤﻮﻣﴼ ﺍﻳﻦ‬         ‫ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﺎﻣﻲ ﮐﻪ ّ‬
> ‫ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻫﺎ ﻓﺎﻣﻴﻠﻲ ﺑﻮﺩ‪ :‬ﭘﺴﺮ ﻋ ّﻤﻪ ‪ ,،‬ﺩﺧﺘﺮ ﻋﻤﻮ ‪ ,،‬ﺩﺧﺘﺮ ﺧﺎﻟﻪ ‪ ,،‬ﭘﺴﺮﺧﺎﻟﻪ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ‪ .‬ﻭﺿﻊ‬
> ‫ﻣﺎﻟﻲ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻭ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻱ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺣﺎﺻﻞ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﻫﻤﻪ ﺍﺯ‬
> ‫ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﮐﻨﻨﺪ |ﻩ ﻫﻤﺴﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻋﺮﻭﺳﻲ ﻭ ﺟﺸﻦ ﻭ ﭘﺎﻳﮑﻮﺑﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﭼﻨﺪﻳﻦ‬
> ‫ﺭﻭﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺩﺭ ّﻃﻲ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻣﺬﻫﺒﻲ ﻭ ﺭﻗﺺ ﻭ ﺁﻭﺍﺯ ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺍﻳﻲ ﺑﺎ‬
> ‫ﺷﺮﺑﺖ ﻭ ﺷﻴﺮﻳﻨﻲ ﻭ ﺣﻠﻮﺍ ﻭ ﮐﺒﺎﺏ ﺑﺨﺶ ﻣ ّﻬﻤﻲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ‬
> ‫ﺑﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺁﺷﻨﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ‪ ۱.‬ﻣﻌﻤﻮﻻً ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﻃﻮﻝ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺸﻴﺪ ﻭ ﻏﺬﺍ ﻭ ﻣﻴﻮ |ﻩ‬
> ‫ﺍﺿﺎﻓﻲ ﺭﺍ ﺑﻴﻦ ﻓﻘﺮﺍ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺪﺍﻱ ﺍﺫﺍﻥ ﺭﺍ ﻋﺮﻭﺳﻲ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻴﺠﺎﻥ ﻭ ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ‬
> ‫ﻧﻴﺰ ﻣﻲ ﺷﻨﻴﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺩﻟﺶ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺷﻮﻫﺮﺵ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ‪ .‬ﺩﺳﺘﻬﺎﻱ ﺍﻭ ﺭﺍ‬
> ‫ﺑﺎ ﺣﻨﺎ ﺭﻧﮓ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻧﻘﺶ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ‪ .۲‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺻﺮﻑ ﺷﺎﻡ ﺩﺍﻣﺎﺩ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻓﺮﺍﺩ‬
> ‫ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺮﺩﻥ ﻋﺮﻭﺱ ﺑﺎ ﺳﺎﺯ ﻭ ﺩﻫﻞ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻋﺮﻭﺱ ﺑﺎ ﺁﺭﺍﻳﺶ‬
> ‫ﻭﻟﻲ ﺭﻭﺑﻨﺪﻱ ﺑﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺁﻣﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻋﺮﻭﺱ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﺩﺍﻣﺎﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺮﺩﻧﺪ‬
> ‫ﻭ ﺁﻧﺠﺎ ﺯﻭﺝ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺯﻳﺮ ﻗﺮﺁﻥ ﺭ ّﺩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻏﻠﺐ ﺑﺮﺍﻱ ﺩﻓﻊ ﻫﺮ ﭼﺸﻢ ﺯﺧﻤﻲ ﻭ ﺑﻪ‬
> ‫ﻧﻴﺖ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻲ ﺁﻥ ﺯﻭﺝ ﻳﮏ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﻫﻢ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺩﺍﻣﺎﺩ ﻳﮏ‬      ‫ّ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺍﻃﺎﻕ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﻳﻦ ﺯﻭﺝ ﺟﻮﺍﻥ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺷﻬﺮﻫﺎﻳﻲ ﮐﻮﭼﮏ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﻣﺜﻞ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﮐﺮﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﻋﺮﻭﺱ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺩﺍﺷﺖ‪.‬‬
> ‫ﺻﺪﺍﻱ ﺍﺫﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﻮﻋﺮﻭﺳﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﺗﺎﺯ |ﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﺰﺩ ﻓﺎﻣﻴﻞ ﺷﻮﻫﺮﺵ ﺑﻪ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺍﺯ ﮔﻔﺘﮕﻮﻱ ﺧﺼﻮﺻﻲ ﺑﺎ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ ،‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ ٢٠١٠‬ﻣﻴﻼﺩﻱ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻫﻮﺷﻨﮓ ﺍﻋﻠﻢ ‪ henna‬ﻣﻨﺪﺭﺝ ﺩﺭ ﺩﺍﻳﺮﺓﺍﻟﻤﻌﺎﺭﻑ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﮑﺎ ‪١٥ ,،‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪، ,٢٠٠٣‬ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﮐﻠﻤﺒﻴﺎ ‪،‬‬
> ‫ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮎ ﺳﻴﺘﻲ‪ ٢٠ ، ,‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ .٢٠١٠‬ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻴﺪ ﺑﻪ ‪www.iranica.com/articles/henna‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺍﺯ ﮔﻔﺘﮕﻮﻱ ﺧﺼﻮﺻﻲ ﺑﺎ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ ،‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ ٢٠١٠‬ﻣﻴﻼﺩﻱ‪.‬‬
> ‫ﺲ ‪،Iranian Marriage Ceremony , Its History & Symbolism‬‬                  ‫‪ (۴‬ﻣﻌﺼﻮﻣﻪ ﭘﺮﺍﻳ ‪،‬‬
> ‫ﻧﺸﺮ ‪ ،Society Chamber– Iran‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪، ,٢٠٠١‬ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﮐﻠﻤﺒﻴﺎ‪، ,‬ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮎ ‪ ٢١ ,،‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪,٢٠١٠‬‬
> ‫‪،‬ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻴﺪ ﺑﻪ ‪www.iranchamber.com/culture/articles/iranian_marraiage_ :‬‬
> ‫‪ceremony.php‬‬
> ‫‪۲۹‬‬                                     ‫‪ ۱‬ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> 
> ‫‪،‬ﺳﺮﻣﻲ‪،‬ﺑﺮ‪،‬ﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻨﻴﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺟﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺷﻮﻫﺮ ﺧﻮﺩ‬
> ‫ﺑﺎﺯ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻨﺰﻝ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺑﻲ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﺪ‪ .‬ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﻋﺮﻭﺱ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻭ ﻭ ﻫﻤﺴﺮﺵ‬
> ‫ﺟﻬﻴﺰﻳ |ﻪ ﺧﻮﺑﻲ ﺗﺪﺍﺭﮎ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺣﺎﻻ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻭﺳﺎﻳﻞ ﺑﻪ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺷﻮﻫﺮ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺗﺎﺯﻩ‪،‬ﻋﺮﻭﺱ ﺑﺴﺘﮕﻲ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺍﻭ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺍﺯ ﺷﻮﻫﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﺪ ﻭ ﻫﻴﭻ‬
> ‫ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﻈﺮﻱ ﻧﮑﻨﺪ‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺷﻮﻫﺮ ﺍﻳﻦ ﺗﺎﺯﻩ ﻋﺮﻭﺱ ﺍﻭ ﺭﺍ ﮐﺘﮏ ﺑﺰﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﭼﻴﺰﻱ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺭﺍﻳﺞ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺯﻧﻬﺎ ﻣﻌﻤﻮﻻً ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻄﻴﻊ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﺿﻲ‬
> ‫ﻧﮑﻨﻨﺪ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﺷﻮﻫﺮ ﻣﺴﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻲ ﺁﻣﺪ ﺍﻳﻦ ﺯﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﺮﺍﻗﺐ‬
> ‫ﻣﻲ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺣﺮﻓﻲ ﻧﺰﻧﺪ ﻭ ﮐﺎﺭﻱ ﻧﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﻮﻫﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﺼﺒﺎﻧﻲ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﮐﻢ‪،‬ﮐﻢ ﺑﺎ‬
> ‫ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺷﻮﻫﺮﺧﻮﺩ ﺩﺭ‬      ‫ّ‬    ‫ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺷﻮﻫﺮ ﻭ ﺯﻧﺎﻥ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﻧﻮ ﻭ‬
> ‫ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺷﻮﻫﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻧﻔﻮﺫ ﺑﻴﺸﺘﺮﻱ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻭ ﻣﻌﺎﺷﺮﺕ ﺧﻮﺩ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺭﺍ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﺩﻫﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺪﺍﻱ ﺍﺫﺍﻥ ﺭﺍ ﺷﻮﻫﺮ ﺟﻮﺍﻧﻲ ﮐﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﻤﺴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺍﻧﺠﺎﻡ‬
> ‫ﮐﺎﺭﻫﺎﻱ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮﺩ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻨﻴﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻴﺪ‪ ,‬ﮐﻪ‬
> ‫ﻫﻤﺴﺮﺵ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﺍﺵ ﺑﺨﻮﺑﻲ ﮐﻨﺎﺭ ﺑﻴﺎﻳﺪ‪، ,‬ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﭘﺴﺮ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ‪، ,‬ﻣﺎﺩﺭ‬
> ‫ﺧﻮﺑﻲ ﺑﺎﺷﺪ‪، ,‬ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺷﻮﻫﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ‪,‬‬
> ‫ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﺴﺮﺵ‪ -‬ﺍﮔﺮ ﻭﺳﻌﺸﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ ‪ -‬ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻭ‬
> ‫ﺑﻴﺎﺭﺍﻳﺪ‪ .‬ﺷﻮﻫﺮ ﻣﻲ ﺩﺍﻧﺴﺖ‪ ,‬ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﻭﺿﻊ ﻣﺎﻟﻲ ﺧﻮﺑﻲ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ‪ ,‬ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺯﻥ‬
> ‫ﻣﺪﺕ ﮐﻮﺗﺎﻫﻲ ‪ -‬ﭼﻨﺪ ﻫﻔﺘﻪ ﺗﺎ‬    ‫ﺩ ّﻭﻣﻲ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺣﺘّﻲ ﻣﻲ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺯﻧﻲ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ّ‬
> ‫ﻣﻼ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻘﺪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ‪.‬‬  ‫ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻩ‪ -‬ﺻﻴﻐﻪ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻭﺟﻬﻲ ﺑﻪ ﻳﮏ ّ‬
> ‫ﺻﺪﺍﻱ ﺍﺫﺍﻥ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﻁ ﻣﻨﺰﻝ ﺗﺎﺯﻩ ﻋﺮﻭﺱ ﻭ ﺩﺍﻣﺎﺩ ﻣﻲ ﭘﻴﭽﻴﺪ‪ .‬ﺧﺎﻧ |ﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺗﺎﻗﻬﺎﻳﻲ‬
> ‫ﺩﺍﺷﺖ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺣﻴﺎﻁ ﻭ ﻏﺎﻟﺒﴼ ﻳﮏ ﺍﺻﻄﺒﻞ ﻳﺎ ﻣﺮﻏﺪﺍﻧﻲ ﮐﻮﭼﮏ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﺍﺗﺎﻗﻬﺎ‬
> ‫ﺍﺳﺘﻔﺎﺩ |ﻩ ﭼﻨﺪﮔﺎﻧﻪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ ۲.‬ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯﺍﺗﺎﻗﻬﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺎﻥ ﻣﺮﺩﻱ‬
> ‫‪ (۱‬ﺑﻲ‪،‬ﺑﻲ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﺳﺘﺮﺍﺑﺎﺩﻱ ‪ ،‬ﻧﺴﺨ |ﻪ ﺧﻄﻲ ‪ ) ،‬ﺷﻴﮑﺎﮔﻮ ‪ :‬ﺍﻳﻠﻴﻨﻮﻱ‪ :‬ﻣﺮﮐﺰ ﻣﻄﺎﻟﻌ |ﻪ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺯﻧﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻥ‪ ,‬ﻣﺎﺭﭺ‬
> ‫‪١٩٩٢‬؛ ﻃﺒﻊ ﺍ ّﻭﻝ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ‪ .١٨٠٨‬ﺻﻔﺤﺎﺕ ‪) ٤٧ ،٤٢-٤٣‬ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺯﻥ ﺍﺯ ﺷﻮﻫﺮ ‪،‬ﺻﻔﺤ |ﻪ ‪، ١٢١‬‬
> ‫‪) ١٨٤‬ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﺟﻬﻴﺰﻳﻪ ‪ (،‬ﺻﻔﺤﺎﺕ ‪) ١٥٠-١٥١‬ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﮐﺘﮑﻬﺎﻱ ﺷﻮﻫﺮ ﻣﺴﺖ(‬
> ‫‪ (۲‬ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻣﻬﺪﻭﻱ ‪ Qajars-period-household‬ﺩﺍﻳﺮﺓﺍﻟﻤﻌﺎﺭﻑ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﮑﺎ‪ ٢ ,‬ﮊﻭﺋﻴﻪ ‪,،٢٠ ٠٩‬‬
> ‫ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﮐﻠﻤﺒﻴﺎ ‪ ،‬ﺷﻬﺮ ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮎ‪٢٠ ,‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪.٢٠١٠‬ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻴﺪ ﺑﻪ ‪www.Iranica.com/articles/‬‬
> ‫‪qajars-period-household‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                    ‫‪۳۰‬‬
> ‫ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺩﺭﺁﻥ ﺍﺗﺎﻕ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﻫﺎ ﺣﻤﺎﻡ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ‬ ‫ﺑﻪ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻲ ﺁﻳﺪ ﺯﻧﻬﺎ ﻭ ّ‬
> ‫ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺣﻤﺎﻡ ﻋﻤﻮﻣﻲ ﺷﻬﺮ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺒﮏ ﺗﺮﮐﻲ ﺑﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﮐﻪ‬
> ‫ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻳﮏ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺑﻪ ﺣﻤﺎﻡ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻫﻤ |ﻪ ﻭﺳﺎﻳﻞ ﺷﺴﺘﺸﻮ ﺍﺯ ﺣﻮﻟﻪ ﻭ ﺷﺎﻧﻪ ﻭ ﺻﺎﺑﻮﻥ‬
> ‫ﻭ ﻫﻤ |ﻪ ﭼﻴﺰ ﻻﺯﻡ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺍﻋﻴﺎﻥ ﺧﺪﻣﺘﮑﺎﺭﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﻭﺳﺎﻳﻞ‬
> ‫ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﻤﺎﻡ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﺗﻮﺍﻟﺖ ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩ‪ .‬ﺩﺭﭘﺸﺖ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﭼﺎﻟﻪ‬
> ‫ﺍﻱ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻲ ﮐﻨﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺗﻮﺍﻟﺖ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﭼﺮﺍﻍ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺷﺒﻬﺎ‬
> ‫ﭼﺮﺍﻏﻬﺎﻱ ﺭﻭﻏﻨﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﺩﻭﺩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻧﻮﺭ ﮐﻤﻲ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ‬
> ‫ﺍﻋﻴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻱ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﭼﺮﺍﻏﻬﺎﻱ ﻻﻣﭙﺎﻱ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺯ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺪﺍﻱ ﺍﺫﺍﻥ ﺭﺍ ﻣﺮﺩﻱ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻋﻮﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻧﻴﺰ‬
> ‫ﻣﻲ ﺷﻨﻴﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﺎ ﺁﻓﺘﺎﺑﻪ ﻭ ﻟﮕﻦ ﺁﺏ ﺑﺮ ﺭﻭﻱ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﻬﻤﺎﻧﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻳﺨﺖ ﻭ ﺑﻌﺪ‬
> ‫ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﭼﺎﻱ ﺩﻡ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﻗﻠﻴﺎﻥ ﭼﺎﻕ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﻭﺩﺭ ﻗﻠﻴﺎﻥ ﺗﻨﺒﺎﮐﻮ ﻭ ﻳﺎ‬
> ‫ﺣﺸﻴﺶ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺬﺍﺷﺖ‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ ﺍﻭﻗﺎﺕ ﻫﻢ ﺑﺎ ﭼﭙﻖ ﺗﺮﻳﺎﮎ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺪﺍﻱ ﺍﺫﺍﻥ ﺭﺍ ﭘﻴﺮﻣﺮﺩ ﺩﺭﻭﻳﺸﻲ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﻧ ّﻘﺎﻟﻲ ﻭﺍﺟﺮﺍﻱ ﻧﻤﺎﻳﺸﻲ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪ‬
> ‫ﻧﻴﺰ ﻣﻲ ﺷﻨﻴﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺩﺭ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎﻳﻲ ﺍﺯ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻱ ﻧﺒﺮﺩﻫﺎﻱ ﺑﺰﺭﮒ ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻭﻳﺨﺖ‬
> ‫ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﻭ ﺟﻤﻊ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ ﻭﺍﻭ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻱ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺭﺍ ﺑﺎﺻﺪﺍﻱ ﺑﻠﻨﺪ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻧﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺩﺭ ﺗﮑﺮﻳﻢ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻭ ﺍﺩﻋﻴﻪ ﻳﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﺍﻭ ﭘﻮﻝ ﻭ ﻏﺬﺍ ﻭﮔﺎﻩ ﺟﺎﻳﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺪﺍﻱ ﺍﺫﺍﻥ ﺭﺍ ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﺍﻧﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺰﺍﺭﻉ‪ ,‬ﺑﺎﻍ‪،‬ﻫﺎ ﻭ ﺗﺎﮐﺴﺘﺎﻧﻬﺎ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﮐﺎﺭ ﺑﺮ‬
> ‫ﻓﻦ‬‫ﺭﻭﻱ ﺯﻣﻴﻦ ﻭ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻱ ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺗﺸﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻥ ّ‬
> ‫ﻭ ﺣﺮﻓﻪ ﺍﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻋﻀﻮ ﺍﺻﻨﺎﻑ ﻭ ﺍﺗّﺤﺎﺩﻳﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻧﺎﻧﻮﺍﻫﺎ‪، ,‬ﻗﺼﺎّﺑﻬﺎ‪,‬‬
> ‫‪،‬ﺳﺒﺰﻱ‪،‬ﻓﺮﻭﺷﻬﺎ‪، ,‬ﺯﻏﺎﻝ‪،‬ﻓﺮﻭﺷﻬﺎ‪، ,‬ﮐﺴﺒﻪ ﻭ ﺗﺠﺎّﺭﻱ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﮐﺎﺭ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻫﺮﻳﮏ ﺑﻪ‬
> ‫ﺻﻨﻔﻲ ﺗﻌﻠّﻖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﺎﻟﮏ ﺯﻣﻴﻦ ﮐﻪ ﺳﺨﺖ‪،‬ﮐﻮﺵ ﻭ ﻣﺘ ّﻤﻮﻝ ﺑﻮﺩ ﺻﺒﺢ ﺯﻭﺩ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﺫﺍﻥ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺮ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺧﺎﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﮐﻮﭼﻪ ﭘﺲ ﮐﻮﭼﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺗﻨﮓ ﻭ ﺑﺎﺭﻳﮏ ﺷﻬﺮ ﻋﺒﻮﺭ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺩ ِﺭ‬
> ‫ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﺯﻣﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺳ ِﺮ ﺯﻣﻴﻦ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻟﻤ |ﻪ ﺧﺼﻮﺻﻲ ﺑﺎ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻬﺪﻳﻪ‪ ، ,‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪٢٠١٠‬‬
> ‫‪۳۱‬‬                                    ‫‪ ۱‬ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> 
> ‫ﺑﺮﻭﻧﺪ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻃﻠﻮﻉ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺳ ِﺮ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺎﻧﮓ‬
> ‫ﺍﺫﺍﻥ ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﮐﺎﺭ ﺳﺨﺖ ﻭ ﻃﺎﻗﺖ‪،‬ﻓﺮﺳﺎ ﺑﺮ ﺭﻭﻱ ﺯﻣﻴﻦ ﺁﻥ‬
> ‫ﻣﺎﻟﮏ ﺑﻪ ﺳ ِﺮ ﺯﻣﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮﺵ ﻣﻴﻔﺮﻓﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺳ ِﺮ ﺭﺍﻩ ﺩﺭ ﺑﺎﻏﻲ ﺩﺭ ﻧﺰﺩﻳﮑﻲ ﺷﻬﺮ ﺗ ّﻮﻗﻒ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﻗﺪﺭﻱ ﻣﻴﻮﻩ ﺟﻤﻊ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﻣﻐﺎﺭ |ﻩ ﮐﻮﭼﮑﻲ‪ ,‬ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ‬
> ‫ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﺟﻨﺎﺱ ﺳﺎﺩﻩ ﻭ ﻟﻮﺍﺯﻡ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ ﻭ ﮔﺎﻩ ﮐﻔﺶ ﻣﻲ‪،‬ﻓﺮﻭﺧﺖ‪ ,‬ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺖ‪.‬‬
> ‫ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺵ ﺑﺮ ‪،‬ﻡ ﮔﺸﺖ ﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺷﻌﻠ |ﻪ ﺁﺗﺶ ﻣﻲ‪،‬ﻧﺸﺴﺖ ﻭ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺑﻪ ﺩﻭﺧﺘﻦ ﻧﻮﻋﻲ ﮐﻔﺶ ﻣﺤﻠّﻲ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺪﺍﻱ ﺍﺫﺍﻥ ﺑﻪ ﮔﻮﺵ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﺎﺳﻮﺍﺩﻱ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺍﻭﺭﺍﻕ ﻭ ﺍﺳﻨﺎﺩ ﺭﺍ‬
> ‫ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﻧﻴﺰ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﻴﺪ‪ .‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﻳﺎ ﮐﺎﺭﻣﻨﺪﺍﻥ ﺩﻭﻟﺘﻲ ﻭ ﺍﺭﺗﺸﻲ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ‬
> ‫ﺩﻭﻟﺖ ﻣﺮﮐﺰﻱ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ۲.‬ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﻩ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺣﮑﻤﺮﺍﻥ‬
> ‫ﻣﺤﻠﻲ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪ |ﻩ ﻟﺸﮕﺮﻫﻢ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻣﺤﻞ ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﻣﻘﺎﻡ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﺎﻻﻱ ﺩﻭﻟﺘﻲ ﻓﻘﻂ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﭘﻮﻝ ﻭ ﺭﺷﻮﻩ ﻭ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻲ‬
> ‫ﻧﺼﻴﺐ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﺷﻬﺮ ﻳﮏ ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺍﻣﻮﺭ ﺷﺮﻋﻲ ﺩﺍﺷﺖ‬
> ‫ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺷﻴﺦ ﺍﻻﺳﻼﻡ ﻣﻲ‪،‬ﻧﺎﻣﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺪﺍﻱ ﺍﺫﺍﻥ ﺭﺍ ﺯﻧﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻗﻲ ﺗﻨﻬﺎ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﺑﭽﻪ‪،‬ﻫﺎﻳﺶ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻓﺮﻭ‬
> ‫ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻨﻴﺪ‪ .‬ﻣﺮﺩ ﻏﺮﻳﺒﻪ‪،‬ﺍﻱ ﻣﻬﻤﺎﻥ ﺷﻮﻫﺮﺵ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺁﻥ ﺯﻥ ﺍﺟﺒﺎﺭﴽ ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻕ‬
> ‫ﺤﺮﻡ ﻧﺒﻮﺩ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﺒﻴﻨﺪ‪ .‬ﺗﻤﺎﻡ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻋﺎﻃﻔﻲ‬  ‫ﺩﻳﮕﺮﻱ ﻣﻲ‪،‬ﻣﺎﻧﺪ ﺗﺎ ﺁﻥ ﻣﺮﺩ ﻏﺮﻳﺒﻪ ﮐﻪ َﻣ َ‬
> ‫ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﺯﻧﻬﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﻪ ﭼﻬﺎﺭ ﺩﻳﻮﺍﺭﻱ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﮔﺴﺘﺮﺩ |ﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻭﻟﻲ‬
> ‫ﺣﻖ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ‪ ،‬ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﺗﻔﺮﻳﺢ ﻭ‬
> ‫ﻣﺮﺩﻫﺎ ﺁﺯﺍﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ّ‬
> ‫ﮔﺮﺩﺵ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ‪ ، ,‬ﺷﺮﺍﺏ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﺷﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺗﺮﻳﺎﮎ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ ﻧﻴﺰ ﭘﺴﺮﺍﻥ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﻲ ﺭﺍ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺑﻬﻤﻦ ﺟﺬﺑﻲ‪ ،‬ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﺎﻧﻢ ﺟﻬﺎﻧﺘﺎﺏ )ﺟﺬﺑﻲ( ﺳﺮﺩﺍﺭﻱ‪ ،‬ﺍﺯ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﭘﺪﺭﺑﺰﺭﮔﺶ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﺑﻬﻤﻦ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﮐﻮﺩﮐﻲ ﺧﺮﺩﺳﺎﻝ ﺑﻮﺩ ﺑﺎ ﭘﺪﺭ ﺑﺮﺯﮔﺶ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻣﺮﺑﻮﻁ‬
> ‫ﺑﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺍّﻣﺎ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ ﺑﺮﺍﻱ ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﺍﻥ ﻣﺤﻠّﻲ ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮﻱ‬
> ‫ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻭﻳﻠﻢ ﻓﻠﻮﺭ‪ ,،‬ﻣﻘﺎﻟﻪ ‪ Asnáf‬ﻣﻨﺪﺭﺝ ﺩﺭ ﺩﺍﺋﺮﻩ ﺍﻟﻤﻌﺎﺭﻑ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﮑﺎ‪ ١٥ ,،‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ ,،١٩٨٧‬ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﮐﻠﻤﺒﻴﺎ‬
> ‫‪،‬ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮎ ﺳﻴﺘﻲ‪ ٢٠، ,‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ .٢٠١٠‬ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻴﺪ ﺑﻪ ‪www.iranica.com/articles/asnaf-‬‬
> ‫‪guilds‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                           ‫‪۳۲‬‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﻗﺼﻨﺪ ﻭ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺑﺪﻫﻨﺪ‪ .‬ﻣﺮﺩﻫﺎ ﻭﺭﻕ ﺑﺎﺯﻱ ﻭ ﺗﺨﺘﻪ ﻧﺮﺩ ﺑﺎﺯﻱ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻭﻗﺎﺕ ﻫﻢ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺑﻪ ﺟﻨﮓ ﻭ ﺟﺪﺍﻝ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺸﻴﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺪﺍﻱ ﺑﺎﻧﮓ ﺍﺫﺍﻥ ﺭﺍ ﺯﻧﺎﻥ ﻓﻘﻴﺮﻱ ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﺳﺮ ﻳﮏ ﺗﻨﻮﺭ ﺑﺰﺭﮎ ﻧﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﭘﺨﺘﻨﺪ‬
> ‫ﻧﻴﺰ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺁﺭﺩ ﺫ ّﺭﺕ ﻳﺎ ﮔﻨﺪﻡ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﺳﻴﺎﺏ ﺁﺑﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﻭ ﺳﻨﮓ ﺑﺰﺭﮒ‬
> ‫ﺑﺮ ﺭﻭﻱ ﻫﻢ ﻣﻲ‪،‬ﭼﺮﺧﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺩﺍﻧﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺁﺭﺩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺧﻤﻴﺮ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻧﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﭘﺨﺘﻨﺪ‪ .‬ﺯﻧﺎﻥ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻫﺎﻱ ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪ ﻧﺎﻧﻮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﺎﻥ‬
> ‫ﻧﻤﻲ‪،‬ﭘﺨﺘﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻫﺎﻱ ﻋﻴﺪ ﻭ ﺟﺸﻦ ﻧﺎﻥ ﺷﻴﺮﻳﻨﻲ ﻣﻲ‪،‬ﭘﺨﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻗﺖ ﺯﻧﻬﺎ ﺻﺮﻑ‬
> ‫ﺁﺷﭙﺰﻱ ﻭ ﺗﻬﻴ |ﻪ ﻏﺬﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻭﺿﻊ ﻣﺎﻟﻲ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺧﻮﺏ ﺑﻮﺩ ﭘﻠﻮ ﻭ ﺧﻮﺭﺵ‪، ,‬ﻣﺮﻍ‪,‬‬
> ‫‪،‬ﺧﻴﺎﺭ‪، ,‬ﻃﺎﻟﺒﻲ ‪ ,،‬ﻫﻨﺪﻭﺍﻧﻪ ﻭ ﺷﻴﺮﻳﻨﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺷﻤﺰﻩ ﻣﻬﻴﺎ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻳﮏ ﺳﻤﺎﻭﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺭﻭﺯ ﺭﻭﺷﻦ‬
> ‫ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭼﺎﻱ ﺗﺎﺯﻩ‪،‬ﺩﻡ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻬﻤﺎﻧﺎﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺯﻧﻬﺎ ﭘﺎﺭﭼﻪ ﺑﺎﻓﻲ ﻫﻢ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﭘﺎﺭﭼﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﮐﺘﺎﻧﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﺮﺍﻱ ﺭﻧﮓ ﮐﺮﺩﻥ ﭘﺎﺭﭼﻪ‪،‬ﻫﺎ ﺍﺯ ﺭﻧﮕﻬﺎﻱ ﻃﺒﻴﻌﻲ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺷﺴﺘﻦ ﻟﺒﺎﺳﻬﺎ ﮐﺎﺭﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺨﺘﻲ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻨﮑﺎﺭ ﺭﺍ ﺯﻧﺎﻥ ﻓﻘﻴﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﻟﺒﺎﺳﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﻳﺎ ﭼﺸﻤﻪ‪،‬ﺍﻱ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﭼﺸﻢ‬
> ‫ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻟﺒﺎﺳﺸﻮﻳﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻣﻲ‪،‬ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻨﺪﻳﺪﻧﺪ ﻭ ﺧﺒﺮﻫﺎﻱ ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺍ‬
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﻫﻢ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﻣﻲ‪،‬ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺗﺨﻤ |ﻪ ﻫﻨﺪﻭﺍﻧﻪ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺷﮑﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﮐﺸﻤﺶ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺧﺴﺘﮕﻲ ﺩﺭ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺪﺍﻱ ﺑﺎﻧﮓ ﺍﺫﺍﻥ ﺭﺍ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻫﻢ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻧﻴﺰ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﺩﻳﺪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ‪،‬ﻫﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺑﺎﻳﺪ‬
> ‫ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮﺍﺯ ﻃﺒﻘﻪ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﻳﺎ‬        ‫ّ‬
> ‫ﻣﻘﺎﻣﻬﺎﻱ ﺩﻭﻟﺘﻲ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﮐﺴﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﺒﻘﻪ ﭘﺎﻳﻴﻦ‪،‬ﺗﺮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ‬
> ‫ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﻮﺵ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭ ﮐﻤﺘﺮ ﺣﺮﻑ ﻣﻲ ﺯﺩﻧﺪ‪ ۳.‬ﺍﮔﺮ ﻫﺪﻳﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻪ ﮐﺴﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺩﻗّﺖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺁﻥ ﻫﺪﻳﻪ ﺑﺮﺍﺯﻧﺪ |ﻩ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﺁﻥ ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺍﻟﺒﺘّﻪ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺍﺳﺘﺮﺁﺑﺎﺩﻱ‪ ,‬ﺻﻔﺤﺎﺕ ‪، ١٧٠ ,١٢١‬ﻭ ‪) ١٧٤‬ﺩﺭ ﺑﺎﺭ |ﻩ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺟﻨﺴﻲ ﻓﺎﺣﺸﻪ‪،‬ﻫﺎ ﻭ ﭘﺴﺮ ﺑﭽﻪ‪،‬ﻫﺎ ‪ (،‬ﺹ ‪١٥٥‬‬
> ‫)ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﻗﻤﺎﺭﺑﺎﺯﻱ(‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺍﺯ ﮔﻔﺘﮕﻮﻱ ﺧﺼﻮﺻﻲ ﺑﺎ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ ،‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ ٢٠١٠‬ﻣﻴﻼﺩﻱ‪.‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻧﺎﻧﺴﻲ ﺍﭺ ﺩﻭ ﭘﺮﻱ ‪ «Etiquette»،‬ﻣﻨﺪﺭﺝ ﺩﺭ ﺩﺍﻳﺮﺓ ﺍﻟﻤﻌﺎﺭﻑ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﮑﺎ ‪ ١٥ ,،‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ ،١٩٩٨‬ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﮐﻠﻤﺒﻴﺎ‬
> ‫‪،‬ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮎ ﺳﻴﺘﻲ‪ ٢٠، ,‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ ٢٠١٠‬ﻣﻴﻼﺩﻱ‪ .‬ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻴﺪ ﺑﻪ ‪www.iranica.com/articles/etiquette‬‬
> ‫‪۳۳‬‬                                     ‫‪ ۱‬ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> ‫‪۱‬‬                        ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﮐﺴﻲ ﻫﺪﻳﻪ‪،‬ﺍﻱ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻣﺘﻘﺎﺑ ً‬
> ‫ﻼ ﻫﺪﻳﻪ‪،‬ﺍﻱ ﻫﻢ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺪﺍﻱ ﺑﺎﻧﮓ ﺍﺫﺍﻥ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻧﻮﺭﻭﺯ ﮐﻪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﻋﻴﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻤﻪ‬
> ‫ﺑﻪ ﻫﻢ ﻋﻴﺪﻱ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﺗﺪﺍﺭﮎ ﺑﺮﺍﻱ ﻧﻮﺭﻭﺯ ﺍﺯ ﻳﮏ ﻣﺎﻩ ﻗﺒﻞ ﺷﺮﻭﻉ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﻬﺎﺭ ﮐﻪ ﺑﺎﻍ ﻫﺎ ﺭﺍ ﭘﺮﮔﻞ ﻭ ﺷﮑﻮﻓﻪ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ‬
> ‫ﺪ ﻭ ﺗﺨﻢ ﻣﺮﻍ ﺭﻧﮓ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ‬       ‫ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻤﻴﺰ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﺷﻴﺮﻳﻨﻲ ﻣﻲ‪،‬ﭘﺨﺘﻨ ‪،‬‬
> ‫ﺳﻮﺭﻱ ﺭﺍ ﺟﺸﻦ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺍ ّﻭﻝ ﺳﺎﻝ ﻧﻮ ﺭﺧﺖ ﻭ ﻟﺒﺎﺱ ﻧﻮ ﻣﻲ‪،‬ﭘﻮﺷﻴﺪﻧﺪ ﻭ‬
> ‫ﺑﻪ ﺩﻳﺪ ﻭ ﺑﺎﺯﺩﻳﺪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﻋﻴﺪﻱ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭﻋﻴﺪﻱ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻻ‬
> ‫ﺳﮑﻪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺳﻌﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﺪﻭﺭﺗﻬﺎﻱ ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻃﺮﻑ‬             ‫ّ‬
> ‫ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺳﺎﻝ ﻧﻮ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﻭﺳﺘﻲ ﻭ ﺁﺷﺘﻲ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺟﺸﻦ ﻧﻮﺭﻭﺯ ﺳﻴﺰﺩﻩ ﺭﻭﺯ ﻃﻮﻝ‬
> ‫ﻟﺬﺕ‬‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺸﻴﺪ‪ .‬ﺭﻭﺯ ﺳﻴﺰﺩﻫﻢ ﺭﺍ ﻧﺤﺲ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺩﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﻧﺤﺴﻲ ﺁﻥ ﻭ ّ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺪﺍﻱ ﺑﺎﻧﮓ ﺍﺫﺍﻥ ﺭﺍ ﭘﻴﺮﻫﺎ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﻧﺸﻴﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﭘﻴﺮﻫﺎ‬
> ‫ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﻧﺸﻴﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺟﻮﺍﻧﺘﺮﻫﺎﻱ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻬﺪﻩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺧﺒﺮ ﻓﻮﺕ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﺎﻻﻱ ﺑﺎﻡ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻱ ﻃﺒﻞ ﺑﻪ ﺍﻃﻼﻉ ﻫﻤﻪ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﺎﻧﺪﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ‪،‬ﻫﺎ‪ ,،‬ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﺁﺷﻨﺎﻳﺎﻥ ﺑﺎ ﮔﺮﻳﻪ ﻭ ﺷﻴﻮﻥ ﺑﻪ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﻣﺘﻮﻓّﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪﻧﺪ‬
> ‫ﻭ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺳﻮﮔﻮﺍﺭﻱ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﻗﺒﺮﮐﻦ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪ ‪ ,،‬ﺟﺴﺪ ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺴﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺗﺎﺑﻮﺕ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮔﺬﺍﺷﺖ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺗﺎﺑﻮﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻭﺵ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺩﻋﺎ ﻭ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﻪ‬
> ‫ﮔﻮﺭﺳﺘﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺩﻓﻦ ﺟﺴﺪ ﺩﻭ ﻗﻄﻌﻪ ﭼﻮﺏ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺮﺩﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ‬
> ‫ﺗﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﮐﻪ ﻧﮑﻴﺮ ﻭ ﻣﻨﮑﺮ ﺑﺮﺍﻱ ﺳﺆﺍﻝ ﻭ ﺟﻮﺍﺏ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻳﻨﺪ ﻣﺮﺩﻩ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﺁﻥ ﭼﻮﺑﻬﺎ‬
> ‫ﺑﺮﺧﻴﺰﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺴﺘﺎﺩ‪ .‬ﺻﺎﺣﺐ ﻋﺰﺍ ﺑﺎ ﭼﺎﻱ ﻭ ﺣﻠﻮﺍ ﺍﺯ ﮐﺴﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ‬
> ‫ﺗﺴﻠﻴﺖ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﭘﺬﻳﺮﺍﻳﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻓﻘﺮﺍ ﻫﻢ ﺍﻃﻌﺎﻡ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯﮔﺬﺷﺖ ﭼﻬﻞ‬
> ‫ﺭﻭﺯ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻣﺠﻠﺲ ﺧﺘﻢ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺘﻮﻓﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺯﻧﺪﮔﻲ‬
> ‫‪ (۱‬ﻭﻳﻠﻢ ﻓﻠﻮﺭ ‪ ، «Giftgiving»،‬ﻣﻨﺪﺭﺝ ﺩﺭ ﺩﺍﻳﺮﺓﺍﻟﻤﻌﺎﺭﻑ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﮑﺎ ‪ ١٥ ,،‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ ، ٢٠٠١‬ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﮐﻠﻤﺒﻴﺎ ‪،‬‬
> ‫ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮎ ﺳﻴﺘﻲ ‪ ٢٠ ,،‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ ٢٠١٠‬ﻣﻴﻼﺩﻱ‪ .‬ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻴﺪ ﺑﻪ ‪www.iranica.com/articles/gift-‬‬
> ‫‪giving-v‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺷﺎﻫﭙﻮﺭ ﺷﻬﺒﺎﺯﻱ ‪ «، Nowruz ii. In the Islamic Period» ،‬ﻣﻨﺪﺭﺝ ﺩﺭ ﺩﺍﻳﺮﺓ ﺍﻟﻤﻌﺎﺭﻑ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﮑ ‪،‬ﺎ‬
> ‫‪ ١٥‬ﻧﻮﺍﻣﺒﺮ ‪ ، ٢٠٠٩‬ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﮐﻠﻤﺒﻴﺎ ‪ ،‬ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮎ ﺳﻴﺘﻲ ‪ ٢٠ ,،‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ ٢٠١٠‬ﻣﻴﻼﺩﻱ‪ .‬ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻴﺪ ﺑﻪ ‪www. :‬‬
> ‫‪iranica.com/articles/nowruz-ii‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                          ‫‪۳۴‬‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻋﺎ ّﺩﻱ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻲ‪،‬ﻳﺎﻓﺖ‪.‬‬
> ‫ﺻﺪﺍﻱ ﺑﺎﻧﮓ ﺍﺫﺍﻥ ﺍﺯ ﻣﺴﺠﺪ ﺷﻬﺮ ﺑﻪ ﮔﻮﺵ ﻫﻤﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺁﻥ‬
> ‫ﻋﺎﺯﻡ ﻣﺴﺠﺪ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﻭﺿﻮ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻭﺿﻮ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ‬
> ‫ﺍﻣﺎﻡ ﻣﺴﺠﺪ ﺑﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻲ‪،‬ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺍﺩﺍﻱ ﻗﻨﻮﺕ ﻭ ﺳﺠﺪﻩ ﻭ ﺭﮐﻮﻉ ﻭ ﻗﻴﺎﻡ ﺑﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍّﻣﺎ ﺑﺎ ﻫﻤ |ﻪ ﺍﻳﻦ ﺁﺩﺍﺏ ﻭ ﺭﺳﻮﻡ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﻧﺪﮐﻲ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺳﻼﻣﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ‬
> ‫ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺭﻭﺯﻣﺮ |ﻩ ﺧﻮﺩ ﭘﺎﻱ‪،‬ﺑﻨﺪ‬
> ‫ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ ﺟﺎﺩﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻓﺎﻟﮕﻮﻳﻲ ﻭ ﻃﺎﻟﻊ‪،‬ﺑﻴﻨﻲ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺳﻨﮕﺮﻳﺰﻩ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﺭﺍ‬
> ‫ﺭﻭﻱ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻧﺤﻮ |ﻩ ﻗﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺘﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮ ﺭﻭﻱ ﺯﻣﻴﻦ ﻃﺎﻟﻊ‪،‬ﺑﻴﻨﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺗﺴﺒﻴﺢ ﺍﺳﺘﺨﺎﺭﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﮔﺮ ﺍﺳﺘﺨﺎﺭ |ﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩ ﺗﺼﻤﻴﻤﻲ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﮐﺎﺭﻱ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻧﻴﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﻀﻲ ﺍﻭﻗﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ‬
> ‫ﺑﺎﺯ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻫﺮ ﺻﻔﺤﻪ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪ ﺁﻳﺎﺕ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﺟﺮﺍﻱ‬
> ‫ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺧﻮﺩ ﺁﻥ ﺁﻳﻪ ﺭﺍ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻮﻋﻮﻱ ﺳﮓ‪ ، ,‬ﺣﺮﮐﺖ ﺩﻭﺩ‬
> ‫ﺧﺎﺻﻲ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﻋﻼﺋﻢ ﻭ ﭘﻴﺸﮕﻮﻳﻲ ﺍﺯ‬ ‫ﺩﺭ ﻫﻮﺍ ‪ ,،‬ﻋﻄﺴ |ﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻲ‪ ,‬ﻫﻤﻪ ﻭ ﻫﻤﻪ ﻣﻌﻨﺎﻱ ّ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﭼﻴﺰﻱ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻋﻼﺋﻢ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﮐﺴﻮﻑ ﻭ ﺧﺴﻮﻑ ﺑﺎﻋﺚ ﺗﺮﺱ ﻭ ﻭﺣﺸﺖ‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ ,‬ﺳﻨﮕﻬﺎﻱ ﺁﺳﻤﺎﻧﻲ ﺑﺪﺷﮕﻮﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ ‪،‬ﻭ ﺩﻭﺭﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻣﺎﻩ ﻫﺮ ﻳﮏ ﺑﺮ ﺯﻧﺪﮔﻲ‬
> ‫ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺛﺮﮔﺬﺍﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﺼﻤﻴﻢ‪،‬ﮔﻴﺮﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﻳﮏ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺑﺎ ﺻﻮﺭ ﻓﻠﮑﻲ ﻓﺎﻝ‬
> ‫ﻝ ﺳﺎﻟﮕﺮﺩ ﺍﺗّﻔﺎﻕ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻣﻬﻢ ﻣﺜﻞ ﺗ ّﻮﻟﺪ‬
> ‫ﺧﺎﺻﻲ ﺍﺯ ﺳﺎ ‪،‬‬‫ﻣﻲ‪،‬ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ ۳.‬ﻣﻌﻤﻮﻻ ﺭﻭﺯﻫﺎﻱ ّ‬
> ‫ﺍﻣﺎﻡ‪،‬ﻫﺎ ﻳﺎ ﺍﻋﻴﺎﺩ ﻣﺬﻫﺒﻲ ﻣﺜﻞ ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﻋﻘﺪ ﻭ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻭ ﻳﺎ ﺳﻔﺮﮐﺮﺩﻥ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻋﻘﻴﺪ |ﻩ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﻫﺎ ﺷﮕﻮﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮﻱ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺍﺯ ﮔﻔﺘﮕﻮﻱ ﺧﺼﻮﺻﻲ ﺑﺎ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ ،‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ ٢٠١٠‬ﻣﻴﻼﺩﻱ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺑﺲ ﺁﻟﻦ ﺩﻭﻧﺎﻟﺪﺳﻮﻥ ‪Mohammadan Magic and Folklore in Iran The Wild»،‬‬
> ‫‪ «Rue, A Study of‬؛ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﻟﻮﺯﺍﮎ ﻭ ﺷﺮﮐﺎ ‪ ،‬ﻟﻨﺪﻥ‪ ,‬ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ‪ ,،١٩٣٨، ,‬ﺻﻔﺤﺎﺕ ‪ .١٩٤-٢٠٠‬ﻣﺤﻤﻮﺩ‬
> ‫ﺍﻣﻴﺮ ﺳﺎﻻﺭ ‪ Divination،‬ﻣﻨﺪﺭﺝ ﺩﺭ ﺩﺍﺋﺮﺓ ﺍﻟﻤﻌﺎﺭﻑ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﮑﺎ ‪ ١٥ ,،‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ ,،٢٠٠٩‬ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﮐﻠﻤﺒﻴﺎ ‪ ،‬ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮎ‬
> ‫ﺳﻴﺘﻲ‪ ٢٠ ,‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ .٢٠١٠‬ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻴﺪ ﺑﻪ ‪www.Iranica.com/articles/divination‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺩﻭﻧﺎﻟﺪﺳﻦ ‪١٠٢-١٠٥ ،‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻓﺼﻞ ‪ ۱۵‬ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ‬
> ‫‪۳۵‬‬                              ‫‪ ۱‬ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> 
> ‫ﻣﻘﺪﺳﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﻲ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺮﺍﻱ ﺷﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ ّ‬
> ‫ﺗﮑﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺍﺯ ﻣﻮﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺿﺮﻳﺢ ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ ﮔﺮﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺯﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺟﻮﺍﺏ ﻧﺬﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ‬         ‫ّ‬
> ‫ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﻀﻲ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﻗﻮﺍﻱ ﺟﺎﺩﻭﻳﻲ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻱ‬
> ‫ﻣﻘﺪﺱ ﺑﻮﺩ ﮔﺮﻩ‬ ‫ﻫﺮ ﺁﺭﺯﻭﻳﻲ ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻗﻄﻌﻪ ﺍﻱ ﭘﺎﺭﭼﻪ ﺑﻪ ﺩﺭﺧﺘﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋﻘﻴﺪ |ﻩ ﺁﻧﻬﺎ ّ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺯﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﺮﺩﻡ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺧﺒﻴﺜﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﻫﻤ |ﻪ ﻣﺸﮑﻼﺕ ﻭ ﻣﺼﺎﺋﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺟﺎﻫﺎﻳﻲ ﻣﺜﻞ ﺁﺑﺸﺎﺭﻫﺎ ‪.،‬‬  ‫ﺑﻪ ﺗﺼ ّﻮﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻌﻀﻲ ﻣﮑﺎﻧﻬﺎ ّ‬
> ‫ﺯﻳﺮﺍ ﺁﺑﺸﺎﺭ ﻫﺎ ﻣﺎﻧﻊ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﺮﻭﻧﺪ‪ .،‬ﭘﺲ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺧﺒﻴﺜﻪ ﺩﺭ‬
> ‫ﺁﻧﺠﺎ ﺟﻤﻊ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮﺍﻱ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺷﺮﻭﺭ ﻭ ﺧﺒﻴﺚ ﺑﻪ ﺁﻳﺎﺗﻲ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ‬
> ‫ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﻋﻤﺎﻟﻲ ﻣﺘ ّﻮﺳﻞ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺧﻮﺏ ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻳﺎﺭﻱ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﻃﻠﺒﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺗﺮﺱ ﺍﺯ ﭼﺸﻢ‪،‬ﺯﺧﻢ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻴﻠﻲ ﺭﺍﻳﺞ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺑﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻣﺮﺩﻡ ﺁﻧﻬﺎﻳﻲ ﮐﻪ‬
> ‫ﭼﺸﻤﺸﺎﻥ ﺷﻮﺭ ﺑﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻳﺎ ﻧﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎﻋﺚ ﺧﻴﻠﻲ ﺍﺯﺣﻮﺍﺩﺙ‬
> ‫ﭼﺸﻢ ﺷﻮﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﭘﺪﺭ‬‫ﺑﺪﺷﮕﻮﻥ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻱ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﺗﺄﺛﻴﺮ ِ‬
> ‫ﻭ ﻣﺎﺩﺭﻫﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺣﻔﻆ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﺸﻢ ﺯﺧﻤﻲ ﺑﻪ ﮔﺮﺩﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ‬
> ‫ﻃﻠﺴﻢ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﻳﺎ ﺁﻳﺎﺗﻲ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺁﻳﺎﺗﻲ ﺭﺍ ﺑﺎﺭﻫﺎ‬
> ‫ﺧﺎﺻﻲ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ‬   ‫ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ۳.‬ﺑﺮﺍﻱ ﺩﻓﻊ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺷﺮﻭﺭ ﻣﺮﺍﺳﻢ ّ‬
> ‫ﺍﺯ ﺯﻧﻲ ﮐﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻧﻴﺮﻭﻳﻲ ﺟﺎﺩﻭﻳﻲ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻭ ﺑﺎ‬
> ‫ﻧﻴﺮﻭﻱ ﺧﻮﺩ ﺁﻥ ﺭﻭﺡ ﺧﺒﻴﺚ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺁﻳﻨﻪ ﺍﻱ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺷﺨﺺ‬
> ‫ﭼﺸﻢ‪،‬ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻣﻲ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻳﮏ ﭘﺎﺭﭼ |ﻪ ﺳﻔﻴﺪ ﻣﻲ ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺍﻧﮕﺸﺖ‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻇﺮﻑ ﺭﻭﻏﻨﻲ ﻓﺮﻭ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﻭ ﻳﮏ ﻗﻄﺮﻩ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺭﻭﻱ ﭘﺎﺭﭼﻪ ﻣﻲ ﭼﮑﺎﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺑﺎ ﭼﮑﺎﻧﺪﻥ ﻫﺮ ﻗﻄﺮﻩ ﻭﮔﻔﺘﻦ ﻟﻌﻨﺖ ﺑﺨﺸﻲ ﺍﺯ ﭼﺸﻢ ﺯﺧﻢ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺮﺩ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﻧﺎﻡ‬
> ‫ﺍﻓﺮﺍﺩﻱ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺍﻳﻦ ﭼﺸﻢ ﺯﺧﻢ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﻲ‪،‬ﮔﻔﺖ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺩﺳﺘﻤﺎﻝ‬
> ‫ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻭﻱ ﺁﺋﻴﻨﻪ ﺑﺮﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﻥ ﺁﺏ ﻣﻲ‪،‬ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ‪ .‬ﺍﺳﺎﻣﻲ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‬
> 
> ‫‪ ٦٦ (۱‬ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ‬
> ‫‪ (۲‬ﻓﺼﻞ ‪ ٣‬ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ‬
> ‫‪ ١٦-٢٠ (۳‬ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                   ‫‪۳۶‬‬
> ‫ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺳﺘﻤﺎﻝ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﺏ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺍﺛﺮ ﭼﺸﻢ‪،‬ﺯﺧﻢ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻭﺩ‪.‬‬
> ‫ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻏﻠﺐ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮﺍﻱ ﺭﻓﻊ ﭼﺸﻢ ﺯﺧﻢ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺗﻌﺪﺍﺩ‬
> ‫ﮐﻤﻲ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺗ ّﻮﺳﻞ ﺑﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﮐﻤﮏ ﮔﺮﻓﺘﻦ‬
> ‫ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻱ ﺩﻓﻊ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺧﺒﻴﺚ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻮﭼﮑﻲ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯ |ﻩ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﺍﺯ ﮐﻒ ﺩﺳﺖ‬
> ‫ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﮐﻴﺴﻪ ﺍﻱ ﺑﻪ ﮔﺮﺩﻥ ﺧﻮﺩ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ۲.‬ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻲ‪،‬ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳﺚ ﺍﺳﻼﻡ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﻧﺪ‪ .‬ﺍﺣﺎﺩﻳﺜﻲ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﻮﻝ ﺣﻀﺮﺕ‬
> ‫ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻧﻘﻞ ﻭ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺎﺩﻳﺚ ﻣﻌﺘﺒﺮ ﻭ‬
> ‫ﻣﻼﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺸﻲ‬  ‫ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺎﺩﻳﺚ ﺭﺍ ﻋﻠﻤﺎﺀ ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﻭ ّ‬
> ‫ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﺬﻫﺒﻲ ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻲ ﮐﻪ‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﮏ ﻗﺎﻟﺐ ﺍﺳﻼﻣﻲ ﺭﻳﺨﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻫﻴﭻ ﺭﺑﻄﻲ ﺑﻪ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﺳﻼﻡ ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻧﺪﺍﺷﺖ‪.‬‬
> ‫ﻫﺮ ﭼﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ‪ ، ,‬ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﺳﻼﻡ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ‬
> ‫ﮔﻮﺵ ﺩﺍﺩﻥ ﺑﻪ ﺭﻭﺿﻪ‪،‬ﺧﻮﺍﻧﻲ ﻭ ﭘﺎﻱ ﻣﻨﺒﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻳﺎﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﺯ‬
> ‫ﻃﺮﻳﻖ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻱ ﻣﺬﻫﺒﻲ ﮐﻪ ﺍﻏﻠﺐ ﺑﻪ ﺩﻟﺨﻮﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻭ ﺑﻠﻨﺪ ﻳﺎ ﮐﻢ‬
> ‫ﻭ ﺯﻳﺎﺩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺷﮑﻞ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺮﺩﻡ‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﻼﻡ ﻭ ﻫﻤ |ﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻲ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﮐﺸﺎﻭﺭﺯ ﺧﻮﺩ‬
> ‫ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻋ ّﻤﺎﻣﻪ ﺑﻪ ﺳﺮ ﮐﻪ ﻣﻲ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻲ ﮐﻨﻨﺪ‬
> ‫ﭘﺎﺋﻴﻦ‪،‬ﺗﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻭﺑﺮﺍﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺑﺎﻻﺋﻲ ﻗﺎﺋﻞ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﮔﺮﺯﻣﺎﻧﻲ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ‬
> ‫ﻣﻤﺘﺎﺯﻱ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻣﻲ ﺁﻣﺪ ‪ -‬ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ‪ -‬ﺣﺮﻑ‬
> ‫ﺣﺠﺖ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺮﺩﻡ ّ‬
> ‫ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻱ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﻣﺬﻫﺐ ﺷﻴﻌ |ﻪ ﺍﺳﻼﻡ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺷﻬﺎﺩﺕ‬
> ‫ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺳﻤﻲ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﻳﺎﺩﺑﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺑﻪ ﭘﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﻳﺎﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮ‬
> ‫ﻣﮑﺮﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﻭﺍﻻﺗﺮﻳﻦ‬    ‫ﺍﺛﺮﺷﻨﻴﺪﻥ ّ‬
> ‫ﻭ ﻣ ّﻘﺪﺱ ﺗﺮﻳﻦ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻮﺩﻩ ﻭﻋﻮﺍﻡ ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻕ ﻗﻠﺐ ﺧﻮﺩ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ‬
> ‫‪ (۱‬ﺍﺯ ﮔﻔﺘﮕﻮﻱ ﺧﺼﻮﺻﻲ ﺑﺎ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ ،‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ ٢٠١٠‬ﻣﻴﻼﺩﻱ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺩﺍﻧﻠﺪﺳﻮﻥ‪٤٠-٤١ ,‬‬
> ‫‪۳۷‬‬                                   ‫‪ ۱‬ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> 
> ‫ﺗﻘﺪﻳﻢ ﺟﺎﻥ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﺩﻳﻦ ﺣﺘّﻲ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻫﻤﺮﺍﻩ‬
> ‫ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﻣﺤﺮﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﻣﺎﻡ ﺳ ّﻮﻡ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺭﺳﻴﺪ‪ ,‬ﻣﺎﻫﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ‬    ‫ﻣﺎﻩ ّ‬
> ‫ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻣﻌﻨﻮﻱ ﻣﺮﺩﻡ ﻭﺍﻗﻌﴼ ﺑﻪ ﺟﻮﺵ ﻣﻲ ﺁﻣﺪ‪ ۱.‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭﻭﺿ |ﻪ‬
> ‫ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ ﻭ ﻣﺮﺩﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺟﻤﻊ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺯﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﭘﺸﺖ ﭘﺮﺩﻩ‬
> ‫ﺩﺭ ﺧﻴﺎﺑﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮ ﺑﺎﻻﻱ ﭘﺸﺖ ﺑﺎﻡ ﻣﻨﺎﺯﻝ ﻣﻲ‪،‬ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﮔﻮﺵ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﮔﻮﺵ ﺩﺍﺩﻥ ﺑﻪ ﺭﻭﺿﻪ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﻤﻪ ﻇﻠﻢ ﻭ ﺳﺘﻢ ﺑﻪ ﻣﻈﻬﺮ ﺣﻘﻴﻘﺖ‬
> ‫ﻭ ﺭﺍﺳﺘﻲ ﺑﻪ ﺟﻮﺵ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻭﺭﺩ‪ .‬ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻥ ﺭﻭﺿﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻇﻬﺮ ﺩﺳﺘﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺳﻴﻨﻪ‪،‬ﺯﻧﻲ ﺍﺯ‬
> ‫ﻣﺴﺠﺪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺷﻤﺸﻴﺮ‪ ,‬ﻗﻤﻪ ﻭ ﺯﻧﺠﻴﺮ ﺧﻮﺩﺯﻧﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﺑﻄﻮﺭﻱ ﮐﻪ‬
> ‫ﺧﻮﻥ ﺍﺯ ﺳﺮ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺎﺭﻱ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻪ ﻫﺎﻱ ﺳﻴﻨﻪ‪،‬ﺯﻧﻲ ﭘﻴﺶ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺘﻨﺪ ﺭﮔﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻮﻥ ﺭﻭﻱ ﺑﺪﻥ ﺑﺮﻫﻨﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺎﺭﻱ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﻭ ﮐﻔﻦ ﺳﻔﻴﺪﻱ ﮐﻪ‬
> ‫ﺑﺮ ﺗﻦ ﺧﻮﺩ ﻭ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﺸﺎﻥ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺭﺍ ﺧﻮﻧﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺯﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﮔﺮﻳﻪ ﻭ ﺷﻴﻮﻥ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤ |ﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﭘﺮﺧﺸﻮﻧﺖ ﻭ ﻣﻘﺘﺪﺭﺍﻧﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﻭ‬
> ‫ﺣﻖ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﺷﺮﻳﮏ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﻣﺼﺎﺋﺐ ﻭ ﺭﻧﺞ ﺍﻭ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻱ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ّ‬
> ‫ﻣﻼﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﺴﺎﺟﺪﻱ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﻠّﻪ ﻫﺎﻱ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺳﺎﺧﺘﻪ‬   ‫ﺍﻳﻦ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺭﺍ ّ‬
> ‫ﻣﻼ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ‬ ‫ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺮﺩﻡ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﻣﺴﺠﺪ ﭼﻨﺪﻳﻦ ّ‬
> ‫ﻣﻼﻳﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ ﻭ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﻬﺮ ﺍﻗﺎﻣﻪ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ‬  ‫ّ‬
> ‫ﻣﻼﻫﺎ ﺑﺮ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻭ ﻣﺎﻝ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ‬ ‫ﻣﺴﺠﺪ ﺩﺭ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭﺳﻮﺧﺘﻪ ﻭﺍﻗﻊ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻭ ﺍﻳﻦ ّ‬
> ‫ﺑﻪ ﺛﺮﻭﺗﻲ ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﺍﻥ ﺑﺮ ﺭﻭﻱ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻱ ﻭﻗﻔﻲ ﺣﺎﺻﻞ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﺩﺳﺘﺮﺳﻲ‬
> ‫ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍﻫﺎﻟﻲ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻪ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻲ‪،‬ﮔﻔﺘﻨﺪ‬
> ‫ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎ ﺟﺎﻥ ﻭ ﺩﻝ ﻣﻲ‪،‬ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﺩﺭﮎ ﮐﺎﻣﻠﻲ ﺍﺯ ﺍﺳﻼﻡ‬
> ‫ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﺮﺍﻱ ﻫﻤﻴﻦ ﻫﻢ ﻣﺮﺩﻣﻲ ﮐﻪ ﺑﻲ‪،‬ﺳﻮﺍﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼﻫﺎ ﺍﻗﺘﺪﺍ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‬
> ‫ﻭ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﺮ ﭼﻴﺰﻱ ﺟﺰ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ ﺩﺭﮎ ﻧﺎﻗﺺ ﺍﺯ‬
> ‫ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺍﺳﻼﻣﻲ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﻼﻫﺎ ﺑﻪ ﺟﺎﻱ ﺁﻧﮑﻪ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ‬      ‫ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺖ ﻗﺮﻧﻬﺎ ﻭ ﻋﺼﺮﻫﺎ ّ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺍﻳﻦ ﻣﺎﻩ ﻣﺨﺼﻮﺻﴼ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻫﺎ ﺧﻴﻠﻲ ﺧﻄﺮﻧﺎﮎ ﺑﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻴﺠﺎﻥ ﻣﺬﻫﺒﻲ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﺍﻥ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻻ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺮﻓﺖ‬
> ‫ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﺧﺸﻢ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺗﺤﺮﻳﮏ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺑﺎﺭﻱ ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                      ‫‪۳۸‬‬
> ‫ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﻭﺍﻗﻌﻲ ﺍﻟﻬﻲ ﮐﻨﻨﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﮐﺴﺐ ﺟﺎﻩ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻣﺎﻝ ﺍﻧﺪﻭﺯﻱ ﻭ ﺗﺼﺎﺣﺐ‬
> ‫ﻣﺴﺎﺟﺪ ﻓﮑﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺳﺮﺗﺎﺳﺮ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﭼﺎﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺸﮑﻞ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻼﻡ ﻧﻴﺎﺯ‬  ‫ﺩﺭ ﺍﻭﺍﻳﻞ ﻗﺮﻥ ﻧﻮﺯﺩﻫﻢ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺍﻳﻦ ّ‬
> ‫ﺑﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻱ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺍﻱ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻱ ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻼﻡ ﻗﻴﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ‬
> ‫ﮐﺮﺩ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻳﮏ ﻧﻬﻀﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺷﻴﺨﻴﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ‬
> ‫ﺟﺴﺘﺠﻮ ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﺩ ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺭﻫﺒﺮ ﺷﻴﺨﻴﻪ ﺑﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺯﻣﺎﻥ‬
> ‫ﺁﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮﺍﻱ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻔﺮ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ‬
> ‫ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺳﻔﺮ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺷﻴﺮﺍ ‪،‬ﺯ ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ ﺍﺳﺘﺎﻥ ﻓﺎﺭﺱ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺳﻔﺮ ﻳﮏ ﺍﺗّﻔﺎﻕ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺭﺍﻩ ﻫﺎ ﻭ ﺟﺎﺩﻩ ﻫﺎ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺭﺍﻫﺰﻥ ﻭ ﺩﺯﺩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ‬
> ‫ﻼﻉ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩ ﻭ‬  ‫ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺷﺪ‪ .‬ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺭﻭﺯ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﺍﻃ ّ‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﺳﻔﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻟﺒﺎﺱ‪ ,‬ﻏﺬ ‪،‬ﺍ ﻭ ﭘﻮﻝ ﺗﻬﻴﻪ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺯﻧﻬﺎ ﺳﻮﺍﺭ‬
> ‫ﺑﺮ ﻫﻮﺩﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺁﻥ ﻳﮏ ﺍﺗﺎﻗﮏ ﭼﻮﺑﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺷﺘﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ‬
> ‫ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﺣﺎﻓﻈﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺍﻓﺘﺎﺩ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺼﻲ‬
> ‫ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻣﺮﻳﺾ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﮐﻤﮏ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﺳﻔﺮ ﺍﺯ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺭﻭﺯ‬
> ‫ﻃﻮﻝ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺸﻴﺪ‪.‬‬
> ‫ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ ﺟﺎ ّﺩﻩ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺟﻨﻮﺏ ﻏﺮﺑﻲ ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺕ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺖ‪,‬‬
> ‫‪،‬ﻣﻲ‪،‬ﮔﺬﺷﺖ‪ .‬ﺟﺎ ّﺩﻩ‪،‬ﺍﻱ ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﺑﺎﻏﻬﺎﻱ ﺍﻧﺠﻴﺮ‪ ۱.‬ﺭﺩﻳﻒ ﻫﺎﻱ ﺩﺭﺧﺖ ﻫﺎﻱ ﺑﺎﺩﺍﻡ ﻭ ﺍﻧﺠﻴﺮ‬
> ‫ﮐﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‪،‬ﻫﺎ ﺩﺭ ﺷﻴﺐ ﮐﻮﻩ‪،‬ﻫﺎ ﮐﺎﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺕ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﻫﻤﺮﺍﻫﻲ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺟﺎ ّﺩﻩ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺑﺎﻻﻱ ﺗﭙّﻪ ﭘﻴﺶ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺖ ﻧﻤﺎﻱ ﺩ ّﺭﻩ‪،‬ﺍﻱ ﺩﺭ‬
> ‫ﻃﺮﻑ ﺭﺍﺳﺖ ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﺟﺎﻳﻲ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻭ ﺷﻬﺮ ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺕ‬
> ‫ﺳﺮﺍﺷﻴﺐ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺟﺎ ّﺩﻩ ﺩﻭ ﺭﺍﻫﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﺷﺎﺧﻪ ﺍﻱ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺟﻨﻮﺏ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ‬
> ‫ﺷﻬﺮ ﻓﺴﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺖ ﻭ ﺷﺎﺧ |ﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺷﻤﺎﻝ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﻗﺴﻤﺖ‪ ,‬ﺟﺎ ّﺩﻩ ﻫﻢ ﺳﻄﺢ ﺗﭙّﻪ ﻫﺎﻱ ﮐﻢ ﺍﺭﺗﻔﺎﻉ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻃﺮﻑ ﺭﺍﺳﺖ ﺟﺎ ّﺩﻩ ﮐﻮﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ‬
> ‫ﻗﻬﻮﻩ‪،‬ﺍﻱ ﻧﻤﻮﺩﺍﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﺩﺍﺧﻞ ﺷﻬﺮ ﮐﻮﭼﮏ ﺳﺮﻭﺳﺘﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﻴﺪ‪.‬‬
> ‫ﺕ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ‪٢٠‬‬
> ‫‪ (۱‬ﺩﮐﺘﺮ ﺳﻴﺎﻣﮏ ﺗﻮﺍﻧﮕﺮ ‪» ,،‬ﺍﻧﺠﻴﺮ ﺧﺸﮏ ﺍﻳﺮﺍﻥ ‪ «،‬ﺗﻌﺎﻭﻧﻲ ﺗﻮﻟﻴﺪﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﻧﺠﻴﺮ ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎ ‪،‬‬
> ‫ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ .٢٠١٠‬ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ ‪www.iranfig.com/Driedfigs.html :‬ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫‪۳۹‬‬                                  ‫‪ ۱‬ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> 
> ‫ﻫﻤﻴﻨﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﺎ ّﺩﻩ ﭘﻴﺶ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺖ ﮐﻢ‪،‬ﮐﻢ ﮐﻮﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻗﻬﻮﻩ‪،‬ﺍﻱ ﺩﺭ ﻃﺮﻑ‬
> ‫ﺭﺍﺳﺖ ﺩﻭﺭ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻃﺮﻑ ﭼﭗ ﺟﺎ ّﺩﻩ ﮐﻮﻫﻬﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﺟﺎ ّﺩﻩ ﺍﻳﻼﺕ ﻭ ﻃﻮﺍﻳﻒ ﻭ ﻋﺸﺎﻳﺮ ﺑﺮﺍﻱ ﻳﻴﻼﻕ ﻳﺎ ﻗﺸﻼﻕ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻳﺎ ﺳﻮﺍﺭ‬
> ‫ﻲ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺑﻪ ﻧﺰﺩﻳﮑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ‬    ‫ﺑﺮ ﭼﺎﺭﭘﺎﻳﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻃﻲ ﻣﺴﺎﻓﺘ ‪،‬‬
> ‫ﺩﺭﻳﺎﭼ |ﻪ ﻧﻤﮏ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﻴﺪ‪ .‬ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻱ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﭘﺴﺖ ﻭ ﺑﺎﺗﻼﻗﻲ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻋﻠﻒ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻫﺮﺯ‬
> ‫ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﺁﺏ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ ﺟﺎ ّﺩﻩ ﺭﺍ ﭘﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﺟﺎ ّﺩﻩ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺷﻴﺮﺍﺯ ‪ -‬ﻣﺮﮐﺰ ﺷﻌﺮ ﻭ ﺷﺎﻋﺮﻱ ﺍﻳﺮﺍﻥ ‪ -‬ﻧﺰﺩﻳﮏ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻟﻤ |ﻪ ﺷﻔﺎﻫﻲ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻢ ﺟﻬﺎﻧﺘﺎﺏ )ﺟﺬﺑﻲ( ﺳﺮﺩﺍﺭﻱ ﻭ ﻣﺎﺯﻳﺎﺭ ﺟﺬﺑﻲ ‪ ،‬ﮊﺍﻧﻮﻳﻪ ‪٢٠١٠‬ﻣﻴﻼﺩﻱ‪.‬‬
> ‫‪۲‬‬
> 
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‬
> 
> ‫ﺑﭽﻪ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺎﺯﻱ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪.‬‬‫ﺧﺪﻳﺠﻪ‪ ,‬ﺩﺧﺘﺮﮐﻮﭼﮏ‪ ,‬ﺩﺭ ﺣﻴﺎﻁ ﻣﻨﺰﻟﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﺎ ّ‬
> ‫ﺻﺪﺍﻱ ﺧﻨﺪﻩ ﻭ ﺷﺎﺩﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﮐﻮﭼﻪ ﻣﻲ‪،‬ﭘﻴﭽﻴﺪ‪ .‬ﻋﻠﻲ‪،‬ﻣﺤ ّﻤﺪ ﭘﺴﺮ ﮐﻮﭼﮑﻲ‬
> ‫ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺵ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﺩﺍﺋﻴﺶ ﺳﺎﮐﻦ ﺑﻮﺩ ‪ ،‬ﻫﻢ ﺑﺎﺯﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ‬
> ‫ﺟﺪﻱ ﻭ‬‫ﺑﭽﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻴﻠﻲ ّ‬  ‫ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﻭ ﻫﻢ ﻣﺮﺍﻗﺐ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ‪ .۱‬ﺍﻭ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ّ‬
> ‫ﺁﺭﺍﻡ ﺑﻮﺩ‪ ,‬ﺁﻧﻘﺪﺭ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺯﺍﺩﻱ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ‬
> ‫ﺍﻳﻨﻘﺪﺭ ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﺳﺎﮐﺖ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻋﻠﻲ‪،‬ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺑﻲ‪،‬ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﻋﺼﺒﺎﻧﻲ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺑﭽﻪ ﻫﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻨﻘﺪﺭ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﺩ‪.۲‬‬ ‫ﺑﭽﻪ ﺑﺎ ّ‬
> ‫ﻣﺎﺩﺭﺵ ﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ‪،‬ﭘﺮﺳﻴﺪ ‪،‬ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻦ ّ‬
> ‫ﺧﺪﻳﺠﻪ ﻭ ﻫﻤﺒﺎﺯﻱ‪،‬ﻫﺎﻳﺶ ﺍﻳﻦ ﭘﺴﺮ ﺭﺍ ﺧﻴﻠﻲ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ ,‬ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻲ‪،‬ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ‬
> ‫ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻋﻠﻲ‪،‬ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻭ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺧﻮﻳﺸﺎﻭﻧﺪ ﻭ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻗﺖ‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺬﺷﺖ‪.‬‬
> ‫ﻋﻠﻲ‪،‬ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﺶ ﺳﺎﻝ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﺤﺼﻴﻞ ﺑﻪ ﻣﮑﺘﺐ ﻗﺮﺁﻧﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ‬
> ‫ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺻﻮﻓﻴﻪ ﺩﺭ ﻧﺰﺩﻳﮑﻲ ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺮﻍ ﻣﺤﻠّﻪ ﺑﻮﺩ ‪،‬ﺳﭙﺮﺩﻧﺪ‪ ۳.‬ﺭﻭﺯ ﺍ ّﻭﻝ ﻣﮑﺘﺐ‬
> ‫ﻋﻠﻲ‪،‬ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﺎ ﻳﮏ ﺳﻴﻨﻲ ﮐﻪ ﺭﻭﻱ ﺁﻥ ﻳﮏ ﺟﻠﺪ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺠﻴﺪ ﻭ ﺷﻴﺮﻳﻨﻲ ﺑﺮﺍﻱ‬
> 
> ‫ﻢ ﻫﻤﺴﺮ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ« ‪،‬‬     ‫‪ (۱‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ‪ ، ,‬ﺣﺴﻦ ﻣ ّﻮﻗﺮ‪» ، :‬ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﻴﮕ ‪،‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺣﺒﻴﺐﺍﷲ ﺍﻓﻨﺎﻥ ‪» :،‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍ ‪،‬ﺯ ‪ «،‬ﺹ‪.١١‬‬
> ‫ﻼ ﻓﺘﺢ ﺍﷲ ﻣﮑﺘﺐ ﺩﺍﺭ‪ ,‬ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺷﻴﺦ ﻋﺎﺑﺪ ﮐﺎﺭ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ ,‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺍﻣﺮ ﺑﺎﺏ ﺩﺭ‬          ‫‪ (۳‬ﻣﺪﻳﺮ ﻣﺪﺭﺳﻪ‪ ,‬ﻣ ّ‬
> ‫ﻣﺴﺠﺪ ﺷﻬﺮ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩ)ﺍﻓﻨﺎﻥ‪ .(١٢f-٢٨ .‬ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﺍﺭﻃﻴﻮﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ )ﺍﻓﻨﺎﻥ ‪ .(١٢‬ﺑﺮ‬
> ‫ﺳﻦ ﺩﺍﺷﺖ‪ ، .‬ﺑﺮ ﻃﺒﻖ‬
> ‫ﻃﺒﻖ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻱ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺑﻮﺍﻟﻔﻀﺎﺋﻞ ‪ ،‬ﻣﻨﺪﺭﺝ ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ )‪ ، (٥١‬ﺍﻭ ﺷﺶ ﻳﺎ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ ّ‬
> ‫ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﺍﻓﻨﺎﻥ )‪ ، (١٢‬ﺍﻭ ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻝ ﺩﺍﺷﺖ‪.‬‬
> ‫‪۴۱‬‬                                  ‫‪ ۲‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‬
> 
> ‫ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﻣﮑﺘﺒﺨﺎﻧﻪ ﺑﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺷﻴﺦ ﻋﺎﺑﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺻﺎﺣﺐ ﻭ ﻣﺪﻳﺮ ﻣﮑﺘﺐ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ‬
> ‫ﺗﻌﺪﺍﺩﻱ ﺍﺯ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﮐﻨﻨﺪ‪ ۱‬ﺩ ِﻡ ﺩ ِﺭ‬
> ‫ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺑﻪ ﭘﻴﺸﻮﺍﺯ ﺍﻭ ﺁﻣﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺩﺭﺱ ﺍﺯ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺳﻮﺭ |ﻩ ﺍ ّﻭﻝ‬
> ‫ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺠﻴﺪ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ‪ .‬ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺍﺯ ﺷﻴﺦ ﻋﺎﺑﺪ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺍﻭ ﺍ ّﻭﻝ ﻣﻌﻨﺎ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺳﻮﺭﻩ ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ .‬ﺷﻴﺦ ﻋﺎﺑﺪ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ‬
> ‫ﻣﻔﺼﻞ‬‫ﮐﻪ ﺍﻭ ﺷﺮﺡ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻥ ﺳﻮﺭﻩ ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﻌﺠﺐ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﺮﺡ ّ‬
> ‫ﻭ ﺩﻗﻴﻘﻲ ﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻣﺬﻫﺒﻲ ﺍﻳﻦ ﺳﻮﺭﻩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩ‪ ۲.‬ﺷﻴﺦ ﻋﺎﺑﺪ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺭﺍ ﻧﺰﺩ‬
> ‫ﺩﺍﺋﻴﺶ ﺑﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ ﺍﻳﻦ ﭘﺴﺮ ﺗﻮﺍﻧﺎﻳﻲ ﺧﺎﺭﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ‪،‬ﺍﻱ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻭ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ‬
> ‫ﻳﮏ ﻣﻌﻠّﻢ ﭼﻴﺰ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻳﺎﺩ ﺑﺪﻫﺪ‪ .‬ﺩﺍﻳﻲ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﺎ ﻟﺤﻨﻲ ﺳﺮﺯﻧﺶ‪،‬ﺁﻣﻴﺰ ﺍﺯ‬
> ‫ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺳﺮ ﮐﻼﺱ ﺩﺭﺱ ﺳﺎﮐﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻣﺜﻞ ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻫﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮ‬
> ‫ﺭﻓﺘﺎﺭ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﻪ ﻣﮑﺘﺐ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ‬
> ‫ﺧﺎﺭﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ ﺍﻭ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﻧﻤﺎﻧﺪ‪ .‬ﻳﮏ ﺭﻭﺯ ﺷﻴﺦ ﻋﺎﺑﺪ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ‪،‬ﺍﻱ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ‬
> ‫ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ ﻣﮑﺘﺐ ﺧﻮﺩ ﺑﺤﺚ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺷﺐ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﻴﺸﺘﺮ‬
> ‫ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﺍ ﻓﺮﺩﺍﻱ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ‬
> ‫ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺟﻮﺍﺏ ﺁﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ ﺷﺮﺡ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ ﺷﻴﺦ‬
> ‫ﭘﺴﺮﺑﭽﻪ ﺻﺤﺒﺘﻲ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ‬ ‫ّ‬   ‫ﻋﺎﺑﺪ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺟﻮﺍﺏ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺷﮕﻔﺖ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﮑﺘﺐ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻦ ﭘﺴﺮﻧﻮﺟﻮﺍﻥ ﭼﻴﺰ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﻧﺪﺍﺷﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﺩﺭ ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ ﺳﺎﻟﮕﻲ ﺑﺮﺍﻱ‬
> ‫ﻫﻤﮑﺎﺭﻱ ﺩﺭﺣﺮﻓ |ﻪ ﺗﺠﺎﺭﺕ ﺑﻪ ﺩﺍﻳﻲ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﻮﺳﺖ‪ .‬ﺍﺯ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﻪ ﺑﻮﺷﻬﺮ ‪ -‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺑﻨﺎﺩﺭ‬
> ‫ﺧﻠﻴﺞ ﻓﺎﺭﺱ ‪ -‬ﺭﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺗﺠﺎﺭﺕ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ‪ ۴.‬ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﺍﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺟﻮﺍﻥ ﺑﻮﺩ ﻭﻟﻲ‬
> ‫ﺩﺭ ﺍﺩﺍﺭ |ﻩ ﺍﻣﻮﺭ ﺗﺠﺎﺭﻱ ﺩﺍﻳﻲ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪ ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ ﺩﺭﺳﺘﮑﺎﺭﻱ ﺍﻭ ﺯﺑﺎﻧﺰﺩ‬
> ‫ﻋﺎﻡ ﮔﺮﺩﻳﺪ‪ ۵.‬ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﮐﻪ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺍﺯ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺭﺅﻳﺎﻳﻲ ﺑﺎ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺻﻔﺤ |ﻪ ‪ ١٦‬ﺑﻨﺎ ﺑﻪ ﮔﻔﺘ |ﻪ ّ‬
> ‫ﻣﻼ ﻓﺘﺢﺍﷲ ﻣﮑﺘﺐﺩﺍ ‪،‬ﺭ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﺻﺒﺢ ﻳﮏ ﺭﻭﺯ ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪٧٥‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪٥١-٥٢‬‬
> ‫‪ (۴‬ﺍﻓﻨﺎﻥ ‪٢٠‬‬
> ‫‪ (۵‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ » ‪٤٠-٤١ «The Bab‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                          ‫‪۴۲‬‬
> ‫ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻭﺍﺿﺢ ﺩﻳﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺩﺭ ﭼﻤﻨﺰﺍﺭﻱ ﭘﺮﺍﺯﮔﻞ‬
> ‫ﻣﮑﻪ ﺩﻋﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻋﺒﺎ ﻳﮏ ﻋﺒﺎﻱ‬   ‫ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻋﺒﺎﻳﻲ ﺑﺮﺗﻦ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ّ‬
> ‫ﻣﻌﻤﻮﻟﻲ ﻣﺜﻞ ﺁﻥ ﻋﺒﺎﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺮ ﺗﻦ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻧﺒﻮﺩ ﺑﻠﮑﻪ ﻋﺒﺎﻳﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺭﻭﻱ‬
> ‫ﻼ ﻧﻮﺭﺍﻧﻲ ﺑﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﺁﻥ ﺑﺎ ﻧﺦ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﺍﺯ ﻃﻼ ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﻭﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﮐﺎﻣ ً‬
> ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺏ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺎﺩﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﺑﺰﺭﮔﺶ ﺗﻌﺮﻳﻒ‬
> ‫ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺁﻥ ﺭﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﺅﻳﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ‬
> ‫ﻋﻠﻲ‪،‬ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺟﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻝ ﻭ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﺑﻪ ﺗﺠﺎﺭﺕ‪ ۱.‬ﺩﺭ‬
> ‫ﺑﻮﺷﻬﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺩﻳﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻳﺮ ﺁﻥ ﮔﺮﻣﺎﻱ ﺳﻮﺯﺍﻥ ﺑﺮ ﭘﺸﺖ ﺑﺎﻡ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻧﻤﺎﺯ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﻭ ﺩﻋﺎ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻝ ﺍﻗﺎﻣﺖ ﺩﺭ ﺑﻮﺷﻬﺮ ‪ ۳‬ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﻪ ﻗﺼﺪ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺷﻬﺮﻫﺎﻱ ّ‬
> ‫ﻣﻘﺪﺱ‬
> ‫ﻋﺮﺍﻕ‪ ۴‬ﻋﺎﺯﻡ ﺁﻥ ﺩﻳﺎﺭ ﺷﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﮐﺮﺑﻼ ﺩﺭ ﮐﻼﺱ ﺩﺭﺱ ﺳﻴﺪ ﮐﺎﻇﻢ ﺭﺷﺘﻲ ﺭﻫﺒﺮ ﻓﺮﻗ |ﻪ‬
> ‫ﺷﻴﺨﻴﻪ ﮔﺎﻫﻲ ﺣﻀﻮﺭ ﻣﻲ ﻳﺎﻓﺖ‪ .‬ﺭﻭﺯﻱ ﻭﻗﺘﻲ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﻼﺱ ﺷﺪ ﻭ ﻧﺸﺴﺖ ﺳﻴﺪ ﮐﺎﻇﻢ‬
> ‫ﺻﺤﺒﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻗﻄﻊ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺳﺎﮐﺖ ﺷﺪ‪ .‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ‬
> ‫ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﺳﻴﺪ ﮐﺎﻇﻢ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺏ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺯ‬
> ‫ﻧﻮﺭﻱ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺩﺍﻣﻦ ﺗﺎﺑﻴﺪﻩ ﺭﻭﺷﻦ‪،‬ﺗﺮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺍﺷﻌﻪ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺑﺮ ﻫﻴﮑﻞ‬
> ‫‪۵‬‬
> ‫ﻋﻠﻲ‪،‬ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻣﻲ ﺗﺎﺑﻴﺪ‪.‬‬
> ‫ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﻪ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﻣﺎﺩﺭ ﻭ ﺩﺍﻳﻲ‪،‬ﺍﺵ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ‪ .‬ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺩﺭ‬
> ‫ﺧﻮﺍﺏ ﺭﺅﻳﺎﻳﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺒﻠﻲ ﻋﺠﻴﺐ‪،‬ﺗﺮ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺅﻳﺎ ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺎﻃﻤﻪ‬
> ‫‪ -‬ﺩﺧﺘﺮﺣﻀﺮﺕ ﻣﺤ ّﻤﺪ ‪ -‬ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ‪ ,،‬ﺍﻣﺎﻡ ﺳ ّﻮﻡ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ‪,‬‬
> ‫‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺘﮕﺎﺭﻱ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺏ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﮐﺮﺩ‬
> ‫ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺷﮕﻔﺖ ﺯﺩﻩ ﺷﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﺅﻳﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺩﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﺗّﻔﺎﻕ ﺑﺴﻴﺎﺭ‬
> 
> ‫ﻢ ﻫﻤﺴﺮ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ« ‪.٢ ،‬‬‫‪ (۱‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ ‪» ،‬ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﻴﮕ ‪،‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪٥٣‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻣﻨﺘﺨﺒﺎﺗﻲ ﺍﺯ ﺁﺛﺎﺭ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ‪١٨٠-١٨١‬‬
> ‫ﻣﻘﺪﺱ ﺩﺭ ﻋﺮﺍﻕ ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ ﺍﺯ‪ :‬ﺷﻬﺮ ﻧﺠﻒ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻘﺒﺮ |ﻩ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﻠﻲ ‪ ،‬ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻗﺮﺍﺭ‬
> ‫‪ (۴‬ﺷﻬﺮﻫﺎﻱ ّ‬
> ‫ﺩﺍﺭﺩ؛ ﮐﺮﺑﻼ ‪ ،‬ﻣﺤﻞ ﺩﻓﻦ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ‪ ،‬ﺍﻣﺎﻡ ﺳ ّﻮﻡ؛ ﮐﺎﻇﻤﻴﻦ ‪ ،‬ﮐﻪ ﻣﺪﻓﻦ ﺍﻣﺎﻡ ﻫﻔﺘﻢ ﻭ ﻧﻬﻢ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎﺳﺖ؛ ﻭ ﺳﺎﻣﺮﻩ‬
> ‫ﮐﻪ ﻣﺪﻓﻦ ﺍﻣﺎﻡ ﺩﻫﻢ ﻭ ﻳﺎﺯﺩﻫﻢ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎﺳﺖ‪) .‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ ﭘﺎﻭﺭﻗﻲ ﺻﻔﺤ |ﻪ ‪.(٤١‬‬
> ‫‪ (۵‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪٢١‬‬
> ‫‪۴۳‬‬                              ‫‪ ۲‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻣﻬ ّﻤﻲ ﺭﺥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ‪.‬‬
> ‫ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﻣﺎﺩﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﺮﺍﻱ ﺩﻳﺪﻥ‬
> ‫ﻣﺎﺩﺭ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻣﺪﻧﺪ‪ .‬ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ‬
> ‫ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺵ‪،‬ﺁﻣﺪ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺭﺳﻢ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻳﮏ‬
> ‫ﻳﮏ ﺑﺮ ﺷﺎﻧ |ﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﻮﺳﻪ ﺯﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺍ ّﻭﻝ‬
> ‫ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺗﺎﻕ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﻧﺸﺴﺖ ‪ ،‬ﻣﺎﺩﺭ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﺧﺪﻳﺠﻪ‬
> ‫ﻫﻢ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺍﻫﺮﻫﺎﻱ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﻭ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺗﺎﻕ‬
> ‫ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺑﻨﺸﻴﻨﻨﺪ‪ .‬ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺍﻧﺪﮐﻲ ﺑﻌﺪ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﻬﻴ |ﻪ ﺷﺮﺑﺖ ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺍﻳﻲ ﺍﺯ ﺍﻃﺎﻕ ﺑﻴﺮﻭﻥ‬
> ‫ﺭﻓﺖ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﺮﻫﺎﻱ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﮐﺖ ‪،‬ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﻫﺎﻱ‬
> ‫ﻣﺎﺩﺭﺑﺰﺭﮒ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﺣﺎﻓﻈﻲ ﻭ ﺑﺪﺭﻗﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺭﺍ‬
> ‫ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﮐﺸﻴﺪ ﻭ ﭘﻴﺸﺎﻧﻲ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻮﺳﻴﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺭﻓﺘﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ‬
> ‫ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻣﺎﺩﺭﺵ ﮔﻔﺖ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺭﺅﻳﺎﻱ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎﺩﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﺮﺍﻱ‬
> ‫ﺧﻮﺍﺳﺘﮕﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺑﺮﺍﻱ ﭘﺴﺮﺷﺎﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪..‬‬
> ‫ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﺧﺒﺮ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﺷﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺍﺯ ﮐﻮﺩﮐﻲ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ‬
> ‫ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻨﺎﺧﺖ‪ .‬ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻮﺩﮐﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻭ ‪ ،‬ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻳﮏ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ‪ ، ,‬ﻳﮏ ﻗﻮﻡ‬
> ‫ﻭ ﺧﻮﻳﺶ‪ ,‬ﻳﮏ ﻫﻤﺒﺎﺯﻱ ﻭ ﻳﮏ ﺩﻭﺳﺖ ﺧﻮﺏ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﻲ‬
> ‫ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻭ ﻣﻲ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺰﺭﮒ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﺍﺵ ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺮﺍﻱ‬
> ‫ﻋﻠﻲ‪،‬ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻗﺎﺋﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﺮﺍﻱ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﻣﺮﺩ ﺍﻳﺪﻩ ﺁﻟﻲ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻗﻠﺐ‬
> ‫ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﭘﻴﻮﻧﺪ ﺯﻧﺎﺷﻮﻳﻲ ﺑﺎ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺩﺭ ﺗﺐ ﻭﺗﺎﺏ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻨﺎﻳﺎﺕ‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﺎﻣﻞ ﺣﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻃﺒﻖ ﺭﺳﻢ ﻭ ﺭﺳﻮﻡ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ‬
> ‫ﺁﻧﮑﻪ ﺩﺍﻳﻲ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻫﻢ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮ ‪،‬ﺩ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﻋﺮﻭﺱ ﻭ ﺩﺍﻣﺎﺩ‬
> ‫ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺗ ّﻬﻴ |ﻪ ﺗﺪﺍﺭﮎ ﻋﺮﻭﺳﻲ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﻭ ﻣﺎﻩ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﭘﻨﺠﻢ ﺍﮔﺴﺖ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۴۲‬ﻡ‪ ۲.‬ﻋﺮﻭﺳﻲ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭ‬
> ‫ﺷﺪ‪ ۳.‬ﮐﺴﻲ ﮐﻪ ﺧﻄﺒ |ﻪ ﻋﻘﺪ ﺭﺍ ﺟﺎﺭﻱ ﮐﺮﺩ ﺷﻴﺦ ﺍﺑﻮﺗﺮﺍﺏ ﺍﻣﺎﻡ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺷﻬﺮ ﺷﻴﺮﺍﺯ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ ‪» ،‬ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﻴﮕﻢ ‪ ،‬ﻫﻤﺴﺮ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ« ‪.٣،‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺍﻓﻨﺎﻥ ‪.٢٩‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ ‪.٥‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                    ‫‪۴۴‬‬
> ‫ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻃﺒﻖ ﺭﺳﻢ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺟﺸﻦ ﻋﺮﻭﺳﻲ ﺯﻧﺎﻧﻪ ﻭ ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻣﺮﺩﻫﺎ ﺩﺭ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﺩﺍﻳﻲ‬
> ‫ﺩﺍﻣﺎﺩ‪ ,‬ﺣﺎﺟﻲ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺳﻴﺪﻋﻠﯽ‪ ,‬ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺯﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﭘﺪﺭﻋﺮﻭﺱ‪ ۱‬ﺑﻪ ﺟﺸﻦ‬
> ‫ﻭ ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻲ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﻭ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﻪ ﻋﻘﺪ ﻭ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ‬
> ‫ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭﺁﻣﺪﻧﺪ‪ ۲‬ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺟﺪﻳﺪﻱ ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻋﺎﺋﻠ |ﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺎﻣﻞ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ‬
> ‫ﻭ ﻫﻤﺴﺮﺵ ﺧﺪﻳﺠﻪ‪ ,‬ﻣﺎﺩﺭ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻭ ﺩﻭ ﺧﺪﻣﺘﮑﺎﺭ ﺍﺯ ﺍﻫﺎﻟﻲ ﺣﺒﺸﻪ ﺑﻪ ﻧﺎﻣﻬﺎﻱ ّ‬
> ‫ﻓﻀﻪ‬
> ‫ﻭ ﻣﺒﺎﺭﮎ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻣﺤﻞ ﺳﮑﻮﻧﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﺤﻠ |ﻪ ﺷﻤﺸﻴﺮﮔﺮ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﻮﺩ‪ ۳.‬ﺍﻳﻦ ﮐﻮﭼﻪ‬
> ‫ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻪ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎﻱ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺳﻨﮕﻔﺮﺵ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﮐﻮﭼﻪ ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎﻱ ﺑﻠﻨﺪ‬
> ‫ﺧﺸﺖ ﻭ ِﮔﻠﻲ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﻴﭻ ﭘﻨﺠﺮﻩ‪،‬ﺍﻱ ﺭﻭ ﺑﻪ ﮐﻮﭼﻪ‪ .‬ﭘﻨﺠﺮ |ﻩ ﻫﻤ |ﻪ‬
> ‫ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺩﺍﺧﻞ ﺣﻴﺎﻁ ﺑﺎﺯ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﺧﺎﻧ |ﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩ ِﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﭼﻮﺑﻲ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ‬
> ‫ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﺁﻥ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ |ﻩ ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺍﻳﺮﻩ‪،‬ﺍﻱ ﺍﺯ ﺟﻨﺲ ﻗﻠﻊ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﺯ‬
> ‫ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺍﺯ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎﻱ ﺧﺎﮐﻲ ﺷﻬﺮ ﺑﻪ ﺣﻴﺎﻁ ﮐﻮﭼﮏ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﻳﮏ ﺣﻮﺽ ﺁﺏ‬
> ‫ﮐﻮﭼﮏ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﻣﺮﺑﻊ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺣﻴﺎﻁ ﻭ ﻳﮏ ﺩﺭﺧﺖ ﻧﺎﺭﻧﺞ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺁﻥ ﻗﻠﺐ ﺭﺍ‬
> ‫ﺍﺯ ﮔﺮﺩ ﻭ ﻏﺒﺎﺭ ﮐﻮﭼﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﺎﮐﻲ ﭘﺎﮎ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ .‬ﭘﻨﺠﺮﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﺰﺭﮒ ﻃﺒﻘ |ﻪ ﺍ ّﻭﻝ ﺧﺎﻧﻪ‬
> ‫ﺭﻭ ﺑﻪ ﺣﻴﺎﻁ ﺑﺎﺯ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻃﺮﻑ ﺭﺍﺳﺖ ﺣﻴﺎﻁ ﭘﻠﮑﺎﻧﻲ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﺒﻘ |ﻪ‬
> ‫ﺩ ّﻭﻡ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﻴﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺍﺗﺎﻗﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺳﻴﺪ ﺟﻮﺍﻥ‪ ۴‬ﺍﺯ ﻣﻴﻬﻤﺎﻧﻬﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﭘﺬﻳﺮﺍﻳﻲ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻫﺎﻱ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺯ ﺳﻨﮓ ﻭ ﺧﺸﺖ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﭘﻨﺠﺮﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﺎﻧﻪ ﮐﻪ‬
> ‫ﺧﺎﺹ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻧﻪ‬  ‫ﺑﺎ ﺷﻴﺸﻪ ﻫﺎﻱ ﺭﻧﮕﻲ ﺩﺭ ﻗﺎﺏ ﭼﻮﺑﻲ ﺗﻌﺒﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮ ‪،‬ﺩ ﺟﻠﻮﻩ‪،‬ﺍﻱ ّ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩ‪ .‬ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻲ ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺮ ﺧﻮﺩ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‬
> ‫ﻭ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻋﻼﻗﻪ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻲ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ‬
> ‫‪۵‬‬
> ‫ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻲ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺑﺰﻭﺩﻱ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﺎﺭﺩﺍﺭ ﺷﺪ‪ .‬ﺯﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺨﺖ ﻭ ﺩﺭﺩﻧﺎﮎ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻣﺎﺩﺭ ﺷﻮﻫﺮ‬
> ‫ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﻧﺰﺩ ﭘﺴﺮﺵ ﺭﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺍﻳﻦ ﺯﺍﻳﻤﺎﻥ ﻣﻤﮑﻦ‬
> ‫‪ (۱‬ﺍﻓﻨﺎﻥ‪ .‬ﻣﮑﺎﺗﺒﺎﺕ ﺷﺨﺼﻲ ﺍﺑﻮﺍﻟﻘﺎﺳﻢ ﺍﻓﻨﺎﻥ ‪.٢٩ ،‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ ‪.٥‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺭﺑّﺎﻧﻲ ﻓﺼﻞ ‪ ، ٢٤ ، ,١‬ﭘﺎﻭﺭﻗﻲ ‪، ٤‬‬
> ‫‪ (۴‬ﮐﻠﻤ |ﻪ ﺳﻴﺪ ﻋﻨﻮﺍﻧﻲ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺩﻫﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ |ﻩ ﺁﻥ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﺍﺧﻼﻑ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﺤ ّﻤﺪ)ﺹ(‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۵‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ ‪٥-٦‬‬
> ‫‪۴۵‬‬                             ‫‪ ۲‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‬
> 
> ‫ﺍﺳﺖ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ‪ .‬ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺭﻭﻱ ﺁﻳﻴﻨﻪ ﭼﻴﺰﻱ ﻧﻮﺷﺖ‪ .‬ﺁﻥ ﺭﺍ‬
> ‫ﺑﻪ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺟﻠﻮﻱ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﻣﺎﺩﺭﺵ ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ‬
> ‫ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﻪ ﺳﻼﻣﺖ ﻧﻮﺯﺍﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﺁﻭﺭﺩ‪ .‬ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻧﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﭘﺴﺮ ﺭﺍ ﺍﺣﻤﺪ‬
> ‫ﮔﺬﺍﺷﺖ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺍﺣﻤﺪ ﺍﻧﺪﮐﻲ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ‪ .‬ﻣﺎﺩﺭ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﺎ ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﻲ ﻭ‬
> ‫ﻋﺼﺒﺎﻧﻴﺖ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﭼﺮﺍ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﻗﻊ ﻭﺿﻊ ﺣﻤﻞ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺟﺎﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ‬
> ‫ﺩﺍﺩ ﺟﺎﻥ ﻧﻮﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﺪﺍﺩ؟! ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﻲ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺏ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﮔﻔﺖ‬
> ‫ﻣ ّﻘ ّﺪﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪﻱ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻥ ﻧﻮﺯﺍﺩ ﮐﻮﭼﮏ ‪ -‬ﺍﺣﻤﺪ ‪ -‬ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﻳﺮ‬
> ‫ﺩﺭﺧﺖ ﺳﺮﻭﻱ ﺩﻓﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ۱.‬ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ‪ -‬ﭘﺪﺭ ﺍﺣﻤﺪ ‪ -‬ﺑﻌﺪ ﻫﺎ ﺩﻋﺎﻳﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﻧﻮﺯﺍﺩ‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺷﺖ‪:‬‬
> ‫»ﺍﻱ ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻦ ﺍﻱ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻣﻦ ﻗﺮﺑﺎﻥ ﺷﺪﻥ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﺮﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ‬
> ‫ﻓﺮﻣﺎ ﻭ ﻓﺪﺍ ﺷﺪﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻓﺎﺗﺤﻪ ﻭ ﻋﻼﻣﺖ ﻓﺪﺍ ﺷﺪﻥ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺭﺍﻫﺖ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻩ ﻭ ﺑﻔﻀﻠﺖ‬
> ‫ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻱ ﻣﺮﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﻓﺮﻣﺎ‪ .‬ﺁﺭﺯﻭ ﺩﺍﺭﻡ ﺧﻮﻥ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺗﻮ ﺭﻳﺨﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﺑﺬﺭ ﺍﻣﺮ ﺗﻮ ﺭﺍ‬
> ‫ﺑﺎ ﺧﻮﻥ ﺧﻮﺩ ﺁﺑﻴﺎﺭﻱ ﻧﻤﺎﻳﻢ‪ .‬ﺗﺄﺛﻴﺮ ﻣﺨﺼﻮﺻﻲ ﺑﺨﻮﻥ ﻣﻦ ﻋﻄﺎ ﮐﻦ ﺗﺎ ﺑﺬﺭ ﺍﻟﻬﻲ ﺑﺰﻭﺩﻱ‬
> ‫ﺩﺭ ﻗﻠﻮﺏ ﻋﺒﺎﺩ ﺍﻧﺒﺎﺕ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺳﺮﺳﺒﺰ ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﻧﻤ ّﻮ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺩﺭﺧﺘﻲ ﺗﻮﺍﻧﺎ ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺟﻤﻴﻊ‬
> ‫ﺣﻘﻖ ﻟﻲ ﺃﻣﻠﻲ‪ .‬ﺇﻧﮏ‬ ‫ﺍﻟﻠﻬﻢ ﺍﺳﺘﺠﺐ ﺩﻋﺎﻳﻲ ﻭ ّ‬ ‫ﺍﻫﻞ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﺭ ﺳﺎﻳ |ﻪ ﺁﻥ ﻣﺠﺘﻤﻊ ﺷﻮﻧﺪ‪ّ .‬‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺃﻧﺖ ﺍﻟﻤﻘﺘﺪﺭ ﺍﻟﮑﺮﻳﻢ‪«.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﺍﻏﻠﺐ ﺻﺒﺢ‪،‬ﻫﺎ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﻪ ﺗﺠﺎﺭﺗﺨﺎﻧ |ﻪ ﺩﺍﻳﻲ‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﮔﻤﺮﮎ ﺷﻬﺮ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻇﻬﺮﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻱ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺭﻭﻱ ﺑﻪ ﻣﺰﺍﺭﻉ ﺍﻃﺮﺍﻑ‬
> ‫ﺷﻬﺮ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺍ ّﻭﻝ ﺷﺐ ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐ ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻧﻮﺷﺘﻦ‬
> ‫ﺍﺩﻋﻴﻪ ﻭ ﻣﮑﺎﺗﺒﺎﺕ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﺭﻭﺯﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺗﺠﺎﺭﺗﺨﺎﻧ |ﻪ ﺩﺍﻳﻲ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺭﻓﺖ ﺩﺭ‬
> ‫ﺍﺗﺎﻕ ﺑﺎﻻﺧﺎﻧ |ﻪ ﻣﻨﺰﻝ ﮐﻪ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺍﺵ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺣﻴﺎﻁ ﺑﺎﺯ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺩﻋﺎ ﻭ ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ‬
> 
> ‫‪.٧ (۱‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪.٥٣‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                        ‫‪۴۶‬‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪ‪.‬‬
> ‫ﻳﮏ ﺭﻭﺯ ﺍﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻡ ﺭﺍ ﻗﺪﺭﻱ‬
> ‫ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ ﻭﻗﺖ ﻣﻌﻤﻮﻝ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭ ﮐﺎﺭﻣﻬ ّﻤﻲ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﻣﻲ ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﺪ‪.‬‬
> ‫ّ‬
> ‫ﻓﻀﻪ ﺷﺎﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻕ ﻣﺎﺩﺭ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﺯ ﺷﺎﻡ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﻪ ﺍﻃﺎﻕ‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺖ‪.‬‬
> ‫ﻧﻴﻤﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺷﺐ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺳﺎﮐﺖ ﺑﻮﺩ ﻋﻠﻲ‪،‬ﻣﺤ ّﻤﺪ‬
> ‫ﺍﻃﺎﻕ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻫﻤﺴﺮﺵ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﻌﺪ ﺍﺯﻣﺪﺗﻲ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﺎﺯﻧﮕﺸﺖ‬
> ‫ﺧﺪﻳﺠﻪ ﻗﺪﺭﻱ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺷﺪ‪ .‬ﺳﺎﻋﺘﻲ ﺑﻌﺪ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﺎ ﻧﮕﺮﺍﻧﻲ ﻭ ﺩﺭﺗﺎﺭﻳﮑﻲ ﺷﺐ ﺑﻪ‬
> ‫ﺟﺴﺘﺠﻮﻱ ﺷﻮﻫﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺖ‪ .‬ﻭﻟﻲ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻫﻴﭻ ﮐﺠﺎ ﻧﻴﺎﻓﺖ‪ .‬ﺁﻳﺎ ﺍﻭ ﺍﺯ ﻣﻨﺰﻝ ﺧﺎﺭﺝ‬
> ‫ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ؟ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﻪ ﻃﺒﻘ |ﻪ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺭﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﺩ ِﺭﭼﻮﺑﻲ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ‬
> ‫ﻧﻪ! ﺩ ِﺭﭼﻮﺑﻲ ﻗﻔﻞ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﮐﻪ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﺎﻁ ﺑﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺸﺖ ﺩﻳﺪ‬
> ‫ﮐﻪ ﭼﺮﺍﻍ ﺍﺗﺎﻕ ﺑﺎﻻﺧﺎﻧﻪ ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺷﻮﻫﺮﺵ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺗﺎﻕ ﺍﺯ ﻣﻴﻬﻤﺎﻥ‪،‬ﻫﺎ ﭘﺬﻳﺮﺍﻳﻲ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﻭﻟﻲ ﺣﺎﻻ ﺩﺭ ﻧﻴﻤ |ﻪ ﺷﺐ ﮐﻪ ﻣﻴﻬﻤﺎﻧﻲ ﻧﺒﻮﺩ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺑﻪ ﺍﺗﺎﻕ‬
> ‫ﺑﺎﻻﺧﺎﻧﻪ ﺭﻓﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻫﻤﺴﺮﺵ ﺭﺍ ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺳﻮﻱ ﺁﺳﻤﺎﻥ‬
> ‫ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺯﻳﺒﺎﻳﻲ ﺩﻋﺎ ﻭ ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﻗﻄﺮﺍﺕ ﺍﺷﮏ ﺍﺯ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺍﻭ‬
> ‫ﭼﺎﺭﻱ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﻈﺮﻩ ﻟﺮﺯﺷﻲ ﺑﺮ ﺑﺪﻥ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺍﻓﺘﺎﺩ‪ .‬ﺧﺪﻳﺠﻪ ﻣﺘ ّﻮﻗﻒ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﻭ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻫﻴﭻ ﺣﺮﮐﺘﻲ ﺑﮑﻨﺪ‪ .‬ﻋﻈﻤﺖ ﻭ ﻭﻗﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﺤﻨﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﺮﻋﻮﺏ ﮐﺮﺩﻩ‬
> ‫ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺭﺍ ﺩﻳﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻧﻤﺎﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺍﺯ ﭘﻠّﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺭﻓﺖ ‪ ،‬ﺍﺯ ﺣﻴﺎﻁ ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺍﺗﺎﻕ ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ‬
> ‫ﺩﺭﺍﺯ ﮐﺸﻴﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺭﺍﻩ ﻧﻴﺎﻓﺖ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ‪،‬ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺍﻳﻨﻬﺎ‬
> ‫ﺷﺪﺕ ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ ﻭ‬     ‫ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ؟ ﺁﻳﺎ ﺍﺗّﻔﺎﻕ ﺑﺪﻱ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﮐﻪ ﺷﻮﻫﺮﺵ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ؟ ﺍﺯ ّ‬
> ‫ﺑﻲ‪،‬ﻗﺮﺍﺭﻱ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻧﻴﺎﻣﺪ‪ .‬ﺻﺪﺍﻱ ﺍﺫﺍﻥ ﺍﺯ ﻣﺴﺠﺪﻱ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ‬
> 
> ‫ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﺑﺮﺧﻲ ﻧﻮﺷﺘﻪ‪،‬ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ‬     ‫‪ (۱‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ ‪ .٩-١٠‬ﺍﻟﺒﺘّﻪ ﺑﺎﻳﺪ ّ‬
> ‫ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﺗﺠﺎﺭﺕ ﺑﺮﻧﮕﺸﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﻭﻟﻴﮑﻦ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﺮﺭﺳﻲ ﺍﻭﺭﺍﻕ ﻣﺤﺎﺳﺒﺎﺕ ﺣﺠﺮ |ﻩ ﺣﻀﺮﺕ‬
> ‫ﺑﺎﺏ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺮ ﻣﻲ ﺁﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﺣﺠﺮ |ﻩ ﭘﺪﺭ ﻣﺮﺣﻮﻡ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺘﻪ‪،‬ﺍﻧﺪ ﻭ ﮐﺎﺭ ﺗﺠﺎﺭﺕ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ‬
> ‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﺯ ﺟﻤﻠ |ﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺻﻔﺤ |ﻪ ‪ ١٠٦‬ﮐﺘﺎﺏ »ﺣﻀﺮﺕ ﻧﻘﻄ |ﻪ ﺍﻭﻟﻲ« ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﻠﻲ ﻓﻴﻀﻲ ﻭ ﺻﻔﺤ |ﻪ ‪١٧١‬‬
> ‫ﮐﺘﺎﺏ »ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ« ﻧﮕﺎﺭﺵ ﻧﺼﺮﺕ ﺍﷲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺴﻴﻨﻲ ﻣﻲ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪.‬‬
> ‫‪۴۷‬‬                                      ‫‪ ۲‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻧﺰﺩﻳﮑﻲ ﺑﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺳﺤﺮ ﺭﺍ ﺍﻋﻼﻡ ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﻓﻀﻪ ﺳﻤﺎﻭﺭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺻﺮﻑ ﭼﺎﻱ ﺑﻪ ﺍﺗﺎﻕ ﻣﺎﺩﺭ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺁﻭﺭﺩ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ‬      ‫ّ‬
> ‫ﮐﻪ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﻫﻤﺴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻕ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺭﻧﮓ ﺍﺯ ﺭﻭﻳﺶ ﭘﺮﻳﺪ‬
> ‫ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻗﺎﺭ ﻭ ﺟﻼﻟﻲ ﮐﻪ ﮐﻪ ﺩﻳﺸﺐ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺣﺎﻝ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻭ ﻣﻲ‪،‬ﺩﻳﺪ ‪.،‬‬
> ‫ﻭﻗﺘﻲ ﻣﺎﺩﺭﺷﻮﻫﺮ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺍﺯ ﺍﺗﺎﻕ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻓﺖ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺑﺮﻭﺩ‬
> ‫ﻭ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺍﻭ ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ‪ .‬ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺳﺘﮑﺎﻥ ﭼﺎﻳﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺑﺎ ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ ﭼﺎﻱ ﺁﻥ‬
> ‫ﺍﺳﺘﮑﺎﻥ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﻗﺪﺭﻱ ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻫﻤﺴﺮ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﻋﻠﺖ ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﻲ ﻭ ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ ﺍﻭ‬
> ‫ﺭﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ .‬ﺧﺪﻳﺠﻪ ﮔﻔﺖ ﺍﻭ ﺩﻳﮕﺮﺁﻥ ﻣﺮﺩﻱ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﻭ ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﺑﺎ ﺍﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ‬
> ‫ﺯﻧﺎﺷﻮﻳﻲ ﺑﺴﺘﻪ‪ .‬ﺣﺘّﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺟﻮﺍﻧﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﻲ ﻣﺪﺕ ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﻲ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ‬
> ‫ﻫﻢ ﺷﺒﺎﻫﺘﻲ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺧﻴﻠﻲ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺧﺪﻳﺠﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭﮎ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ‬
> ‫ﺍﺗﻔﺎﻗﻲ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﺒﺐ ﺩﺭ ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻫﻤﺴﺮﺵ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺏ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
> ‫ﺷﮏ‬‫»ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺣﺎﻟﺖ ﺑﺒﻴﻨﻲ ﺗﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ّ‬
> ‫ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺭﺍﻩ ﻧﺪﻫﻲ ﻭ ﺑﻪ ﻳﻘﻴﻦ ﺑﺪﺍﻧﻲ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻈﻬﺮ ﻣﻮﻋﻮﺩﻱ ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ‬
> ‫ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺵ ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺸﻨﺪ‪ .‬ﺁﻥ ﻧﻮﺭﻱ ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻱ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﻗﻠﺐ ﻣﻦ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺮﻓﺖ‪«.‬‬
> ‫ﺑﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻓﻬﺎ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﻤﺴﺮﺵ ﺳﺠﺪﻩ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺣﻀﺮﺕ‬
> ‫ﺑﺎﺏ ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺟﺎﺗﻲ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺮﺷﺎﻥ‪ ,‬ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺧﺎﻧﻢ‪ ,‬ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﮔﻮﻳﻨﺪ‪:‬‬
> ‫»ﺍﻱ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻣﻦ ‪ ،‬ﻗﺪﺭ ﺍﻳﻦ ﻓﻀﻞ ﺍﻋﻈﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ‪.‬‬
> ‫ﺣﻖ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﭘﻴﺮﻭﻱ ﮐﻨﻲ ﺗﻮ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺳﺎﻳﺮ ﺯﻧﺎﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﻲ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻪ‬  ‫ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ّ‬
> ‫ﻓﻀﻞ ﺍﻋﻈﻢ ﺍﺯ ﺣﻲ ﻗﺪﻳﻢ ﺑﺮ ﺗﻮ ﻧﺎﺯﻝ ﮔﺸﺘﻪ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻮﻧﺲ ﻭ ﻫﻤﺪﻡ ﮐﺴﻲ ﻫﺴﺘﻲ‬
> ‫ﮐﻪ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻲ ﺍﺳﺖ ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺒﺎﻝ‪ ...‬ﺩﺭ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺎﺏ ﻭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﺍﺵ‬
> ‫ﺟﻨﺖ ﺍﻋﻠﻲ ﺑﺎ ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺎﻃﻤﻪ‬   ‫ﻣﻘﺮﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺻﺎﺑﺮ ﺑﺎﺵ‪ .‬ﺑﺪﺭﺳﺘﻲ ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺗﻮ ﺩﺭ ّ‬  ‫ّ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺍﻓﻨﺎﻥ )ﭘﺎﻭﺭﻗﻲ ‪ ، ٦٥‬ﺹ ‪ ( ٣٤‬ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺮﺡ ﻣﻲ‪،‬ﺩﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﺑﻴﺎﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﺳﻤﺎﺀ‬
> ‫ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻧﺰﻭﻝ ﻭﺣﻲ ﺍﻟﻬﻲ ﺑﺮ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ‪ ١٥‬ﻣﺎﻩ ﺳ ّﻮﻡ ﻗﻤﺮﻱ ‪ ،‬ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺑﺎ ﺳ ّﻮﻡ ﺁﭘﺮﻳﻞ ‪ ١٨٤٤‬ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ‬
> ‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﮐﻪ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﻴﮕﻢ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻳﺎﺩ ﻣﻲ ﺁﻭﺭﺩ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﻪ ﻭﻗﻮﻉ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﮐﻠﻤﺎﺗﻲ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ‬  ‫ﻱ »ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﻴﮕﻢ« ‪ .١٣‬ﺍﻳﻦ ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﺷﺘﺠﺎﺕ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﻧﻴﺴ ‪،‬‬            ‫‪ (۲‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯ ‪،‬‬
> ‫ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﻌﺪ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﻴﮕﻢ ﺑﺎ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻱ ﺁﻥ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                       ‫‪۴۸‬‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺳﺖ‪«.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﻦ ﺍﻫﻞ ﺑﺸﺮﻭﻳﻪ ﺩﺭ ﻏﺮﺏ‬       ‫ﻲ ﺟﻮﺍﻧﻲ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻴ ‪،‬‬                 ‫ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻏﺮﻭﺏ ﺭﻭﺯ ‪ ۲۲‬ﻣﺎﻩ ﻣ ‪،‬‬
> ‫ﺍﺳﺘﺎﻥ ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺷﻬﺮ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﺎ ﺳﻴﺪ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻗﺪﻡ ﻣﻲ‪،‬ﺯﺩ‪ ۲.‬ﮐﻤﻲ ﻗﺒﻞ‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻴﻦ ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﮐﺎﺯﺭﻭﻥ‪ ۳‬ﺭﻭ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﻣﻐﺮﺏ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ‬            ‫ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩ ﺟﻮﺍﻥ‬    ‫ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﺎ ﮔﺮﻣﻲ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﺍﻭ ﺁﻣﺪ‪ .‬ﻣ ّ‬
> ‫ﻣﻲ ﺑﺎﻳﺴﺖ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻓﺮﻗ |ﻪ ﺷﻴﺨﻴﻪ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺧﻮﺷﺎﻣﺪﮔﻮﻳﻲ‬
> ‫ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺍﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺭﻫﺒﺮ ﻭ ﺭﺋﻴﺲ ﻓﺮﻗ |ﻪ ﺷﻴﺨﻴﻪ ﺳﻴﺪﮐﺎﻇﻢ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﭘﻨﺞ ﻣﺎﻩ ﻗﺒﻞ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﮐﺮﺑﻼ ﺑﺪﺭﻭﺩ‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻴﻦ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻣﺨﻠﺺ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ‪ ۴.‬ﺳﻴﺪ ﮐﺎﻇﻢ ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ‬      ‫ﺣﻴﺎﺕ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻣ ّ‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻤﮕﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺗﻼﻭﺕ‬
> ‫ﺍﺩﻋﻴﻪ ﻭ ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ ﻭ ﺍﻳﺜﺎﺭ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻪ ﺟﺴﺘﺠﻮ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ‪ .‬ﺳﺎﻝ‪١٨٤٤‬ﻡ‪ ۱۲۶۰) .‬ﻫﺠﺮﻱ‬
> ‫ﻗﻤﺮﻱ( ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺳﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﺑﻨﺎ ﺑﺮ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳﺚ ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ ﺳﻴﺪ ﮐﺎﻇﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻭ ﻫﺮ ﻳﮏ ﺑﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﻭ ﻋﺬﺭﻱ‬
> ‫ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺳﻴﺪ ﮐﺎﻇﻢ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺯﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﮐﺮﺑﻼ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻫﻲ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺯﺍﺩﻩ ﺍﺵ ﻋﺎﺯﻡ ﺳﻔﺮ ﺷﺪ‪.‬‬      ‫ﻣّ‬
> ‫ﺍﻭ ﻣﺪﺕ ﭼﻬﻞ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺭﻭﺯ ﺭﻭﺯﻩ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺩﻋﺎ ﻭ ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ ﺧﻮﺍﻧﺪ‪ .‬ﺍﻧﺪﮐﻲ ﺑﻌﺪ ﻳﮑﻲ‬
> ‫ﻼ ﻋﻠﻲ ﻭ ‪ ۱۲‬ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﺮﺍﻫﺎﻧﺶ ﺑﻪ ﺍﻭ‬‫ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻫﻞ ﻋﻠﻢ ﻓﺮﻗ |ﻪ ﺷﻴﺨﻴﻪ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ ﻗ ّﻮﻩ‪،‬ﺍﻱ ﭘﻨﻬﺎﻧﻲ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻫﺪﺍﻳﺖ‬  ‫ﭘﻴﻮﺳﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣ ّ‬
> 
> ‫‪٧-٩ (۱‬‬
> ‫ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺯ ﻓﺼﻞ ‪» ، ٣‬ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺍﻣﺮ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ« ‪ ،‬ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬    ‫‪ّ (۲‬‬
> ‫ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺍﺳﺖ )ﺍﺑﻮﺍﻟﻘﺎﺳﻢ ﺍﻓﻨﺎﻥ‪ ,‬ﻋﻬﺪ ﺍﻋﻠﻲ‪,‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻭﺍﺯ |ﻩ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻧﻴﺴﺖ ﺍّﻣﺎ ﺍﻏﻠﺐ ّ‬
> ‫‪،‬ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﻲ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ‪ ,،‬ﺩﻭﺭ ﺑﺎﺑﻲ ‪ ,،‬ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﻲ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‪ ,‬ﺁﮐﺴﻔﻮﺭ ‪،‬ﺩ ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ‪ONE‬‬
> ‫‪ ، WORLD‬ﺷﻤﺎﺭ |ﻩ ‪(٧ ،٩‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻃﺒﻖ ﺗﻘﻮﻳﻢ ﻣﻴﻼﺩﻱ ﺳﻴﺪ ﮐﺎﻇﻢ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ‪ ٣١‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ ١٨٤٣‬ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻘﻮﻳﻢ ﺍﺳﻼﻣﻲ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺭﻭﺯ ﻋﺮﻓﻪ‬
> ‫ﺍﺳﺖ ‪ -‬ﺭﻭﺯ ﻧﻬﻢ ﺍﺯ ﻣﺎﻩ ﺁﺧﺮﺗﻘﻮﻳﻢ ﺍﺳﻼﻣﻲ ‪ -‬ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ‪.‬‬
> ‫‪۴۹‬‬                                   ‫‪ ۲‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‬
> 
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﻼﺣﺴﻴﻦ ﺑﺎﺳﻴﺪ ﻋﻠﻲ‪،‬ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺷﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﻣﻴﺰﺑﺎﻥ ﻣﺤﺘﺮﻣﺶ ﺭﻓﺖ‪.‬‬             ‫ﻣّ‬
> ‫ﺧﺪﻣﺘﮑﺎﺭ ﺣﺒﺸﻲ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻣﺒﺎﺭﮎ ﺩﺭ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺧﻮﺷﺎﻣﺪ ﮔﻔﺖ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ‬
> ‫ﻼﺣﺴﻴﻦ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﺰﺑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﭘﻠﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺍﺗﺎﻕ ﺑﺎﻻﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﻻ‬          ‫ﮐﻪ ﻣ ّ‬
> ‫ﺪ ﺑﺮ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺖ ﺷﻮﺭ ﻭ ﺷﺎﺩﻱ ﻋﺠﻴﺒﻲ ﺩﺭ ﺩﻟﺶ ﻣﻮﺝ ﻣﻲ‪،‬ﺯﺩ‪ .‬ﺳﻴﺪ ﺟﻮﺍﻥ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤ ‪،‬‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻴﻦ ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﺭﻓﺘﺎﺭ‬  ‫ﻼﺣﺴﻴﻦ ﺁﺏ ﺭﻳﺨﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻭ ﭼﺎﻱ ﺁﻭﺭﺩ‪ .‬ﻣ ّ‬         ‫ﺩﺳﺘﻬﺎﻱ ﻣ ّ‬
> ‫ﻣﺤﺒﺖ‪،‬ﺁﻣﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺪ ﺟﻮﺍﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺍﺩﺍﻱ ﺻﻼﺓ ﻣﻐﺮﺏ ﻓﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺁﻥ‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻴﻦ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ‬  ‫ﺩﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﺍﻗﺎﻣ |ﻪ ﺻﻼﺓ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻧﻤﺎﺯ ﻣ ّ‬
> ‫ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﺴﺘﺠﻮ ﻳﺎﺭﻱ ﮐﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﮐﺎﻣﻼ ﻏﺮﻭﺏ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺁﻥ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ‬
> ‫ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﺳﻴﺪ ﮐﺎﻇﻢ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺍﻭ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ۱.‬ﺳﻴﺪ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺟﻨﺎﺏ ﺳﻴﺪ‬
> ‫ﮐﺎﻇﻢ ﺭﺷﺘﻲ ﻣﺮﺟﻊ ﻣﻄﺎﻉ ﺷﻤﺎ ﮐﻴﺴﺖ؟«‬
> ‫‪» -‬ﻣﺮﺣﻮﻡ ﺳﻴﺪ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺣﺎﻝ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻣﻲ‪،‬ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺗﺸﺎﻥ ﻫﺮ‬
> ‫ﻳﮏ ﺍﺯ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺮﮎ ﻭﻃﻦ ﮔﻮﻳﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺑﻪ ﺟﺴﺘﺠﻮﻱ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﺒﻮﺏ‬
> ‫ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ‪«.‬‬
> ‫‪» -‬ﺁﻳﺎ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ ﺷﻤﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﻭﺻﺎﻓﻲ ﻣﺨﺼﻮﺹ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺗﻲ‬
> ‫ﺑﻪ ﺧﺼﻮﺹ ﻣﻌﻴﻦ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ﻳﺎ ﻧﻪ؟«‬
> ‫‪» -‬ﺁﺭﻱ‪ .‬ﻣﻲ‪،‬ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻧﺒ ّﻮﺕ ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﻭﻻﺩ‬
> ‫ﺳﻦ ﻣﺒﺎﺭﮐﺶ ﻭﻗﺘﻲ ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ ﮐﻤﺘﺮ‬     ‫ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺎﻃﻤ |ﻪ ﺯﻫﺮﺍ ﻋﻠﻴﻬﺎ ﺳﻼﻡ ﺍﺳﺖ‪ّ .‬‬
> ‫ﺍﺯ ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﻣﺘﺠﺎﻭﺯ ﺍﺯ ﺳﻲ ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻗﺎﻣﺘﺶ ﻣﺘ ّﻮﺳﻂ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﺯ ﺷﺮﺏ ﺩﺧﺎﻥ ﺑﺮﮐﻨﺎﺭ‬
> ‫ﻣﺒﺮﺍﺳﺖ‪«.‬‬‫ﻭ ﺍﺯ ﻋﻴﻮﺏ ﻭ ﻧﻮﺍﻗﺺ ﺟﺴﻤﺎﻧﻲ ﻣﻨ ّﺰﻩ ﻭ ّ‬
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﻟﺤﻈﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺳﮑﻮﺕ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺷﺪ ﻭ ﺳﭙﺲ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﮐﺮﺩ‪:‬‬
> ‫»ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻦ ﺍﻳﻦ ﻋﻼﻣﺎﺕ ﺭﺍ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻲ ﺩﺭ ﻣﻦ ﻣﻲ‪،‬ﺑﻴﻨﻲ؟«‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻴﻦ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ‬   ‫ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﺷﺮﺡ ﻫﺮ ﻳﮏ ﺍﺯ ﻧﮑﺎﺗﻲ ﮐﻪ ﻣ ّ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺍﻳﻦ ﻣﺤﺎﻭﺭﻩ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﮕﻮﻱ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﺸﺮﻭﻳﻪ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻣﻀﻤﻮﻧﻲ ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ‬
> ‫ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﺘﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻫﺎﻱ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻲ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﮐﻪ ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﺩﻗﻴﻘﴼ ﻋﻴﻦ ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ‬
> ‫ﻣﺤﺎﻭﺭ |ﻩ ﺁﻥ ﺩﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                               ‫‪۵۰‬‬
> ‫ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻴﻦ ﺧﻴﻠﻲ ﺷﮕﻔﺖ ﺯﺩﻩ ﺷﺪ ﻭ ﺳﻌﻲ ﮐﺮﺩ ﺍﻳﻦ ﺍﻭﺻﺎﻑ ﺭﺍ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻭ ﺗﻌﺪﻳﻞ‬            ‫ﻣّ‬
> ‫ﮐﻨﺪ‪ ، ,‬ﮔﻔﺖ‪:‬‬
> ‫ﻣﻘﺪﺳﻲ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﺗﺒﻪ‪،‬ﺍﺵ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺍﺳﺖ‪ ,‬ﺩﺍﺭﺍﻱ‬     ‫»ﺣﻀﺮﺕ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﻔﺲ ّ‬
> ‫ﻗﺪﺭﺕ ﻓﻮﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ ﻭ ﻗ ّﻮﺕ ﻓﺎﺋﻘ |ﻪ ﻋﻈﻴﻤﻪ ﺍﺳﺖ‪ ,‬ﻋﻼﻣﺎﺕ ﻣﺨﺼﻮﺻﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺯ‬
> ‫ﺟﻤﻠﻪ ﻋﻠﻢ ﺁﻥ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ ﺑﻲ‪،‬ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺳﻴﺪ ﻣﺮﺣﻮﻡ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﻋﻠﻢ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﻮﻋﻮﺩ‬
> ‫ﺍﻏﻠﺐ ﻣﻲ‪،‬ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﻣﻦ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻋﻠﻢ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﻄﺮﻩ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺩﺭﻳﺎﺳﺖ‬
> ‫ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍ ﺑﻪ ﺣﻀﺮﺗﺶ ﻋﻨﺎﻳﺖ ﺷﺪﻩ‪ .‬ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻦ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﻢ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﻌﺎﺭﻑ‬
> ‫ﻋﺎﻟﻴﻪ ﻭ ﻋﻠﻢ ﻣﺤﻴﻂ ﺍﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺫ ّﺭﻩ‪،‬ﺍﻱ ﺍﺯ ﺧﺎﮎ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺮﻕ ﺑﺴﻴﺎﺭ‬
> ‫ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ‪«...‬‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻴﻦ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍ ّﺩﻋﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩ‪:‬‬‫ﻣﻴﺰﺑﺎﻥ ﻣ ّ‬
> ‫»ﺩﺭﺳﺖ ﺩﻗّﺖ ﮐﻨﻴﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺭ ﻣﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﻣﺎﻧﻊ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﻦ‬
> ‫ﺷﺨﺺ ﻣﻮﻋﻮﺩﻱ ﺑﺎﺷﻢ ﮐﻪ ﺳﻴﺪ ﻣﺮﺣﻮﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ؟ ﭼﻪ ﺍﺷﮑﺎﻟﻲ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺗﺼ ّﻮﺭ‬
> ‫ﻣﻲ ﮐﻨﻴﺪ؟«‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻴﻦ ﺭﺳﺎﻟﻪ ﺍﻱ ﺷﺎﻣﻞ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻣﺸﮑﻠﻪ ﻭ ﺍﻗﻮﺍﻝ ﻣﺘﺸﺎﺑﻬﻪ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ‬        ‫ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣ ّ‬
> ‫ﺷﻴﺨﻴﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻴﺰﺑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺗﻘﺪﻳﻢ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﭘﺎﺳﺦ ﻧﻤﻮﺩ‪ .‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺁﻧﮑﻪ ﺍﻭ‬        ‫ّ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺭﺳﺎﻟﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻴﺪ ﻋﻠﻲ‪،‬ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺩﺍﺩ ﺗﺮﺱ ﻭ ﻭﺣﺸﺘﻲ ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻓﺮﺍ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺳﻴﺪ‬
> ‫ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻼﺕ ﻭ ﮐﺸﻒ ﺭﻣﻮﺯ‬       ‫ﺟﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﻋﺮﺽ ﭼﻨﺪ ﺩﻗﻴﻘﻪ ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻧﻲ ﻓﺼﻴﺢ ﻭ ﺑﻠﻴﻎ ّ‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻴﻦ ﺍﺯ ﺳﻴﺪ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺍﻳﻦ‬  ‫ﺁﻥ ﺳﺆﺍﻻﺕ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﻌﺪﻱ ﻣ ّ‬
> ‫ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮﻱ ﺑﺮ ﺳﻮﺭ |ﻩ ﻳﻮﺳﻒ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﻫﺪ‪ .‬ﺳﻴﺪ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﻲ ﻣﺒﻬﻮﺕ ﺑﻪ ﺻﻮﺕ ﻣﻴﺰﺑﺎﻥ ﺧﻮﺩ‬       ‫ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺷﺮﺡ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻧﻤﻮﺩ‪ .‬ﻣ ّ‬
> ‫ﮔﻮﺵ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻧﻴﺮﻭﻳﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻼﻡ ﻭ ﺩﺭ ﺻﺪﺍﻱ ﻣﻴﺰﺑﺎﻥ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﻣﻮﺟﻲ ﺩﺭ‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻴﻦ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻭ ﻧﻔﻮﺫ ﻣﻲ ﻧﻤﻮﺩ‪ .‬ﻣﻼ ﺣﺴﻴﻦ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻃﻮﻝ‬         ‫ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻣ ّ‬
> ‫ﺷﺐ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﻄﻤﺌﻦ‪،‬ﺗﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﮏ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪﻫﺎ ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ‬
> ‫ﺭﻓﺖ ﻭ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺳﻴﺪ ﺟﻮﺍﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩ‪ .‬ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﻴﺪ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺩﺭﺧﺎﺗﻤ |ﻪ ﮔﻔﺘﮕﻮﻫﺎ ﺩﺭ‬
> ‫ﻧﺰﺩﻳﮑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺳﺤﺮ ﺑﻪ ﻣﻼ ﺣﺴﻴﻦ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ‪:‬‬
> ‫»ﺷﻤﺎ ﺍ ّﻭﻝ ﮐﺴﯽ ﻫﺴﺘﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﺆﻣﻦ ﺷﺪﻩ‪،‬ﺍﻳﺪ‪ .‬ﻣﻦ ﺑﺎﺏ ﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﺷﻤﺎ‬
> ‫‪۵۱‬‬                                 ‫‪ ۲‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‬
> 
> ‫ﺗﻔﺤﺺ‬‫ﺑﺎﺏ‪،‬ﺍﻟﺒﺎﺏ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ‪ ۱۸‬ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﺆﻣﻦ ﺑﺸﻮﻧﺪ‪ ,‬ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﯽ ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠ |ﻪ ّ‬
> ‫ﻭ ﺟﺴﺘﺠﻮﯼ ﺧﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺳﻢ ﻭ ﺭﺳﻢ ﻣﻦ ﺁﮔﺎﻩ ﮐﻨﺪ‬
> ‫ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﺆﻣﻦ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﻳﮑﯽ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﯽ‪،‬ﮐﻨﻢ ﮐﻪ‬
> ‫ﻣﮑﻪ ﺍﺑﻼﻍ ﺧﻮﺍﻫﻢ‬  ‫ﻣﮑﻪ ﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﺮﻳﻒ ّ‬ ‫ﻣﮑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻫﯽ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ّ‬ ‫ﺑﺎ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺳﻔﺮ ّ‬
> ‫ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﮐﻮﻓﻪ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺭﻓﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﮐﻮﻓﻪ ﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﯽ ﺭﺍ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺧﻮﺍﻫﻢ‬
> ‫ﺳﺎﺧﺖ‪ .‬ﺷﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻣﺸﺐ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻳﺎﻓﺖ ﺍﺯ ﻫﻤﺮﺍﻫﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺳﺎﻳﺮ ﻧﻔﻮﺱ ﻣﮑﺘﻮﻡ‬
> ‫ﺩﺍﺭﻳﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﮐﺲ ﭼﻴﺰﯼ ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ‪ ,‬ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺍﻳﻠﺨﺎﻧﯽ ﺗﻮﻗّﻒ ﮐﻨﻴﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺗﺪﺭﻳﺲ‬
> ‫ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺷﻮﻳﺪ‪.‬ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺷﻤﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﻃﻮﺭﻱ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺭﻣﺰ ﻣﺴﺘﻮﺭ ﺭﺍ ﺍﻓﺸﺎﺀ‬
> ‫ﻧﮑﻨﺪ‪«...‬‬
> ‫ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻋﻼﻡ ﻣﻬﻴﻤﻦ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﻣﻴﻬﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺎ ﺩﻡ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺭﻗﻪ‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻴﻦ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻣﺮﺩﻡ ﮐﻮﭼﻪ ﻭ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻭ‬       ‫ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻣ ّ‬
> ‫ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ ﻋﺎ ّﺩﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻳﺪ‪ .‬ﺟﻬﺎﻧﻲ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﻟﺤﻈﺎﺗﻲ ﻗﺒﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ‬
> ‫ﺑﻮﺩ ﻭ ﺣﺎﻻ ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ ﺑﻪ ﻧﻈﺮﺵ ﺍﺯ ﺧﺎﮎ ﻫﻢ ﭘﺴﺖ‪،‬ﺗﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﻴﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺿﻌﻴﻒ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺣﺎﻻ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ ﺟﺮﺃﺕ ﻭ ﺷﻬﺎﻣﺖ ﻭ ﺳﺮﻭﺭ‬
> ‫ﻭ ﺳﭙﺎﺱ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻟﻬﻲ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﺗﺶ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺣﺎﻻ‬
> ‫ﺍﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﻲ ﺑﺎﻳﺴﺖ ﻗﻴﺎﻡ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺻﺪﺍﻱ ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻧﺎ ﺻﺪﺍﻱ ﻓﺮﺷﺘ |ﻪ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ‬
> ‫ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻣﻲ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
> ‫»ﺍﯼ ﺍﻫﻞ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﻮﻳﺪ‪ .‬ﺯﻳﺮﺍ ﺻﺒﺢ ﺭﻭﺷﻦ ﺩﻣﻴﺪ‪ .‬ﺑﺮﺧﻴﺰﻳﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻓﻴﺾ ﻇﻬﻮﺭ‬
> ‫ﻭ ﺑﺮﮐﺖ ﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﻲ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺷﻮﻳﺪ‪ .‬ﺑﺎﺏ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻲ ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻱ ﺍﻫﻞ ﻋﺎﻟﻢ ﻫﻤﻪ‬
> ‫ﺩﺍﺧﻞ ﺷﻮﻳﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺴﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮﺩﻳﺪ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪«...‬‬
> ‫ﻼﺣﺴﻴﻦ ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺣﺮﻭﻑ ﺣﻲ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺣﺮﻭﻑ ﺣﻲ ﻟﻘﺒﻲ ﺑﻮﺩ‪ ,‬ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ‬             ‫ﻣّ‬
> ‫ﺑﺎﺏ ﺑﻪ ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ﻫﺠﺪﻩ ﻧﻔﺮﻱ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻣﻨﺰﻟﺖ ﺣﻀﺮﺗﺶ‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻴﻦ‬  ‫ﺁﮔﺎﻩ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺣﻮﺍﺭﻳﻮﻥ ﺍﻟﻬﻲ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻇﻬﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪ ﮔﺸﺘﻨﺪ‪ ,‬ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ‪ .۱‬ﻣ ّ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺣﺮﻭﻑ ﺣﻲ ‪ ١٨‬ﻧﻔﺮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻭﻑ ﺳﻤﺒﻞ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﺩﻳﻦ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻦ‬
> ‫ﺣﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﮐﻪ ﻣﻈﻬﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻟﻬﻲ ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻭﻑ ﺭﺍ ﭘﺪﻳﺪﺍﺭ‬
> ‫ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻫﺠﺪﻩ ﻧﻔﺮ ﺣﺮﻭﻑ ﺣﻲ)ﺡ= ‪ ٨‬؛ ﻱ=‪ (١٠‬ﺑﻌﻼﻭ |ﻩ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ‪ ١٩‬ﻧﻔﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﮐﻠﻤ |ﻪ ﻭﺣﻴﺪ ﺩﺭ ﻋﺪﺩ‬
> ‫ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻋﺪﺩ ‪ ١٩‬ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                  ‫‪۵۲‬‬
> ‫ﻣﺪﺗﻲ‬‫ﺣﺲ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ّ .‬‬  ‫ﺑﻪ ﻧﺰﺩ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺯﺍﺩ |ﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺖ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺣﺎﻟﺖ ﺍﻭ ﺭﺍ ّ‬
> ‫ﺑﻌﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﻳﮑﻲ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﻫﺮ ﻳﮏ ﺑﻪ ﻃﺮﻳﻘﻲ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﻋﻮﺩ ‪ -‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‬
> ‫‪ -‬ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻣﺆﻣﻦ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩﻱ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺣﺮﻭﻑ ﺣﻲ ﭘﻴﻮﺳﺖ ﺯﻥ‬
> ‫ﺟﻮﺍﻥ ﺧﺎﺭﻕ‪،‬ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻟﻘﺐ ﻃﺎﻫﺮﻩ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﺍﺵ ﺩﺭ ﻗﺰﻭﻳﻦ‬
> ‫ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺑﺎ ﺁﻧﮑﻪ ﭘﺪﺭﺵ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻗﺰﻭﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ‬
> ‫ﺷﻴﺨﻴﻪ ﺍﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻧﮑﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﮐﻨﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩ‪ .‬ﻧﻔﺮ ﻫﺠﺪﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ‬
> ‫ﻗﺪﻭﺱ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺷﺪ ﻣﺮﺩ ﺟﻮﺍﻧﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺶ ﺑﻪ ﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﺤ ّﻤﺪ‬          ‫ﺍﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻪ ّ‬
> ‫ﻗﺪﻭﺱ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻧﻔﺮﻱ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﻳﺎﻓﺘﻦ‬         ‫ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ ﺍﻣﺎﻡ ﺩ ّﻭﻡ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﻴﺪ‪ّ .‬‬
> ‫ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺎ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﻭ‬
> ‫ﻗﺪﻭﺱ ﻳﮑﻲ‬   ‫ﻼ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﻭﺡ ﻭ ﻣﮑﺎﺷﻔﻪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ّ .‬‬        ‫ﻗﺪﻭﺱ ﻗﺒ ً‬‫ّ‬
> ‫ﺍﺯ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺗﺮﻳﻦ ﺣﺮﻭﻑ ﺣﻲ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺣﺮﻭﻑ ﺣﻲ ﺑﻪ ﻫﺠﺪﻩ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺩﺭ‬
> ‫ﻣﮑﻪ ﻭ ﻣﺪﻳﻨﻪ ‪ ،‬ﺷﻬﺮ ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺍﺳﻼﻡ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﺷﺮﻭﻉ‬      ‫ﺗﺪﺍﺭﮎ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ّ‬
> ‫ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺳﻔﺮ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻋﻼﻡ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﻪ ﺣﺮﻭﻑ ﺣﻲ‬
> ‫ﭼﻨﻴﻦ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ‪:‬‬
> ‫»ﺍﻱ ﻳﺎﺭﺍﻥ ﻋﺰﻳﺰ ﻣﻦ‪ ,‬ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﻳﺎﻡ ﺣﺎﻣﻞ ﭘﻴﺎﻡ ﺍﻟﻬﻲ ﻫﺴﺘﻴﺪ‪ .‬ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ‬
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺨﺰﻥ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺧﻮﻳﺶ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺗﺎ ﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﻲ ﺭﺍ ﺍﺑﻼﻍ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ‪ ...‬ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻣﺒﺎﺭﮐ |ﻪ‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﻳﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ‬
> ‫ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﺑﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺑﻔﺮﺳﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ ﺷﻤﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﺗﺸﻲ ﻫﺴﺘﻴﺪ ﮐﻪ‬
> ‫ﺩﺭ ﺷﺐ ﺗﺎﺭﻳﮏ ﺑﺮﻓﺮﺍﺯ ﮐﻮﻩ ﺑﻠﻨﺪ ﺍﻓﺮﻭﺧﺘﻪ ﮔﺮﺩﺩ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺖ ﺷﻤﺎ ﻣﻬﺘﺪﻱ‬
> ‫ﺷﻮﻧﺪ‪.‬ﺑﺎﻳﺪ ﻃﻬﺎﺭﺕ ﺫﺍﺕ ﻭ ﺣﺴﻦ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺷﻤﺎ ﻃﻮﺭﻱ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻮﺍﺳﻄ |ﻪ‬
> ‫ﻣﺸﺎﻫﺪ |ﻩ ﺣﺴﻦ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺷﻤﺎ ﺑﺴﻮﻱ ﭘﺪﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﻣﻨﺒﻊ ﻓﻴﺾ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﻲ ﻭ‬
> ‫ﺳﺮ ﭼﺸﻤ |ﻪ ﻓﻀﻞ ﺍﺑﺪﻱ ﺍﺳﺖ ﻣﺘ ّﻮﺟﻪ ﮔﺮﺩﻧﺪ‪ ...‬ﻳﻘﻴﻦ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ ﻋﻈﻤﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﺴﺒﺖ‬
> ‫ﺑﻪ ﺍﻳّﺎﻡ ﺳﺎﺑﻖ ﺑﻲ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻠﮑﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎﺱ ﻧﻴﺴﺖ‪ ...‬ﺷﻤﺎ ﻧﻔﻮﺳﻲ ﻫﺴﺘﻴﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﻮﺍﺭ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﻇﻬﻮﺭ ﺭﺍ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﮐﺮﺩﻳﺪ‪ ...‬ﻣﻦ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺭﻭﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻳﺪ ﺁﻣﺎﺩﻩ‬
> ‫ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﻡ‪ ...‬ﺭﺍﺯ ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻳﻮﻡ ﺍﷲ ﮐﻪ ﻣﻲ ﺁﻳﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﮑﺸﻮﻑ ﻧﻴﺴﺖ‪ ...‬ﺍﻳﻨﮏ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ‬
> ‫ﻭ ﻋﺮﺽ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﺷﻮﻳﺪ ﻭ ﺑﺎ ﻗﺪﻡ ﺛﺎﺑﺖ ﻭ ﻗﻠﺐ ﺑﻲ‪،‬ﺁﻻﻳﺶ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻣﺪﻥ‬
> ‫‪۵۳‬‬                                  ‫‪ ۲‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‬
> 
> ‫ﺭﻭﺯ ﺧﺪﺍ ﻣ ّﻬﻴﺎ ﻭ ّ‬
> ‫ﻣﺴﻄﺢ ﮐﻨﻴﺪ‪ ...‬ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﻴﺎﻡ ﮐﻨﻴﺪ‪ ,‬ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺗ ّﻮﮐﻞ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ‬
> ‫ﻭ ﺑﺎﻭ ﺗ ّﻮﺟﻪ ﮐﻨﻴﺪ ﻭ ﻳﻘﻴﻦ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﻓﺘﺢ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻱ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ‬
> ‫ﺑﻮﺩ‪«.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﻗﺪﻭﺱ ﮐﻪ ﻫﺠﺪﻫﻤﻴﻦ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺣﺮﻭﻑ ﺣﻲ ﺑﻮﺩ ﻭ‬              ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ّ‬
> ‫ﮎ ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻋﺎﺯﻡ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﺷﺪﻧﺪ‪ ۱.‬ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﺯ ﺑﻨﺪﺭ ﺑﻮﺷﻬﺮ‬     ‫ﺧﺪﻣﺘﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﺒﺎﺭ ‪،‬‬
> ‫ﻧﺎﻣﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺮ ﺧﻮﺩ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪:‬‬
> ‫»ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻣﻦ ‪ ،‬ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺸﺖ ﻭ ﭘﻨﺎﻩ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﺪ‪ ۲«.‬ﺩﺭﻳﺎ ﻃﻮﻓﺎﻧﻲ ﻭ ﻧﺎﺁﺭﺍﻡ ﺑﻮﺩ ﻭ ﮐﺸﺘﻲ‬
> ‫ﺑﺎ ﺷﺪﺕ ﺑﻪ ﺗﺨﺘﻪ ﺳﻨﮕﻬﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺭﺩ‪ .‬ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺁﺏ ﮐﺎﻓﻲ‬
> ‫ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻮﺷﻴﺪﻧﻲ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﺮﺱ ﻟﻴﻤﻮﻱ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺟﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺪﺕ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻓﺎﻥ ﻭ ﺁﺷﻮﺏ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﻪ ﻧﺰﻭﻝ ﺁﻳﺎﺕ ﻣﺸﻐﻮﻝ‬
> ‫ﻗﺪﻭﺱ ﻫﻢ ﮐﺎﺗﺐ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ّ‬
> ‫ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻧﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﮐﺸﺘﻲ ﺑﻮﺩ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺷﻴﺦ ﺍﺑﻮﺗﺮﺍﺏ ‪ -‬ﺍﻣﺎﻡ ﺟﻤﺎﻋﺖ‬
> ‫ﺷﻬﺮ ﺷﻴﺮﺍﺯ ‪ -‬ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﮐﺸﺘﻲ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‬
> ‫ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﻭ ﻋﺼﺒﺎﻧﻲ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻦ ﻧﺎﺳﺰﺍ ﻭ ﺍﻫﺎﻧﺖ ﺑﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ‪ .‬ﺍﻳﻨﮑﺎﺭ‬
> ‫ﺳﺒﺐ ﻋﺼﺒﺎﻧﻴﺖ ﻧﺎﺧﺪﺍﻱ ﮐﺸﺘﻲ ﺷﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﻣ |ﻪ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺍﺯ‬
> ‫ﮐﺸﺘﻲ ﺑﻪ ﺩﺭﻳﺎ ﺑﻴﺎﻧﺪﺍﺯﻧﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﻭﺳﺎﻃﺖ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻧﮕﺬﺍﺷﺘﻨﺪ ﺧﺪﻣﻪ ﭼﻨﻴﻦ‬
> ‫ﮐﺎﺭﻱ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﻪ ﻧﺎﺧﺪﺍ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻞ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺣﺮﻓﻬﺎ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﺻﺪﻣﻪ ﻣﻲ ﺯﻧﺪ ﻭ ﻫﻤ |ﻪ ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺒﺨﺸﻴﻢ‪ .‬ﺩﺭ ﻣﺎﻩ ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ‬
> ‫ﻗﺪﻭﺱ ﺑﺮﺍﻱ‬ ‫ﻣﮑﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪ّ .‬‬ ‫ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۴۴‬ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﻋﺎﺯﻡ ﺷﻬﺮ ّ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺳﻔﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺛﺒﺖ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ )ﺍﺷﺮﺍﻕ ﺧﺎﻭﺭﻱ ‪ ،‬ﮐﺘﺎﺏ ﻣﺤﺎﺿﺮﺍﺕ ‪:(٧٢٩-٣١‬‬
> ‫ﻋﺰﻳﻤﺖ ﺍﺯ ﺷﻴﺮﺍﺯ ‪ ١۰‬ﺳﭙﺘﺎﻣﺒﺮ ‪ ,١٨٤٤‬ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻪ ﺑﻮﺷﻬﺮ ‪ ١٩‬ﺳﭙﺘﺎﻣﺒﺮ ‪ ,١٨٤٤‬ﺣﺮﮐﺖ ﺍﺯ ﺑﻨﺪﺭ ﺑﻮﺷﻬﺮ ‪ ٢‬ﺍﮐﺘﺒﺮ‬
> ‫‪ ,١٨٤٤‬ﻋﺰﻳﻤﺖ ﺍﺯ ّ‬
> ‫ﻣﮑﻪ ‪ ٧‬ﮊﺍﻧﻮﻳﻪ ‪ ,١٨٤٥‬ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻪ ﻣﺪﻳﻨﻪ ‪ ١٦‬ﮊﺍﻧﻮﻳﻪ ‪ ,١٨٤٥‬ﻋﺰﻳﻤﺖ ﺍﺯ ﻣﺪﻳﻨﻪ ‪ ١٢‬ﻓﻮﺭﻳﻪ‬
> ‫ﺟﺪﻩ ‪ ٢٤‬ﻓﻮﺭﻳﻪ ‪ ,١٨٤٥‬ﺳﻔﺮ ﺑﺎ ﮐﺸﺘﻲ ‪ ٢٧‬ﻓﻮﺭﻳﻪ ‪ ,١٨٤٥‬ﻋﺰﻳﻤﺖ ﺑﻪ ﺍﻳﺮﺍﻥ ‪ ٢٤‬ﻣﺎﺭﭺ ‪.١٨٤٥‬‬
> ‫‪ ,١٨٤٥‬ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻪ ّ‬
> ‫‪ (۲‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ ‪۱۵‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                 ‫‪۵۴‬‬
> ‫ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺷﺘﺮﻱ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺳﻮﺍﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺭﺍﻩ‬
> ‫ﻣﮑﻪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﺎ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ‪.‬‬   ‫ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺖ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ّ‬
> ‫ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﮐﻌﺒﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺩ ِﺭ ﮐﻌﺒﻪ‪ ,‬ﻣﻘﺎﻣﻲ ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﺩﺭ‬
> ‫ﺣﻮﻝ ﺁﻥ ﻃﻮﺍﻑ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ ‪ ,،‬ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻴﻠﻪ ﻫﺎﻱ ﺁﻥ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺍﻣﺮ ﺧﻮﺩ‬
> ‫ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﺍﺋﺮﻳﻦ ﺍﻋﻼﻥ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺯﺍﺋﺮﻳﻦ ﺍﻳﻦ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ‪ ,‬ﺍّﻣﺎ ﻣﻌﻨﺎﻱ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﮎ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻃﻲ ﺭﻭﺯ ﻫﺎﻱ ﺑﻌﺪ ﺧﺒﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﻋﻼﻥ ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﭘﺨﺶ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﻗﺪﻭﺱ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻧﺰﺩ ﺷﺮﻳﻒ ّ‬
> ‫ﻣﮑﻪ‬                               ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺗﻮﻗﻴﻊ ﻣﺨﺼﻮﺻﻲ ﺭﺍ ﺑﻪ ّ‬
> ‫ﻣﮑﻪ ﺗﻮﻗﻴﻊ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻓﺼﻞ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻭ ﻭﻗﺖ ﻧﺪﺍﺷﺖ‬      ‫ﺑﺒﺮﺩ‪ .‬ﺷﺮﻳﻒ ّ‬
> ‫ﻣﻄﺎﻟﻌ |ﻪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻭﻗﺖ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﻣﻮﮐﻮﻝ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻗﻴﻊ ﺭﺍ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﺮﺩ ﻭ‬
> ‫ﺑﻪ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺁﻥ ﭘﻲ ﺑﺮﺩ ﮐﻪ ﭼﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻬ ّﻤﻲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻳﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‬
> ‫ﻗﺪﻭﺱ ﻭ‬ ‫ﻣﮑﻪ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ّ‬       ‫ﻭ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺷﻬﺮ ّ‬
> ‫ﺧﺪﻣﺘﮑﺎﺭﺷﺎﻥ ﻣﺒﺎﺭﮎ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺑﻪ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻣﻘﺒﺮﻩ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻭ ﺷﻴﺦ ﺍﺣﻤﺪ‬
> ‫ﺍﺣﺴﺎﻳﻲ ‪ -‬ﺑﻨﻴﺎﻥ ﮔﺬﺍﺭ ﻓﺮﻗ |ﻪ ﺷﻴﺨﻴﻪ ﮐﻪ ﻇﻬﻮﺭ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﭘﻴﺸﮕﻮﻳﻲ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ‪ ،‬ﺭﻓﺘﻨﺪ‪ ۲.‬ﻭ‬
> ‫ﺁﻧﺠﺎ ﺩﻋﺎ ﻭ ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺩﻋﺎ ﻭ ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ ﺍﺋﻤ |ﻪ ﺍﻃﻬﺎﺭ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ‬
> ‫ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﻫﺪ ﺁﻣﺪ ﺩﺭ ﻫﺮﺍﺱ‬
> ‫ﻭ ﻧﮕﺮﺍﻧﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﻗﺪﻭﺱ ﻭ ﻣﺒﺎﺭﮎ ﭘﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻧﻬﺎﺩﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺣﺪﻭﺩ ﺷﺶ ﻣﺎﻩ ﺑﻌﺪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ‪ّ ,،‬‬
> ‫ﻗﺪﻭﺱ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺭﻭﺍﻧﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ‪:‬‬‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ّ‬
> ‫»ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻣﺼﺎﺣﺒﺖ ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ‪ .‬ﺳﺎﻋﺖ ﺟﺪﺍﻳﻲ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﻳﮕﺮ‬
> ‫ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﺳﺎﺣﺖ ﻗﺮﺏ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀ ﺑﺎﺯ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺑﻬﻢ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺳﻴﺪ‪«.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ ‪.٦٩-٧١ «The Bab» ،‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ ‪.٢‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ‪.٩٩‬‬
> ‫‪۵۵‬‬                                 ‫‪ ۲‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‬
> 
> ‫ﻗﺪﻭﺱ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪ ﺑﻪ ﻧﺰﺩ ﺩﺍﻳﻲ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺭﻓﺖ ﻭ ﭘﻴﻐﺎﻡ‬         ‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﮐﻪ ّ‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻳﻲ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﺑﺰﺭﮒ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‬
> ‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩ‪ .‬ﺑﻪ ﺯﻭﺩﻱ ﻏﻠﻐﻠﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺎﻥ ﺑﻪ ﭘﺎ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﺎﻧﺖ‬
> ‫ﻗﺪﻭﺱ ﺭﺍ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻧﻲ ﺭﺍ‬   ‫ﺟﺪﻳﺪﻱ ﻇﻬﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺣﺎﮐﻢ ﻓﺎﺭﺱ ّ‬
> ‫ﺑﻪ ﺑﻮﺷﻬﺮ ﮔﺴﻴﻞ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ‬
> ‫ﺷﻬﺮ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻲ ﺁﻳﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺭﻓﺘﺎﺭﻣﺤﺒﺖ‪،‬ﺁﻣﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭ ﺩﺭ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺷﺪﻧﺪ‬
> ‫ﻫﻤ |ﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺑﻪ ﻋﻼﻣﺖ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﺣﺎﮐﻢ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ّﻃﻲ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﺑﺎ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺣﺎﮐﻢ ﺍﺯ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻋﺼﺒﺎﻧﻲ‬
> ‫ﻓﺮﺍﺷﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺮ ﮐﺮﺩ ﺳﻴﻠﻲ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﺑﺰﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺍﻳﻦ‬     ‫ﺷﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ّ‬
> ‫ﺣﺮﮐﺖ ﻋ ّﻤﺎﻣ |ﻪ ﺳﺒﺰ ﺭﻧﮓ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻥ ﺍﺻﻞ ﻭ ﻧﺴﺐ ﺷﺮﻳﻒ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ‬
> ‫ﺳﺮ ﺍﻓﺘﺎﺩ‪ .‬ﺷﻴﺦ ﺍﺑﻮ ﺗﺮﺍﺏ ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺪ ﻋﻘﺪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﻭ ﻫﻤﺴﺮﺵ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﺑﻮﺩ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ ﺷﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﻋ ّﻤﺎﻣﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﻧﻬﺎﺩ‪.‬‬
> ‫ﺷﻴﺦ ﺍﺯ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﺍ ّﺩﻋﺎﻱ ﺍﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﺍﺳﻄ |ﻪ ﺑﻴﻦ ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ‬
> ‫ﺍﺳﺖ ؟ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺷﻴﺦ ﮐﻪ ﺭﺍﺿﻲ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ‬
> ‫ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺭﻭﺯﻱ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ ﺭﺳﻤﴼ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﻭﮐﻴﻞ ﺍﻋﻼﻡ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺣﻀﺮﺕ‬
> ‫ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻭﮐﺎﻟﺖ ﺩﺍﻳﻲ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻋﻼﻥ ﺍ ّﺩﻋﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﻣﺴﺠﺪ ﺭﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺷﻴﺦ‬
> ‫ﺍﺑﻮﺗﺮﺍﺏ ﺑﻪ ﭘﻴﺸﻮﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺁﻣﺪ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮔﺮﻭﻫﻲ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ‬
> ‫ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﻭﺣﺪﺍﻧﻴﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻣ ّﻘﺪﺱ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﺤ ّﻤﺪ‬
> ‫ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﻠﻲ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻭ ﺳﭙﺲ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ »ﻭﺍﺳﻄ |ﻪ ﻓﻀﻞ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ‬
> ‫ﻗﺮﻭﻥ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺭ«‪ ۲‬ﻣﻲ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳﺚ ﻗﺮﺁﻧﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﺪ »ﻳﻮﻡ ﻇﻬﻮﺭ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ »‪.٨٩ «The Bab‬‬
> ‫‪ A Traveller’s Narrative (۲‬ﺗﺮﺟﻤ |ﻪ ﺍﻱ‪.‬ﺟﻲ‪ .‬ﺑﺮﺍﻭﻥ )ﮐﻤﺒﺮﻳﺞ ‪ ،‬ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ؛ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ‬
> ‫ﮐﻤﺒﺮﻳﺞ ‪(١٨٩١،‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                       ‫‪۵۶‬‬
> ‫ﻗﺎﺋﻢ ﻳﻮﻡ ﺭﺳﺘﺎﺧﻴﺰ«‪ ۱‬ﺍﺳﺖ ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺍﺯ ﻣﻨﺒﺮ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻪ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺣﺎﺿﺮ‬
> ‫ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﺗﺎ ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﺎ ﺁﻭﺭﻧﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺷﻴﺦ ﺍﺑﻮﺗﺮﺍﺏ ﺍﺯ ﺗﺮﺱ ﺁﻧﮑﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺻﺪﻣﻪ‪،‬ﺍﻱ‬
> ‫ﺑﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍّﻣﺎ ﺑﻪ ﺯﻭﺩﻱ ﺑﺮﺧﻲ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﻭﺍﺳﻄ |ﻪ ﺑﻴﻦ ﺍﻣﺎﻡ ﻏﺎﺋﺐ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻴﺴﺖ ‪ ،‬ﺑﻠﮑﻪ‬
> ‫ﺍﻭ ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻱ ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻼﻡ ﻗﻴﺎﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻭ ﺁﻥ ﮐﺴﻲ‪ ,‬ﮐﻪ ﻗﺮﻧﻬﺎ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻧﻈﺎﺭ ﻧﺎﭘﺪﻳﺪ ﺷﺪﻩ‪ ,‬ﻧﺒﻮﺩ ‪ -‬ﺍﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﻣﻈﻬﺮ ﻇﻬﻮﺭﮐﻠّﻲ ﺍﻟﻬﻲ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺩﺭﻱ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻇﻬﻮﺭ ﺑﻌﺪﻱ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺸﻮﺩﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻈﻬﺮ ﮐﻠّﻲ ﻇﻬﻮﺭ ﺑﻌﺪﻱ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺳﺎﺯﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺣﻔﻆ‬
> ‫ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺭ ﻭ ﺑﻼﻳﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺭﻭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺍﻣﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﺪﺭﻳﺞ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﻲ‬
> ‫ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺳﺎﺧﺖ‪.‬‬
> ‫ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﺑﺎﻻ ﻣﻘﺎﻡ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺣﺮﻓﻬﺎﻱ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺑﻪ ﺧﺸﻢ‬
> ‫ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻓﺘﻮﺍﻳﻲ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺏ ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺍﺯ‬
> ‫ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺷﻴﺦ ﺍﺑﻮ ﺗﺮﺍﺏ ﮐﻪ ﺍﻓﻀﻞ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺷﻬﺮ ﺑﻮﺩ ﺁﻥ ﻓﺘﻮﻱ ﺭﺍ ﺍﻣﻀﺎﺀ ﻧﮑﺮﺩ ﻧﻘﺸ |ﻪ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻤﻠﻲ ﻧﺸﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﺎﺩﺭ‪ ,‬ﻫﻤﺴﺮ ﻭ ﻫﻤ |ﻪ ﮐﺴﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺻﺪﺍﻱ ﺟﺎﺭﭼﻲ‬
> ‫ﺷﻬﺮ ﺭﺍ ﻣﻲ ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﺒﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩ ﺑﺎﺏ ﺑﻪ ﻣﺴﺠﺪ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﺧﻴﻠﻲ‬
> ‫ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻫﻤﺴﺮﺵ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺑﻌﺪﴽ ﺷﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎﻱ ﻫﻤﺴﺮﺵ ﺧﻴﻠﻲ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺧﺸﻤﮕﻴﻦ ﺳﺎﺧﺘﻪ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎﺏ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻲ ﺑﻲ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﺪﺗﻲ ﻣﻲ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻋﺎﺋﻠ |ﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺮ ﺑﺒﺮﺩ ﻭ‬  ‫ﺣﺎﻻ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻱ ّ‬
> ‫ﭘﻴﺎﻡ ﺍﻟﻬﻲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺑﻼﻍ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﺭﻭﺯ ﺗﻌﺪﺍﺩﺷﺎﻥ ﺭﻭ ﺑﻪ‬
> ‫ﻓﺰﻭﻧﻲ ﺑﻮﺩ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺣﺮﻭﻑ ﺣﻲ ﺩﺭ ﺳﺮﺗﺎﺳﺮ ﻗﻠﻤﺮﻭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ‬
> ‫ﺧﺒﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺁﮔﺎﻫﻲ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺷﻮﺭ ﻭ ﺷﻮﻗﻲ ﺩﺭ‬
> ‫‪ (۱‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ »‪ .٩٨ ، «The Bab‬ﺑﻴﻦ ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﻧﺪﮐﻲ‬
> ‫ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﺄﺧﺬ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪ ، A Traveller’s Narrative (۲‬ﺝ ‪.٢‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ ‪ .٩٩«The Bab» ،‬ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﮐﻪ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺑﺎﺯﮔﻮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ ,‬ﺍﻳﻦ ﺍﺗﻔﺎﻕ‬
> ‫ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺣﻀﻮﺭ ﺑﺎﺏ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺑﻪ ﻭﻗﻮﻉ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ ﻋﻠﺖ ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﺑﻮﺩ )ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ ‪»،‬ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﻴﮕﻢ« ‪.(١٩-٢٠‬‬
> ‫ﻱ »ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﻴﮕﻢ« ‪.٢٠-٢١‬‬‫‪ (۴‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯ ‪،‬‬
> ‫‪۵۷‬‬                           ‫‪ ۲‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‬
> 
> ‫ﻣﺮﺩﻡ ﭘﺪﻳﺪ ﺁﻭﺭﺩﻩ‪ ,‬ﺭﻭﺡ ﺟﺪﻳﺪﻱ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺩﻣﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻼﻫﺎ‪ ,‬ﻣﺠﺘﻬﺪﻳﻦ ﻭ ّ‬
> ‫ﺣﮑﺎﻡ ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺷﻮﺭﺍﻧﮕﻴﺰ ‪ ,،‬ﺍﺯ ﺷﺮﺡ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ‬             ‫ﻣّ‬
> ‫ﻭ ﺷﻴﻮ |ﻩ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎﺏ‪ ,‬ﮐﻪ ﻫﻤ |ﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﻠﺐ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ ,‬ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﻳﺮﻱ ﻧﮕﺬﺷﺖ ﮐﻪ ﺯﻣﺰﻣﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺍﻳﻦ ﺧﺒﺮﻫﺎﻱ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻪ ﮔﻮﺵ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺑﺎﻻﻱ ﮐﺸﻮﺭﻱ‬
> ‫ﺭﺳﻴﺪ‪.‬‬
> ‫‪۳‬‬
> 
> ‫ﻭﺣﻴﺪ‬
> 
> ‫ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﺎﻩ ‪ ,،‬ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻥ‪ ,‬ﺑﺎ ﻫﻤ |ﻪ ﺟﻼﻝ ﻭ ﺷﮑﻮﻫﺶ ﺭﻭﻱ ﮐﻒ ﻣﺮﻣﺮﻳﻦ ﻗﺼﺮﺵ ﻗﺪﻡ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺯﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺍﺯ ﮔﺰﺍﺭﺷﻬﺎﻱ ﺿﺪ ﻭ ﻧﻘﻴﺾ ﮐﺘﺒﻲ ﻭ ﺷﻔﺎﻫﻲ ﺣﮑﻤﺮﺍﻧﺎﻥ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻣﺨﺘﻠﻒ‬
> ‫ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﻴﺪ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﺎﺏ ﺩﺭ ﺗﺤﻴّﺮ ّ‬
> ‫ﻭﺗﻔﮑﺮ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ‪،‬ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﻣﺪﻋﻲ ﻭﺻﻮﻝ ﻭﺣﻲ ﺍﻟﻬﻲ ﺍﺳﺖ؟ ﺑﺮﺧﻲ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ ﻣﺤ ّﻤﺪ‬       ‫ﺳﻴﺪ ﺟﻮﺍﻥ ﮐﻴﺴﺖ ﮐﻪ ّ‬
> ‫ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻭ ﺷﺪﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ‪،‬؛ ﺑﺮﺧﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮔﻮﻳﻨﺪ ﻣﺠﻨﻮﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﭘﺮﺳﺘﺪ! ﺍﮔﺮ ﺟﻨﻮﻥ ﺩﺍﺭﺩ ﭼﺮﺍ ﺑﻌﻀﻲ ﻋﻠﻤﺎﺀ ‪ ,،‬ﺗﻌﺪﺍﺩﻱ ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻭ ﻧﺠﺒﺎﺀ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ‬
> ‫ﺍﺯ ﺭﻋﺎﻳﺎﻱ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻗﺸﺮ ﻭ ﻃﺒﻘﻪ‪،‬ﺍﻱ ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻭ ﺷﺪﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ﻭ ﮐﺸﻮﺭ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻀﻄﺮﺏ ﻭ‬
> ‫ﻣﺘﻼﻃﻢ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ؟ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﺎﻩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺻﻮﻓﻲ ﻣﺴﻠﮏ ﻭ ﺑﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻼﻗﻤﻨﺪ ﺑﻮ ‪،‬ﺩ ﺑﻪ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺧﺒﺮ ﺗﻮﺟ ّﻬﻲ ﺧﺎﺹ ﺩﺍﺷﺖ‪ ۱.‬ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺪﺍﻧﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﻟﺤﻈﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ ‪،‬ﻭ‬
> ‫ﺍﺯ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺑﻪ ﺩﺭﺧﺘﻬﺎﻱ ﺳﺮ ﺑﻪ ﻓﻠﮏ ﮐﺸﻴﺪ |ﻩ ﺑﺎﻍ ﻗﺼﺮ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻣﮑﺜﻲ ﮐﺮﺩ ‪ ,،‬ﺑﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ‬
> ‫ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﭼﻨﺪﻣﻴﻦ ﺑﺎﺭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ :‬ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﺍ ّﺩﻋﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺍﺭﺩ؟‬
> ‫ﻣﺮﺑﻲ ﻭ ﻣﺮﺷﺪ ﻣﺤ ّﻤﺪﺷﺎﻩ‪ ,۲‬ﮐﻪ‬    ‫ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺻﺪﺭﺍﻋﻈﻢ ‪ ,،‬ﺣﺎﺟﻲ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺁﻗﺎﺳﻲ ‪ّ ,،‬‬
> ‫ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮔﺰﺍﺭﺷﻬﺎﻱ ﺣﺎﮐﻢ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺭﺍ ﻣﺒﻨﻲ ﺑﺮ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺪ ﺟﻮﺍﻥ ﻭ ﺍﺧﺘﻼﻝ‬
> ‫ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻳﺎﻟﺘﻲ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻫﻢ ﺳﺆﺍﻝ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺻﺪﺭﺍﻋﻈﻢ ﺍﻋﺘﻨﺎﻳﻲ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍ ّﺩﻋﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻳﺎ ﻧﻪ ﻧﺪﺍﺷﺖ! ﺍﻭ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺷﻮﺭ ﻭ ﻫﻴﺠﺎﻥ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺳﺮﮐﻮﺏ ﮐﻨﺪ؟ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﺎ ّﺩﻱ‬
> ‫ﻭ ﺍﻏﺮﺍﺽ ﺷﺨﺼﻲ ﺧﻮﺩ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﺪ ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺫﻫﻦ ﺷﺎﻩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﻭﺭ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ‪ ,‬ﺝ ‪٨٧، ,٢‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ﺗﺮﻱ‪ ، ١٨٩ ,‬ﭘﺎﻭﺭﻗﻲ ‪ .٥٦‬ﻧﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺷﺎﻩ ﻧﻌﻤﺖ ﺍﻟﻠﻬﻲ ﺑﻮﺩ )ﺍﻣﺎﻧﺖ ‪ ، ,٤٥٦‬ﺷﻤﺎﺭﻩ ‪(١٠‬‬
> ‫‪۵۹‬‬                                          ‫‪ ۳‬ﻭﺣﻴﺪ‬
> 
> ‫ﮐﻨﺪ؟‬
> ‫ﺷﺎﻩ ﻣﺸﺘﺎﻕ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺪﺍﻧﺪ‪ .‬ﺻﺪﺭﺍﻋﻈﻢ ﻣﻲ‪،‬ﺗﺮﺳﻴﺪ ﺷﺎﻩ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻪ ﺗﺤﺖ‬
> ‫ﻧﻔﻮﺫ ﻭ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﮐﻼﻡ ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺪ ﺟﻮﺍﻥ ‪ - ۱‬ﺑﺎﺏ ‪ -‬ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ‪ .۲‬ﺍّﻣﺎ ﺷﺎﻩ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ‬
> ‫ﺑﻮﺩ ﮐﺴﻲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻴﺪ ﺟﻮﺍﻥ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﺍ ﮔﺰﺍﺭﺵ‬
> ‫ﺩﻫﺪ‪ .‬ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻓﺮﺩﻱ ﻻﺯﻡ ﺑﻮﺩ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ‪ ,،‬ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻭ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ ﺑﻪ ﺷﺎﻩ‪ .‬ﻓﺮﺩﻱ‬
> ‫ﺣﻘﻴﻘﺖ‪،‬ﺟﻮ ﻭ ﺭﺍﺳﺘﮕﻮ ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ ﻫﺮ ﭼﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺩﻫﺪ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﻳﮏ ﻧﻔﺮ‬
> ‫ﺣﺎﺋﺰ ﻫﻤ |ﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﻮﺩ‪ :‬ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺩﺍﺭﺍﺑﻲ‪.‬‬
> ‫ﻧﺴﺐ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺩﺍﺭﺍﺑﻲ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺍﻣﺎﻡ ﻫﻔﺘﻢ ﺑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﻴﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ‬
> ‫ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺍﻭ ﻓﻀﻼ ﻭ ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ‪،‬ﺍﻱ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻤ |ﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻣ ّﻬﻢ‪،‬ﺗﺮ ﻭ‬
> ‫ﻧﺰﺩﻳﮏ‪،‬ﺗﺮ ﭘﺪﺭﺵ ﺳﻴﺪ ﺟﻌﻔﺮ ﮐﺸﻔﻲ ﺩﺍﺭﺍﺑﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺯﻣﻴﻨﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭ ﺷﺮﻉ‪,‬‬
> ‫‪،‬ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺍﺳﻼﻣﻲ ﺗﺴﻠّﻄﻲ ﺷﮕﺮﻑ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﮐﻪ‬
> ‫ﻣﮑﻪ ﺳﻔﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻱ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻮﺩ‪.‬‬  ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﺮﺍﻱ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺑﻪ ّ‬
> ‫ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺳﺎﻋﺎﺕ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺍﺩﻋﻴﻪ ﻭ ﺁﻳﺎﺕ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﻭ ﻫﺮ‬
> ‫ﭼﻪ ﺑﺰﺭﮒ‪،‬ﺗﺮ ﺷﺪ ﺑﻪ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺗﺼ ّﻮﻑ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻼﻗﻤﻨﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪ‪ .‬ﻧﮑﺘ |ﻪ ﻣ ّﻬﻢ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺪﺭ‬
> ‫ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻗﺎﺟﺎﺭ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺩﺭ ﺑﺎﺏ‬
> ‫ﻧﻈﺮﻳﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺳﻴﺎﺳﻲ ﺗﺤﺮﻳﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﺑﻪ ﻗﺎﻧﻮﻧﻲ ﮐﺮﺩﻥ ﺳﻠﺴﻠ |ﻪ ﻗﺎﺟﺎﺭ ﮐﻤﮏ‬
> ‫ﻼ ﻃﺎﻳﻔﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺗﺮﮎ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻧﻪ ﻓﺎﺭﺱ‪ ۳.‬ﭘﺲ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ‬      ‫ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻲ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺎﺟﺎﺭﻫﺎ ﺍﺻ ً‬
> ‫ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺑﻪ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ۴.‬ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺩﺍﺭﺍﺑﻲ ﺩﺭ‬
> ‫ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻟﻴﺎﻗﺖ ﻓﺎﺿﻠﻲ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻭ ﻋﺎﻟﻤﻲ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭ ﺷﺨﺼﻴﺘﻲ ﻣﺬﻫﺒﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺻﺪﺍﻗﺖ‬
> ‫ﻭ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍﻭ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﻣﺤﺘﺮﻡ ﺩﺭ ﻗﻠﻤﺮﻭ ﮐﺸﻮﺭ‬
> ‫ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺸﻤﺎﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪ‪.‬‬
> ‫ﺖ ﺍﺳﺐ ﻭ ﻫﺰﻳﻨ |ﻪ ﺳﻔﺮ‬  ‫ﺷﺎﻩ ﺩﺭ ﭘﻴﻐﺎﻣﻲ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺣﺮﮐ ‪،‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺁﻭﺍﺭﻩ ‪ ,،‬ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ‪، ,‬ﮐﻮﺍﮐﺐ ﺍﻟﺪﺭﻳّﻪ‪ ,‬ﺝ ‪٥٢ ، ,١‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ﺗﺮﻱ‪ ، ,١٨٩ ، ,‬ﭘﺎﻭﺭﻗﻲ ‪٥٦‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺭﺑّﺎﻧﻲ‪ ، The Bábís of Nayríz: History and Documents ,‬ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‪ :‬ﻗﺮﻥ ﺍ ّﻭﻝ ‪ ,،‬ﺿﻤﻴﻤ |ﻪ ‪٢‬‬
> ‫»ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻭﺣﻴﺪ ﺩﺍﺭﺍﺑﻲ«‪، ٣٣ ,‬ﺷﻤﺎﺭﻩ ‪٦‬‬
> ‫‪١-٣ (۴‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                           ‫‪۶۰‬‬
> ‫ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺷﻤﺸﻴﺮﻱ ﮔﺮﺍﻧﺒﻬﺎ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺍ ّﺩﻋﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻃﻞ ﻳﺎﻓﺖ ﺑﺎ‬
> ‫ﻣﺪﻋﻲ ﺩﺭﻭﻏﻴﻦ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ‪ ۱.‬ﺩﺭ ﺑﻬﺎﺭ ‪ ١٨٤٦‬ﻡ‪ .‬ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ‬         ‫ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺍﻳﻦ ّ‬
> ‫ﺩﺍﺭﺍﺑﻲ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺩﺭ ﻳﺰﺩ ‪ ,،‬ﺩﺍﺭﺍﺏ ﻭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻣﻨﺰﻝ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﺁﻧﺠﺎ‬
> ‫ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭ ﻧﻔﻮﺫ ﮐﻼﻡ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﺑﺮﺍﻱ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻫﻤﺴﺮ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ‬
> ‫ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻳﺰﺩ‪ ۲‬ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﺮﻭﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﺯ ﺗﻮﻗﻔﻲ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺩﺭ ﻳﺰﺩ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺷﻴﺮﺍﺯ‬
> ‫ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺁﻧﺠﺎ ﻣﻴﻬﻤﺎﻥ ﺣﺴﻴﻦ ﺧﺎﻥ ﺁﺟﻮﺩﺍﻥ‪،‬ﺑﺎﺷﻲ ﻭﺍﻟﻲ ﻓﺎﺭﺱ ‪ -‬ﺍﺯ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ‬
> ‫ﺳﺮﺳﺨﺖ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ‪ -‬ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﻤﺎﺀ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺷﻬﺮ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺪ‬
> ‫ﺟﻮﺍﻥ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺍﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭ ﻋﺪﺍﻭﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ ﺑﻪ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﺩﺭ ﻧﺸﺎﻥ‬
> ‫ﺩﺍﺩﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﺤﺘﺎﻁ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺑﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ ﺧﻮﺩ‪ ۳‬ﮐﻪ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﮐﺮﺩﻩ‬
> ‫ﺑﻮ ‪،‬ﺩ ﺭﻓﺖ ﺗﺎ ﻧﻈﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺼﻮﺻﻴﺎﺕ ﺳﻴﺪ ﺟﻮﺍﻥ ﺑﭙﺮﺳﺪ‪ .‬ﺩﻭﺳﺘﺶ ﺑﻪ ﺍﻭ‬
> ‫ﻫﺸﺪﺍﺭ ﺩﺍﺩ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﻪ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﺣﺮﻓﻲ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ ,‬ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮔﻔﺘ |ﻪ ﺧﻮﺩ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ‬
> ‫ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺑﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﺧﺼﻮﻣﺘﻲ ﮐﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻓﺎﺭﺱ ﮔﻔﺘﮕﻮ‬
> ‫ﺑﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻪ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻝ ﺩﺍﻳﻲ ﺍﻭ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﺭﻓﺖ‬
> ‫ﻭ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﺍﺯ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﻣﺠﺎﻭﺭ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﺎﻣﻴﻠﺶ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﺗﻌﻠﻖ ﺩﺍﺷﺖ ﻭﺻﻞ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮ ‪،‬ﺩ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺍﺯ ﻓﺎﺿﻞ‪،‬ﺗﺮﻳﻦ ﻋﻠﻤﺎﺀ ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﺩﺭﮐﻲ ﻋﻤﻴﻖ ﺍﺯ ﺗﻔﺎﺳﻴﺮ ﻭ‬
> ‫ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻲ ﻭ ﺑ ‪،‬ﺎ ﺍ ّﻃﻼﻉ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺯ ﮐﺘﺐ ﻣﻘﺪﺳ |ﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﺎﺑﻖ ‪ ,،‬ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ‬
> ‫ﺣﺪﻳﺚ ﻭ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺣﻔﻆ ﺑﻮﺩ‪ ,‬ﺑﺎ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺗﻲ ﻭﺳﻴﻊ ﺍﺯ ﺍﻟﻬﻴﺎﺕ ﻭ ﺷﺮﻳﻌﺖ ‪ ,،‬ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﻧﺠﻮﻡ ‪,،‬‬
> ‫ﺖ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻧﺴﺎﻟﻲ ﺭﻭﺑﺮﻭﻱ ﺟﻮﺍﻧﻲ ﻣﺘّﻘﻲ ﻭ ﭘﺮﻫﻴﺰﮐﺎ ‪،‬ﺭ‬        ‫ﺑﺎ ﺁﻥ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﻋﻈﻤﺘﻲ ﮐﻪ ﺩﺍﺷ ‪،‬‬
> ‫‪ (۱‬ﻋﻬﺪﻳﻪ‪١٣ ,‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺑﻨﺎ ﺑﺮ ﻣﻄﺎﻟﻊﺍﻻﻧﻮﺍﺭ )‪ (، ٤٩٧‬ﻭﺣﻴﺪ ﺩﺭ ﻳﺰﺩ ﺩﺍﺭﺍﻱ ﻫﻤﺴﺮ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﭘﺴﺮ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺭﺑّﺎﻧﻲ )»ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﺳﻴّﺪ ﺩﺍﺭﺍﺑﻲ ‪«،‬‬
> ‫‪ (١٧‬ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻣﻲﺩﺍﺭﺩ ﮐ ‪،‬ﻪ »ﺍﺯ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺍﺳﺖ ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻭﺣﻴﺪ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﻳﺰﺩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﭼﻬﺎﺭ ﻓﺮﺯﻧﺪ‪:‬‬
> ‫ﻳﮏ ﺩﺧﺘﺮ ﻭ ﺳﻪ ﭘﺴﺮ ﺷﺪ ﻭ ﺩﻭﻣﻴﻦ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺻﺎﺣﺐ ﻳﮏ ﭘﺴﺮ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﻠﻘﺐ ﺑﻪ ﻋﻈﻴﻢ ﺑﻮﺩ )ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪(١٢٣‬‬
> ‫ﻼ ﺷﻴﺦ ﻋﻠﻲ ّ‬   ‫‪ (۳‬ﻧﺎﻡ ﺩﻭﺳﺖ ﺳﻴّﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻣ ّ‬
> ‫‪ (۴‬ﮐﺸﻒ ﺍﻟﻐﻄﺎﺀ ‪٧٧-٨٧،‬‬
> ‫‪۶۱‬‬                                   ‫‪ ۳‬ﻭﺣﻴﺪ‬
> 
> ‫ﻓﺎﻗﺪ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﻓﻀﻞ ﻭﻣﺮﺗﺒﺘﻲ ﻧﺸﺴﺖ‪ ۱‬ﻭ ﺑﻪ ﻣﺪﺕ ﻳﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﻭﺟﻮﻩ ﻣﺒﻬﻢ‬
> ‫ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻭ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﮔﻮﺵ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺳﺆﺍﻻﺕ ﺭﺍ ﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﺑﻪ ﻫﺮﻳﮏ‬
> ‫ﭘﺎﺳﺨﻲ ﮐﻮﺗﺎ ‪،‬ﻩ ﺍّﻣﺎ ﻗﺎﻧﻊ‪،‬ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺑﺪﻳﻊ ﻭ ﺑﻲ‪،‬ﻧﻈﻴﺮ ﺑﻮﺩﻥ ﺟﻮﺍﺑﻬﺎ ﺁﻥ ﻓﻘﻴﻪ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﺭﺍ‬
> ‫ﺳﺨﺖ ﺗﮑﺎﻥ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺧﺠﻠﺖ ﻭ ﺷﺮﻣﺴﺎﺭﻱ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻓﺮﺍ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻭﻗﺖ ﺭﻓﺘﻦ‬
> ‫ﻓﻘﻂ ﮔﻔﺖ ﺑﺮﺍﻱ ﻃﺮﺡ ﺑﻘﻴ |ﻪ ﺳﺆﺍﻻﺕ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺸﺖ‪ .‬ﺩﻭﺳﺖ ﻗﺪﻳﻤﻲ ﺍﺵ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ‬
> ‫ﺑﻪ ﺍﻭ ﻫﺸﺪﺍﺭ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ‪» :‬ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﻪ ﻋﻠﻢ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﻳﺎ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ |ﻩ ﺷﺎﻩ ﻫﺴﺘﻲ ﻣﻐﺮﻭﺭ‬
> ‫ﺷﻮﻱ! ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﺮﺧﻼﻑ ﺍﺩﺏ ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺳﺨﻨﻲ ﺑﮕﻮﻳﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺯﻭﺩﻱ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻲ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺷﺪ‪«.‬‬
> ‫ﺪ ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﺍﺯ‬
> ‫ﺭﻭﺯ ﺩ ّﻭﻡ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺷﮏ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ‪،‬ﻫ ‪،‬ﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﻢ ﻭ ﺍﻣﻴ ‪،‬‬
> ‫ﺖ ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺗﺎﻕ ﺷﺪ ﻭﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﺑﻪ ﺍﻭ ﭼﺎﻱ‬       ‫ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﻧﻔﻮﺫ ﮐﻼﻡ ﺳﻴﺪ ﺟﻮﺍﻥ ﺩﺍﺷ ‪،‬‬
> ‫ﻭ ﺍﻧﮕﻮﺭ ﺗﻌﺎﺭﻑ ﮐﺮﺩ‪ ۳.‬ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺑﻪ ﭼﻬﺮ |ﻩ ﺁﻥ ﺳﻴﺪ ﺟﻮﺍﻥ ﻧﮕﺮﻳﺴﺖ! ﺣﻴﺮﺕ ﻭ‬
> ‫ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻓﺮ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻫﻤ |ﻪ ﺳﺆﺍﻟﻬﺎ ﻭ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻫﺎ ﺍﺯ ﺫﻫﻨﺶ ﭘﺎﮎ‬
> ‫ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﭼﺎﻱ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﺷﻴﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻣﻲ ﮔﺸﺖ‪ ,‬ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﭼﻨﺪ ﺳﺆﺍﻝ ﮐﻮﺗﺎﻩ‬
> ‫ﻭ ﺑﻲ‪،‬ﺭﺑﻂ ﻃﺮﺡ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺳﻴﺪ ﺟﻮﺍﻥ ﭘﺎﺳﺦ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮔﻔﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﻧﮕﻮﺭ ﺗﻌﺎﺭﻑ ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻪ ﻳﮏ ﻳﮏ ﺳﺆﺍﻻﺗﻲ ﮐﻪ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻳﺎ ﮔﺎﻩ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺍﻭ‬
> ‫ﺕ ﻓﻘﻂ ﮔﻮﺵ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩ‪.‬‬   ‫ﺟﺮﻗﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺯﺩ ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﻲ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻣﺎﺕ ﻭ ﻣﺒﻬﻮ ‪،‬‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ‪،‬ﺗﺮ ﻭ ﻣﻀﻄﺮﺏ‪،‬ﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﺮﻭ ‪،‬ﺯ ﺣﻴﺮﺕ ﺯﺩﻩ ﻣﺮﺧﺺ ﺷﺪ‪ .‬ﻧﺰﺩ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﺶ‬
> ‫ﺭﻓﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﮔﻔﺘﮕﻮﻱ ﺑﻌﺪﻱ ﺩﻭﺳﺘﺶ ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺳﺮﺯﻧﺶ ﺁﻣﻴﺰﻱ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺍﻱ ﮐﺎﺵ ﻫﺮﮔﺰ‬
> ‫ﻗﺪﻡ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻭ ﻣﺪﺍﺭﺱ ﻣﺬﻫﺒﻲ ﻧﮕﺬﺍﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻳﻢ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ‬
> ‫ﻼ ﻣﻀﻄﺮﺏ ﻭ ﺑﻼﺗﮑﻠﻴﻒ ﺑﻮﺩ‪.‬‬       ‫ﻣﻌﻨﻮﻱ ﮐﻮﺭ ﺷﻮﻳﻢ‪ ۴«...‬ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﮐﺎﻣ ً‬
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺳ ّﻮﻡ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭﻱ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺍﮔﺮ‬
> ‫ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺪ ﺟﻮﺍﻥ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻮﺭ |ﻩ ﮐﻮﺛﺮ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ ‪ ،‬ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﺪ ﻣﺴﻠّﻢ‬
> ‫ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺍﻃﺎﻋﺘﺶ ﮔﺮﺩﻥ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻬﻢ‪«.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺝ ‪ ٤٦٥ ، ,٣‬؛ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ ‪٤٣ ، ١‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪١٢٤‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺝ‪٤٦٦ ، ,٣ .‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪١٢٤-١٢٥‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                           ‫‪۶۲‬‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﻭﻗﺘﻲ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺗﺎﻕ ﺷﺪ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻩ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﺗﻼﻗﻲ ﮐﺮﺩﻩ‪,‬‬
> ‫ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺣﺶ ﺑﻪ ﻟﺮﺯﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ ‪ .،‬ﺍﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ‪ ,،‬ﺩﺭﺑﺎﺭﻳﺎﻥ ﻭ ﺷﺎﻩ ﺭﻓﺖ‬
> ‫ﻭ ﺁﻣﺪ ﺩﺍﺷﺖ‪ ,‬ﻭﻟﻲ ﻫﺮﮔﺰ ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺮﺍﺳﻲ ﺭﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﺎ ﻫﻤ |ﻪ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ‬
> ‫ﻭﺳﻴﻌﺶ‪ ,‬ﮐﻪ ﻃﻲ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ ,‬ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻮﺩﮐﻲ ﻣﻀﻄﺮﺏ ﺷﺪﻩ‬
> ‫ﺑﻮﺩ‪ ,‬ﺑﻄﻮﺭﯼ ﮐﻪ ﺣﺘّﻲ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﮐﻠﻤﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻴﻨﺪﻳﺸﺪ‪ .‬ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪» :‬ﺟﻨﺎﺏ‬
> ‫ﺳﻴﺪ ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻮﺭ |ﻩ ﮐﻮﺛﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﻮ ﺑﻨﻮﻳﺴﻢ ﺁﻳﺎ ﻗﺒﻮﻝ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻲ ﮐﻪ ﮐﻼﻡ ﻣﻦ‬
> ‫ﺳﺤﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﺯ ﻣﻨﺒﻊ ﻭﺣﻲ ﺍﻟﻬﻲ ﺍﺳﺖ؟«‬
> ‫ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺭﺍ ﮔﺮﻳ |ﻪ ﺷﺪﻳﺪﻱ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ ﺁﻥ‬
> ‫ﻓﻘﻂ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪:‬‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻟﻨﮑﻮﻧﻦ ﻣﻦ ﺍﻟﺨﺎﺳﺮﻳﻦ«‬
> ‫ّ‬      ‫»ﺭﺑّﻨﺎ ﻇﻠﻤﻨﺎ ﺃﻧﻔﺴﻨﺎ ﻭ ﺇﻥ ﻟﻢ ﺗﻐﻔﺮ ﻟﻨﺎ ﻭ ﺗﺮﺣﻤﻨﺎ‬
> ‫ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﺍﺯ ﺩﺍﻳﻲ ﺧﻮﺩ ﻗﻠﻤﺪﺍﻥ ﻭ ﮐﺎﻏﺬ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﮑﺚ ﺑﻪ ﻧﺰﻭﻝ ﺁﻳﺎﺕ‬
> ‫ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻮﺭ |ﻩ ﮐﻮﺛﺮ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻧﺰﻭﻝ ﺁﻳﺎﺕ ﺑﺎ ﻟﺤﻨﻲ ﻣﻠﮑﻮﺗﻲ ﺁﻳﺎﺕ ﺭﺍ‬
> ‫ﺗﺮﻧﻢ ﻣﻲ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﺭ ﺑﺎ ﻫﻢ ﭼﺎﻱ ﻧﻮﺷﻴﺪﻧﺪ‪ ,‬ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‬           ‫ّ‬
> ‫ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻱ ﺑﻠﻨﺪ ﺁﻥ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺭﺍ ﻗﺮﺍﺋﺖ ﻣﻲ‪،‬ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﮐﻤﺎﻝ‬
> ‫ﺗﻌﺠﺐ ﺗﻔﺎﺳﻴﺮﻱ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮔﻮﺵ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻲ ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻠﻮﺕ ﺑﻪ‬              ‫ّ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺭﺍﺯ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﻣﻲ‪،‬ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﺑﻪ ﺫﻫﻨﺶ ﻣﻲ ﺁﻣﺪ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻬﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ‬
> ‫ﺷﺪﺕ ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮔﻼﺏ ﭘﺎﺷﻴﺪﻧﺪ‪ ۳.‬ﺳﭙﺲ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺮﺍﻱ‬             ‫ﮐﻪ ﺑﻪ ّ‬
> ‫ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺭﺳﺎﻟﺘﺸﺎﻥ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻈﻬﺮ ﻇﻬﻮﺭ‬
> ‫ﺑﻌﺪ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺳﺎﺯﻧﺪ ‪ ,،‬ﻣﻈﻬﺮ ﻇﻬﻮﺭﻱ ﮐﻪ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻞ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﻭﺭ ﺟﺪﻳﺪﻱ‬
> ‫ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﻠﻘ |ﻪ ﻇﻬﻮﺭﺍﺕ ﺍﻟﻬﻲ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻤﺎﻳﺪ‪:‬‬
> ‫ﺍﻟﺤﺒّﺔ ﻭ ﺑﺮﺃ ﺍﻟﻨّﺴﻤﺔ ﻟﻮ ﺃﻳﻘﻨﺖ ﺑﺄﻧﮏ ﻳﻮﻡ ﻇﻬﻮﺭﻩ ﻻ ﺗﺆﻣﻦ ﺑﻪ ﻷﺭﻓﻌﺖ‬ ‫»ﻓﻮ ﺍﻟّﺬﻱ ﻓﻠﻖ َ‬
> ‫ﻗﺮﺓ ﻋﻴﻨﺎﻱ‬
> ‫ﺃﻥ ﺍﺣﺪﴽ ﻣﻦ ﺍﻟﻨّﺼﺎﺭﻱ ﻳﺆﻣﻦ ﺑﻪ ﻟﺠﻌﻠﺘﻪ ّ‬  ‫ﻋﻨﮏ ﺣﮑﻢ ﺍﻹﻳﻤﺎﻥ‪ ...‬ﻭ ﻟﻮ ﻋﻠﻤﺖ ّ‬
> ‫‪۴‬‬                                                ‫ﻭ ﺍﺣﮑﻤﺖ ﻋﻠﻴﻪ ﻓﻲ ﺫﻟﮏ ّ‬
> ‫ﺍﻟﻈﻬﻮﺭ ﺑﺎﻹﻳﻤﺎﻥ ﻣﻦ ﺩﻭﻥ ﺃﻥ ﺍﺷﻬﺪ ﻋﻠﻴﻪ ﻣﻦ ﺷﻲﺀ‪«.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺠﻴﺪ‪ ، ,‬ﺳﻮﺭ |ﻩ ﺍﻋﺮﺍﻑ‪ ,‬ﺁﻳ |ﻪ ‪ ، ,۲۳‬ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪١٢٥‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻧﻴﮑﻼﺱ‪٢٣٤ ,‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ‪١٢٥-١٢٦ ,‬‬
> ‫‪ (۴‬ﺷﻮﻗﻲ ﺍﻓﻨﺪﻱ ‪١٠٠ ، The Dispensation of Bahá’u’lláh،‬‬
> ‫‪۶۳‬‬                               ‫‪ ۳‬ﻭﺣﻴﺪ‬
> 
> ‫ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺭﺍ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺑﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﮐﺎﺗﺐ‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﻨﺴﺎﺥ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻮﺭ |ﻩ ﮐﻮﺛﺮ ﻭ ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻫﺮ ﻳﮏ ﺍﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳﺚ ﺑﺎ ﻣﺂﺧﺬ‬
> ‫ﻼ ﺻﺤﻴﺢ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺪﻳﻊ ‪ -‬ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺩﺍﺭﺍﺑﻲ ﺑﻪ ﺍﻳﻘﺎﻥ‬  ‫ﻣﻌﺘﺒﺮ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﮐﺎﻣ ً‬
> ‫ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺫﻫﻦ ‪ ,،‬ﻗﻠﺐ ﻭ ﺭﻭﺣﺶ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺣﺘّﻲ ﻧﺎﻣﺶ ﻫﻢ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﮐﺮﺩ‬
> ‫ﻣﺤﻘﻖ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺳﻼﻡ ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﻇﻬﻮﺭ ﻳﻮﻡ ﺟﺪﻳﺪ ‪ -‬ﻳﻮﻡ ﺍﷲ ‪ -‬ﻧﺎﻡ‬   ‫ّ‬     ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺪ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎﻱ »ﻳﮕﺎﻧﻪ«‪.‬‬
> ‫ﺟﺪﻳﺪﻱ ﺍﻋﻄﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ :‬ﻭﺣﻴ ‪،‬‬
> ‫‪۴‬‬
> 
> ‫ﺟﺪﺍﻳﻲ‬
> 
> ‫ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﺎﻩ ﻧﺎﻣ |ﻪ ﺣﺎﮐﻢ ﻓﺎﺭﺱ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﺧﻮﺍﻧﺪ! ﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﭘﺲ‬
> ‫ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻫﻢ ﺑﺎﺑﻲ ﺷﺪ‪ .‬ﺣﺎﮐﻢ ﻓﺎﺭﺱ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺍﻭ ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﺟﺎﺩﻭﻱ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ‬
> ‫ﺖ ﺍﮔﺮ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﻭ ﻣﺤ ّﻘﻘﻲ ﭼﻮﻥ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺑﻪ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩ ‪،‬ﻩ‬ ‫ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳ ‪،‬‬
> ‫ﭘﺲ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺍ ّﺩﻋﺎﻱ ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺪ ﺟﻮﺍﻥ ﺣﻘﻴﻘﺘﻲ ﺑﺎﺷﺪ!« ﻭ ﺑﻪ ﺻﺪﺭ ﺍﻋﻈﻢ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺁﻗﺎﺳﻲ‬
> ‫ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻪ ﻣﻦ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺩﺍﺭﺍﺑﻲ ﺩﺭ ﻣﺴﻠﮏ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺑﺎﺏ ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩ‬
> ‫ﻭ ﺑﺎﺑﻲ ﺷﺪﻩ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻃﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻣﺮ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﺧﺎﻟﻲ ﺍﺯ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺨﺼﴼ‬
> ‫ﺩﺭ ﺍﺩﻋﺎﻱ ﺍﻭ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﮐﻨﻴﻢ‪ «.‬ﺳﭙﺲ ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﻧﺎﻣ |ﻪ ﺣﺎﮐﻢ ﻓﺎﺭﺱ ﺷﺨﺼﴼ ﻧﻮﺷﺖ‪» :‬ﺭﺗﺒ |ﻪ‬
> ‫ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﺎﻟﻲ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭ ﻣﺘﻌﺎﻟﻲ ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻧﺒﻮﺕ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻱ ﻋﻠﻢ‬
> ‫ﻭ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﻓﻀﻞ ﻭ ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﮐﺎﻣﻠﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﻋﻴﺖ ﺭﺍ ﺳﺰﺍﻭﺍﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺪ ﺟﻠﻴﻞ ﺳﺨﻨﻲ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺧﻼﻑ ﻣﺼﺎﻟﺢ ﻣﻤﻠﮑﺖ‬
> ‫ﺳﺨﻨﻲ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮔﻮﻳﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻣﻄﺎﻟﺒﻲ ﮐﻪ ﺳﺒﺐ ﺫﻟّﺖ ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺩﻳﻦ ﻣﺒﻴﻦ ﺍﺳﻼﻡ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻌﺘﻘﺪ‬
> ‫ﻧﻤﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ‪«.‬‬
> ‫ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺩﺍﺭﺍﺑﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﺎ ﺷﺎﻩ ﻭ ﺩﺭﺑﺎﺭ ﻣﻌﺎﺷﺮ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺑﺎ ﺻﺪﺭﺍﻋﻈﻢ ﺁﺷﻨﺎﻳﻲ ﺩﺍﺷﺖ‪.‬‬
> ‫ﺣﮑﻤﺮﺍﻥ ﻓﺎﺭﺱ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺣﺴﻴﻦ ﺧﺎﻥ ﺁﺟﻮﺩﺍﻥ ﺑﺎﺷﻲ‬
> ‫ﺖ ﭘﺲ ﺑﻪ ﺍﻭ ﭼﻴﺰﻱ ﻧﮕﻔﺖ ﺍﻣﺎ ﻃﻲ ﻧﺎﻣﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺤ ّﻤﺪﺷﺎﻩ‬
> ‫ﺣﻖ ﻧﻴﺴ ‪،‬‬
> ‫ﻻﻳﻖ ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ ﮐﻼﻡ ّ‬
> ‫ﺣﻘﺎﻧﻴﺖ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻭ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﺒﻮﻝ ﻇﻬﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪ ﺩﻋﻮﺕ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﻭ‬
> ‫ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﺒﻮﻝ ﻇﻬﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪ ﺩﻋﻮﺕ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺣﺎﺝ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺁﻗﺎﺳﻲ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻨﺎﺧﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﺗﺮﺗﻴﺒﻲ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ‬
> ‫‪۶۵‬‬                                           ‫‪ ۴‬ﺟﺪﺍﻳﻲ‬
> 
> ‫ﻧﺎﻣﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻳﮑﻲ ﺍﺯﺩﻭﺳﺘﺎﻧﺶ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺷﺎﻩ ﺑﺮﺳﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎﻣﻴﺮﺯﺍ ﺁﻗﺎﺳﻲ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ‬
> ‫ﭘﻲ ﺑﺮﺩ‪ ۱‬ﻭﺍﺯ ﻣﮑﺎﺗﺒﺎﺕ ﺧﺼﻮﺻﻲ ﺑﻴﻦ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﺎﻩ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻱ ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺻﺪﺭ ﺍﻋﻈﻢ‪ ,‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺁﻗﺎﺳﻲ‪ ,‬ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﺎﻩ ﻭ ﺩﺭﺑﺎﺭ ﺑﻪ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﻣﺆﻣﻦ ﺷﻮﻧﺪ ﺩﺭ‬
> ‫ﻫﺮﺍﺱ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻄﻮﺭ ﺧﺼﻮﺻﻲ ﺑﻪ ﺣﺎﮐﻢ ﻓﺎﺭﺱ ﻧﻮﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺪ ﺟﻮﺍﻥ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﺷﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻭ ﺁﺷﻨﺎﻳﺎﻥ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺩﺍﺷﺖ ﻭﻃﻲ ﻧﺎﻣﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻪ ﻋﻠﻤﺎﺀ‬
> ‫ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻭ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺁﻥ ﻫﻢ ﺍ ّﺩﻋﺎﻱ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﺮﺩ ﻭ‬
> ‫ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﺮﺧﻲ ﺁﺛﺎﺭ ﻣﺒﺎﺭﮐ |ﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻴﻤﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ‪ ۳.‬ﺍﻳﻦ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﻧﺎﻣﻪ ﺳﺒﺐ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‪،‬ﻫﺎ ﭘﻴﺮﻭ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﺷﻮﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺑﻪ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﻋﻠﻤﺎﺀ ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺭﺍ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﻋﺼﺒﺎﻧﻲ ﮐﺮﺩ ﻭ‬
> ‫ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘﺲ ﺍ ّﺫﻳﺖ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳﺖ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺍﺯ‬
> ‫ﻭﺣﻴﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﺑﺮﻭﺟﺮﺩ ﺳﻔﺮ ﮐﻨﺪ‪ ۵‬ﻭ ﺧﺒﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭘﺪﺭ ﺧﻮ ‪،‬ﺩ ﺳﻴﺪ‬
> ‫ﺟﻌﻔﺮ ﮐﺸﻔﻲ ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﻭ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺩﺏ‬
> ‫ﺭﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﭘﺪﺭ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺍﺯ ﻣﺤ ّﻘﻘﻴﻦ ﺑﺮﺟﺴﺘ |ﻪ ﺍﺳﻼﻣﻲ ﺑﻮﺩ ﻭﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺩﺭ‬
> ‫ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻇﻬﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ۶.‬ﺍﻭ ﺩﺭﺳﺎﻝ ‪ ١٨٤٤‬ﻡ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍ ّﺩﻋﺎﻱ ﺧﺎﺭﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩ |ﻩ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻭ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺍﺗّﻔﺎﻕ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﮐﻪ‬
> ‫ﻣﮑﻪ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﻭ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻱ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻮﺩ‪.‬‬  ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﺮﺍﻱ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺣﺞ ﺑﻪ ّ‬
> ‫ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﺍﻭ ﺑﺮ ﮐﻠﻴ |ﻪ ﺍﺷﺎﺭﺍﺕ ﻭ ﺑﺸﺎﺭﺍﺕ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻨﺪﺭﺝ ﺩﺭ ﮐﺘﺐ ﻣﺬﻫﺒﻲ‬
> ‫ﻭﺍﻗﻒ ﺑﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﮏ ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ ﺩﺭ ﻧﻴﺎﻣﺪ‪ .‬ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺩﺭ ﺑﺮﻭﺟﺮﺩ ﺑﺮﺍﻱ ﭘﺪﺭﺵ ﺑﻪ‬
> ‫ﻃﻮﺭ ﮐﺎﻣﻞ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﺒ ّﻮﺍﺕ ﻭ ﻋﻼﺋﻢ ﻣﻨﺪﺭﺝ ﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳﺚ ﺷﻴﻌﻪ ﺗﻮﺳﻂ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻧﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻟﻄﻔﻌﻠﻲ ﺑﻮﺩ‪ ، A Traveller’s Narrative .‬ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ؛ ﺝ‪ .٢ .‬ﺗﺮﺟﻤ |ﻪ‬
> ‫ﺍﻱ‪.‬ﺟﻲ‪ .‬ﺑﺮﺍﻭﻥ )ﮐﻤﺒﺮﻳﺞ ‪ ،‬ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﮐﻤﺒﺮﻳﺞ ‪٨ (١٨٩١‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪٢٣٥‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻃﺒﻖ ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﺭﺑّﺎﻧﻲ )ﺿﻤﻴﻤ |ﻪ ‪(٢٢ ، ,٢‬ﻫﻤﺴﺮ ﺩ ّﻭﻡ ﻭﺣﻴ ‪،‬‬
> ‫ﺪ ﺻﻐﺮﻱ ‪ ،‬ﻭ ﭘﺴﺮﺷﺎﻥ ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺩﺭﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺯﻧﺪﮔﻲ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۴‬ﺭﺑّﺎﻧﻲ‪ ، ,‬ﻓﺼﻞ ‪٤ ، ٢‬‬
> ‫‪ (۵‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪١٢٧‬‬
> ‫‪ (۶‬ﺭﺑّﺎﻧﻲ ‪ ,،‬ﺿﻤﻴﻤ |ﻪ ‪ ٢‬ﻭ ‪٣‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                        ‫‪۶۶‬‬
> ‫ﺑﺎﺏ ﺗﺤ ّﻘﻖ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﭘﺪﺭ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻫﻴﭽﻴﮏ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺭ ّﺩ‬
> ‫ﻧﮑﺮﺩ ﺍﻣﺎ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﺳﮑﻮﺕ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﻫﺪ‪ ۱.‬ﺑﻌﺪﻫﺎ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻭﻗﺎﻳﻊ‬
> ‫ﺩﻭﺭ |ﻩ ﺑﺎﺏ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺁﻳﺎ ﻋﻘﻞ ﺍﺯ ﺳﺮ ﭘﺴﺮ ﺗﻮ ﭘﺮﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ! ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﻧﻪ! ﻭ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺩﺍﺩﻩ‬
> ‫ﺑﻮﺩ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻟﺖ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﮐﺮﻡ ﺑﻪ ﺁﻥ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺩﺳﺖ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺑﺎﺩ |ﻩ ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﻟﻬﻲ ﺳﺮﻣﺴﺖ ﻭ ﻣﺪﻫﻮﺵ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮﺩ!‬
> ‫ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﻢ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺗﻦ ﺍﺯ ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ‬
> ‫ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺳﻔﺮ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻭﺭﻭﺩﺷﺎﻥ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﻭﺻﻴﺖ‪،‬ﻧﺎﻣﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺗﻨﻈﻴﻢ‬
> ‫ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﺮﻗﻮﻡ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﻠﻴ |ﻪ ﺍﻣﻮﺍﻟﺸﺎﻥ ﻳﻌﻨﻲ ﺑﻴﺖ ﻣﺒﺎﺭﮎ‪ ,‬ﺍﺛﺎﺛﻴ |ﻪ ﺁﻥ ﻭ ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ‬
> ‫ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗ ّﻤﻠﮏ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﻭ ﻫﻤﺴﺮ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﺗﻌﻠّﻖ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ‬
> ‫ﻓﻮﺕ ﻣﺎﺩﺭ ‪ ،‬ﻫﻤﺴﺮ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻣﺎﻟﮏ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ ﺍ ّﻭﻟﻴﻪ ﺑﻮﺩ‬
> ‫ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻲ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭘﻲ ﺑﺮﺩ ﻭ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ‬
> ‫ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺑﺎ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﻣﺤﺒﻮﺑﻴﺖ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺴﺮ ﻭ‬
> ‫ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﺎ ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻱ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻲ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﻣﺤﻠّﻲ ﻭ ﺣﺎﮐﻢ ﺑﻪ‬
> ‫ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺑﻪ ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ ﺣﻤﻠﻪ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻳﮏ ﺷﺐ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻧﻲ ﻣﻮﻗﻌﻲ ﮐﻪ‬
> ‫ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﺷﻮﻫﺮﺷﺎﻥ ﭘﺸﺖ ﺑﺎﻡ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺻﺪﺍﻱ ﻗﺪﻣﻬﺎﻱ ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ‬
> ‫ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺑﺎﻡ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﺑﻪ ﺳﻮﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮐﺮﺩ‪ ۳.‬ﺑﻌﺪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‬
> ‫ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺑﺎﻡ ﭘﺪﻳﺪﺍﺭ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﺒﻘ |ﻪ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺑﺮﻭﻧﺪ‪ .‬ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﺍﺯ‬
> ‫ﻓﺮﺍﺷﺎﻥ ﺣﮑﻮﻣﺘﻲ ﻭﺍﺭﺩ ﻃﺒﻘ |ﻪ ﺑﺎﻻ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻦ ﮐﺘﺎﺏ‪،‬ﻫﺎ ﻭ‬  ‫ﺁﻧﺠﺎ ﺷﻨﻴﺪ ﮐﻪ ّ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺭﺑّﺎﻧﻲ ‪٤‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺁﻭﺍﺭﻩ‪ ، ,‬ﺝ‪.٥٧ ، ,١ .‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺩﺭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﻴﮕﻢ )‪ (١٦‬ﺍﻭ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﺷﻮﻫﺮﺵ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺑﺎﻡ »ﻣﻨﺰﻟﺸﺎﻥ«‬
> ‫ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ‪ -‬ﺑﻪ ﺩﺭﺳﺘﻲ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻭ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﻫﻤﺴﺮﺵ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﺩﺍﻳﻲ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻋﻠﻲ‪,‬‬
> ‫‪،‬ﺣﺎﺟﻲ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺳﻴّﺪ ﻋﻠﻲ‪ .‬ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﻥ ﺑﺪﻳﻊ )‪ (١٣‬ﻭ ﻣﻘﺎﻟ |ﻪ ﺷﺨﺺ ﺳﻴّﺎﺡ )‪ (١٠-١١‬ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﻱ ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻝ‬
> ‫ﺣﺎﺟﻲ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺳﻴّﺪ ﻋﻠﻲ ﺭﺥ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ؛ ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ )‪ (١٤١‬ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪» :‬ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﻤﻴﺪ ﺧﺎﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺍﻣﺮ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﻓﺮﺍﺷﺎﻧﺶ ﺑﻪ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﺣﺎﺟﻲ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺳﻴّﺪ ﻋﻠﻲ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ‬
> ‫ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﻳﻲ ﻣﺎﺩﺭﻱ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺳﻴّﺪ ﮐﺎﻇﻢ ﺯﻧﺠﺎﻧﻲ ﻧﺎﻣﻲ ﻳﺎﻓﺖ‪ «...‬ﺍﻓﻨﺎﻥ )‪ (٥٦‬ﻣﻲ ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﻱ‬
> ‫ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻟﻲ ﮐﻪ ﺑﺎﺏ ﻭ ﻫﻤﺴﺮﺵ ﺳﺎﮐﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺭﺥ ﺩﺍﺩ‪.‬‬
> ‫‪۶۷‬‬                                        ‫‪ ۴‬ﺟﺪﺍﻳﻲ‬
> 
> ‫ﻧﻮﺷﺘﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ‪ ،‬ﺗﻘﺎﺿﺎﻱ ﭘﻮﻝ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‪ ، ,‬ﺩﺍﻳﻲ ﺍﻳﺸﺎﻥ‪,‬‬
> ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺳﻴﺪ ﻋﻠﻲ‪ ,‬ﻭ ﻣﻬﻤﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﻥ ﺷﺐ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ‬
> ‫ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‬  ‫ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻱ ‪ ،‬ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪﴽ ّ‬
> ‫ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻝ ﺩﺍﺭﻭﻏﻪ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻧﮕﺮﺍﻧﻲ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﻪ ﺳﻴﺪ‬
> ‫ﺑﺎﺏ ﺻﺪﻣﻪ ﺍﻱ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﻧﮕﺮﺍﻧﻲ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﻲ‪،‬ﻣﻮﺭﺩ ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺭ ﭘﻲ‬
> ‫ﻢ ﺩﺍﺭﻭﻏﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻝ‬‫ﺑﻬﺎﻧﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﻱ ﻭ ﻗﺘﻞ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺣﺎﮐ ‪،‬‬
> ‫ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﺭﻓﺘﻪ ﺗﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻪ‪،‬ﻫﺎ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺍﺭﺍﻟﺤﮑﻮﻣﻪ ﺑﺒﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﻭﺑﺎ ﺁﻣﺪﻩ‪ ۱‬ﺑﺎ ﺷﺘﺎﺏ ﺑﻪ ﺩﺍﺭﺍﻟﺤﮑﻮﻣﻪ ﻧﺰﺩ‬ ‫ﺩﺍﺭﻭﻏﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ّ‬
> ‫ﺣﺴﻴﻦ‪،‬ﺧﺎﻥ ﺁﺟﻮﺩﺍﻥ ﺑﺎﺷﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻭﺩ‪ .،‬ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻣﻲ‪،‬ﮔﻮﻳﻨﺪ ﻫﻤ |ﻪ ﺍﻫﻞ ﻣﻨﺰﻝ ﺣﺴﻴﻦ‬
> ‫ﺧﺎﻥ ﻭﺑﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﻫﻢ ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺍﺭﻭﻏﻪ ﻧﺎﭼﺎﺭﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻝ‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺩﺍﺭﻭﻏﻪ ﻧﺎﻣﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻪ ﺣﺴﻴﻦ ﺧﺎﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ‬
> ‫ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﺫﻳﺖ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ‪ ۲.‬ﺣﺴﻴﻦ ﺧﺎﻥ ﺁﺟﻮﺩﺍﻥ ﺑﺎﺷﻲ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺏ ﻧﻮﺷﺘﻪ‪:‬‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫»ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻦ ﺗﺎ ﻫﺮ ﮐﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﻭﺩ‪«.‬‬
> ‫ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﻫﻴﭻ ﺧﺒﺮﻱ ﺍﺯ ﻫﻤﺴﺮﺷﺎﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﻨﺪ ﻭ ﻫﻴﭽﮑﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‬
> ‫ﺍﺯ ﺗﺮﺱ ﻣﺴﺆﻭﻟﻴﻦ ﺣﮑﻮﻣﺘﻲ ﺑﻪ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺁﻣﺪﻧﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺧﺎﻧﻢ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺖ ﻭ ﺍﻃﻼﻋﺎﺗﻲ‬‫ﻟﺒﺎﺱ ﻣﻨﺪﺭﺳﻲ ﻣﻲ‪،‬ﭘﻮﺷﻴﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻟﺒﺎﺱ ﮔﺪﺍﻳﻲ ﺑﻪ ﻣﺴﺠﺪ ّ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﺍﺯ ﺍﻭﺿﺎﻉ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﺎﻧﻴﺪ‪.‬‬
> ‫ﺣﺎﻻ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﺼﺪ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺗﺮﮎ ﮐﻨﻨﺪ‪ ۵.‬ﻭ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ‪ ، ,‬ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﻴﮕﻢ ‪١٦-١٧‬؛ ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪١٤١‬‬
> ‫‪ . (۲‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪١٤٢-١٤٣‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ‪ ، A Traveller’s Narrative ،‬ﺝ‪ .١١ ، ,٢ .‬ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ )‪ (١٤٣‬ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‬
> ‫ﮐﻪ ﺣﺎﮐﻢ ‪ ،‬ﺣﺴﻴﻦ ﺧﺎﻥ ‪ ،‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﻫﺮ ﮐﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺮﻭﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ‬
> ‫ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﻴﮕﻢ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺻﻼﺡ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺩﺍﺭﻭﻏﻪ‬
> ‫ﻼﻉ ﺣﺎﮐﻢ ﺁﺯﺍﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬‫ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻃ ّ‬
> ‫‪ (۴‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ ‪ ،‬ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﻴﮕﻢ ‪١٨‬‬
> ‫‪ (۵‬ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ )‪ ، (١٤٣‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻋﺰﻳﻤﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺩﺍﻳﻲ ﺧﻮﺩ‪ ,‬ﺣﺎﺟﻲ ﺳﻴّﺪ‬
> ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻋﻠﻲ‪ ,‬ﺭﺍ ﺍﺣﻀﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺳﻔﺎﺭﺷﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺍﺯ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﻤﻴﺪ ﺧﺎﻥ ‪،‬ﺩﺍﺭﻭﻏ ‪،‬ﻪ‬
> ‫ﻣﺸﺨﺺ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ‬‫ّ‬     ‫ﻋﺎﺯﻡ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ »ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺷﺨﺺ ﺳﻴّﺎﺡ« )‪ (١٠-١١‬ﻭ ﻗﺮﻥ ﺑﺪﻳﻊ )‪(١٢‬‬
> ‫ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺍﺯ ﻣﻨﺮﻝ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ ﻣﻨﺰﻝ ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﻤﻴﺪ ﺧﺎﻥ ﻋﺎﺯﻡ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ »ﺣﻀﺮﺕ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                         ‫‪۶۸‬‬
> ‫ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﭼﻮﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻤﻴﻢ‬
> ‫ﺗﺤﻤﻞ‬‫ﺭﺍﺿﻲ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﻋﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻧﺎﺯﻝ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ّ‬
> ‫ﺭﻧﺠﻬﺎ ﺑﺮ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺁﺳﺎﻥ ﺷﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ‪:‬‬
> ‫ﮐﻞ ﻋﺒِﺎ ٌﺩ ﻟَُﻪ َﻭ ُﮐ ٌﻞ ﺑِﺄﻣ ِﺮﻩِ ﻗﺎﺋُِﻤﻮﻥ«‪.‬‬
> ‫ﺒﺤﺎﻥ ﺍﷲ ُﻫ َﻮﺍﷲ ّ‬
> ‫» َﻫﻞ ﻣﻦ ُﻣﻔﺮﺝ َﻏﻴﺮ ﺍﷲ ﻗُﻞ ُﺳ َ‬
> ‫ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺍﻟﻬﻲ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﺩﺭ ﺍﻳﺎﻡ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮﻫﻤﺴﺮﺧﻮﻳﺶ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺭﺍ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﻧﮑﻨﺪ‪.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺍﺯ ﺳﭙﺘﺎﻣﺒﺮ ‪ ١٨٤٦‬ﺗﺎ ﻣﺎﻩ ﻣﺎﺭﭺ ‪١٨٤٧‬ﻣﻴﻼﺩﻱ ﺩﺭ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺒﺖ ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ ﻣﺮﺩﻡ ﺷﻬﺮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﻠﺐ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﻋﻠﻤﺎﺀ ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﺍﺯ ﺣﺴﺎﺩﺕ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺗﻮﻃﺌﻪ‬
> ‫ﺯﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺣﺎﮐﻢ‪,‬‬
> ‫‪،‬ﻣﻨﻮﭼﻬﺮﺧﺎﻥ‪ ,‬ﮐﻪ ﺑﺎ ﺻﺪﺭ ﺍﻋﻈﻢ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﻮﺩ‪ ۳‬ﻣﺨﻔﻴﺎﻧﻪ ﺍﺯ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻭ‬
> ‫ﻣﻘﺪﺭ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺎﻩ ﺑﻌﺪ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﻴﺞ ﻣﺸﮑﻞ ﻭ‬  ‫ﺣﺮﺍﺳﺖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ّ .‬‬
> ‫ﺩﺭﺩﺳﺮﻱ ﺳﭙﺮﻱ ﮐﻨﻨﺪ‪ ۴.‬ﻣﻨﻮﭼﻬﺮ ﺧﺎﻥ‪ ,‬ﺣﺎﮐﻢ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ‪ ,‬ﺍﻳﻤﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‬
> ‫ﺑﻄﻮﺭ ﺧﺼﻮﺻﻲ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﻭ ﺛﺮﻭﺕ ﻭ ﺍﻣﻼﮐﻲ‬
> ‫ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺗﻘﺪﻳﻢ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ‬
> ‫ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﺒﺎﺭﮎ ﺭﺍﺑﻪ ﺍﻃﻼﻉ ﻣﺤ ّﻤﺪﺷﺎﻩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺍﻋﻼﻡ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﻭ‬
> 
> ‫ﺑﺎﺏ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ« )‪ (٩١‬ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﺍﻓﻨﺎﻥ ﻭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﻴﮕﻢ ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ )‪ (٢٠‬ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ‬
> ‫ﺑﺎﺏ ﺑﻪ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺣﺎﺟﻲ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺳﻴّﺪ ﻋﻠﻲ ﻭ ﺳﻴّﺪ ﮐﺎﻇﻢ ﺭﻓﺘﻨﺪ‪ ، ,‬ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ ﻭ‬
> ‫ﺩﻭ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻏﺮﻭﺏ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﺩﻭ ﻣﻨﺒﻊ ﺍ ّﻭﻝ‬
> ‫ﻭ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﻥ ﺑﺪﻳﻊ ‪ ،‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍ ﺳﻴّﺪ ﮐﺎﻇﻢ ﺯﻧﺠﺎﻧﻲ ﻋﺎﺯﻡ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﻧﺪ؛ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻓﻨﺎﻥ ﺁﻣﺪﻩ‬
> ‫ﺍﺳﺖ ‪ ،‬ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍ ﺁﻗﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ ﺍﺭﺩﺳﺘﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻭﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪٢١ (۱‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪١٤٤-١٤٥‬‬
> ‫ِ‬
> ‫‪ (۳‬ﺍﻣﺎﻧﺖ ‪ .٢٥٧، «Resurrection and Renewal» ،‬ﺗﺮﻱ ‪٩٣‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ‪١١‬‬
> ‫‪۶۹‬‬                                     ‫‪ ۴‬ﺟﺪﺍﻳﻲ‬
> 
> ‫ﻲ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻭﻱ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺍﻣﺮ‬      ‫ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﺗﻘﺪﻳﻢ ﺩﺍﺭﺍﻳ ‪،‬‬
> ‫ﺍﻟﻬﻲ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﺩﻱ ﻭ ﻣﺴﺘﻀﻌﻔﺎﻥ ﻭ ﺗﺤ ّﻤﻞ ﺍ ّﺫﻳﺖ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺑﻪ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ‬
> ‫ﻣﺪﺕ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺑﺎﻗﻲ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﺍﻭ‬‫ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺍﻓﺰﻭﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻨﻮﭼﻬﺮﺧﺎﻥ ّ‬
> ‫ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﻲ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺎﻻ ﺑﺸﺎﺭﺕ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﻣﻨﻮﭼﻬﺮ ﺧﺎﻥ ‪ ،‬ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﺎﻩ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﻗﺼﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺗﺮﺗﻴﺒﻲ‬
> ‫ﺩﻫﺪ ﺗﺎ ﺷﺎﻩ ﺑﺎ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﮐﻨﺪ‪ ۱.‬ﭘﺲ ﺩﺭ ﻣﺎﻩ ﻣﺎﺭﭺ ‪١٨٤٧‬ﻡ‪ .‬ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻧﻲ ﺭﺍ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺍﻋﺰﺍﻡ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺣﺎﺝ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺁﻗﺎﺳﻲ ‪ ،‬ﺻﺪﺭ ﺍﻋﻈﻢ ‪ ،‬ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻔﻮﺫ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﺮ ﺷﺎﻩ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩ ﻭ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺗﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﺷﺎﻩ ﻭ ﺩﺭﺑﺎﺭ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ‪ ،‬ﺷﺎﻩ ﺭﺍ ﻗﺎﻧﻊ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ‬
> ‫ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺑﺎ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﻌﻮﻳﻖ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ ﻭ ﺣﺘﻲ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎﻱ ﻣﻬﻢ‪،‬ﺗﺮ‬
> ‫ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻭﻟﺘﻲ ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺷﺎﻩ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺳﻴﺪﮔﻲ ﮐﻨﺪ‬
> ‫ﺷﺎﻩ ﺭﺍ ﻗﺎﻧﻊ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﺑﺎ ﺗﺰﻭﻳﺮ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺁﻗﺎﺳﻲ ﺷﺎﻩ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﻣﺎﮐﻮ ﺩﺭ ﺍﻳﺎﻟﺖ ﺷﻤﺎﻟﻲ ﺁﺫﺭﺑﺎﻳﺠﺎﻥ ﻣﺤﺒﻮﺱ ﺳﺎﺯﻧﺪ ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﻣﺮﺍﺟﻌﺖ ﺍﻭ ﺑﻪ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﻌﺪﻱ ﺍﻭ ﺷﻮﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﺎﮐﻮ ﺩﺭ ﻣﺮﺯ ﺭﻭﺳﻴﻪ ﺩﺭ ﺷﻤﺎﻟﻲ‪،‬ﺗﺮﻳﻦ ﺑﺨﺶ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‬
> ‫ﺣﺪﻭﺩ ﺩﻫﻢ ﮊﻭﺋﻴﻪ ‪١٨٤٧‬ﻡ‪ .‬ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ‪ ۴.‬ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺭﻭﺳﺘﺎﻳﻲ ﺩﻭﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ‬
> ‫ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺳﺨﺖ ﻭ ﺩﺷﻮﺍﺭﻱ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻢ ﮐﻢ ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﺭﻭﺡ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻱ ﻣﻌﻨﻮﻱ‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻗﻠﺒﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﺮﮐﺖ‬    ‫ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﻣﺰﺍﺭﻉ ﺧﻮﺩ ‪،‬ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﻗﻠﻌﻪ ّ‬
> ‫‪۵‬‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﻓﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﻫﻮﺍ ﺳﺮﺩﺗﺮ ﻭ ﺳﺮﺩﺗﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﻭ ﺑﺮﻑ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺭﺍ ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪ ،‬ﺗﺮﺟﻤ |ﻪ ﺗﺮﻱ ‪ ،‬ﭘﺎﻭﺭﻗﻲ ‪٢٢٣ ، ,٣‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪١٥١- ١٥٣‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ‪١٦٣‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪ ،‬ﺗﺮﺟﻤ |ﻪ ﺗﺮﻱ ‪ ،٢٥٧،‬ﭘﺎﻭﺭﻗﻲ‪٣‬‬
> ‫‪ (۵‬ﺑﻨﺎ ﺑﺮ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﺗﺎﺭﻳﺨﻲ ﺍﻏﻠﺐ ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎ ّﺩﻱ ﻧﻴﺮﻭﻱ ﻣﻌﻨﻮﻱ ﻭ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﺭﻭﺡ ﻭ ﻣﺤﺒﺖ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﺑﻪ‬
> ‫ﻣﻘﺪﺱ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻤﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻃﻠﺐ‬
> ‫ﺷﻴﻮﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻧﻲ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﻭ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﻓﺮﺩﻱ ّ‬
> ‫ﺑﺮﮐﺖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                    ‫‪۷۰‬‬
> ‫ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ ﮐﻴﻠﻮﻣﺘﺮﻫﺎ ﺭﺍﻩ ‪ ،‬ﺍﺯ ﻗﺰﻭﻳﻦ ﺗﺎ ﻣﺎﮐﻮ ﺭﺍ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﻣﻲ‪،‬ﭘﻴﻤﻮﺩ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﺮﺳﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﻭ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺩﺍﺭﺍﺑﻲ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ ﺳﻌﻲ ﮐﺮﺩ ﭘﺪﺭﺵ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻘﺎﻡ ﺳﻴﺪ‬
> ‫ﺑﺎﺏ ﻗﺎﻧﻊ ﮐﻨﺪ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﺧﺒﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻪ ﺳﺎﻳﺮﺷﻬﺮﻫﺎﻱ ﻟﺮﺳﺘﺎﻥ ﺳﻔﺮ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺳﭙﺲ‬
> ‫ﺭﺍﻫﻲ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺩﻳﮕﺮ ‪ ،‬ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ‪ ,،‬ﺍﺭﺩﺳﺘﺎﻥ‪ ,‬ﻳﺰﺩ‪ ,‬ﮐﺎﺷﺎﻥ ﻭ ﺍﺭﺩﮐﺎﻥ ﺷﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺩﺭ ‪ ۱۹‬ﮊﺍﻧﻮﻳﻪ‬
> ‫‪١٨٤٧‬ﻡ‪ .‬ﺑﻪ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﺭﻓﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻭ ﺑﺎ ﻫﻤ |ﻪ ﮐﺴﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﺣﺘﻲ ﺑﺎ‬
> ‫ﺧﻮﺍﻫﺮ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﻫﺎﻳﺶ ﻓﻘﻂ ﻭ ﻓﻘﻂ ﺍﺯ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﻭ ﺍﻣﺮ ﺍﻭ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻤﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺍﻭﺍﺋﻞ ﺳﺎﻝ ‪ ١٨٤٧‬ﻡ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺍﺯ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﺒﻠﻴﻎ‬
> ‫ﺍﻣﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﺍﻳﺎﻟﺖ ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ ﺑﺸﺘﺎﺑﻨﺪ‪ .‬ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺑﺨﺶ ﻏﺮﺑﻲ ﺍﻳﺎﻟﺖ ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ‬
> ‫ﻭ ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﻟﺮﺳﺘﺎﻥ ﺳﻔﺮ ﮐﺮﺩ‪ ۱.‬ﻭﻗﺘﻲ ﺷﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺩﺭ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻲ ﻣﺎﮐﻮ‬
> ‫ﻣﺤﺒﻮﺱ ﺷﺪﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻗﺰﻭﻳﻦ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﭘﺎﻱ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻱ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻣﺤﺒﻮﺏ‬
> ‫ﺷﺪﺕ‬‫ﺧﻮﺩ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩ‪ ۲.‬ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﻭﮐﻮﻫﻬﺎﻱ ﺁﺫﺭﺑﺎﻳﺠﺎﻥ ﺳﺨﺖ ﻭ ﺳﺮﺩ‪ .‬ﺑﺎﺩ ﺑﻪ ّ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﻭﺯﻳﺪ‪ .‬ﺑﺮﻑ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﺭﻳﺪ‪ .‬ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻫﻢ ﮔﺎﻫﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺗﺎﺑﻴﺪ ﻭ ﮔﺎﻩ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺍﺑﺮﻫﺎ ﻣﺤﻮ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﺳﺮﻣﺎﻱ ﺷﺪﻳﺪﻱ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺑﺎ ﻗﻠﺒﻲ ﮔﺮﻡ ﻭ ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻲ ﺩﺭ‬
> ‫ﻣﻴﺎﻥ ﺁﻥ ﺳﺮﻣﺎﻱ ﺯﻣﺴﺘﺎﻧﻲ ﭘﺎﻱ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﭘﻴﺶ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺖ‪ .‬ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ ﺩ ّﺭﻩ ﻫﺎﻱ ﺗﺎﺭﻳﮏ ﻭ ﺯﻳﺮ‬
> ‫ﻗﻠّﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﻠﻨﺪ ﻭ ﺗﻴ ‪،‬ﺰ ﺩﺭ ﺷﻴﺐ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺗﻨﺪ ﻭ ﺳﺮﺍﺯﻳﺮﻱ‪،‬ﻫﺎﻱ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺑﺮﻑ ﻭ ﻳﺦ ﻗﺪﻡ‬
> ‫ﺑﺮﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﺭﻭﺯﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺑﺎ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺳﻨﮕﻲ ﺳﭙﺮﻱ ﮐﺮﺩ ﺑﻪ ﺭﻭﺡ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﻭ ﺟﺎﻧﺶ ﻗﻮﺕ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻣﻌﻨﻮﻱ ﺑﻲ‪،‬ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ‪،‬ﺍﻱ ﺩﺍﺩ‪.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﺻﺪﺭ ﺍﻋﻈﻢ ﺧﺒﺮ ﺍﻗﺒﺎﻝ ﻣﺴﺆﻭﻝ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﻣﺎﮐﻮ ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪ ﻭ ﺁﮔﺎﻩ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺯﺍﺋﺮﺍﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ‬
> ‫ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻭﻧﺪ ﺗﺎ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺭ ﺳﻴﺪ ﺟﻮﺍﻥ ﺳﺤﺮ ﻭ ﺟﺎﺩﻭﻳﻲ‬
> ‫ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺣﺎﺟﻲ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺁﻗﺎﺳﻲ ‪ ،‬ﺻﺪﺭ ﺍﻋﻈﻢ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻥ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﺗﻮﺟﻪ‬
> ‫ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﺷﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻫﻢ ﺁﻭﺭﻳﻞ‪ ١٨٤٨‬ﻡ‪ .‬ﺍﺯ ﻣﺎﮐﻮ ﺑﻪ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺭﺑّﺎﻧﻲ‪ ,‬ﻓﺼﻞ ‪١٣ ، ,٢‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺭﺑّﺎﻧﻲ ‪١٦‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﮔﻔﺘﮕﻮﻱ ﺑﻴﻦ ﺑﺎﺏ ﻭ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﻫﻴﭻ ﻣﻨﺒﻌﻲ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬
> ‫‪۷۱‬‬                                 ‫‪ ۴‬ﺟﺪﺍﻳﻲ‬
> 
> ‫ﭼﻬﺮﻳﻖ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﭼﻬﺮﻳﻖ ﻗﻠﻌﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﻭﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ‪،‬ﺗﺮ ‪ ،‬ﺩﺭ ﻣﺮﺯ ﺍﻣﭙﺮﺍﻃﻮﺭﻱ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻋﺜﻤﺎﻧﻲ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ ﻣﻴﺮﺯﺍﺣﺴﻴﻨﻌﻠﻲ )ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ( ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﺪﺷﺖ‬
> ‫ﺩﻋﻮﺕ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﻴﺮﺯﺍﺣﺴﻴﻨﻌﻠﻲ ﺍﻟﻮﺍﺣﻲ ﺭﺍ ﻧﺎﺯﻝ ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻫﺎﻥ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻱ‬
> ‫ﺑﻠﻨﺪ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻫﺮﻳﮏ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻧﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪﻱ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻟﻘﺐ ﺑﻬﺎﺀ ﺑﺮﺍﻱ‬
> ‫ﻗﺪﻭﺱ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺑﺮﺍﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺩﺭ ﺑﺪﺷﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪ‪.‬‬        ‫ﺧﻮﺩ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻭ ﻟﻘﺐ ﻃﺎﻫﺮﻩ ﻭ ّ‬
> ‫ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﻣﻲ ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻄﺎﺏ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺑﺪﺷﺖ‬
> ‫ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ‪ ,‬ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ ﺁﺩﺍﺏ ﺳﻨّﺖ ﺍﺳﻼﻣﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ‬
> ‫ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ‪ ،‬ﮐﻨﺎﺭ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﻭ ﺁﺩﺍﺏ ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ‬
> ‫ﻗﺮﺓﺍﻟﻌﻴﻦ‪ ,‬ﻧﻘﺎﺏ ﺍﺯﭼﻬﺮﻩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺗﮑﺎﻥ‪،‬ﺩﻫﻨﺪﻩ‬   ‫ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻃﺎﻫﺮﻩ‪ّ ,‬‬
> ‫ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺩﻱ ﺍﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺍﺳﺎﺳﻲ ﺑﻮﺩ ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ |ﻩ ﻣﺤﻮ ﺳﻨﻦ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﺩﻭﺭﺍﻥ‬
> ‫ﭼﺪﻳﺪﻱ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺗﺤ ّﻤﻞ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻪ ﺗﺼ ّﻮﺭ ﺟﻼﻝ ﻭ‬
> ‫ﺷﮑﻮﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﺖ ﺩﺭ ﭼﻬﺮﻳﻖ ﻣﺤﺒﻮﺑﻴﺖ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﻭ ﻋﻼﻗ |ﻪ ﻣﺮﺩﻡ‬        ‫ﺩﺭ ﻧﻘﻄﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺑﺪﺷ ‪،‬‬
> ‫ﺑﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﺭﻭﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ‬
> ‫ﻋﺎﺩﻱ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺩﻭﺭ ﻭ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻣﺴﺆﻭﻟﻴﻦ ﺩﻭﻟﺘﻲ ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ‬
> ‫ﺩﺭﻭﻳﺸﻲ ﻭﺍﺭﺳﺘﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺸﺎﻫﺪ |ﻩ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﺅﻳﺎ ﺍﺯ ﺭﺍﻫﻲ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﺗﺎ‬
> ‫ﺑﺎ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﮐﻨﺪ‪ ۲.‬ﺣﺎﺟﻲ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺁﻗﺎﺳﻲ ‪ ،‬ﺻﺪﺭ ﺍﻋﻈﻢ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ‬
> ‫ﻣﺤﺎﮐﻤ |ﻪ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﻓﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﻳﻦ‪،‬ﺷﺎﻩ‬
> ‫‪،‬ﻭﻟﻴﻌﻬﺪ ﮐﺸﻮﺭ ﻭ ﻋﻠﻤﺎﺀ ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﻃﺮﺍﺯ ﺍ ّﻭﻝ ﺗﺒﺮﻳ ‪،‬ﺰ ﻣﺮﮐﺰ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺁﺫﺭﺑﺎﻳﺠﺎﻥ‪,‬‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺍﻳﺎﻟﺘﻲ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺤﺒﻮﺱ ﺑﻮﺩ‪ ,‬ﺍﻧﺠﺎﻡ ﭘﺬﻳﺮﺩ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪١٨١-١٨٢‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻭﻳﺶ ﻧﺎﻡ ﻗﻬﺮﺍﷲ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ‪۲۲۱‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ‪٢٢٢-٢٢٣‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                     ‫‪۷۲‬‬
> ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﺑﻪ ﻣﻘﺼﺪ ‪ ،‬ﺗﺒﺮﻳﺰ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺷﺪﻧﺪ ﻋﻠﻤﺎﺀ ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﺷﻬﺮ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ‬
> ‫ﺷﺪﺕ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺗﺤﺮﻳﮏ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﺩﺭ ﻗﺼﺮ ﺣﺎﮐﻢ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻲ ﺷﺪ‪.‬‬           ‫ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ّ‬
> ‫ﺣﮑﺎﻡ ﺷﺮﻉ ﺗﺒﺮﻳﺰ ‪ -‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﺷﻬﺮﻫﺎﻱ‬    ‫ﻭﻟﻴﻌﻬﺪ‪ ,‬ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻱ ﻃﺮﺍﺯ ﺍ ّﻭﻝ ﻭ ّ‬
> ‫ﻣﻤﻠﮑﺖ ‪ -‬ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﻗﺼﺮ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺳﺨﻨﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺪ ﺟﻮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺩﺭ ﻭﺭﻭﺩﻱ ﻭ ﺭﻭﻱ ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎﻱ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎﻱ‬
> ‫ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻗﺼﺮ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻭ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ‪ ،‬ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ ﺍﺯﺩﺣﺎﻡ ﺟﻤﻌﻴﺖ‬
> ‫ﺑﻪ ﻗﺼﺮ ﺑﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻭﺭﻭﺩ ﺟﻼﻝ ﻭ ﺍﺑﻬﺖ ﺷﺨﺼﻲ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺳﺒﺐ‬
> ‫ﺳﮑﻮﺕ ﺣﺎﺿﺮﺍ ِﻥ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﺮﺗﺒ |ﻪ ﺟﻠﺴﻪ ﺷﺪ‪ .‬ﻧﻈﺎﻡ ﺍﻟﻌﻠﻤﺎﺀ ﮐﻪ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻣﺠﻠﺲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻬﺪﻩ‬
> ‫ﺖ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﺍ ّﺩﻋﺎﻱ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ .‬ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺏ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ‪:‬‬      ‫ﺩﺍﺷ ‪،‬‬
> ‫»ﻣﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻫﺴﺘﻢ ‪ ,،‬ﻣﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻫﺴﺘﻢ! ﻣﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺎﺋﻢ‬
> ‫ﻣﻮﻋﻮﺩﻱ ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻴﺪ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺍﺳﻢ ﺍﻭ ﺭﺍ‬
> ‫ﻋﺠﻞ ﺍﷲ ﻓﺮﺟﻪ ﺑﺮ‬  ‫ﻣﻲ‪،‬ﺷﻨﻮﻳﺪ ﺍﺯ ﺟﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﻗﻴﺎﻡ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻴﺪ ﻭ ﻣﺸﺘﺎﻕ ﻟﻘﺎﻱ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻴﺪ ﻭ ّ‬
> ‫ﺯﺑﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺍﻧﻴﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺭﺍﺳﺘﻲ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﻢ ﺑﺮ ﺍﻫﻞ ﺷﺮﻕ ﻭ ﻏﺮﺏ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﮐﻼﻡ ﻣﻦ ﻭ ﺑﻴﻌﺖ‬
> ‫ﺑﺎ ﺷﺨﺺ ﻣﻦ ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ‪«.‬‬
> ‫ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺳﺨﻨﺎﻥ ﺳﮑﻮﺗﻲ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﻭ ﻃﻮﻻﻧﻲ ﺑﺮ ﺟﻠﺴﻪ ﺣﮑﻤﻔﺮﻣﺎ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﻭ ﺳﻌﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﮎ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺷﻴﺨﻴﻪ ‪-‬‬
> ‫ﻓﺮﻗﻪ ﺍﻱ ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﻭ ﻣﻘﺼﻮﺩﺵ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﺳﻼﻡ ﺑﻮﺩ ‪ -‬ﺑﺎ ﺑﻴﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ‬
> ‫ﺍ ّﺩﻋﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﮐﺮﺩ ﺑﻪ ﻣﻼﻣﺖ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺍﻇﻬﺎﺭ‬
> ‫ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﻼﻡ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺩﻟﻴﻞ ﺣ ّﻘﺎﻧﻴﺖ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺁﻥ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺷﻴﺨﻲ ﺍﺯ ﺣﻀﺮﺕ‬
> ‫ﺑﺎﺏ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻭﺻﻒ ﻣﺠﻠﺲ ﺁﻳﺎﺗﻲ ﺑﻪ ﻟﺴﺎﻥ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﺯﻝ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻭﺣﻲ‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﺪ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺎﻟِﻢ ﺷﻴﺨﻲ‬
> ‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﮐﻼﻡ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﻗﻄﻊ ﮐﺮﺩ‪ ,‬ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﻳﺮﺍﺩ ﻧﺤﻮﻱ ﺑﮕﻴﺮﺩ‪ .‬ﺑﻪ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﺑﻪ ﺳﺆﺍﻻﺗﻲ ﻣﺒﻬﻢ ﭘﻴﺮﺍﻣﻮﻥ ﺻﺮﻑ ﻭ ﻧﺤﻮ ﻋﺮﺑﻲ ﻭ ﻋﻠﻢ ﺍﻻﺑﺪﺍﻥ ﺗﺒﺪﻳﻞ‬
> ‫ﺷﺪ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﭼﻮﻥ ﭼﻨﻴﻦ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﺍﺯ ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻨﺪ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯﺑﻴﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺁﻳ |ﻪ ﻗﺮﺍﻥ‬
> ‫ﻳﺼﻔﻮﻥ«‪ ۱‬ﻣﺠﻠﺲ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻣﺠﺎﺩﻟ |ﻪ ﻋﻠﻤﺎﺀ‬   ‫ﺏ ﺍﻟﻌ ّﺰﺓِ َﻋ ّﻤﺎ ِ‬       ‫ﺒﺤﺎﻥ َﺭﺑّ َ‬
> ‫ﮏ َﻭ َﺭ ّ‬      ‫»ﺳ َ‬ ‫ُ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺮﻳﻢ‪ ,‬ﺳﻮﺭ |ﻩ ﺻﺎﻓﺎﺕ‪ ,‬ﺁﻳ |ﻪ ‪۱۸۰‬‬
> ‫‪۷۳‬‬                                  ‫‪ ۴‬ﺟﺪﺍﻳﻲ‬
> 
> ‫ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮ ‪،‬ﺩ ﮔﻔﺘﮕﻮﻫﺎﻱ ﻣﺠﻠﺲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﺮﺝ ﻭﻣﺮﺝ ﮐﺸﺎﻧﻴﺪ‪ .‬ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ‬
> ‫ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻝ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺷﻴﺦ ﺍﻻﺳﻼﻡ ﺗﺒﺮﻳﺰ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺷﺨﺼﴼ ﺑﻪ ﮐﻒ ﭘﺎﻫﺎﻱ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺷﻼﻕ ﺯﺩ‪.‬‬
> ‫ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺍﻣﺮ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﻪ ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ‪ .‬ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺍﻋﻼﻡ ﮐﺮﺩﻧﺪ‬
> ‫ﺑﺎﺏ ﺍﻣﺎﻡ ﻏﺎﺋﺐ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎﻡ ﻏﺎﺋﺐ ﻳﻌﻨﻲ ﮐﺴﻲ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍّﻣﺖ ﺍﺳﻼﻡ ﺑﺎﻳﺪ‬
> ‫ﻗﻴﺎﻡ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ‪ -‬ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻧﻔﺲ ﻣﻈﻬﺮ ﻇﻬﻮﺭﮐﻠّﻲ ﺍﻟﻬﻲ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﺮﻳﻌﺘﻲ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻊ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﻧﺴﺦ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻭ ﺣﺎﻻ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﻇﻬﻮ ‪،‬ﺭ ﭘﻴﺸﻮﺍﻳﺎﻥ‬
> ‫ﻣﺬﻫﺒﻲ ﻭﺍﻻﻣﻘﺎﻡ ﺣﺮﻓﻬﺎﻱ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺭ ّﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﻲ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺮﮔﺰ‬
> ‫ﺑﻪ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﻬﻲ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﺍﻭﺍﺋﻞ ﻣﺎﻩ ﺁﮔﺴﺖ ‪۱۸٤٨‬ﻡ‪ .‬ﺑﻪ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﭼﻬﺮﻳﻖ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭﺗﺒﺮﻳﺰ ﻣﺴﺆﻭﻟﻴﻦ ﺣﮑﻮﻣﺘﻲ ﻭ ﺷﺮﻉ ﺍﺳﻼﻡ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺍﺯﺳﻼﻣﺖ ﻋﻘﻞ ﺣﻀﺮﺕ‬
> ‫ﺑﺎﺏ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺣﺎﺻﻞ ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻋﺪﺍﻡ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﭘﺰﺷﮑﻲ‬
> ‫ﺍﻧﮕﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺩﮐﺘﺮ ﮐﻮﺭﻣﻴﮏ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻌﺎﻳﻨﻪ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺮﺩ ﺍﺭﻭﭘﺎﻳﻲ‬
> ‫ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪:‬‬
> ‫»ﺟﻮﺍﺏ ﻫﺮ ﺳﺆﺍﻟﻲ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻳﮏ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻼﻳﻢ ﻭ ﺯﻣﺰﻣ |ﻪ ﺩﻋﺎ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ ...‬ﺑﺎﺏ ﻓﻘﻂ‬
> ‫ﻳﮏ ﺑﺎﺭ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩ‪ ,‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻢ ﻣﻦ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻢ ﻭ ﻋﻼﻗﻤﻨﺪﻡ‬
> ‫ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺪﺍﻧﻢ ‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺩﻳﻦ ﺍﻭ ﻋﻼﻗﻤﻨﺪ ﺷﻮﻡ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﺯ ﻧﮕﺎﻫﻲ ﭘﺮ ﻣﻌﻨﻲ‬
> ‫ﮔﻔﺖ ﺑﺪﻭﻥ ﺷﮏ ﺍﺭﻭﭘﺎﻧﻴﺎﻥ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺩﻳﻦ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﺮﻭﻳﺪ‪ ...‬ﺍﻭ ﻓﺮﺩﻱ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺁﺭﺍﻡ‪,‬‬
> ‫‪،‬ﻇﺮﻳﻒ ﺍﻧﺪﺍﻡ ﻭ ﻧﺴﺒﺘﺂ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺟﺜﻪ ﻭ ﭼﻬﺮﻩ ﺍﻱ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ ﺳﺎﻳﺮ ﺍﻳﺮﺍﻧﻲ ﻫﺎ ﮐﺎﻣﻼ ﺳﻔﻴﺪ‬
> ‫ﺧﺎﺻﻲ ﺩﺍﺷﺖ‪ ...‬ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺻﺪﺍ ‪ ,،‬ﻗﻴﺎﻓﻪ‪ ,‬ﺍﻧﺪﺍﻡ‬ ‫ﺩﺍﺷﺖ‪، .‬ﺻﺪﺍﻳﺶ ﺁﺭﺍﻡ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺁﻫﻨﮓ ّ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﻭ ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻭ ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﺬﺏ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪«.‬‬
> ‫ﻲ ﺻﺪﺭ ﺍﻋﻈﻢ ﻣﺮﻗﻮﻡ‬    ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺗﻮﻗﻴﻊ ﻗﻬﺮﻳﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺩﺭ ﻣﻼﻣﺖ ﺣﺎﺟﻲ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺁﻗﺎﺳ ‪،‬‬
> ‫ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻌﺪ ﺣﺎﻣﻲ ﺣﺎﺝ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺁﻗﺎﺳﻲ‪ ,‬ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﺎﻩ‪ ,‬ﺑﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﻣﻬﻠﮑﻲ ﻣﺒﺘﻼ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ‪٢٢٩-٢٣١‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ ‪.١٤٧، «The Bab» ،‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺩﮐﺘﺮ ﮐﻮﺭﻣﻴﮏ ﺑﻪ ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﺑﺮﺍﻭﻥ ‪Edward Granville Browne and the Bahá’í Faith ،‬‬
> ‫‪ ،‬ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ ‪١٤٦-١٤٧‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                     ‫‪۷۴‬‬
> ‫ﺷﺪ ﻭ ﺯﻭﺍﻝ ﻗﺪﺭﺕ ﺻﺪﺭ ﺍﻋﻈﻢ ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺪ‪ .‬ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺩﺭﺑﺎﺭ ﺩﻭﺭ ﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﻭ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻫﻤﺮﺍﻫﻲ ﻭ ﮐﻤﮏ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﮐﺴﻲ ﺑﻪ ﻳﺎﺭﻱ ﺍﻭ ﻋﻼﻗﻪ‪،‬ﺍﻱ ﻧﺸﺎﻥ‬
> ‫ﻧﺪﺍﺩ‪ .‬ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﺎﻩ ‪ ,،‬ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺍﻳﺮﺍﻥ‪ ,‬ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺳﭙﺘﺎﻣﺒﺮ ‪ ۱۸٤٨‬ﻡ‪ .‬ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ‪ .‬ﺣﺎﺟﻲ‬
> ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺁﻗﺎﺳﻲ ﻫﻢ ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ ﮔﺮﻳﺨﺖ ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺳﻌﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﻣﺮﺍﺟﻌﺖ ﮐﻨﺪ‬
> ‫ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﻭ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺯﺍﺩﮔﺎﻫﺶ ﺁﺩﺭﺑﺎﻳﺠﺎﻥ ﺑﺮﻭﺩ ﺍّﻣﺎ ﺍﺯ ﺳﻔﺮ‬
> ‫ﺍﻭ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﻫﻢ ﻣﻤﺎﻧﻌﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ۱.‬ﺍﻭ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺷﺪ ﺑﻪ ﻣﺮﻗﺪ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ّ‬
> ‫ﻣﻘﺪﺳﻴﻦ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺒﺮﺩ‬
> ‫ﺗﺤﺼﻦ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺍﻧﺪﮐﻲ ﺑﻌﺪ ﺑﺮﺍﻱ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺗﺒﻌﻴﺪ ﺷﺪ‪ ۲.‬ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻝ‬    ‫ﻭﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ّ‬
> ‫ﺷﻴﺦ‪،‬ﺍﻻﺳﻼﻡ ﺗﺒﺮﻳﺰ ﮐﻪ ﻣﻈﻬﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻟﻬﻲ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺷﻼﻕ ﺯﺩﻩ ﺑﻮﺩ ‪ ،‬ﻓﻠﺞ ﺷﺪ ﻭ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺑﺎ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺭﻧﺞ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ‪.‬‬
> ‫ﭘﺎﺋﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻝ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺩﺍﺭﺍﺑﻲ ﺑﻪ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﻣﺮﺍﺟﻌﺖ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺷﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ‬
> ‫ﻗﺪﻭﺱ ﻭ ﺷﺶ ﻧﻔﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺣﺮﻭﻑ ﺣﻲ‬         ‫ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺳﺮﺷﻨﺎﺱ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻼﺣﺴﻴﻦ ‪ّ ,،‬‬
> ‫ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺯﻋﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺷﺪﻳﺪ ﺑﺎ ﺳﭙﺎﻫﻴﺎﻥ ﺩﻭﻟﺘﻲ ﺩﺭ ﺍﻳﺎﻟﺖ ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻥ ﺩﺭ ﺷﻤﺎﻝ ﮐﺸﻮﺭ ﺩﺭﮔﻴﺮ‬
> ‫ﺷﺪﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺍﺯ ﻫﻤ |ﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ‪ .‬ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ‬
> ‫ﺩﺍﺭﺍﺑﻲ ﺑﻼﻗﺎﺻﻠﻪ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺷﻴﺦ ﻃﺒﺮﺳﻲ ﺑﺮﻭﺩ ﺍّﻣﺎ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﻲ‬
> ‫ﺟﺎ ّﺩﻩ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﻣﺤﺎﺻﺮ |ﻩ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ‪ ۴.‬ﻣﺎﻫﻬﺎ ﻟﺸﮕﺮﻳﺎﻥ ﺩﻭﻟﺘﻲ ﺳﻌﻲ ﮐﺮﺩﻧﺪ‬
> ‫ﺑﺮ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﮐﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺳﭙﺎﻫﻴﺎﻥ ﺩﻭﻟﺘﻲ ﺑﻮﺩ ﭼﻴﺮﻩ ﺷﻮﻧﺪ ﻭﺣﺎﻻ‬
> ‫ﻗﺪﻭﺱ ﺟﺎﻥ ﺳﭙﺮﺩ‪ .‬ﺟﻨﺎﺏ‬     ‫ﻼﺣﺴﻴﻦ ﺗﻴﺮ ﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ّ‬   ‫ﺷﺪﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻣ ّ‬
> ‫ﻧﺒﺮﺩ ّ‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻴﻦ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﭽﻴﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺧﺎﮎ‬        ‫ﻗﺪﻭﺱ ﺟﺴﺪ ﺟﻨﺎﺏ ﻣ ّ‬
> ‫ﺳﭙﺮﺩ‪ .‬ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﻗﺸﻮﻥ ﺷﺎﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﺳﻴﺴﻪ ﻭ‬
> ‫ﻗﺪﻭﺱ ﺭﺍ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻗﺘﻞ‬ ‫ﻧﻴﺮﻧﮓ ﺷﮑﺴﺖ ﺩﺍﺩ ﻭ ﻫﻤ |ﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻗﺘﻞ ﻋﺎﻡ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺟﻨﺎﺏ ّ‬
> ‫‪۵‬‬
> ‫ﺑﻪ ﺷﺪﺕ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ ‪١٤٠‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺍﻣﺎﻧﺖ ‪ ,،‬ﻋﺒﺎﺱ‪Pivot of the Universe, Nasir al-Din Sháh Qájár and the ۱۸۹۶، ,‬‬
> ‫‪) -۱۸۳۱ ,Iranian Monarchy‬ﺑﺮﮐﻠﻲ ﻭ ﻟﻮﺱ ﺁﻧﺠﻠﺲ‪ ,‬ﮐﺎﻟﻴﻔﺮﻧﻴﺎ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﮐﺎﻟﻴﻔﺮﻧﻴ ‪،‬ﺎ‬
> ‫‪١٥٠ (١٩٩٧‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ ‪١٤٠‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪٢٣٢‬‬
> ‫‪ (۵‬ﻓﺼﻞ ‪٢٠‬‬
> ‫‪۷۵‬‬                                 ‫‪ ۴‬ﺟﺪﺍﻳﻲ‬
> 
> ‫ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻲ ﺳﻠﻮﻝ ﺳﻨﮕﻲ ﺯﻧﺪﺍﻥ ‪ ،‬ﺩﺭ ﺁﻥ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺩﻭﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ‪ ،‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﻤﺎﻡ‬
> ‫ﮐﺴﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ ، ,‬ﮐﺴﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﺣﺘّﻲ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻭ ﺍﺳﺘﻬﺰﺍﺀ ﻣﺮﺩﻡ‬
> ‫ﻣﺎﻧﻊ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺣﻀﺮﺗﺸﺎﻥ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺷﺪ‪، ,‬ﮐﺴﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻋﺸﻖ ﺑﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ‬
> ‫ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ‪ ,،‬ﻣﻲ‪،‬ﮔﺮﻳﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺭﻭﺳﺘﺎﺋﻴﺎﻥ ﺳﺎﮐﻦ‬
> ‫ﺩﺭ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻗﻠﻌﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﭼﺮﺍﻏﺪﺍﻥ‪،‬ﻫﺎ ﺭﻭﺷﻦ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺳﻴﺪﻳﺤﻴﻲ ﺩﺍﺭﺍﺑﻲ‪ ,‬ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﻋﻠﻤﺎﺀ ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩ ﻭ‬
> ‫ﺪ‪ ۱‬ﺭﻭﺯ ﻭ ﺷﺐ‬ ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺩﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﺣ ّﻘﺎﻧﻴﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﻋﻼﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧ ‪،‬‬
> ‫ﺳﻮﺍﺭ ﺑﺮ ﺍﺳﺒﻲ ﮐﻪ ﺷﺎﻩ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ ﺗﺎ ﻟﺮﺳﺘﺎﻥ‪ ,‬ﺍﺯ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺗﺎ‬
> ‫ﺍﺭﺩﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﺍﺯ ﺍﺭﺩﮐﺎﻥ ﺗﺎ ﻳﺰﺩ‪ ۲‬ﺑﻪ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﺍﻣﺮ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﻭ ﺭﺍﺟﻊ ﺑﻪ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ‬
> ‫ﻣﻘﺪﺭ ﺑﻮﺩ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻣﺤﺒﻮﺑﺶ‪,‬‬‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﺳﻴﺪ‪ ,‬ﺟﺎﻳﻲ ﮐﻪ ّ‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‪ ,‬ﻓﺪﺍ ﮐﻨﺪ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻓﻴﻀﻲ ‪ ،٣٧‬ﺩﺭ ﻧﺎﻣﻪ ﺍﻱ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﺎﻩ‬
> ‫‪ (۲‬ﺭﺑّﺎﻧﻲ‪ ، ,‬ﻓﺼﻞ‪٢١ ، ,٢‬‬
> ‫‪۵‬‬
> 
> ‫ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﻲﺭﻳﺰ‬
> 
> ‫ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺩﺍﺭﺍﺑﻲ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﻳﺰﺩ ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻋﻼﻡ ﮐﺮﺩ ﻣﺮﺩﻡ‬
> ‫ﺷﻬﺮ ﻳﺰﺩ ﺑﻪ ﻫﻴﺠﺎﻥ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺷﻬﺮ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺷﺪ‪ .‬ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻫﺮﺝ ﻭ ﻣﺮﺝ ﻭ‬
> ‫ﺁﺷﻔﺘﮕﻲ ﺑﻪ ﺷﺪﺕ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺳﻌﻲ ﮐﺮﺩ ﻣﺎﻧﻊ ﺁﻥ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻣﻴﺪ‬
> ‫ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻘﻄ |ﻪ ﭘﺎﻳﺎﻧﻲ ﺑﺮﺍﻳﻦ ﺍﻏﺘﺸﺎﺵ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﺩﺭ‬
> ‫ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺳﺎﻝ ‪۱۸٤۹‬ﻡ‪ .‬ﺑﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺑﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﻳﺰﺩ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪ‪ .‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻏﻼﻣﺮﺿﺎ ﻳﺰﺩﻱ‬
> ‫ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺩﻭ ﭘﺴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﮐﺮﺩ ﺍﻣﺎ ﺑﻘﻴ |ﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺭﺍ ﺗﺤﺖ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﻫﻤﺴﺮﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻳﺰﺩ ﺑﺎﻗﻲ ﮔﺬﺍﺷﺖ‪.‬‬
> ‫ﻣﻨﺰﻝ ﻭ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻪ ﻏﺎﺭﺕ ﺭﻓﺖ‪ .‬ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻧﻲ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ‬
> ‫ﺗﻌﻘﻴﺐ ﻭ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﻱ ﺍﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ‪ .‬ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﭘﺎﻱ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﮐﻮﻩ ﺭﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻝ‬
> ‫ﻣﺪﺗﻲ ﻣﻴﻬﻤﺎﻥ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺣﮑﻮﻣﺘﻲ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ‬   ‫ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ّ‬
> ‫ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ‪ ۲.‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺑﻪ ﻧﺎﺣﻴ |ﻪ ﺑﻮﺍﻧﺎﺕ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ‬
> ‫ﺑﻮﺩ ﺭﻓﺖ‪ ۳.‬ﺍﻭ ﺍﺯ ﻣﺴﺠﺪ ﺍﻋﻈﻢ ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺍﻋﻼﻡ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ‪ .٣٥٠‬ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺪﺍﻣﻴﮏ ﺍﺯ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺮﺩﻩ ﺷﺪﻧﺪ‬
> ‫ﻭ ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﻳﺰﺩ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﻣﺆﻟﻔﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺑﻪ ﻧﺘﻴﺠ |ﻪ‬
> ‫ﻗﻄﻌﻲ ﺑﺮﺳﻨﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ‪ .٣٥١‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﻣﺴﺆﻭﻟﻴﻦ ﺷﻬﺮ ﻳﺰﺩ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻔﻊ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ‬
> ‫ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪ ﺭﺍ ﻗﻠﻊ ﻭ ﻗﻤﻊ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻳﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺼﺎﺣﺐ ﮐﻨﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﺎﺭ ﺟﻴﺐ ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‬
> ‫ﻭ ﺧﻄﺮ ﺁﻥ ﺍﺯ ﺗﻌﻘﻴﺐ ﻭﺣﻴﺪ ﮐﻤﺘﺮ ﺑﻮﺩ )ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪.(٣٩١‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻲ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺑﻊ )ﺍﻓﻨﺎﻥ‪ :‬ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻭ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻭ ﻓﺎﺭﺱ ‪٤٩‬؛ ﺳﻴّﺪ ﺣﺴﻴﻦ‬
> ‫ﻫﻤﺪﺍﻧﻲ ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﺭﺑّﺎﻧﻲ ‪ ،The Bábís of Nayríz: History and Documents‬ﻓﺼﻞ‪ (٦، ٦‬ﺁﻣﺪﻩ‬
> ‫‪۷۷‬‬                    ‫‪ ۵‬ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﻴﺮﻳﺰ‬
> 
> ‫ﻋﺪﻩ‪،‬ﺍﻱ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ‬
> ‫ﺷﻴﺦ ﺍﻻﺳﻼﻡ ﺑﻮﺍﻧﺎﺕ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ‪ .‬ﻣﻘﺼﺪ ﺑﻌﺪﻱ ﺷﻬﺮ ﻓﺴﺎ ﺑﻮﺩ‪ّ .‬‬
> ‫ﺑﻮﺍﻧﺎﺕ ﮐﻪ ﻣﺠﺬﻭﺏ ﮐﻼﻡ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺎ ﻓﺴﺎ ﻫﻤﺮﺍﻫﻲ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺣﺎﮐﻢ ﻓﺴﺎ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮔﺮﻣﻲ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﻭﻟﻲ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﮐﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ‬
> ‫ﺻﺤﺒﺖ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﺣﺎﮐﻢ ﻫﺸﺪﺍﺭ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﺮ‬
> ‫ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ ﮐﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺻﺤﺒﺖ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ ﺣﺘﻤﴼ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺷﻤﺎ‬
> ‫ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ‪ ۲.‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﻓﺴﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻣﺴﺆﻭﻝ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻣﺘ ّﻮﺳﻞ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻃﻲ ﻧﺎﻣﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻪ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﺍﺯ ﺍﻏﺘﺸﺎﺷﻲ ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺍﻭ‬
> ‫ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﮕﺮﺍﻧﻲ ﮐﺮﺩﺩ‪ ۳.‬ﺩﺭ ﻓﺴﺎ ﮐﺴﻲ ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺘﻬﺎﻱ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺗﻮﺟﻪ‬
> ‫ﻧﮑﺮﺩ‪ .‬ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﻣﯽ‪،‬ﮔﻔﺖ‪:‬‬
> ‫»ﺑﻪ ﻫﺮ ﺟﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﻡ ﻭ ﺍﻣﺮ ﻣﺒﺎﺭﮎ ﺭﺍ ﺍﺑﻼﻍ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻢ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻲ ﺑﻪ‬
> ‫ﻧﻔﺤﺎﺕ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻣﻨﺠﺬﺏ ﻧﺸﻮﺩ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﻢ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻘﻄﻪ ﺑﻤﺎﻧﻢ ﻭ ﺍﺯ ﺁﺏ ﻭ ﻃﻌﺎﻡ ﺁﻥ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﭼﻴﺰﻱ ﺗﻨﺎﻭﻝ ﮐﻨﻢ‪«.‬‬
> ‫ﭘﺲ ﺑﺎ ﻫﻤﺮﺍﻫﺎﻥ ﺑﻪ ﺭﻭﺳﺘﺎﻱ ﺑﻌﺪﻱ ﺭﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﺑﻌﺪﻱ ﺭﻭﺳﺘﺎﻱ ﺭﻭﻧﻴ ‪،‬ﺰ ﻭﻗﺘﻲ ﭘﺪﺭ ﺯﻥ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ‪ ,‬ﺷﻴﺦ ﻋﺒﺪﺍﻟﻌﻠﻲ‬     ‫ﺩﺭ ّ‬
> ‫ﺍﺯﻋﻠﻤﺎﻱ ﻣﺸﻬﻮﺭ ﻭ ﺑﺎ ﻧﻔﻮﺫ ﻣﻨﻄﻘﻪ‪ ,‬ﻧﺎﻣ |ﻪ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ‬
> ‫ﻼﺏ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﺭﻓﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺭﻭﻧﻴﺰ‬  ‫ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﺭﻭﻧﻴﺰ ﺁﻣﺪﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ﺑﺎ ﺑﻴﺶ ﺍﺯﺻﺪ ﺗﻦ ﺍﺯ ﻃ ّ‬
> ‫ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯﻣﺮﺩﻡ ﻣﺠﺬﻭﺏ ﺳﺨﻨﺎﻥ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺪ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ‬ ‫ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﺮﺷﻨﺎﺳﻲ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﺭﻓﺘﻨ ‪،‬‬
> ‫ﻼﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻫﺸﺘﺎﺩ ﺳﺎﻟﻪ‪ ,‬ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﻗﺎﺿﻲ ﺷﺮﻉ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‪ ,‬ﻭﻗﺘﻲ ﺷﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ‬    ‫ﻣّ‬
> ‫ﻭﺣﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺎﺋﻞ ﺷﺪﻩ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻣﻲ ﺁﻳﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﭘﺴﺮﺵ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ‬
> ‫ﻼ ﻣﺤﻤﺪ ﺷﻔﻴﻊ ﺑﻪ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺷﺘﺎﻓﺖ‪ ۵‬ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻼﻗﺎﺕ‬    ‫ﻋﻠﻲ ﻧﻘﻲ ﻭ ﻧﻮﻩ ﺍﺵ ﻣ ّ‬
> ‫ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﺣﻴﺪ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺭﻓﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۱‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪.٣٥١‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪ ، ٣٩٢‬ﻓﺴﺎﻳﻲ ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﺭﺑّﺎﻧﻲ ‪ ،‬ﻓﺼﻞ ‪.١٢ ، ,٨‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪.٣٩٢‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪ .٣٥١-٣٥٢‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪.٥٣ ، ,١ .‬‬
> ‫‪ (۵‬ﻓﻴﻀﻲ ‪ .٥٣‬ﺍﺯ ﮔﻔﺘﮕﻮﻱ ﺧﺼﻮﺻﻲ ﺑﺎ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻬﺪﻳﻪ‪ ، ,‬ﮊﻭﺋﻦ ‪ ٢٠١٠‬ﻣﻴﻼﺩﻱ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                             ‫‪۷۸‬‬
> ‫ﺍ ّﻭﻝ ﻣﺆﻣﻦ ﺷﺪ‪.۱‬‬
> ‫ﺍﺯﺗﺠﺎﺭ ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻫﻢ‬ ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺣﺴﻴﻦ ﻗﻄﺐ‪ ۲‬ﻭﺣﺎﺟﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺗﻘﻲ ّ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻋﺎﺯﻡ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺖ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‬  ‫ﻼ ﺣﺴﻦ ﻟﺐ ﺷﮑﺮﻱ ﺑﺎ ﺍﻧﮕﺸﺘﺮﻱ ﺍﻫﺪﺍﻳﻲ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﺩﺭ ﺍﻧﮕﺸ ‪،‬‬          ‫ﻣّ‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻦ ﻟﺐ ﺷﮑﺮﻱ ﻣﺒﺎﺷﺮ ﺍﻣﻼﮎ‬           ‫ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ |ﻩ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ‪ .‬ﻣ ّ‬
> ‫ﻞ‬ ‫ﻓﺎﻣﻴﻞ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﻣﻼﮎ ﺩﺍﻳﻲ ﺑﺰﺭﮒ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘ |ﻪ ﺑﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺳﺎﻝ‪،‬ﻫﺎ ﻗﺒ ‪،‬‬
> ‫ﺍﺯ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۴۴‬ﻳﮏ ﺑﺎﺭ ﺁﻥ ﺳﻴﺪ ﺟﻮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺿﻲ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘ |ﻪ ﺯﻳﺒﺎﻳﻲ‬
> ‫ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻫﻔﺖ ﺗﻦ ﺣﻮﺍﻟﻲ ﺑﺎﻍ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻣﻘﺒﺮ |ﻩ ﺩﻭ ﺷﺎﻋﺮ ﺷﻴﺮﺍﺯ‪ ,‬ﺣﺎﻓﻆ ﻭ ﺳﻌﺪﻱ‪ ,‬ﻧﺰﺩﻳﮏ‬
> ‫ﻣﻼﺣﺴﻴﻦ ﺑﺎ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ‪ ,،‬ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻗﺪﻡ‬          ‫ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﺍﻱ ﮐﻪ ﺟﻨﺎﺏ ّ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺯﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ‪ .‬ﺍﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‬
> ‫ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻔﺮ ﺑﻮﺷﻬﺮ ﺳﻮﺍﺭ ﺑﺮ ﺍﺳﺐ ﺗﺎ ﻣﺮﻭﺩﺷﺖ ﻫﻤﺮﺍﻫﻲ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ ۴.‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺍﺯ‬
> ‫ﺍﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺁﻳﺎ ﻧﻴﺎﺯﻱ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻭ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﻧﻴﺎﺯ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻦ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﺁﻥ‬     ‫ﺑﺎﺏ ﺍﻧﮕﺸﺘﺮ ﮔﺮﺍﻧﺒﻬﺎﻳﻲ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻫﺪﻳﻪ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻣ ّ‬
> ‫ﺷﺪﺕ ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﻴﺮ‬     ‫ﺳﻴﺪ ﺟﻮﺍﻥ ﻫﻴﭻ ﻧﻤﻲ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭﻟﻲ ﺧﻮﺏ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ّ‬
> ‫ﺍﻃﻼﻉ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻳﺸﺎ ‪،‬ﻥ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ‬  ‫ﻗﺪﺭﺕ ﻣﻌﻨﻮﻱ ﺍﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻭ ﺣﺎﻻ ﺑﺎ ّ‬
> ‫ﻼ ﺑﺎﻗﺮ‪ ,‬ﺍﻣﺎﻡ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‪ ,۵‬ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ |ﻩ‬         ‫ﺍﻧﺘﻈﺎ ‪،‬ﺭ ﺑﺎ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﻣ ّ‬
> ‫ﺟﺪ ﭘﺪﺭﻱ ﻣﺆﻟﻒ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻬﺪﻳﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ‪.‬‬       ‫‪ (۱‬ﺍﻭ ّ‬
> ‫‪ (۲‬ﺩﺭ ﺻﻔﺤ |ﻪ ‪ ٣٥٢‬ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ﻗﻄﺐ ﺭﺍ ﮐﺪﺧﺪﺍﻱ ﻣﺤﻠ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﮐﺮﺩﻩ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ‪،‬ﮐﻪ ﺩﺭ‬
> ‫ﺻﻔﺤ |ﻪ ‪ ٣٥٤‬ﻧﺎﻡ ﺳﻴّﺪ ﺍﺑﻮ ﻃﺎﻟﺐ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﮐﺪﺧﺪﺍﻱ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﺆﻟّﻔﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺑﺎﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺯﻳﺎﺩ ﺳﻴّﺪ ﺍﺑﻮ ﻃﺎﻟﺐ ﮐﺪﺧﺪﺍﻱ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ) ﺍﺯ ﻳﮏ ﮔﻔﺘﮕﻮﻱ ﺧﺼﻮﺻﻲ‬
> ‫ﺑﺎ ﭘﺮﻭﻓﺴﻮﺭ ﻧﺼﺮﺕ ﺍﷲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺴﻴﻨﻲ ‪ ،‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪.(٢٠١٠‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺷﻬﺮﻭﻧﺪﺍﻥ ﺑﺮﺟﺴﺘ |ﻪ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺷﺎﻣﻞ ‪ :‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺑﻮﻟﻘﺎﺳﻢ ‪ ،‬ﺍﺯ ﺑﺴﺘﮕﺎﻥ‬
> ‫ﺣﺎﮐﻢ ﺩﺭ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ؛ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻮﺭﺍ ﻭ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺭﺿﺎ ‪ ،‬ﺍﺯ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ )ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪ (٣٥٢‬ﻣﻲ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﺷﻔﻴﻊ ﭼﻨﺪ‬
> ‫ﻣﻼ ﻋﻠﻲ »ﮐﺎﺗﺐ« ‪ ،‬ﻭ ّ‬
> ‫ﻣﻼ ﻋﻠﻲ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ‪ .‬ﺍﺯ ﻣﺤﻠ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺑﻮﻟﻘﺎﺳﻢ ‪،‬‬                  ‫ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ‪ّ :‬‬
> ‫ّ‬                     ‫ّ‬
> ‫ﻳﻤﻲ ﺍﺯ ﺑﺴﺘﮕﺎﻥ ﺣﺎﮐﻢ ‪ ،‬ﺩﺍﻣﺎﺩ ﺗﻘﻲ ‪ ،‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺣﺴﻴﻦ‪ .‬ﺍﺯ ﻣﺤﻠ |ﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﮐﻪ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﻣﺤﻠ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﭘﺴﺮ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻮﺭﺍ‬
> ‫ﻭ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻋﻠﻲ ﺭﺿﺎ ‪ ،‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﭘﺴﺮﻫﺎﻱ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺣﺴﻴﻦ ‪ ،‬ﻭ ﺁﻗﺎ ‪ ،‬ﭘﺴﺮ ﺣﺎﺟﻲ ﻋﻠﻲ )ﺷﻔﻴﻊ ‪(٣-٤‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻓﻴﻀﻲ ‪.١٩٧‬‬
> ‫ّ‬
> ‫ﻋﺒﺪﺍﻟﺴﻤﻴﻊ ﻣﻌﻠّﻢ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺣﮑﺎﻡ ﻗﺎﺟﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻪ ﻋﻠّﺖ ﺣﺴﺎﺩﺕ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﺷﻬﺮ ﺷﻴﺮﺍﺯ‬     ‫ّ‬      ‫ﻣﻼ‬‫‪ (۵‬ﭘﺪﺭ ﺍﻭ ّ‬
> ‫ّ‬        ‫ّ‬
> ‫ﺍﺯ ﺁﻥ ﺷﻬﺮ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻣﻼ ﺣﺴﻦ ﻣﻼ ﺑﺎﻗﺮ ﺑﻮﺩ )ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ‪ ، ١٣٨‬ﻭ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﮕﻮﻱ ﺷﺨﺼﻲ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻢ‬
> ‫ﻧﻮﺭﺍ ﺷﻬﻴﺪ ﭘﻮﺭ ﺟﻴﻤﺮ ‪ ،‬ﻣﺎﺭﭺ ‪ ٢٠١٠‬ﻣﻴﻼﺩﻱ ‪ ١٦٦ /‬ﺑﺪﻳﻊ‪ (.‬ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﻳﺸﺎﻥ‪,‬‬
> ‫‪۷۹‬‬                           ‫‪ ۵‬ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﻴﺮﻳﺰ‬
> 
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﻼﻋﺒﺪ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﺑﺮﺍﻱ‬   ‫ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﮐﻨﻴﻦ ﻣﺤﻠ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﻪ ﭘﻴﺮﻭﻱ ﺍﺯ ﻣ ّ‬
> ‫ﺍﺩﺍﺀ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ‪ ۱.‬ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭ ﻣﺮﺟﻊ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎ ّﺩﻱ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻲ ﻭ ﺣﺘﻲ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﺗﺒﻌﻴﺖ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻲ‪،‬ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻲ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ ۲‬ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﺍﮐﺜﺮﺳﺎﮐﻨﺎﻥ ﻣﺤﻠّ |ﻪ‬
> ‫ﭼﻨﺎﺭ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﺎﺑﻲ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﻣﺤﻠ |ﻪ ﺑﺎﺑﻲ ﻧﺸﻴﻦ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪ‪ .‬ﺗﻌﺪﺍﺩﻱ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺘﻲ‬
> ‫ﻗﺒﻼ ﻭﻗﺘﻲ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﻟﻮﺣﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺍﺯ‬
> ‫ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﺎﺑﻲ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻧﻤﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻭﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻫﺪ‪.‬‬
> ‫ﻋﺪ |ﻩ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩﻱ‬
> ‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﮐﻪ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺣﺎﮐﻢ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻓﻬﻤﻴﺪ ﮐﻪ ّ‬
> ‫ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺮﺍﻱ ﺧﻮﺷﺎﻣﺪﮔﻮﻳﻲ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﻧﮕﺮﺍﻥ‬
> ‫ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻲ ﺳﻴﺪ‬     ‫ﺷﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﻣﻲ‪،‬ﺗﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺍﻭ ﺩﻭﺭ ّ‬
> ‫ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﺟﻤﻊ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻭ ﺷﻮﺭﺵ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻣﺨﺼﻮﺻﴼ ﮐﻪ ﭘﺴﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻣﻘﺘﻮﻝ‬
> ‫ﺯﻳﻦ‪،‬ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﮐﻪ ﺳﺎﮐﻦ ﻣﺤﻠ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﻴﺮﻭ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺍﺯ ﺧﺸﻢ ﻭ ﻧﺎﺭﺿﺎﻳﺘﻲ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻲ‪،‬ﺗﺮﺳﻴﺪ ﻭ ﺍﺑﺪﴽ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ‬
> ‫ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻴﺎﻳﺪ‪ .‬ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﺍﻋﻼﻥ ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﮐﺲ ﻧﺒﺎﻳﺪ‬
> ‫ﺑﻪ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﮑﻨﺪ ﻣﺎﻝ ﻭ ﺛﺮﻭﺕ ‪,،‬‬
> ‫ﻫﻤﺴﺮ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻭ ﺣﺘّﻲ ﺟﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﻫﺪ ﺩﺍﺩ‪ ۴.‬ﺍّﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﺧﻄﺎﺭ ﺩﺭ ﺗﺼﻤﻴﻢ‬
> 
> ‫ﻣﻼ ﺣﺴﻦ ﺍﺯﺩﺍﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ ,‬ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬      ‫ﭘﺮﻱ ﺟﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ّ‬
> ‫‪ (۱‬ﺷﻔﻴﻊ ‪ ، ,١‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪.١٩‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻓﻴﻀﻲ ‪ ٥٢‬؛ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪.٥٥ ,،١ .‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪ .٣٥٢‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺝ‪.٤٠٩ ، ,٢ .‬‬
> ‫ﻃﻲ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ ‪ ،‬ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺷﻬﺮ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻧﺎﻣﻪ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﺑﻪ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ‬
> ‫‪ (۴‬ﻧﻴﮑﻼﺱ )‪ (٣٩٢‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ّ‬
> ‫ﻭ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﮔﻠﻪ ﻫﺎﻱ ﺍﻫﺎﻟﻲ ﺷﻬﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ .‬ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﮑﺎﻳﺎﺕ ﻫﻤﻪ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ‬
> ‫ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﺑﺪﻧﺎﻡ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻭ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﻱ ﺭﻓﻊ ﺍﻳﻦ ﺷﺒﻬﺎﺕ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ‬
> ‫ﺳﻔﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺷﻬﺮ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺩﺭ ﻫﺮﺍﺱ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺟﻨﮕﻬﺎﻱ ﺩﺍﺧﻠﻲ‬
> ‫ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺑﻪ ﭘﺎ ﺷﻮﺩ‪ ,‬ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﮔﺮﺩ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻧﺎﺳﺦ ﺍﻟﺘﻮﺍﺭﻳﺦ ﺗﺎﺭﻳﺦ‬
> ‫ﻗﺎﺟﺎﺭ ‪ ، ٤-٥ ،‬ﺩﺭ ﺗﺮﺟﻤ |ﻪ ﺭﺑّﺎﻧﻲ ‪،‬ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﮑﺎﺕ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﻮﻳﺴﺎﻥ ﻗﺎﺟﺎﺭ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻏﻠﻄﻲ ﺍﺯ‬
> ‫ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺸﻨﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﺮﺩﻱ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ ﻋﻠﻢ ﭘﺪﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺮﻩ‪،‬ﺍﻱ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                         ‫‪۸۰‬‬
> ‫ﮐﺴﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺁﺭﺯﻭﻱ ﺩﻳﺪﻥ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺗﺄﺛﻴﺮﻱ ﻧﮑﺮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺳﺮﮐﺸﻲ‬
> ‫ﻣﺮﺩﻡ ﺳﺒﺐ ﺗﺮﺱ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺷﺪ ﻭ ﺍﻭ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻭ ﺷﻮﺭﺵ‬
> ‫ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﺪﺍﺭﮎ ﻟﺸﮑﺮ ﻭ ﺳﭙﺎﻩ ﺑﻪ ﺯﺍﺩﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺳﺘﺎﻱ‬
> ‫ﻗﻄﺮﻭﻳﻪ ﺩﺭ ‪ ۴۰‬ﮐﻴﻠﻮﻣﺘﺮﻱ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﻓﺖ‪ .‬ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺁﻥ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﺍﻥ‬
> ‫ﻣﺎﻫﺮﻱ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﺍﻭ ﻣﻲ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻧﺰﺩﻳﮑﻲ ﺁﻥ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺑﺰﺭﮔﻲ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻟﺰﻭﻡ ﺳﭙﺎﻫﻴﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﺴﺘ ّﻘﺮ ﺷﻮﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﻮﺟﻬﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﺮﺱ ﺍﺯ ﺧﺸﻢ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻱ‬        ‫ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺮﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺩﻟﻴﻞ ّ‬
> ‫ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﮐﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺍﻫﺎﻟﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﭘﺪﺭ ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪﺵ ﻋﻠﻴﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ‬
> ‫ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﻴﺪ ﺗﻮﻃﺌﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﻤﻠّﮏ ﺁﻥ‬
> ‫ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻗﺘﻞ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺑﺮﺍﻱ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻱ ﺍﺯ ﺍ ّﺩﻋﺎﻱ ﭘﺴﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ‬
> ‫‪ ،‬ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻗﻲ ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻣﺴﮑﻮﻧﻲ ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺟﻠﻮﻱ ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻕ ﺭﺍ ﺩﻳﻮﺍﺭ‬
> ‫ﮐﺸﻴﺪ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﺭﺍﻩ ﻓﺮﺍﺭ ﻳﺎ ﮐﻤﮑﻲ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺍﺯ ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ‬
> ‫ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺑﺎﻏﺒﺎﻥ‪،‬ﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﺍﺯﻣﺎﺟﺮﺍ ﻣﻄﻠّﻊ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﻭ ﺩﺭ ﺩﻳﻮﺍﺭﺳﻮﺭﺍﺧﻲ ﺗﻌﺒﻴﻪ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﺁﺏ ﻭ ﺧﻮﺭﺍﮎ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﺎﻧﻴﺪ‪ .‬ﻳﮑﻲ‬
> ‫ﺍﺯ ﮐﺴﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﻧﻘﺸ |ﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺍﺩﺭﺯﺍﺩﻩ ﻫﺎﻱ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺭﺍ ﮐﺸﻴﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﮐﻤﮏ ﮐﺮﺩ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻋﻠﻲ ﺳﺮﺩﺍﺭﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﺩ ّﻭﻡ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻪ‬
> ‫‪۲‬‬                                                     ‫ﻫﻤﺮﺍﻩ ّ‬
> ‫ﻣﻼﺣﺴﻦ ﻟﺐ ﺷﮑﺮﻱ ﺭﻫﺒﺮﻱ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻋﻬﺪﻩ ﺩﺍﺷﺖ‪.‬‬
> ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ‬
> ‫ﺗﻌﺠﺐ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﻳﺎﻓﺖ‪ .‬ﺍﻭ ﮔﻔﺖ‬   ‫ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺟﻠﻮﻱ ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻕ ﺭﺍ ﺧﺮﺍﺏ ﮐﻨﻨﺪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ّ‬
> ‫ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺍﺳﺖ ﻋﻤﺮ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺩﻧﻴﺎﺳﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺷﺮﻁ ﺁﻧﮑﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺳﺎﮐﻦ‬
> 
> ‫ﻧﺪﺍﺭﺩ ‪ ،‬ﻭ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺷﻮﺭﺵ ﻭ ﺗﺤﺮﻳﮏ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺳﺖ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۱‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪٣٥٢-٣٥٣‬‬
> ‫ﻣﻼ ﺣﺴﻦ ﻫﻤﺴﺮ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺑﻮﺩ‪ ، ,‬ﺑﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺯﻳﺎﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﺩﺭﻱ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﻴﺪﻩ‬‫‪ (۲‬ﺧﻮﺍﻫﺮ ّ‬
> ‫ﺑﻮﺩ ) ﺍﺯ ﮔﻔﺘﮕﻮﻱ ﺧﺼﻮﺻﻲ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻢ ﺷﻬﻴﺪ ﭘﻮﺭ ‪ ،‬ﻣﺎﺭﭺ ‪ ١٦٦/٢٠١٠‬ﺑﺪﻳﻊ(‪.‬‬
> ‫‪۸۱‬‬                           ‫‪ ۵‬ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﻴﺮﻳﺰ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺷﻮﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﻣﺪّﺗﻬﺎ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﺣﮑﻢ ﺗﺤﻘﻴﺮﺁﻣﻴﺰ ﻭ ﻇﺎﻟﻤﺎﻧ |ﻪ ﺯﻳﻦ‪،‬ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ‪،‬ﺧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻱ‬
> ‫ﻫﻤﺨﻮﺍﺑﮕﻲ ﺍﻭ ﺑﺎ ﻧﻮﻋﺮﻭﺳﺎﻥ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﺑﺨﺖ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺧﺸﻤﮕﻴﻦ ﻭ ﺩﻟﺨﻮﻥ‬
> ‫ﺕ ﻣﺮﺩﻡ ﻏﻀﺒﻨﺎﮎ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬    ‫ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ۲‬ﻭ ﺣﺎﻻ ﺑﺎ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻬﻲ ﺑﻪ ﻣﺎﻟﻴﺎ ‪،‬‬
> ‫ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻻﻳﻞ ﮐﺎﻓﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻴﺎﻳﺪ‪ ۳.‬ﺯﻳﺮﺍ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺗﺮﺳﻴﺪ ﻣﺮﺩﻡ ﺧﺸﻤﮕﻴﻦ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺩﻭﺭ ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻣﺬﻫﺒﻲ ﺟﻤﻊ ﺷﻮﻧﺪ‪ ,‬ﺍﺯ ﻓﺮﺻﺖ‬
> ‫ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻭ ﺍﻗﺪﺍﻣﻲ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﮐﻪ ﺩﻭ ﭘﺴﺮ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﺑﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﻴﺪ‬
> ‫ﻳﺤﻴﻲ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﻫﻤﺪﻟﻲ ﻭ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﻫﻤﺪﺭﺩﻱ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﻣﻘﺘﻮﻝ ‪ ،‬ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻲ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍّﻣﺎ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻪ ﻗﺼﺪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﻧﺨﺴﺖ ﺑﻪ ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺕ‪,‬‬
> ‫‪،‬ﺯﺍﺩﮔﺎﻩ ﭘﺪﺭﺵ‪ ,‬ﺭﻓﺖ‪ ۵‬ﻭ ﺩﺭ ﺯﺍﺋﺮ ﺳﺮﺍﻱ ﭘﻴﺮﻣﺮﺍﺩ ﮐﻪ ﺩﺭﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﺑﻮﺩ ﺍﻗﺎﻣﺖ‬
> ‫ﮔﺰﻳﺪ‪ .‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺕ ﺑﻪ ﺭﻭﺳﺘﺎﺋﻴﺎﻥ ﻫﺸﺪﺍﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ‬
> ‫ﻧﺮﻭﻧﺪ‪ .۶‬ﺍّﻣﺎ ﺣﺪﺍﻗﻞ ﺑﻴﺴﺖ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺳﺘﺎﺋﻴﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺍﺧﻄﺎﺭ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ‬
> ‫ﺭﺍ ﺗﺎ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻫﻤﺮﺍﻫﻲ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ۷.‬ﻫﺮ ﻳﮏ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺍﻣﻮﺍﺝ ﮐﻮﭼﮑﻲ ﺑﻪ‬
> ‫ﺗﺪﺭﻳﺞ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﻲ‪،‬ﭘﻴﻮﺳﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻧﻘﻼﺑﻲ ﺗﻮﻓﻨﺪﻩ ﻭ ﺳﻬﻤﮕﻴﻦ ﺧﺒﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪٢٦۰ ، ,١ .‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪٢۰‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ )‪ (٣٩٣‬ﮐﻪ ﻋﻠﺖ ﺁﻣﺪﻥ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻧﺎﺭﺿﺎﻳﺘﻲ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯﺣﺎﮐﻢ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ‬
> ‫ﺑﻬﺎﻧﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﺻﺤﺒﺖ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺯ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﮐﺘﺐ ﺗﺎﺭﻳﺨﻲ ﻗﺎﺟﺎﺭ‪ ,‬ﺭﻭﺿﺔ ﺍﻟﺼﻔﺎ ﻧﺎﺻﺮﻱ‪,‬‬
> ‫ﻱ ﻭ ﻓﺎﺭﺳﻨﺎﻣ |ﻪ ﻧﺎﺻﺮﻱ‪ ,‬ﺫﮐﺮ ﮐﺮﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻋﻠّﺖ ﺁﻣﺪﻥ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ‬        ‫‪،‬ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﺮﻭﺟﺮﺩ ‪،‬‬
> ‫ﻧﺎﺭﺿﺎﻳﺘﻲ ﻣﺮﺩﻡ ﻋﻠﻴﻪ ﺣﺎﮐﻢ ﺳﻮﺀﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺷﻮﺭﺵ ﺑﻪ ﭘﺎ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺑﻪ ﺳﺨﻨﺎﻥ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ‬
> ‫ﺿﺪ ﺣﺎﮐﻢ ‪ ،‬ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﻟﻴﻞ‬‫ﻧﻤﻲ‪،‬ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻭﺣﻴﺪ ﻗﺼﺪ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ ﺷﻮﺭﺷﻲ ﺭﺍ ﭼﻪ ﺑﻪ ﻧﻔﻊ ﺧﻮﺩ ﻭ ﭼﻪ ﺑﺮ ّ‬
> ‫ﺭﻭﺷﻨﻲ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻣﺪﻥ ﺍﻭ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻥ ﺁﻭﺭﺩ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪ ,‬ﻫﻤﺴﺮ‪ ، ,‬ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻭ ﺍﻗﻮﺍﻣﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> ‫ﻭ ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺕ ﺩﺍﺷﺖ‪ ,‬ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺿﻤﻦ ﺍﻭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﻬﺮ ﮔﻮﺵ ﺷﻨﻮﺍﻳﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﺻﻐﺎﺀ ﭘﻴﺎﻣﻲ ﮐﻪ ﺍﻭ‬
> ‫ﺣﺎﻣﻞ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺩﻻﻳﻞ ﮐﺎﻓﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﻨﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺭﺳﺎﻟﺘﺶ ﺍﻋﻼﻥ ﭘﻴﺎﻡ ﺑﺎﺏ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﻴﭻ ﻋﻼﻗﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻪ‬
> ‫ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻴﺎﺳﻲ ﻧﺪﺍﺷﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۴‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪٢٦۰ ، ,١ .‬‬
> ‫‪ (۵‬ﺝ‪.٥٣ ، ,١ .‬‬
> ‫‪ (۶‬ﻧﻴﮑﻼﺱ )‪ (٣٩٢‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺳﺘﺎﺋﻴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﺭﻭﺩ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻪ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۷‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪ ٣٥٣‬؛ ﺷﻔﻴﻊ ‪٢‬‬
> ‫ﻧﻲﺭﻳﺰ‬
> 
> ‫‪١٨٥٠‬‬
> ‫‪۶‬‬
> 
> ‫ﺍﻋﻼﻥ ﺧﺒﺮ ﻇﻬﻮﺭ‬
> 
> ‫ﻭ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻱ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﻗﻠﻌﻪ| ﺧﻮﺍﺟﻪ‬
> 
> ‫ﺭﻭﺯ ‪ ۲۷‬ﻣﺎﻩ ﻣﻲ ﺳﺎﻝ‪ ۱۸۵۰‬ﻡ‪ .‬ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﻣﺼﻤﻢ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﻨﺒﺮ ﻣﺴﺠﺪ‬
> ‫ﺟﺎﻣﻊ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ ﻭ ﺧﺒﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﺍﻋﻼﻥ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻪ ﺍﻭﺝ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ‬
> ‫ﻣﻌﻨﻮﻱ ﻭ ﺳﻔﺮﻫﺎﻱ ﺗﺒﻠﻴﻐﻲ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺧﺒﺮﻱ ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ‬
> ‫ﺷﻬﺮﻫﺎﻱ ﮐﻮﭼﮏ ﻭ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﻓﻘﻴﺮ ﻭ ﻏﻨﻲ ‪،‬ﻭ ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﺑﻲ‪،‬ﺳﻮﺍﺩ ﻏﻮﻏﺎﻳﻲ ﺑﻪ ﭘﺎ‬
> ‫ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻭ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ ﺧﺒﺮ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ‪ ,،‬ﺷﻬﺮﻱ ﮐﻪ ﺳﺎﮐﻨﺎﻧﺶ‬
> ‫ﻓﺎﻣﻴﻞ ‪ ,،‬ﺩﻭﺳﺖ ‪ ,،‬ﻫﻤﺪﺭﺱ ﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﭘﻴﺮﻭ ﻭ ﻣﻘﻠّﺪ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺍﻭ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺖ ‪ ,،‬ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻫﻢ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺖ‪ ,‬ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻋﻼﻥ ﻋﻤﻮﻣﻲ ﺍﻳﻦ ﺧﺒﺮ ﺗﻮ ّﺳﻂ ﺍﻭ ﺷﻬﺮ‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﮐﻪ ﻗﺮﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﮑﻮﺕ ﻭ ﺭﺧﻮﺕ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﻭﻗﺘﻲ ﺳﻴﺪ‬
> ‫ﻳﺤﻴﻲ ﻃﻲ ﻧﺎﻣﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻪ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻭ ﻋﻠﻤﺎﺀ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺣ ّﻘﺎﻧﻴﺖ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﺗﺸﺮﻳﺢ ﮐﺮﺩﻩ‬
> ‫ﺑﻮﺩ‪ ,‬ﺑﻪ ﺟﻮﺵ ﻭ ﺧﺮﻭﺵ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ ، ,‬ﺑﻴﺶ ﺍﺯﭘﻴﺶ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﻼﻗﺎﺕ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻗﺒﻠﻲ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺑﻪ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ‬
> ‫ﻼ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﻪ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﻫﺸﺪﺍﺭ ﺩﺍﺩ ﻭ‬  ‫ﻣﻲ‪،‬ﮔﺬﺍﺷﺖ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺩﻓﻌﻪ ﮐﺎﻣ ً‬
> ‫ﺍﻇﻬﺎﺭ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺳﺒﺐ ﺁﺷﻮﺏ ﻭ ﺑﻠﻮﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺠﺎ ﺭﺍ‬
> ‫ﺗﺮﮎ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺳﻴﺪﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﻭ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﻗﺼﺪ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻭ‬
> ‫ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ ﻧﻴﺮﻳﺰ‬
> 
> ‫ﻧﻤﺎﻳﻲ ﺍﺯ ﻣﻨﺰﻝ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> ‫‪۸۷‬‬                  ‫‪ ۶‬ﺍﻋﻼﻥ ﺧﺒﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﻭ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻱ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ‬
> 
> ‫ﺁﺷﻨﺎﻳﺎﻥ‪ ۱‬ﻫﻤﺴﺮ ﺧﻮﺩ ﺻﻐﺮﻱ ﺧﺎﻧﻢ ﻭ ﭘﺴﺮﺧﻮﺩ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﺷﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭ‬
> ‫ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ‪ ۲‬ﻭ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﻐﺎﻡ ﺣﺎﮐﻢ ﺧﻼﻑ ﺭﺳﻢ ﻣﻴﻬﻤﺎﻥ‪،‬ﻧﻮﺍﺯﻱ ﺍﺳﺖ ‪ .،‬ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺯ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺳﻔﺮ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﺁﺷﻨﺎﻳﺎﻥ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺻﺒﺢ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺒﺎﺱ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ‬
> ‫ﮔﺮﺩ ﻭ ﻏﺒﺎﺭﺳﻔﺮ ﺑﺮ ﺁﻥ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺑﺮ ﺑﺎﻻﻱ ﻣﻨﺒﺮ ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﺑﻪ‬
> ‫ﺟﻤﻌﻴﺖ ﻋﻈﻴﻤﻲ ﮐﻪ ﺧﺒﺮ ﻭﺭﻭﺩ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ ﺟﻤﻊ‬
> ‫ﺪ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ‪ ،‬ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻋﻼﻥ‬‫ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺧﺒﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ ﻣﺤ ّﻤ ‪،‬‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺟﻤﻌﻴﺘﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﭘﻴﺎﻡ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ‬
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺪﺗﻲ ﻣﺎﺕ ﻣﺒﻬﻮﺕ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ‪ ۴.‬ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻳﮏ ﻓﺮﺩ ﻣﻌﻤﻮﻟﻲ ﻧﺒﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺮﺩﻡ‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻲ‪،‬ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻋﺰﻳﺰ ﻭ ﻣﺤﺘﺮﻡ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺣﺎﻻ ﺍﻭ ﺍﺯ ﻧﺴﺐ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﺤ ّﻤﺪ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮔﻔﺖ‪ .‬ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ‪ -‬ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ‪ -‬ﻣﻲ‪،‬ﮔﻔﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺕ ﻭ‬
> 
> ‫ﺱ ‪ .٥١‬ﺣﺎﺟﻲ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺟﺎﻧﻲ ﮐﺎﺷﺎﻧﻲ ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﺭﺑّﺎﻧﻲ‬‫‪ (۱‬ﺍﻓﻨﺎﻥ‪ ,‬ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻭ ﻓﺎﺭ ‪،‬‬
> ‫‪ The Bábís of Nayríz: History and Documents ،‬ﻓﺼﻞ ‪ .٨ ، ,٦‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ‪ ،‬ﺝ‪.٤١۰، ,٢ .‬‬
> ‫ﺑﺪﺭﺳﺘﻲ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﻐﺎﻡ‪،‬ﻫﺎ ﺩﺭ ﭼﻪ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﺭ ّﺩ ﻭ ﺑﺪﻝ ﺷﺪﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ‪ -‬ﺯﻣﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﻭﺣﻴﺪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻮﺩ‬
> ‫ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺍﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﺣﺎﺝ ﺷﻴﺦ ﻋﺒﺪﺍﷲ ﻧﻴﺮﻳﺰﻱ ﻓﺎﺿﻞ ﺑﻮﺩ )ﺭﺑّﺎﻧﻲ ‪ ،‬ﺿﻤﻴﻤ |ﻪ ‪ .(٢،٢٢‬ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﺑﻌﺪﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻪ‬
> ‫ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭﻟﻲ ﺟﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺪﺭ ﺑﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﺒﺮﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺎﮐﻦ ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺕ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺧﻮﺍﻫﺮ‬
> ‫ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ‪ ،‬ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﮕﻢ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻳﮏ ﭘﺴﺮ ﺩﺍﺷﺖ ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﻲ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﭘﺴﺮ ﺑﺮﺍﻱ‬
> ‫ﻣﺘﻔﮑﺮ‬
> ‫ّ‬        ‫ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻣﻌﺎﺭﻑ ﺍﺳﻼﻣﻲ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻳﺰﺩ ﺭﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺳﻴّﺪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺑﺎﺑﻲ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻧﺸﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻓﻀﻼﻱ‬
> ‫ﺍﺳﻼﻣﯽ‪،‬ﺷﺪ‪) .‬ﺭﺑّﺎﻧﻲ ‪ ،‬ﺿﻤﻴﻤ |ﻪ ‪.(٢،١٦‬‬
> ‫ّ‬
> ‫‪ (۳‬ﻃﺒﻖ ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﺷﻔﻴﻊ )‪ (٢‬ﻭ ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ )ﺝ‪ (٤۰٩ ,، ٢ .‬ﺩﻭ ﻣﺮﺩ ﻣﺴﻠﺢ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻃﺮﻑ ﻣﻨﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ )‪ (٣٥٣‬ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺍﻱ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﺭﺑّﺎﻧﻲ )ﺝ‪(٥٧-٥٨ ،١ .‬‬
> ‫ﻭﺣﻴﺪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺍ ّﻭﻝ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻣﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﻐﺎﻡ ﺑﺰﺭﮔﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻭﻗﺘﻲ ﮐﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻱ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺟﻤﻊ ﺷﻮﻧﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺑﻼﻍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺭﻭﺯ ﺭ ّﻭﻡ ﻧﻴﺰ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻓﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺭﻭﺯ ﺳ ّﻮﻡ ﮐﻪ ﺟﻤﻌﻴﺖ ﻋﻈﻴﻤﻲ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﺮﺍﻱ‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭ ﺑﺎﺏ ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺍﻭ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ‪ ...‬ﺷﻔﻴﻊ )‪ (٣‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ‪١۰‬ﺭﻭﺯ ﭘﻲ ﺩﺭ ﭘﻲ ﺑﺮﺍﻱ‬
> ‫ﺁﻥ‪،‬ﻫﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻣﺮﺩﻣﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺴﺠﺪ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪﻧﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺗﻌﺪﺍﺩ‬
> ‫ﺍﻓﺮﺍﺩﻱ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﺯ ‪ ١۰۰۰‬ﻧﻔﺮ )ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪ (٣٥٣‬ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩ ‪ ) ٢٥۰۰‬ﻓﻴﻀﻲ ‪(٥٤‬‬
> ‫ﺫﮐﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۴‬ﺍﻓﻨﺎﻥ ‪٥١-٥٢‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                            ‫‪۸۸‬‬
> ‫ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺍﻭ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻲ‪،‬ﮔﻔﺖ ﻃﺒﻖ ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳﺚ ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ‬
> ‫ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺎﻡ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭘﻴﺎﻡ ﺍﻟﻬﻲ ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻭ ﻣﺆﻣﻦ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﻱ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻫﻤ |ﻪ ﺩﺍﺭﺍﺋﻲ‬
> ‫ﻭ ﺣﺘّﻲ ﺟﺎﻥ ﻭ ﻣﺎﻝ ﻭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺯﻥ ﻭ ﻣﺮﺩ ﮔﺮﺩ‬
> ‫ﺣﻖ‬
> ‫ﺍﻭ ﺣﻠﻘﻪ ﺯﺩﻩ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻱ ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﺤ ّﻤﻞ ﻫﺮ ﺑﻼ ﻭ ﻣﺼﻴﺒﺘﻲ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ّ‬
> ‫ﺁﻣﺎﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺷﻌﻒ ﻭ ﺳﺮﻭﺭﻱ ﺑﻲ‪،‬ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﺭﺍ ﺗﺎ ﻣﻨﺰﻟﺶ ﻫﻤﺮﺍﻫﻲ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻱ ﻣﻌﻨﻮﻱ ﭘﺮﻗﺪﺭﺗﻲ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻧﻴﺮﻭﻳﻲ ﮐﻪ ﻃﻲ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻝ‪،‬ﻫﺎ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺗﺮﮎ ﺟﺎﻩ ﻭ ﺟﻼﻝ ﻭ ﺛﺮﻭﺕ ﻭ ﻣﺆﺍﻧﺴﺖ ﺑﺎ ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﺍﻟﻮﺍﺡ ﺣﻀﺮﺕ‬
> ‫ﺑﺎﺏ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺳﺮﺷﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ‪ ,،‬ﻧﻴﺮﻭﻳﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻲ ﺭﺍ‬
> ‫ﺷﺪﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺟﺎﻥ ﻣﺮﺩﻡ‬  ‫ﺩﺭﮎ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻧﻔﻮﺫ ﮐﻼﻡ ﺍﻭ ﻫﻢ ّ‬
> ‫ﻧﻔﻮﺫ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﻭ ﭼﻮﻥ ﻣﻐﻨﺎﻃﻴﺴﻲ ﻗﻮﻱ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﻣﻈﻠﻮﻡ ﻭ ﺳﺘﻤﺪﻳﺪﻩ | ﭘﺎﮐﺪﻝ ﻭ‬
> ‫ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﺟﺬﺏ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﻭ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩﻱ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﯽ‪،‬ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺟﻤﻊ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺻﺤﺒﺘﻬﺎﻱ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﻮﻧ ‪،‬‬
> ‫ﺍّﻣﺎ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﺒﺮ ﺟﻤﻌﻴﺘﻲ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ‬
> ‫ﻭ ﻧﻔﻮﺫ ﮐﻼﻡ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﺸﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺷﻔﻴﻊ )‪ (٢‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺍﻫﺎﻟﻲ ﭼﻨﺎﺭﺳﻮﺧﺘﻪ ﻭ ﺩﻭ ﺳ ّﻮﻡ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺑﻲ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ‬
> ‫)ﺝ‪ (٤۰٩، ٢ .‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻫﻔﺘ |ﻪ ﺍ ّﻭﻝ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﺎﺑﻲ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪.٣٥٣-٣٥٤‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻳﮏ ﻧﻔﺮ ﻏﻴﺮ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺳﻴّﺪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻭﺣﻴﺪ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺭﻭﻱ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ ﺻﻐﻴﺮ ﻭﺍﻗﻊ‬
> ‫ﺩﺭ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻭ ﮐﺎﺭﻫﺎﻱ ﻭﺣﻴﺪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﻮﺭﺵ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ‪» :‬ﺩﺭ ﺑﺪﻭ ﻭﺭﻭﺩ ﻭﺣﻴﺪ‬
> ‫ﺖ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻭ ﺍﮐﻨﺎﻑ ﺟﻤﻊ‬   ‫ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﴼ ﺑﻪ ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ ﮐﺒﻴﺮ ﻭﺍﻓﻊ ﺩﺭ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺭﻓ ‪،‬‬
> ‫ّ‬
> ‫ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺁﻣﺎﺩ |ﻩ ﻧﺒﺮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﻳﻦ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺑﻪ ﻧﻬﺼﺪ ﻧﻔﺮ ﻣﺮﺩ ﻣﺴﻠﺢ ﺑﻪ ﺍﺳﻠﺤﻪ ﻭ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﻴﺪ‪ .‬ﺍﻭ‬
> ‫ﺑﺎ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﻪ ﺑﺎﻻﻱ ﻣﻨﺒﺮ ﺭﻓﺖ‪ .‬ﺑﺮﺍﻱ ﺟﻤﻌﻴﺘﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﻫﺠﻮﻡ‬
> ‫ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺳﺎﺧﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺤﻠﻪ ﺟ ّﻮﻱ ﺍﺯ ﻧﺎﺁﺭﺍﻣﻲ ﺑﺮﭘﺎ ﺳﺎﺧﺖ‪ «.‬ﺍﻳﻦ ﺍﻋﻼﻥ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻭﺣﻴﺪ ﻧﺒﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺯﻣﺎﻧﻲ‬
> ‫ﺑﻪ ﺟﻤﻊ‪،‬ﺁﻭﺭﻱ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻱ ﺟﻨﮕﻲ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺩﻭﻟﺘﻲ ﺗﻬﺪﻳﺪ ﺑﺎﺑﻴﻬﺎ ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ‬
> ‫)‪ (٣٥٤‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﻭﺣﻴﺪ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯﻱ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺟﺎ ﺑﻮﺩ‪ ، .‬ﻧﻴﮑﻼﺱ )‪ (٣٩٥‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ ‪ ١۰‬ﺭﻭﺯ ﭘﻴﺎﭘﻲ ﺩﺭ‬
> ‫ﺁﻥ ﺷﻬﺮ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫‪۸۹‬‬                  ‫‪ ۶‬ﺍﻋﻼﻥ ﺧﺒﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﻭ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻱ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ‬
> 
> ‫ﻣﺒﺎﺩﺍ ﻗﺪﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ‪ .‬ﺑﻌﻀﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﻫﺎﻟﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻣﻘﺼﺪ ﺳﻴﺪ‬
> ‫ﻳﺤﻴﻲ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺷﺨﺼﻲ ﺧﻮﺩ ﻳﮑﻲ ﻧﺪﻳﺪﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﻭ ﺣﺘّﻲ ﺑﺎﻋﺚ‬
> ‫ﺭﻧﺠﺶ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺍﺯ ﺳﻮﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺮﻭﻳﻲ ﻗﻮﻱ ﻋﻠﻴﻪ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ‬
> ‫ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ ﭘﺪﻳﺪ ﺁﻣﺪ‪.‬‬
> ‫ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺿﻤﻦ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﻌﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺭﺍ ﻋﻠﻴﻪ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺑﺸﻮﺭﺍﻧﺪ‪ ۱‬ﺑﻪ ﮔﺮﺩ‪،‬ﺁﻭﺭﻱ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺍﻳﻞ‪،‬ﻫﺎ ﻭ ﻃﻮﺍﻳﻒ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ‪.‬‬
> ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻱ ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻪ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭ‬
> ‫ﺳﻮﺧﺘﻪ ‪ -‬ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ‪ -‬ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ ﻭ ﺧﻴﺎﻝ ﮐﺸﺘﻦ ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻲ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ‬
> ‫ﺍﺯ ﺑﻴﺴﺖ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﺮﺍﻫﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺕ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻭ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﻪ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍ ﺟﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﻓﺘﻪ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﺴﺘ ّﻘﺮ ﺷﻮﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﻣﺘﺮﻭﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺴﺎﺣﺖ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻫﮑﺘﺎﺭ ﺩﺭ ﺟﻨﻮﺏ ﺷﺮﻗﻲ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭ‬
> ‫ﺳﻮﺧﺘﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎﻱ ﺁﻥ ﺍﺯ ﺧﺸﺖ ﻭ ﮔﻞ ﻭ ﺳﻨﮓ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻧﻘﺸ |ﻪ‬
> ‫ﺁﻥ ﻣﺮﺑﻊ ﺷﮑﻞ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻳﮏ ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﺷ |ﻪ ﺁﻥ ﺑﺮﺝ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﺑﻪ ﺍﺭﺗﻔﺎﻉ ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺘﺮ‬
> ‫ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ‪ ۴.‬ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻧﺨﺴﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭ |ﻩ ﺑﺮﺝ ﻭ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺍﻳﻦ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﻣﺘﺮﻭﮐﻪ ﺭﺍ ﺗﻌﻤﻴﺮ‬
> ‫ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺣﺎﺷﻴ |ﻪ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺁﺳﻴﺎﺏ ﺁﺑﻲ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺝ‬
> ‫ﺳﻨﮕﻲ ﺑﻪ ﺍﺭﺗﻔﺎﻉ ﺷﺶ ﻣﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺁﺟﺮﻫﺎﻱ ﻗﻬﻮﻩ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻤﺮﻧﮓ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﻫﺎﻟﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻣﺤﺼﻮﻝ ﮔﻨﺪﻡ ﻭ ﺫﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺁﺳﻴﺎﺏ‪،‬ﻫﺎ ﺁﺭﺩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻲ ﺁﺏ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ ﺷﻬﺮ ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺮﺝ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ‬     ‫ﺍﻳﻦ ﺁﺳﻴﺎﺏ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺁﺑ ‪،‬‬
> ‫ﻣﻘﺮ ﺩﻳﺪﻩ‪،‬ﺑﺎﻧﻲ‬
> ‫ﺁﺳﻴﺎﺏ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺁﺑﻲ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺁﺳﻴﺎﺏ ﺧﺎﻭﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻤﺎﻝ ﻗﻠﻌﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﺭﺍ ّ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ )ﺝ‪(٤١۰ ، ,٢ .‬؛ ﻭ ﻫﻤﺪﺍﻧﻲ ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﺭﺑّﺎﻧﻲ ‪The Bábís of Nayríz: History and،‬‬
> ‫‪ ، Documents‬ﻓﺼﻞ ‪.١٢ ، ,٩‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ )‪ (٣٥٤‬ﻭ ﺷﻔﻴﻊ )‪ .(٣‬ﻧﻴﮑﻼﺱ )‪ (٣٩٥‬ﻭ ﻫﻤﺪﺍﻧﻲ ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﺭﺑّﺎﻧﻲ‪The Bábís of :‬‬
> ‫‪ ، Nayríz: History and Documents‬ﻓﺼﻞ ‪ ٥ ،٩‬ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ ﺫﮐﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ )‪ (٣٥٤‬ﻭ ﺷﻔﻴﻊ )‪.(٣‬ﺍﻓﻨﺎﻥ ‪ ,،‬ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻭ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻭ ﻓﺎﺭﺱ ‪٥٢‬؛ ﻭ‬
> ‫ﻭ ﻫﻤﺪﺍﻧﻲ ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﺭﺑّﺎﻧﻲ ‪ The Bábís of Nayríz: History and Documents‬ﻓﺼﻞ‪.١٣، ,٩‬‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺭﺍ ‪ ١٧‬ﻧﻔﺮ ﺩﮐﺮ ﮐﺮﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۴‬ﮔﺎﻱ ﻣﺮﭼﻲ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ »ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‪ ,‬ﺻﺤﻨ |ﻪ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﻲ« ‪ ٦ ,،١٩٦٥‬ﻧﺸﺮﻳ |ﻪ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺍﻣﺮﻱ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                         ‫‪۹۰‬‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﺴﺘ ّﻘﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﮔﺮﻭﻫﻲ ﺍﺯ ﺗﻔﻨﮓ‪،‬ﭼﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﺮﺝ ﻫﺎﻱ ﻣﻨﺰﻝ ﺷﺨﺼﻲ‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺤﻠ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﺯ ﺑﺎﻻﻱ ﺁﻥ ﺑﺮﺝ ﻫﺎ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻬﺮ‬
> ‫ﺭﺍ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ۱.‬ﻭﻗﺘﻲ ﻗﺴﻤﺖ ﺩﻳﺪﻩ‪،‬ﺑﺎﻧﻲ ﮐﺎﻣﻼ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪ ﻣﻨﺰﻝ ﮐﺪﺧﺪﺍﻱ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺗﺼﺮﻑ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ‬  ‫ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﮐﻪ ﺑﺎﺑﻲ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺰﺩﻳﮑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﺭﺍ ّ‬
> ‫ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺍﺯ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻣﺴﻠّﺢ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻭﻱ ﭘﺸﺖ ﺑﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﻣﺴﺘ ّﻘﺮ ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺍﺯ ﺻﺒﺢ ﺳﺤﺮ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺑﺎ ﺗﻔﻨﮓ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺑﻪ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ‬
> ‫ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﺧﻮﺭﺩ‪ ۳.‬ﺍﻭ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺑﺎﻡ ﻣﻨﺰﻟﺶ ﺑﻪ ﺍﻗﺎﻣ |ﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻴﺸﻪ‬
> ‫ﺩﺭ ﺣﻴﻦ ﺩﻋﺎ ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﻲ ﺍﺷﮑﺒﺎﺭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﺭﮎ ﺯﻣﺎﻥ‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺎﺋﻞ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺟﺎﻧﻔﺸﺎﻧﻲ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺑﻪ ﭘﺎﻱ ﺍﻭ‬
> ‫ﻼ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺍﺧﻞ ﻣﻨﺰﻝ ﮐﺸﺎﻧﺪ‪ .‬ﻣﺪﺗّﻲ ﺑﻌﺪ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ‬       ‫ﺍﺻﺎﺑﺖ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻣ ّ‬
> ‫ﻭﺣﻴﺪ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻭ ﻣﮑﺘﻮﺑﻲ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺗﺒﺮﻳﮏ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﺮ ﺍﻭ‬
> ‫ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺑﻲ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺻﺪﻣﻪ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﻮﻧﺶ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﺍﻣﺮ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺭﻳﺨﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻱ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻝ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ‬
> ‫ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﻫﻨﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﻫﻢ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﻍ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺷﺎﻳﻊ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﮐﺸﺘﻪ‬
> ‫ﺷﺪﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﺎﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﺴﺎﻧﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺟﺪﻳﺪﺍ ﺑﻪ ﺩﻳﻦ ﺑﺎﺑﻲ ﮔﺮﻭﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ‬
> ‫ﻋﺪﻩ‪،‬ﺍﻱ ﺷﺪ ﺑﻪ ﻃﻮﺭﻱ‬  ‫ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺘﺮﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺑﺎﻋﺚ ﺗﺮﺱ ﻭ ﻭﺣﺸﺖ ّ‬
> ‫‪۵‬‬
> ‫ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻪ ﮔﺮﻭﻩ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺣﺎﮐﻢ ﭘﻴﻮﺳﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﻃﻠﻮﻉ ﮐﺮﺩ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﺎ ﮔﺮﻭﻫﻲ ﺍﺯ ﻫﻤﺮﺍﻫﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻱ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ )ﺝ‪ (٦٠، ١ .‬ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻗﻮﻉ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﺭﺍ ﺳﻲ ﺍﻡ ﻣﺎﻩ ﻣﻲ ‪ ١٨٥٠‬ﻡ‪ .‬ﺫﮐﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺳﻴّﺪ ﺍﺑﻮﻃﺎﻟﺐ )ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪.(٣٥٤‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻧﻴﮑﻼﺱ )‪ (٣٩٦‬ﻭ ﻓﻴﻀﻲ )‪(٥٧‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﻨﺪ ﮐﻪ ّ‬
> ‫ﻣﻼ ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﺑﺮ ﺑﺎﻡ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺑﻪ‬
> ‫ﺩﻟﻴﻞ ﺁﻧﮑﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺷﻬﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺭﺥ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ ﻣﺎ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ّ‬
> ‫ﻣﻼ‬
> ‫ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﺑﺮ ﺑﺎﻻﻱ ﺑﺎﻡ ﻣﻨﺰﻝ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻳﻢ‪.‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪٣٥٥‬‬
> ‫‪ (۵‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪٢٠‬‬
> ‫‪۹۱‬‬                   ‫‪ ۶‬ﺍﻋﻼﻥ ﺧﺒﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﻭ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻱ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺩﻓﺎﻉ ﺑﻪ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺭﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﻳﮏ ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺤﺖ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﻲ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺤﺎﺻﺮ |ﻩ ﻗﻠﻌﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﻭ‬
> ‫ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺁﺏ ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻗﻄﻊ ﮐﻨﻨﺪ‪ ۲.‬ﺁﻥ ﺭﻭﺯﺗﻌﺪﺍﺩ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﻳﺎﺭﺍﻧﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﻗﻠﻌﻪ ﭘﻴﻮﺳﺘﻨﺪ ﻭ ﺗﺎ ﻏﺮﻭﺏ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺭﺳﻴﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻗﻠﻌﻪ ﺭﺍ ﮔﺸﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﭼﻨﺪﺗﻦ ﺍﺯ‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .۴‬ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈ |ﻪ ﺍ ّﻭﻝ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ‬
> ‫‪۶‬‬
> ‫ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺍﺯﺗﺮﺱ ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .۵‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﻤﻠﻪ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﺎﺑﻲ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻗﺒﻼ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ﻓﻴﺮﻭﺯﻣﻴﺮﺯﺍ ﺑﻪ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ‬
> ‫ﻋﺎﻗﻼﻧﻪ ﻭ ﻣﺤﺘﺎﻃﺎﻧﻪ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ‪ ۷.‬ﻭ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﺳﭙﺎﻩ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺍﺯ ﻳﮏ ﮔﺮﻭﻩ‬
> ‫ﮐﻮﭼﮏ ﺑﺎﺑﻲ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ‬
> ‫ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ﻓﻴﺮﻭﺯﻣﻴﺮﺯﺍ ﭘﻴﺎﻣﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﻭ ﻧﻮﺷﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺗﻮﻗّﻒ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﻗﺘﻞ ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺧﺮﻭﺝ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺍﺯ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﭘﻴﻐﺎﻣﻲ‬
> ‫ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ ﺟﻨﮓ ﻭ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﻧﺤﻮ |ﻩ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺣﮑﻮﻣﺖ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻓﻴﻀﻲ )‪ (٥٨‬ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻓﻮﺝ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺭﺍ ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ ﺫﮐﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪٣٩٦‬‬
> ‫ﺧﺎﺻﻲ ﺩﺍﺭﺩ‬‫‪ (۳‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪ .٣٥٥‬ﺷﻔﻴﻊ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺭﺍ ‪ ٧٠‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ‪ .‬ﻋﺪﺩ ‪ ٧٢‬ﺩﺭ ﻣﺬﻫﺐ ﺷﻴﻌﻪ ﺍﻫﻤﻴﺖ ّ‬
> ‫ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻫﻤﺮﺍﻫﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ ﺳ ّﻮﻡ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ‪ ,‬ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ‪ ,‬ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﺘﻞ ﻋﺎﻡ ﻭ ﻣﺎﺟﺮﺍﻱ ﺧﻮﻧﻴﻦ ﮐﺮﺑﻼ ﺑﻪ ﻓﺘﻞ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﻭ‬
> ‫ﻢ ﺑﻪ ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﺭﺑّﺎﻧﻲ‪,‬‬
> ‫ﺪ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺳﻴّﺪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴ ‪،‬‬
> ‫ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻪ ﺗﻌﺰﻳﻪ ﻭ ﺳﻮﮒ ﺍﻳﻦ ﻋﺰﺍ ﻣﻲ‪،‬ﻧﺸﻴﻨﻨ ‪،‬‬
> ‫ﺑﺎﺑﻴﻬﺎﻱ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‪ ,‬ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭ ﺍﺳﻨﺎﺩ‪ ,‬ﻓﺼﻞ ‪ .٤ ، ,٧‬ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩﻱ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﺭﺍ‬
> ‫‪ ١٨٠-٢٠٠‬ﻧﻔﺮ ﺫﮐﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۴‬ﺑﻨﺎ ﺑﺮ ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﺍﻓﻨﺎﻥ )‪ (٥٢‬ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ‪ ٧‬ﻧﻔﺮ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫‪ (۵‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ )‪ (٣٥٥‬ﻭ ﺷﻔﻴﻊ )‪ (٦‬ﻭ ﻧﻴﮑﻼﺱ )‪ (٣٩٦‬ﻭﻗﻮﻉ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﮐﻪ ﺳﭙﺎﻩ ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ‬
> ‫ﺭﺳﻴﺪ ﺫﮐﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۶‬ﺗﺎﺝ ﺍﻟﺪﻳﻦ‪، ,‬ﺯﻳﻨﻌﻠﻲ‪ ,‬ﭘﺴﺮ ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ ‪ ،‬ﻭ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺑﻮﺍﻟﻘﺎﺳﻢ )ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪ .(٣٥٥‬ﺍﻓﻨﺎﻥ ‪،‬ﻭ ﺣﺎﺟﻲ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺟﺎﻧﻲ ﻭ‬
> ‫ﻫﻤﺪﺍﻧﻲ ﻫﺮ ﻳﮏ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻣﺮﺩ ﺟﻮﺍﻧﻲ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻫﺎﻟﻲ ﻳﺰﺩ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻧﻤﻮﺩ‬
> ‫ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﻫﻨﺪ ﺗﺎ ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ﻧﻔﺮﻱ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﺒﺮﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻭﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﺪ‪ .‬ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺩﻫﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻭ ﺩﻋﺎ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ‪ ...‬ﺍﻭ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﺪ‪ .‬ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ )ﺝ‪ (٤١١ ، ,٢ .‬ﺩﻭ‬
> ‫ﺗﻦ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺣﺎﻣﻞ ﭘﻴﺎﻣﻲ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﺮﺍﻱ ﺣﺎﮐﻢ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺎﻡ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ‬
> ‫ﻗﺼﺪ ﺑﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻱ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﺍﻓﻨﺎﻥ )‪ (٥٣‬ﻓﻘﻂ ﻳﮏ ﻧﻔﺮ ﺑﺎﺑﻲ ‪ -‬ﺟﻮﺍﻥ ﻳﺰﺩﻱ ‪ -‬ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۷‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺝ‪٤١٢ ، ٢ .‬‬
> ‫ﻧﻤﺎﻳﻲ ﺍﺯ ﻗﻠﻌﻪ| ﺧﻮﺍﺟﻪ‬
> 
> ‫ﺩﺭﺧﺘﻲ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻗﻠﻌﻪ| ﺧﻮﺍﺟﻪ ﮐﻪ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺧﻴﻤﻪ| ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﮐﺮﺩ‬
> ‫‪۹۳‬‬                  ‫‪ ۶‬ﺍﻋﻼﻥ ﺧﺒﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﻭ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻱ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ‬
> 
> ‫ﻣﺘﻌﺠﺐ ﻭ ﺣﻴﺮﺗﺰﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺁﺏ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﻭﻱ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺎﺯ‬    ‫ﮐﺎﻣﻼ ّ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﻋﻼﻡ ﮐﺮﺩ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﺣﻤﻼﺕ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ‪.‬‬
> ‫ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ‪.‬‬
> ‫ﺷﺐ ﮐﻪ ﻓﺮﺍﺭﺳﻴﺪ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﻫﻔﺖ ﻧﻔﺮﻩ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻭ ﭘﺴﺮﻫﺎﻱ‬
> ‫ﺟﻮﺍﻥ ﮐﻪ ﺑﻌﻀﻲ ﻫﻨﻮﺯ ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ ﺳﺎﻝ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﻲ‬
> ‫ﻭ ﭘﻨﻬﺎﻧﻲ ﺩﺭ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﺍﺭﺩﻭﮔﺎﻩ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻲ ﺷﺐ ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ‬
> ‫ﻣﺠﺮﺏ‪،‬ﺗﺮﻳﻦ ﻭ ﻣﺎﻫﺮﺗﺮﻳﻦ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﻫﺎ ﻫﻢ‬ ‫ﻣﺘﻬﻮﺭﺍﻧﻪ ﺑﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﻫﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺣﺘﻲ ّ‬
> ‫ﺍﺯ ﺗﺮﺱ ﭘﺎ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﺭ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﻤﻠﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺣﺎﮐﻢ ‪ ،‬ﻋﻠﻲ ﺍﺻﻐﺮ ﺧﺎﻥ ﻭ ﭼﻨﺪ‬
> ‫ﺳﺮﺑﺎﺯ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺩﻭ ﭘﺴﺮ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺣﺎﮐﻢ ﺍﺳﻴﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪ ۲.‬ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻫﺎﻱ ﺑﻌﺪ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ‬
> ‫ﺪ ﺩﻭ ﭘﺴﺮ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﻳﮏ ﻧﻔﺮ ﺑﺎﺑﻲ‪ ۳‬ﻫﻤﺮﺍﻩ ﮐﺮﺩ‬‫ﻭﺣﻴ ‪،‬‬
> ‫ﺗﺎ ﭘﻴﻐﺎﻡ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺑﺒﺮﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺑﺎ ﮔﺸﻮﺩﻥ ﺩﺭﻫﺎﻱ ﻗﻠﻌﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺑﻪ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﺑﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺷﻠﻴﮏ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫ّ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮﻭﺯﻱ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺳﺮ ﺷﻮﻕ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺷﺎﻥ ﺑﻪ‬
> ‫ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻣﺮﺣﻠ |ﻪ ﺍﻳﺜﺎﺭ ﻭ ﺟﺎﻧﺒﺎﺯﻱ ﺩﺭ ﺭﺍﻫﻲ ﮐﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩﻩ‬
> ‫ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﺷﺘﻴﺎﻕ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﻣﺮ ﺑﺎﺑﻲ ﻓﺪﺍ‬
> ‫‪۵‬‬
> ‫ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۱‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪٣٥٥-٣٥٦‬؛ ﺷﻔﻴﻊ )‪ (٤‬ﺫﮐﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺏ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺍﮔﺮ ﺗﻮ‬
> ‫ﺳﺮﻭﺭ ﺷﻬﺪﺍ ﻫﺴﺘﻲ ‪ ،‬ﭘﺲ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﻤﺮ ﺑﻨﺎﻣﻢ ﺑﺎﮐﻲ ﻧﺪﺍﺭﻡ«‪ .‬ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺩﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﮕﻮ‬
> ‫ﺑﻴﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﮐﺮﺑﻼ ﻭ ﻣﺎﺟﺮﺍﻱ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺷﺒﺎﻫﺘﻲ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺷﻤﺮ ﮐﺴﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ‬
> ‫ﻗﻴﺎﻡ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺁﺏ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﻭ ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻫﺎﻧﺶ ﺑﺴﺖ‪ .‬ﻧﻴﮑﻼﺱ )‪ (٣٩٧‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﻭﺣﻴﺪ ﺟﻮﺍﺏ ﺯﻳﺮﮐﺎﻧﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﺮﺍﻱ‬
> ‫ﺣﺎﮐﻢ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺳﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﺯﺍﺩﻱ ﺍﻭ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺑﻪ‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﻠﺤﻪ ﻧﮑﺸﻨﺪ‪ .‬ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﻮﻳﺴﺎﻥ ﻗﺎﺟﺎﺭ ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﻨﺪ ﻭﻟﻲ ﺑﻪ‬
> ‫ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﻳﮏ ﺣﻴﻠﻪ ﺑﻮﺩ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺍﻱ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ‪) .‬ﻓﻴﻀﻲ ‪ .(٦۰‬ﺭﺍﻩ ﺁﺑﻲ ُﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭ ﻗﻠﻌﻪ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺭﻭﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺁﺑﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺑﺎﺑﻴﻬﺎ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺷﻔﻴﻊ ‪ .٤‬ﻳﺮﺍﺩﺭ ﺣﺎﮐﻢ ﻋﻠﻲ ﺍﺻﻐﺮ ﺧﺎﻥ ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﻧﻴﮑﻼﺱ )‪ (٣٩٧‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺳﻪ ﭘﺴﺮ ﺑﻪ ﺍﺳﺎﺭﺕ‬
> ‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺭﺍ ﺗﺎ ﺷﻬﺮ ﺗﻌﻘﻴﺐ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺟﺪ ﻋﻠﻲ ﻧﺨﺠﻮﺍﻧﻲ ‪ ,،‬ﮐﻪ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩﻱ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋﻀﻮﻳﺖ‬‫‪ (۳‬ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺑﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺍﻣﻴﺮ ‪ّ ،‬‬
> ‫ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻌﺪﻝ ﺍﻋﻈﻢ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮔﺮﺩﻳﺪ‪ ,‬ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻓﻴﻀﻲ ‪٦۰‬‬
> ‫‪ (۵‬ﺍﻓﻨﺎﻥ ‪٥٥‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                   ‫‪۹۴‬‬
> ‫ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﻣﻀﻄﺮﺏ ﻭ ﻫﺮﺍﺳﻨﺎﮎ ﺑﺎ ﺑﻘﻴﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺭﻭﺳﺘﺎﻱ‬
> ‫ﻗﻄﺮﻭﻳﻪ ﺩﺭ ﺳﻲ ﻭ ﺩﻭ ﮐﻴﻠﻮﻣﺘﺮﻱ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﮔﺮﻳﺨﺖ‪ .‬ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺑﻮﺩ‬
> ‫ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﺷﻮﺩ‪ ۱.‬ﺍﻭ ﺍﺯ ﺭﻭﺳﺘﺎﻱ ﻗﻄﺮﻭﻳﻪ ﭘﻴﻐﺎﻣﻲ ﺑﻪ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ﻓﻴﺮﻭﺯ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ‬
> ‫ﺍﺯ ﺣﻤﻠﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺎﺧﺒﺮ ﺳﺎﺧﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺗﻮﭘﺨﺎﻧ |ﻪ ﺳﻨﮕﻴﻦ ‪ ,،‬ﭘﻴﺎﺩﻩ ﻧﻈﺎﻡ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﻭ ﻣ ّﻬﻤﺎﺕ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻱ ﺳﻮﺍﺭﻩ ﻧﻈﺎﻡ ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﻢ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻧﻔﺴﻲ ﺗﺎﺯﻩ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ‬‫ﺣﺎﻻ ﺑﺎ ﻋﻘﺐ‪،‬ﻧﺸﻴﻨﻲ ﺳﭙﺎﻩ ﺣﺎﮐ ‪،‬‬
> ‫ﻭﺣﻴﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺴﺘﺤﮑﻢ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎﻱ ﻗﻠﻌﻪ ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻳﮏ ﭼﺎﻩ‬
> ‫ﺁﺏ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﻗﻠﻌﻪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﻫﺮ ﻳﮏ ﺍﺯ ﻫﻤﺮﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮐﺎﺭﻱ‬
> ‫ﮐﺮﺩ‪ :‬ﺁﻗﺎ ﻏﻼﻣﺮﺿﺎ ﻳﺰﺩﻱ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻳﺰﺩ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻮﺩ ﻣﺴﺆﻭﻝ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻧﻴﺮﻭﻱ‬
> ‫ﺟﻨﮕﻲ ﺷﺪ‪ .‬ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﻲ ﺩﺭﻭﺍﺯ |ﻩ ﻗﻠﻌﻪ ﺷﺪ‪ .‬ﺷﻴﺦ ﻳﻮﺳﻒ‬
> ‫‪،‬ﺍﻟﺪﻳﻦ ﻣﺴﺆﻭﻝ‬  ‫ﻣﺴﺆﻭﻝ ﺛﺒﺖ ﺧﺮﺝ ﻭ ﻣﺨﺎﺭﺝ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﺷﺪ ﻭﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﭘﺴﺮ ﺷﻤﺲ ّ‬
> ‫ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻦ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻗﻠﻌﻪ‪ ,‬ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﺒﺰﻱ ﻭ ﻣﻴﻮﻩ ﮐﺎﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﺷﺪ‪ ۳.‬ﻣﻴﺮﺯﺍ‬
> ‫ﺍﺣﻤﺪ ﻋﻤﻮﻱ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﻣﺴﺆﻭﻝ ﺁﺳﻴﺎﺏ ﭼﻨﺎﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺰﺩﻳﮑﻲ ﻗﻠﻌﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﺷﺪ ﻭ‬
> ‫ﺷﻴﺨﺎ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﻧﻈﺎﺭﺕ ﺑﺮ ﺍﺟﺮﺍﻱ ﺩﺳﺘﻮﺭﻫﺎ ﺷﺪ‪ ۴.‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﺟﻌﻔﺮ ﺍﺯ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺣﺎﮐﻢ‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺭﻭﺯﺍﻧ |ﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻳﮏ ﺷﻌﺮ ﺣﻤﺎﺳﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺳﺮﻭﺩ‪ ۵.‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻓﻀﻞ ﺍﷲ‬
> ‫ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﺳﺮﻭﺩﻥ ﻳﮏ ﺷﻌﺮ ﺣﻤﺎﺳﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻧﺒﺮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﮔﻮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ‬
> ‫ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻧﺎﻣﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﮔﺮﺩﻳﺪ‪ ۶.‬ﻣﺸﻬﺪﻱ ﺗﻘﻲ ﻫﻢ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺣﻔﺎﻇﺖ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﺍﻥ‬
> ‫ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺣﺎﺝ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺗﻘﻲ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﻠﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‬
> ‫ﺩﺭ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﺨﺎﺭﺝ ﺩﻓﺎﻋﻲ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﮐﻤﮏ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﮐﺮﺩ‪ ۷.‬ﺍﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻣﺴﺆﻭﻝ ﺛﺒﺖ‬
> ‫ﻧﺎﻡ ﺍﺷﺨﺎﺻﻲ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺩﺭ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﭙﻴﻮﻧﺪﻧﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﻳﺴﺖ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪٣٩٧‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪٣٥٦‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪٦٦، ,١ .‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪٣٥٦‬‬
> ‫‪ (۵‬ﺷﻔﻴﻊ ‪٤‬‬
> ‫‪ (۶‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ‪٦٦‬‬
> ‫‪ (۷‬ﻓﻴﻀﻲ ‪ ٧٩‬؛ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ )ﺝ‪(١٣١ ، ١ .‬‬
> ‫‪۹۵‬‬                 ‫‪ ۶‬ﺍﻋﻼﻥ ﺧﺒﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﻭ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻱ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ‬
> 
> ‫ﻧﻮﺷﺘﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﺎ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﻞ ﻭ ﺍﺷﺘﻴﺎﻕ ﺁﻣﺎﺩﮔﻲ ﻭ ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ‬
> ‫ﻣﻘﺪﺱ ﺍﻋﻼﻡ ﮐﻨﺪ‪ ۱.‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺣﺴﻴﻨﻌﻠﻲ ﮐﻪ‬ ‫ﻓﺪﺍ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺟﺎﻥ ﻭ ﻣﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﻳﻦ ﻧﺒﺮﺩ ّ‬
> ‫ﺟﻨﺎﺏ ﺑﻬﺎﺀ ﻟﻘﺐ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﻬﻢ ﻣﺎﻩ ﺁﭘﺮﻳﻞ ‪ ١٨٦٣‬ﻡ‪ .‬ﻟﻮﺡ ﺍﻳ ّﻮﺏ ﺭﺍ ﺑﻪ‬
> ‫ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﻣﺆﻣﻦ ﮐﻪ ﺑﻼﻳﺎﻱ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺭﺍ ﻣﺘﺤ ّﻤﻞ ﺷﺪ ﻧﺎﺯﻝ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺴﻴﺎﺭﺳﺘﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺧﻄﺎﻁ ﺧﻮﺵ ﺫﻭﻕ ﻭ ﻗﺮﻳﺤﻪ‪،‬ﺍﻱ‬    ‫ﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ّ‬
> ‫ﻳﮑﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﺮﺍﻫﺎﻥ ﻭ ﻫﻤﺮﺯﻣﺎ ‪،‬ﻥ ﻣ ّ‬
> ‫ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﺍﻱ ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻮﺩ‪ ۳.‬ﺍﻭ ﺷﻴﻔﺘ |ﻪ ﺍﻣﺮ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺷﺪ ﻭ ﺑﻪ‬
> ‫ﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺩﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﭘﺴﺮ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﻫﻤﺴﺮ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ‬                                     ‫ﺍﺻﺤﺎﺏ ﻗﻠﻌﻪ ﭘﻴﻮﺳﺖ‪ .‬ﻣ ّ‬
> ‫ﺩﻭ ﭘﺴﺮ ﺧﺮﺩﺳﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ‬
> ‫ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺏ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﻮﻻﻱ ﺧﻮﺩ ﭘﺸﺖ ﮐﻨﺪ‪.‬‬         ‫ﻣﻼ ّ‬‫ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ‪ّ .‬‬
> ‫ﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺩﺭ ﺗﺼﻤﻴﻢ‬  ‫ﻫﻤﺴﺮﺵ ﺑﻨﺎﻱ ﮔﺮﻳﻪ ﻭ ﺯﺍﺭﻱ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭ ﺍﻟﺘﻤﺎﺱ ﮐﺮﺩ ﻭﻟﻲ ﻣ ّ‬
> ‫ﻣﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺩﺭ‬‫ﺧﻮﺩ ﭘﺎ ﺑﺮﺟﺎ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻫﻤﺴﺮ ﺍﻭ ﻣﺤﺰﻭﻥ ﻭ ﺩﻟﺸﮑﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ ّ‬
> ‫ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺑﻪ ﻧﺒﺮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﻳﮏ ﺭﻭﺯ ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﮔﺸﺖ‪،‬ﺯﻧﻲ ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﻮﺩ‬
> ‫ﺗﻴﺮﻱ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﺍﺻﺎﺑﺖ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﺍﺳﻴﺮ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺷﺪ‪ .‬ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ‬
> ‫ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺣﺎﮐﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﮐﻮﺩﮐﻲ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﺵ ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺪﺍﻭﺍ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﻭ ﭘﺴﺮ ﺧﻮﺩ ﻭ ﭘﺪﺭﺵ ﺑﻪ ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺕ ﺭﻓﺖ ﻭ ﻣﺪﺕ‬        ‫ﻣّ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﺷﺶ ﻣﺎﻩ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺷﺪﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ‬ ‫ﺩﺭ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﻫﻴﺠﺎﻥ ﻭ ﻋﻼﻗ |ﻪ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﻲ ﺷﺪﻥ ّ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﻴﺎﻥ ﺩﺭ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺑﭙﻴﻮﻧﺪﻧﺪ‪ ۵.‬ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﺗﻤﺎﻳﻠﻲ‬
> ‫ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﺴﺖ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻧﺪﮎ ﺳﺨﺘﻲ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺘﺰﻟﺰﻝ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ ﺑﻪ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺷﻔﻴﻊ ‪٥‬‬
> ‫‪http://bahai-library.com/provisionals/surih.sabr.html (۲‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺍﻭ ﭘﺪﺭ ﭘﺪﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺩﻳﺐ ﻃﺎﻫﺮ ﺯﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﭘﺴﺮ ﺍﻭ‪ ,‬ﺣﺎﺝ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺣﻴﻢ ﭘﺪﺭ ﻟﻘﺎ ﺧﺎﻧﻢ‪ ,‬ﻣﺎﺩﺭ ﺍﺩﻳﺐ‬
> ‫ﻃﺎﻫﺮﺯﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﻣﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺩﺭ‬‫‪ (۴‬ﺭﺑﺎّﻧﻲ‪ .‬ﻓﺼﻞ ‪ ,١٩ ، ,١۰‬ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺣﺎﮐﻢ ﻋﻠﻲ ﺍﺻﻐﺮ ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﺑﻴﻮﮔﺮﺍﻓﻲ ﮐﺎﻣﻠﻲ ﺍﺯ ّ‬
> ‫ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ ‪ www.nayriz.org‬ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۵‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ )ﺝ‪ (٢،٤١,٤ .‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻭﺣﻴﺪ ﺩﺭ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻭ ﻣﺤﻠ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭ‬
> ‫ﺳﻮﺧﺘﻪ ﻧﺒﺮﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ )ﺝ‪ (٦٣ ، ,١ .‬ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺭﺍ ‪ ٦۰۰‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                            ‫‪۹۶‬‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺑﭙﻴﻮﻧﺪﻧﺪ ﻫﻤ |ﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﮐﻤﮏ ﻣﺴﺎﻋﻲ ﭘﺪﺭ ﺯﻥ ﺧﻮﺩ ﺷﻴﺦ‬
> ‫ﻋﺒﺪﺍﻟﻌﻠﻲ ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻭ ﻣﻤﺘﺎﺯ ﺷﻬﺮ ﺳﻴﺪ ﺟﻌﻔﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺍﺻﻮﻝ‬
> ‫ﺪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻥ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ‬  ‫ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﻴﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺩﻫ ‪،‬‬
> ‫ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺳﻨﮕﺮ‪،‬ﻫﺎﻱ‬
> ‫ﺩﻓﺎﻋﻲ ﺁﻧﺠﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺗﻌﺪﺍﺩﻱ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺑﺎﻡ ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ ﺩﺭ ﻣﺤﻠ |ﻪ‬
> ‫ﭼﻨﺎﺭ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺷﺪﻧﺪ ‪،‬؛ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺨﻮﺑﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻣﺤﻠّﻪ ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﻗﺮﺍﺭ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺩﻫﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﺪﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﻭﺷﻦ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺻﻒ‪،‬ﺁﺭﺍﻳﻲ ﺻﻮﺭﺕ‬          ‫ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ّ‬
> ‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﻳﮏ ﻃﺮﻑ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ‪ ,‬ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎﻱ ﻟﺸﮕﺮ ﺣﮑﻮﻣﺘﻲ ﻭ ﻣﺮﺩﺍﻥ‬
> ‫ﺟﻨﮕﻲ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﺳﺘﺎﻫﺎﻱ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﺟﻴﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ‬
> ‫ﻋﺪﻩ‪،‬ﺍﻱ ﺍﺯ‬
> ‫ﻭﺣﻴﺪ‪ ,‬ﺍﺻﺤﺎﺏ ﻭ ﻳﺎﺭﺍﻧﺶ‪ ,‬ﮐﻪ ﺍ ‪،‬ﺯ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ‪ ,،‬ﺑﺮﺧﻲ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻭ ّ‬
> ‫ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﺩﻱ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ‪ ,‬ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﻫﻤﮕﻲ ﺑﻪ ﺳﻴﺪ‬
> ‫ﺷﺨﺼﻴﺘﻲ ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺍﺯ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ‬‫ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ ﻭ ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻭ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ‪ّ .،‬‬
> ‫ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺑﻮﺩ‪ ,‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺣﻀﺮﺕ ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺭﺳﻮﻝ‬
> ‫ﺧﺪﺍ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﺤ ّﻤﺪ )ﺹ( ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺷﺄﻥ ﻭ ﻫﻢ ﻃﺮﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺷﺨﺼﻴﺘﻲ‬
> ‫ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺣﻀﺮﺕ ﺁﻗﺎ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﺧﻄﺎﺏ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩﻱ‬
> ‫ﺭﺍ ﮐﻪ ﻗﺒﻼ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺑﻪ ﻧﺰﺩ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺳﺮﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻭ ﻳﮏ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻣﺘﻨ ّﻔﺬ ‪،‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺟﻨﺎﺏ‬
> ‫ﻭﺣﻴﺪ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻱ ﻭ ﺻﺪﻭﺭ ﺣﮑﻢ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻓﺮﺍﺩﻱ ﮐﻪ ﻣﺮﺗﮑﺐ ﺟﺮﻡ ﻭ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺧﻄﺎﺋﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ‪ ,‬ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺍﺯ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﻭﺳﺘﺎﻱ ﻗﻄﺮﻭﻳﻪ ﻣﺠﺪﺩﴽ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻲ‬
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩ |ﻩ ﺣﺎﮐﻢ ﻓﺎﺭﺱ ﺍﺭﺳﺎﻝ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻭ ﻧﻴﺮﻭﻱ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺷﻔﻴﻊ )‪ (٥‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ »ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻧﻔﺮ« ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﺍﺧﻞ ﻗﻠﻌﻪ ﺭﺍﻩ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻧﺪ ﺍﻫﺎﻟﻲ ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﻣﺤﻠّ |ﻪ‬
> ‫ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺎﺭ ﺍ ّﻭﻝ ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺷﺪ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺷﻔﻴﻊ ‪ ،٥‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻬﻲ ﺍﺯ‬
> ‫ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻋﻼﻥ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫‪۹۷‬‬                  ‫‪ ۶‬ﺍﻋﻼﻥ ﺧﺒﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﻭ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻱ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ‬
> 
> ‫ﺗﻘﻮﻳﺘﻲ ﺑﻪ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺍﻋﺰﺍﻡ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﺒﻠﻎ ﭘﻨﺞ ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻣﺎﻥ‬
> ‫ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺒﻠﻎ ﻗﺒﻞ ﺗﻮﺟﻬﻲ ﺑﻮﺩ ﭘﻴﺸﮑﺶ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﻐﺎﻡ ﻭ ﭘﻴﺸﮑﺶ ﺭﺍ ﺑﺎ‬
> ‫ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻳﮏ ﺍﺳﺐ ﺑﻪ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﮔﻤﺎﺷﺘﮕﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺳﭙﺮﺩ ‪،‬ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻻﺯﻡ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻭﻱ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﻧﺎﻣﻪ ﻭ ﭘﻮﻝ ﺭﺍ ﺷﺨﺼﴼ ﺑﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻳﮏ ﺭﻭﺯ ﻗﺎﺻﺪ ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ‪،‬ﺍﻱ ﻗﺪﻳﻤﻲ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻃﻮﺍﻳﻒ ﮐﻮﭺ‪،‬ﻧﺸﻴﻦ‬
> ‫ﭼﺎﺩﺭ ﺯﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺪﺭﻱ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻧﻔﺴﻲ ﺗﺎﺯﻩ ﮐﻨﺪ ﺍﺯ ﺍﺳﺐ ﭘﻴﺎﺩﻩ‬
> ‫ﺷﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺻﺮﻑ ﻧﺎﻫﺎﺭ ﺑﻪ ﺩﺍﺧﻞ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﭼﺎﺩﺭﻫﺎ ﺭﻓﺖ ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﻳﮏ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ‬
> ‫ﺣﺎﺝ ﺳﻴﺪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺍﻣﺎﻡ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺩﺭ ﺑﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﺭﺳﻴﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﻔﺮ ﺗﺠﺎﺭﺗﻲ ﺍﺯ‬
> ‫ﺭﻭﺳﺘﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺯ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺸﺖ ﻭﻗﺘﻲ ﺍﺳﺐ ﻣ ّﺰﻳﻦ ﺑﻪ ﺯﻳﻦ ﻭ ﺭﮐﺎﺏ ﮔﺮﺍﻧﻘﻴﻤﺖ‬
> ‫ﺭﺍ ﺩﻳﺪ ﺍﺯ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺳﺐ ﺟﻮﻳﺎ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺍﺳﺐ ﻣﺘﻌﻠّﻖ ﺑﻪ ﻗﺎﺻﺪﻱ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ‬
> ‫ﻃﺮﻑ ﺣﺎﮐﻢ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻋﺎﺯﻡ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻑ ﺳﻴﺪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺷﻤﺸﻴﺮ‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻏﻼﻑ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﺸﻴﺪ ‪ ،‬ﺍﺯ ﺍﺳﺐ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺷﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭼﺎﺩﺭﻱ ﮐﻪ ﻗﺎﺻﺪ‬
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﺻﺮﻑ ﻏﺬﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ‪ ،‬ﺭﻓﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﭼﺎﺩﺭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺩﺳﺖ ﻭ‬
> ‫ﭘﺎﻱ ﺁﻥ ﻗﺎﺻﺪ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻃﻨﺎﺏ ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺩﻫﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭ‬
> ‫ﺍﺯﺷﺪﺕ ﺗﺮﺱ ﻭ ﻭﺣﺸﺖ ﻓﻮﺭﴽ ﺩﺳﺘﻮﺭ‬      ‫ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﻭﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺻﺎﺣﺐ ﭼﺎﺩﺭ ّ‬
> ‫ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ‪.‬‬
> ‫ﻗﺎﺻﺪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺍﺯ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ‬
> ‫ﺍﻭ ﺟﻮﻳﺎ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻗﺎﺻﺪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﺎﺩﮔﻲ ﻭ ﮔﺴﺘﺎﺧﻲ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﮔﻔﺖ‪ .‬ﺟﻨﺎﺏ‬
> ‫ﻭﺣﻴﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺑﺮﻭﺩ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺗﻨﻲ ﭼﻨﺪ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ ﻭ ﻧﺤﻮ |ﻩ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺧﺸﻤﮕﻴﻦ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭ ﻋﺮﻳﻀ |ﻪ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺑﻪ ﺣﺎﮐﻢ ﻓﺎﺭﺱ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ‬
> ‫ﭼﻨﺪ ﻣﺮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﻘﺪﺍﺭﻱ ﻫﺪﺍﻳﺎ ﻋﺎﺯﻡ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﭘﻴﻐﺎﻡ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﺑﻪ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ‬
> ‫ﻣﻼ ﺑﺎﻗﺮ )ﺷﻔﻴﻊ ‪٦‬؛ ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪(٤۰۰‬‬       ‫‪ّ (۱‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪ .٣٥٧-٣٥٧‬ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺷﻔﻴﻊ )‪ (٦‬ﻭ ﻧﻴﮑﻼﺱ‬
> ‫)‪ (٤۰۰-٤۰١‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﻨﺪ ﮐﻪ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺣﻘﺎﻧﻴﺖ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﻨﺪ ﻭ ﻭﻗﺘﻲ ّ‬
> ‫ﻣﻼ ﺑﺎﻗﺮ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﮐﺮﺩ ﺍﻭ‬
> ‫ﻼ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺩﻫﺪ ﻭ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ّ‬
> ‫ﻣﻼ ﺑﺎﻗﺮ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ ﻭ‬                                       ‫ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻨﺪ‪ .‬ﻓﻴﻀﻲ )‪ (٦١‬ﺭﻭﺍﻳﺘﻲ ﮐﺎﻣ ً‬
> ‫ّ‬
> ‫ﺑﻌﺪ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺑﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﺰﺩ ﺑﺎﺑﻴﻬﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻳﺪ ﺑﻪ ﮔﻤﺎﻥ ﺁﻧﮑﻪ ﺧﺎﺋﻦ ﺍﺳﺖ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﻣﺆﻟﻔﻴﻦ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺍﻫﻤﻴﺘّﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺄﺧﺬ )ﻓﻴﻀﻲ( ﻣﻲ‪،‬ﺩﻫﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                            ‫‪۹۸‬‬
> ‫ﺑﻠﻨﺪﭘﺎﻳ |ﻪ ﺷﻬﺮ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺍﺭﺳﺎﻝ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺑﺪﮔﻮﻳﻲ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ‬
> ‫ﺳﻌﻲ ﮐﺮﺩ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﺑﺪﻱ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﺫﻫﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭ ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ‬
> ‫ﺟﺪﻱ ﻋﻠﻴﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻓﻮﺭﴽ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﺷﻮﻧﺪ‪ ۱.‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ‬   ‫ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻗﺪﺍﻣﻲ ّ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﺑﻠﻨﺪ ﭘﺎﻳ |ﻪ ﺷﻬﺮ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺍﺯ ﻋﺎﻣﻼﻥ ﺍﺻﻠﻲ ﺗﻌﻘﻴﺐ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ﻓﻴﺮﻭﺯﻣﻴﺮﺯﺍ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻧﺒﺮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ‬
> ‫ﺩﻭ ﻟﺸﮕﺮ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺳﻮﺍﺭﻩ ﻧﻈﺎﻡ ﻭ ﻣﻬ ّﻤﺎﺕ ﺑﻪ ﺳﺮﮐﺮﺩﮔﻲ ﻣﻬﺮ ﻋﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﻭ‬
> ‫ﻣﺼﻄﻔﻲ ﻗﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ‪ ۳.‬ﺍﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻧﺎﻣﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ |ﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ‬
> ‫ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﺳﺘﺎﻫﺎﻱ ﻣﺠﺎﻭﺭ ﻭ ﺍﺯ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻃﻮﺍﺋﻒ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﺑﻴﺎﺑﺎﻥ ﻧﺸﻴﻦ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻳﻲ ﺟﻤﻊ‪،‬ﺁﻭﺭﻱ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻪ ﺟﻨﮓ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ‪.‬‬
> ‫ﮐﻨﺴﻮﻝ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺩﺭ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺧﻮﺩ ﺷﺮﻭﻉ ﺍﻳﻦ ﻟﺸﮕﺮﮐﺸﻲ ﮐﻪ‬
> ‫ﺍﺯ ‪ ۲۴‬ﻣﺎﻩ ﻣﻲ ﺗﺎ ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺎﻩ ﮊﻭﺋﻦ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۵۰‬ﻡ‪ .‬ﻃﻮﻝ ﮐﺸﻴﺪ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺮﺡ ﻣﻲ ﺩﻫﺪ‪:‬‬
> ‫ﻲ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺣ ّﻮﺍﺭﻳﻮﻥ ﺑﺎﺏ ﮐﻪ ﭼﻨﺪﻱ ﻗﺒﻞ ﺩﺭ‬        ‫»ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴ ‪،‬‬
> ‫ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺕ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺮ ‪،‬ﺩ ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﭘﺎﻧﺼﺪ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‪ ,‬ﺟﺎﻳﻲ‬
> ‫ﻣﺘﺮﺻﺪ ﻭﺭﻭﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﮐﻨﺪ‪ ,‬ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩﻩ‬       ‫ﮐﻪ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ّ‬
> ‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺷﻬﺮ ﻗﻠﻌﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﺮ ﭘﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺯﺩ ﻭ ﺧﻮﺭﺩﻫﺎﻳﻲ ﻫﻢ ﺻﻮﺭﺕ‬
> ‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻃﺒﻖ ﮔﺰﺍﺭﺵ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻭﺍﺻﻠﻪ ‪ ۸۰‬ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺧﺎﻥ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ‬
> ‫ﺪ ﻧﺎﺻﺮ ﺍﻟﻤﻠﮏ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﻳﮏ ﻫﻨﮓ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﻭ‬         ‫ﺍﻳﻦ ﺧﺒﺮ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺭﺳﻴ ‪،‬‬
> ‫ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺗﻮﭖ ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﻱ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺭﻭﺯ‬
> ‫ﺳﻮﻡ ﻣﺎﻩ ﺟﻮﻥ ﻣﻬﺮ ﻋﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﺑﻨﺎ ﺑﺮ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻧﺎﺻﺮ ﺍﻟﻤﻠﮏ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻳﮏ ﻫﻨﮓ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﻭ‬
> 
> ‫‪٣٥۸ (۱‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺑﺮﺍﻱ ﺑﻴﻮﮔﺮﺍﻓﻲ ﺷﻴﺦ ﺍﺑﻮﺗﺮﺍﺏ ‪ ،‬ﺍﻣﺎﻡ ﺟﻤﻌ |ﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ‪ ،‬ﺑﻪ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ ‪ www.nayriz.org‬ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺷﻮﺩ‪.‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺍﻓﻨﺎﻥ ‪ .٥٣‬ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺒﺪﺍﷲ ﺧﺎﻥ‪ -‬ﺷﺨﺺ ﺩ ّﻭﻣﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﺎﻱ ﺣﺎﮐﻢ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺑﻮﺩ‬
> ‫‪ -‬ﺍﻳﻦ ﻗﻮﺍ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺫﮐﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ‬
> ‫ﻋﺒﺪﺍﷲ ﺧﺎﻥ ﻗﻮﺍﻱ ﻧﻈﺎﻣﻲ ﺭﺍ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺩﻫﻲ ﮐﺮﺩ ﺍّﻣﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺮﻓﺖ‪ .‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻧﻮﺍﺩﮔﺎﻥ ﻣﻬﺮ ﻋﻠﻲ ﺧﺎﻥ‪,‬‬
> ‫ﻓﺮﺝ ﺍﷲ ﺧﺎﻥ‪ ، ,‬ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﺩﻭﺍﺭﺩ ﺑﺮﺍﻭﻥ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺍﺟﺪﺍﺩﺵ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﮐﺮﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‬
> ‫ﺗﻌﺮﻳﻒ ﮐﺮﺩ‪) .‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ‪ ، ,‬ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ‪.(٥۸‬‬
> ‫‪ (۴‬ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺕ‪ ,‬ﺍﻳﺮﺝ‪ ,‬ﭘﻨﺞ ﻣﻌﺎﺩﻥ ‪ ,،‬ﻗﻄﺮﻭﻳﻪ ‪ ,،‬ﺑﺎﺷﻨﻲ ‪ ,،‬ﺩﻩ ﭼﺎﻩ ‪ ,،‬ﻣﻮﺷﮑﺎﻥ ﻭ ﺭﺳﺘﻖ )ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪.(٢۸‬‬
> ‫‪۹۹‬‬                 ‫‪ ۶‬ﺍﻋﻼﻥ ﺧﺒﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﻭ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻱ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺩﻭ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺗﻮﭖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﻭﺍﻧﻪ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺭﺍ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﮐﻨﺪ‪«.‬‬
> ‫ﻣﻬﺮ ﻋﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﺑﺎ ﻟﺸﮕﺮ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺍﻭ ﻣﺼﻄﻔﻲ ﻗﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻳﮏ ﻟﺸﮕﺮ‬
> ‫ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻮﻣﻲ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻬﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪ ۲.‬ﻳﮏ ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺳﻂ ﻣﺎﻩ ﮊﻭﺋﻦ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۵۰‬ﻡ‪.‬‬
> ‫ﺪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺳﻮﺍﺭﻩ ﻧﻈﺎﻡ ‪,،‬‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺩﺭﻭﻥ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻭﻗﺘﻲ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻧ ‪،‬‬
> ‫ﺭﻭﺳﺘﺎﻳﻴﺎﻥ ‪ ,،‬ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻃﻮﺍﻳﻒ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭ ﺗﻌﺪﺍﺩﻱ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺗﻮﭖ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺳﻤﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﺆﻣﻦ ‪۱۰۹-۱۱۰‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪٤۰١‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ )ﺝ‪ (٤۱٦ ,،٢ .‬ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺭﺍ ﭘﻨﺞ ﻫﺰﺍﺭ ﺫﮐﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ )ﺝ‪ (٧٢ ، ,۱ .‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ‬
> ‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻣﺮﺩﺍﻧﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﺎ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫‪۷‬‬
> 
> ‫ﻗﺘﻞ ﻋﺎﻡ ﻣﺆﻣﻨﺎﻥ‬
> 
> ‫ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻗﻠﻌﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻧﻔﺮ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﻭ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺟﻨﮕﻲ ﺍﺟﻴﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺭﻭﺳﺘﺎﻫﺎﻱ ﺍﻃﺮﺍﻑ‬
> ‫ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍ ﺟﻪ ﺭﺍ ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤ |ﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﺍﻟﻮﺍﺡ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ‬
> ‫ﺁﻗﺎ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﭼﻨﺎﻥ ﻗﺪﺭﺗﻲ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻫﺮ‬
> ‫ﻳﮏ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻟﺸﮕﺮﻱ ﺭﺍ ﺷﮑﺴﺖ ﺩﻫﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺒﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺰﺩﻭﺭﺍﻧﻲ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﺣﻘﻮﻕ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﺎﭼﻴﺰﻱ ﺍﺟﻴﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ۱.‬ﻭ ﻫﻴﭻ‬
> ‫ﻣﺴﻠﺤﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺩﻳﺪﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﻃﺒﻖ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺸﻐﻮﻝ‬ ‫ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﺍﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﺷﺮﻭﻉ ﺣﻤﻠّ |ﻪ ّ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺗﺪﺍﺭﮎ ﺧﻴﻤﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﻔﺎﻋﺎﺕ ﺷﻤﺎﻝ ﻗﻠﻌﻪ ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺗﻌﺪﺍﺩﻱ ﺳﻨﮕﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺧﻴﻤﻪ ﻭ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺑﻪ ﺭﻭﻱ ﻗﻠﻌﻪ ﺁﺗﺶ ﮔﺸﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺍ ّﻭﻝ‬
> ‫ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻣﻼﺯﻣﺎﻥ ﺁﻗﺎ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﮐﻪ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﻲ ﻣﻲ ﺩﺍﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺳﺐ‬
> ‫ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻴﺮ ﺯﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﺠﺮﻭﺡ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺗﻴﺮﻫﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﺩﻳﻮﺍﺭﻱ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﻻﻱ ﺩﺭﻭﺍﺯ |ﻩ‬
> ‫ﻗﻠﻌﻪ ﺑﻮﺩ ﺍﺻﺎﺑﺖ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﻤﻼﺕ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻣﺴﺆﻭﻝ ﺗﻮﭘﺨﺎﻧ |ﻪ‬
> ‫ﻟﺸﮕﺮ ﺣﮑﻮﻣﺘﻲ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻱ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺗﻴﺮﻱ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺁﻥ ﺷﺐ ﺷﻠﻴﮏ ﺷﺪ ﻭ ﻫﺮ ﻳﮏ ﺍﺯ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺣﻤﻠﻪ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺍﺗّﻔﺎﻕ ﺧﺎﺻﻲ ﻧﻴﻔﺘﺎﺩ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﮐﻪ ﻫﻮﺍ ﺗﺎﺭﻳﮏ ﺷﺪ ﺁﻗﺎ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪٤۰١‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺷﻔﻴﻊ ‪ .٧‬ﺁﻥ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﮐﻪ ﺧﺎﮎ ﺁﻥ ﺳﺮﺥ ﺭﻧﮓ ﺑﻮﺩ ﮐﻮﻩ ﺳﺮﺧﻪ ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫‪ . (۳‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪٣٥۸‬‬
> ‫‪۱۰۱‬‬                                    ‫‪ ۷‬ﻗﺘﻞ ﻋﺎﻡ ﻣﺆﻣﻨﺎﻥ‬
> 
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﺮ ﭘﺴﺖ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪ‪ ۱.‬ﻗﺮﺍﺭ ﺷﺪ ﻏﻼﻣﺮﺿﺎ ﻳﺰﺩﻱ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻳﺰﺩ‬
> ‫ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ‪ ۱۴‬ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﻟﺸﮕﺮ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ‬
> ‫ﺷﺒﻴﺨﻮﻥ ﺑﺰﻧﻨﺪ‪ ۲.‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﻳﮏ ﭘﻴﺮﻣﺮﺩ ﻧﻮﺩ ﺳﺎﻟ |ﻪ ﮐ ّﻔﺎﺷﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺳﺮ ﺗﺎ ﭘﺎ ﻫﻴﺠﺎﻥ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺯﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﭘﺴﺮ ﺟﻮﺍﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩﻱ ﺷﺮﮐﺖ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺮﺍﻱ ﺭﻭﻳﺎﺭﻭﻳﻲ ﻭ ﻧﺒﺮﺩ ﺑﺎ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻭﺍﻗﻌﻲ ﺁﻣﺎﺩﮔﻲ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ‪ ,‬ﻭﻟﻲ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﺍﺯ |ﻩ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ ﺷﺐ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻏﻼﻡ ﺭﺿﺎ ﻳﺰﺩﻱ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧ ‪،‬‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﻲ ﺍﺯ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﻟﺸﮕﺮ ﭘﻴﺶ‬
> ‫ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ ﻳﮏ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻲ ﻭ ﺑﺎ ﻓﺮﻳﺎﺩ »ﺍﷲ ﺍﮐﺒﺮ« ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺷﻤﺸﻴﺮﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ‬
> ‫‪۵‬‬
> ‫ﺭﺍ ﺍﺯ ﻏﻼﻑ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﺯ ﻃﻨﻴﻦ ﺻﺪﺍﻱ ﺍﺳﻠﺤ ‪،‬ﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭﺳﻮﺧﺘﻪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﺒﺮﺩﻱ ﺩﺭ‬
> ‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺻﺪﻫﺎ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻳﺎﺭﺍﻥ ﺧﻮﺩ‬
> ‫ﮐﻤﮏ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ‪ .‬ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺑﺎﻻﻱ ﺑﺎﻡ ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻱ‬
> ‫ﺑﻠﻨﺪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﻥ ﺗﺎﺭﻳﮑﻲ ﺷﺐ ﺻﺪﺍﻱ ﻓﺮﻳﺎﺩﻫﺎﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ‬
> ‫ﻓﺮﻳﺎﺩ »ﺍﷲ ﺍﮐﺒﺮ« ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﺩﺭ ﻓﻀﺎﻱ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻗﻠﻌﻪ ﻣﻲ‪،‬ﭘﻴﭽﻴﺪ ﻭ ﺳﺒﺐ ﻭﺣﺸﺖ ﻭ ﺩﻟﻬﺮ |ﻩ‬
> ‫‪۶‬‬
> ‫ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﺁﻥ ﺷﺐ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺟﻨﮕﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ﺍﺷﻌ |ﻪ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺳﺤﺮﮔﺎﻫﻲ ‪،‬ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﻭﻳﺮﺍﻥ ﻟﺸﮕﺮ ﻭ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﺴﺘﻪ‪ ,‬ﺍّﻣﺎ ﭘﻴﺮﻭﺯ‪,‬‬
> ‫ﮐﻪ ﺑﺎ ﺯﺧﻤﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻭ ﮐﺸﺘﻪ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺸﺘﻨﺪ‪ ,۷‬ﺭﺍ ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ ﺳﺎﺧﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺣﻤﻠ |ﻪ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻧﻴﮑﻼﺱ )‪ (٤۰١‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺷﺐ‪ ,‬ﺷﺐ ﺷﺸﻢ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺑّﺎﻧﻲ »‪ «The Bábís of Nayríz: History and Documents‬ﻓﺼﻞ ‪ ،٧ ، ,۸‬ﺑﻪ ﻧﻘﻞ‬
> ‫ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﺦ‪،‬ﻧﻮﻳﺲ ﺩﺭﺑﺎﺭ ﻗﺎﺟﺎﺭ ‪ ,،‬ﺳﭙﻬﺮ‪ ,،‬ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺧﻤﭙﺎﺭﻩ‪،‬ﻫﺎ ﻭ‬
> ‫ﮔﻠﻮﻟﻪ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺻﺪﻣﻪ‪،‬ﺍﻱ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺯﺩ‪ ,‬ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮ ﮔﻠﻮﻟﻪ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﺷﻠﻴﮏ ﺷﻮﺩ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯ ﺑﺮﺧﻮﺍﻫﺪﮔﺸﺖ‪.‬‬
> ‫ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺑﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻧﮕﺎﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﮔﻔﺘﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻭﺣﻴﺪ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺻﺤﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬‫ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ّ‬
> ‫‪ (۳‬ﺷﻔﻴﻊ ‪٧‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪٤۰٢‬‬
> ‫‪ (۵‬ﺷﻔﻴﻊ ‪٧‬‬
> ‫‪ (۶‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪٣٥٩-٣٦٠‬‬
> ‫‪ (۷‬ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ﺍﺳﺎﻣﻲ ﮐﺸﺘﻪ‪،‬ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﺮﺡ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ :‬ﻏﻼﻣﺮﺿﺎﻱ ﻳﺰﺩﻱ)ﺑﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ‬
> ‫ﻣﻼ ﻣﻬﺪﻱ؛ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ‬   ‫ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ(؛ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺍﻭ؛ ﻋﻠﻲ ﭘﺴﺮ ﺧﻴﺮﺍﷲ؛ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺣﺴﻴﻦ ﻗﻨّﺎﺩ ‪ ,،‬ﭘﺴﺮ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻏﻨﻲ؛ ﺍﺻﻐ ‪،‬ﺮ ﭘﺴﺮ ّ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                         ‫‪۱۰۲‬‬
> ‫ﺁﻥ ﺷﺐ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺷﺼﺖ ﻧﻔﺮ ﺑﺎﺑﻲ ﻭ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺑﺎﺑﻲ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﺍﻳﻦ ﺟﻨﮓ ﺗﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻗﻠﻌﻪ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻟﺸﮕﺮ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﻫﻢ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺣﺮﻳﻒ ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪﻱ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻫﺎﻱ ﺑﻌﺪ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺍﻧﺪﻳﺸﻴﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ‬
> ‫ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻋﺮﻭﺳﻲ ﺩﺧﺘﺮﺵ ﻃﻮﺑﻲ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ‬      ‫ﺍﻳﻦ ﻧﺒﺮﺩ ﺟﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﺩﺭ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺑﺮﺩ‪ّ .‬‬
> ‫ﻭ ﻳﮏ ﻗﺒﺎﻟ |ﻪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻃﺒﻖ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﻴﺎﻥ ﻧﻮﺷﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭﻱ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ‬
> ‫ﺳﻨﺪﻱ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﻭ ﻋﻘﺪ ﻭ ﺍﺯﺩﻭﺍﺟﻲ ﺑﺎ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﻣﻬﺮ ﻭ ﺍﻣﻀﺎﺀ‬
> ‫ﻭﺣﻴﺪ ‪ ,،‬ﺩﺍﻣﺎﺩ ﻭ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺩﺭ ﺭﻭﻱ ﺍﻳﻦ ﻗﺒﺎﻟﻪ ﺛﺒﺖ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﻨﺪ ﮐﻪ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺑﻪ ﺧﻂ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﭼﻨﻴﻦ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪:‬‬
> ‫»ﻗَﺪ ﻗﻀﻲ ﺍﷲ ﺑﻴﻦ ﺃﻣﺔ ﻃﻮﺑﻲ ﺑﻨﺖ ﻋﺒﺪﻩ ﻳﺤﻴﻲ ﻭ ﻫﻮﺍﷲ ﺭﺏ ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭ ﺭﺏ‬
> ‫ﺍﻻﺭﺽ ﻭ ﺭﺏ ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ ﻭ ﻋﺒﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪ ﺟﻌﻔﺮ ﺍﺑﻦ ﺍﻟﻤﺮﺣﻮﻡ ﺍﻟﻤﻘﺘﻮﻝ ﺍﻟﻤﻈﻠﻮﻡ ﻣﺤﻤﺪ‬
> ‫ﺑﺎﻗﺮ ﻭﻫﻮ ﺍﷲ ﺭﺏ ﺍﻟﺴﻤﻮﺍﺕ ﻭ ﺭﺏ ﺍﻻﺭﺽ ﻭ ﺭﺏ ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ ﻭ ﻗﺪ ﺭﺿﻲ ]ﺩﺍﻣﺎﺩ[ ﺑﺎﷲ‬
> ‫ﺭﺏ ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ ﻭ ﻗﺪ ﻗﺪﺭ ﺍﷲ ﻣﻬﺮ ﺃﻣﺘﻪ ﺗﺴﻊ ﻋﺸﺮ ﻣﺜﻘﺎﻝ‬‫ﺭﺏ ﺍﻻﺭﺽ ﻭ ّ‬ ‫ﺭﺏ ﺍﻟﺴﻤﻮﺍﺕ ﻭ ّ‬  ‫ّ‬
> ‫ﻣﻦ ﺫﻫﺐ ﺍﻟﺨﺎﻟﺺ ﻓﻌﻠﻲ ﺍﻟﻌﺒﺪ ﻭ ﻫﻮ ﻣﻦ ﺭﺯﻕ ﺍﻟﺠﻨﺔ ﺃﻥ ﻳﻌﻄﻴﻴﻬﺎ ﻭ ﻫﻲ ﻭﺭﻗﺘﻪ ﺍﻟﺠﻨﺔ ﻭ‬
> ‫ﻗﺪ ﺍﻭﻗﻌﺖ ﺍﻟﻌﻘﺪ ﺑﺈﺫﻥ ﺍﷲ ﺗﻌﺎﻟﻲ ﻭ ﺃﻭﻟﻴﺎﺋﻪ‪ .‬ﻋﻠﻲ ﻣﻨﻬﺎﺝ ﻭﻟﻴﻪ ﻭ ﺣﺠﺘﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟ ّﺰﻣﺎﻥ‬
> ‫ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺍﷲ ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﻋﻠﻲ ﺁﺑﺎﺋﻪ ﻭ ﺷﻴﻌﺘﻪ ﻭ ﺍﻟﻮﺭﻗﺔ ﻏﺎﺑﺘﻪ ﻋﺴﻲ ﺍﷲ ﺍﻥ ﻳﺮﺿﻴﻴﻬﺎ ﺑﻤﺎ ﻗﺪﺭ‬
> ‫ﻟﻬﺎ ﻭ ﻗﻀﻲ‪ .‬ﻗﻞ ﺍﷲ ﺣﻖ ﻭ ﺍﻥ ﻣﺎﺩﻭﻥ ﺍﷲ ﺧﻠﻖ ﻭ ﮐﻞ ﻟﻪ ﻋﺎﺑﺪﻭﻥ‪ .‬ﻗﻞ ﺍﷲ ﺭﺏ ﻭ ّ‬
> ‫ﺇﻥ‬
> 
> ‫ﻣﺬﻫﺐ؛ ﻋﺒﺪﺍﷲ ‪،‬‬ ‫ﻣﻼ ﺟﻌﻔﺮ ّ‬
> ‫ﻦ ﭘﺴﺮ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﻣﺤ ّﻤﺪ؛ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ‪ ،‬ﭘﺴﺮ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﺑﺎﻗﺮ ﺻﺒّﺎﻍ؛ ّ‬  ‫ﻋﺒﺪﺍﻟﮑﺮﻳﻢ؛ ﺣﺴﻴ ‪،‬‬
> ‫ﻦ ﭘﺴﺮ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺷﻤﺲ ﺍﻟﺪﻳﻦ ﻣﻠﻴﮑﻲ‪،‬ﺩﻭﺯ؛‬     ‫ﺣﺪﺍﺩ؛ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺣﺴ ‪،‬‬ ‫ﺪ ﭘﺴﺮ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﺭﺟﺐ ّ‬    ‫ﻣﻼ ﻣﻮﺳﻲ؛ ﻣﺤ ّﻤ ‪،‬‬‫ﭘﺴﺮ ّ‬
> ‫ّ‬
> ‫ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺯﺍﺭﻉ؛ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺑﺎﻗﺮ ﮐﻔﺸﺪﻭﺯ؛ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪ ‪،‬ﭘﺴﺮ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺣﺴﻴﻦ ﮐﺎﺷﻲ ﺳﺎﺯ؛ ﻣﻼ ﺣﺴﻦ ‪،‬‬
> ‫ﻣﻼ ﻋﺒﺪﺍﷲ؛ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﺣﺎﺟﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ؛ ﺍﺑﻮﻃﺎﻟﺐ ‪ ،‬ﭘﺴﺮ ﻣﻴﺮ ﺍﺣﻤﺪ ﻧﺨﻮﺩ ﺑﺮﻳﺰ؛ ﺍﮐﺒﺮ ‪ ،‬ﭘﺴﺮ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﺎﺷﻮﺭ؛ ﺗﻘﻲ‬  ‫ﭘﺴﺮ ّ‬
> ‫ﻣﻼ ﺟﻌﻔﺮ؛ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺣﺴﻴﻦ؛ ﺣﺴﻴﻦ ﺧﺎﻥ ‪،‬ﭘﺴﺮﺷﺮﻳﻒ؛ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻗﺮﺑﺎﻥ؛ ﺧﻮﺍﺟﻪ‬          ‫ﻣﻼ ﻋﻠﻲ ﭘﺴﺮ ّ‬  ‫ﻳﺰﺩﻱ؛ ّ‬
> ‫ﮐﺎﻇﻢ ‪ ،‬ﭘﺴﺮ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻋﻠﻲ؛ ﺁﻗﺎ ‪ ،‬ﭘﺴﺮ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻋﻠﻲ؛ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻮﺭﺍ ‪ ،‬ﭘﺴﺮ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﻌﻴﻨﺎ‪ .‬ﻧﻴﮑﻼﺱ )‪ (٤۰٢‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ‬
> ‫ﺑﺮ ﻃﺒﻖ »ﻓﺎﺭﺳﻨﺎﻣﻪ« ﺳﻴﺼﺪ ﻧﻔﺮ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﻭ ﺻﺪ ﻭ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻧﻔﺮ ﺑﺎﺑﻲ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﮐﺸﺘﻪ‬
> ‫ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﺣﺪﻭﺩ ﺷﺼﺖ ﻧﻔﺮﺫﮐﺮ ﮐﺮﺩﻩ‪.‬‬
> ‫‪ (۱‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪ .٤۰٣‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺣﻤﻠ |ﻪ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺩﺭ ﺷﺐ ﺑﻌﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ‪ ١٠٠‬ﺳﺮﺑﺎﺯ‬
> ‫ﻭ ‪ ۵۰‬ﻧﻔﺮ ﺑﺎﺑﻲ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺑّﺎﻧﻲ ‪ ۶ ,C۷‬ﺑﻪ ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﺳﻴّﺪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﻤﻠ |ﻪ ﺩ ّﻭﻡ ﺭﻭﺯ‬
> ‫ﺑﻌﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺭﺑّﺎﻧﻲ ﺿﻤﻴﻤ |ﻪ ‪١٧-١٨ ، ٢‬‬
> ‫‪۱۰۳‬‬                                  ‫‪ ۷‬ﻗﺘﻞ ﻋﺎﻡ ﻣﺆﻣﻨﺎﻥ‬
> 
> ‫ﻣﺎﺩﻭﻥ ﺍﷲ ﻋﺒﺪ ﻭ ﮐﻞ ﻟﻪ ﺳﺎﺟﺪﻭﻥ ﻓﻲ ﺷﻬﺮ ﺷﻌﺒﺎﻥ ﺍﻟﻤﻌﻈﻢ‪ ۱‬ﻓﻲ ﺳﻨﺔ ﺍﻟﺴﺎﺩﺱ ﻣﻦ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻟﺤﻖ‪«.‬‬
> ‫ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺬﺷﺖ ﻣﺨﺎﺭﺝ ﻣﺤﺎﺻﺮ |ﻩ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﻭ ﻋﺠﺰ ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻲ‬
> ‫ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﺭ |ﻩ ﺍﻣﻮﺭ ﻭ ﻣﺨﺎﺭﺝ ﺟﻨﮓ ﺁﺷﮑﺎﺭﺗﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮ ﺯﻳﻦ‬
> ‫ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﻣﺸ ّﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺎ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ‬
> ‫ﻟﺸﮕﺮ ﺑﻪ ﻣﺸﺎﻭﺭﻩ ﻧﺸﺴﺖ ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﺣﻴﻠﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺣﻤﻠﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻭ ﺟﻨﮓ ﺭﺍ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﻣﺘ ّﻮﻗﻒ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﺎﻣﻪ‪،‬ﺍﻱ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻗﺮﺁﻧﻲ ﮐﻪ ُﻣﻬﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻧﺎﻣﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪:‬‬
> ‫»ﻣﺎ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﻧﻤﻲ ﺩﺍﻧﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺩﺍﺭﺍﻱ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻫﺴﺘﻴﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﻳﻦ ﻭ ﺁﻳﻴﻦ‬
> ‫ﺷﻤﺎ ﭘﻲ ﻧﺒﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻳﻢ ﻭ ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻳﻢ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﮏ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺩﻳﻦ ﻣﺒﻴﻦ ﺍﺳﻼﻡ‬
> ‫ﺍﺳﺖ ﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﭘﻨﺪﺍﺷﺘﻴﻢ ﮐﻪ ﺣﺮﻣﺖ ﻗﻮﺍﻋﺪ ﺍﺳﻼﻡ ﺭﺍ ﻣﺮﺍﻋﺎﺕ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﻨﻴﺪ‪ .‬ﺍﺯ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺟﻬﺖ ﺑﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﻗﻴﺎﻡ ﮐﺮﺩﻳﻢ ﻭ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﻢ ﺩﻳﻦ ﻭ ﺁﻳﻴﻦ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺑﺒﺮﻳﻢ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻓﻬﻤﻴﺪﻳﻢ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺳﻴﺎﺳﻲ ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻋﻘﻴﺪ |ﻩ ﺷﻤﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ‬
> ‫ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﮔﻮﻳﻴﺪ ﺷﺨﺼﻲ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻭﺣﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﺪ ﻭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ‬
> ‫ﺍﻭ ﺟﻤﻴﻌﴼ ﺭﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺮ ﺟﻤﻴﻊ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺣﻘﺎﻧﻴﺖ‬
> ‫ﺍﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻧﺼﺮﺕ ﺍﻭ ﻗﻴﺎﻡ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ .‬ﻣﺎ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﻪ ﺻﺪﻕ ﺍﻳﻦ ﺍ ّﺩﻋﺎﻱ ﺷﻤﺎ‬
> ‫ﺍﻗﺮﺍﺭ ﮐﻨﻴﻢ ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺍﺯ ﻗﻠﻌﻪ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﻮﻳﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻟﺸﮕﺮﮔﺎﻩ ﺑﻴﺎﻳﻴﺪ‬
> ‫ﻭ ﺑﺎ ﻣﺎ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﮐﻨﻴﺪ‪ .‬ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺻﺪﻕ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻣﺎ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﺪ ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺁﻥ‬
> ‫ﻣﺠﻴﺪ ﺭﺍ ﻫﻤ |ﻪ ﻣﺎ ُﻣﻬﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻴﻢ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺷﻤﺎ ﻣﻲ‪،‬ﻓﺮﺳﺘﻴﻢ ﻭ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻳﺎﺩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ‬
> ‫ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺻﺪﻕ ﺍ ّﺩﻋﺎﻱ ﺷﻤﺎ ﺑﺮ ﻣﺎ ﺛﺎﺑﺖ ﺷﺪ ﺑﺎ ﮐﻤﺎﻝ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﻭ ﺧﻠﻮﺹ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ‬
> ‫ﺻﺤﺖ ﺍ ّﺩﻋﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﻴﺪ ﻣﺎ‬ ‫ﻫﻤﺮﺍﻫﻲ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺑﺮ ﻋﮑﺲ ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻴﺪ ٌ‬
> ‫ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﻭﺟﻪ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺍﺫﻳﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺷﻤﺎ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﺎﺯﻣﻲ‪،‬ﮔﺮﺩﻳﺪ‪«...‬‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﺪﻋﻪ ﻭ ﻧﻴﺮﻧﮓ ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺭﺍ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺟﻮﻥ ‪ -‬ﺟﻮﻻﻱ ‪١٨٥٠‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪١٠٠ ,،١ .‬‬
> ‫ﺪ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺍﻳﻦ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺳﻴّﺪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻗﺎﺟﺎﺭ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻏﻴﺮ ﺑﺎﺑﻲ ﻫﺴﺘﻨ ‪،‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪٣٦١-٣٦٢‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                    ‫‪۱۰۴‬‬
> ‫ﺍﺯ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻭ ﺍﺯ ﻳﺎﺭﺍﻧﺶ ﺟﺪﺍ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ‪:‬‬
> ‫»ﺍﻱ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﻓﻀﻞ ﻣﻦ ﻣﻌﺘﺮﻓﻴﺪ ﻭ ﻣﺮﺍ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﻴﺪ ﭘﺲ‬
> ‫ﺍﺯ ﭼﻪ ﺭﻭﻱ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﮐﻔﺮ ﺭﺍ ﻋﻠﻴﻪ ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻧﮕﻴﺨﺘﻴﺪ ﻭ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ ﻧﻤﻮﺩﻳﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻣﺮ‬
> ‫ﺍﻟﻬﻲ ﺭﻭﻱ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮ ﺍﻭ ﺷﻮﺭﺵ ﮐﺮﺩﻳﺪ؟ ﺍﻱ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺭﻭﻱ‬
> ‫ﺯﻣﻴﻦ ﻓﺴﺎﺩ ﻧﮑﻨﻴﺪ ﻭ ﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﻲ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﻧﮑﻨﻴﺪ ﻭ ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻳﻲ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ‬
> ‫ﻭ ﺭﻭﺯﻱ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺁﻳﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺪﻳﻊ ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﻧﺎﺯﻝ ﻓﺮﻣﻮﺩ‪ .‬ﺍﻱ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺬﺭﺍ‬
> ‫ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﻭﺭ ﺁﻥ ﺳﭙﺮﻱ ﺧﻮﻫﺪ ﺷﺪ ﻭ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺷﻤﺎ ﻭ ﮐﺴﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺘﻢ ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺩ ﺷﻤﺎ‬
> ‫ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻮﻱ ﻣﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ‪ .‬ﺑﻨﮕﺮﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﻠﺖ‪،‬ﻫﺎﻱ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ‬
> ‫ﭼﻪ ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ ﺩﺭﺱ ﻋﺒﺮﺕ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ ﻭ‬
> ‫ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﻳﻴﺪ‪ .‬ﺍﻱ ﻣﺮﺩﻡ‪ ,‬ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﺑﻨﺪﻩ‪،‬ﺍﻱ ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩ‪،‬ﺍﻡ ﻭ ﺑﻪ‬
> ‫ﺁﻳﺎﺕ ﺍﻭ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺣﻖ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﺍﻋﻠﻲ ]ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ[ ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﻡ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺣﻀﻮﺭ‬
> ‫ﻣﻦ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺷﻤﺎ ﺳﺒﺐ ﻧﺎ ﺧﻮﺷﻨﻮﺩﻱ ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ ﺳﻔﺮ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ ﺷﻤﺎ ﺑﻪ‬
> ‫ﺳﻮﻱ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺭﻓﺖ‪ ,‬ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻱ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻫﻢ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﻪ‬
> ‫ﻣﺪﻋﻲ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻫﺴﺘﻴﺪ ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺧﻮﻥ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺯﻣﻴﻦ ﻧﺮﻳﺰﻳﺪ‪ .‬ﺍﻣﻮﺍﻝ‬ ‫ّ‬
> ‫ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﺎﻃﻞ ﻣﮕﻴﺮﻳﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮐﺎﻓﺮ ﻧﺸﻮﻳﺪ‪ .‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﭘﻨﺪﻫﺎﻱ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﺯ‬
> ‫ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻣﻦ ﭘﻴﺮﻭﻱ ﮐﻨﻴﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭﻱ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻓﻖ ﺭﻭﺡ ﺍﺷﺮﺍﻕ ﮐﺮﺩﻩ ﺩﻭﺭﻱ ﻧﮑﻨﻴﺪ ﻭ‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﻧﻨﻤﺎﻳﻴﺪ‪ .‬ﺍﻱ ﻣﺮﺩﻡ ﺁﻳﺎ ﻣﻲ ُ‪،‬ﮐﺸﻴﺪ ﮐﺴﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﮑﺘﺎ‬
> ‫ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺁﻳﺎﺗﻲ ﺭﺍ ﻧﺎﺯﻝ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﺫﻫﺎﻥ ﻭ ﺧﺮﺩﻫﺎﻱ ﻫﻤ |ﻪ‬
> ‫ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﺍﺩﺭﺍﮎ ﺁﻥ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﺍﺳﺖ؟ ﺑﺮ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺭﺣﻢ ﮐﻨﻴﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺎﻝ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ‬
> ‫ﭘﻴﺮﻭﻱ ﻧﮑﻨﻴﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺯﻭﺩﻱ ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎﻱ ﻓﺎﻧﻲ ﮔﺬﺭﺍ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ‬
> ‫ﺣﻀﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﮑﺘﺎﻳﻲ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ ﻣﻘﺘﺪﺭ ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻪ ﺫﺍﺕ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ‪،‬ﺍﻳﺪ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺳﺆﺍﻝ ﺧﻮﻫﺪ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻱ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻗﻠﻤﺮﻭ‬
> ‫ﺑﺎﻃﻞ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ‪،‬ﺍﻳﺪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺣﮑﻢ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺍﻟﻮﺍﺡ ﻋ ّﺰ ﺍﻟﻬﻲ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﻧﺎﺯﻝ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﺤﺘﻮﻡ ﺍﺳﺖ‪«.‬‬
> ‫ﺁﻗﺎ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘ ‪،‬ﻪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻮﺳﻴﺪﻩ ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪:‬‬
> ‫‪ (۱‬ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺗﺮﺟﻤ |ﻪ ﺷﺨﺼﻲ »ﻟﻮﺡ ﺍﻳّﻮﺏ« ﺗﻮﺳﻂ ﺧﺎﺿﻊ ﻓﻨﺎﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ‪ ٢١ ،‬ﺁﭘﺮﻳﻞ ‪bahailibrary..١٩٩٧‬‬
> ‫‪org/provisional/surih.sabr.html‬‬
> ‫‪۱۰۵‬‬                           ‫‪ ۷‬ﻗﺘﻞ ﻋﺎﻡ ﻣﺆﻣﻨﺎﻥ‬
> 
> ‫»ﺳﺎﻋﺖ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻓﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ «.‬ﺳﭙﺲ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﮐﺮﺩﻩ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪:‬‬
> ‫»ﺍﻳﻦ ﺟﻨﮓ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻘﺎﺿﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺷﮏ ﺣﻴﻠﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻴﺶ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻲ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﺯﻳﻦ‪،‬ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ‪،‬ﺧﺎﻥ‬‫ﺩﻋﻮﺕ ﺑﻪ ﺻﻠﺢ ﺑﺪﻭﻥ ّ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺭﻓﺖ ﺗﺎ ﺩﺭﺳﺘﻲ ﺍ ّﺩﻋﺎﻱ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﻢ‪«.‬‬
> ‫ﺗﺼﻮﺭ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﻪ‬        ‫ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺍﺯ ّ‬
> ‫ﻧﺰﺩﺷﺎﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﺩﭼﺎﺭ ﻭﺣﺸﺖ ﻭ ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﻳﻪ ﻭ ﺯﺍﺭﻱ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ؛ ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ‪،‬ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺣﺎﻻ ﭼﻪ ﮐﺴﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ؟‬
> ‫ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺑﺮﺍﻱ ﺧﺪﺍﺣﺎﻓﻈﻲ ﺗﺎ ﺩﺭ ﻗﻠﻌﻪ ﺭﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺁﻧﺠﺎ ﺁﻗﺎ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ‬
> ‫ﺩﺭﺧﺖ ﺗﻮﺕ ﺑﺰﺭﮔﻲ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻧﺪ ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻧﺼﺎﻳﺢ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺑﻴﺎﻥ‬
> ‫ﻋﺪﻩ‪،‬ﺍﻱ ﻫﻢ ﺭﻭﻱ ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎﻱ ﻗﻠﻌﻪ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﻪ‬  ‫ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ۲.‬ﻫﻤﻪ ﺩﻭﺭﺍﻳﺸﺎﻥ ﺣﻠﻘﻪ ﺯﺩﻧﺪ ﻭ ّ‬
> ‫ﺣﺮﻑ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﮔﻮﺵ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺳﻌﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺑﺎ ﺳﺨﻨﺎﻥ ﺗﺸﻮﻳﻖ‪،‬ﺁﻣﻴﺰ ﻭ‬
> ‫ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺩﻓﺎﻋﻲ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﻭ ﺷﮑﺮ ﻭ ﺳﭙﺎﺱ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺨﺘﻲ ﻭﺩﺍﻉ ﺭﺍ ﮐﺎﻫﺶ‬
> ‫ﺩﻫﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ‪:‬‬
> ‫»ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ ﻣﺎ ﺍﻋﻼﻥ ﻧﺪﺍﻱ ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻻﺯﻡ‬
> ‫ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻗﺼﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ‪ .‬ﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﺮ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﮐﻨﻴﻢ‪ .‬ﻣﺎ‬
> ‫ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻴﻢ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻋﻮﺕ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﭘﻴﺎﻡ ﺍﻟﻬﻲ ﺑﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ‬
> ‫ﭘﺎﺳﺦ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ]ﻭ ﻣﺎ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻓﺎﻉ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻳﻢ ‪ [،‬ﺍﻣﺎ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﺻﻠﺢ ﻭ ﺁﺷﺘﻲ‬
> ‫ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺮ ﻣﺎ ﻓﺮﺽ ﻭ ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﻭﻳﻢ ﻭ ﺑﻪ ﺗﻘﺎﺿﺎﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻮﺵ‬
> ‫ﺑﺪﻫﻴﻢ ﺣﺘﻲ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺩﻋﻮﺕ ﺣﻴﻠﻪ ﻭ ﻧﻴﺮﻧﮓ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺭﺍﺩ |ﻩ ﺍﻟﻬﻲ ﺍﺳﺖ ﺍﺗﻔﺎﻕ‬
> ‫ﺧﻮﻫﺪ ﺍﻓﺘﺎﺩ‪ .‬ﻗﺼﺪ ﻣﺎ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﻮﻳﻢ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻟﺸﮕﺮ ﺍﻟﻬﻲ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﻧﻪ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺣﻖ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ‪«.‬‬
> ‫ﻟﺸﮕﺮ ﺟﻨﮓ ﻭ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻟﺸﮕﺮ ّ‬
> ‫ﺳﭙﺲ ﺁﻗﺎ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺑﺎ ﻫﻤ |ﻪ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﺩﺍﻉ ﮐﺮﺩﻩ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﺪ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﻫﻢ ﺗﻼﻭﺕ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪:‬‬   ‫ﻭ ﺁﻳﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﻏﻠﺐ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧ ‪،‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪ .٣٦٢‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪٢٩‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ ، ٧٩، ١ .‬ﺷﻤﺎﺭﻩ ‪١‬‬
> ‫ﺍﻟﺪﺭﻳﻪ« ‪٢٠٨ ،‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﺁﻭﺍﺭﻩ ‪» ،‬ﮐﻮﺍﮐﺐ ّ‬
> ‫‪ (۴‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ ، ٧٩، ١ .‬ﺷﻤﺎﺭﻩ ‪.١‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪٣١‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                                   ‫‪۱۰۶‬‬
> ‫ﻭﻥ ﺃﻥ ﻳُ ْﻄ ِﻔﺌُﻮﺍ ﻧُﻮ َﺭ ﺍﷲ ﺑِﺄﻓْ َﻮﺍ ِﻫ ِﻬ ْﻢ َﻭﻳَْﺄﺑَﻰ ﺍﷲ ﱠ‬
> ‫ﺇﻻ ﺃﻥ ﻳُﺘِ ﱠﻢ ﻧُﻮ َﺭُﻩ َﻭﻟَ ْﻮ َﻛ ِﺮَﻩ‬                                                           ‫ِﻳﺪ َ‬
> ‫»‪...‬ﻳُﺮ ُ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺍﻟْ َﻜﺎﻓِ ُﺮ َ‬
> ‫ﻭﻥ‪«.‬‬
> ‫ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﭼﻨﺪ ﺗﻦ ﺍﺯ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ ﺣﺎﺟﻲ ﺳﻴﺪ ﻋﺎﺑﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ‬
> ‫ﻟﺸﮕﺮ ﺣﮑﻮﻣﺘﻲ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﻭ ﻣﺮﺩﺍﻧﺶ ﻭﻗﺘﻲ ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻳﻨﺪ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﻪ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺍﺯ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺎﻩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﺑﻪ‬
> ‫ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺗﻌﺎﺭﻑ ﻭ ﺗﻤﻠﻖ ﻭ ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻋﻮﺕ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ‬
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﺑﻪ ﺧﻴﻤ |ﻪ ﻣﺠﻠّﻠﻲ ﮐﻪ ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﺮﭘﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺮﻭﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ‬
> ‫ﺁﻧﺠﺎ ﺁﻗﺎ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺣﺎﮐﻢ‬
> ‫ﻭ ﺩﻭ ﺍﻓﺴﺮ ﺍﺭﺷﺪ ﻧﺸﺎﻧﺪﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﺑﻘﻴﻪ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻭﻗﺎﺭ ﻭ ﻣﺘﺎﻧﺖ ﺁﻗﺎ ﺳﻴﺪ‬
> ‫ﻳﺤﻴﻲ ﺁﻥ ﺩﻭ ﺭﺍ ﻣﺮﻋﻮﺏ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻭﻗﺘﻲ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻣﻘﺘﺪﺭﺍﻧ |ﻪ‬
> ‫ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ‪،‬ﺗﺮ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﻳﺸﺎﻥ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪:‬‬
> ‫»ﻣﻮﻻﻱ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻧﺼﺮﺕ ﺍﻣﺮﺵ ﺷﻬﻴﺪ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺷﺪ‪ .‬ﻣﮕﺮ‬
> ‫ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﻭﻻﺩ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺴﺘﻢ؟ ﭼﺮﺍ ﺑﻪ ﻣﺨﺎ ﻟﻔﺖ ﻣﻦ ﻗﻴﺎﻡ ﮐﺮﺩﻩ‪،‬ﺍﻳﺪ؟ ﭼﺮﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ‬
> ‫ﻣﺮﺍ ﺑﮑﺸﻴﺪ؟ ﺑﻪ ﭼﻪ ﺟﻬﺖ ﻣﺮﺍ ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﮐﺮﺩﻩ‪،‬ﺍﻳﺪ ؟ ﭼﺮﺍ ﻣﻼﺣﻈ |ﻪ ﺍﻧﺘﺴﺎﺏ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﷲ ﻧﻤﻲ‪،‬ﻧﻤﺎﻳﻴﺪ ﻭ ﻣﺮﺍﻋﺎﺕ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﻨﻴﺪ؟«‬
> ‫ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻭ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺁﻗﺎ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﺭﺍ ﺑﺠﺎ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺣﺮﻑ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﮔﻮﺵ ﻓﺮﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺗﺎ‬
> ‫ﺍﻣﺎﻡ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﮐﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ‬
> ‫ﮐﻨﺪ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ‪،‬ﺍﻱ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ۳.‬ﺁﻧﻬﺎ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻓﺮﺻﺘﻲ ﺑﻮﺩﻧﺪ‬
> ‫ﺗﺎ ﭼﮕﻮﻧﮕﻲ ﻧﻘﺸ |ﻪ ﻗﺘﻞ ﺁﻗﺎ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻲ ﮐﻨﻨﺪ ‪ ,،‬ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺑﻪ‬
> ‫ﺧﻮﺑﻲ ﺁﮔﺎﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻱ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺍﺗﻔﺎﻗﻲ ﺑﻴﻔﺘﺪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺍﺯ ﺳﺮ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺑﻪ ﺣﻤﻠ |ﻪ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﺑﺰﺭﮔﻲ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺯﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﻫﺮ ﺍﻗﺪﺍﻣﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺴﺎﺏ ﺷﺪﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺠﻴﺪ ‪ ،‬ﺳﻮﺭ |ﻩ ﺗﻮﺑﻪ ‪ ،‬ﺁﻳ |ﻪ ‪٣٢‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪٣٦٢-٣٦٣‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻓﻴﻀﻲ ‪٦٥‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪٣٦٣‬‬
> ‫‪۱۰۷‬‬                                      ‫‪ ۷‬ﻗﺘﻞ ﻋﺎﻡ ﻣﺆﻣﻨﺎﻥ‬
> 
> ‫ﻳﮏ ﺭﻭﺯ ﺻﺒﺢ ﻭﻗﺘﻲ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﻮﻧﺪ‬
> ‫ﺪ‪ ,۱‬ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ۲.‬ﺍّﻣﺎ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ‬ ‫ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﻣﺎﻧﻊ ﺷﺪﻧ ‪،‬‬
> ‫ﺍﺻﺤﺎﺏ ﻣﻮﻓّﻖ ﺷﺪ ﺍﺯ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﻓﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ ﺑﻪ ﻭ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﮕﻮﻳﺪ‬
> ‫ﮐﻪ ﺟﻨﺎﺏ ﺁﻗﺎ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﺍﺳﻴﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ۳.‬ﮔﺮﻭﻫﻲ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﺧﺒﺮ‬
> ‫ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ ﺳﺮﺍﺳﻴﻤﻪ ﺍﺯ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺎﻩ ﺣﻤﻠﻪ ﺑﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺑﻪ ﺁﺳﺎﻧﻲ‬
> ‫ﺣﻤﻠ |ﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺧﻨﺜﻲ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ۴.‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ ﻟﺸﮕﺮ ﺣﮑﻮﻣﺘﻲ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﺑﻪ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺣﻤﻠﻪ ﻧﺰﺩ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻞ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﻮﺍﻓﻖ‪،‬ﻧﺎﻣﻪ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺁﻗﺎ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﮔﻔﺖ ﺍﺳﺎﺭﺕ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﻮﺍﻓﻖ‪،‬ﻧﺎﻣﻪ‬
> ‫ﺍﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﺁﻗﺎ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﻗﻠﻌﻪ‬
> ‫ﺣﻞ ﺻﻠﺢ ﺟﻮﻳﺎﻧﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ﻭ‬ ‫ﺑﻔﺮﺳﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﻨﻮﻳﺴﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ ﻟﺸﮕﺮ ﺑﻪ ﻳﮏ ﺭﺍﻩ ّ‬
> ‫‪۵‬‬
> ‫ﻫﻤ |ﻪ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺑﺎﻳﺪ ﻗﻠﻌﻪ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺍﻳﻦ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺖ ﺭﺍ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺖ ﺩ ّﻭﻣﻲ ﻫﻢ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺳﺮﻱ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺖ ﺩ ّﻭﻡ ﺑﻪ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﻗﻠﻌﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ‬    ‫ﺍﻳﻦ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺖ ﮐﺎﻣﻼ ّ‬
> ‫ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺖ ﺍ ّﻭﻝ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﻨﻴﺪ ﻭ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﺷﺒﻴﺨﻮﻥ ﺑﺰﻧﻴﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﺩﻭ ﺍﻳﻦ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺖ‪،‬ﻫﺎ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ )‪ (٣٦٣‬ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﺣﻴﺪ »ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﻭ ﺳﻪ ﺷﺐ« ﺩﺭ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻣﺘﻌﺪ ّﺩﻱ‬
> ‫ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﺣﻴﺪ ﺗﻼﺵ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪﻱ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺁﻧﺠﺎ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺍﻓﻨﺎﻥ ‪،‬‬
> ‫»ﻇﻬﻮﺭ ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻭ ﻓﺎﺭﺱ« ‪٥٤‬؛ ﺭﺑّﺎﻧﻲ ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﺟﺎﻧﻲ )ﻓﺼﻞ ‪(١١، ٦‬؛ ﻫﻤﺪﺍﻧﻲ‬
> ‫‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﺭﺑّﺎﻧﻲ )ﻓﺼﻞ ‪.(١٥ ،٩‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺍﻓﻨﺎﻥ ‪٥٤‬؛ ﻫﻤﺪﺍﻧﻲ ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﺭﺑّﺎﻧﻲ )ﻓﺼﻞ ‪(١٥ ، ,٩‬؛ ﺳﻴّﺪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻪ ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﺭﺑّﺎﻧﻲ )ﻓﺼﻞ ‪(٦، ٧‬؛ ﺣﺎﺟﻲ‬
> ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺟﺎﻧﻲ ‪ ،‬ﻧﻘﻞ ﺩﺭ ﺭﺑّﺎﻧﻲ )ﻓﺼﻞ ‪.(١١ ,، ٦‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻓﻴﻀﻲ ‪ .٦٥‬ﺍﻳﻦ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ‪ ,‬ﺷﻔﻴﻊ ﻭ ﻧﻴﮑﻼﺱ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻓﻴﻀﻲ ‪٦٢-٦٣‬؛ ﺣﺎﺟﻲ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺟﺎﻧﻲ‪ ، ,‬ﻧﻘﻞ ﺩﺭ ﺭﺑّﺎﻧﻲ )ﻓﺼﻞ‪ .( ١١ ,،٦‬ﺍﻳﻦ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ‪,‬‬
> ‫‪،‬ﺷﻔﻴﻊ ﻭ ﻧﻴﮑﻼﺱ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﺍﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﭼﻴﺰﻱ ﺫﮐﺮ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺍّﻣﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ‬
> ‫ﻣﺆﻟﻔﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﻭﻗﻮﻉ ﺁﻥ ﻣﺤﺘﻤﻞ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﺷﺪ‪ ,‬ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻌﺪﴽ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﻧﺎﻣﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺎﺑﻴﻬﺎ ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ‪ .‬ﺩﺭ‬
> ‫ﻣﺘﻘﺮﻕ‬
> ‫ﺑﺮﺧﻲ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻪ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﻫﻢ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺍﺯ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪ ﻭ ّ‬
> ‫ﺳﺎﺧﺖ‪) .‬ﺍﻓﻨﺎﻥ ‪٥٤‬؛ ﻫﻤﺪﺍﻧﻲ ‪ ،‬ﻧﻘﻞ ﺩﺭ ﺭﺑّﺎﻧﻲ ‪ ،‬ﻓﺼﻞ ‪.(۱۵ ,،٩‬‬
> ‫‪ (۵‬ﻓﻴﻀﻲ ‪٦٢-٦٣‬؛ ﻫﻤﺪﺍﻧﻲ ‪ ،‬ﻧﻘﻞ ﺩﺭ ﺭﺑّﺎﻧﻲ )ﻓﺼﻞ ‪(١٥-١٦ ,،٩‬؛ ﺣﺎﺟﻲ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺟﺎﻧﻲ ‪ ،‬ﻧﻘﻞ ﺩﺭ ﺭﺑّﺎﻧﻲ )ﻓﺼﻞ‬
> ‫‪(١١ ، ,٦‬؛ ﺍﻓﻨﺎﻥ ‪.٥٤‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                       ‫‪۱۰۸‬‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺭﺍ ﺑﻪ ﻳﺎﺭ ﻭﻓﺎ ﺩﺍﺭ ﺧﻮﺩ ﺣﺎﺝ ﺳﻴﺪ ﻋﺎﺑﺪ ﺳﭙﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﻩ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺪﻫﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﻣﺎ ﺣﺎﺝ ﺳﻴﺪ ﻋﺎﺑﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺪﺍﻳﺎ ﻭ ﻭﻋﺪﻩ ﻭ ﻭﻋﻴﺪﻫﺎﻱ ﺣﺎﮐﻢ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻗﻄﻌﻪ‬
> ‫ﺯﻣﻴﻨﻲ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻗﻠﺒﴼ ﻳﺎﺭ ﻭ ﻳﺎﻭﺭ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻧﺒﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﻧﺰﺩ ﺣﺎﮐﻢ‬
> ‫ﺭﻓﺖ ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺖ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺩ‪ ۲.‬ﺣﺎﮐﻢ ﻓﻘﻂ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺖ ﺍﻭﻝ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ‬
> ‫ﭘﺲ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻪ ﻟﺸﮕﺮ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺎﺵ ﺩﺍﺩ‪.‬‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺎ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﭘﻴﻐﺎﻡ ﻭﺣﻴﺪ ﮔﻴﺞ ﻭ ﻣﺘﺤﻴﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﭼﻮﻥ ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﺁﻗﺎ ﺳﻴﺪ‬
> ‫ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻮﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻱ ﻭﺳﺎﻳﻞ ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﺁﻣﺎﺩ |ﻩ‬
> ‫ﺗﺮﮎ ﻗﻠﻌﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﻀﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺣﺘﻲ ﺳﻼﺡ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ‪ ۳.‬ﺁﻥ ﺷﺐ ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺍﻣﻦ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭﺗﺎﺭﻳﮑﻲ ﺷﺐ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺭﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ‬
> ‫ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻲ ﺩﻫﻨﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺍﺯ‬
> ‫ﻗﻠﻌﻪ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺭﺍﻩ ﻫﺎﻱ‬
> ‫ﻗﻠﻌﻪ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺭﺍﻩ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﻋﻘﺐ ﻧﺸﻴﻨﻲ ﺭﺍ ﺑﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺩﺳﺘ |ﻪ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺍﺯ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ‬
> ‫ﺍﺯ ﺟﻠﻮ ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﻲ‪،‬ﭘﻨﺎﻩ ﻭ ﺑﻲ‪،‬ﺩﻓﺎﻉ ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ‬
> ‫ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺳﻼﺡ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺷﻠﻴﮏ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ‬
> ‫ﺳﻤﺖ ﺟﻠﻮ ﺩﻭﻳﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺧﻄﻮﻁ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻢ ﺑﺸﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺷﺪﺕ ﺑﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯ‪،‬ﻫﺎ‬ ‫ﺁﻧﻬﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺷﻤﺸﻴﺮ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﻭ ّ‬
> ‫‪۵‬‬
> ‫ﺣﻤﻠﻪ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﻱ ﻧﺎﭼﺎﺭﻱ ﺑﺎ ﭘﺮﺗﺎﺏ ﺳﻨﮓ ﻭ ﭼﻮﺏ ﻣﻲ‪،‬ﺟﻨﮕﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺷﻠﻴﮏ ﺳﻼﺡ‪،‬ﻫﺎ ﺩﺭ ﺷﺐ ﻫﻮﺍ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻳﮑﻲ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺑﺮ‬
> ‫ﺿﺠ |ﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺯﺧﻤﻲ ﻭ ﻧﻴﻤﻪ‪،‬ﺟﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺳﺮ ﻭ‬ ‫ﺧﺎﮎ ﻣﻲ‪،‬ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ‪ ۶.‬ﺻﺪﺍﻱ ﻧﺎﻟﻪ ﻭ ّ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪٣٦٤‬؛ ﺷﻔﻴﻊ ‪٩‬؛ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪٣١٣، ١ .‬؛ ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪٣٣‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪٤٠٤‬؛ ﺷﻔﻴﻊ ‪ .١٠‬ﺍﻓﻨﺎﻥ‪ ,‬ﻫﻤﺪﺍﻧﻲ ﻭ ﺟﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺖ ﺩ ّﻭﻡ ﺍﺷﺎﺭﻩ‪،‬ﺍﻱ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪٣٦٤‬؛ ﺷﻔﻴﻊ ‪١٠‬‬
> ‫‪ (۴‬ﺷﻔﻴﻊ ‪ .١٠‬ﺍﻳﻦ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﺷﻔﻴﻊ ﺫﮐﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۵‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪٣٦٤‬‬
> ‫‪ (۶‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ ،٨٦ ، ,١ .‬ﺷﻤﺎﺭ |ﻩ ‪ .١‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ‪ ٤٠٠‬ﻧﻔﺮ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺗﻠﻔﺎﺕ‬
> ‫»ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻢ« ﺫﮐﺮ ﺷﺪﻩ ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻣﺠﺮﻭﺣﻴﻦ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻭ ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ‪ .‬ﺷﻔﻴﻊ )‪(١٠‬‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ ﻣﺴﺠﺪ ﺗﻮﺳﻂ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪.٣٤‬‬
> ‫‪۱۰۹‬‬                                    ‫‪ ۷‬ﻗﺘﻞ ﻋﺎﻡ ﻣﺆﻣﻨﺎﻥ‬
> 
> ‫ﺻﺪﺍ ﻭ ﻫﻴﺎﻫﻮﻱ ﺟﻨﮓ ﻭ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻱ ﻫﺎ ﮔﻢ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺗﻌﺪﺍﺩﻱ ﺍﺯ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﻫﺎ ﺑﻪ ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ ﺩﺭ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺑﺎﻡ ﻭ‬
> ‫ﺑﺎﻻﻱ ﻣﻨﺎﺭﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺁﻥ ﻣﺴﺘ ّﻘﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﻠﺤ |ﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ‬
> ‫ﺑﻪ ﻫﺮ ﺑﺎﺑﻲ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﭘﻨﺎﻩ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺴﺠﺪ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻳﺪ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻱ ﮐﻨﻨﺪ‪ ۱.‬ﺍﺯ ﺑﺎﻻﻱ‬
> ‫ﻣﻨﺎﺭﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﻠﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺠﺪ ﻭ ﭘﺸﺖ ﺑﺎﻡ ﺁﻥ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺤﻠّﻪ‬
> ‫ﺭﺍ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺑﺎﺑﻲ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺩﻳﺪﻧﺪ ﺷﻠﻴﮏ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﺯ ﺻﻒ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺗﺎ ﺷﻬﺮ‬
> ‫ﺩﻭﻳﺪﻩ ‪ ,،‬ﺧﺴﺘﻪ ﻭ ﻣﺠﺮﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺴﺠﺪ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ ﺗﺎ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪﺍّﻣﺎ ﺑﺎ ﺷﻠﻴﮏ ﮔﻠﻮﻟ |ﻪ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺳﺮﺑﺎﺯ ﻫﺎ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﻣ ّﻮﻓﻖ ﺷﺪ‪ .‬ﻗﻠﻌﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺧﺎﻟﻲ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﺸﺘﻪ ﻳﺎ ﻓﺮﺍﺭﻱ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﮐﺸﺘﻦ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﺘّﻲ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻓﺘﻮﺍﻱ ﻗﺘﻞ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻫﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﺻﺎﺩﺭ ﮐﺮﺩﻩ‬
> ‫ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ۴‬ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﺩﻩ ﻧﺒﻮ ‪،‬ﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭ‪ ,‬ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ‪ ,‬ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ ﻟﺸﮕﺮ ﺑﺮﺍﻱ‬
> ‫ﺣﻔﻆ ﺍﻣﻨﻴﺖ ﻭ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺟﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ُﻣﻬﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺍﻱ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﮐﻮﻩ ﺳﺮﺥ ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ‬
> ‫ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎ ﻣﺸﺎﻭﺭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﻣﺸﻮﺭﺕ ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ ﺍﺭﺗﺶ ﻗﺪﻡ‬
> ‫ﭘﻴﺶ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭ ﺁﻣﺎﺩﮔﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﺟﺮﺍﻱ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘ |ﻪ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺍﻋﻼﻡ‬
> ‫ﺪ ﺍﻣﺎ ﻣﻦ ﻫﻴﭻ‬ ‫ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﮔﻔﺖ ﺷﻤﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺣﻔﻆ ﺟﺎﻥ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺧﻮﺭﺩﻩ‪،‬ﺍﻳ ‪،‬‬
> ‫ﺳﻮﮔﻨﺪﻱ ﻧﺨﻮﺭﺩﻩ‪،‬ﺍﻡ ﻭ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﻢ ﺍﻳﻦ ﺛﻮﺍﺏ ﺭﺍ ﺑﺒﺮﻡ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩﻱ ﮐﻪ ﻳﮑﻲ‬
> ‫‪ (۱‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪٣٦٤‬؛ ﺷﻔﻴﻊ ‪١٠‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪ .٣٦٤-٣٦٥‬ﺷﻔﻴﻊ ‪ .١٠‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻣﻮﻓّﻖ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺑﺎﻻﻱ ﻣﻨﺎﺭ |ﻩ ﻣﺴﺠﺪ ﺑﭙﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ‬
> ‫ﺑﻪ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯ ﺷﻠﻴﮏ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯ ﺑﻪ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﺍّﻣﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺩﺭ ﻗﺘﻞ ﻋﺎﻡ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺷﺮﮐﺖ‬
> ‫ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪ .٣٦٥‬ﺷﻔﻴﻊ ‪١٠‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻓﻴﻀﻲ‪ .٦١‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪٨٧ ، ,١ .‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                         ‫‪۱۱۰‬‬
> ‫ﺍﺯ ﺍﻋﻀﺎﺀ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﺑﺎ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﻳﺎ ﺻﺪﻣﻪ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‬
> ‫ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺪﻡ ﭘﻴﺶ ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺩﺭﺗﻨﺒﻴﻪ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻭﺣﻴﺪ ﺳﻬﻤﻲ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻼ ﺑﺎﻗﺮ‪ ,‬ﭘﻴﮏ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ‪ ,‬ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ‬    ‫ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻣ ّ‬
> ‫ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻣﺸﺘﺎﻗﺎﻧﻪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﺷﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺩﻭ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺍﺯ‬
> ‫ﺟﻤﻠﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺯﺍﺩ |ﻩ ﺣﺎﮐﻢ‪ ,‬ﭘﺴﺮ ﻋﻠﻲ ﺍﺻﻐﺮ ﺧﺎﻥ‪ ,‬ﮐﻪ ﭘﺪﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﺒﺮﺩ ﻫﺎ ﺍﺯ‬
> ‫ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺗﺸﻨ |ﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﺘّﺤﺪ ﺷﺪﻩ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺟﺴﺎﺭﺗﻲ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ‬
> ‫ﻭ ﻫﻤﮕﻲ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻧﺰﺩ ﺁﻗﺎ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﺭﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﻋ ّﻤﺎﻣﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻋﻼﻣﺖ ﺍﺻﻞ ﻭ ﻧﺴﺐ‬
> ‫ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﺳﺮ ﺍﻭ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩﻥ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭘﻴﭽﻴﺪﻧﺪ‪.۱‬‬
> ‫ﺍﻧﺪﮐﻲ ﺑﻌﺪ ﺟﺴﺪ ﻋﻨﺼﺮﻱ ﺣﻀﺮﺕ ﺁﻗﺎ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﻭﺣﻴﺪ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺿﺮﺑﺎﺕ ﭘﻲ ﺩﺭ ﭘﻲ‬
> ‫ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺑﻪ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩ‪.‬‬
> ‫ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋ ّﻤﺎﻣ |ﻪ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﺳﺒﻲ ﺑﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺟﺴﻢ ﻣﺠﺮﻭﺡ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ‬
> ‫ﺩﺭ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺷﻬﺮ ﺑﮕﺮﺩﺍﻧﻨﺪ‪ ۲.‬ﻣﺮﺩﻡ ﺷﻬﺮ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﻴﺠﺎﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺩﺭ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ‪،‬ﻫﺎ‬
> ‫ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻧﺎﺳﺰﺍ ﻣﻲ‪،‬ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻭ ﺳﻨﮓ ﭘﺮﺗﺎﺏ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺯﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭ ﺟﺴﺪ ﻧﻴﻤﻪ‪،‬ﺟﺎﻥ‬
> ‫ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺭﻗﺼﻴﺪﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ۳.‬ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻧ |ﻪ ﺁﻥ ﺁﺷﻮﺏ ﻭ ﻏﻮﻏﺎ‬
> ‫ﻭ ﺷﻮﺭ ﻭ ﻫﻴﺠﺎﻥ ﺟﻨﻮﻥ ﺁﻣﻴﺰ ﮐﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ‬
> ‫ﮔﺮﺩ ﻭ ﻏﺒﺎﺭﻱ ﮐﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻓﺮﻳﺎﺩﻫﺎﻱ ﺧﺸﻢ ﻭ ﻏﻀﺐ ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻴﺎﻧﻲ ﮐﻪ‬
> ‫ﺭﻭﻱ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻫﺎﻱ ِﮔﻠﻲ ﻳﺎ ﭘﺸﺖ ﺑﺎﻡ‪،‬ﻫﺎ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﺭﻭﺡ ﭘﺮﻓﺘﻮﺡ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺟﺴﺪ‬
> ‫ﻋﻨﺼﺮﻱ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺍﺑﻬﻲ ﭘﻴﻮﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﺟﺴﺪ ﺑﻲ ﺟﺎﻥ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺳﺮ ﺑﺮﻳﺪﻧﺪ ﻭ ﭘﻮﺳﺖ ﺳﺮ ﺭﺍ ﮐﻨﺪﻩ ﻭ ﺩﺍﺧﻞ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ )‪ .(٣٦٥‬ﻧﻴﮑﻼﺱ )‪ (٤٢٤‬ﺍﺳﺎﻣﻲ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺫﻳﻞ ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﮐﺴﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮ ﺷﺨﺺ ﻣﺬﮐﻮﺭ‬
> ‫ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺮﺍﻱ ﮐﺸﺘﻦ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺍﻋﻼﻡ ﺁﻣﺎﺩﮔﻲ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ :‬ﺻﻔﺮ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﺷﻌﺒﺎﻥ ﺩﺭ‬
> ‫ﻧﺒﺮﺩ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺁﻗﺎ ﺧﺎﻥ ‪ ،‬ﭘﺴﺮ ﻋﻠﻲ ﺍﺻﻐﺮ ﺧﺎﻥ‪ ,‬ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ‪ ,‬ﮐﻪ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺻﺤﻪ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺪﺍﺭﺩ‪ ,‬ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺍﻭ‬
> ‫ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺑﺮ ﺩﺭﺳﺘﻲ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ﺩﺭ ﺑﺎﺭ |ﻩ ﻣﺮﮒ ﺑﺎﻗﺮ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ّ ,‬‬
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﮐﺸﺘﻦ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺧﻮﻥ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺷﻮﻗﻲ ﺍﻓﻨﺪﻱ ‪٤٣‬؛ ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪٣٦٥‬؛ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪٨٩ ، ,١ .‬؛ ﻓﻴﻀﻲ‪٧٠‬؛ ﺷﻔﻴﻊ )‪(١١‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﭘﺎﻫﺎﻱ‬
> ‫ﺍﻭ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻃﺎﻫﺮ ﺯﺍﺩﻩ ﺝ‪٣٦٥ ، ,١ .‬‬
> ‫‪۱۱۱‬‬                                    ‫‪ ۷‬ﻗﺘﻞ ﻋﺎﻡ ﻣﺆﻣﻨﺎﻥ‬
> 
> ‫ﮐﺎﻩ ﭘﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺣﺎﮐﻢ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﻔﺮﺳﺘﻨﺪ‪ ۱.‬ﭘﺎﻫﺎﻱ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﺳﺐ ﺑﺴﺘﻨﺪ ﻭ‬
> ‫ﺟﺴﻤﺶ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ ﻭ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺑﺮ ﺯﻣﻴﻦ ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﻫﺮ ﺑﻲ‪،‬ﺣﺮﻣﺘﻲ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ‬
> ‫ﮏ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﻣﻨﺰﻝ‬  ‫ﺑﺮ ﺍﻭ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺻﺤﻨ |ﻪ ﻓﺠﻴﻊ ﺗﺎ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﻧﻈﺮ ﺑﻴ ‪،‬‬
> ‫ﺯﻳﻦ‪،‬ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ‪،‬ﺧﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺖ‪.‬‬
> ‫ﺯﻧﻬﺎﻱ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺑﺎ ﻃﺒﻞ ﻭ ﺩﻫﻞ ﺁﻭﺍﺯ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ ﻭ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻗﺼﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﻧﮕﺎﺭ‬
> ‫ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺠﻠﺲ ﺟﺸﻨﻲ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺻﺪﺍﻫﺎﻱ ﻣﺨﺘﻠﻒ‬
> ‫ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺷﺪﻧﺪ‪ ۲.‬ﺍﮔﺮ ﺟﺴﺪ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺯﻳﺮ ﺳﻨﮓ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺁﻥ ﭘﺮﺗﺎﺏ‬
> ‫ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻣﺪﻓﻮﻥ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻣﺮﺩﻡ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﮐﻢ ﮐﻢ ﺁﻥ ﺣﺎﻟﺖ‬
> ‫ﺳﮑﺮ ﻭ ﻧﺸﺌ |ﻪ ﺟﻨﻮﻥ ﺟﻤﻌﻴﺖ ﮐﺎﻫﺶ ﻳﺎﻓﺖ ﻭ ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﺗﺎ ﻣﻨﺰﻝ ﺟﻨﺎﺏ‬
> ‫ﻭﺣﻴﺪ ﺭﺍ ﻏﺎﺭﺕ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ‪،‬ﻫﺎ ﻭ ﮐﻮﭼﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﺎﮐﻲ ﺷﻬﺮ ﻳﮑﺒﺎﺭﻩ ﺍﺯ ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺧﺎﻟﻲ‬
> ‫ﺷﺪ‪ .‬ﺁﻥ ﺷﺐ ﻣﺎﻩ ﻫﻤ |ﻪ ﻧﻮﺭ ﻧﻘﺮﻩ ﻓﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﻭﻱ ﺳﻨﮓ‪،‬ﻫﺎ ﻭ ﺟﺴﺪ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﻧﺜﺎﺭ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺑﻲ ﺟﺴﺪ ﺑﻲ‪،‬ﺳﺮ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺩﻳﻮﺍﺭ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﺩﻓﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ۴.‬ﺍﻳﻦ ﺍﻫﺎﻧﺖ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﺴﺪ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ‬         ‫ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻫﻲ ﺩﺭ ﺁﻥ ّ‬
> ‫ﻭﺍﺭﺩ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺩﻝ ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺷﻬﺮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺭﺩ ﺁﻭﺭﺩ‪ .‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻲ‪،‬ﺑﻲ‪،‬ﺧﺎﻧﻢ‬
> ‫ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﭘﺴﺮ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺑﻲ ﺑﻲ ﺧﺎﻧﻢ ﺯﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪﻱ ﺑﻮﺩ‬
> ‫‪ (۱‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ ، ,۱.‬ﻓﺼﻞ ‪٧‬؛ ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪٤٠٦‬؛ ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ .٣٦‬ﺷﺮﺡ ﺩﻗﻴﻖ ﻭ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﻣﺮﮒ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﺮﺱ‬
> ‫ﻧﻤﻲ‪،‬ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻓﻘﻂ ﺷﺮﺡ ﮐﻠﻲ ﺍﺯ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﻗﺮﻥ ﺑﺪﻳﻊ )‪ (٤٣‬ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺮ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ‬
> ‫ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺷﺪ؛ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻳﮏ ﻣﻨﺒﻊ ﻣ ّﻮﺛﻖ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻮﻣﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮔﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻳﮏ ﺯﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ‬
> ‫ﺳﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻧﻮﺷﺘﻪ‪،‬ﺍﻧﺪ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻣﺆﻟﻔﻴﻦ ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ‬
> ‫ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺪﻧﺪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﺆﻟّﻔﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺭﻭﺍﻳﺘﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ‪،‬ﺗﺮﻳﻦ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﺷﺪ‬
> ‫‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﭘﻮﺳﺖ ﺳﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﮐﻨﺪﻧﺪ ﻭ ﺩﺍﺧﻞ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﮐﺎﻩ ﭘﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻌﺪﴽ‬
> ‫ﺟﻤﺠﻤ |ﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺧﺪﻣﺘﮑﺎﺭ ﻳﮏ ﺯﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺷﻔﻴﻊ ‪١١‬؛ ﻗﺮﻥ ﺑﺪﻳﻊ ‪٤٣‬؛ ﻓﻴﻀﻲ ‪٧‬؛ ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪٣٦‬؛ ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪ .٣٦٦‬ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﮑﺘﻪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﻣﺤﻠ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﺷﺎﺭﻩ‪،‬ﺍﻱ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻓﻘﻂ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺍﻫﺎﻟﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ‬  ‫ﺯﻧﻬﺎ ﺍﺯ ّ‬
> ‫)ﻓﺼﻞ ‪ (٧‬ﺑﻪ ﺯﻧﻬﺎﻳﻲ ﺍﺯ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺍﺷﺎﺭﻩ‪،‬ﺍﻱ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻓﻘﻂ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﻳﮏ »ﮔﺮﻭﻩ ﺍﻭﺑﺎﺵ«‪.‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ .٩٠ ,، ١ .‬ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍ ّﻃﻼﻋﺎﺗﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻪ ﭘﺎﺭﺍﮔﺮﺍﻑ ﻗﺒﻠﻲ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﮔﺮﻓﺘﻪ‬
> ‫ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۴‬ﺝ‪ .٩٠ ,،١ .‬ﻓﻴﻀﻲ‪ .٧٠‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ .٣٧‬ﺍﻳﻦ ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ ﺳﻴّﺪ ﺟﻼﻝ ﺍﻟﺪﻳﻦ ﻋﺒﺪﺍﷲ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﻣﺮﮐﺰ ﺑﺎﺯﺍﺭ‬
> ‫ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻗﺮﻧﻬﺎ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﺑﺮﺍﻱ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                       ‫‪۱۱۲‬‬
> ‫ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻗﺎﺋﻞ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺳﻴﺪ ﻭ ﺍﻭﻻﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺖ‪.‬‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺑﻲ‪،‬ﺑﻲ ﺧﺎﻧﻢ ﺧﺪﻣﺘﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﺗﺎ ﺟﻤﺠﻤ |ﻪ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ‪.‬‬
> ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺧﺪﻣﺘﮑﺎﺭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺁﻭﺭ ‪،‬ﺩ ﺑﻲ‪،‬ﺑﻲ ﺧﺎﻧﻢ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺷﺴﺖ ‪ ,،‬ﺩﺭ ﭘﺎﺭﭼ |ﻪ ﺍﺑﺮﻳﺸﻤﻲ‬
> ‫ﭘﻴﭽﻴﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﺟﻌﺒﻪ ﺍﻱ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯﻱ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﺨﻔﻲ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺖ‪ ۲.‬ﻭﻗﺘﻲ‬
> ‫ﺁﺗﺶ ﺧﺸﻢ ﻭ ﻏﻀﺐ ﺷﻬﺮ ﮐﺎﻣﻼ ﻓﺮﻭﮐﺶ ﮐﺮﺩ ﺳﺮ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ‬
> ‫ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺟﺴﺪ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺩﺭ ﻗﺒﺮﻱ ﺑﺪﻭﻥ ﻧﺎﻡ ﺩﻓﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ۳.‬ﺑﻲ‪،‬ﺑﻲ‬
> ‫ﺧﺎﻧﻢ ﺟﻌﺒﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺳﺮ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺨﻔﻲ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻳﮏ ﺷﻲﺀ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﻣﻘﺪﺱ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺖ‪.‬‬
> ‫ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍﺯ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﮐﺮﺩ‪:‬‬
> ‫»ﺍﻱ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻣﻦ ﺗﻮ ﺁﮔﺎﻫﻲ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺳﺒﻴﻞ ﻣﺤﺒّﺖ ﺗﻮ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ‬
> ‫ﺗﻮﮐﻞ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﺷﺘﻴﺎﻕ ﻣﻨﺘﻈﺮﻡ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺎﺣﺖ ﻗﺪﺱ ﺗﻮ‬        ‫ﮔﺬﺷﺘﻢ ﻭ ﺑﻪ ﺗﻮ ّ‬
> ‫ﻣﺸﺮﻑ ﺷﻮﻡ‪ .‬ﺯﻳﺮﺍ ﺟﻤﺎﻝ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﻋﻨﺼﺮﻱ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﮐﺮﺩﻩ‪،‬ﺍﻡ‪ .‬ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺗﻮ ﺷﺎﻫﺪﻱ‬
> ‫ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﻧﺨﻮﺍﺭ ﺷﺮﻳﺮ ﺑﺎ ﻣﻦ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻣﻦ ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺧﻮﺍ ﺳﺘﻪ‪،‬ﻫﺎ‬
> ‫‪۵‬‬
> ‫ﻭ ﺍﻣﻴﺎﻝ ﺍﻭ ﻧﺸﺪﻡ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﻴﻌﺖ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﻨﻢ‪«.‬‬
> ‫ﺳﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺩﺍﺭﺍﺑﻲ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻋﻠﻤﺎﺀ ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﺳﺮﺷﻨﺎﺱ ﻭ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ‬
> ‫ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﻋﻼﻥ ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ ﻣﺤ ّﻤﺪ‪ ,‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‪ ,‬ﻭ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﺣﻘﺎّﻧﻴﺖ ﺍﻭ‬
> ‫ﻭ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﺩﻳﻦ ﻭ ﺁﺋﻴﻦ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺛﺮﻭﺕ ﻭ ﺷﻬﺮﺕ ‪ ,،‬ﺟﺎﻩ ﻭ ﺟﻼﻝ ‪ ,،‬ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻣﻨﺼﺐ ﺩﺭﺑﺎﺭ‬
> ‫ﻣﺤ ّﻤﺪﺷﺎﻩ ﻗﺎﺟﺎﺭ ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺗﺎ ﻧﺜﺎﺭ ﺟﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‬
> ‫ﺍﻭ ﺭﺍ ﻭﺣﻴﺪ ﻳﻌﻨﻲ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻭ ﺑﻲ‪،‬ﻫﻤﺘﺎ ﻧﺎﻣﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺩﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﻲ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﻧﻔﺲ ﻣﻘﺪﺱ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﻧﻬﻢ ﮊﻭﺋﻦ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۵۰‬ﻡ‪ .‬ﺩﺭ ﺳﻦ ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻟﮕﻲ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻓﻴﻀﻲ ‪ ، ٧١‬ﺷﻤﺎﺭ |ﻩ ‪١‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻓﻴﻀﻲ ‪٧١‬؛ ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪٣٧‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻓﻴﻀﻲ ‪١٩٩-٢٠٠‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻓﻴﻀﻲ ‪٧١‬؛ ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪٣٧‬‬
> ‫‪ (۵‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪ .٣٦٦‬ﺍﻳﻦ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻠﻤﺎﺗﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﺩﺭ ﮐﺮﺑﻼ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ‬
> ‫ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺑﻪ ﺩﺭﺳﺘﻲ ﻧﺸﺎﻥ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺩﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺩﺭ ﭼﻪ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﺑﻴﺎﻥ ﺷﺪﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ‬
> ‫ﺑﻨﺎﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﻣﺆﻟﻔﻴﻦ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻴﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺗﻮﺳﻂ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺭﺍ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ‬
> ‫ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪۱۱۳‬‬                                    ‫‪ ۷‬ﻗﺘﻞ ﻋﺎﻡ ﻣﺆﻣﻨﺎﻥ‬
> 
> ‫ﺿﺮﺑﺎﺕ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﮐﺸﺘﻪ ﻭ ﺳﺮﺵ ﺍﺯ ﺗﻦ ﺟﺪﺍ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺯﻳﺎﺭﺗﻨﺎﻣﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺟﻬﺖ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﻧﺎﺯﻝ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ‬
> ‫ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ‪» :‬ﺗﻮ ﺷﺮﺑﺖ ﻭﺣﻲ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻋﻨﺎﻳﺖ ﻣﻈﻬﺮ ﻇﻬﻮﺭ‬
> ‫ﺍﻟﻬﻲ‪ ,‬ﺟﻤﺎﻝ ﺍﺑﻬﻲ‪ ,‬ﻧﻮﺷﻴﺪﻱ«‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻟﻮﺡ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﮑﺎﻥ‬
> ‫ﻣﻘﺪﺳﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻤﺎﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺲ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺣﺎﺟﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﻋﺎ ﻭ ﺭﺍﺯ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﮐﻨﺪ‬‫ّ‬
> ‫ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻃﻠﺐ ﻋﻔﻮ ﻭ ﻏﻔﺮﺍﻥ ﮐﻨﺪ ﻃﻠﺐ ﻭ ﺣﺎﺟﺖ ﺍﻭ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻩ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ‪:‬‬
> 
> ‫ﺍﻟﻘﺎﻫﺮ َ‬
> ‫ﻓﻮﻕ ﺧﻠﻘﻪ‬    ‫ُ‬      ‫ﻫﻮﺍﻟﻘﺎﺋﻢ ﻋﻠﻲ ﺃﻣﺮﻩِ ﻭ‬
> ‫ﺃ ّﻭﻝ ﻣﻮﺝ ﻋﻠﻲ ﻣﻦ ﺑﺤﺮ ﺭﺣﻤﺔ ﺭﺑﮏ ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ ﻋﻠﻴﮏ ﻳﺎ ِّﺳﺮﺍﻟﻔﺮﻗﺎﻥ َﻭ ُﻣﺴﺘَ ِﺴ ﱠﺮ ﺍﻟﺒﻴﺎﻥ‪.‬‬
> ‫ﺍﻟﺮﺣﻴﻖ ﺍﻟﻮﺣﻲ ﻣﻦ ﻳﺪ ﺍﻟﻌﻨﺎﻳﺔ ﻭ ﺍﻷﻟﻄﺎﻑ ﻭ ﻓُﺰﺕ ﺑﻠﻘﺎﺀ َﻣﻦ َ‬
> ‫ﮐﺎﻥ‬                                                                  ‫ﺃﺷﻬﺪ ﺇﻧﮏ ﺷﺮﺑﺖ ّ‬
> ‫ﻣﻮﻋﻮﺩﺍ ﻓﻲ ﺍﻟﮑﺘﺐ ﻭ ﺍﻟ ّﺰﺑﺮ ﻭ ﺍﻷﻟﻮﺍﺡ‪ .‬ﺃﻧﺖ ﺍﻟﺬﻱ ﺃﺟﺒﺖ ﺇﺫ ﺍﺭﺗﻔﻊ ﺍﻟﻨّﺪﺍﺀﻭ ﺃﻗﺒﻠﺖ ﺇﺫ‬
> ‫ﻇﻬﺮ ﺍﻷﻓﻖ ﺍﻷﻋﻠﻲ ﻓﻲ ﻳﻮﻡ ﻓﻴﻪ ﺃﻋﺮﺽ ﻣﻦ ﻓﻲ ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺍﻹﻧﺸﺎﺀﻋﻦ ﺍﷲ ﻣﻮﻟﻲ ﺍﻟﻮﺭﻱ‪.‬‬
> ‫ﻓﺎﺡ ﻭ ﻗﻤﻴﺺ ﺍﻟﻤﺎﻟﮏ ﺍﻟﻘﺪﻡ ﺇﺫ ﺗﻀ ّﻮﻉ‪.‬‬          ‫ﺃﻧﺖ ﺍﻟﺬﻱ ﻭﺟﺪﺕ ﻋﺮﻑ ﺍﻟﻨّﺒﺈ ﺍﻷﻋﻈﻢ ﺇﺫ َ‬
> ‫ﺃﺷﻬﺪ ﺇﻧّﮏ ﻧﺼﺮﺕ ﺩﻳﻦ ﺍﷲ ﻭ ﺃﻣﺮﻩ ﺑﻘﻠﻤﮏ ﻭ ﻟﺴﺎﻧﮏ ﻭ ﻳﺪﮎ ﺇﻟﻲ ﺃﻥ ﻓﺪﻳﺖ ﻧﻔﺴﮏ‬
> ‫ﺍﻟﺸﻬﺎﺩﺓ ﺑﺎﺳﻤﻪ ﻭ ﺣﺒّﻪ ﻭ ﺃﺧﺬﮎ ﺳﮑﺮ ﺳﻠﺴﺒﻴﻞ ﺍﻟﻌﺮﻓﺎﻥ‬               ‫ﻓﻲ ﺳﺒﻴﻠﻪ ﻭ ﺷﺮﺑﺖ ﮐﻮﺛﺮ ّ‬
> ‫ﺇﻟﻲ ﺃﻥ ﻃﺮﺕ ﺑﻘﻮﺍﺩﻡ ﺍﻹﻳﻘﺎﻥ ﻓﻲ ﻫﻮﺍﺀ ﻟﻢ ﻳﺴﻤﻊ ﻓﻴﻪ ﺇﻻّ ﻫﺰﻳﺰ ﺃﺭﻳﺎﺡ ﻋﻨﺎﻳﺖ ﺭﺑّﮏ‬
> ‫ﻣﺎﻟﮏ ﺍﻷﺩﻳﺎﻥ‪ .‬ﺃﻧﺖ ﺍﻟﺬﻱ ﺑﻤﺼﻴﺒﺘﮏ ﻧﺎﺣﺖ ﺍﻟﺬﺭﺍّﺕ ﻭ ﺑﮑﺖ ﻋﻴﻮﻥ ﺍﻟﻤﻤﮑﻨﺎﺕ‪.‬‬
> ‫ﺃﺷﻬﺪ ﺑﮏ ﻇﻬﺮﺕ ﮐﻨﻮﺯ ﺍﻷﺭﺽ ﻭ ﻟﺌﺎﻟﻲ ﺍﻟﺒﺤﺮ ﻭ ﺑﮏ ﺗﺰﻳّ َﻦ ﺭﺃﺱ ﺍﻟﻌﺮﻓﺎﻥ ﺑﺈﮐﻠﻴﻞ‬
> ‫ﺍﻟﺮﺣﻴﻖ ﺍﻟﻤﺨﺘﻮﻡ ﺃﻣﺎﻡ ﺍﻟﻮﺟﻮﻩ ﻭ ﺷﺮﺑﺖ ﺑﺎﺳﻢ ّ‬
> ‫ﺭﺑﮏ ﺍﻟﻘﻴ ّﻮﻡ‪.‬‬                                                  ‫ﺍﻟﺒﻴﺎﻥ‪ .‬ﺃﻧﺖ ﺍﻟﺬﻱ ﺃﺧﺬﺕ ّ‬
> ‫ﻋﻠﻴﮏ ﻭ ﻋﻠﻲ ﺍﻟّ َ‬
> ‫ﺬﻳﻦ‬                   ‫ﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺍﻟﻤﺸﺮﻕ ﻣﻦ ﺃﻓﻖ ﺍﻟﻔﻀﻞ ﻭ ﺍﻟﻨّﻮﺭ ﺍﻟﻼﺋﺢ ﻣﻦ ﺳﻤﺎﺀ ﺍﻟﻌﺪﻝ َ‬
> ‫ﻣﻌﮏ ﻭ ﺃﻗﺒﻠﻮﺍ ﺇﻟﻲ ﻣﻦ ﺃﻗﺒﻠﺖ ﺇﻟﻴﮏ ﻭ ﺃﻋﺮﺿﻮﺍ ﻋ ّﻤﻦ ﺃﻋﺮﺿﺖ ﻋﻨﻪ ﻭ ﻗﺎﻣﻮﺍ‬             ‫ﺟﺎﻫﺪﻭﺍ َ‬
> ‫ﺣﻮﻟﮏ‪ .‬ﺃﺳﺌﻠﮏ ﻳﺎ‬     ‫َ‬       ‫ﻋﻠﻲ ﻧﺼﺮﺕ ﺍﻷﻣﺮ ﻣﻌﮏ ﻭ ﻓﻲ ﻇﻠّﮏ ﻭ ﻓﺎﺯﻭﺍ ﺑﻠﻘﺎﺋﮏ ﻭ ﻃﺎﻓﻮﺍ‬
> ‫ﮐﺘﺎﺑﮏ ﻭ ﺑﺰﻓﺮﺍﺕ‬   ‫َ‬                   ‫َ‬
> ‫ﺗﻮﺣﻴﺪﮎ ﻭ ﺑﺄﺳﺮﺍ ِﺭ‬      ‫ﻓﺎﻃﺮﺍﻟﺴﻤﺎﺀ ﺑﻠﺌﺎﻟﻲ ﺑﺤﺮ‬
> ‫ّ‬        ‫ﺇﻟﻬﻲ ﻭ ﺇﻟﻪ ﺍﻷﺳﻤﺎﺀ ﻭ‬
> ‫ﺍﻟﻤﻨﻴﻒ ﺑﺄﻥ‬   ‫ﺍﻟﺸﺮﻳﻒ ﻭ ﺍﻟﻤﻘﺎ َﻡ ُ‬                   ‫َ‬
> ‫ﻫﺠﺮﮎ ﻭ ﺑﻬﺬﺍ ﺍﻟﻘﺒﺮ ّ‬     ‫ﺑﻴﻦ ﻭ ﻋﺒﺮﺍﺕ ﺍﻟﻤﺨﻠﺼﻴﻦ ﻓﻲ‬‫ﺍﻟﻤﻘﺮ َ‬
> ‫ّ‬
> ‫‪ (۱‬ﺗﺮﺟﻤ |ﻪ ﺷﺨﺼﻲ ﺗ ّﻮﺳﻂ ﻃﺎﻫﺮﻩ ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ ,،‬ﻧﺒﻴﻞ ﻫﺎﻧﺎ ‪ ,،‬ﻋﺎﺑﺮ ﻣﺠﻴﺪ ﻭ ‪،‬ﺭﻭﺯﺍﻥ ﻭﻟﻨﻴﭻ ‪ .،‬ﻣﺘﻦ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ‬
> ‫‪ www.nayriz.org‬ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                     ‫‪۱۱۴‬‬
> ‫ﻳﺰﻭﺭﻩ‬
> ‫ُ‬        ‫ﺍﻟﺮﻣﺲِ ﺍﻷﻃﻬ ِﺮ ﻭ ُ‬
> ‫ﺯﺍﺭﻩ ﺃﻭ‬           ‫ﺏ ﺇﻟﻲ ﻫﺬﺍ ّ‬
> ‫ﻳﺘﻘﺮ ُ‬
> ‫ﺏ ﺃﻭ ّ‬‫ﺗﻘﺮ َ‬
> ‫ﺗﻐﻔﺮ ﻟﻲ ﻭ ﻟﻮﺍﻟﺪﻱ ﻭ ﻟﻤﻦ ّ‬
> ‫ﻟﻮﺟﻬﮏ ﻳﺎ ﻣﺎﻟﮏ ﺍﻟ ِﻘﺪﺭ‪ .‬ﺃﻱ ّ‬
> ‫ﺭﺏ ﺃﺳﺌﻠﮏ ﺑﻪ ﻭ ﺑﻤﻦ ﺍﺳﺘﺸﻬﺪ ﻓﻲ ﺳﺒﻴﻠﮏ ﺑﺄﻥ ﺗﻘﻀﻲ‬
> ‫ﻟﻲ ﺣﻮﺍﺋﺠﻲ ﻭ ﺣﻮﺍﺋﺞ ﺧﻠﻘﮏ ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﺗﻤﺴﮑﻮﺍ ﺑﻌﻬﺪﮎ ﻭ ﻣﻴﺜﺎﻗﮏ ﻭ ﺫﺍﻗﻮﺍ ﺣﻼﻭﺓ‬
> ‫ﺃﻧﺖ ﺍﻵﻣﺮ ﺍﻟﻌﻠﻴﻢ ﺍﻟﺤﮑﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﺑﻴﺎﻧﮏ‪ .‬ﱠ‬
> ‫ﺇﻧﮏ َ‬   ‫َ‬
> 
> ‫ﻃﻮﺑﻲ ﺧﺎﻧﻢ ﺩﺧﺘﺮ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﻣﺪﺗﻬﺎ ﺍﺯ ﺧﺒﺮ ﺷﻬﺎﺩﺕ‬
> ‫ﭘﺪﺭﺵ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻏﻤﮕﻴﻦ ﻭ ﺍﻓﺴﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺵ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺣﻀﺮﺕ‬
> ‫ﺑﺎﺏ ﻗﺪﻡ ﻣﻲ‪،‬ﺯﻧﻨﺪ ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻲ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﺒﺐ‬
> ‫ﺗﺴﻠّﻲ ﺧﺎﻃﺮ ﺍﻭ ﺷﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺅﻳﺎ ﺳﻼﻃﻴﻦ ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﺭﺍ ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﺣﺸﺖ ﻓﺮﺍﺭ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺗﺎﺝ ﻭ ﻋ ّﻤﺎﻣﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﺍﻓﺘﺪ‪.‬‬
> ‫ﺪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺩﺭ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺳﺮﺑﺎﺯﺧﺎﻧ |ﻪ ﺷﻬﺮ‬   ‫ﺩﻩ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴ ‪،‬‬
> ‫ﺗﺒﺮﻳﺰ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻳﮏ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﻀﺮﺗﺶ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ‬
> ‫ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﻫﻨﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺩﻭ ﻓﻮﺝ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺻﺪﻫﺎ ﺗﻴﺮ ﺑﻪ‬
> ‫ﺍﻭ‪ ,‬ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻮﻥ »ﺑﺎﺏ« »ﺩﺭﻱ« ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﻭﺻﻮﻝ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﻪ ﺣﻖ ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻩ ‪ ,،‬ﺷﻠﻴﮏ‬
> ‫ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺟﺴﺪﻫﺎﻱ ﭘﺎﺭﻩ ﭘﺎﺭﻩ ﺭﺍ ‪ -‬ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ -‬ﺩﺭ ﮔﻮﺩﺍﻟﻲ ﺧﺎﺭﺝ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺷﻬﺮ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪٤٩‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺑﺮﺍﻱ ﺷﺮﺡ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﮔﻔﺘﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﻴﻨﻲ ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻱ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﻭ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻱ ﺑﺪﻥ ﺍﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺑﻪ ﭘﺎﻭﺭﻗﻲ ﻫﺎﻱ ﭘﻴﺘﺮ ﺗﺮﻱ ‪ ٣١-٣٣‬ﻭ ‪ ٣٨-٣٩‬ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ‬
> ‫ﺷﻮﺩ‪) .‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ﺍﻱ‪.‬ﺍﻝ‪ .‬ﺍﻡ‪ .‬ﺗﺮﺟﻤ |ﻪ ﭘﻴﺘﺮ ﺗﺮﻱ ‪ ، Prophet in Modern Times ،‬ﺝ‪Series, Babi ۱ .‬‬
> ‫‪) Studies‬ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘّﺤﺪ |ﻩ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ؛ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﻟﻮﻟﻮ ‪.(٢٠٠٨ ،‬‬
> ‫‪۸‬‬
> 
> ‫ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ‬
> 
> ‫ﺩﺭ ﻫﻮﺍﻱ ﮔﺮﻡ ﻳﮏ ﺻﺒﺢ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻧﻲ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤﻤﻮﺩ ﻗﻨﺴﻮﻝ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﻧﮕﻠﻴﺲ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ‬
> ‫ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺩﺭ ﺩﻓﺘﺮ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﻧﺒﺮﺩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﺍ ﻣﻲ ﻧﻮﺷﺖ‪.‬‬
> ‫ﺍﻭ ﺩﺭ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﻣﺎﻩ ﮊﻭﺋﻦ ﺳﺎﻝ ‪۱۸۵۰‬ﻡ‪ .‬ﺍﺷﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻱ ﮐﻤﮑﻲ ﺩﺭ‬
> ‫ﺭﻭﺯﻫﺎﻱ ﻧﻮﺯﺩﻫﻢ ﻭ ﺑﻴﺴﺘﻢ ﻣﺎﻩ ﻣﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ‬
> ‫ﺷﺪﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﺳﻮﻡ ﮊﻭﺋﻦ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤﻤﻮﺩ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻭ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺗﻌﺪﺍﺩﻱ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻗﺮﺍﺭ‬
> ‫ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻱ ﺣﻀﻮﺭ ﻧﺰﺩ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺳﺮ ﺑﺮﻳﺪ |ﻩ ﺳﻴﺰﺩﻩ‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺷﻬﺮ ﺑﻪ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﮔﺬﺍﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎﻱ‬
> ‫ﺷﻬﺮ ﺁﻭﻳﺨﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺩﺭ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺷﺖ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﮔﻮﻳﻨﺪ ﺩﺭ ‪ ۲۵‬ﮊﻭﺋﻦ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ﺍﺯ‬
> ‫ﻼﺩ ﺑﻪ‬‫ﻼﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺮﻳﺪﻥ ﺳﺮ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﺍّﻣﺎ ﻭﻗﺘﻲ ﺟ ّ‬‫ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻳﮏ ﻧﻔﺮ ﺟ ّ‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﺪ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺳﺮ ﻭﺣﻴﺪ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻦ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ‪ ۲۶‬ﮊﻭﺋﻦ ﺩﻭ‬
> ‫ﺗﻦ ﺍﺯ ﻏﻼﻣﺎﻥ ﻣﻬﺮﻋﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻭﺣﻴﺪ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻃﺒﻖ‬
> ‫ﮔﺰﺍﺭﺵ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤﻤﻮﺩ ﺷﺎﻳﻊ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻏﺎﺭﺕ ﻭ ﭼﭙﺎﻭﻝ ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﮔﺰﺍﺭﺵ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤﻤﻮﺩ ﻭ ﺷﺎﻳﻌﺎﺗﻲ ﮐﻪ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﻫﻤﮕﻲ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺑﻌﺪ‬
> ‫ﺍﺯ ﺷﮑﺴﺖ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺳﺮ ﺑﺮﻳﺪﻧﺪ ‪ ,،‬ﭘﻮﺳﺖ ﺳﺮﻫﺎﻱ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺭﺍ‬
> ‫ﮐﻨﺪﻧﺪ ﻭ ﺩﺍﺧﻞ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﮐﺎﻩ ﭘﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺮ ﻧﻴﺰﻩ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺣﺎﻻ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﺆﻣﻦ ‪١١٠-١١١ ،The Bábí and Bahá’í Religions ،‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                      ‫‪۱۱۶‬‬
> ‫ﻧﺸﺎﻧ |ﻪ ﭘﻴﺮﻭﺯﻱ ﻭ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﭘﻴﺸﮑﺶ ﺑﺮﺍﻱ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ﻓﻴﺮﻭﺯ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻭﺍﻟﻲ ﺍﻳﺎﻟﺖ ﻓﺎﺭﺱ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ‪ .‬ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻟﺒﺎﺱ‪،‬ﻫﺎﻱ ﮊﻧﺪﻩ ﻭ ﭘﺎﺭﻩ ﺑﺮ ﭘﺸﺖ ﺷﺘﺮ ﺳﻮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‬
> ‫ﻭ ﻣﺮﺩﻫﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺯﻧﺠﻴﺮ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﻭﻧﺪ‪ .‬ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ‬
> ‫ﭘﻴﺎﺩﻩ ﻫﻢ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻧﻮﺍﺧﺘﻦ ﺷﻴﭙﻮﺭ ﻭ ﻃﺒﻞ ﭘﻴﺶ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪﻧﺪ‪ .‬ﭘﻴﺸﺎﭘﻴﺶ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺟﻤﻴﻌﺖ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ ﻟﺸﮕﺮ ﭘﻴﺮﻭ ‪،‬ﺯ ﻣﻐﺮﻭﺭﺍﻧﻪ ﺳﻮﺍﺭ ﺑﺮ ﺍﺳﺐ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻒ ﺧﺴﺘﮕﻲ ﻭ ﺟﺮﺍﺣﺖ ﺑﺮ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ‬      ‫ﺷﺪﺕ ﺿﻌ ‪،‬‬   ‫ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺳﻪ ﺑﺎﺑﻲ ﺍﺯ ّ‬
> ‫ﺪ ﺷﻤﺸﻴﺮﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ‬    ‫ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻮﺍﻥ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺑﺎﻻﻱ ﺳﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻓﺘﻨ ‪،‬‬
> ‫ﺭﺍ ﺍﺯ ﻏﻼﻑ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ﺳﺮ ﺁﻥ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻦ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺳﺮﻫﺎ ﺭﺍ‬
> ‫ﺑﺮ ﻧﻴﺰﻩ ﻫﺎ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭﺟﺴﺪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ﺑﺮ ﺯﻣﻴﻦ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻞ ﺑﻌﺪ ﻫﺎ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ »ﻗﺒﺮ ﺑﺎﺑﻲ« ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﻟﺸﮕﺮ ﭘﻴﺮﻭﺯﻣﻨﺪ ﺑﺎ ﺳﻲ ﺍﺳﻴﺮ ﻣﺮﺩ ﻭ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺍﺳﻴﺮ ﺯﻥ ﻭ ﮐﻮﺩﮎ‪ ۳‬ﺩﺭ ﺩﻫﻢ ﮊﻭﺋﻴﻪ ﺑﻪ‬
> ‫ﺩﺭﻭﺍﺯ |ﻩ ﺷﻬﺮ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪ‪ .‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤﻤﻮﺩ ﺩﺭ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﮑﺘﻪ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩﻩ‬
> ‫ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﺷﻴﺎﻱ ﻗﻴﻤﺘﻲ ﻭ ﮔﺮﺍﻧﺒﻬﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻏﺎﺭﺕ ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺣﺎﮐﻢ ﺷﻬﺮ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﻭﺭﻭﺩ ﺍﺳﺮﺍﺀ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺭﺍ ﺭﻭﺯ ﺟﺸﻦ ﻭ ﺷﺎﺩﻱ ﺍﻋﻼﻡ ﮐﺮﺩﻩ‬
> ‫ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﻬﻴﻴﺞ ﻣﺮﺩﻡ ﻭﺳﺎﻳﻞ ﻟﻬﻮ ﻭ ﻟﻌﺐ ﻭ ﻋﻴﺎﺷﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺻﺪﺍﻱ‬
> ‫ﺳﺎﺯ ﻭ ﺩﻫﻞ ﻭ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻭ ﻫﻠﻬﻠ |ﻪ ﺯﻧﻬﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻨﻄﻘ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺑﻪ ﻋﻼﻣﺖ ﭘﻴﺮﻭﺯﻱ‬
> ‫ﭘﺮﭼﻢ ﻭ ﺑﻴﺮﻕ ﺍﻓﺮﺍﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺎﻝ ﻭ ﻫﻮﺍﻳﻲ ﻗﺎﻓﻠ |ﻪ ﺍﺳﺮﺍﺀ ﺑﺎﺑﻲ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻬﺮ ﺷﺪ‪ .‬ﻣﺮﺩﻫﺎ ﺑﺎ ﭘﺎﻫﺎﻱ ِﮔﻞ‪،‬ﺁﻟﻮﺩ‬
> ‫ﺩﺭ ﺯﻧﺠﻴﺮ ﻧﻴﻤﻪ ﻟﺨﺖ ‪ ،‬ﻭ ﺯﻧﻬﺎ ﺧﺴﺘﻪ ﻭ ﺑﻴﺠﺎﻥ‪ ۵‬ﻫﻤﺮﺍﻩ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﻭﺣﺸﺖ‪،‬ﺯﺩﻩ ‪ ,۶‬ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ‪.n. H ، ٢٥٨، A Traveller’s Narrative ،‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺁﻗﺎ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺁﻗﺎ ﺍﻓﻨﺎﻥ ‪ ,،‬ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﺭﺑّﺎﻧﻲ‪، The Bábís of Nayríz: History and Documents :‬‬
> ‫ﻓﺼﻞ‪٤ ,١٠‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺝ‪٣١-٣٢ ,٤ .‬؛ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪٥٢، ١ .‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻣﺆﻣﻦ ‪١١٠-١١١ ،The Babi and Baha’i Religions،‬‬
> ‫‪ (۵‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪٤٠٧‬‬
> ‫‪ (۶‬ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ‪ .n. H ، ٢٥٨ ,A Traveller’s Narrative ،‬ﺍﺩﻭﺍﺭﺩ ﮔﺮﻧﻮﻳﻞ ﺑﺮﺍﻭﻥ »ﻳﮑﺴﺎﻝ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ‬
> ‫ﺑﭽﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﺮﺩﺳﺎﻝ ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬‫ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ« )‪ (٣١٧‬ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺍﺳﺮﺍﺀ ّ‬
> ‫‪۱۱۷‬‬                                ‫‪ ۸‬ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ‬
> 
> ‫ﺧﻮﺭﺟﻴﻨﻲ ﺑﺮ ﭘﺸﺖ ﺷﺘﺮﻫﺎ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺑﺎ ﻧﻴﺰﻩ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ‬
> ‫ﺳﺮﻫﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ‪ ،۱‬ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﻈﺮﻩ ﺩﻟﺨﺮﺍﺵ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ‪ ،‬ﺑﺎ ﺍﺣﺴﺎﺱ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺗﺮﺱ ﻭ ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺭﺋﻴﺲ ﻳﮑﻲ ﺍﺯﻃﻮﺍﻳﻒ ﭼﺎﺩﺭﻧﺸﻴﻦ ﺩﺭ ﺍﻳﺎﻟﺖ ﻓﺎﺭﺱ ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ ﻭﺭﻭﺩ ﺍﻳﻦ ﻗﺎﻓﻠﻪ ﻭ‬
> ‫ﺳﺮ ﺑﺎﺯﺍﻥ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﻮ ‪،‬ﺩ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ‪:‬‬
> ‫»ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ ﺁﻥ ﺳﻴﺪ ﻣﺤﺘﺮﻡ ]ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ[ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻧﺪ ﺑﻪ ﻧﺰﺩ ﻣﺎ ﺁﻣﺪﻧﺪ‬
> ‫ﺗﺎ ﺍﺯ ﻣﺎ ﭼﻨﺪ ﺭﺃﺱ ﺷﺘﺮ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ‪ .‬ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺳﺮﺍ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺷﺘﺮ ﺑﺪﻭﻥ ﺯﻳﻦ ﺑﻪ‬
> ‫ﺷﻬﺮ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﺒﺮﻧﺪ‪ .‬ﻣﻦ ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭﺣﺸﺖ‪،‬ﺯﺩﻩ ﺷﺪﻡ ﻭﻟﻲ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻢ‬
> ‫ﺍﺯ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺣﺎﮐﻢ ﺳﺮﭘﻴﭽﻲ ﮐﻨﻢ‪ .‬ﺑﺮﺍﻱ ﻫﻤﻴﻦ ﻫﻢ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺍﺯ ﺧﻴﻤ |ﻪ ﻟﺸﮕﺮ ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻪ‬
> ‫ﻃﺮﻑ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺭﻓﺘﻢ ﺗﺎ ﺣﺪ ﺍﻗﻞ ﻣﻦ ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺪﺭﻓﺘﺎﺭﻱ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺑﺎ ﺍﺳﺮﺍﺀ ﻧﺒﺎﺷﻢ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ‬
> ‫ﻧﻴﻢ ﻓﺮﺳﻨﮕﻲ‪ ۳‬ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻡ ﺍﺯ ﺧﺴﺘﮕﻲ ﺩﺭﺍﺯ ﮐﺸﻴﺪﻡ ﺗﺎ ﻗﺪﺭﻱ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﮐﻨﻢ‪.‬‬
> ‫ﺧﻮﺍ ﺑﻢ ﺑﺮﺩ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻡ ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ‬
> ‫ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﮔﺮﻭﻩ ﺩﺭ ﺳﺮ ﻫﺮ ﮐﻮﻱ ﻭ ﺑﺮﺯﻧﻲ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺳﺎﺯ ﻭ ﺩﻫﻞ ﺁﻭﺍﺯ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ ﻭ ﻣﺮﺩﻫﺎ ﺑﺎ ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺑﺪﮐﺎﺭﻩ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻋﻴﺎﺷﻲ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﮔﻮﺷﻪ ﮐﻪ ﻧﮕﺎﻩ‬
> ‫ﻋﺪﻩ‪،‬ﺍﻱ ﺭﺍ ﻣﺴﺖ ﺍﺯ ﺷﺮﺍﺏ ﻭ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺩﻋﻮﺍ ﺩﻳﺪﻡ‪ .‬ﺑﻮﻱ ﮐﺒﺎﺏ ﻭ ﺷﺮﺍﺏ ﻭ‬              ‫ﮐﺮﺩﻡ ّ‬
> ‫ﺻﺪﺍﻱ ﺩﺍﻳﺮﻩ ﻭ ﺗﻨﺒﮏ ﻓﻀﺎ ﺭﺍ ﭘﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﻌﺠﺐ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻬﺮ ﺷﻴﺮﺍﺯﺷﺪﻡ‪.‬‬
> ‫ﻣﺪﺗﻲ ﺍﺯ ﺍﻭﺿﺎﻉ ﮐﻼﻓﻪ ﺷﺪﻡ‪ ,‬ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﺮﻭﻡ‪ ,‬ﺑﺒﻴﻨﻢ ﭼﻪ‬       ‫ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ّ‬
> ‫ﺧﺒﺮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﺷﻬﺮ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻡ ﺩﻳﺪﻡ ﺭﻗﺺ ﻭ ﭘﺎﻳﮑﻮﺑﻲ‪ ,‬ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ‬
> ‫ﻧﻈﻴﺮﺵ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ‪ ,‬ﺑﺮﭘﺎﺳﺖ‪ .‬ﻣﺮﺩﻫﺎ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻋﻴﺎﺷﻲ ﻭ ﻟﻬﻮ ﻭ ﻟﻌﺐ ﺑﺎ ﺯﻧﺎﻥ ﻫﺮﺟﺎﻳﻲ‬
> ‫ﻣﺪﺗﻲ ﺷﺘﺮﻫﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﺣﺪﻭﺩ ‪ ۴۰‬ﺗﺎ ‪ ۵۰‬ﺯﻥ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ‬     ‫ﻭ ﺑﺪﮐﺎﺭﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ّ‬
> ‫ﻧﺸﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻧﻴﺰﻩ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺳﺮ ﺑﺮﻳﺪ |ﻩ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ ﺣﻤﻞ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ‪ .،‬ﺗﺎ ﺁﻥ ﻣﻮﻗﻊ ﻣﺮﺩﻡ ﺷﻬﺮ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻋﻴﺎﺷﻲ ﻭ ﺷﺮﺍﺑﺨﻮﺍﺭﻱ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ‬
> ‫ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﺸﻤﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻗﺎﻓﻠﻪ ﻭ ﺳﺮﻫﺎﻱ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﺑﻲ‪،‬ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﺟﻴﻎ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺝ‪٢٤٣ ، ,٢ .‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪٤٠٧‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺣﺪﻭﺩﴽ ﺑﺮﺍﺑﺮ ‪ ٣‬ﮐﻴﻠﻮﻣﺘﺮ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                       ‫‪۱۱۸‬‬
> ‫ﮐﺸﻴﺪﻥ ﻭ ﮔﺮﻳﻪ ﻭ ﺷﻴﻮﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻗﺎﻓﻠ |ﻪ ﺍﺳﺮﺍ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﺑﻪ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ‪ .‬ﻣﺤﻠ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻫﻤﻪ ﺁﺫﻳﻦ‪،‬ﺑﻨﺪﻱ‬
> ‫ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﺯ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺗﺎ ﺍﺭﮒ ﺣﺎﮐﻢ )ﻗﺼﺮ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺣﺎﮐﻢ( ﺭﺍﻫﻲ ﻧﺒﻮﺩ‪ .‬ﻭﻟﻲ ﺁﻧﻘﺪﺭ‬
> ‫ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻲ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﻗﺎﻓﻠ |ﻪ ﺍﺳﺮﺍﺀ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺣﺪﻭﺩ‬
> ‫ﺑﻌﺪ ﺍﺯﻇﻬﺮ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺳﺮﺍﺀ ﺑﻪ ﮐﺎﺥ ﺣﺎﮐﻢ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ﻧ ّﻮﺍﺏ ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ‬
> ‫ﮐﻼﻩ‪،‬ﻓﺮﻧﮕﻲ ﻭ ﺑﺎﻍ ﻣﺠﺎﻭﺭ ﺁﻥ ﻣﻬﻤﺎﻧﻲ ﺑﺰﺭﮔﻲ ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﺮ ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ‬
> ‫ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭﺍﻻ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻣ ّﻬﻢ ﺷﻬﺮ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻭ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺟﻠﻮﻱ ﺣﺠﺮﻩ‪،‬ﻫﺎ ﻭ‬
> ‫ﺍﺗﺎﻕ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﮐﻼﻩ ﻓﺮﻧﮕﻲ ﭘﺮﺩﻩ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺯﻧﺎﻥ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﻧ ّﻮﺍﺏ ﻫﻤﻪ‬
> ‫ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺩﻩ‪،‬ﻫﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻱ ﺳﻨﺞ ﻭ ﺷﻴﭙﻮﺭ ﺍﺳﺮﺍﺀ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﺎﻍ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ﻗﺎﺟﺎﺭ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺣﻀﻮﺭ‬
> ‫ﺍﻭ ﺑﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﻠﻲ ﺧﺎﻥ ‪ ,،‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺏ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩ |ﻩ ﻗﺎﺟﺎﺭ‬
> ‫ﻣﻔﺼﻞ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﻧﻈﺎﻣﻲ ﻭ‬     ‫ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺳﻢ ﻭ ﺭﺳﻢ ﺍﺳﺮﺍﺀ ﺳﺆﺍﻝ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮ ‪،‬ﺩ ﺑﺎ ﺁﺏ ﻭ ﺗﺎﺏ ّ‬
> ‫ﭘﻴﺮﻭﺯﻱ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ‪،‬ﺁﻣﻴﺰ ﻭ ﺑﺎﺷﮑﻮﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺷﺮﺡ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ .‬ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ﻧ ّﻮﺍﺏ‬
> ‫ﺳﺆﺍﻝ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﻭ ﻣﻲ‪،‬ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺍﻳﻦ ﺁﺩﻡ ﮐﻴﺴﺖ؟ ﺁﻥ ﻳﮑﻲ ﭼﻪ ﮐﺴﻲ ﺍﺳﺖ؟ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺿﻤﻦ‬
> ‫ﻣﻌﺮﻓﻲ ﺍﺳﺮﺍﺀ ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﮐﺎﺭﺩﺍﻧﻲ ﺧﻮﺩ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺳﺮﺍﺀ ﺯﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﺜﻨﺎﺀ ﻳﮏ ﭘﺴﺮ ﺑﭽ |ﻪ ‪ ۵‬ﺳﺎﻟﻪ ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ ‪ .،‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ‬
> ‫ﺁﻥ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺷﺮﻳﻒ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺣﻀﻮﺭ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ﻣﺮﺧﺺ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﻬﺮ ﺩﺭ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﺴﺮﺍﻱ ﻣﺘﺮﻭﮐﻲ ﺍﺯ ﺩﻭﺭ |ﻩ ﮐﺮﻳﻢ ﺧﺎﻥ ﺯﻧﺪ ﺟﺎ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪«.‬‬
> ‫ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺍﺳﻴﺮ ﻟﻨﮕﺎﻥ ﻟﻨﮕﺎﻥ ﻭ ﺧﻤﻴﺪﻩ‪،‬ﻗﺎﻣﺖ ﺑﻪ ﺍﺗﺎﻕ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻼﻗﺎﺕ‪،‬ﻫﺎ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺖ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬   ‫ﺑﻮﺩ ﻭ ﺳﻘﻒ ﮐﻼﻩ‪،‬ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎﻱ ﻣﺮﻣﺮﻱ ﻭ ﻳﮏ ﻓ ّﻮﺍﺭ |ﻩ ﺁﺏ ﺩﺍﺷ ‪،‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺎﻥ ﻣﺠﻠّﻞ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺣﮑﻮﻣﺘﻲ ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﭘﻴﺮﻭﺯﻱ ﺑﺮ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺟﺸﻦ‬
> ‫ﻭ ﺷﺎﺩﻱ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﺳﺮﺍﺀ ﺭﺍ ﮐﺸﺎﻥ ﮐﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﻧﺰﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ‪ .‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ ﻟﺸﮕﺮ‬
> ‫ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﻳﮑﻲ ﻳﮑﻲ ﺑﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ﻓﻴﺮﻭﺯ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ‬
> ‫ﮐﺴﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﻣﺘﮑﺎﺭ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ ﻭﺣﻴﺪ ‪ ,،‬ﻏﻼﻣﺮﺿﺎ ﻳﺰﺩﻱ‪ ,‬ﮐﻪ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ ﻣﻬﻢ‬
> ‫‪ (۱‬ﺍﻓﻨﺎ ‪،‬ﻥ »ﻇﻬﻮﺭ ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻭ ﻓﺎﺭﺱ« ‪٥٦-٥٧‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺑﺮﺍﻭﻥ ‪٣١٧‬‬
> ‫‪۱۱۹‬‬                                          ‫‪ ۸‬ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ‬
> 
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺷﻴﺨﺎ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﻠﻌﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻣﺴﺆﻭﻝ ﺍﺟﺮﺍﻱ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺑﻮﺩ ﺑﺎ ﺷﮑﻨﺠﻪ‬
> ‫ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ ۱.‬ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﺷﺪﻳﺪ ﺑﻪ‬
> ‫ﻗﺘﻞ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﻬﺪﻱ‪ ,‬ﻋﻤﻮﻱ ﻋﻠﻲ ﺳﺮﺩﺍﺭ ‪ ,،‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪ |ﻩ ﺣﻤﻠ |ﻪ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۵۳‬ﺩﺭ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‪ .،‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﻬﺪﻱ ﺩﺭﺯﻧﺪﺍﻥ ﺩﺭﺍﺛﺮ ﺷﮑﻨﺠﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺷﺪﻳﺪ ﺟﺴﻤﻲ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ‪.‬‬
> 
> ‫ﻟﻮﺣﻲ ﺍﺯ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻫﻤﺴﺮ ﻭﻓﺎ‬
> 
> ‫ﺯﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﺴﺮﺍﻳﻲ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﭘﺎﺩﮔﺎﻥ ﺍﺭﺗﺶ ﺑﻮﺩ ﺑﺮﺩﻧﺪ‬
> ‫ﻭ ﺁﻧﺠﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺧﻮﺷﮕﺪﺭﺍﻧﻲ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻣﺤﻠّﻲ ﺗﺤﺖ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ ۳.‬ﺑﻘﻴ |ﻪ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤﻤﻮﺩ ‪ ،‬ﻗﻨﺴﻮﻝ ﮐﺸﻮﺭ ﺑﺮﻳﺘﺎﻧﻴﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺩﺭ ﺷﺸﻢ ﺍﮐﺘﺒﺮ ﺍﺗّﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺗﺎﺭﻳﺦ‬
> ‫ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺩﻳﺮﺗﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﺷﺪ‪» :‬ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﻣﻬﺮ ﻋﻠﻲ‪،‬ﺧﺎﻥ‬
> ‫ﻼﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺳﺮﺩﺍﺭ )ﻣﺄﻣﻮﺭ( ﺳﻴّﺪ ﻳﺤﻴﻲ‬    ‫ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﺰﺩ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ﻓﻴﺮﻭﺯ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ‪ .‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺟ ّ‬
> ‫ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺳﺮ ﺑﺮﻳﺪﻧﺪ‪ .‬ﻏﻼﻣﺮﺿﺎ ﻳﺰﺩﻱ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺳﺮﺩﺍﺭﺍﻥ ﻭ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ‬
> ‫ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺝ‪٤٢٣، ,٢ .‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺑﺮﺍﻭﻥ ‪ .٣١٧‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪٤٨‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                           ‫‪۱۲۰‬‬
> ‫‪۱‬‬   ‫ﻣﺮﺩﻫﺎ ﻭ ﺳﺮﻫﺎﻱ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺎﻳﻲ ﺩﻳﮕﺮ ّ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺍﺳﻴﺮ ﻭ ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ ﺭﺍ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻟﻌﻦ ‪,،‬‬
> ‫ﺗﻮﻫﻴﻦ ﻭ ﺍﺳﺘﻬﺰﺍﺀ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﻴﮕﻢ ﻫﻤﺴﺮ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻲ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮ ‪،‬ﺩ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻣﻲ ﮐﻨﻨﺪ‪» :‬ﻳﮏ ﺭﻭﺯ ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﺷﻬﺮ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺧﻴﻠﻲ ﺷﻠﻮﻍ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ‬
> ‫ﺑﻲ‪،‬ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺻﺪﺍﻱ ﺷﻴﭙﻮﺭ ﻭ ﺳﺮﻧﺎ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺑﻪ ﮔﻮﺵ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﻴﺪ‪.‬‬
> ‫ﻓﻬﻤﻴﺪﻡ ﮐﻪ ﻫﻤ |ﻪ ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺷﺎﺩﻱ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺮﻫﺎﻱ ﺑﺮﻳﺪ |ﻩ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ‬
> ‫ﺷﻬﺮ ﺁﻭﺭﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺀ ﺑﺎﺑﻲ ﻧﻴﺰ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻬﺮ ﺷﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﺒﺲ ﺑﺮﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ ﺩﺭ‬
> ‫ﺣﺪ ﺍﻗﻞ ﻳﮏ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﺪﺍ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻭ ﻣﻼﻗﺎﺕ‬     ‫ﺁﺭﺯﻭﻱ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻡ ّ‬
> ‫ﻧﻤﺎﻳﻢ‪ .‬ﺍﻓﺴﻮﺱ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻣﻤﮑﻦ ﻧﺒﻮﺩ‪ .‬ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻳﮏ ﺭﻭﺯ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻱ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺪ ﺣﺘﻲ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻢ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺷﺪ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ‪«.‬‬        ‫ﮔﺪﺍﻳﻲ ﺑﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎ ﺁﻣﺪﻧ ‪،‬‬
> ‫ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺍﺳﻴﺮ ﻭ ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪ‪ .‬ﺣﺎﮐﻢ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳ ‪،‬ﺰ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ‬
> ‫ﺧﺎ ‪،‬ﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺧﺸﻤﮕﻴﻦ ﺑﻮﺩ‪ ,‬ﺯﻳﺮﺍ ﻳﺎﺯﺩﻩ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺳﻌﻲ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‬
> ‫ﺑﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﺷﺎﻩ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﻃﻲ ﻋﺮﻳﻀﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﻳﻦ ﻇﻠﻢ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﺷﮑﺎﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺒﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻫﺠﻮﻡ ﺑﺮﺩﻩ ﺷﺪﻩ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﺭﻓﺘﻨﺪ‪ ,۳‬ﻭﻟﻲ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ‬
> ‫ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻳﮏ‬
> ‫ﻧﻔﺮ ﻣ ّﻮﻓﻖ ﺷﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﻋﺮﻳﻀ |ﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﺎﻩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ‪ ۵.‬ﻭ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﻣﻘﺎﺭﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺭﻭﺩ ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ ﻫﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﺍﺯ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺣﺎﻻ ﺧﺸﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺍﺭﺩ ﺧﺎﻟﻲ‬
> ‫‪ (۱‬ﺑﺮﺍﻭﻥ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﺎ ﻫﻤ |ﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ ﺳﺮ ﺑﺮﻳﺪﻧﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ )ﺝ‪ (۹۰، ,١ .‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﺑﻘﻴّ |ﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺭﺍ‬
> ‫ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﮐﻴﺴﻪ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺳﺮ ﻫﺎﻱ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﺴﺮﺍ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺯﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ‬
> ‫ﻣﻨﺰﻟﻲ ﻧﺰﺩﻳﮏ ّ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺟﺎ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻢ ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﺍﻓﻨﺎﻥ ﻧﻘﻞ ﺩﺭ ﺭﺑّﺎﻧﻲ‪The Bábís of Nayríz: History and :‬‬                     ‫‪ (۲‬ﻣﻨﻴﺮﻩ ﺧﺎﻧ ‪،‬‬
> ‫‪، Documents‬ﻓﺼﻞ ‪٣٢ ، ,١۰‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺍﻓﻨﺎﻥ ‪٥٧‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪٤۰۹‬‬
> ‫‪ (۵‬ﺍﻓﺮﺍﺩﻱ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺩﺧﻮﺍﺳﺖ ﺭﺍ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﺯ‪ :‬ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺍﺑﻮﺍﻟﺤﺴﻦ‪ ,‬ﺁﻗﺎ ﺷﻴﺦ ﻫﺎﺩﻱ ‪ ,،‬ﻋﻤﻮﻱ‬
> ‫ﻫﻤﺴﺮ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ‪، ,‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻋﻠﻲ ﻭ ﺍﺑﻮﻟﻘﺎﺳﻢ ﺍﺑﻦ ﺣﺎﺟﻲ ﺯﻳﻨﺎ ‪ ,،‬ﺍﮐﺒﺮ ﺍﺑﻦ ﻋﺎﺑﺪ‪ ، ,‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺣﺴﻦ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﻣﻴﺮﺯﺍ‬
> ‫ﺑﺎﺑﺎ )ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪.(٤۰۹‬‬
> ‫‪۱۲۱‬‬                                  ‫‪ ۸‬ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ‬
> 
> ‫ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﮔﻮﺵ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺷﻴﺦ ﻳﻮﺳﻒ ﺭﺍ ﺑﺮﻳﺪﻧﺪ ‪ .،‬ﺑﺎﺑﻲ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻏﻞ ﻭ‬
> ‫ﺪ ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ ﺷﺪﻳﺪﴽ ﮐﺘﮏ ﺯﺩﻧﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﺷﮑﻨﺠﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ‬          ‫ﺯﻧﺠﻴﺮ ﺑﺴﺘﻨ ‪،‬‬
> ‫ﺪ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ ﺩﺭﻭﺍﺯ |ﻩ‬  ‫ﻭﺍﺭﺩﻩ ﺟﺎﻥ ﺑﺎﺧﺘﻨ ‪،‬‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻗﻠﻌﻪ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺧﺸﻢ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﻣﺮﺣﻠ |ﻪ ﺟﻨﻮﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺍﻭ ﺑﻪ ﺳﺮﺷﻤﺎﺭﻱ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ‪ .‬ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﺍﻣﻼﮐﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﻏﺼﺐ ﮐﺮﺩ‬
> ‫ﻭ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺮﺑﺎ ‪،‬ﺯ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺍﻳﻼﺗﻲ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﮔﺮﻓﺖ ﺗﺎ ﻫﺮ‬
> ‫ﮐﺴﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺴﻲ ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺣﺎﮐﻢ ﺭﻓﺘﺎﺭ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﺷﻨﺎﺳﺎﻳﻲ ﻭ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﻨﺎﺯﻝ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭﺳﻮﺧﺘﻪ ﺭﺍ ﻭﻳﺮﺍﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺨﺶ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﺍﺯ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ‬
> ‫ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭼﻮﺏ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺁﺗﺶ ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ‪ ۲‬ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺩﺍﺭﺍﻳﻲ ﻭ ﺛﺮﻭﺗﻲ ﮐﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺍﺯ ﻃﻼ ﻭ ﻧﻘﺮﻩ ﻭ ﭘﻮﻝ ﺭﺍﻳﺞ ﻣﻤﻠﮑﺘﻲ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻏﺎﺭﺕ ﺑﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ‬
> ‫ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﭼﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻲ ﺷﺪﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ‪ .‬ﻋﻠﻒ ﺧﺸﮏ ﺯﻳﺮ ﻧﺎﺧﻦ ﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ‬
> ‫ﻭ ﺁﺗﺶ ﻣﻲ‪،‬ﺯﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﺗﻮﻱ ﺯﻏﺎﻟﻲ ﺩﺍﻍ ﻭ ﺁﻫﻦ ﺩﺍﻍ ﺭﻭﻱ ﺑﺪﻧﺸﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺬﺍﺭﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻴﻨﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺳﻮﺭﺍﺥ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻃﻨﺎﺑﻲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﺩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺳﺮ ﻃﻨﺎﺏ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻥ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺷﺪﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ ﻫﺎ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺍﻫﺎﻟﻲ‬
> ‫ﻟﺬﺕ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺗﺤﻘﻴﺮ‬   ‫ﺷﻬﺮ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎﻱ ﺍﻳﻦ ﺻﺤﻨﻪ‪،‬ﻫﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﺁﻥ ّ‬
> ‫ﻭ ﺗﻮﻫﻴﻦ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ‪،‬ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪ ﺷﻬﺮ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﻨﻨﺪ‪ ۴‬ﻭ‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻼﮎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﺳﻨﺎﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ‬
> ‫ﺑﺪﻫﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺍﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﺎﻝ ﻭ ﺛﺮﻭﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺷﺪ‪ ۵.‬ﺁﻥ ﺳﺎﻝ ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺝ‪ ، ٢٢ ,، ٤ .‬ﺷﻤﺎﺭ |ﻩ ‪١‬‬
> ‫‪٤٢١-٤٢٢ (۲‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻣﺆﻣﻦ ‪١١١‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪٤۰٨‬‬
> ‫‪ (۵‬ﻃﺎﻫﺮ ﺯﺍﺩﻩ ﺝ‪١٤۰ ,١ .‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                      ‫‪۱۲۲‬‬
> ‫ﻗﺤﻄﻲ ﺑﺰﺭﮔﻲ ﭘﺪﻳﺪ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ ,‬ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ ﻳﮏ ﻃﺮﻑ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺁﻣﺪﻩ‬
> ‫ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﺫﺧﻴﺮ |ﻩ ﻏﻠّ |ﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﺍﻣﺼﺮﻑ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻳﻦ‪،‬ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ‪،‬ﺧﺎﻥ‬
> ‫ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﺎﺭ ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺫﺧﻴﺮ |ﻩ ﻏﻠّﻪ ﭘﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﻴﻤﺖ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮔﺰﺍﻓﻲ‬
> ‫ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻔﺮﻭﺷﺪ‪ .‬ﻭﻟﻲ ﺍﻭﺿﺎﻉ ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺷﺪ ﻏﻠّﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺍﺣﺘﮑﺎﺭ ﺷﺪﻩ‬
> ‫ﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﻴﻤﺖ ﻋﺎﺩﻻﻧﻪ‪،‬ﺗﺮﻱ ﻋﺮﺿﻪ ﮐﻨﺪ‪ ۱.‬ﺍﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﻮﻫﻴﻦ ﻭ ﺗﺤﻘﻴﺮ‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺳﺮﺷﻨﺎﺱ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻣﮑ ‪،‬ﺎﻥ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﻮﺯﻳﻊ ﻏﻠّﻪ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ‬
> ‫ﺷﻬﺮ ﻣﻌﻴّﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﻭﺭﻭﺩﻱ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻞ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﻧﺸﺎﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺖ‬
> ‫ﮐﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﺤﻞ ﺑﺮﺍﻱ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺟﻴﺮ |ﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ‬
> ‫ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗُﻒ ﺑﻴﺎﻧﺪﺍﺯﻧﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﻱ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﻲ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻗﺎﺋﻞ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺟﻴﺮﻩ‪،‬ﺍﻱ ﻫﻢ ﻧﺼﻴﺒﺸﺎﻥ ﻧﺸﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﻭ ﻧﻔﺮﻱ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﻈﺎﺭ ﻋﻤﻮﻣﻲ ﻣﻮﺭﺩ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻭ ﺗﻮﻫﻴﻨﻲ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﺁﻗﺎ ﺳﻴﺪ‬
> ‫ﺟﻌﻔﺮ ﻳﺰﺩﻱ ﻭ ﺣﺎﺝ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺗﻘﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ۳.‬ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺣﺎﻣﻴﺎﻥ ﭘﺮ ﻗﺪﺭﺕ‬
> ‫ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﻫﻢ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺍ ّﻭﻝ ﺩﺳﺘﻮﺭﺩﺳﺘﮕﻴﺮﻱ ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﺭﺍ ﺻﺎﺩﺭ ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺁﻗﺎ ﺳﻴﺪ ﺟﻌﻔﺮ ﻳﺰﺩﻱ ﺍﺯﻋﻠﻤﺎﺀ ﻃﺮﺍﺯ ﺍ ّﻭﻝ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳ ‪،‬ﺰ ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺑﻠﻨﺪ ﭘﺎﻳﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻮﺩ‬
> ‫ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﺍﻭ ﺩﺭ ﻳﺰﺩ ﺑﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩ‪.‬‬
> ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻓ ّﻌﺎﻻﻧﻪ ﺑﻪ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﺍﻣﺮ ﺑﺎﺑﻲ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﻣﻌﺎﺷﺮﺕ‬
> ‫ﻭ ﮔﻔﺘﮕﻮﻱ ﺑﺎ ﺍﻭ ﻋﺪ |ﻩ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺩﺭ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻧﺪﺍﻱ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﻟﺒﻴﮏ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﭘﺲ ﺍﺯ ﻭﺭﻭﺩ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺍﻭ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻫﻤ |ﻪ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺗﻲ ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﮔﺬﺷﺖ‬
> ‫ﻭ ﺍﺯ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻣﺸﺎﻭﺭﺍﻥ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺟﻨﺎﺏ‬
> ‫ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﮐﻪ ﺳﻴﺪ ﺟﻌﻔﺮ ﺭﺍ ﻣﺴﺆﻭﻝ ﺑﺎﺑﻲ ﺷﺪﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‪،‬ﻫﺎ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺖ‪ ۴‬ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﻣﻨﺰﻝ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺗﺼﺎﺣﺐ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺝ‪٢۹٣-٢۹٤ ، ,٣ .‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺷﻔﻴﻊ ‪١١‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻫﺮ ﺩﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺷﺨﺎﺹ ﺍﻟﻮﺍﺣﻲ ﺍﺯ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻃﺎﻫﺮ ﺯﺍﺩﻩ ﺝ‪ .١٣٨ ، ,١ .‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ .١۰٧‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﺳﻼﻑ ﺁﻗﺎ ﺳﻴّﺪ ﺟﻌﻔﺮ ﻳﺰﺩﻱ ﺩﮐﺘﺮ ﻃﺎﻫﺮ |ﻩ ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ ,،‬ﻫﻤﺴﺮ‬
> ‫ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻬﺪﻳ ‪،‬ﻪ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪۱۲۳‬‬                                 ‫‪ ۸‬ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ‬
> 
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﺗﻨﺒﻴﻪ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻭ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﻋ ّﻤﺎﻣ |ﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻋﻼﻣﺖ‬
> ‫ﺳﻴﺎﺩﺕ ﻭ ﻧﺸﺎﻧ |ﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺭﺗﺒ |ﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ ‪ ،‬ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺷﺮﻭﻉ ﺁﺯﺍﺭ ﻭ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺍﺫﻳﺖ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺷﺮﺡ ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﻲ ﺁﻗﺎ ﺳﻴﺪ ﺟﻌﻔﺮ ﻳﺰﺩﻱ ﺍﻳﻦ ﺑﻼﻳﺎ ﻭ ﻣﺼﺎﺋﺐ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ‬
> ‫ﻃﺮﻑ ﻭﻱ ﻫﻤﮕﻲ ﺑﺎﺯﮔﻮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪:‬‬
> ‫»ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩ ﻣﺤﺘﺮﻡ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺳﺎﻋﺘﻬﺎ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺩ ِﺭ ﺍﻧﺒﺎﺭ ﻏﻠّﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ ﻭ‬
> ‫ﺍﻧﺒﻮﻩ ﺟﻤﻌﻴﺘﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻗﺼﺪ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺟﻴﺮ |ﻩ ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻫﺮﻳﮏ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ‬
> ‫ﺍﻭ ﺗﻒ ﻣﻲ‪،‬ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺁﻗﺎ ﺳﻴﺪ ﺟﻌﻔﺮ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﻲ ﻭ‬
> ‫ﺩﻟﺨﻮﺭﻱ ﺁﺭﺍﻡ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺭﻭﺣﻲ ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﻣﺴﺮﻭﺭ ﺍﺯ ﻭﺻﺎﻝ‬
> ‫ﺖ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺳﭙﺎﺳﮕﺰﺍﺭﻱ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪.‬‬   ‫ﺩﻭﺳ ‪،‬‬
> ‫ﻳﮏ ﺭﻭﺯ ﺁﻗﺎ ﺳﻴﺪ ﺟﻌﻔﺮ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺍﺑﺎﺀ ﺩﺍﺭﻧﺪ ‪ .،‬ﺩﺍﻧﺴﺖ‬
> ‫ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺗُﻒ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ ﺑﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﮐﺎﺭﻱ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ ﻣﻲ ﺩﺍﻧﻨﺪ ‪ .،‬ﺑﺎ ﮔﺸﺎﺩﻩ ﺭﻭﻳﻲ ﻭ‬
> ‫ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻳﺮ ﺷﻮﺩ ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺑﻴﺎﻳﻴﺪ ﻭ ﺳﻬﻢ ﺧﻮﺩ‬
> ‫ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ‪ .‬ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻦ ﺍﻫﻤﻴﺘﻲ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻦ ﺗُﻒ ﺑﻴﺎﻧﺪﺍﺯﻳﺪ‪ .‬ﻣﻦ ﺁﻥ ﺭﺍ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻤﺎﻝ ﭘﺎﮎ ﻣﻲ ﮐﻨﻢ‪«.‬‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﭼﻮﺏ ﻭ ﻓﻠﮏ ﻳﮑﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺳﻴﺪ ﺟﻌﻔﺮ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﭘﺎﻫﺎﻱ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ‬
> ‫ﺍﻧﻈﺎﺭ ﻋﻤﻮﻣﻲ ﺑﻪ ﺗﺨﺘﻪ ﭼﻮﺑﻲ ﺑﺴﺘﻨﺪ ﻃﻮﺭﻱ ﮐﻪ ﺑﺪﻥ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ ﻗﺮﺍﺭ‬
> ‫ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﮐﻒ ﭘﺎﻫﺎﻱ ﺍﻭ ﺭﻭ ﺑﻪ ﻫﻮﺍ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﺑﺎ ﺷﻼﻗﻲ ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ ﮐﻒ ﭘﺎﻱ ﺍﻭ‬
> ‫ﺯﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ‪،‬ﻫﺎﻱ ﮐﻒ ﭘﺎﻳﺶ ﺷﮑﺴﺖ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺯﺭﺩ ﭘﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﭘﺎﻳﺶ‬
> ‫ﭘﺎﺭﻩ ﺷﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻭﻗﺖ ﻳﮑﺒﺎﺭ ﺟﻠﻮﻱ ﻣﻨﺰﻝ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﻋﻴﺎﻥ ﺷﻬﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﮐﺘﮏ ﻣﻲ‪،‬ﺯﺩﻧﺪ ‪.،‬‬
> ‫ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺯﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺻﺎﺣﺒﺨﺎﻧﻪ ﻳﺎ ﺭﻫﮕﺬﺭﺍﻥ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺁﺯﺍﺭ ﻭ ﺍﺫﻳﺖ ﻣﺘﺄﺛﺮ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ‬
> ‫ﭘﻮﻟﻲ ﺑﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﺗﺎ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺯﺩﻥ ﺍﻭ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ‬
> ‫ﻣﺤﻠﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺁﺯﺍﺭ ﻭ ﺍﺫﻳﺖ ﺑﻪ ﻣﺪﺕ ‪ ۹‬ﻣﺎﻩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺳﻴﺪ ﺟﻌﻔﺮﻫﻤ |ﻪ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺗﺤﻤﻞ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺟﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﭘﺎﻫﺎﻱ ﺍﻭ ﻣﺘّﻮﺭﻡ ﺷﺪ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪ .٣٦٧‬ﺷﻔﻴﻊ ‪١١‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺣﺒﻴﺐ ﻃﺎﻫﺮ ﺯﺍﺩﻩ ‪ ،‬ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﻃﺎﻫﺮ ﺯﺍﺩﻩ ‪ ،‬ﺝ‪١٣٩-١٤٢ ، ,١ .‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪١٤٦، ,١‬؛ ﺭﺑّﺎﻧﻲ ﻓﺼﻞ ‪١٣ ، ,١۰‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                 ‫‪۱۲۴‬‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﻭﺩ‪.‬‬
> ‫ﺣﺎﺝ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺗﻘﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ ﺗﺎﺟﺮ ﺟﻮﺍﻥ ﻭ ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪﻱ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺩﺭﺳﺘﮑﺎﺭﻱ‬
> ‫ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺠﺎﺭﺕ ﺩﺍﺷﺖ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﺍﻣﺎﻧﺖ‪،‬ﺩﺍﺭ ﻭ ﺩﺭﺳﺘﮑﺎﺭ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺷﻬﺮ‬
> ‫ﻼﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ‬ ‫ﺫﺧﻴﺮ |ﻩ ﻣﺎﻟﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺑﻮﺩﻥ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻣﻲ‪،‬ﺳﭙﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺩﺍﻣﺎﺩ ﻣ ّ‬
> ‫‪ -‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۵۰‬ﻡ‪ .‬ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ ‪ -‬ﻭ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩﻱ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ‬
> ‫ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺧﺒﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻭ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﮐﻪ‬
> ‫ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺍﺯ ﺭﻭﻧﻴﺰﻋﺎﺯﻡ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺷﺪﻧﺪ ﺑﻪ ﭘﻴﺸﻮﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺁﻣﺪ ﻭ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺟﺎﺭﭼﻲ‬
> ‫ﺍﺳﺘﺨﺪﺍﻡ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﻫﻤ |ﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺷﻬﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻼﻗﺎ ﺕ ﻋﻤﻮﻣﻲ ﺑﺎ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﺎﺧﺒﺮ ﺳﺎﺯﻧﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ‬
> ‫ﺪ ﺣﺎﺝ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺗﻘﻲ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻗﻠﻌ |ﻪ‬
> ‫ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺣﮑﻮﻣﺘﻲ ﻋﻠﻴﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻟﺸﮕﺮﮐﺸﻲ ﮐﺮﺩﻧ ‪،‬‬
> ‫ﺧﻮﺍﺟﻪ ﭘﻴﻮﺳﺖ ﻭ ﻣﺨﺎﺭﺝ ﻗﻠﻌﻪ ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺑﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ‬
> ‫ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﺳﻴﺮﺍﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﺷﻼﻕ ﺯﺩﻩ ﺩﺍﺧﻞ ﺣﻮﺽ ﺁﺏ‬
> ‫ﻳﺦ ﺑﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ‪ ۲.‬ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺣﺎﺝ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺗﻘﻲ ﺟﻮﺍﻥ‪،‬ﺗﺮ ﻭ ﻗﻮﻱ‪،‬ﺗﺮ ﺑﻮ ‪،‬ﺩ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﺮﺩ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻓﻘﻂ ﺷﺎﻣﻞ ﺍﻭ ﺑﺸﻮﺩ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﺪﻥ ﺷﻼﻕ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﻮﺽ ﺁﺏ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ ﺁﺏ ﺑﻪ ﺭﻧﮓ ﺳﺮﺥ ﺩﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻤﺴﺨﺮ ﻭ ﺗﻮﻫﻴﻦ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺭﻫﮕﺬﺭﺍﻥ ﺑﺎﺑﺖ ﺗﻤﺎﺷﺎﻱ ﺁﻥ ﺻﺤﻨﻪ ﭘﻮﻝ ﺑﺪﻫﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﭼﻨﺪﻳﻦ‬
> ‫ﻭ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺻﺪﻣﺎﺕ ﺍﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪ ﻭﻟﻲ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺿﺮﺑﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺷﻼﻕ ﻭ ﺁﺏ ﺳﺮﺩ ﺑﺪﻥ ﺍﻭ ﻧﺎﻗﺺ ﺷﺪ ﻭ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﻳﺶ ﮐﻢ ﮐﻢ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ ﮔﺸﺖ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻫﻲ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﺸﻮﻧﺖ‪،‬ﻫﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﻫﻤﺴﺮﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ‬
> ‫ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﻲ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻲ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ‬
> ‫ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﻲ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺁﻣﺪ‪ .‬ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻳﮏ ﺷﺐ ﺧﻮﺍﺏ ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ‬
> ‫ﻫﻴﮑﻞ ﺳﻴﺎﻩ‪،‬ﭘﻮﺵ ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺑﺎﺑﺖ ﺍﻳﻦ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻱ‬
> ‫ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﻭﻻﺩ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﺭﻭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺭﺩ ﻫﺸﺪﺍﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺏ‬
> ‫ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﺍﺗّﻔﺎﻕ ﺑﺪﻱ‬
> ‫ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭﻟﻲ ﺷﻮﻫﺮﺵ ﺍﻋﺘﻨﺎﻳﻲ ﻧﮑﺮﺩ‪ .‬ﺯﻥ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﻭﺿﺎﻉ ﺭﺍ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺭﺑّﺎﻧﻲ ﻓﺼﻞ ‪١٣ ، ,١۰‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺷﻔﻴﻊ ‪١١‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻓﻴﻀﻲ ‪٧٨‬؛ ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪٥١‬‬
> ‫‪۱۲۵‬‬                                 ‫‪ ۸‬ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ‬
> 
> ‫ﭼﻨﻴﻦ ﺩﻳﺪ ﺧﻮﺩﺵ ﺷﺨﺼﴼ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺩﺍﺭﻭﻏ |ﻪ ﻣﺤﻠ |ﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺗﻤﺎﺱ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺐ ﭘﻨﺞ ﻗﺎﻃﺮ ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺩﺭﻭﺍﺯ |ﻩ‬
> ‫ﺷﻬﺮ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺍﺯ ﺧﺪﻣﺘﮑﺎﺭﺵ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺁﻗﺎ ﺳﻴﺪ ﺟﻌﻔﺮ‬
> ‫ﻳﺰﺩﻱ ﻭ ﺣﺎﺝ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺗﻘﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻪ ﻣﺤﻞ ﻣﺨﻔﻲ ﺑﺒﺮﺩ‪ .‬ﺁﻥ ﺩﻭ ﺭﺍ‬
> ‫ﺳﻮﺍﺭ ﺑﺮ ﻗﺎﻃﺮﻫﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻫﺮﺍﺕ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﻮﺯ |ﻩ ﻗﺪﺭﺕ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ‪،‬ﺧﺎﻥ ﺧﺎﺭﺝ‬
> ‫ﺑﻮﺩ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﻥ ﺩﻭ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻣﺎﻩ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﻬﺮﻣﺎﻧﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺟﺮﺍﺣﺎﺕ ﻭ ﺯﺧﻤﻬﺎﻳﺸﺎﻥ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺑﻬﺒﻮﺩ ﻳﺎﺑﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﺷﺘﻬﺎﻱ ﺳﻴﺮﻱ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻱ ﺛﺮﻭﺕ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ‬
> ‫ﺩﺍﺭﺍﻳﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﻏﺎﺭﺕ ﮐﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺣﺘّﻲ ﺁﻗﺎ ﺳﻴﺪ ﺍﺑﻮﻃﺎﻟﺐ ﺍﺯ ﺳﺎﻻﺭﻫﺎﻱ ﺩﻭﻟﺘﻤﻨﺪ ﺳﺎﮐﻦ ﺩﺭ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻣﺤﻠﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﺷﺎﻩ ﺷﺨﺺ ﻣﻌﺘﺒﺮﻱ ﺑﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺣﺮﺹ ﻭ ﻃﻤﻊ ﺣﺎﮐﻢ‪ ,‬ﺯﻳﻦ‪،‬ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ‬
> ‫ﺧﺎﻥ‪ ,‬ﺷﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﺍﺑﻮ ﻃﺎﻟﺐ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﻧﺠﻴﺮ ﺑﺴﺘﻪ ﻭ ﭘﻨﻬﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﻣﻌﺪﻥ ﺑﺒﺮﻧﺪ ﻭ‬
> ‫ﻭﻗﺘﻲ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﺮﺍﻱ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ ﺳﻴﺪ ﺍﺑﻮ ﻃﺎﻟﺐ ﺑﻪ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻭ ﺗﻔﺤﺺ‬
> ‫ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ ﺯﻳﻦ‪،‬ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺍﺯ ﺗﺮﺱ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻤﻠﻲ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻔﺖ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ‬
> ‫ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺳﻴﺪ ﺍﺑﻮﻃﺎﻟﺐ ﺭﺍ ﺑﺎﻋﺚ ﻫﻤﻪ ﻣﺸﮑﻼﺗﻲ ﻣﻲ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻮﺟﻮﺩ‬
> ‫ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺧﺼﻮﻣﺖ ﺷﺨﺼﻲ ﺩﺍﺷﺖ ﺳﻴﺪ ﺍﺑﻮ ﻃﺎﻟﺐ ﺭﺍ ﻣﺴﻤﻮﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﮐﺸﺘﻪ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﻼ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺯﻭﺭ‬  ‫ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺛﺮﻭﺕ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻣ ّ‬
> ‫ﺧﻄﺎﻁ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﮐﻪ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭ ﺩﻭ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ‬  ‫ﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ّ‬‫ﺗﺼﺮﻑ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻣ ّ‬   ‫ّ‬
> ‫ﻧﺒﺮﺩ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺯﺧﻤﻲ‪،‬ﺷﺪ ﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﮑﺴﺖ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺩﻭﺭﺍﻥ‬
> ‫ﻧﻘﺎﻫﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺕ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ ﺧﺒﺮ‬
> ‫ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﻫﺸﺘﻨﺎﮎ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﺵ ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﻦ ﺩﻭﻟﺖ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ‬
> ‫ﭼﺸﻤﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺍﺗﻮﻱ ﺯﻏﺎﻟﻲ ﺩﺍﻍ ﻭ ﺁﻫﻦ ﺩﺍﻍ ﺑﺮ ﺑﺪﻥ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﺍﻭ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﻭ‬
> ‫ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﻨﺪ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺍﻣﻼﮎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ‬
> ‫ﻼ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻱ ﻧﺠﺎﺕ ﺟﺎﻥ ﭘﺴﺮ ﻋﺰﻳﺰﺷﺎﻥ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ‬    ‫ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﻣ ّ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﺎﻟﻤﻴﺮﻱ ‪٢٧-٣١‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪.٤٠٨-٤٠٩‬ﺷﻔﻴﻊ ‪ .١١‬ﺭﺑّﺎﻧﻲ ﻓﺼﻞ ‪٢٣ ، ,١۰‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                       ‫‪۱۲۶‬‬
> ‫ﻫﻤﻪ ﺍﺳﻨﺎﺩ ﻭ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﮐﻪ ﺁﻥ ﭘﺴﺮ ﺧﺮﺩﺳﺎﻝ ﺗﺤﺖ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻓﺸﺎﺭ ﻭ ﺿﺮﺑﺎﺕ ﻭ ﺟﺮﺍﺣﺖ ﺟﺎﻥ ﺩﺍﺩ‪.‬‬
> ‫ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﺍﻳﻦ ﺍﺫﻳﺖ ﻭ ﺁﺯﺍﺭﻫﺎﻱ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ‬
> ‫ﻫﻤ |ﻪ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻳﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﺧﺎﻟﻲ ﺑﻪ ﺑﻴﺎﺑﺎﻥ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﭘﻨﺎﻩ‬
> ‫ﻋﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭﻟﻲ ﺟﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺪﺭ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻣ ّﻘﺪﺭ‬ ‫ﺑﺮﺩﻧﺪ‪ ۲.‬ﺍﻳﻦ ّ‬
> ‫ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۵۳‬ﻡ‪ .‬ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩﻱ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﻭ ﺧﻮﻧﻴﻦ‪،‬ﺗﺮ ﺑﺠﻨﮕﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺑﻘﻴ |ﻪ ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺍﺟﺴﺎﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺧﻨﺪﻗﻲ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﻣﺤﻮﻃ |ﻪ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﺭﻭﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺎﮎ ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﺍﻳﻦ ﻇﻠﻢ‪،‬ﻫﺎ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ‬       ‫ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﮔﺮﻓﺖ ‪ -‬ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ‪ .‬ﺍﻭ‬   ‫ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﺍﺵ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﺎﻣ ً‬
> ‫ﻣﺼﻤﻢ ﺷﺪ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺧﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻴﮕﻨﺎﻩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺷﺨﺼﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺍﻭ ﻣﺴﺆﻭﻝ ﻫﻤ |ﻪ‬ ‫ّ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻭ ﻣﻈﺎﻟﻢ ﺑﻮﺩ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﮐﺴﻲ ﻧﺒﻮﺩ ﺟﺰ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﻳﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﮐﺸﻮﺭ‬
> ‫ﺍﻳﺮﺍﻥ‪ :‬ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﻳﻦ ﺷﺎﻩ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﺎﻟﻤﻴﺮﻱ ‪٢٥-٢٦‬‬
> ‫ّ‬
> ‫‪ (۲‬ﻓﻴﻀﻲ ‪ .٧٩‬ﺷﻴﺦ ﻋﺒﺪﺍﻟﻌﻠﻲ‪ ,‬ﻣﻼ ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ‪ ,‬ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻗﻄﺒﺎ ‪ ,،‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ‪ ,‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻋﻠﻲ ﺳﺮﺩﺍﺭ‪,‬‬
> ‫‪،‬ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ‪ ، ,‬ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺗﻲ‪، ,‬ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﭘﺴﺮ ﺻﺎﻟﺢ‪، ,‬ﺳﻴّﺪ ﺣﺴﻴﻦ ﻭ ﺳﻴّﺪ ﺣﺴﻦ‬
> ‫ﻣﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﺎﻗﺮ ‪ّ ,،‬‬
> ‫ﻣﻼ‬                 ‫ﻣﻼ ﺣﺴﻦ ﭘﺴﺮ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻗﺎﺳﻢ‪ ,‬ﺷﻴﺦ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﭘﺴﺮ ّ‬  ‫ﭘﺴﺮﺍﻥ ﺣﺎﺟﻲ ﺳﻴّﺪ ﺍﺣﻤﺪ ‪ّ ,،‬‬
> ‫ﻣﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺗﻲ‪ ,‬ﺷﻴﺦ ﻳﻮﺳﻒ ‪ ،‬ﻟﻄﻔﻌﻠﻲ ﻗﺎﺋﺪ‪ ,‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﭘﺴﺮ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﺎﺑﺪ‪,‬‬‫ﻋﻠﻲ ﺍﮐﺒﺮ ﭘﺴﺮ ّ‬
> ‫‪،‬ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺕ‪.‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ .١٥٨، ,١ .‬ﻓﻴﻀﻲ ‪٧٢‬‬
> ‫‪۹‬‬
> 
> ‫ﺳﻮﺀ ﻗﺼﺪ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺍﻳﺮﺍﻥ‬
> 
> ‫ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﻭ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺣﻮﺍﺭﻳﻮﻥ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺷﻴﺦ‬
> ‫ﻃﺒﺮﺳﻲ‪ ,‬ﻭﺍﻗﻌ |ﻪ ﺯﻧﺠﺎﻥ ﻭ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟ |ﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﻭﺣﻴ |ﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺗﻀﻌﻴﻒ‬
> ‫ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺳﺮ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻱ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺗﻼﻓﻲ‪،‬ﺟﻮﻳﺎﻧﻪ ﺑﺰﻧﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻳﮏ ﻣﺎﺩﺭ ﺩﻟﺴﻮﺯ ﺍﺯ ﺍﻫﺎﻟﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ ﺁﺯﺍﺭ ‪ ،‬ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻭ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﭘﺴﺮﺵ ﺑﻮﺩ‬
> ‫ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻼﮎ ﻭ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍ ﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﭼﻨﺪ ﻗﻄﻌﻪ ﺟﻮﺍﻫﺮ‬
> ‫ﮔﺮﺍﻧﺒﻬﺎ ﻭ ﮔﺮﺩﻥ‪،‬ﺑﻨﺪ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪﻱ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭘﺴﺮ ﺑﺰﺭﮔﺶ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ‬
> ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻣﻲ‪،‬ﺩﻫﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺩﺭ ﺑﻬﺎﺭ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۵۱‬ﻋﺎﺯﻡ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺑﻲ‬
> ‫ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻢ ﻓﮑﺮ ﻭﻫﻢ ﺭﺃﻱ ﺷﺪﻩ ﺑﻪ ﺳﺮﮐﺮﺩﮔﻲ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻧﻘﺸﻪ ﺍﻱ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺟﻮﻳﺎﻧﻪ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻳﮏ ﺭﻭﺯ ﺳﺮﮐﺮﺩ |ﻩ ﺁﻥ ﮔﺮﻭﻩ ﮐﻮﭼﮏ ﺑﺎﺑﻲ‪ ۲‬ﺑﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺣﺴﻴﻨﻌﻠﻲ ﻧﻮﺭﻱ‬
> ‫ﻣﻠﻘﺐ ﺑﻪ ﺟﻨﺎﺏ ﺑﻬﺎﺀ ﮐﻪ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺳﺮﺷﻨﺎﺱ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪ |ﻩ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺭﻭﺩ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻘﺸﻪ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﮐﺸﻴﺪﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ﺁﮔﺎﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺳﺎﺯﺩ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻃﺒﻖ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺷﻔﻴﻊ )‪ (١٢‬ﺁﻥ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺣﺎﺝ ﻗﺎﺳﻢ ﻭ ﺣﺴﻴﻦ ﭘﺴﺮﺍﻥ ﻋﻠﻲ ﻧﻘﻲ ﺷﻔﻴﻊ ﺑﻮﺩﻧﺪ ‪ ،‬ﺍﮔﺮﭼﻪ‬
> ‫ﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﻪ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺷﻔﻴﻊ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ )‪ (١٢‬ﺣﺮﮐﺖ ﺍﻳﻦ‬      ‫ﮐﻪ ﺑﻌﺪﴽ ﺑﻪ ﺭﻓﺘﻦ ﻣ ّ‬
> ‫ﺳﻪ ﻣﺮﺩ ﻭ ﺧﻮﺩﮐﺸﻲ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺯﻧﻬﺎ ﺩﻭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌ |ﻪ ﺍﻭﻝ ﺭﺥ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ )ﺝ‪ ، ,٤ .‬ﺹ‪(٢٢‬‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﻳﮑﺴﺎﻝ ﻭ ﻧﻴﻢ ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺁﻥ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ‬
> ‫ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩﺵ ﺩﺭ ﮐﻮﻫﻬﺎﻱ ﺑﺎﻻ ﻃﺎﺭﻡ ﺑﻪ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ؛ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ‬
> ‫ﻣﺮﮒ ﻏﻼﻣﺮﺿﺎ ﻳﺰﺩﻱ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺗّﻔﺎﻕ ﺻﺤﻴﺢ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻧﻴﮑﻼﺱ )‪ (٤٠٧‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﻪ ﻣﺮﺩ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ‬
> ‫ﺑﻪ ﺍﺳﺎﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺷﮑﺴﺖ ﻧﺒﺮﺩ ﻓﻠﻌﻪ ﺍﺯ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﻪ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻧﺎﻡ ﺍﻭ ﻋﻈﻴﻢ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                       ‫‪۱۲۸‬‬
> ‫ﻣﺼﺮﺍﻧﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﺟﻨﺎﺏ ﺑﻬﺎﺀ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻫﺸﺪﺍﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺩﻫﺪ ﻭ ّ‬
> ‫ﻧﻘﺸﻪ ﻣﻨﺼﺮﻑ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﻣﻲ‪،‬ﮔﻮﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻧﻘﺸﻪ ﺍﻱ ﮐﻪ ﮐﺸﻴﺪﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ﺧﻼﻑ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ‬
> ‫ﺑﺎﺏ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻣﺒﺎﺩﺭﺕ ﺑﻮﺭﺯﻧﺪ ﺍﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺮﻳﮏ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺪ‬
> ‫ﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻫﺸﺪﺍﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺩﻫﺪ ﮐﻪ ﻋﻮﺍﻗﺐ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺎﺑﻴﺎﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻭﺣﺸﺘﻨﺎﮎ ﺧﻮﺍﻫﺪ‬
> ‫ﺑﻮﺩ‪ ۱‬ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﻮﻋﻮﺩﻱ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ‬
> ‫ﺑﺎﺏ ﺑﻪ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻭ ﺑﺸﺎﺭﺕ ﺩﺍﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ‪ ،‬ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺪﺭ ﺍﻋﻈﻢ ﺟﺪﻳﺪ‪ ,‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺁﻗﺎ ﺧﺎﻥ ﻧﻮﺭﻱ‪ ,‬ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺟﻨﺎﺏ ﺑﻬﺎﺀ ﺁﺷﻨﺎﻳﻲ‬
> ‫ﺩﺍﺷﺖ‪ ,‬ﻧﺎﻣ |ﻪ ﮔﺮﻡ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﺟﻨﺎﺏ ﺑﻬﺎﺀ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻭ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻱ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺍﺯ ﺩﺭ ﺁﺷﺘﻲ ﺩﺭﺁﻳﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﻣﺎ ﭼﺮﺧﻬﺎﻱ ﮔﺮﺩﻭﻧ |ﻪ ﻗﺴﻤﺖ ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﺗ ّﻮﻗﻒ ﺁﻥ ﻣﻤﮑﻦ‬
> ‫ﻧﺒﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﻧﺸﺮﻳ |ﻪ ﻫﻔﺘﮕﻲ ﻃﻬﺮﺍﻥ ‪ ،‬ﺑﻪ ﺗﺎﺭﻳﺦ ‪ ۱۲‬ﺁ ﮔﺴﺖ ‪ ۱۸۵۲‬ﻡ‪ .‬ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻧﻴﻢ‪:‬‬
> ‫»ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺁﺏ ﻭ ﻫﻮﺍﻱ ﺭﻭﺩﺑﺎﺭ ﻗﺪﺭﻱ ﺧﻨﮏ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻗﺮﻗﺎﻭﻝ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺯﻳﺎﺩﻱ‬
> ‫ﺪ ﺍﻋﻠﻴﺤﻀﺮﺕ ﻗﺼﺪ ﻧﻤﻮﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯﻱ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ‬        ‫ﺩﺭ ﺍﻭﺷﺎﻥ ﺗﭙﻪ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﻧ ‪،‬‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﻋﺰﻳﻤﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ )ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﮐﺎﺥ ﻳﻴﻼﻗﻲ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻧﻲ(«‬
> ‫ﻭ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺍﻳﻦ ﺧﺒﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻧﺎﻣﻪ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ‪:‬‬
> ‫»ﺍﻋﻠﻴﺤﻀﺮﺕ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺻﺪﺭﺍﻋﻈﻢ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ‬
> ‫ﻫﻤﺮﺍﻫﺎﻧﺸﺎﻥ ﺁﻣﺎﺩ |ﻩ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﺷﮑﺎﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ ‪ .،‬ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﻳﮏ ﻧﻔﺮ ﺍﺯﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻟﻌﻨﺘﻲ‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻳﮏ ﺭﻭﺳﺘﺎﻳﻲ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﺯﺩ‪" :‬ﻋﺮﻳﻀﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺩﺍﺭﻡ"‪ .‬ﭼﻨﺪ‬
> ‫ﺗﻦ ﺍﺯ ﺧﺪﻣﺘﮑﺎﺭﺍﻥ ﺍﻋﻠﻴﺤﻀﺮﺕ ﺑﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺻﺪﺍﻱ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﺩﻭﻳﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﺍﻭ ﭼﻪ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻫﺪ ‪ .،‬ﺍﻣﺎ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺷﻮﻧﺪ ﺁﻥ ﺷﺨﺺ ﺗﻔﻨﮕﻲ ﺍﺯ ﺟﻴﺐ‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺍﻋﻠﻴﺤﻀﺮﺕ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺭﻓﺖ‪ .‬ﺍﻟﺤﻤﺪ ﷲ ‪ ،‬ﺑﻪ ﻟﻄﻒ ﻭ ﺍﻋﺎﻧﺖ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ ﺗﻴﺮ ﺑﻪ ﺧﻄﺎ ﺭﻓﺖ‪«.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪٤٤٠‬‬
> ‫‪٤٣٩ (۲‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺍﻣﺎﻧﺖ ‪٢٠٥‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺍﺗﻔﺎﻗﻴّﻪ ‪ ،‬ﺷﻤﺎﺭﻩ ‪ ،٨١‬ﺑﻪ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ ﺳﻮﻡ ﺫﻱ ﺍﻟﻘﻌﺪﻩ ‪ ١٢٦٨‬ﻫﺠﺮﻱ ﻗﻤﺮﻱ؛ ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﺭﺑّﺎﻧﻲ‪The :‬‬
> ‫‪۱۲۹‬‬                            ‫‪ ۹‬ﺳﻮﺀ ﻗﺼﺪ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺍﻳﺮﺍﻥ‬
> 
> ‫ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣ |ﻪ ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻌﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪:‬‬
> ‫»ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﻧﺒﺮﺩﻫﺎﻱ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ‪ ,،‬ﺯﻧﺠﺎﻥ ﻭ ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻥ‬
> ‫ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺟﺮﺍﺣﺎﺕ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﺒﺮﺩﻫﺎ ﺑﺮ ﺗﻨﺶ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﺑﺎ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻱ‬
> ‫ﻣﺤﺎﻓﻈﺎﻥ ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻫﺎﻥ ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭﺍﻥ ﻧﻴﺮﻭﻱ ﺳﻠﻄﻨﺘﻲ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﻢ ﺟﺴﺪﺵ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺭﺍ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺑﺎ ﺳﻨﮓ ﻭ ﭼﻮﺏ ﺯﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺧﺎﮎ ﻳﮑﻲ ﺷﺪ‪«.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﻧﺘﻴﺠ |ﻪ ﺳﻮﺀﻗﺼﺪ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﻣﺎﻩ ﺁﮔﺴﺖ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۵۲‬ﻡ‪ .‬ﻳﮏ ﺳﻠﺴﻠﻪ‬
> ‫ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﺸﻮﻧﺖ‪،‬ﺑﺎﺭﻱ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻮﺟﻲ ﭘﺮﺷﺘﺎﺏ ﺩﺍﻣﻦ ﻫﻤ |ﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ‬
> ‫ﺷﺪﺗﻲ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ‪ .‬ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺟﻨﺎﺏ ﺑﻬﺎﺀ‬          ‫ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺎ ّ‬
> ‫ﻫﺸﺪﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﺼﻮﻣﺖ‪،‬ﺟﻮﻳﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺭﺅﺳﺎﻱ ﺩﻳﻦ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ‬
> ‫ﻓﺮﺻﺘﻲ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ ﻗﻠﻊ ﻭ ﻗﻤﻊ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻼﮎ ﻭ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺩﺍﺭﺍﻳﻲ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻮﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻳﮏ ﺍﻓﺴﺮ ﺍﺗﺮﻳﺸﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﺳﺎﮐﻦ ﺑﻮﺩ ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﺻﺤﻨﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻓﺠﻴﻊ ﺁﺯﺍﺭ‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﺗﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﻐﻠﺶ ﺍﺳﺘﻌﻔﺎﺀ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻭﻱ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ‪:‬‬
> ‫»ﺍﺑﺪﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﻣﻈﻠﻮﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁﺗﺶ ﻇﻠﻢ ﻣﺸﺘﻌﻞ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﮐﻮﻱ ﻭ ﺑﺮﺯﻥ ﺭﺍ ﻧﻮﺭﺍﻧﻲ‬
> ‫ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﻦ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻫﺪ ﻭﺿﻊ ﻣﻮﺣﺸﻲ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯﺑﺎﺑﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ‬
> ‫ﺳﻼﺳﻞ ﻭﺍﻏﻼﻝ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﺳﻴﻨﻪ ﻭ ﺷﺎﻧ |ﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺷﮑﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ ﺷﮑﺎﻓﻬﺎ ﻓﺘﻴﻠ |ﻪ ﺳﻮﺯﺍﻥ‬
> ‫ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺎ ﺟﻤﺎﻋﺘﻲ ﺍﺯ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ ﻭ ﺑﺎﺯﺍﺭﻋﺒﻮﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭ ﻓﺘﻴﻠﻪ‪،‬ﻫﺎ‬
> 
> ‫‪ Bábís of Nayríz: History and Documents‬ﻓﺼﻞ ‪٢٠ ,١٠‬؛ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﺒﻴﻞ )‪(٤٤٠‬ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‬
> ‫ﮐﻪ ﺩﻭ ﻣﺮﺩ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﻮﺀ ﻗﺼﺪ ﻣﺒﺎﺩﺭﺕ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ :‬ﺻﺎﺩﻕ ﺗﺒﺮﻳﺰﻱ ﻭ ﻓﺘﺢ ﺍﷲ ﻗﻤﻲ‪ .‬ﺍﻣﺎﻧﺖ )‪ (٢٠٥‬ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﻧﺎﻡ‬
> ‫ﻱ ﻭ ﻓﺘﺢ ﺍﷲ ﻗﻤﻲ‪ ,‬ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﺎﻩ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺣﺎﺝ ﻗﺎﺳﻢ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‬‫ﻣﻲ‪،‬ﺑﺮﺩ‪ :‬ﻣﻼ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‪ ، ,‬ﺻﺎﺩﻕ ﺗﺒﺮﻳﺰ ‪،‬‬
> ‫ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﻘﺸﻪ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺪﺳﺖ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﮔﺰﺍﺭﺷﻬﺎﻱ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺭﻭﭘﺎﻳﻲ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺳﻪ ﺗﺎ ﺷﺶ‬
> ‫ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺫﮐﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ)ﻣﺆﻣﻦ ‪ ،The Babi and Baha’i Religions‬ﻓﺼﻞ ‪.(٧‬‬
> ‫ﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ ﺩﺭ‬ ‫ﻲ ﻓﺼﻞ ‪ .٢٠، ,١٠‬ﺑﻴﻮﮔﺮﺍﻓﻲ ﻣﺨﺘﺼﺮ ﻣ ّ‬ ‫‪ (۱‬ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺍﺗﻔﺎﻗﻴّﻪ ‪ ,،‬ﺷﻤﺎﺭ |ﻩ ‪٨٢‬؛ ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﺭﺑﺎﻧ ‪،‬‬
> ‫ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ ‪ www.nayriz.org‬ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪٤٤٣‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                  ‫‪۱۳۰‬‬
> ‫ﭘﺲ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﺱ ﺑﺎ ﮔﻮﺷﺖ ﺑﻤﺜﺎﺑ |ﻪ ﺷﻤﻌﻲ ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺯﺧﻢ‬
> ‫ﺁﻧﺎﻥ ﺩﻭﺩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪.‬ﺍﻳﻦ ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ ﺷﺮﻗﻲ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻗﺴﺎﻭﺕ ﻭ ﺳﻨﮕﺪﻟﻲ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻱ ﺑﮑﺎﺭ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﺩﺭ ﺣﻴﺮﺕ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﺑﺘﺪﺍ ﭘﻮﺳﺖ ﺍﺯ ﮐﻒ ﭘﺎﻱ ﻣﻠﻬﻮﻓﻴﻦ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﺳﭙﺲ‬
> ‫ﺳﻢ ﺳﺘﻮﺭﺍﻥ ﻧﻌﻞ ﺯﺩﻩ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﻪ ﻃﻲ‬   ‫ﺩﺭ ﺭﻭﻏﻦ ﺩﺍﻍ ﺷﺪﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ّ‬
> ‫ﺿﺠﻪ ﻭ ﺯﺍﺭﻱ ﻭ ﻳﺎ ﺷﮑﻮﻩ‬   ‫ﻃﺮﻳﻖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻭﺻﻒ ﺍﺯ ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺑﻲ ﺻﺪﺍﻱ ّ‬
> ‫ﻭ ﺑﻲ‪،‬ﻗﺮﺍﺭﻱ ﺑﻪ ﮔﻮﺵ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺭﺳﻴﺪ‪ ,‬ﺑﻠﮑﻪ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﺗﺤ ّﻤﻞ ﻫﺮ ﻣﺸ ّﻘﺖ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻤﻮﺩ‬
> ‫ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺟﺴﻢ ﻧﺤﻴﻒ ﻃﺎﻗﺖ ﻫﻤﻘﺪﻣﻲ ﺑﺎ ﺭﻭﺡ ﺧﻔﻴﻒ ﻭ ﻟﻄﻴﻒ ﻧﺪﺍﺷﺖ‪.‬‬
> ‫ﺷﺪﺕ ﻋﺬﺍﺏ ﺑﺮ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﺍﻓﺘﺎﺩ‪ .‬ﺣﺎﻝ ﺷﺎﻳﺪ ﺗﺼ ّﻮﺭ‬   ‫ﺩﺭ ﺁﻥ ﺣﻴﻦ ﺁﻥ ﺍﺳﻴﺮ ﺑﻲ‪،‬ﺗﻘﺼﻴﺮ ﺍﺯ ّ‬
> ‫ﺟﻼﺩﺍﻥ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺳﻴﺮﺍﺏ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺑﺪﺑﺨﺖ ﺑﻲ‪،‬ﭘﻨﺎﻩ‬     ‫ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ ﮐﻪ ﺣﺮﺹ ﻭ ﻭﻟﻊ ّ‬
> ‫ﺑﺎ ﮐﺸﻴﺪﻥ ﺧﻨﺠﺮ ﺑﺮ ﺣﻨﺠﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺼﻴﺒﺖ ﻋﻈﻴﻢ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻲ‪،‬ﻳﺎﻓﺖ‪ .‬ﻧﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩ‪ ,‬ﺑﻠﮑﻪ‬
> ‫ﺁﻥ ﻣﻈﻠﻮﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻀﺮﺏ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺗﺎ ﻟﺤﻈ |ﻪ ﻭﺍﭘﺴﻴﻦ ﮐﻪ ﺍﻧﺪﮎ‬
> ‫ﺭﻣﻘﻲ ﺍﺯ ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺭ ﮐﺎﻟﺒﺪ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﻣﺒﺘﻼ ﻣﻲ‪،‬ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ‬
> ‫ﺗﺎ ﺟﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺳﭙﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺯ ﺟﺴﺪ ﺑﻲ‪،‬ﺟﺎﻥ ﺩﺳﺖ ﺑﺮ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﺁﻥ ﺍﺟﺴﺎﺩ‬
> ‫ﻣﺠﺮﻭﺡ ﻭ ﻣﺸﺒّﮏ ﺭﺍ ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ ﺑﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻫﺪﻑ ﺳﻬﺎﻡ ﻣﺮﺩﻡ ﺳﻨﮕﺪﻝ‬
> ‫ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﻴﺮ ﺍﻧﺪﺍ ‪،‬ﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﺑﻴﺮﺣﻤﻲ ﻭ ﺷﻘﺎﻭﺕ ﺧﻮﻳﺶ‬
> ‫ﺭﺍ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺩﻫﻨﺪ ﻭ ﻣﻦ ﺧﻮﺩ ﺍﺟﺴﺎﺩﻱ ﺭﺍ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺻﺪﻫﺎ ﺭﺻﺎﺹ ﺷﺮﺣﻪ‬
> ‫ﺷﺮﺣﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ ...‬ﻣﻦ ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺻﻔﺤﺎﺕ ﺍﻳﻦ ﺍﻭﺭﺍﻕ ﻧﻈﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺍﻓﮑﻨﻢ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮔﻮﻳﻢ ﻻﺑﺪ ﻫﻤﻮﻃﻨﺎﻥ ﻋﺰﻳﺰ ﻣﻦ ﺑﺴﺨﺘﻲ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺁﻥ‬
> ‫ﺭﺍ ﺧﺎﻟﻲ ﺍﺯ ﺍﻏﺮﺍﻕ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﻤﺮﺩ‪ .‬ﺍﻱ ﮐﺎﺵ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻗﻴﺪ ﺣﻴﺎﺕ ﻧﺒﻮﺩﻡ ﻭ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺣﻮﺍﺩﺙ ﻧﺎﮔﻮﺍﺭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﺃﻱ ﺍﻟﻌﻴﻦ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻧﻤﻲ‪،‬ﻧﻤﻮﺩﻡ‪ .‬ﻭﻟﻲ ﻣﺘﺄ ّﺳﻔﺎﻧﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﻭ ﻭﻇﻴﻔ |ﻪ‬
> ‫ﻣﻦ ﺍﻳﺠﺎﺏ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﻏﺎﻟﺒﴼ ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﻣﻈﺎﻟﻢ ﻭ ﻓﺠﺎﻳﻊ ﺑﺎﺷﻢ‪ .‬ﻣﻊ ﺍﻟﻮﺻﻒ‬
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﺸﻤﻢ ﺣﺘّﻲ ﺍﻻﻣﮑﺎﻥ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺎﻇﺮ ﻫﻮﻟﻨﺎﮎ ﻧﻴﻔﺘﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﻳّﺎﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ‬
> ‫ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻲ‪،‬ﻣﺎﻧﻢ‪ ,‬ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻢ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺑﻴﺰﺍﺭ ﻭ ﺟﺎﻥ ﻭ ﻭﺟﺪﺍﻧﻢ ﻣﻨﺰﺟﺮ ﻭ ﻣﺘﻨ ّﻔﺮ‬
> ‫ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻡ ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻋﺎﻣﻠﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺭﺯﻳﻠﻪ ﻗﻄﻊ‬
> ‫ﻧﻤﺎﻳﻢ ﻭ ﺭﺍﻩ ﺩﻳﺎﺭ ﺧﻮﻳﺶ ﭘﻴﺶ ﮔﻴﺮﻡ‪«۱...‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍ ‪،‬ﺭ ﭘﺎﻭﺭﻗﻲ ﺹ ‪٤٤٣ -٤٤٤‬‬
> ‫‪۱۳۱‬‬                      ‫‪ ۹‬ﺳﻮﺀ ﻗﺼﺪ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺍﻳﺮﺍﻥ‬
> 
> ‫ﺷﺎﻩ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﺟﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺪﺭ ﺑﺮﺩ ﺍﻣﺎ ﺧﻴﻠﻲ ﺗﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺱ ﻭ ﻭﺣﺸﺖ‬
> ‫ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪ‪ ۱.‬ﺍﻭ ﺍﺯ ﺳﻮﺀ ﻗﺼﺪﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻱ ﺍﺭﻭﭘﺎﻳﻲ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺷﺪﻩ‬
> ‫ﺑﻮﺩ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻣﻮﻓ ّﻘﻴﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺷﺪﻩ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﻪ ﻫﻤ |ﻪ‬
> ‫ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻈﻨﻮﻥ ﻭ ﻣﺸﮑﻮﮎ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ‬
> ‫ﻫﻤﺪﺳﺖ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﮔﺎﻩ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻱ ﺧﺎﺭﺟﻲ ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﮐﺸﻮﺭﺵ‬
> ‫ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺧﻮﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺣﺘﻲ ﺑﻪ ﺻﺪﺭﺍﻋﻈﻢ ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻴﺰ ﻣﻈﻨﻮﻥ ﺑﻮﺩ ‪ ،‬ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﮐﻪ‬
> ‫ﺩﺷﻤﻦ ﺻﺪﺭﺍﻋﻈﻢ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻫﺸﺪﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻣﻮﺍﻇﺐ ﺑﺎﺷﺪ ﺷﺎﻳﺪ ﺻﺪﺭﺍﻋﻈﻢ ﻫﻢ ﺑﻪ‬
> ‫ﻓﮑﺮ ﻧﻘﺸﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺮﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺗﺨﺖ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻣﺎﺩﺭ ﺷﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ‬
> ‫ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺑﺮﺩﻥ ﻳﮏ ﺑﺎﺑﻲ ﻣﺸﻬﻮﺭ ﻭ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻳﻌﻨﻲ ﺟﻨﺎﺏ ﺑﻬﺎﺀ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺟﻨﺎﺏ ﺑﻬﺎﺀ ﻋﻠﻴﺮﻏﻢ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﺩﻭﻟﺖ ﺭﻭﺳﻴﻪ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺻﺪﺭ ﺍﻋﻈﻢ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺗﻦ ﺍﺯ‬
> ‫ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭﺍﻻ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺍﻱ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﺎ ﭘﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺍﺭﺩﻭﻱ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ‬
> ‫ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺭﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﻴﮕﻨﺎﻫﻲ ﻭ ﺑﺮﮐﻨﺎﺭﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻞ ﺧﺸﻮﻧﺖ‪،‬ﺑﺎﺭ‪ ,‬ﻳﻌﻨﻲ‬
> ‫ﺳﻮﺀ ﻗﺼﺪ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﺷﺎﻩ‪ ,‬ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺳﺮ ﺑﺮﻫﻨﻪ ﻭ ﭘﺎﻱ ﺑﺮﻫﻨﻪ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺑﺎ ﺯﻧﺠﻴﺮﺗﺎ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﺯﻳﺮ ﺁﻓﺘﺎﺏ‬
> ‫ﺳﻮﺯﺍﻥ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﺟﺎ ّﺩﻩ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻫﺮ ﻳﮏ ﺑﻪ‬
> ‫ﻧﺤﻮﻱ ﺑﻪ ﺍ ّﺫﻳﺖ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﺍﻭ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻳﮏ ﭘﻴﺮﺯﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺳﻨﮕﻲ ﺑﻪ ﺍﻭ ﭘﺮﺗﺎﺏ‬
> ‫ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺟﻠﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺟﻨﺎﺏ ﺑﻬﺎﺀ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﻤﺎﻧﻌﺖ ﻧﮑﻨﻴﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺨﻴﺎﻝ‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ ﺛﻮﺍﺑﻲ ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ‪ ۲«.‬ﺩﺭ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺧﻤﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺩﺭ‬
> ‫ﺯﻳﺮﺯﻣﻴﻦ ﺗﺎﺭﻳﮏ ‪ ،‬ﻣﺘﻌﻔﻦ ﻭ ﺑﺪﺑﻮ ﺣﺒﺲ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺯﻧﺠﻴﺮ ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﺑﺮ ﮔﺮﺩﻧﺸﺎﻥ‬
> ‫ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺛﺮ ﺁﻥ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺮ ﺭﻭﻱ ﮔﺮﺩﻥ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻳﮏ ﺭﻭﺯ ﭘﺴﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ‪ ،‬ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﭘﺪﺭﺵ ﺭﺍ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﮐﻨﺪ‪:‬‬
> ‫»ﻳﮑﺮﻭﺯ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﺣﻴﺎﻁ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺭﻓﺘﻪ ﭘﺪﺭ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﭼﻨﺪ‬
> ‫ﺩﻗﻴﻘﻪ ﺍﺯ ﻣﺤﻮﻃ |ﻪ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ .‬ﻫﻴﮑﻞ ﻣﺒﺎﺭﮎ ﺑﻄﻮﺭﻱ ﺗﻐﻴﻴﺮ‬
> ‫ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﻣﺮﻳﺾ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺰﺣﻤﺖ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻲ‪،‬ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﻮﻱ ﺳﺮ ﻭ ﻣﺤﺎﺳﻦ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﻭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ ﻭ ﮔﺮﺩﻥ ﻣﺒﺎﺭﮎ ﺯﻳﺮ ﻓﺸﺎﺭ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺯﻧﺠﻴﺮ‬
> ‫‪ (۱‬ﺍﻣﺎﻧﺖ ‪٢٠٥‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ‪٤٤٥‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                  ‫‪۱۳۲‬‬
> ‫ﺁﻫﻨﻴﻦ ﺁﻣﺎﺱ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﺠﺮﻭﺡ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻗﺎﻣﺖ ﻣﺒﺎﺭﮎ ﺑﺮ ﺍﺛﺮ ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﺯﻧﺠﻴﺮﺧﻤﻴﺪﻩ‬
> ‫ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻣﺸﺎﻫﺪ |ﻩ ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻊ ﻧﺎﮔﻮﺍﺭ ﭼﻨﺎﻥ ﺗﺄﺛﻴﺮﻱ ﺩﺭ ﺭﻭﺣﻴ |ﻪ ﺁﻥ ﻃﻔﻞ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺣﺴﺎﺱ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮕﺮﺩﻳﺪ‪«.‬‬      ‫ّ‬
> ‫ﺟﻨﺎﺏ ﺑﻬﺎﺀ ﺩﺭ ﺳﺠﻦ ﺭﻭﻳﺎﻳﻲ ﺯﻳﺒﺎ ﺩﻳﺪ‪:‬‬
> ‫»ﺩﺭ ﺷﺒﻰ ﺍﺯ ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺅﻳﺎ ﺍﺯ ﺟﻤﻴﻊ ﺟﻬﺎﺕ ﺍﻳﻦ ﻛﻠﻤ |ﻪ ﻋﻠﻴﺎ ﺍﺻﻐﺎ ﺷﺪ‪ :‬ﺇﻧّﺎ‬
> ‫ﻧﻨﺼﺮﮎ ﺑﮏ ﻭ ﺑﻘﻠﻤﮏ ﻻﺗﺤﺰﻥ ﻋ ّﻤﺎ ﻭﺭﺩ ﻋﻠﻴﮏ ﻭ ﻻﺗﺨﻒ ﺇﻧّﮏ ﻣﻦ ﺍﻵﻣﻨﻴﻦ ﺳﻮﻑ‬
> ‫ﻳﺒﻌﺚ ﺍﷲ ﮐﻨﻮﺯ ﺍﻷﺭﺽ ﻭ ﻫﻢ ﺭﺟﺎﻝ ﻳﻨﺼﺮﻭﻧﮏ ﺑﮏ ﻭ ﺑﺎﺳﻤﮏ ﺍﻟّﺬﻱ ﺑﻪ ﺍﺣﻴﻲ ﺍﷲ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺃﻓﺌﺪﺓ ﺍﻟﻌﺎﺭﻓﻴﻦ‪«.‬‬
> ‫ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻣﻮﻋﻮﺩﻱ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﺸﺎﺭﺕ ﺑﻪ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ‬
> ‫ﻭ ﺩﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻭ ﮔﺸﻮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﺍﺵ‬
> ‫ﺑﻪ ﺑﻐﺪﺍﺩ ﺗﺒﻌﻴﺪ ﺷﺪ ﺗﺎ ﻳﮏ ﻋﻤﺮ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﺭ ﺗﺒﻌﻴﺪ‪ ,‬ﮐﻪ ﺗﺤﻘﻖ ﻧﻘﺸ |ﻪ ﺍﻟﻬﻲ ﺑﻮﺩ‪ ,‬ﺭﺍ‬
> ‫ﺁﻏﺎﺯ ﮐﻨﺪ ‪ ,،‬ﺗﺒﻌﻴﺪﻱ ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻲ ﻧﺪﺍﺷﺖ‪ ۳‬ﺍﻣﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻱ ﺑﻮﺩ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﺑﻼﻍ ﭘﻴﺎﻡ ﺍﻟﻬﻲ ﺑﻪ‬
> ‫ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺍﺳﻠﻤﻨﺖ ‪٦١، Bahá’u’lláh and the New Era ،‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ‪ ،٤٤٦‬ﭘﺎﻭﺭﻗﻲ ‪١‬‬
> ‫‪ ١٢ (۳‬ﮊﺍﻧﻮﻳﻪ ‪١٨٥٣‬‬
> ‫ﻧﻲﺭﻳﺰ‬
> 
> ‫‪١٨٥٣‬‬
> ‫‪۱۰‬‬
> 
> ‫ﺷﻮﺭﺵ ﻭ ﺑﻠﻮﺍ ﺩﺭ ﻧﻲﺭﻳﺰ‬
> 
> ‫ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺣﺎﮐﻢ ﻭﻗﺖ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻗﻠﻊ ﻭ ﻗﻤﻊ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺖ‬
> ‫ﺷﻬﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺍﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩﻱ ﻣﺠﻨﻮﻥ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﭘﺎﮎ ﮐﻨﺪ‪ ,‬ﺯﻳﺮﺍ‬
> ‫ﺑﺮﺿﺪ ﺍﻭ ﻗﻴﺎﻡ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ّ‬     ‫ﺍﻭ ﻣﻲ‪،‬ﺗﺮﺳﻴﺪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺎ ﺑﻌﻀﻲ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺍﻭ ﻫﻤﺪﺳﺖ ﺷﺪ ‪،‬ﻩ‬
> ‫ﺗﺼﺮﻑ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺮ ﺛﺮﻭﺕ‬   ‫ﻋﻠّﺖ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻣﺎﻝ ﻭ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ّ‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ‪ ۱.‬ﻗﺴﻤﺖ ﺍﻋﻈﻢ ﻣﺤﻠ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭﺳﻮﺧﺘﻪ ‪ ,،‬ﺟﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ‬
> ‫ﺳﺎﮐﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ ‪ ,،‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﻘﻮﻁ ﻭ ﺷﮑﺴﺖ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺑﻪ ﻭﻳﺮﺍﻧﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ ۲‬ﻭ‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺁﻥ ﻣﺤﻠّﻪ ﺍﺯ ﺗﺮﺱ ﺟﺎﻥ ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺩﺭ ﮐﻮﻩ ﻫﺎ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻫﺴﺘ |ﻪ‬
> ‫ﻳﮏ ﻧﻬﻀﺖ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪ‪.‬‬
> ‫ﺑﻪ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺧﺒﺮ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﮐﺎﺭﮔﺎﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺗﻬﻴ |ﻪ ﺳﺮﮐﻪ ﻭ ﺷﺮﺍﺏ‬
> ‫ﻭ ﺷﻴﺮ |ﻩ ﺍﻧﮕﻮﺭ ﺩﺭ ﺩﺍﻣﻨ |ﻪ ﮐﻮﻩ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪ‪،‬ﺍﻧﺪ‪ ۳.‬ﺑﺎ‬
> ‫ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺷﺎﻳﻌﺎﺗﻲ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﻃﺌ |ﻪ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺑﺮﺩﻥ ﺧﻮﺩﺵ ﺗﻮﺳﻂ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫ ‪،‬ﺎ ﺗﺮﺱ ﻭ ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ‬
> ‫ﺑﻴﺸﺘﺮﻱ ﺑﺮ ﺍﻭ ﻣﺴﺘﻮﻟﻲ ﺷﺪ‪ .‬ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻭ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻣﺤﻠ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭ ﺑﻪ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻗﺎﺑﻞ ﺁﺑﺎﺩﻩ‪،‬ﺍﻱ ‪ ,،‬ﻧﻘﻞ ﺩﺭ ﺭﺑّﺎﻧﻲ ‪ ,،‬ﻓﺼﻞ ‪٢ ، ,١٣‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺭﺑّﺎﻧﻲ‪، ,‬ﻓﺼﻞ ‪١١,٣‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺷﻔﻴﻊ ‪ .١٢‬ﻓﺎﺿﻞ ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﺭﺍ ﺷﺶ ﻣﺎﻩ ﺑﻌﺪ ﺫﮐﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺍﺯ ﺁﻧﺤﺎ ﮐﻪ ﻓﺼﻞ ﺍﻧﮕﻮﺭ‪،‬ﭼﻴﻨﻲ‬
> ‫ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺷﻔﺎﻫﻲ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻭﻗﻮﻉ ﺣﻮﺍﺩﺙ ﺑﻴﺎﻥ ﺷﺪﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ‬
> ‫ﻧﮕﺎﺭﻧﺪﻩ ﺻﺤﻴﺢ‪،‬ﺗﺮ ﺁﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻪ ﮐﺎﺭﺧﺎﻧ |ﻪ ﺷﻴﺮ |ﻩ ﺍﻧﮕﻮﺭ ﺳﺎﺯﻱ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺎﻩ ﺁﮔﺴﺖ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ‬
> ‫ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺳﻮﺀ ﻗﺼﺪ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                    ‫‪۱۳۶‬‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﻓﺰﻭﻧﻲ ﺑﻮﺩ‪ .۱‬ﻟﺬﺍ ﺑﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺍﻓﺰﻭﺩ‪.‬‬
> ‫ﻭﺣﺸﺖ ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﺍﮔﺮ ﭘﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﻴﺰ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۵۲‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺟﺴﻮﺭ ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺎ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻋﻠﻲ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺛﻤﺮ |ﻩ‬
> ‫ﭘﻴﻮﻧﺪ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺩﻩ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﻭ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺯﺭﻣﻘﺎﻟﻲ‪ .‬ﻋﻠﻲ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪۱۸۲۳‬ﻡ‪ .‬ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪ ﻣﺎﻟﮏ ﻳﮏ ﻳﺎ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ‬
> ‫ﺭﻭﺳﺘﺎﺋﻴﺎﻥ ﺟﺰﻭ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺭﻭﺳﺘﺎﻳﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﻭﻱ ﺯﻣﻴﻦ‪،‬ﻫﺎ ﮐﺎﺭ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺳﻬﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺳﻬﻢ ﮐﻤﻲ‬
> ‫ﺑﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﻭ ﻣﺎﻟﮏ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﺑﻮﺩ ﻋﻠﻲ‬
> ‫ﻱ ﻣﺒﺎﺷﺮ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺍﺩﺍﺭ |ﻩ‬  ‫ﺕ ﮐﺎﺭﺩﺍﻧﻲ ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺎﻳﻲ ﺩﺭ ﺭﻫﺒﺮ ‪،‬‬‫ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩ ﻟﻴﻞ ﺟﺮﺃ ‪،‬‬
> ‫ﺍﻣﻮﺭ ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻲ ﺩﻭ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﺍﺯ ﺭﻭﺳﺘﺎ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻗﻄﺮﻭﻳﻪ ﻭ ﺭﺳﺘﻖ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻋﻠﻲ‬
> ‫ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺑﺎ ﮐﻤﮏ ﺩﻭﺳﺘﺶ ﺣﺴﻦ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺭﺍﻫﺰﻧﺎﻥ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺭﺍ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺭﺍﻫﺰﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺗﻘﺎﺿﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﻧﺪﻫﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﻫﻢ ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﻗﻀﻴﻪ ﺳﺒﺐ ﻣﺤﺒﻮﺑﻴﺖ ﻋﻠﻲ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﻭ ﺷﻬﺮﺕ ﺍﻭ ﺑﻪ ﻋﺪﺍﻟﺖ‬       ‫ﺭﺍ ﺑﺨﺸﻴﺪ ﻭ ﺁﺯﺍﺩ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ّ‬
> ‫ﻭ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺳﺮﺩﺍﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻟﻄﻒ ﻭ ﻋﻨﺎﻳﺖ ﺣﺎﮐﻢ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‪ ,‬ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ‪ ,‬ﺑﻮﺩ ﻭﻟﻲ ﺭﻭﺯ‬
> ‫ﺑﻪ ﺭﻭﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺣﺎﮐﻢ ﺑﻴﺰﺍﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﺳﺮﺩﺍﺭ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺣﺎﮐﻢ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻣﻨﺼﺐ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻗﺘﻞ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺙ ﺍﺻﻠﻲ ﺑﻮﺩ ‪ ،‬ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ‬
> ‫ﺁﻥ ﺭﺍ ﻏﺼﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺎ ﻇﻠﻢ ﻭ ﺳﺘﻢ ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻠّﺖ ﻫﻢ‬
> ‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﮐﻪ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺁﻣﺪ ﻭ ﭘﻴﺎﻡ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﺍﺑﻼﻍ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ‬
> ‫ﻋﺪﻝ ﻭ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺍﻟﻬﻲ ﺟﺪﻳﺪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺑﺎﺑﻲ ﺷﺪ‪ ۴.‬ﺍّﻣﺎ ﺑﺎ ﺁﺯﺍﺭ ﻭ‬
> ‫ﺷﮑﻨﺠ |ﻪ ﻭﺣﺸﺘﻨﺎﮐﻲ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﻘﻮﻁ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪ ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ‬
> ‫ﮐﻮﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻣﺠﺎﻭﺭ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺷﺪ ﺗﺎ ﭘﺎﺋﻴﺰ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۵۲‬ﻡ‪ .‬ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻣﻨﻄﻘﻪ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪١٧٣-١٧٩ ، ,١ .‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺁﺑﺎﺩﻩ ﺍﻱ‪ ، ,‬ﻧﻘﻞ ﻭ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺩﺭ ﺭﺑّﺎﻧﻲ ﻓﺼﻞ ‪,٢ ,١٣‬ﺷﻔﻴﻊ ﺹ ‪١٢‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪٢٦٩ ، ,١ .‬‬
> ‫‪ (۴‬ﺭﺑّﺎﻧﻲ‪ ، ,‬ﻓﺼﻞ ‪٢٦ ، ,١٠‬‬
> ‫‪۱۳۷‬‬                              ‫‪ ۱۰‬ﺷﻮﺭﺵ ﻭ ﺑﻠﻮﺍ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ‪.‬‬
> ‫ﺣﺎﻻ ﺍﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺮﺧﻲ ﺍﺯ ﺳﺮﮐﺮﺩﮔﺎﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﻧﺒﺮﺩ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻳﮏ ﮔﺮﻭﻩ‬
> ‫ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﻋﻠﻲ ﺳﺮﺩﺍﺭ ‪ ,،‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺣﺴﻴﻦ ﻗﻄﺐ ‪ ,،‬ﺣﺎﺟﻲ ﻋﺒﺪﺍﻟﻌﻠﻲ ‪ -‬ﭘﺪﺭ ﺯﻥ‬
> ‫ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ‪ -‬ﻭ ﺩﻭ ﭘﺴﺮ ﺍ ‪،‬ﻭ ﻣﻼ ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﭘﺴﺮﺵ ﻭ ﻧﻪ ﻧﻔﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﻳﮏ‬
> ‫ﺪ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻋﺪﺩ ﻧﻮﺯﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ‬     ‫ﮔﺮﻭﻩ ﻧﻮﺯﺩﻩ ﻧﻔﺮﻱ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﻋﺪﺩ ﻭﺍﺣ ‪،‬‬
> ‫ﻼ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺳﺮﮐﺸﻲ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ‬     ‫ﻣﻘﺪﺳﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻋﺒﺪﺍﻟﻌﻠﻲ ﻭﻣ ّ‬ ‫ﺑﺎﺑﻲ ﻋﺪﺩ ّ‬
> ‫ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻃﻼﻉ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺍﺯ‬
> ‫ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﺎﺑﻲ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺳﺮﺩﺍﺭ ﻭ ﻗﻄﺐ ﺑﻪ ﮐﻮﻩ ﻫﺎ ﺭﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ‬
> ‫ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ‪،‬ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ‬
> ‫ﺗﺎ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﺎﺑﻲ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ ﺣﺎﮐﻢ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﮐﻢ ﮐﻢ‬
> ‫ﻭ ﺑﺎ ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ‪ ۲.‬ﺳﺮﺩﺍﺭ ﻣﺨﻔﻴﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻝ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ‬
> ‫ﻓﻘﺮ ﻭ ﺑﻲ‪،‬ﭼﻴﺰﻱ ﺑﻪ ﺗﻨﮓ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﻏﺬﺍ‪ ,،‬ﻟﺒﺎﺱ ‪،‬ﻭ ﺭﻭﻏﻦ ﭼﺮﺍﻍ‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻦ ﻟﺐ ﺷﮑﺮﻱ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﻳﻖ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ‬         ‫ﻣﻲ‪،‬ﺑﺮﺩ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻟﮕﺮﻡ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ ۳.‬ﻣ ّ‬
> ‫ﻭ ﭘﺸﺘﻴﺒﺎﻧﻲ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﻮﺩ‪ ۴.‬ﺩﺭ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ‪ ۱۸۵۲-۱۸۵۳‬ﻡ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻓ ّﻌﺎﻟﻴﺖ‪،‬ﻫﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﺍﺩ‬
> ‫ﻭ ﺑﻪ ﺗﺪﺭﻳﺞ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ‪ .‬ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﻳﺎﻓﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﻣﺤﺎﻓﻞ ﺟﻤﻊ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ ﻭﮐﻢ ﮐﻢ ﻗﺪﺭﺕ ﺟﺴﻤﺎﻧﻲ ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﻳﺎﻓﺖ‪.‬‬
> ‫ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﻭﺿﺎﻉ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﺩﻳﺪ ﺩﺭ ﻓﮑﺮﺣﻤﻠ |ﻪ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺑﻪ‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩ‪.‬‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﮐﻪ ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ‪ ,،‬ﻣﺮﺍﺩ ﻭ ﻣﺮﺷﺪ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪٤٧١‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪١٧٣-١٧٩ ، ,١ .‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻧﻴﮑﻼﺱ )‪ (٤١٠‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺭﺍ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﮐﺮﺩ ﻭﻟﻲ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﻫﻴﭻ ﺍﺗﻬﺎﻣﻲ ﺑﻪ‬
> ‫ﺍﻭ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﻨﺪ ﻟﺬﺍ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻧﻴﮑﻼﺱ )‪ (٤١٠‬ﻭ ﺷﻔﻴﻊ )‪ (١٤‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﻨﺞ ﻣﺮﺩ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ ﮐﻪ‬
> ‫ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﮑﺸﻨﺪ‪ :‬ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺳﻪ ﭘﺴﺮﺵ ‪ ,،‬ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻣﺤ ّﻤﺪ ‪ ,،‬ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺣﺴﻦ‪ ,‬ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻋﻠﻲ ﻭ‬
> ‫ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻗﺎﺳﻢ‪ .‬ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻗﻄﺐ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺷﺪﻳﺪﴽ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺑﺮ ﺁﻥ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺁﻥ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ‬
> ‫ﻣﻼ ﺣﺴﻦ ﻟﺐ ﺷﮑﺮﻱ ﻫﻢ ﺩﺭ‬      ‫ﺧﺎﻥ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ‪ .‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ )ﺝ‪ (١٧١ ، ١ .‬ﻭ ﻓﻴﻀﻲ )‪ (٨٩‬ﻫﺮ ﺩﻭ ﺫﮐﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ّ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﻧﻘﺸﻪ ﻫﻤﺪﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۴‬ﺍﺯ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻢ ﻧﻮﺭﺍ )ﺷﻬﻴﺪ ﭘﻮﺭ ( ﺟﻴﻤﺮ )ﻣﺎﺭﭺ ‪ ، ٢٠١٠‬ﻣﻄﺎﺑﻖ ‪ ١٦٦‬ﺑﺪﻳﻊ(‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                       ‫‪۱۳۸‬‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻪ ﻓﺠﻴﻊ‪،‬ﺗﺮﻳﻦ ﻭﺿﻌﻲ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ ‪ ,،‬ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ‬
> ‫ﺑﻌﻀﻲ ﺍﻋﻀﺎﻱ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ‪،‬ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﺁﺷﻨﺎﻳﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ‪ ,،‬ﺣﻮﺍﺩﺙ ﻭ‬
> ‫ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻭﺣﺸﺘﻨﺎﮎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﺮ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ ﻭ ﺣﺎﻻ ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻲ‬
> ‫ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻱ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺷﺪﻳﺪﻱ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ ,‬ﺍﻏﻠﺐ ﺑﻪ ﻓﮑﺮﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺧﺼﻮﺹ ﮐﻪ‬
> ‫ﻲ ﺑﻪ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻭ ﭼﺸﻢ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ‬      ‫ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﭘﻴﺸﻴﻨﻪ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺍﺳﻼﻣ ‪،‬‬
> ‫ﭼﺸﻢ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺍﺯ ﺣﻀﺮﺕ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺠﺎﻫﺪﻱ ﺧﻮﻧﺮﻳﺰ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ؛‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﻗﺎﺋﻤﻲ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﻫﻤ |ﻪ ﺳﺘﻢ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﻭﺍﺭﺩ ﺁﻣﺪﻩ ﺭﺍ‬
> ‫ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻋﺪﻝ ﻭ ﺩﺍﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬ﺣﺎﻻ ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﺑﻲ ﻳﺎﺭ ﻭ ﻳﺎﻭ ‪،‬ﺭ‬
> ‫ﻭ ﺑﻲ‪،‬ﭘﻨﺎﻩ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻇﻠﻢ ﺣﺎﮐﻢ ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﺎﻳﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻋﻘﻴﺪ |ﻩ‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﺩﻓﺎﻉ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺩﻭﺭ ﺍﺳﻼﻡ ﺑﻪ ﺟﻬﺎﺩ ﺩﻓﺎﻋﻲ ﻗﻴﺎﻡ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ‬
> ‫ﺯﻳﻦ‪،‬ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﻧﻘﺸ |ﻪ ﻗﺘﻞ ﺣﺎﮐﻢ‪ ۱‬ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺷﺎﻳﻊ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻭﻗﺎﻳﻊ‬
> ‫ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﻴﺸﺘﺮﻱ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻣﺨﺎﻟﻒ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻱ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺋﻞ ﺑﻬﺎﺭ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۵۳‬ﻡ‪ ۳.‬ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻣﺤﻠّ |ﻪ‬
> ‫ﭼﻨﺎﺭ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺭﺍ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﻭ ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﻪ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩ‪ ۴.‬ﺍﻭ ﺩﺭ‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻦ ﻫﻢ ﺣﺎﻣﻲ ﻭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻣﺤﻠّ |ﻪ‬  ‫ﻼ ﺣﺴﻦ ﻟﺐ ﺷﮑﺮﻱ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺯﻳﺮﺍ ﻣ ّ‬    ‫ﭘﻲ ﻗﺘﻞ ﻣ ّ‬
> ‫ﭼﻨﺎﺭ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺯﻳﻦ‪،‬ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ‪،‬ﺧﺎﻥ‬
> ‫ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻲ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﺍﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻧﻘﺸ |ﻪ ﻗﺘﻞ ﺳﺮﺩﺍﺭ ‪ ,،‬ﻗﻄﺐ ﻭ‬
> ‫ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺮ ﻣﻲ ﭘﺮﻭﺭﺍﻧﺪ‪ ۵.‬ﺍﻣﺎ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻧﺰﺩﻳﮑﺎﻥ ﺣﺎﮐﻢ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﻘﺸﻪ ّ‬
> ‫ﻣﻄﻠﻊ‬
> ‫‪۶‬‬
> ‫ﺷﺪ ‪،‬ﻭ ﭘﻨﻬﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺩ ﻭ ﻧﻘﺸ |ﻪ ﺣﺎﮐﻢ ﻋﻤﻠﻲ ﻧﺸﺪ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪١٧٠-١٧٢، ,١ .‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻣﻬﺮﺍﺑﺨﺎﻧﻲ ‪١٦٢‬‬
> ‫ﺻﺤﺖ ﺩﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫ّ‬    ‫ﻣﻄﻠﺐ‬   ‫ﺍﻳﻦ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫‪،‬ﺭﺳﺪ‬ ‫ﻲ‬ ‫ﻣ‬ ‫ﻧﻈﺮ‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫ﺷﻔﻴﻊ‬ ‫ﻭ‬ ‫ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ‬ ‫‪،‬ﻫﺎﻱ‬
> ‫‪ (۳‬ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﻧﻮﺷﺘﻪ‬
> ‫‪ (۴‬ﺷﻔﻴﻊ )‪ (١٤‬ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻧﻘﺮ ﺑﺎﺑﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻠﻪ ﺷﻨﺎﺳﺎﻳﻲ ﻭ‬
> ‫ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﺷﻮﻧﺪ ﺗﺎ »ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻳﮓ ﺁﺏ ﺟﻮﺵ ﺑﻴﺎﻧﺪﺍﺯﻧﺪ«‪.‬‬
> ‫‪ (۵‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪١٧٠-١٧٢، ,١ .‬‬
> ‫‪ (۶‬ﺷﻔﻴﻊ ‪١٤‬‬
> ‫‪۱۳۹‬‬                              ‫‪ ۱۰‬ﺷﻮﺭﺵ ﻭ ﺑﻠﻮﺍ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> 
> ‫ﻏﺮﻭﺏ ﻳﮏ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ‪ ۱‬ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺑﻪ ﻣﺤﺎﻓﻈﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ‬
> ‫ﺣ ّﻤﺎﻡ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ‪ ۲.‬ﺣﻤﺎﻡ ﺷﻬﺮ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻗﺪﻳﻤﻲ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻳﮏ‬
> ‫ﺍﺗﺎﻕ ﺑﻴﺮﻭﻧﻲ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺭﺧﺘﮑﻦ ‪ .،‬ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻟﺒﺎﺱ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﻳﮏ ﺣﻮﻟﻪ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺣﻮﺽ ﺩﺍﻏﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﻮﻃ |ﻪ ﺍﺻﻠﻲ ﺑﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻳﮏ‬
> ‫ﺩﻻّﮎ ﺑﺪﻥ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﮐﻴﺴﻪ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺸﻴﺪ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺑﺮﺍﻱ ﺷﺴﺘﺸﻮ ﺑﻪ ﺩﺍﺧﻞ ﺣﻮﺽ ﺁﺏ‬
> ‫ﺩﻳﮕﺮﻱ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻫﻤ |ﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺮﺍﻱ ﺷﺴﺘﺸﻮﻱ ﺑﻌﺪﻱ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺘﻨﺪ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺧﻴﻠﻲ ﮐﺜﻴﻒ ﻭ ﻣﺘﻌ ّﻔﻦ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺪ ﻳﻌﻨﻲ ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﮐﺲ ﺍﺟﺎﺯ |ﻩ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻪ ﺣﻤﺎﻡ‬ ‫ﺻﺒﺢ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺣﻤﺎﻡ ﺭﺍ ﺧﻠﻮﺕ ﮐﺮﺩﻧ ‪،‬‬
> ‫ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ ﻭ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺧﺪﻡ ﻭ ﺣﺸﻢ ﺑﻪ ﺣﻤﺎﻡ ﺷﻬﺮ ﺭﻓﺖ‪ .‬ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ‬
> ‫ﻭﺍﺭﺩ ﺣﻤﺎﻡ ﺷﻮﺩ ﺍﺯﻣﺤﺎﻓﻈﻴﻨﺶ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺑﺎﻡ ﺣﻤﺎﻡ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺧﻮﺏ ﻫﻤﻪ‬
> ‫ﺟﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﺭﺳﻲ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﻄﺮﻱ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﻭ ﻫﺮ ﭼﻴﺰ‬
> ‫ﻣﺸﮑﻮﮐﻲ ﺭﺍ ﺍﻃﻼﻉ ﺑﺪﻫﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺎﻋﺖ ﺍ ّﻭﻟﻴ |ﻪ ﺻﺒﺢ ﭘﻨﺞ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺑﻲ‬
> ‫ﻣﺨﻔﻴﺎﻧﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻃﻼﻉ ﻭ ﺍﺟﺎﺯ |ﻩ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ ﺣﻤﺎﻡ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ‬
> ‫ﺯﻭﺍﻳﺎﻱ ﺗﺎﺭﻳﮏ ﺍﺗﺎﻕ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺷﺘﺸﻮﻱ ﺣﻤﺎﻡ ﺑﻪ ﮐﻤﻴﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ‪ .،‬ﻭﻗﺘﻲ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ‬
> ‫ﺧﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻕ ﺑﻴﺮﻭﻧﻲ ﻟﺒﺎﺱ‪،‬ﻫﺎﻳﺶ ﺭﺍ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩ‪ ,‬ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺩﺍﺧﻞ ﺣﻤﺎﻡ ﺷﻮﺩ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ‬
> ‫ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻫﺎﻱ ﺑﻠﻨﺪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﭼﺎﻗﻮﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﺍﻭ‬
> ‫ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺧﺪﻣ |ﻪ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﺗﺮﺱ ﻓﻘﻂ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺑﺎ ﺑﺪﻥ‬
> ‫ﺧﻮﻧﻴﻦ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺤﺎﻓﻈﺎﻥ ﺍﻭ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ۴.‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ‬
> ‫‪۵‬‬
> ‫ﺑﻌﺪ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺑﻪ ﺭﻭﻱ ﺯﻣﻴﻦ ﻏﻠﺘﻴﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺣﺎﻝ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪١١٤‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﻧﻴﮑﻼﺱ )‪ (٤١٠‬ﻭ ﺷﻔﻴﻊ)‪ (١٣‬ﺗﺮﻭﺭ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﺑﻪ ﻭﻗﻮﻉ ﭘﻴﻮﺳﺖ‪ .‬ﻣﺆﻣﻦ )‪The Babi‬‬
> ‫‪ (١٤٧، and Baha’i Religions‬ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺭﺍ ‪ ٢٦‬ﻣﺎﻩ ﻣﺎﺭﭺ ﺳﺎﻝ ‪ ١٨٥٣‬ﺫﮐﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﻳﮑﺸﻨﺒﻪ‬
> ‫ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺧﺰﻳﻨ |ﻪ ﺣﻤﺎﻡ ﺭﺍ ﻣﻤﻨﻮﻉ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۴‬ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻗﺎﺳﻢ‬
> ‫ﻱ ﺑﻪ ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﺭﺑّﺎﻧﻲ )ﻓﺼﻞ ‪ (٢، ,٣‬ﻳﮏ ﻧﻔﺮ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﻭﺭ ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺍﻭ‬ ‫‪ (۵‬ﺷﻔﻴﻊ )‪ .(١٤‬ﺁﺑﺎﺩﻩ‪،‬ﺍ ‪،‬‬
> ‫ﺗﺼﻮﺭ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺭﻓﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻌﺪﴽ ﺑﻪ ﺿﺮﺏ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺍﺯ ﭘﺎ‬‫ﻳﮏ ﻋﻤﻠ |ﻪ ﺑﻨّﺎ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺖ ّ‬
> ‫ﺩﺭﺁﻣﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                        ‫‪۱۴۰‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﺪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻭ ﺑﺎﺟﻨﺎﻕ ﺻﺪﺭﺍﻋﻈﻢ‬      ‫ﺷﺨﺼﻲ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺧﻴﻠﻲ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﺷ ‪،‬‬
> ‫ﺪ‪ ۱‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﻗﺒﻼ ﻣﺴﺆﻭﻝ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﺣﻘﻮﻕ ﻭ ﻣﻮﺍﺟﺐ ﻟﺸﮕﺮ ﺩﺭ‬          ‫ﺟﺪﻳ ‪،‬‬
> ‫ﺍﻳﺎﻟﺖ ﻓﺎﺭﺱ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺘﻨ ّﻔﺬ ﺁﻥ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﺑﺎ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺩﺭ ﻗﻠﻌ |ﻪ‬
> ‫ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻧﻘﺶ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻓ ّﻌﺎﻟﻲ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻧﺒﺮﺩ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺑﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﻋﻤﻠﮑﺮﺩ‬
> ‫ﻏﻠﻂ ﻭ ﺿﻌﻒ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﻴﺮﻱ ﺩﺭ ﻣﻮﺍﺟﻬﻪ ﺑﺎ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ‪ ،‬ﺻﺪﺭ ﺍﻋﻈﻢ‪ ,‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺗﻘﻲ ﺧﺎﻥ ﺍﻣﻴﺮ‬
> ‫ﻧﻈﺎﻡ‪ ,‬ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻓﺎﺭﺱ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۵۲‬ﻡ‪ .‬ﺑﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ‬
> ‫ﻧﻌﻴﻢ‪ ۲‬ﺳﭙﺮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭﻣﺪﺍﺭﺍ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ ﺍﻣﻨﻴﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺳﺮﮐﻮﺏ ﻭ ﻧﺎﺑﻮﺩ‬
> ‫ﮐﻨﺪ‪ ۳.‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺣﮑﻤﺮﺍﻥ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻪ ﺑﻪ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﻭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﺍﺵ‬
> ‫ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺯﺍﻧ |ﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻧﻈﺎﺭﺕ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ‬
> ‫ﻣﺸﻮﺭﺕ ﺑﺎ ﺍﻭ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻱ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻣﺪﺍﺭﺍ ﺑﺎ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺧﻨﺜﻲ ‪ ،‬ﻭ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺭﺍ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﻧﺎﺭﺍﺿﻲ ﻣﻲ ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻗﺘﻞ ﺣﺎﮐﻢ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺎﻡ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺑﺎﺑﺎ ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ‬
> ‫ﻓﺮﻣﺎﻧﺪ |ﻩ ﻳﮏ ﮔﺮﻭﻩ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺑﺮﻭﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺧﺸﻮﻧﺘﻲ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻱ‬
> ‫ﮐﻨﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻌﺪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺑﺎ ﻓﻮﺝ ﺑﺰﺭﮔﻲ ﺍﺯ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺷﺪ‪ ۵.‬ﺑﺮﺍﻱ‬
> ‫ﺍﺩﺍﻱ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﻣﺤﺒّﺖ ﺧﻮﺩ ﻋﻠﻲ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﺍﻭ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺗﻘﻲ ﺧﺎﻥ ﺻﺪﺭ ﺍﻋﻈﻢ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻗﺘﻞ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﺻﺎﺩﺭ ﮐﺮﺩ ﺩﺭ ﻣﺎﻩ ﻧﻮﺍﻣﺒﺮ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۵١‬ﻡ‪ .‬ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ‬
> ‫ﺑﻌﻠﺖ ﺳﻮﺀ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﻋﺰﻝ ﺷﺪ‪ .‬ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻨﺎﺻﺐ ﻭ ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ ﺍﺯ ﺍﻭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ‪ .‬ﮔﻔﺘﻪ‬ ‫ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ّ‬
> ‫ﺟﻼﺩ ﺍﺯ ﺻﺪﻭﺭ ﺣﮑﻢ ﻗﺘﻞ ﺑﺎﺏ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻲ‬‫ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺍﺟﺮﺍﻱ ﺣﮑﻢ ﻗﺘﻞ ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺳﻂ ّ‬
> ‫ﻭ ﺗﺄﺳﻒ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪) .‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺝ‪ .(٢٦، ٤ .‬ﺩﺭ ﻣﺎﻩ ﻧﻮﺍﻣﺒﺮ ‪ ۱۸۵١‬ﻡ‪ .‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺁﻗﺎ ﺧﺎﻥ ﻧﻮﺭﻱ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺻﺪﺭ‬
> ‫ﺍﻋﻈﻢ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻣﺆﻣﻦ ‪ .٥١٥‬ﺣﺎﮐﻢ ﻓﺎﺭﺱ ﻃﻬﻤﺎﺳﺐ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﻮ |ﻩ ﻓﺘﺤﻌﻠﻲ ﺷﺎﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺎﻩ ﻣﻲ ‪ ١٨٥٣‬ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ‬
> ‫ﻓﻴﺮﻭﺯ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺍ ﺗﺎ ﺳﺎﻝ ‪ ١٨٥٨‬ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩ)ﻣﺆﻣﻦ ‪.(٤٨٥‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺝ‪٢٦ ، ,٤ .‬‬
> ‫‪ (۴‬ﺷﻔﻴﻊ ‪١٥‬‬
> ‫‪ (۵‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺝ‪٢٨ ، ,٤ .‬‬
> ‫‪۱۴۱‬‬                         ‫‪ ۱۰‬ﺷﻮﺭﺵ ﻭ ﺑﻠﻮﺍ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> 
> ‫ﺭﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺟﻨﮓ ﻭ ﮔﺮﻳﺰﻫﺎ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ‬
> ‫ﻭ ﺻﻠﺢ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺷﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺍّﻣﺎ ﺯﻥ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ‪ ,،‬ﺣﺎﮐﻢ ﻣﻘﺘﻮﻝ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‪ ,‬ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﻧﺰﺩ ﻣﻴﺮﺯﺍ‬
> ‫ﻧﻌﻴﻢ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﻗﺘﻞ ﺷﻮﻫﺮﺵ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺩﺭﻋﻮﺽ ﻭﻋﺪﻩ‬
> ‫ﺩﺍﺩ ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻮﺍﻫﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﺩﺍﺭﺍﻳﻲ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺭﺍ‪ ,‬ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ‬
> ‫ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ‪ ,‬ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﺪﻫﺪ‪ ۱.‬ﻧﻘﺸ |ﻪ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻱ ﺍﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺩﻋﻮﺕ‬
> ‫ﮐﻨﺪ ﺑﺮﺍﻱ ﻋﺮﺽ ﺷﮑﺎﻳﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﻧﺰﺩ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﻭﻗﺘﻲ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﺟﻤﻊ‬
> ‫ﺷﺪﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ ﮐﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﻳﮏ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﻣﺴﺆﻭﻝ ﮐﺮﺩ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺟﺎﺭ ﺑﺰﻧﺪ ﻫﺮ ﺑﺎﺑﻲ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﮑﻮﻣﺖ‬
> ‫ﺷﮑﺎﻳﺘﻲ ﺩﺍﺭ ‪،‬ﺩ ﻳﺎ ﻣﺎﻝ ﻭ ﺍﻣﻮﺍﻟﺶ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺮﺍﻱ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺧﺴﺎﺭﺕ ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﺑﻴﺎﻳﺪ‪.‬‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﻨﻨﺪ ﻳﺎ ﺭ ّﺩ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﻪ ﺳﺎﻝ ﺯﺟﺮ ﻭ‬
> ‫ﺁﺯﺍﺭ ﻭ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻗﺪﺭﻱ ﻣﺸﮑﻮﮎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪ ﻭﻟﻲ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺗﺼﻤﻴﻢ‬
> ‫ﻢ ﺩﻋﻮﺗﺶ ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺑﺖ‬     ‫ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴ ‪،‬‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺁﺯﺍﺭ ﺍﺯﺣﮑﻮﻣﺖ ﻏﺮﺍﻣﺘﻲ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻓﺮﺍﺩﻱ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﺎ ‪،‬ﻥ‬
> ‫ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﺪﻝ ﺍﻟﻬﻲ ﻣﻮﮐﻮﻝ ﮐﺮﺩﻩ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻋﻠﻲ ﺳﺮﺩﺍﺭ ‪ ,،‬ﻗﻄﺐ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﺍﻣﻴﺪ ﻣﺼﺎﻟﺤﻪ ﻭ ﺁﺷﺘﻲ ﺑﺎ‬
> ‫ﻣﻘﺮ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﺍﻫﻲ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ‬      ‫ﺩﻭﻟﺖ ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ّ‬
> ‫ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻮﺍﻇﺐ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺣﺘّﻲ ﻳﮏ ﻧﻔﺮ ﺑﺎﺑﻲ ﺍﺯ ﭼﻨﮕﺸﺎﻥ ﻓﺮﺍﺭ ﻧﮑﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﻣﻘﺮ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺍﻳﻨﮑﻪ‬        ‫ﺗﺮﺗﻴﺐ ﮔﺮﻭﻩ ﻋﻈﻴﻤﻲ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﻁ ّ‬
> ‫ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻧﻔﺮ ﻭﺍﺭﺩ ﺣﻴﺎﻁ ﺷﺪ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻫﻤ |ﻪ ﺩﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﻗﻔﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ‬
> ‫ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ِ .‬ﻭﻟﻮِﻟﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻪ ﭘﺎ ﺷﺪ‪ .‬ﺗﻌﺪﺍﺩﻱ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﮐﺘﮏ ﺯﺩﻧﺪ‪ .‬ﺣﺪﻭﺩ ﺻﺪ ﻭ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻧﻔﺮ‬
> ‫ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻱ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻋﻠﻲ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﻭ ﻗﻄﺐ‬
> ‫ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ۳.‬ﻭﻗﺘﻲ ﺧﺒﺮ ﺍﻳﻦ ﺧﺪﻋﻪ ﻭ ﻧﻴﺮﻧﮓ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﭘﺨﺶ ﺷﺪ ﺯﻧﺎﻥ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪٤٧١‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺷﻔﻴﻊ ‪١٥‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ )ﺝ‪ (١٧٤ ,١ .‬ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ ‪ ١٣٠‬ﺫﮐﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                        ‫‪۱۴۲‬‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ ﺧﻴﻠﻲ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﻬﺮﻋﻠﻲ ﺧﺎﻥ‪ ,‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﻧﻈﺎﻣﻲ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‪ ,‬ﺩﺭﻧﺎﻣﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﺻﺪﺭ‬
> ‫ﺍﻋﻈﻢ ﺧﺒﺮ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﻱ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺟﻨﮓ ﻭ ﺧﻮﻧﺮﻳﺰﻱ ﺍﻋﻼﻡ‬
> ‫ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺻﺪﺭ ﺍﻋﻈﻢ ﻫﻢ ﻧﺎﻣﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﺎﻩ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺷﺎﻩ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﺧﺒﺮ‬
> ‫ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﺑﻔﺮﺳﺘﻨﺪ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺗﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺩﺭ‬
> ‫ﺪ ﻣﻴﺮﺯﺍﻧﻌﻴﻢ ﻫﻢ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺍﻣﻨﻴﺖ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻮﺭﻱ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ‬       ‫ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧ ‪،‬‬
> ‫ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ‪ ۲‬ﻭ ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ ﺑﻪ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ‬
> ‫ﻧﺎﻡ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺑﺎﺑﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ِﺳﻤﺖ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻤﺎﺷﺖ‪ .‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺑﺎﺑﺎ ﺩﺭ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻣﺎﻟﻴﺎﺕ ﺑﺎ‬
> ‫ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺭﻭﺳﺘﺎﻳﻴﺎﻥ ﻗﻄﺮﻭﻳﻪ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺎﻟﻴﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪﻱ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺷﺪﻩ‬
> ‫ﺑﻮﺩ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﻧﻤﻲ‪،‬ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺑﺎﺑﺎ ﮐﻪ ﻧﻤﻲ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ ﺍﺯ ﻋﻠﻲ‬
> ‫ﺳﺮﺩﺍﺭ ﮐﻤﮏ ﺧﻮﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺭﺳﻴﺪﮔﻲ ﺑﻪ ﺭﻭﺳﺘﺎﻱ‬
> ‫ﻗﻄﺮﻭﻳﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﻤ |ﻪ ﺍﻫﺎﻟﻲ ﺁﻧﺠﺎ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻗﺎﺋﻞ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺣﺴﺎﺏ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺑﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺑﺎﺑﺎ ﺑﺎ ﺗﻘﺪﻳﻢ ﻫﺪﺍﻳﺎﻳﻲ ﺑﻪ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻳﮏ ﻋﺒﺎﻱ ﮔﺮﺍﻥ ﻗﻴﻤﺖ‪ ۳‬ﻭ‬
> ‫ﻭﻋﺪ |ﻩ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻥ ﻣﺎﻳﻤﻠﮏ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ‪ ۴‬ﺍﺯ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺗﻘﺎﺿﺎﻱ ﮐﻤﮏ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺻﻤﻴﻤﺎﻧﻪ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺩﺍﺷﺖ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﺪ ﻭ‬
> ‫ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﺭﻭﺳﺘﺎﻱ ﻗﻄﺮﻭﻳﻪ ﺭﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺭﻭﺳﺘﺎﺋﻴﺎﻥ ﺑﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﺧﺒﺮ ﮐﻪ ﺳﺮﺩﺍﺭ‬
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﺎﻟﻴﺎﺕ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻱ ﺩﻳﺪﻥ ﺍﻭ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﻫﻤﻪ ﻣﺎﻟﻴﺎﺕ ﺭﺍ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫‪۵‬‬
> ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺑﺎﺑﺎ ﻫﻢ ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺁﺯﺍﺩ ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺷﻔﻴﻊ ‪١٥‬‬
> ‫ّ‬
> ‫ﻲ ﺍﻳﻦ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﻧﺴﺒﺖ ﻣﻲ‪،‬ﺩﻫﻨﺪ‪ .‬ﺷﻔﻴﻊ ﺷﮑﻲ‬
> ‫‪ (۲‬ﻓﻴﻀﻲ ﺹ ‪ .١٠٦‬ﺑﺮﺧﻲ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺑﻊ ‪ ،‬ﻣﺜﻞ ﺭﻭﺣﺎﻧ ‪،‬‬
> ‫ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻧﻌﻴﻢ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﺳﺮ ﮐﺎﺭ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺷﻔﻴﻊ ‪١٦‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻣﻌﺎﻧﻲ ‪٢٢٩‬‬
> ‫‪ (۵‬ﺑﻨﺎ ﺑﺮ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺟﺮﺍ )ﻣﻌﺎﻧﻲ ‪ (٢٢٩‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ ﻃﻐﻴﺎﻥ ﺧﺮﺍﺟﮕﻴﺮﻱ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺷﺪ‬
> ‫ﻣﻴﺮﺯﺍﻧﻌﻴﻢ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﻭ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻝ ﺧﻮﺩ ﺩﻋﻮﺕ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻣﺤﺒﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ‬
> ‫ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻧﻘﺸﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﭼﻴﺪﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﻗﺒﻮﻝ ﺩﻋﻮﺕ ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻱ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍ ّﻭﻝ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﻳﺴﺖ‬
> ‫ﺑﻪ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪۱۴۳‬‬                               ‫‪ ۱۰‬ﺷﻮﺭﺵ ﻭ ﺑﻠﻮﺍ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> 
> ‫ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻭﻗﺖ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﻦ ﺩﻭﻟﺘﻲ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ‬
> ‫ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻃﻬﺮﺍﻥ‬
> ‫ﺑﺒﺮﻧﺪ‪ ۱.‬ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺯﺍﺩﮔﺎﻩ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﺮﺧﻲ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺘﻨ ّﻔﺬ ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭﺍﻥ ﺩﻭﻟﺘﻲ ﺍﺭﺍﺩﺕ‬
> ‫ﻼ ﻃﺒﻴﻌﻲ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻲ‬           ‫ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺑﻪ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﺎﺑﻲ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﮐﺎﻣ ً‬
> ‫ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺩﺭ ﭘﻲ ﻗﻠﻊ ﻭ ﻗﻤﻊ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ,۲‬ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺍﺯ‬
> ‫ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺷﻴﺮﺍ ‪،‬ﺯ‪ ۳‬ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎﻱ ﺣﮑﻮﻣﺘﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺮﺩﻥ‬
> ‫ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﺑﺎﺧﺒﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ۴.‬ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺑﻮﺍﻟﻔﻀﻞ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺩﻭﻟﺖ‬
> ‫ﺑﺮﻳﺘﺎﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻻ ﺟﺎﻧﺐ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻭ ﺩﺭ ﮔﺰﺍﺭﺷﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺎﻩ‬
> ‫ﺍﮐﺘﺒﺮ ﺳﺎﻝ ‪۱۸۵۳‬ﻡ‪ .‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﺑﻪ ﻧﮑﻮﻫﺶ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﻣﻲ‪،‬ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ‬
> ‫ﺑﻲ‪،‬ﺟﻬﺖ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻮﺩﻥ ﻣﺘّﻬﻢ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺗﻬﻤﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍ ّﺫﻳﺖ ﻭ‬
> ‫ﺁﺯﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻲ‪،‬ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ ﻏﺼﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺎﻋﺚ‬
> ‫ﺷﻮﺭﺵ ﻭ ﻧﺎ ﺁﺭﺍﻣﻲ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ‪ ۵.‬ﻭﻗﺘﻲ ﮐﻪ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﻭﻱ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎﺕ ﺍﺳﺘﺎﻥ ﻓﺎﺭﺱ‬
> ‫ﺪ ﺻﺪﺭﺍﻋﻈﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﺴﺘﮕﺎﻥ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺑﻮ ‪،‬ﺩ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ‬‫ﺩﺭ ﺩﺭﺑﺎﺭ ﻧﺰﺩ ﺷﺎﻩ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷ ‪،‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺷﻔﻴﻊ ‪١٦‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪١٧٦ ، ١ .‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺍﻓﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻨﺴﻮﺑﻴﻦ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺷﻴﺦ ﺍﺑﻮﺗﺮﺍﺏ ‪ ،‬ﺍﻣﺎﻡ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺷﻴﺮﺍﺯ )ﻓﻴﻀﻲ ‪.(١٠٦‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻓﻴﻀﻲ ‪١٠٢-١٠٣‬‬
> ‫‪ (۵‬ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺘﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﭼﻨﻴﻦ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪» :‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻏﻠﻂ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‪،‬ﻫﺎ ﺗﻬﻤﺖ ﻣﻲ‪،‬ﺯﺩ ﮐﻪ‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭﻱ ﺍﺯ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﺻﺪ ﻭ ﻫﻔﺪﻩ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺳﺎﮐﻨﻴﻦ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﺍ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻏﻞ ﻭ ﺯﻧﺠﻴﺮ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺑﻪ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻭ ﺑﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩﺵ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻪ‬
> ‫ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﻏﺎﺭﺕ ﻭ ﭼﭙﺎﻭﻝ ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻣﺮﺩﻡ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻭ ﺍﺯ ﻫﻴﭻ ﺍﺫﻳﺘّﻲ ﮐﻮﺗﺎﻫﻲ ﻧﮑﺮﺩ‪ .‬ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‪،‬ﻫﺎ‬
> ‫ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮﺧﻲ ﺑﻪ ﮐﻮﻫﻬﺎ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺧﻲ ﺑﻪ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ‬
> ‫ﻗﺒﻞ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﻳﮏ ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻫﻲ ﮐﻪ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﻬﺮﺍﺳﺖ ﭘﻨﺎﻩ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺳﭙﺲ ﺗﻌﺪﺍﺩﻱ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﺮﻭﺭ ﺭﺍ‬
> ‫ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﮔﺮﻓﺖ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺑﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﻣﺨﻔﻲ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ‬
> ‫ﺍﻭ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺩﻫﻨﺪ‪ .‬ﻭ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻧﺤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺼﺪ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ‪ .‬ﺁﺷﻮﺏ ﻫﻮﻟﻨﺎﮐﻲ ﺑﻪ ﭘﺎ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ‬
> ‫ﺑﭽﻪ ﺭﺍ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪ ﻭ ﺁﻧﺤﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭼﻮﺏ ﻭ ﻓﻠﮏ‬  ‫ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ ﻳﮏ ﭘﺴﺮ ّ‬
> ‫ﺑﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺯﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺟﺎﻥ ﺳﭙﺮﺩ‪ .‬ﺣﺎﺟﻲ ﻗﻮﺍﻡ ‪ ،‬ﻭﺯﻳﺮ ﺷﻴﺮﺍﺯ ‪ ،‬ﺑﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﺧﺒﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩﻱ ﺭﺍ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﺗﺎ ﻣﺎﻧﻊ‬
> ‫ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﻱ ﺑﻘﻴ |ﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‪،‬ﻫﺎ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﻓﻲ ﺍﻟﻮﺍﻗﻊ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﺍﻭ ﺑﺎﻋﺚ‬
> ‫ﺑﻠﻮﺍﻳﻲ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺪﺳﺖ ﺷﺨﺼﻲ ﭼﻮﻥ ﺍﻭ ﺑﺪﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺧﺸﻤﮕﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ« ﻣﺆﻣﻦ ‪ ١٤٧-١٤٨‬ﭘﺎﻭﺭﻗﻲ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                 ‫‪۱۴۴‬‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺑﺮﮐﻨﺎﺭ ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺳﺮﻱ ﺍﺯ ﻭﺭﻭﺩ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺣﮑﻮﻣﺘﻲ ﺑﺎﺧﺒﺮ‬       ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﮐﻪ ﻣﺨﻔﻴﺎﻧﻪ ﻭ ﺑﻄﻮﺭ ّ‬
> ‫ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺮﺍﻱ ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺳﻪ ﮔﺮﻭﻩ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺷﺪﻧﺪ‪ :‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻝ‬
> ‫ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﺤﻠّﻪ ‪ ,،‬ﺗﻔﻨﮕﺪﺍﺭﺍﻥ ﺑﻪ ﺳﺮﮐﺮﺩﮔﻲ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺩﺭ ﻳﮏ ﻣﻨﺰﻝ ﺩﻳﮕﺮ‪.‬‬
> ‫ﮔﺮﻭﻩ ﺳ ّﻮﻡ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺭﻫﺒﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻗﻄﺐ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﺎﮐﺴﺘﺎﻧﻲ ﺩﺭ ﺟﻨﻮﺏ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳ ‪،‬ﺰ‬
> ‫ﺟﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﺗﺎﮐﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﺑﺎﻏﺴﺘﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ ، ۲‬ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺍﻣﻼﮎ ‪ ,،‬ﺑﺎﻍ‪،‬ﻫﺎ ﻭ ﺗﺎﮐﺴﺘﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎﻳﻲ ﺣﺼﺎﺭﮐﺸﻲ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎ ﭘﻨﺎﻩ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺑﺮﮒ‪،‬ﻫﺎ ﻭﺷﺎﺧﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺩﺭﻫﻢ ﭘﻴﭽﻴﺪ |ﻩ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﻣﻮ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ‬
> ‫ﺧﻮﺑﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺳﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺳﻪ ﮔﺮﻭﻩ ﻫﺮ ﻳﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﺧﺒﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻲ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺍﻭﺿﺎﻉ‬
> ‫ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭ ﺷﻬﺮ ﺑﺎﺧﺒﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺑﺎﺑﺎ ﺑﻪ ﻭﺣﺸﺖ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ ,‬ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺩﺍﺩ ﺷﺎﻩ ﻭ‬
> ‫ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺣﮑﻮﻣﺘﻲ ﺧﺸﻤﮕﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺳﻌﻲ ﮐﺮﺩ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﺩﻫﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﻭ ﻳﮏ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﻧﺰﺩ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ ﺑﺮﺍﻱ ﺩﻓﻊ ﺍﺷﺮﺍﺭ ﺩﺭ ﺭﻭﺳﺘﺎﻱ ﻣﺠﺎﻭﺭ‬
> ‫ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﮐﻤﮏ ﺁﻧﻬﺎﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺯ ﺧﺪﻣﺖ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻋﻠﻲ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﻗﺒﻼ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺑﺮﺍﻱ‬
> ‫ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﻦ ﺣﮑﻮﻣﺘﻲ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﮐﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺭ ّﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ‬
> ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺑﺎﺑﺎ ﻗﺎﺻﺪ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﮐﻪ ﺁﻥ ﻫﻢ ﺑﻲ ﺍﺛﺮﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﻮﻣﻴﺪﻱ ﭼﻨﺪ ﺗﻦ ﺍﺯ‬
> ‫ﺳﻼﺣﺪﺍﺭﺍﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎ ِﻥ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺁﺑﺎﺩﻱ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺭﺍ‪ ,‬ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﻲ ﺧﺒﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪,‬‬
> ‫ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺩﺍﺷﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺑﻪ ﺍﻭ ﻫﺸﺪﺍﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺑﺎﺑﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺣﮑﻮﻣﺘﻲ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﺳﺨﺘﻲ‬
> ‫ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﺯﻳﮏ ﻃﺮﻑ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺗﻘﺎﺿﺎﻱ ﺍﻭ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻓﺮﻳﺐ ﻭ ﺧﺪﻋﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻴﺶ ﻧﺒﻮﺩ‬
> ‫ﻗﺒﻮﻝ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯﻳﮏ ﻃﺮﻑ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﺮﻭﻩ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺣﮑﻮﻣﺘﻲ ﻃﻬﺮﺍﻥ‬
> ‫ﺗﺤﻮﻳﻞ ﻣﻲ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﮏ ﺭﺍﻩ ﺩﺍﺷﺖ‪ :‬ﺗﻮ ّﺳﻞ ﺑﻪ ﺯﻭﺭ ﻭ ﺍﺳﻠﺤﻪ‪.‬‬
> 
> ‫‪ ،١٤٧-١٤٨ (۱‬ﭘﺎﻭﺭﻗﻲ‪،‬ﻫﺎ‬
> ‫‪ (۲‬ﺷﻔﻴﻊ ‪١٦‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ‪١٦‬‬
> ‫‪۱۴۵‬‬                     ‫‪ ۱۰‬ﺷﻮﺭﺵ ﻭ ﺑﻠﻮﺍ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> 
> ‫ﭘﺎﺋﻴﺰ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۵۳‬ﻡ‪ .‬ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺑﺎﺑﺎ ﻗﺸﻮﻥ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺣﻀﺎﺭ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻧﺒﺮﺩ ﺩ ّﻭﻡ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫‪۱۱‬‬
> 
> ‫ﻧﺒﺮﺩ ﺩﺭ ﺗﺎﮐﺴﺘﺎﻥ‬
> 
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﺟﺴﺎﺭﺕ ﺩﺭ ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﻲ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺑﺎﺑﺎ ﻫﻢ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺗﺮﺱ ﻭ ﻧﮕﺮﺍﻧﻲ ﺑﻪ ﺗﺎﮐﺴﺘﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ ﭘﻨﺎﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ‬
> ‫ﻧﺰﺩﻳﮏ ﻣﻲ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺗﺎﮐﺴﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﻭﻟﻲ ﻓﻘﻂ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﻱ ﻭﺍﺭﺩ ﺗﺎﮐﺴﺘﺎﻥ‬
> ‫ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺎ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻭ ﭼﻮﺏ ﻭ ﺳﻨﮓ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﻓﺮﻳﺎﺩﺯﻧﺎﻥ »ﺍﷲ ﺍﮐﺒﺮ«‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﭘﺎ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﺭ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺁﻧﻘﺪﺭ‬
> ‫ﺗﻌﻘﻴﺐ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺍﺯ ﺗﺎﮐﺴﺘﺎﻥ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ‬
> ‫ﺷﻬﺮ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺳﺮ ﻭ ﺻﺪﺍﻱ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﮔﻴﺮﻱ ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺩﻭﻳﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ‬
> ‫ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺗﺎﮐﺴﺘﺎﻥ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻳﺎﺭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻱ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺷﺪﺕ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬  ‫ﺻﻒ‪،‬ﺁﺭﺍﻳﻲ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻧﺒﺮﺩ ّ‬
> ‫ﻳﮏ ﺑﺎﺑﻲ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺁﻣﺎﺩﮔﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺍﻋﻼﻥ ﮐﻨﺪ ﮐﻔﻦ‬
> ‫ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ‪ ,‬ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺳﻮﺍﺭﻩ ﻧﻈﺎﻣﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺗﺎﮐﺴﺘﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ‬
> ‫ﻣﻘﺮ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ‬    ‫ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎﺑﻲ ﮐﻔﻦ ﭘﻮﺵ ﻫﻢ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﻌﻘﻴﺐ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺑﻪ ّ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭﺁﻧﺠﺎ ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ‪،‬ﻫﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﺣﺒﺲ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺣﺎﻻ ﺗﺎﮐﺴﺘﺎﻥ ﺻﺤﻨ |ﻪ ﺯﺩ ﻭ ﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻱ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﮐﻪ ﺣﺪﻭﺩ ﺩﻭﻳﺴﺖ‬
> ‫ﺪ ﻣﻲ‪،‬ﺟﻨﮕﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻧﻔﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺎ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﺟﻬﺖ ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧ ‪،‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺷﻔﻴﻊ ‪ .١٦-١٧‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪١١٤‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺍﻭ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ‪،‬ﭘﺴﺮ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪ ﺑﻮﺩ )ﺷﻔﻴﻊ ‪.(١٧‬‬
> ‫‪۱۴۷‬‬                                  ‫‪ ۱۱‬ﻧﺒﺮﺩ ﺩﺭ ﺗﺎﮐﺴﺘﺎﻥ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺗﻤﺎﻡ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻇﻬﺮ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻱ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺗﺎﺭﻳﮑﻲ ﺷﺐ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺗﺎﮐﺴﺘﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻳﺎﺭﺍﻧﺸﺎﻥ‬
> ‫ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻨﺪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺩﺧﻤﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺩﺭ‬
> ‫ﺯﻳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻣﻨﺰﻝ ﺣﺎﮐﻢ ﻗﺒﻠﻲ ﺷﻬﺮ ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ۲.‬ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺩﺭﻫﺎﻱ ﻗﻔﻞ ﺷﺪﻩ‬
> ‫ﻧﻤﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﻓﺮﺍﺭﻱ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﻧﺪﮐﻲ ﺑﻌﺪ ﺻﺪﺍﻱ ﭼﺎﻗﻮﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪﻧﺪ ﻓﻀﺎ ﺭﺍ ﭘﺮ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ‪،‬ﻫﺎ‬
> ‫ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺩﺧﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻣﻴﺪ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺭﺍﻩ ﻓﺮﺍﺭﻱ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪﻧﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ‬
> ‫ﻧﺎﻡ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺑﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺑﺎﺑﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻘﺸ |ﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺧﺒﺮ ﮐﺮﺩ‪ ۳.‬ﺍﻭ ﮔﻔﺖ‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﻦ ﺷﻤﺸﻴﺮﻱ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﺯﺍﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﺣﺮﻓﺶ ﺳﺮ ﻫﻤ |ﻪ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺗﻦ ﺟﺪﺍ ﮐﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺍﺧﻞ ﻣﺪﺧﻞ ﻭﺭﻭﺩﻱ ﻣﺴﺠﺪ ﻧﻈﺮﺑﻴﮏ‪ ,‬ﮐﻪ ﺳﻪ ﺳﺎﻝ‬
> ‫ﻗﺒﻞ ﺩﺭ ﺟﻠﻮﻱ ﺁﻥ ﺟﺴﺪ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺭﺍ ﺳﻨﮕﺒﺎﺭﺍﻥ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ‪ ,،‬ﺑﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ‬
> ‫ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ‪،‬ﻫﺎ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺻﻒ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﺸﻴﺪﻩ‪ ,‬ﺑﻪ ﺍﻭ ﺷﻠﻴﮏ ﮐﺮﺩ‬
> ‫ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﮐﺸﺖ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺷﻤﺸﻴﺮﻱ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ ﺭﺍ ﻳﮑﻲ ﻳﮑﻲ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺟﻠﻮﻱ ﺍﻭ ﺯﺍﻧﻮ ﺑﺰﻧﻨﺪ‪ .‬ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﺮ ﮔﺮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﺎﻭﺭﻗﻲ ﺩﺭ ﻗﺒﻞ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺷﺪ ﺷﻔﻴﻊ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ‬
> ‫ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻳﮏ ﮐﺎﻧﺎﻝ ﺁﺑﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺟﻨﮕﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﮐﺎﻧﺎﻝ ﺁﺑﻲ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ ﺍﮔﺮﻗﺮﺍﺭﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ‬
> ‫ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻣﺘّﺼﻞ ﺑﻪ ﺑﻨﺎﻳﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﺤﻮﻱ ﺑﺎ ﺁﺏ ﺳﺮﻭ ﮐﺎﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻳﻦ ﺑﻨﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﻳﺴﺖ ﻳﮏ ﺁﺳﻴﺎﺏ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘ |ﻪ ﺳﻤﺖ ﺟﻨﻮﺏ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺁﺳﻴﺎﺏ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺁﺳﻴﺎﺏ ﺯﺭﺗﺸﺘﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺩﺭ ﺟﻨﻮﺏ‬
> ‫ﻭ ﺁﺳﻴﺎﺏ ﺧﺒﻴﺮ ﺩﺭ ﺟﻨﻮﺏ ﺷﺮﻗﻲ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺣﺪﺱ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻳﮏ ﺗﺎﮐﺴﺘﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺟﻨﮕﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺁﺏ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻧﻬﺮﻫﺎﻱ ﺁﺑﻴﺎﺭﻱ ﺑﻪ ﺗﺎﮐﺴﺘﺎﻥ ﻭﺍﺭﺩ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪.‬ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎﻱ ﺗﺎﮐﺴﺘﺎﻥ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎﻱ ﺁﺳﻴﺎﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﺪ ﺣﺪﺱ ﺩ ّﻭﻡ‬
> ‫ﺩﺭﺳﺖ‪،‬ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ‬
> ‫‪ (۲‬ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﺍﻧﻴﻬﺎ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﺭﻭﺯ ﺷﺎﻣﻞ ﻣﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﻠﻲ ﻗﺎﺑﺾ ‪ ,،‬ﻣﺤ ّﻤﺪ ﭘﺴﺮ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪ ‪ ,،‬ﻣﺤﻤﻮﺩ ﭘﺴﺮ‬
> ‫ﺣﻴﺪﺭ ﺑﻴﮏ ‪ ,‬ﻋﺒﺪﺍﷲ ﭘﺴﺮ ﻋﺴﮑﺮ‪ ,‬ﺷﻌﺒﺎﻥ ‪ ،‬ﺍﺣﻤﺪ ﭘﺴﺮ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ‪ ,،‬ﻋﻠﻴﻤﺮﺍﺩ ﺳﻴﺮﺟﺎﻧﻲ ‪ ،‬ﻭ ﺭﺿﺎ ﺍﺯ ﻧﺎﺣﻴ |ﻪ‬
> ‫ﭼﻨﻘﺮﻱ ﺑﻮﺍﻧﺎﺕ ‪ ،‬ﻭ ﻳﮏ ﻧﻔﺮ ﮐﻪ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﮐﺮﺩ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻏ ّﻔﺎﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﺷﺪ )ﺷﻔﻴﻊ ‪ ۱۷‬؛ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪.(۱۱۵‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪٤١٣‬‬
> ‫‪ (۴‬ﺷﻔﻴﻊ ‪١٧‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                          ‫‪۱۴۸‬‬
> ‫ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻭ ﺷﺠﺎﻋﺎﻧﻪ ﺳﺮﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﻻ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻓﺮﻭ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻭﺭﺩ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺩﻗﻴﻘﻪ‬
> ‫ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺷﻤﺸﻴﺮﻱ ﺧﻮﻥ ﺁﻟﻮﺩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻭ ﺍﺟﺴﺎﺩ ﺑﻲ‪،‬ﺟﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ‬
> ‫ﺍﻭ ﺳﺮﻫﺎﻱ ﺑﺮﻳﺪ |ﻩ ﻳﺎﺭﺍﻥ ﻗﺪﻳﻢ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺧﺎﮎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻣﺎﻫﻴﺖ ﺍﺻﻠﻲ ﺧﻮﺩ‬
> ‫ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ ۱.‬ﭘﺪﺭ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻞ ﭘﺴﺮﺵ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﻫﻤﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺣﺮﺍﻣﺰﺍﺩﻩ ﻧﺎﻣﻴﺪ‪.‬‬
> ‫ﺷﺐ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻭﻗﺘﻲ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻧﻲ ﮐﻪ ﺗﺎﮐﺴﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﭼﺎﺩﺭﻫﺎﻱ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﺍﻣﻦ‪،‬ﺗﺮﻱ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻲ ﺷﺐ‬    ‫ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻨﺪ ‪ ،‬ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ ﺗﺎ ّ‬
> ‫ﺑﻴﺪﺑُﺨﻮﻥ ﺩﺭ ﭘﺎﻱ ﺩﺍﻣﻨ |ﻪ ﮐﻮﻩ‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺑﺎﻍ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻣﻴﻮﻩ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﭼﺸﻤﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺩﺭ ْ‬
> ‫ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﮐﻴﻠﻮﻣﺘﺮﻱ ﺟﻨﻮﺏ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻮﺩ‪ ، ۳‬ﺭﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﻣﻴﻮ |ﻩ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﻍ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ‬
> ‫ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺳﺎﻝ ﻫﺎ ﻗﺒﻞ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺩﻭ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻱ ﺑﺎﺑﻲ‬
> ‫ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﻮﺳﺘﻨﺪ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺪﻭﺩ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﮐﺸﺘﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ‪ ,‬ﮐﻪ‬
> ‫ﺍﺯ ﺭﻫﺒﺮﻱ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻧ |ﻪ ﻭﺣﻴﺪ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﺧﻴﻠﻲ ﺩﻟﺸﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ‬
> ‫ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﺎﻣﻴﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﮐﺴﺎﻧﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ‬
> ‫ﺪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻓﺼﻞ ﻣﻴﻮﻩ‪،‬ﭼﻴﻨﻲ‬             ‫ﺍ ّﺫﻳﺖ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧ ‪،‬‬
> ‫ﺑﻮﺩ‪ ,‬ﻭﻗﺘﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺑﻪ ﺑﺎﻍ ﮐﻨﺎﺭ ﭼﺸﻤﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪﻧﺪ‪ ,‬ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪٤١٣‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺷﻔﻴﻊ ‪١٧‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺷﻔﻴﻊ )‪ (١٧‬ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﺎﻏﺴﺘﺎﻥ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺩﺍﻣﻨ |ﻪ ﺟﻨﻮﺑﻲ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺩﺭ »ﻧﻴﻢ ﻓﺮﺳﻨﮕﻲ« ﺷﻬﺮ‬
> ‫ﺩﺭ ﺑﻴﺪ ﻟﻨﮓ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﻓﺮﺳﻨﮓ ﻭﺍﺣﺪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﮔﻴﺮﻱ ﻣﺴﺎﻓﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﺎ ﺳﻪ ﻭ ﻧﻴﻢ ﻣﺎﻳﻞ ﻭ ﻳﺎ ‪۵,۶‬‬
> ‫ﺑﻴﺪﺑِﺨﻮﺑﻪ ﺫﮐﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﻌﺎﻧﻲ )‪ (۲۲۹‬ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻪ‬    ‫ﮐﻴﻠﻮﻣﺘﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ )‪ (١٨٠‬ﻧﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻞ ﺭﺍ ْ‬
> ‫َﺠﻮﻳﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ‪ .‬ﻃﺒﻖ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻮﻣﻲ ﺑﻴﺪ ﻟﻨﮓ ﺗﺎ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺷﺶ‬   ‫ﺑﻴﺪﺑُﺨﻮﻳﻪ ﻧﺎﻡ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺮﺩ‪ .‬ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‪،‬ﻫﺎ ﺁﻥ ﺭﺍ ْ‬
> ‫ﺑﻴﺪﻧ ْ‬                                  ‫ْ‬
> ‫ﮐﻴﻠﻮﻣﺘﺮ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﻭﻟﻲ ﺑﻨﺎ ﺑﻪ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ ‪ ١٢‬ﮐﻴﻠﻮﻣﺘﺮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻨﻄﻘﻪ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ‬
> ‫ﺑﻴﺪﺑُﺨﻮﻥ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻨﻄﻘﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻳﺪ ﮐﻪ‬    ‫ﺩﺍﺭﺍﻱ ﺁﺏ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺟﻨﻮﺏ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﻪ ْ‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ‪،‬ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻣﺴﻴﺮﻱ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﺎﻻﻱ ﮐﻮﻩ‪ ,‬ﺟﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺑﺎﺑﻴﻬﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻭﻧﺪ‪,‬‬
> ‫ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ‪ ، .‬ﻧﮕﺎﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﻫﻴﭻ ﻣﺪﺭﮎ ﻗﻄﻌﻲ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﮐﺪﺍﻣﻴﮏ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺭﻗﺘﻪ‪،‬ﺍﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺑﻴﺪﺑُﺨﻮﻥ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ‪ ,‬ﺯﻳﺮﺍﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺳﻴﺮ ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎﺕ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺁﻥ ﻣﻨﻄﻘﻲ‪،‬ﺗﺮ‬
> ‫ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﮕﺎﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ْ‬
> ‫ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﺪ‪.‬‬
> ‫‪۱۴۹‬‬                                   ‫‪ ۱۱‬ﻧﺒﺮﺩ ﺩﺭ ﺗﺎﮐﺴﺘﺎﻥ‬
> 
> ‫ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﮑﺸﻨﺪ‪ ۱.‬ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻘﻴﻘﺘﴼ ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺳﺮﺩﺍﺭ ‪ ,،‬ﺭﻫﺒﺮ ﻳﺎ‬
> ‫ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻳﻲ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ ﻣﻤﺎﻧﻌﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬ﺯﻳﺮﺍ‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺑﻲ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﻟﻲ ﺍﺯﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ ﺍﺻﻮﻝ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺁﺷﻨﺎﺋﻲ‬
> ‫ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻭ ﺟﻨﮓ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﻣﻲ‪،‬ﺯﺩﻧﺪ‪.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺑﺎﺑﺎ ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻣﺤﻠّﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺍﺯ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺗﻘﺎﺿﺎﻱ ﻧﻴﺮﻭﻱ ﺑﻴﺸﺘﺮﻱ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺭﻭﺳﺘﺎﺋﻴﺎﻥ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻱ ﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﻠﺤﻪ ﻭ ﻫﺮ ﻭﺳﻴﻠ |ﻪ‬
> ‫ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﺟﺎﻱ ﺍﺳﻠﺤﻪ ﮐﺎﺭ ﮐﻨﺪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺟﻨﮓ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺭﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺗﺎﺭﻳﮏ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭﺳﻮﺧﺘﻪ ﺻﺪﻫﺎ ﺯﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﺎ ﭼﺎﺩﺭﻫﺎﻱ ﺳﻴﺎﻩ ‪،‬ﺩﺳﺖ‬
> ‫ﺑﭽﻪ‪،‬ﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ‬
> ‫ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻮﻩ‪،‬ﻫﺎ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﻭ ﻣﺨﻔﻲ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﭙﻴﻮﻧﺪﻧﺪ‪ ۳.‬ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻱ ﺍﺯ ﻟﻮﺍﺯﻡ ﻣﻮﺭﺩ‬
> ‫ﻧﻴﺎﺯ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺧﺒﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﻏﺘﺸﺎﺵ ﻭ ﺩﺭﮔﻴﺮﻱ ﻳﮑﻲ‬
> ‫ﻣﻼ ﺣﺴﻦ‬  ‫ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﻬﺮﻱ ﺩﻭﺭ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ‪ ۴‬ﻭ ّ‬
> ‫ﻟﺐ‪،‬ﺷﮑﺮﻱ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻣﺎﻧﺪ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬ﻭﻱ‬
> ‫‪۵‬‬                       ‫ﺩﺍﻣﺎﺩ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺣﺎﮐﻢ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻓﻌ ً‬
> ‫ﻼ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻭ ﺧﻄﺮﻱ ﻧﺪﺍﺷﺖ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﻗﻨﺴﻮﻝ ﺑﺮﻳﺘﺎﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﭼﻨﻴﻦ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪:‬‬
> ‫‪١٨ (۱‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺷﻔﻴﻊ )‪ (٢٢‬ﻭ ﻋﻬﺪﻳﻪ )‪ (١١٥‬ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺭﻭﺳﺘﺎﺋﻴﺎﻧﻲ ﺭﺍ‪ ,‬ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺩﺭﮔﻴﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ٢٠٠٠,‬ﻧﻔﺮ ﺫﮐﺮ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺷﻔﻴﻊ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺯﻧﺎﻥ ﻭ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺷﺸﻢ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻪ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ‪ ٦٠٠‬ﻧﻔﺮ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ‪ .‬ﻓﺎﺿﻞ ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ‬
> ‫)ﺝ‪ (٣٦ ، ,٤ .‬ﻭ ﻧﻴﺮﻳﺰﻱ )ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﺭﺑﺎّﻧﻲ‪، ,‬ﻓﺼﻞ‪ (٥، ,١٢‬ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺎﻩ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ﻧﺒﺮﺩ ﺩﺭ‬
> ‫ﺩﺭﺏ‪،‬ﺷﮑﺎﻓﺖ ﮐﻪ ﺻﻠﺢ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺷﺪ‪ ,‬ﺫﮐﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬    ‫ِ‬
> ‫ﻼ ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ‪ ,‬ﺑﻪ ﻫﺮﺍﺕ ‪ ,،‬ﺷﻬﺮﻱ ﺩﺭ ﻧﺰﺩﻳﮑﻲ ﻳﺰﺩ‪ ,‬ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺁﻗﺎ ﺳﻴّﺪ ﺟﻌﻔﺮ‬   ‫ﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺗﻘﻲ ‪ ,،‬ﭘﺴﺮ ﻣ ّ‬
> ‫‪ (۴‬ﻣ ّ‬
> ‫ﻳﺰﺩﻱ ﺭﺍ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﮐﻨﺪ)ﺷﻔﻴﻊ ‪.(١٩‬‬
> ‫‪ (۵‬ﺩﺭ ﻳﮏ ﮔﻔﺘﮕﻮﻱ ﺧﺼﻮﺻﻲ ﺑﺎ ﻧﺘﻴﺠ |ﻪ ﺍﻭ‪ ,‬ﺧﺎﻧﻢ ﻧﻮﺭﺍ )ﺷﻬﻴﺪﭘﻮﺭ( ﺟﻴﻤﺮ‪ ,‬ﺩﺭ ﻣﺎﻩ ﻣﻲ ‪ ٢٠١٠‬ﻣﻴﻼﺩﻱ ﻣﻄﺎﺑﻖ‬
> ‫ﺑﺎ ‪ ١٦٦‬ﺑﺪﻳﻊ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                      ‫‪۱۵۰‬‬
> ‫»ﻣﺮﺩﻡ )ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﺎﺑﻲ( ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺳﺖ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻪ‬
> ‫ﮐﻮﻩ‪،‬ﻫﺎ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩﻧﺪ ‪ .،‬ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺗﺪﺍﺭﮎ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺪﺕ ‪ ۳‬ﻳﺎ ‪ ۴‬ﻣﺎﻩ‬
> ‫ﺑﻪ ﺭﺍﺣﺘﻲ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺍﺯ ﻭﺍﻟﻲ ﺟﺪﻳﺪ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﺍﻃﻼﻋﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻭﺿﺎﻉ‬
> ‫ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﻧﻴﺮﻭ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻧﻴﺮﻭ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻭ ﺍﺭﺳﺎﻝ ﺷﺪ‪ :‬ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﺳﺮﺑﺎﺯ ‪,،‬‬
> ‫ﺩﻭ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺗﻮﭖ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯ ﻭ ﻣﻬﻤﺎﺕ‪ .‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﻗﺼﺪ ﺩﺍﺷﺖ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ ﺭﺍ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ‪ .‬ﺣﺎﮐﻢ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ‬
> ‫ﺗﺎ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻣﺠﺎﻭﺭ ﮐﻤﮏ ﺑﮕﻴﺮﺩ‪ .‬ﻭﻟﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‪،‬ﻫﺎ ﺩﺭ ﺩﻝ ﮐﻮﻩ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﻣﺤﮑﻤﻲ‬
> ‫ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻭﺩ ﮐﻪ ﺳﭙﺎﻩ ﻟﺸﮕﺮ‬    ‫ﺳﺎﺧﺘﻪ‪،‬ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﻳﮏ ﺭﺍﻩ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﺪ ‪ .،‬ﭘﺲ ّ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﮐﻨﺪ‪«.‬‬
> ‫ﺟﺎ ّﺩﻩ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﻪ ﮐﻮﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﭘﺮﺻﻼﺑﺖ ﻗﻬﻮﻩ‪،‬ﺍﻱ ﺭﻧﮓ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﻴﺪ ﭘﺮ‬
> ‫ﺍﺯ ﺗﻮﭖ ﻭ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﻭ ﺳﻮﺍﺭﻩ ﻧﻈﺎﻡ ﻭ ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ ﺍﻳﻞ ﺧﻤﺴﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> ‫ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﭘﻴﺸﺎﭘﻴﺶ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﻣﺠ ّﻮﺯ ﺣﮑﻮﻣﺖ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮﻱ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻭﺳﺘﺎﻫﺎ ﺑﻪ ﻟﺸﮕﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺷﺪﻧﺪ ﻣﺤﺎﺭﺑﻪ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺣﻔﻆ‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﻨﻄﻘﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺩﺭﺏ‪،‬ﺷﮑﺎﻓﺖ ﺩﺭ ﺑﺎﻻﻱ ﮐﻮﻩ ﺭﻓﺘﻨﺪ ‪ .،‬ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻳﮏ‬
> ‫ﻏﺎﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﮐﻢ‪،‬ﻋﻤﻘﻲ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻳﮏ ﻓﻀﺎﻱ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﺑﺎﻍ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻣﺘﻌﺪﺩ ﻭ ﺳﺮ ﭘﻨﺎﻩ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ‬
> ‫ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﺍﻥ ﺍﺯ ﺳﻨﮓ ﻭ ﺷﺎﺥ ﻭ ﺑﺮﮒ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ۳.‬ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬
> ‫ﺑﺎﻻﻱ ﮐﻮﻩ ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺳﺎﺩﻩ‪،‬ﺍﻱ ﺍﺯ ﺗﺨﺘﻪ ﺳﻨﮓ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺬﺭﮔﺎﻫﻲ‬
> ‫ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﺎﻻﺗﺮﻳﻦ ﻧﻘﻄ |ﻪ ﮐﻮﻩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻃﺮﻳﻖ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ‬
> ‫ﻟﺰﻭﻡ ﺑﻪ ﺍﺭﺗﻔﺎﻋﺎﺕ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ‪ .‬ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻃﺮﻑ ﺑﺮﺍﻱ ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ‬
> ‫ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺕ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ‪ ,،‬ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ‬
> ‫ﺍﻳﺮﺝ ﺩﺭ ﺟﻨﻮﺏ ‪ ,،‬ﮐﺪﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺅﺳﺎﻱ ﺭﻭﺳﺘﺎﻱ ﺩﻭﺭﻗﻼﺕ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﺰﺍﺭ‬
> ‫ﻧﻔﺮ ﺗﺤﺖ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﮐﻼﻧﺘﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻪ ﻟﺸﮕﺮ ﺣﮑﻮﻣﺘﻲ ﭘﻴﻮﺳﺘﻨﺪ‪ .‬ﺳﭙﺎﻫﻴﺎﻥ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﻫﻢ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﻣﺎﻩ ﺍﮐﺘﺒﺮ ﺗﻮﺳﻂ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻓﻀﻞ ﺍﷲ ‪ ،‬ﻗﻨﺴﻮﻝ ﺑﺮﻳﺘﺎﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ )ﻣﺆﻣﻦ ‪.(١٤٨‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻃﺒﻖ ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﺷﻔﻴﻊ )‪ (١٨‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ »ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ« ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﺭﺍ ﺩﺭﺏ‪،‬ﺷﮕﻔﺖ »‪«Darb-i-Shigift‬ﺁﻭﺭﺩﻩ‬      ‫‪ (۳‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ .١١٦‬ﻧﻴﺮﻳﺰﻱ ‪ .٣‬ﻣﻌﺎﻧﻲ ‪ ٢٢٩‬ﻧﺎﻡ ﺍﻳﻦ ّ‬
> ‫ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪۱۵۱‬‬                              ‫‪ ۱۱‬ﻧﺒﺮﺩ ﺩﺭ ﺗﺎﮐﺴﺘﺎﻥ‬
> 
> ‫ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺩﺭﺏ‪،‬ﺷﮑﺎﻓﺖ ﺧﻴﻤﻪ ﺯﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﻃﺮﻑ ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺷﻔﻴﻊ )‪ (١٨‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻣﺴﻠﺢ ﺍﺯ ﺭﻭﺳﺘﺎﻫﺎﻱ ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻧﻠﻮ »ﺑﻴﺴﺖ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ«‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﻨﺪ‪ .‬ﮐﻼﻧﺘﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻳﻮﺳﻒ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪۱۲‬‬
> 
> ‫ﻧﺒﺮﺩ ﺧﻮﻧﻴﻦ ﺩﺭ ﺩﺭﺏﺷﮑﺎﻓﺖ ﻭ ﺑﺎﻻﻃﺮﻡ‬
> 
> ‫ﻫﻴﭻ ﺻﺪﺍﻳﻲ ﺑﻪ ﺟﺰ ﺯﻭﺯ |ﻩ ﺑﺎﺩ ﻭ ﮔﺎﻩ ﺻﺪﺍﻱ ﭘﺮﻧﺪﻩ‪،‬ﺍﻱ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺷﻠﻴﮏ‬
> ‫ﻳﮏ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺳﮑﻮﺕ ﺭﺍ ﺷﮑﺴﺖ ‪ .،‬ﺭﮔﺒﺎﺭ ﺁﺗﺶ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ‪ .‬ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻓﻮﺝ ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺕ‬
> ‫ﻼﻫﺎ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻋﺪ |ﻩ ﺭﺳﺘﮕﺎﺭﻱ ﺩﺭ ﺁﻥ‬‫ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻱ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻣ ّ‬
> ‫ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺑﺮﮐﺖ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﺯﺍﺀ ﮐﺸﺘﻦ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻭﻟﻲ‬
> ‫ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮ ﺍﺯﻫﻤﻴﻦ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺎﺑﻲ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺣﺎﻝ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﺒﺮﺩﻫﺎ ﺍﺳﻠﺤﻪ ﻭ ﻣ ّﻬﻤﺎﺕ ﺭﺍ ﺟﺎﺑﺠﺎ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﭘﻴﺸﺮﻭﻱ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻟﻮﻧﮏ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ‬
> ‫ﺗﺼﺮﻑ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻔﺎﻅ‬    ‫ﺣﻔﺎﻅ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻳﮑﻲ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻱ ّ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺎﻗﻲ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﮐﻢ ﮐﻢ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯ ﻓﻮﺝ ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺕ ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺗﺨﺘﻪ ﺳﻨﮕﻲ ﭘﻨﺎﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ‬
> ‫ﺑﻮ ‪،‬ﺩ ﺍﺳﻠﺤﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﻲ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺁﻭﺭﺩ‪ ,‬ﺩﻭ ﺯﺍﻧﻮ ﻧﺸﺴﺖ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺍﺳﻠﺤﻪ‪،‬ﺍﺵ ﺑﺨﻮﺑﻲ‬
> ‫ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﻫﺪﻑ ﺑﮕﻴﺮﺩ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﻣﺎﺷﻪ ﺭﺍ ﮐﺸﻴﺪ‪ .‬ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻧ |ﻪ ﺗﻔﻨﮓ ﺑﻴﺮﻭﻥ‬
> ‫ﺁﻣﺪ ‪ ,،‬ﺩﺭ ﻫﻮﺍ ﺍﻭﺝ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺑﺪﻥ ﻳﮏ ﺑﺎﺑﻲ ﺍﺻﺎﺑﺖ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻭﻱ ﺭﺍ ﻧﻘﺶ ﺑﺮ ﺯﻣﻴﻦ‬
> ‫ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺗﮏ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍ ‪،‬ﺯ ﺑﺎﺑﻲ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺭﺍ ﻫﺪﻑ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻳﮏ ﺑﺎﺑﻲ ﺩﻳﮕﺮ‪ .‬ﺳﻪ ﻧﻔﺮ‬
> ‫ﻣﺠﺪﺩﴽ ﻫﺪﻑ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺩﻭ‬   ‫ﺑﺎﺑﻲ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺷﻴﺐ ﮐﻮﻫﭙﺎﻳﻪ ﺑﻪ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻏﻠﺘﻴﺪﻧﺪ‪ّ .‬‬
> 
> ‫ﻲ‬           ‫ﻼ ﺍﺑﻮﺍﻟﻘﺎﺳﻢ ‪ ,،‬ﻗﺎﺿﻲ ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺕ‪ ,‬ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﻠ ‪،‬‬                                ‫ﻼ ﻓﻀﻞ ﺍﷲ ‪ ،‬ﭘﺴﺮ ﻣ ّ‬
> ‫‪ (۱‬ﺍﻳﻦ ﭘﻨﺞ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﺯ‪ :‬ﻣ ّ‬
> ‫ﭘﺴﺮ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﺎﻗﺮ‪، ,‬ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺻﻔ ‪،‬ﺮ ﻭ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ )ﺷﻔﻴﻊ ‪.(١٩‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﴼ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ ﻧﻴﮑﻼﺱ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ )‪.(٤١٥‬‬
> ‫‪۱۵۳‬‬                       ‫‪ ۱۲‬ﻧﺒﺮﺩ ﺧﻮﻧﻴﻦ ﺩﺭ ﺩﺭﺏ‪،‬ﺷﮑﺎﻓﺖ ﻭ ﺑﺎﻻﻃﺮﻡ‬
> 
> ‫ﻧﻔﺮ ﺑﺎﺑﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﮐﺸﺖ‪ .‬ﻣﺎﺷﻪ ﺭﺍ ﮐﺸﻴﺪ ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﻫﺪﻑ ﺑﻌﺪﻱ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﻮﺩ ﺍّﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ‬
> ‫ﺍﻭ ﻓﻘﻂ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺻﺪﺍﻱ ﺗﻖ ﻣﺎﺷﻪ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺑﺎ ﺑﻴﻬﺎ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺣﻤﻠﻪ‬
> ‫ﺷﺪﺗﻲ ﺑﺮ ﻓﺮﻕ ﺳﺮ ﺁﻥ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﻓﺮﻭﺩ ﺁﻣﺪ ﮐﻪ ﺳﺮ ﺍﻭ‬ ‫ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺁﻥ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﺎ ﭼﻨﺎﻥ ّ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺑﻪ ﺩﻭ ﻧﻴﻤﻪ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺷﺪﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ‪ .،‬ﻋﻠﻲ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﻭ ﮐﻤﻴﻨﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ‬ ‫ﺟﻨﮓ ّ‬
> ‫ﺗﻘﺎﺿﺎ ﮐﺮﺩ ﻗﺪﺭﻱ ﻏﺬﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﺪﻫﻨﺪ‪ .‬ﻗﺪﺭﻱ ﻧﺎﻥ ﺧﺸﮏ ﻭ ﭼﻨﺪ ﮔﺮﺩﻭ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ .‬ﻳﮑﻲ‬
> ‫ﺍﺯ ﻫﻤﺮﺍﻫﺎﻧﺶ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻭ ﻗﻠﻴﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩ ﺗﺎ ﺑﺎ ﮐﺸﻴﺪﻥ ﺁﻥ ﻗﺪﺭﻱ ﻗﻮﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ‪ .‬ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ‬
> ‫ﻋﻠﻲ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﻗﻠﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻭﻱ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻗﻠﻴﺎﻥ ﺑﻪ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩ‪ .‬ﻳﮏ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻱ‬
> ‫ﮐﻪ ﻗﻠﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻭ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻭﺭﺩ ﺍﺻﺎﺑﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .،‬ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺍﺯ ﺟﺎ ﭘﺮﻳﺪ ‪ ,،‬ﺷﻤﺸﻴﺮﺵ ﺭﺍ‬
> ‫ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺩﻭﻳﺪ‪ .‬ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺷﻤﺸﻴﺮﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ‬
> ‫ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﻭ ﺭﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺑﺪﺳﺖ ﻭﺣﺸﺖ ﺯﺩﻩ ﻋﻘﺐ‪،‬ﻧﺸﻴﻨﻲ‬
> ‫ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﮐﻮﻩ ﺩﻭﻳﺪﻧﺪ‪ ,‬ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﻭ ﻫﻤﺮﺯﻣﺎﻧﺶ ﺩﺭ ﺗﻌﻘﻴﺐ‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺩﻭﻳﺪﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﻳﮏ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺭﺍ ﺍﺳﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻪ ﺑﺎﻻﻱ ﮐﻮﻩ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ‬
> ‫ﺁﻧﺠﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﭘﺮﺕ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ۲‬ﺑﻘﻴﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺑﻪ ﺭﻭﺳﺘﺎﻱ ﺍﻳﺮﺝ ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﮐﻮﻩ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭﺿﺎﻉ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﻻﻱ ﮐﻮﻩ ﺑﻮﺩ ﺧﺒﺮ‬
> ‫ﺖ ﭘﻴﻐﺎﻣﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻧﺶ ﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻱ ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺍﺯ‬    ‫ﻧﺪﺍﺷ ‪،‬‬
> ‫ﻫﻤﻪ ﻃﺮﻑ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﭘﻴﻐﺎﻡ ﺭﺍ ﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻗﺎﺻﺪ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺍﺯ‬
> ‫ﺧﻴﻤﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﺭﻓﺖ ﺗﺎ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﻭ ﭘﻴﻐﺎﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﻫﺪ‪ ۳.‬ﻭﻟﻲ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﭘﻴﻐﺎﻡ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ‬
> ‫ﺟﺎ ﮐﺸﺘﻨﺪ‪ ۴.‬ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺍﺯ ﻧﻘﺸ |ﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺑﺎﺧﺒﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺣﻤﻠﻪ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺳﻪ ﻧﻔﺮﻱ ﮐﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ ﻋﺒﺎﺭﺕ‪،‬ﺍﻧﺪ ﺍﺯ‪ :‬ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺍﺣﻤﺪﻱ ‪ ,،‬ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺍﺣﻤﺪ‬
> ‫ﻦ ﻭ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﭘﺴﺮ ﻣﻼ ﺣﺴﻴﻦ‪ .‬ﺩﻭ ﻧﻔﺮﻱ ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺍﺻﺎﺑﺖ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﻗﺮﺍﺭ‬       ‫ﺩﺭ ﻧﺰﺩﻳﮑﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ‪ ,،‬ﺷﻌﺒﺎﻥ ﭘﺴﺮ ﻋﺎﺑﺪﻳ ‪،‬‬
> ‫ّ‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻴﻦ ﭘﺴﺮ ﻣﻼ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻭ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﭘﺴﺮﻫﺎﻱ ﺁﻗﺎ ﺑﺎﺑﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺑﻲ ﮐﻪ‬       ‫ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻣﺮﺩﻧﺪ ﻣ ّ‬
> ‫ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪ ﺣﻤﻠﻪ ﺭﺍ ﺧﻨﺜﻲ ﮐﻨﺪ ﺗﻘﻲ ﭘﺴﺮ ﺻﻔﺮ ﺑﻮﺩ )ﻧﻴﮑﻼﺱ ﺹ ‪.(٤١٥‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺁﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻧﻴﮑﻼﺱ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ )‪ (۴۱۶‬ﻣﺮﺩﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﺎﻻﻱ ﺻﺨﺮﻩ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ‬
> ‫ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺑّﺎﻧﻲ )ﻓﺼﻞ‪» :(١١ ,١٥‬ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ« ﺳﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﺪﻥ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻧﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻗﺎﺻﺪ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﺟﻌﻔﺮ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫‪ (۴‬ﺭﺑّﺎﻧﻲ ﻓﺼﻞ ‪ .١٦ ,١١‬ﺩﺭ ﺗﺮﺟﻤ |ﻪ ﻋﻬﺪﻳﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﻧﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﻗﺎﺻﺪ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻓﺎﺿﻞ ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                    ‫‪۱۵۴‬‬
> ‫ﻣﻘﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺑﻪ ﺍﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﻣﻬﺎﺟﻢ ﺑﻪ ﻧﺰﺩﻳﮑﻲ ّ‬
> ‫ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﺎﺯﺭﺳﻲ ﺁﻥ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﻳﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎﻭﻧﺪﺍﻥ‬
> ‫ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻫﻤﮑﺎﺭﻱ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﺯﻧﻬﺎﻱ‬
> ‫ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺧﻮ ‪،‬ﺩ ﻭ ﺁﺷﻨﺎﻳﺎﻥ ﺧﻴﻠﻲ ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻱ ﺑﻠﻨﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ‪» :‬ﭼﺮﺍ ﺯﻧﻬﺎﻱ‬
> ‫ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻳﺪ؟«‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺯﻧﻬﺎ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ‬
> ‫ﻓﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﻮﻧﺪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺑﺎ ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻡ ﺍﻟﻬﻲ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻪ‬
> ‫ﺑﻮﺩﻧﺪ ‪ ,،‬ﮔﺴﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﺍﺻﻮﻝ ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺑﺎﺑﻲ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺏ ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪» :‬ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺷﻤﺎ‬
> ‫ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﺤﺮﻡ ﻧﻴﺴﺘﻴﺪ‪«.‬‬
> ‫ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ‪» :‬ﭼﻄﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ﻭ ﻣﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩ‪،‬ﺍﻳﻢ؟«‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪» :‬ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﺑﻮﺫﺭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭﻟﻲ ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﺍﻋﺮﺍﺏ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻱ‪،‬ﻫﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻧﺪ‪«.‬‬
> ‫ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺒﺎﺣﺜﻪ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻱ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺩﺭ‬
> ‫ﺗﺪﺍﺭﮎ ﻳﮏ ﮔﺮﻭﻩ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭ ‪،‬ﻩ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ‬
> ‫ﺟﻬﺖ ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻃﺮﻑ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻠﻴﮏ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﮔﺮﻭﻩ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯ ﺑﻪ ﺭﻫﺒﺮﻱ‬
> ‫ﻳﮏ ﺟﻮﺍﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﺍﻥ ﭘﻨﻬﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﻃﻮﺭﻱ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﮐﺲ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪ ﺩﺭ‬
> ‫ﺟﺎﻫﺎﻳﻲ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ ﺩﺭ ﺗﻴﺮﺭﺱ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻳﮑﺒﺎﺭﻩ‬
> ‫ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻱ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻭﺣﺸﺖ‪،‬ﺯﺩﻩ ﻭ ﻫﺮﺍﺳﺎﻥ ﺍﺳﻠﺤ |ﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﻣﻴﻦ‬
> ‫ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﭘﺎ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﺭ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻫﻤ |ﻪ ﻭﺳﺎﻳﻞ ﻭ ﻣ ّﻬﻤﺎﺗﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺟﺎ‬
> ‫ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﺍﺯ ﻧﺎﻥ ﻭ ﻟﺒﺎﺱ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺗﺎ ﺑﺎﺭﻭﺕ ﻭ ﺍﺳﻠﺤﻪ ﻭ ﺷﻤﺸﻴﺮ‪ ,‬ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺧﻮﺩ‬
> 
> ‫)ﺝ‪(٣٤ ,٤ .‬ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﻗﺎﺻﺪ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﺮ ﺭﻭﻱ ﺑﺪﻥ ﺍﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﻥ ﭘﻴﻐﺎﻣﻲ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺟﺴﺪ ﺍﻭ ﺑﻪ‬
> ‫ﺍﺭﺩﻭﮔﺎﻩ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﻨﻈﺮ ﻧﮕﺎﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺘﻦ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺁﻣﺪﻩ‬
> ‫ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺻﺤﻴﺢ‪،‬ﺗﺮ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۱‬ﺭﺑّﺎﻧﻲ ﻓﺼﻞ ‪١٦ ,،١١‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺝ‪٣٥ ، ,٤ .‬‬
> ‫‪۱۵۵‬‬                      ‫‪ ۱۲‬ﻧﺒﺮﺩ ﺧﻮﻧﻴﻦ ﺩﺭ ﺩﺭﺏ‪،‬ﺷﮑﺎﻓﺖ ﻭ ﺑﺎﻻﻃﺮﻡ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺧﺴﺘﻪ ﻭ ﮐﻮﻓﺘﻪ ﺑﻪ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻫﺸﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﺮﻭﺯﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻫﻮﺍ ﺗﺎﺭﻳﮏ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﺩﺭﮔﺬﺭﮔﺎﻩ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬
> ‫ﺖ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ‬  ‫ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ ﺩﻭﻳﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺑﻘﻴﻪ ﮔﻔﺖ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺑﻪ ﮔﺬﺭ ﺩﺭﺏ ﺷﮑﺎﻓ ‪،‬‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻃﺒﻖ ﭘﻴﻐﺎﻣﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻗﺼﺪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﻃﺮﻑ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺣﻤﻠﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺗﺪﺍﻓﻌﻲ‬
> ‫ﺪ ﻭﻗﺘﻲ‬‫ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﻀﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺎ ﻃﻠﻮﻉ ﺧﻮﺭﺷﻴ ‪،‬‬
> ‫ﻫﻮﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﺷﺪ ﺣﻤﻠﻪ ﺭﺍ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻭﻟﻲ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺐ‬
> ‫ﻧﻘﺸ |ﻪ ﺣﻤﻠﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺗﺪﺍﻓﻌﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺩﺷﻤﻦ ﺭﺍ ﻣﻐﻠﻮﺏ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺯﻱ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺑﺮ ﺩﺷﻤﻦ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﻧﻮﺯﺩﻩ ﻧﻔﺮﻱ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺧﻮﺩﺵ ﺳﺮﮐﺮﺩ |ﻩ ﻳﮏ ﮔﺮﻭﻩ ﻭ ﻗﻄﺐ‬
> ‫ﺳﺮﮐﺮﺩ |ﻩ ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻳﮏ ﮔﺮﻭﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺩﺭﮔﺬﺭ ﺩﺭﺏ ﺷﮑﺎﻓﺖ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺷﻮﺩ‬
> ‫ﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺑﻪ ﺍﺭﺗﻔﺎﻋﺎﺕ ﺍﺳﻔﺮﺟﺎﻥ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻥ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻏﺮﻭﺏ ﮐﺮﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺪﺍﺭﮐﺎﺕ ﺍ ّﻭﻟﻴ |ﻪ ﺣﻤﻠﻪ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻲ ﺷﺐ‪ ,‬ﺩﺭ ﭘﺮﺗﻮ ﻧﻮﺭ ﻣﺎﻩ‪ ,‬ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺳﻨﮕﻬﺎ ﻭ ﺻﺨﺮﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﮐﻮﻩ ﭼﻮﻥ‬
> ‫ﭘﻠﻨﮕﻬﺎﻱ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺩﻳﺪ ﭼﺸﻤﺶ ﺿﻌﻴﻒ ﺑﻮﺩ‬
> ‫ﺳﻨﮕﻬﺎﻱ ﺟﻠﻮﻱ ﭘﺎﻳﺶ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪ ﻭ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺶ ﺭﺍ ﺭﻭﻱ ﺗﺨﺘﻪ ﺳﻨﮓ ﻟﻐﺰﻧﺪﻩ‪،‬ﺍﻱ‬
> ‫ﮔﺬﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻴﺐ ﮐﻮﻩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﺳﻨﮓ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻳﺶ ﻏﻠﺘﺎﻥ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﭘﺎﻳﻴﻦ‬
> ‫ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ‪ ۳‬ﻭ ﺑﻪ ﺗﺨﺘﻪ ﺳﻨﮓ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﺯ ﺳﺮ ﻭ ﺻﺪﺍﻱ ﺳﻨﮕﻬﺎ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺍﺯ ﺟﺎ‬
> ‫ﭘﺮﻳﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﺳﻠﺤ |ﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺪﺍﻱ ﻓﺮﻳﺎﺩ »ﺍﷲ ﺍﮐﺒﺮ« ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻕ ﺩ ّﺭﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺗﺎﺭﻳﮏ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﻃﻨﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ‬
> ‫ﻭ ﺑﺎ ﻫﺮ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﺗﻌﺪﺍﺩﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﺍﺯ ﻣﺨﻔﻴﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﺑﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻧﻲ ﮐﻪ ﻫﺮﺍﺳﺎﻥ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺭﺑّﺎﻧﻲ ﻓﺼﻞ ‪١٦ ,،١١‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺷﻔﻴﻊ ‪٢٠‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻧﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺑﻲ ﺳﻴّﺪ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ)‪ (٤١٦‬ﮐﻪ ﺍﻭ ﺟﺰﻭ ﮔﺮﻭﻫﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﺬﺭﮔﺎﻩ‬
> ‫ﺩﺭﺏ‪،‬ﺷﮑﺎﻓﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺭﺑّﺎﻧﻲ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ )ﻓﺼﻞ ‪(١٧ ,،١١‬ﮐﻪ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺍﺭﺗﻔﺎﻋﺎﺕ ﺍﺳﺒﻮﺭﺍﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪ‪) .‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺝ‪.‬‬
> ‫‪ ، ,٤‬ﺹ ‪.(٣٥-٣٦‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                         ‫‪۱۵۶‬‬
> ‫ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻑ ﻭ ﺁﻥ ﻃﺮﻑ ﻣﻲ‪،‬ﺩﻭﻳﺪﻧﺪ ‪ ,،‬ﺣﻤﻠﻪ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻫﻴﺎﻫﻮﻱ ﺷﻠﻴﮏ ﮔﻠﻮﻟﻪ‪،‬ﻫﺎ‬
> ‫ﻭ ﺿﺮﺏ ﺷﻤﺸﻴﺮﻫ ‪،‬ﺎ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺧﻮﺍﺑﮕﺎﻩ ﻣﻮﻗّﺘﻲ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺭﺍ ﺁﺗﺶ ﺯﺩﻧﺪ‪ .‬ﺷﻌﻠﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺁﺗﺶ‬
> ‫ﺯﺑﺎﻧﻪ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺸﻴﺪ ﻭ ﻧﻮﺭ ﺁﻥ ﺻﺤﻨﻪ ﻣﺒﺎﺭﺯ |ﻩ ﺗﻦ ﺑﻪ ﺗﻦ ﻣﺮﺩﺍﻧﻲ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺁﻥ ﺗﺎﺭﻳﮑﻲ ﺷﺐ ﺳﻌﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺑﺮ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻏﻠﺒﻪ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﺭﻭﻱ ﻟﺒ |ﻪ ﺻﺨﺮﻩ‪،‬ﻫﺎ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﭘﺮﺗﺎﺏ ﺳﻨﮓ ﺑﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﻭ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺟﻴﻎ ﻭ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻭ ﻫﻠﻬﻠﻪ ﮔﻮﻳﺎﻥ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﭘﺸﺘﻴﺒﺎﻧﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺗﺤﺖ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺁﺷﻔﺘﮕﻲ ﺍﺯ ﮔﺬﺭﮔﺎﻩ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺣﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﺷﻌﻠﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻧﺎﺭﻧﺠﻲ ﺭﻧﮓ ﺁﺗﺶ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺯﺑﺎﻧﻪ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺸﻴﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﻭﺳﻂ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺣﺮﺏ ﻳﮏ ﺍ ّﺭﺍﺑ |ﻪ ﺗﻮﭖ ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﭼﺮﺥ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺁﻥ ﺭﺍ‬
> ‫ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ‪ ,‬ﻃﻨﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺑﺴﺘﻪ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺑﺎﻻﻱ ﮐﻮﻩ ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺻﺨﺮ |ﻩ‬
> ‫ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﺑﻠﻨﺪﻱ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﺑﺎﻻﻱ ﺻﺨﺮﻩ ﻣﻲ‪،‬ﭘﺮﻳﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﮐﺸﻴﺪﻥ ﺍ ّﺭﺍﺑﻪ‬
> ‫ﺪ ﮐﻤﮏ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ‬      ‫ﻻ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺍ ّﺭﺍﺑﻪ ﺭﺍ ُﻫﻞ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧ ‪،‬‬
> ‫ﺑﻪ ﺑﺎ ‪،‬‬
> ‫ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺳﺮﺑﺎﻻﻳﻲ ﮐﻮ ‪،‬ﻩ ﺍ ّﺭﺍﺑﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﻃﻨﺎﺏ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺎﻻ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ‬
> ‫ﺁﻥ ﺗﺎﺭﻳﮑﻲ ﺷﺐ ﺻﺪﺍﻱ ﻏﮋﻏﮋ ﻃﻨﺎﺏ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺍ ّﺭﺍﺑﻪ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻱ ﺑﺎﺩ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﻓﻀﺎﻱ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﭘﻴﭽﻴﺪ‪.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﷲ ﻗﻨﺴﻮﻝ ﺑﺮﻳﺘﺎﻧﻴﺎ ﮐﻪ‬
> ‫ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺳﻂ ﻣﺎﻩ ﻧﻮﺍﻣﺒﺮ ﻫﻮﺍ ﺧﻴﻠﻲ ﺳﺮﺩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻓﻀﻞ ﺍ ‪،‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﻣﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻭ ﭼﺎﻱ ﮔﺮﻡ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﺷﻴﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻮﺷﺖ‪:‬‬
> ‫»ﻣﺎﻩ ﻗﺒﻞ ﺑﺮﺍﻳﺘﺎﻥ ﻧﻮﺷﺘﻢ ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺑﺎ ﻓﻮﺟﻲ ﺍﺯ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﻣﺴﻠﺢ ﻭ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺯﻳﺎﺩﻱ‬
> ‫ﺍﺯ ﺭﻭﺳﺘﺎﻳﻴﺎﻥ ﻗﺼﺪ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﮐﺮﺩﻥ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺩﺍﻣﻨ |ﻪ ﮐﻮﻩ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺷﻔﻴﻊ ‪ .٢٠‬ﺩﺭ ﻧﻴﺮﻳﺰﻱ )‪ ( ٤‬ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺧﻴﻤﻪ‪،‬ﻫﺎ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﻗﺒﻠﻲ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩ ‪ .،‬ﺍّﻣﺎ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ‬
> ‫ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﺷﻔﻴﻊ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺍﺳﺖ ﻟﺬﺍ ﻧﮕﺎﺭﻧﺪﻩ ﺁﻥ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺭﺍ ﺩﺭﺝ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻧﻴﺮﻳﺰﻱ ‪٤‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺷﻔﻴﻊ ‪٢٠‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪٤١٧‬‬
> ‫‪۱۵۷‬‬                  ‫‪ ۱۲‬ﻧﺒﺮﺩ ﺧﻮﻧﻴﻦ ﺩﺭ ﺩﺭﺏ‪،‬ﺷﮑﺎﻓﺖ ﻭ ﺑﺎﻻﻃﺮﻡ‬
> 
> ‫ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ‪ ,،‬ﮐﻮﻫﻲ ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻦ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺑﻮﺩ ‪ ,،‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺍﺯ ﺳﺮﺑﺎﺯ‪،‬ﻫﺎ ‪ ,،‬ﺭﻭﺳﺘﺎﺋﻴﺎﻥ‬
> ‫ﻭ ﺗﻮﭘﺨﺎﻧﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ‪ ,‬ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺬﺭﮔﺎﻫﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺨﻔﻴﮕﺎﻩ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﺪ‪ ,‬ﺑﺎﻻ‬
> ‫ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﻫﻤ |ﻪ ﻣﻬ ّﻤﺎﺕ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺒﺮﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻣﺨﻔﻴﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﮐﻮﻩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ‬
> ‫ﺩﺭ ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ ﺁﻥ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﭼﻨﺪ ﺳﻨﮕﺮ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﻨﮕﺮ ﺗﻌﺪﺍﺩﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﻣﺴﻠّﺢ‬
> ‫ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ .‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺍﺯ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻫﻤ |ﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ‬
> ‫ﺭﺍ ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩ ‪،‬ﻩ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ‪ .‬ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ‬
> ‫ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻏﺮﻭﺏ ﺑﻪ ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ﺳﻨﮕﺮ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺩﺍﺧﻞ ﺳﻨﮕﺮ ﮐﺎﻣﻼ ﺳﺎﮐﺖ ﺑﻮﺩ ‪ .،‬ﻫﻴﭻ ﺻﺪﺍﻳﻲ‬
> ‫ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺳﺎﮐﺖ ﻭ ﺑﻲ‪،‬ﺻﺪﺍ ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺳﻨﮕﺮ ﺧﺎﻟﻲ ﻭ ﻣﺘﺮﻭﮐﻪ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺑﺎ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺳﻨﮕﺮ ﺩﻭﻡ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺳﻨﮕﺮ ﺩﻭﻡ ﻫﻢ ﺳﮑﻮﺕ‬
> ‫ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩ‪.‬ﻫﻴﭻ ﺻﺪﺍﻳﻲ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺁﻣﺪ‪ .‬ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺑﻪ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺍﺯ ﻫﻤ |ﻪ ﺳﻨﮕﺮ ﻫﺎ ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ ﻭ‬
> ‫ﺑﻪ ﺑﺎﻻﻱ ﮐﻮﻩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‪،‬ﻫﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﺩﺭ ﮐﻤﻴﻦ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﺑﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺣﻤﻠﻪ‬
> ‫ﺗﮑﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺭﺍﻩ ﻓﺮﺍﺭﻱ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ‪ ,‬ﺯﻳﺮﺍ‬     ‫ﺗﮑﻪ ّ‬
> ‫ﮐﺮﺩﻩ ﺁﻥ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎﻱ ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ ﺭﺍ ّ‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺩﺭ ﻫﻤ |ﻪ ﺳﻨﮕﺮﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻤﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‬
> ‫ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻱ ﭘﺸﺘﻴﺒﺎﻧﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‪،‬ﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﺎﻻﻱ ﮐﻮﻩ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﺳﻨﮓ ﭘﺮﺗﺎﺏ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺧﻮﺩ ِﮐﻞ ﻣﻲ‪،‬ﺯﺩﻧﺪ ﻭ ﻫﻠﻬﻠﻪ ﻭ ﺷﺎﺩﻱ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻲ‬
> ‫ﺷﺐ ﺟﺴﺪ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺩﺭ ﺑﺎﻻﻱ ﮐﻮﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺗﻮﭖ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ‬
> ‫ﺩﺷﻤﻦ )ﻳﻌﻨﻲ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ( ﺍﻓﺘﺎﺩ‪ .‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪ |ﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﻭ ﻗﺘﻞ ﻋﺎﻡ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ‬
> ‫ﻣﺨﻔﻲ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﺷﺎﻳﻊ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﻭ ﺗﻦ ﺍﺯ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎﻱ ﮔﻠﭙﺎﻳﮕﺎﻧﻲ ﺩﺭ ﻧﺰﺍﻋﻲ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﻴﺪﻩ‬
> ‫ﻭ ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﻫﻢ ﺩﺭ ﮐﻮﻩ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﮔﻢ ﮐﺮﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﺰﻭﺩﻱ ﺑﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻭﻟﻲ ﺭﻭﺳﺘﺎﺋﻴﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺧﺒﺮ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺯﻳﺎﺩﻱ‬
> ‫ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ ﻫﺎ ]ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ[ﻫﻤﻪ ﺍﺳﺒﻬﺎ ﻭ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﺍﺭﺗﺶ ﺭﺍ ﺗﺼﺎﺣﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ‬
> ‫ﺑﺸﺪﺕ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ‪ .‬ﺣﺎﮐﻢ‬          ‫ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ‪ .‬ﺧﻼﺻﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﻭ ﻟﺸﮕﺮﺵ ّ‬
> ‫ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﻳﮏ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻗﻮﻱ ﻭ ﺷﺠﺎﻉ ﺍﺭﺳﺎﻝ‬
> ‫ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺩﺭ ﺩﻭ ﻳﺎ ﺳﻪ ﺣﻤﻠ |ﻪ ﻧﻈﺎﻣﻲ ﺷﺮﮐﺖ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤ |ﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪«.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺭﺍﭘﺮﺕ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻓﻀﻞ ﺍﷲ ﺑﻪ ﺗﺎﺭﻳﺦ ‪ ١٤‬ﻧﻮﺍﻣﺒﺮ )ﻣﺆﻣﻦ‪.(١٤٨-١٤٩‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                        ‫‪۱۵۸‬‬
> ‫ﻧﻘﺸ |ﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺯﻣﻨﻄﻘ |ﻪ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻲ ﺟﻨﻮﺏ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺧﺎﺭﺝ‬
> ‫ﮐﻨﺪ ﺑﺎ ﺷﮑﺴﺖ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪ ﻭ ﺳﺮ ﺑﺎﺯﺍﻧﺶ ﻫﻢ ﻫﻤﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﻭ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻭﻟﻲ ﻋﻠﻲ‬
> ‫ﺳﺮﺩﺍﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﺸﺖ ‪ .،‬ﺑﻨﺎ ﺑﺮﺍﻳﻦ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ‬
> ‫ﺍﺭﺗﻔﺎﻋﺎﺕ ﺑﺎﻻﻃﺮﻡ ﺑﺮﻭﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻓﺎﻉ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﻻﻃﺮﻡ ﺩﺭ ﻗﻠّ |ﻪ‬
> ‫ﮐﻮﻩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺏ ﺷﮑﺎﻓﺖ ﺑﻪ ﺑﺎﻻﻃﺮﻡ ﻳﮏ ﺭﺍﻩ ﺧﺎﮐﻲ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺣﺘّﻲ ْ‬
> ‫ﻣﺎﻝ‪،‬ﺭﻭ‬
> ‫ﻧﺒﻮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﻗﻠ |ﻪ ﮐﻮﻩ ﭼﻨﺪ ﺻﺨﺮﻩ ﺑﺎ ﺗﺨﺘﻪ ﺳﻨﮓ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻋﻈﻴﻢ ﻭ ﻳﮏ ﭼﺸﻤ |ﻪ ﺁﺏ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﺯ‬
> ‫ﺑﺎﻻﻱ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺗﻔﺎﻋﺎﺕ ﺑﺨﻮﺑﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﺩ ّﺭﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺭﺍ ﺗﺤﺖ ﻧﻈﺮ‬
> ‫ﺩﺍﺷﺖ‪.‬‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﺩﻓﺎﻋﻲ ﺧﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻧﻮﺯﺩﻩ ﺳﻨﮕﺮ ﻣﺴﺘﺤﮑﻢ‬
> ‫ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺩﺭﺏ ﺷﮑﺎﻓﺖ ﺗﺎ ﺍﺭﺗﻔﺎﻋﺎﺕ ﺑﺎﻻﻃﺮﻡ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻪ ﺍﺭﺗﻔﺎﻋﺎﺕ‬
> ‫ﺭﻓﺘﻪ‪ ,‬ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪ ۱.‬ﻫﺠﺪﻩ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻫﺮ ﻳﮏ ﺑﻪ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﻲ ﺍﺯ ﻫﺠﺪﻩ ﻋﺪﺩ‬
> ‫ﺍﺯ ﺳﻨﮕﺮﻫﺎ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺳﻨﮕﺮ ﻧﻮﺯﺩﻫﻢ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﻧﺎﻣﮕﺬﺍﺭﻱ ﺷﺪ ‪ ,،‬ﮐﺴﻲ‬
> ‫ﮐﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﻭ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻭﻗﺎﻳﻊ‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻳﺎﺭﻱ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ‪ ۲.‬ﺑﺮ ﺑﺎﻻﻱ ﻫﺮ ﺳﻨﮕﺮ ﻳﮏ ﭘﺮﭼﻢ ﻗﺮﻣﺰ ﻧﺼﺐ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ۳.‬ﻫﻔﺖ‬
> ‫ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻭ ﻫﻤﺎﻫﻨﮕﻲ ﺍﻣﻮﺭ ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﺳﻨﮕﺮﻫﺎ ﺩﺭ‬
> ‫ﮐﻞ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻭ ﻗﻄﺐ‬ ‫ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﺳﺮﺩﺍﺭ ﮐﻪ ﻣﺴﻠّﻂ ﺑﻪ ﻓﻨﻮﻥ ﺟﻨﮕﻲ ﺑﻮﺩ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪ |ﻩ ّ‬
> ‫ﻣﻼ ﻋﻠﻲ ﻧﻘﻲ ﭘﺴﺮ‬  ‫ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻮ ‪،‬ﺩ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩ ّﻭﻡ ﺑﻮﺩ‪ّ ۴.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ ، ,۱.‬ﺹ ‪ .١٨٢-١٨٣‬ﺷﻔﻴﻊ )‪ (١٩‬ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺳﻨﮕﺮﻫﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ‪ ٤٠‬ﺫﮐﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ‪,‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻧﻴﺮﻳﺰﻱ )‪ ، ,(٤‬ﺷﺎﻫﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ ﻭﻗﺎﻳﻊ‪ ، ,‬ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺳﻨﮕﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻋﺪﺩ ﻧﺎﻡ ﻭﺣﻴﺪ ﻳﻌﻨﻲ »ﻧﻮﺯﺩﻩ« ﺑﻪ‬
> ‫ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻭﺭﺩ‪ .‬ﺑﻘﺎﻳﺎﻱ ﺳﻨﮕﻬﺎﻱ ﺳﻨﮕﺮﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﺤﻞ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻋﺪﺩ ‪ ١٩‬ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻻﻟﺖ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺩﺍﺭﺩ‬
> ‫ﮐﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩ ‪ ١٩‬ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺗﻌﺪﺍﺩ ‪ ۴۰‬ﺷﺎﻣﻞ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ‪،‬ﻫﺎ ﻭ ﻣﺤﻞ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺩﻓﺎﻋﻲ ﮐﻮﭼﮑﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺪﻭ‬
> ‫ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻪ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺧﺒﺮﻧﺎﻣ |ﻪ ﺩﻭﻟﺘﻲ ﺷﻤﺎﺭ |ﻩ ‪ ١٤٨‬ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺪﺍﺩ ‪ ٢٠٠-٣٠٠‬ﺫﮐﺮ ﺷﺪﻩ‬
> ‫ﺍﺳﺖ)ﻓﻴﻀﻲ ﺹ ‪(١١٨‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪٧٢، ,١ .‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺝ‪٣٢، ,٤ .‬‬
> ‫‪ (۴‬ﺍﻳﻦ ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺩ ﺩﻻﻭﺭﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ ﺍﺯ‪ :‬ﺑﺎﻗﺮ ﭘﺴﺮ ﻣﻴﺮ ﺍﺣﻤﺪ‪ ,‬ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺍﺻﻐﺮ ﭘﺮﭼﻤﺪﺍﺭ‪ ,‬ﺣﺎﺟﻲ ﭘﺴﺮ ﺍﺻﻐﺮ ‪ ,،‬ﻋﻠﻲ‬
> ‫ﭘﺴﺮ ﺍﺣﻤﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮔﺮﻣﺴﻴﺮﻱ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻮﺩ‪ ,‬ﺣﺴﻴﻦ ﭘﺴﺮ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ‪، ,‬ﺣﺴﻴﻦ ﭘﺴﺮ ﻫﺎﺩﻱ ﺧﻴﺮﻱ ‪ ،‬ﻭ ﺣﺴﻦ‬
> ‫ﭘﺴﺮ ﻣﻴﺮﺯﺍ )ﺷﻔﻴﻊ ‪.(١٩‬‬
> ‫‪۱۵۹‬‬                     ‫‪ ۱۲‬ﻧﺒﺮﺩ ﺧﻮﻧﻴﻦ ﺩﺭ ﺩﺭﺏ‪،‬ﺷﮑﺎﻓﺖ ﻭ ﺑﺎﻻﻃﺮﻡ‬
> ‫‪۱‬‬                                                                                      ‫ﻣّ‬
> ‫ﻼ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻣﺴﺆﻭﻝ ﺛﺒﺖ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺍﻳﻦ ﺍﻳﺎﻡ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺧﺎﻃﺮ |ﻩ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺑﺎﻗﻲ ﺑﻤﺎﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﻟﺴﺎﻣﻲ« ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ ﺷﺪ‪ .‬ﻣﺮﺍﻗﺒﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﺳﻨﮕﺮ ﺯﻧﻬﺎ‬    ‫ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ﻗﻠﻌﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺯﺩﻩ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﻨﺎﻡ »ﺍ ّﻡ ّ‬
> ‫ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﻨﮕﺮ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺭﺍ ﺗﺤﺖ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ ۲.‬ﺭﻫﺒﺮ ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ‪ ,‬ﮐﻪ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ‬
> ‫ﮔﺬﺭ ﺩﺭﺏ ﺷﮑﺎﻓﺖ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ ,‬ﺩﺭﻭﻳﺸﻲ ﺍﺯ ﺍﻫﺎﻟﻲ ﻣﺸﻬﺪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻗﻄﺐ ‪ ,،‬ﻣﻴﺮﺯﺍ‬
> ‫‪۳‬‬                                                ‫ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ‪ ,،‬ﺣﺎﺝ ﻗﺎﺳﻢ ﻭ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ ﺷﺎﻩ ﻋﻠﻲ ﻣﺴﺆﻭﻝ ﺳﻨﮕﺮﻫﺎﻱ ﺑﻌﺪﻱ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺳﻨﮕﺮﻫﺎﻱ ﺍﺭﺗﻔﺎﻋﺎﺕ ﺑﺎﻻﻃﺮﻡ ﺗﺤﺖ ﻧﻈﺎﺭﺕ ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﻲ ﻋﻠﻲ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺍﺯ‬
> ‫ﺁﻥ ﺍﺭﺗﻔﺎﻋﺎﺕ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺩﻭﺩﻱ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯﺁﺗﺶ ﻫﻴﺰﻡ ﺁﺷﭙﺰﻱ ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﻫﻮﺍ ﺑﻠﻨﺪ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﺮﻣﺎﻱ ﺳﻮﺯﻧﺎﮎ ﺍﻭﺍﻳﻞ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﭼﺎﺩﺭﻫﺎﻱ ﺳﻴﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ‬
> ‫ﺩﺍﻣﻨ |ﻪ ﮐﻮﻩ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﻴﭻ ﺷﮑﻮﻩ ﻭ ﺷﮑﺎﻳﺘﻲ ﺑﻪ ﺁﺷﭙﺰﻱ ﻭ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻱ‬
> ‫ﺑﭽﻪ‪،‬ﻫﺎ ﻣﻲ‪،‬ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ‪ .‬ﺻﺪﻫﺎ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺯﻧﺎﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﮐﻪ ﺷﺮﻳﮏ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ ﻭ‬
> ‫ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﺸﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﺒﺮﺩ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻋﺪ |ﻩ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺍﺯ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﻭ ﭘﺴﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺳﻨﮕﺮ »ﺍ ّﻡ ﺍﻟﺴﺎﻣﻲ« ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﺍﺻﻮﻝ ﺑﺎﺑﻲ‬              ‫ّ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﻲ ﺑﺎ ﺗﻼﻭﺕ ﭼﻨﺪ ﺁﻳﻪ ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺕ ﮐﺘﺎﺏ‬         ‫ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺷﻴﺦ ﻋﺒﺪﺍﻟﻌﻠ ‪،‬‬
> ‫ﺑﻴﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺳﻤﻲ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺎﺩﻩ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﮔﺮﺩﻫﻤﺎﻳﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺷﻠﻴﮏ ﻳﮏ ﺗﻮﭖ ﺍﻋﻼﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﺷﻴﺦ ﻋﺒﺪﺍﻟﻌﻠﻲ ﻭ ّ‬
> ‫ﻣﻼ‬
> ‫ﻣﻘﺪﺱ ﺣﻀﺮﺕ‬     ‫ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﺍﺻﻮﻝ ﺩﻳﻨﻲ ﺭﺍ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﺍﻟﻮﺍﺡ ّ‬
> ‫ﺑﺎﺏ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﺎﺑﻲ ﻭ‬
> ‫‪۵‬‬
> ‫ﺻﺒﺮ ﻭ ﺗﺤ ّﻤﻞ ﺑﻼﻳﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺑﻮﺩ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﮔﺮﻭﻫﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻋﻘﺐ ﻧﺸﻴﻨﻲ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻱ ﺣﮑﻮﻣﺘﻲ‬
> ‫ﻭ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫ ‪،‬ﺎ ﺍﺯ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‪،‬ﻫﺎ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ‪ ۶.‬ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭﺣﺸﻴﺎﻧ |ﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺩﺭ ﮐﺸﺘﻦ‬
> ‫ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ‪ ,،‬ﻏﺎﺭﺕ ﻣﻨﺰﻝ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻭ ﮐﺸﺘﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ‬
> ‫ﺷﮑﺴﺖ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ‪ ،‬ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ‪ ,،‬ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﻪ ﻣﺜﻞ ‪ ,،‬ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻭ‬
> ‫‪ (۱‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ‪١٨٣‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ‪ .١٨٣‬ﻧﻴﺮﻳﺰﻱ ‪٤‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺷﻔﻴﻊ ‪١٩‬‬
> ‫‪ (۴‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪١٨٢-١٨٣ ، ١ .‬‬
> ‫‪ (۵‬ﺷﻔﻴﻊ ‪ .٢٠-٢١‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪١٨٣، ,١ .‬‬
> ‫‪ (۶‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪١٨٣، ,١ .‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                            ‫‪۱۶۰‬‬
> ‫ﺳﺘﻴﺰﻩ‪،‬ﺟﻮﻳﻲ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺣﮑﻢ‬
> ‫ﺟﻬﺎﺩ ﺗﺪﺍﻓﻌﻲ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ ﺣﻤﻼﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﺍّﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﮐﻪ‬
> ‫ﺍ ّﻃﻼﻋﺎﺕ ﮐﺎﻓﻲ ﺍﺯ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﺎﺑﻲ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻻً ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﺟﻬﺎﺩ ﺗﺪﺍﻓﻌﻲ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻘﺸﻪ‪،‬ﺍﻱ ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻳﮏ ﮔﺮﻭﻩ ﺻﺪ ﻧﻔﺮﻩ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺍﺯ ﮐﻮﻩ ﭘﺎﺋﻴﻦ‬
> ‫ﺁﻣﺪﻧﺪ ‪،‬ﻭ ﺑﻪ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﮐﻪ ﻣﺤﻞ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﻮﺩ ﺭﻭﺍﻧﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﻗﺒﻼ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﻬﻴ |ﻪ ﺁﺫﻭﻗﻪ ﻭ ﻭﺳﺎﻳﻞ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﺍّﻣﺎ ﺑﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﮐﻢ ﻭ ﺑﺎ ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ‬
> ‫ﺪ ﺍّﻣﺎ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﻭ ﺍﮐﺜﺮ ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺩﭼﺎﺭ ﻣﺸﮑﻼﺗﻲ ﻫﻢ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧ ‪،‬‬
> ‫ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ ﻗﻮﺍﻱ ﺩﻭﻟﺘﻲ ﺯﻳﺎﺩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻤﺎﻡ ّ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﺭﺍ ﺑﻪ‬
> ‫ﺪ‬
> ‫ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺴﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺟﺴﺪ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺍﻫﺎﻧﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺳﻨﮕﺒﺎﺭﺍﻥ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧ ‪،‬‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﮔﺸﺘﻪ ﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺳﺮﺍﻍ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺣﺴﻴﻦ ﺭﻭﺿﻪ‪،‬ﺧﻮﺍﻥ ﻭ ﺣﺎﺝ ﺳﻴﺪ ﻋﺎﺑﺪ‪ ,‬ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺟﻨﺎﺏ‬
> ‫ﻭﺣﻴﺪ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻭﺭﺯﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﺭﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻧﺪ‪ ۲.‬ﺳﭙﺲ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﺑﻪ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ‪ ۳‬ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﻤﻠﻪ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺗﺮﺱ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺤﻠّﻪ ﺭﺍ ﻓﺮﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺳﺎﮐﻨﻴﻦ ﺍﺯ ﻭﺣﺸﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮐﺮﻣﺎﻥ‬
> ‫ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ۵.‬ﺍّﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﺻﺪ ﻧﻔﺮﻩ ﺑﺎﺑﻲ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﻭ ﺭﺍﺿﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺗﺎ‬
> ‫ﺣﺪﻭﺩﻱ ﺍﺟﺮﺍ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﺴﺎﺭﺕ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻣﺎﻟﻲ ﺗﺎ‬
> ‫‪۶‬‬
> ‫ﺣﺪﻱ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ ‪،‬ﻩ ﺑﻪ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ‪.‬‬‫ّ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪ .٤١٧‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺝ‪ ,٤ .‬ﺹ‪ ٣٦-٣٧‬ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺑﺎﺑﻴﻬﺎ ﺭﺍ ‪ ٩٥‬ﺫﮐﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺭﺍ‬
> ‫‪ ١٠٠‬ﺫﮐﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪ .٤١٧‬ﺷﻔﻴﻊ ‪٢١‬؛‪ .‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺝ‪ ،۴ .‬ﺹ ‪٣٦-٣٧‬؛ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ ، ١ .‬ﺹ‪١٨١‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪١٨٣ ، ,١ .‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪٤١٧‬‬
> ‫‪ (۵‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺝ‪۴.‬؛ ﺹ ‪٣٦-٣٧‬؛ ﻧﻴﮑﻼﺱ )‪ (٤١٧‬ﻣﻘﺼﺪ ﺭﺍ ﺷﻬﺮ ﺯﻧﺠﺎﻥ ﺫﮐﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۶‬ﺩﺭﺻﻔﺤ |ﻪ ‪ ۲٧‬ﮐﺘﺎﺏ »ﻧﻮﺭ ﻋﺎﻟﻢ« ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﺟﻮﺭﺝ ﺍﻭﺭ ﻟﺘﻴﻤﺮ ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﺣﻤﻼﺕ‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ‪«:‬ﺍﺑﺘﺪﺍﻱ ﺍﻣﺮﺍﷲ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻓﺎﻉ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮ ﺑﻴﺴﺖ ﻳﺎ ﺳﻲ ﻧﻔﺮ ﻏﺎﻟﺐ‬
> ‫ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺍﻟﻬﻲ ﭘﻲ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻗﺎﻉ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﮐﺘﺮ ﺍﺳﻠﻤﻨﺖ ﻋﺮﺽ ﮐﺮﺩ »ﺁﻳﺎ ﺣﻀﺮﺕ‬
> ‫ﺑﺎﺏ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻓﺎﻉ ﮐﻨﻨﺪ ﻳﺎ ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﻏﻔﻠﺖ ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ؟ ﺣﻀﺮﺕ‬
> ‫ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ‪ «:‬ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍﺑﺘﺪﺍﻱ ﺍﻣﺮﺍﷲ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﻣﺒﺎﺭﮐﻪ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﻃﻼﻉ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺠﺎﻋﺎﻧﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻓﺎﻉ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪«...‬‬
> ‫‪۱۶۱‬‬                   ‫‪ ۱۲‬ﻧﺒﺮﺩ ﺧﻮﻧﻴﻦ ﺩﺭ ﺩﺭﺏ‪،‬ﺷﮑﺎﻓﺖ ﻭ ﺑﺎﻻﻃﺮﻡ‬
> 
> ‫ﻫﻤﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺩﺭ ﺳﺮﮐﻮﺏ ﻭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻣ ّﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﺖ ﺍّﻣﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ‬‫ﺍﻭ ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﻭ ﻋﺼﺒﺎﻧﻲ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﺑﻴﺸﺘﺮﻱ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺷ ‪،‬‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻫﺰﻳﻨ |ﻪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ‪.‬‬
> ‫ﷲ ﻗﻨﺴﻮﻝ ﮐﺸﻮﺭ ﺑﺮﻳﺘﺎﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍ ‪،‬ﺯ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ‪:‬‬ ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻓﻀﻞ ﺍ ‪،‬‬
> ‫» ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺎﻟﻴﺎﺗﻲ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ‪ ۵۵۰۰‬ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ‪ .‬ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﻦ ﺣﮑﻮﻣﺖ‬
> ‫ﺣﺪﺍﻗﻞ ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻥ ﻳﻌﻨﻲ ﻣﺒﻠﻎ ‪ ۱۰۰۰۰‬ﺗﻮﻣﺎﻥ ﻣﺎﻟﻴﺎﺕ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺩﺭ‬     ‫ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ّ‬
> ‫ﻧﺘﻴﺠ |ﻪ ﺗﺼﻤﻴﻢ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﺎﻧ |ﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﻲ ﺿﻌﻴﻒ ﺍﻭ ﺍﻭﺿﺎﻉ ﭼﻨﺎﻥ‬
> ‫ﺑﺤﺮﺍﻧﻲ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻣﺎﻟﻴﺎﺕ ﺍﺿﺎﻓ ‪،‬ﻪ ﮐﺎﺭ ﺁﺳﺎﻧﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ‬
> ‫ﻣﺮﺩﻡ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ﻭ ﻋﺪ |ﻩ ﺯﻳﺎﺩ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺍﺣﺘﻤﺎﻷ ﮐﺸﺘﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﭘﺎﻧﺰﺩﻫﻢ‬
> ‫ﻣﺤﺮﻡ )‪ ۱۸‬ﺍﮐﺘﺒﺮ ‪ ( ۱۸۵۳‬ﺷﺸﺼﺪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺍﻳﻞ ﻗﺸﻘﺎﻳﻲ ﻭ ﺩﻭﻳﺴﺖ ﻧﻔﺮ ﺳﺮﺑﺎﺯ‬
> ‫ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﻭ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺳﻼﺡ ﻭ ﻣ ّﻬﻤﺎﺕ ﻭ ﺗﺤﺖ ﺳﺮﮐﺮﺩﮔﻲ ﻟﻄﻔﻌﻠﻲ‪،‬ﺧﺎﻥ ﺳﺮﺗﻴﭗ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺟﻬﺖ ﻳﺎﺭﻱ ﺑﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻲ ﮐﻨﻨﺪ‪«.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺷﻔﻴﻊ ‪ .٢١‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺝ‪ ، ٤ .‬ﺹ ‪ .٣٦‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ ,١ .‬ﺹ‪١٨٤‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺭﺍﭘﺮﺕ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻓﻀﻞ ﺍﷲ ﺑﻪ ﺗﺎﺭﻳﺦ ‪ ١٤‬ﻧﻮﺍﻣﺒﺮ ‪) ١٨٥٣‬ﻣﺆﻣﻦ ‪(١٤٩‬‬
> ‫‪۱۳‬‬
> 
> ‫ﻣﺮﮒ ﺳﺮﺩﺍﺭ‬
> 
> ‫ﻼ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮ ‪،‬ﺩ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﻭ ﺗﻘﺎﺿﺎﻱ‬       ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﮐﻪ ﮐﺎﻣ ً‬
> ‫ﺳﭙﺎﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻬﻲ ﭘﻮﻝ‪ -‬ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺩﻭﻳﺴﺖ ﻭ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ ﺩﻻﺭ ﭘﻮﻝ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺍﻣﺮﻭﺯ‪ -‬ﺍﺭﺳﺎﻝ ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺷﺎﻫﺰﺍﺩ |ﻩ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺍﻳﻦ ﺗﻘﺎﺿﺎ ﺑﻪ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻭ ﻓﻮ ّﺭﻳﺖ ﺁﻥ ﭘﻲ ﺑﺮﺩ ﻭ‬
> ‫ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺟﻨﮓ ﻭ ﺩﺭﮔﻴﺮﻱ ﺩﺭ ﻗﻠﻤﺮﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺩﺍﺷﺖ ‪ ،‬ﻣﺒﻠﻎ ﺑﺎﻻﻱ‬
> ‫ﭘﻮﻝ ﺍﻧﮕﻴﺰ |ﻩ ﺍﺻﻠﻲ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺷﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ‬
> ‫ﻟﺸﮕﺮ ﺧﻮ ‪،‬ﺩ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻟﻄﻔﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﮐﻪ ﭘﺴﺮ ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺭﺋﻴﺲ ﺍﻳﻞ ﺑﺰﺭﮒ ﻗﺸﻘﺎﻳﻲ ﺑﻮﺩ ﺭﺍ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﻟﻄﻔﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﺩﺭ ‪ ۱۸‬ﺍﮐﺘﺒﺮ ‪ ۱۸۵۳‬ﻡ‪ .‬ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﻤﺮﺍﻫﻲ‬
> ‫ﺷﺸﺼﺪ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﻭ ﺩﻭ ﺧﻤﭙﺎﺭﻩ‪،‬ﺍﻧﺪﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩ‪ ۳.‬ﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻋﻼﻧﻲ ﺩﺭ‬
> ‫ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻬﺮﻫﺎ ﻭ ﺭﻭﺳﺘﺎﻫﺎ ﭘﺨﺶ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﭙﺎﻩ ﺑﭙﻴﻮﻧﺪﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮﺩﺍﻥ‬
> ‫ﺕ ﺍﻳﺮﺝ ‪,،‬‬
> ‫ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺳﻮﺍﺭ ﺑﺮ ﺍﺳﺐ ﻳﺎ ﭘﺎﻱ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﮔﻠﭙﺎﻳﮕﺎﻥ ‪ ,،‬ﺳﺮﻭﺳﺘﺎﻥ ‪ ,،‬ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎ ‪،‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺳﻂ ﻗﺮﻥ ﻧﻮﺯﺩﻫﻢ ﻳﮏ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺩﻭ ﺩﻻﺭ ﺑﻮﺩ)ﺭﻭﺣﻲ ‪ ,،‬ﺹ ‪ ( ٨٠‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﻣﺒﻠﻎ ﭘﻨﺞ ﻫﺰﺍﺭ‬
> ‫ﻭ ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻳﺎﺯﺩﻩ ﻫﺰﺍﺭ ﺩﻻﺭ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻣﺒﻠﻎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺪﻭﻝ ﻗﻴﻤﺖ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻲ ﮐﻨﻴﻢ ﻣﻌﺎﺩﻝ‬
> ‫‪ ٢٥٠٠٠٠‬ﺩﻻﺭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﺷﺪ )ﻻﺭﻧﺲ ﺍﻓﻴﺴﺮ ‪ ,،‬ﺳﺎﻣﻮﺋﻞ ﻭﻳﻠﻴﺎﻣﺴﻮ ‪،‬ﻥ ‪،٢٠١٠ ,Measuring Worth‬‬
> ‫‪،‬ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺍﻳﻠﻴﻨﻮﻳﺰ ﺩﺭ ﺷﻴﮑﺎﮔ ‪،‬ﻮ ﺑﻪ ﺗﺎﺭﻳﺦ ‪ ٤‬ﻧﻮﺍﻣﺒﺮ ‪ ٢٠٠٩‬ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ ‪www.measuringworth.‬‬
> ‫‪ com‬ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪ(‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺭﺑﺎﻧﻲ ﭘﺎﻭﺭﻗﻲ ‪ ،٤٦‬ﺹ‪ ، ٤٦ .‬ﻓﺼﻞ ‪١١‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻣﺆﻣﻦ ‪١٤٩ ,، ۱۹۴۴-۱۸۴۴ ,The Bábí and Bahá’í Religions ،‬‬
> ‫‪۱۶۳‬‬                                      ‫‪ ۱۳‬ﻣﺮﮒ ﺳﺮﺩﺍﺭ‬
> 
> ‫ﭘﻨﺞ ﻣﻴﺪﺍﻥ ‪ ,،‬ﻗﻄﺮﻭﻳﻪ ‪ ,،‬ﺑَﺸﻨﻪ ‪ِ ,،‬ﺩﻩ ﭼﺎﻩ ‪ُ ,،‬ﻣﺸﮑﺎﻥ ‪ ,،‬ﻗﻮﺭﻱ ‪َ ,،‬ﺭﺳﺘﺎﻕ ﻭ َﻣ َﻬﺮﻟﻮ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ‬
> ‫ﻑ ﻣﺜﻞ َﺩﻩُ‪،‬ﻣﺮﻳﺪ ‪ ,،‬ﺧﻮﺍﺟﻪ‪،‬ﺟﻤﺎﻟﻲ‪ ,‬ﭼﺎ ْﺭﺭﺍﻫﻲ ‪ ,،‬ﻗﺎﺭﺍﻧﻲ‪، ,‬ﻟَﺸﺘﻲ‬
> ‫ﻋﺪﻩ‪،‬ﺍﻱ ﻫﻢ ﺍﺯ ﻧﻮﺍﺣﻲ ﺍﻃﺮﺍ ‪،‬‬   ‫ّ‬
> ‫ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻞ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﻬﺎﺭﻟﻮ ﻭ ﺍَﻳﻨﺎﻟﻮ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﻮﺳﺘﻨﺪ‪ .‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﻲ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎ ﮐﺴﺎﻧﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ‬
> ‫ﺩﺭ ﺟﻨﮓ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺍ ّﻭﻝ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ۱.‬ﺗﺎ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻣﺎﻩ ﺍﮐﺘﺒﺮ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ ﺑﺴﻴﺞ‬
> ‫ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ۲.‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﭘﺸﺘﻴﺒﺎﻧﻲ ﺟﺴﺎﺭﺕ ﺧﻮﺩ‬
> ‫ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﺯ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺑﺎ ﻫﻤﺮﺍﻫﻲ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ ﺗﻌﺪﺍﺩﻱ ﺍﺯ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﺍﻥ‬
> ‫ﻣﺎﻫﺮ ﮔﻠﭙﺎﻳﮕﺎﻧﻲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺎﻳﻲ ﻣﺸﺮﻑ ﺑﻪ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ ﺧﻴﻤ |ﻪ‬
> ‫ﺳﭙﺎﻩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﭘﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﭙﺎﻩ ﻧﻮﺍﺧﺘﻦ ﻃﺒﻞ ﻭ ﺷﻠﻴﮏ ﺧﻤﭙﺎﺭﻩ ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ‬
> ‫ﻼ ﻣﺴﻠّﺢ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﻧﺒﺮﺩﻱ ﺳﺨﺖ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬            ‫ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﻟﺸﮕﺮ ﮐﺎﻣ ً‬
> ‫ﺭﻭﺯﻫﺎ ﭘﻲ ﺩﺭ ﭘﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺑﻪ‬
> ‫ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻤﺎﻳﺶ‪،‬ﻫﺎ ﭘﺎﺳﺨﻲ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭ ﮐﺎﻣﻸ ﺁﺭﺍﻡ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺳﮑﻮﺕ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺭﺍ ﺟﺴﻮﺭﺗﺮ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺍ ّﻭﻝ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻧﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ‬
> ‫ﮔﺬﺭﮔﺎﻩ ﺩﺭﺏ ﺷﮑﺎﻓﺖ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺑﻪ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ‬
> ‫ﻳﮏ ﻗﻠﻌﻪ ﺳﺎﺧﺖ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﭼﺸﻤ |ﻪ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﮐﻪ ﻣﺤﻞ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺁﺏ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ‬
> ‫ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺁﺏ ﺁﺷﺎﻣﻴﺪﻧﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭼﺸﻤﻪ ﮐﻪ ﺳﺮ ﺭﺍﻩ ﭼﻨﺪ ﺟﺎ ّﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺗﺄﻣﻴﻦ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻳﮏ ﺟﺎ ّﺩﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﺎﻻﻱ ﮐﻮ ‪،‬ﻩ ﺗﺎ ﮔﺬﺭﮔﺎﻩ ﺩﺭﺏ ﺷﮑﺎﻓﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻪ‬
> ‫ﺑﺎﻻﻃﺮﻡ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﻴﺪ‪ .‬ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻮﻩ ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺯﺩ ﺗﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﻴﺪ ﺑﻪ ﺑﺎﻻﻃﺮﻡ؛ ﻭ ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﻣﻨﻄﻘ |ﻪ ﺑﻴﺪﺑُﺨﻮﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺖ‪.‬‬
> ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺑﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﭼﺸﻤﻪ ﺭﺍ ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻧﮕﺬﺍﺭﻧﺪ‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ‪ .‬ﺳﺮﺩﺍﺭ ﻭ ﻳﺎﺭﺍﻧﺶ ﮐﻪ ﻫﻤ |ﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ ﺗﻤﺎﺷﺎ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭﻗﺘﻲ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﭼﺸﻤﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﺎﺻﺮ |ﻩ ﮐﺎﻣﻞ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‬
> ‫ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﻧﻮﺑﺖ ﺁﻧﻬﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻗﺪﺍﻣﻲ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺳﺮﺩﺍﺭ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺷﺠﺎﻉ‪،‬ﺗﺮﻳﻦ‬
> ‫‪ (۱‬ﺷﻔﻴﻊ ‪ .٢١‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ ﺍﺣﻤﺪ ﺧﺎﻥ‪ ، ,‬ﺧﺎﻥ ﻣﻴﺮﺯﺍ ‪ ،‬ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺧﺎﻥ ﮐﻮﺭﺕ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪ .٤١٨‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ )ﺝ‪ (١٨٤ ,١ .‬ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺭﺍ ‪ ١٠٠٠٠‬ﺫﮐﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺖ ﺁﻭﺭﺩ‬
> ‫َﺠﻮﻳﻪ ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳ ‪،‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺷﻔﻴﻊ ‪ .٢١‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﺍﻥ ﻣﺎﻫﺮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺤﻠﻲ ﺑﻨﺎﻡ ﺑﻴﺪﺧﺎﻧﻪ ‪،‬ﮐﻪ ﺑﻨﺎﻡ ﺑﻴﺪﻧ ْ‬
> ‫)ﺍﺯ ﻳﮏ ﻧﻘﺸ |ﻪ ﺷﺨﺼﻲ ﺗﻬﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﺗﻮﺳﻂ ﺷﺠﺎﻉ ﺍﻟﺪﻳﻦ ﺳﺮﺩﺍﺭﻱ(‪ .‬ﻣﺰﺭﻋ |ﻪ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺑﻪ ﺩﺭﺏ ﺷﮑﺎﻓﺖ ﺁﻗﺎ ﻣﻴﺮﻱ‬
> ‫ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﺭﺍﻫﻬﺎ ﻭ ﻣﺴﻴﺮ ﭼﺸﻤﻪ‪،‬ﻫﺎ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﮕﻮﻳﻲ ﺑﺎ ﺟﻬﺎﻧﺘﺎﺏ )ﺟﺬﺍﺑﻲ( ﺳﺮﺩﺍﺭﻱ ﻭ‬
> ‫ﻧﻘﺸﻪ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺍﻭ ﺷﺠﺎﻉ ﺍﻟﺪﻳﻦ ﺳﺮﺩﺍﺭﻱ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                       ‫‪۱۶۴‬‬
> ‫ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻋﺴﮕﺮ ﮐﻪ ﭘﺮﭼﻤﺪﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺗﻌﺪﺍﺩﻱ ﻣﺴﺆﻭﻝ ﻣﺨﺎﺑﺮﻩ ﺑﻴﻦ‬
> ‫ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﻠﺤ |ﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺍﺯ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ‬
> ‫ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﻓﺮﻳﺎﺩ »ﺍﷲ ﺍﮐﺒﺮ« ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﻣﺤﺎﻓﻈﺎﻥ ﭼﺸﻤﻪ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﺻﺤﻨﻪ ﺍﺳﻠﺤ |ﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬
> ‫ﭘﺮﭼﻤﺪﺍﺭ ﮔﺮﻭﻩ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻱ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻋﺴﮕ ‪،‬ﺮ ﭘﺮﭼﻤﺪﺍﺭ‬
> ‫ﺭﺍ ﺷﮑﺎﻓﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﺩ ﺷﺪ‪ .‬ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻋﺴﮕﺮ ﺑﺎ ﻫﻤ |ﻪ ﺩﺭﺩﻱ ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ‬
> ‫ﭘﺮﭼﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﺤﮑﻢ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﭼﭗ ﺷﻤﺸﻴﺮﺵ ﺭﺍ ﮐﺸﻴﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ‬
> ‫ﻦ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺩﻭﻳﺪ ﭘﺮﭼﻢ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻳﮏ‬      ‫ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻌﺪﻱ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳ ‪،‬‬
> ‫ﺩﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ‪ ,،‬ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻋﺴﮕﺮ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﺪ‪.‬‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻢ ﺯﺧﻤﻲ ﻭ ﮐﺸﺘﻪ ﺭﻭﻱ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬  ‫ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴ ‪،‬‬
> ‫ﺍﺯ ﺳﻤﺖ ﺩﻫﮑﺪ |ﻩ ﺍﻳﺮﺝ ﺩﺭ ﺟﻨﻮﺏ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺗﻌﺪﺍﺩﻱ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯ ﻣﺎﻫﺮ ﻭ ﻣﺠ ّﻬﺰ ﺍﺯ ﺍﻳﻞ‬
> ‫ﺑﻬﺎﺭﻟﻮ‪ -‬ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻗﻠﻤﺮﻭ ﻓﺎﺭﺱ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻮﺩﻧﺪ ‪ -‬ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺑﺎﻻﻱ ﮐﻮﻩ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻝ ﺩﻭ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻫﻲ ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﺣﺎﺝ ﻗﺎﺳﻢ ﻭ ﻗﻄﺐ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﺭﺍ ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ‬                 ‫ﺍ ّﻭ ‪،‬‬
> ‫ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﺮ ﺍﻭﺿﺎﻉ ﻣﺴﻠﻂ ﺷﺪﻧﺪ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﻪ ﺟﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻧﺪ‪.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﮔﺮﻭﻩ ﺑﻲ‪،‬ﺷﻤﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻣﺠ ّﻬﺰ ﺑﻪ ﺗﺪﺭﻳﺞ ﺍﺯ ﮐﻮﻩ ﺑﺎﻻ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺣﻤﻠ |ﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ‬
> ‫ﺑﻪ ﺑﺎﻻﻱ ﮐﻮ ‪،‬ﻩ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺍﻭ ﻭ ﻳﺎﺭﺍﻧﺶ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭘﻴﻐﺎﻣﻲ ﺑﺮﺍﻱ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺑﻘﻴ |ﻪ ﺳﺮﺩﺍﺭﺍﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﺩﺭ ﻗﻠﻌﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻭﻗﺘﻲ ﻫﻤﻪ ﺩﻭﺭ ﺍﻭ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ‪ ,،‬ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﻓﺘﺎﺩ ‪,،‬‬
> ‫ﮔﻔﺖ‪ ,‬ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﺁﺫﻭﻗ |ﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺷﺖ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭ‬
> 
> ‫‪٢١-٢٢ (۱‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪ .٤١٨‬ﺷﻔﻴﻊ ‪٢٢‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻣﺮﮒ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺷﻔﻴﻊ ﻭ ﺣﺎﺝ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ ﻭ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺩﺳﺖ‬
> ‫ﺩﻭﻡ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﺷﺪ‪.‬ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﮕﺎﺭﻧﺪﻩ ﺑﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪۱۶۵‬‬                                   ‫‪ ۱۳‬ﻣﺮﮒ ﺳﺮﺩﺍﺭ‬
> 
> ‫ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻲ ﻳﺎ ﮐﺴﺎﻧﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻧﺠﺎ‬
> ‫ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﻨﻨﺪ ﺍﻵﻥ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻭﻗﺖ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺑﺎ ﮐﻤﺎﻝ ﺗﻌﺠﺐ ﺩﻳﺪ ﻭ ﺷﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﺎ ﭘﺎﻱ ﺟﺎﻥ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺤﺴﻴﻦ ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺳﭙﺲ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺣﻠﻘﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
> ‫ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍ ﺳﺮ ﺑﺮﻳﺪﻧﺪ ﺍﻳﻦ ﺣﻠﻘﻪ ﻧﺸﺎﻥ ﺟﺴﺪ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﻳﺎ ﺩﺳﺘﻢ ﺭﺍ ﺑﺮﻳﺪﻧﺪ‬
> ‫ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﺸﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺟﺴﺪ ﻣﻦ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺳﺖ! ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺖ‬
> ‫ﺟﺴﺪﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻨﮕﺮ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﺑﺴﭙﺎﺭﻧﺪ ﻭ ﺗﺄﮐﻴﺪ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ‬
> ‫ﺯﻧﻬﺎ ﻭ ﺑﭽﻪ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻋﺎ ّﺩﻱ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ‬
> ‫ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺑﻪ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻭ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻣﺎﻟﻲ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﭘﺲ ﻫﻤ |ﻪ ﭘﻮﻝ ﻭ ﺟﻮﺍﻫﺮﺍﺗﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺩﺭ ﻳﮏ ﻗﺎﺑﻠﻤ |ﻪ ﻣﺴﻲ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ‬
> ‫ﺧﺎﮎ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﻫﺮ ﮐﺲ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪ ﺑﺮﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺍﻓﺮﺍﺩﻱ ﮐﻪ ﺟﺎﻧﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﻓﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ﺑﺪﻫﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﻭﺿﺎﻉ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﻨﮓ ﺩﺭ ﺩﺍﻣﻨ |ﻪ ﮐﻮﻩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﺍﻥ ﺍﻳﻞ ﺑﻬﺎﺭﻟﻮ‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻌﺮﺽ ﺩﻳﺪ ﺧﺎﺭﺝ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﭘﺸﺖ ﺩﺭﺧﺘﻬﺎ ﻣﺨﻔﻲ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ‬
> ‫ﺑﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻨﻄﻘ |ﻪ ﺟﻨﮕﻲ ﻣﺴﻠّﻂ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﻳﮏ ﻳﮏ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺪ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻱ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪﻧ ‪،‬‬
> ‫ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ‪ ۳‬ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺳﻮﺍﺭ ﺑﺮ ﺍﺳﺐ ﺭﮊﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺍﺷﻌﺎﺭﻱ ﺗﻤﺴﺨﺮﺁﻣﻴﺰ‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺗﺤﺮﻳﮏ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺟﻨﮓ ﺗﻦ ﺑﻪ ﺗﻦ ﺍﺯ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ‪ ۴.‬ﻋﻠﻲ‬
> ‫ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺍﺯ ﺭﻓﻘﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﺣﺎﻓﻈﻲ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺳﻮﺍﺭ ﺍﺳﺐ ﺷﺪ ‪ ,،‬ﻫﻲ ﺍﻱ ﺑﻪ ﺍﺳﺐ ﮔﻔﺖ‬
> ‫ﻭ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺑﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻭ ﻋﺎﺯﻡ ﺷﺪﻧﺪ‪ ۵‬ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺴﻲ ّ‬
> ‫ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺁﻧﻬﺎ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪١٨٦-١٨٧ ,،١ .‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺷﻔﻴﻊ ‪ .٢٢‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪٤١٨‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ ، ١ .‬ﺹ ‪.١٨٦-١٨٧‬ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﺷﻔﻴﻊ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﻧﻴﮑﻼﺱ‬
> ‫)‪ ٤١٨‬ﺹ( »ﻳﮏ ﺭﻭﺯ« ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪٤١٨-٤١٩‬ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺴﺎﺑﻘ |ﻪ ﺍﺳﺐ ﺳﻮﺍﺭﻱ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺷﻔﻴﻊ )‪ (٢٢‬ﻧﻮﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺷﻌﺮﻫﺎﻱ‬
> ‫ﻣﺴﺘﻬﺠﻦ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ ﻭ ﺳﻌﻲ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺤﺮﻳﮏ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۵‬ﻃﺒﻖ ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﺷﻔﻴﻊ )‪ (٢٢‬ﺁﻥ ﻫﺎ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﭘﺴﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﻼ ﻣﻮﺳﻲ ﻭ ﺁﻗﺎ ﺳﻴّﺪ ﻋﻠﻲ ﭘﺴﺮ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ‬
> ‫ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                        ‫‪۱۶۶‬‬
> ‫ﻦ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺭﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﻭ ﺩﺭ ﻧﻘﻄﻪ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﺣﺘّﻲ ﺑﻪ‬    ‫ﺷﻮﺩ ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﻲ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﭘﺎﻳﻴ ‪،‬‬
> ‫ﻓﮑﺮ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻫﻢ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺭﺳﻴﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻧﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻧﻘﻄﻪ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺷﺪﻧﺪ‬
> ‫ﺷﺪﺕ‬ ‫ﺷﺪﺕ ﺿﺮﺏ ﺷﻤﺸﻴﺮﻫﺎ ﻓﻀﺎ ﺟﺮﻗّﻪ‪،‬ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﻮﺩ‪ ۱‬ﻭ ﺍﺯ ّ‬       ‫ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﺯ ّ‬
> ‫ﺳﻢ ﺍﺳﺐ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺭﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﻓﻘﻂ ﺧﺎﮎ ﻭ ﺳﻨﮓ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻮﺍ‬            ‫ﺿﺮﺑﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ّ‬
> ‫ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﺍﺯ ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﺿﺮﺑﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺷﻤﺸﻴﺮﻫﺎ ﺩﺳﺖ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺧﺴﺘﻪ ﻭ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ‬
> ‫ﻓﺮﻳﺎﺩ ﮔﻠﻮﻳﺸﺎﻥ ﺧﺸﮏ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺯﺧﻢ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻳﮑﻲ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﺳﺐ‬
> ‫ﻓﺮﻭ ﻣﻲ‪،‬ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺧﻮﻥ ﻭ ﺧﺎﮎ ﻣﻲ‪،‬ﻏﻠﻄﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﺍﻥ ﻣﺎﻫﺮ ﺑﻬﺎﺭﻟﻮ ﺍﺯ ﻣﺨﻔﻲ‪،‬ﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﻭ ﻳﺎﺭﺍﻧﺶ ﺁﺗﺶ‬
> ‫ﮔﺸﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺗﻴﺮﻱ ﺑﻪ ﭘﺎﻱ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺧﻮﺭﺩ ﻭﻟﻲ ﺍﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺟﻪ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺧﻮﻥ ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺶ‬
> ‫ﺟﺎﺭﻱ ﺑﻮﺩ ﺍﺳﻠﺤﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﺮﻓﺖ ‪ ,،‬ﺑﻪ ﻫﺪﻑ ﺯﺩ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﻣﻴﻦ‬
> ‫ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺗﻔﻨﮕﺶ ﺭﺍ ﮐﺸﻴﺪ‪ .‬ﻣﺎﺷ |ﻪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﭼﮑﺎﻧﺪ ﻭﻟﻲ ﻓﻘﻂ ﺗﻖ ﺗﻖ ﺻﺪﺍ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺗﻴﺮ‬
> ‫ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺑﻪ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺧﻮﺭﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺩﺳﺘ |ﻪ ﺷﻤﺸﻴﺮﺵ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺣﻤﻠ |ﻪ‬
> ‫ﺑﻌﺪﻱ ﺷﺪ ﻭﻟﻲ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺩﺭ ﻏﻼﻑ ﮔﻴﺮ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﺗﻴﺮ ﺑﻌﺪﻱ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺧﻮﺭﺩ‪ .‬ﺑﺪﻥ‬
> ‫ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺭﻭﻱ ﺍﺳﺐ ﺧﻢ ﺷﺪ‪ .‬ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻧﺪ ﻭﺩﻫﻨ |ﻪ ﺍﺳﺐ ﺭﻫﺎ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﺪﻥ ﻣﺠﺮﻭﺡ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺍﺯ ﺭﻭﻱ ﺍﺳﺐ ﺑﻪ ﺯﻣﻴﻦ ﮐﻨﺎﺭ ﺟﺴﺪ ﻳﺎﺭﺍﻧﺶ ﺍﻓﺘﺎﺩ‪.‬‬
> ‫ﺍﺯ ﺑﺎﻻﻱ ﮐﻮﻩ ﺩﺭ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﺑﻮﺩ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ‬
> ‫ﻭ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﻲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺎﻻ ‪ -‬ﺍﺯ ﻗﺴﻤﺖ ﺩﻳﺪﻩ‪،‬ﺑﺎﻧﻲ ‪ -‬ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﭘﺮﺕ ﮐﺮﺩ ﻭ‬
> ‫ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺩﻭﻳﺪ‪ .‬ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻭﻱ ﺟﺴﺪ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭ ﺑﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﺍﻓﺘﺎﺩ‪ .‬ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ‬
> ‫ﺑﻪ ﺍﻭ ﺭﺣﻢ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺭﺍ ﻫﻢ ﮐﺸﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﺪﻥ ﺑﻲ‪،‬ﺟﺎﻥ ﺍﻭ ﺭﻭﻱ ﺧﺎﮎ ﻏﻠﻄﻴﺪ ﻭ ﺭﻭﺣﺶ‬
> ‫ﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ‬‫ﻞ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺟﻮﺍﻥ‪،‬ﺗﺮ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺑ ‪،‬‬
> ‫ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪ |ﻩ ﻣﺤﺒﻮﺑﺶ ﭘﻴﻮﺳﺖ‪ .‬ﺳﻪ ﺳﺎﻝ ﻗﺒ ‪،‬‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﻣﻲ‪،‬ﺟﻨﮕﻴﺪ ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻫﻤﺮﺍﻫﺎﻥ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺑﻪ ﺍﺳﻢ ﺳﻴﺪﻋﻠﻲ ﮐﻪ ﺑﻴﻬﻮﺵ ﺭﻭﻱ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ‬
> ‫ﺑﺮﻳﺪﮔﻲ ﮔﻠﻮﻳﺶ ﺧﻮﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪ ‪ ،‬ﺑﻄﻮﺭ ﻣﻌﺠﺰﻩ‪،‬ﺁﺳﺎﻳﻲ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺻﺪﺍﻳﻲ ﺷﻨﻴﺪ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ ,١ .‬ﺹ ‪١٨٦‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺷﻔﻴﻊ ‪ .٢٢‬ﻓﻴﻀﻲ ‪ .١١٢‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪ .٤١٩‬ﺩﺭﺭﻭﺍﻳﺖ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ )‪ (١٨٧‬ﻭ ﻧﻴﺮﻳﺰﻱ )‪ (٥‬ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺑﻪ ﺿﺮﺏ ﮔﻠﻮﻟﻪ‬
> ‫ﺑﺸﺪﺕ ﻣﺠﺮﻭﺡ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺳﺨﺘﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ‪.‬‬      ‫ﮐﺸﺘﻪ ﻧﺸﺪ‪ ,‬ﺑﻠﮑﻪ ّ‬
> ‫‪ (۳‬ﻧﺎﻡ ﺍﻭ ﺳﻴّﺪ ﻋﻠﻲ ﻭ ﭘﺴﺮ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺑﺎﻗﺮ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺍﻭ ﺗﺎﺝ ﺍﻟﺪﻳﻦ ﺑﻮﺩ )ﺷﻔﻴﻊ ‪.(٢٢‬‬
> ‫‪۱۶۷‬‬                                     ‫‪ ۱۳‬ﻣﺮﮒ ﺳﺮﺩﺍﺭ‬
> 
> ‫ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺖ ﺑﺮﻭﺩ ﻭﺑﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﻮﺩﺵ ﺣﺎﻻ ﺯﻧﺪﻩ‬
> ‫ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧ ‪،‬ﺪ ﻭﻟﻲ ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮ ﻭﻗﺘﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ‪.‬‬
> ‫ﻻ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻫﻴﭻ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﭼﻪ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬   ‫ﺩﺭ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ ﺁﻥ ﺑﺎ ‪،‬‬
> ‫ﻓﮑﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺗﻌﻘﻴﺐ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﻣﺜﻞ ﺩﻓﻌﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻗﺒﻞ ﭘﻴﺮﻭﺯﻣﻨﺪﺍﻧﻪ ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﺭﺍ ﺗﻌﻘﻴﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ‪ .‬ﻭﻟﻲ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻲ ﻧﺒﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺑﻬﺎﺭﻟﻮ ﺍﺯ ﮐﻤﻴﻨﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺭﻭﻱ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻴﺎﻥ ﺟﺴﺪﻫﺎ‬
> ‫ﺭﺍﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺖ ﻭ ﺻﺤﻨﻪ ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻲ ﮐﺮﺩ‪ ۱.‬ﻭﻗﺘﻲ ﺻﻮﺭﺕ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺭﺍ ﺩﻳﺪ‪ ,‬ﺍﻭ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ‪.‬‬
> ‫ﺑﻪ ﻓﮑﺮﺟﺎﻳﺰﻩ‪،‬ﺍﻱ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﮕﻴﺮﺩ‪ .‬ﺷﻤﺸﻴﺮﺵ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻏﻼﻑ ﺩﺭ ﺁﻭﺭ ‪،‬ﺩ ﻣﻮﻫﺎﻱ‬
> ‫ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺑﺎ ﻳﮏ ﺿﺮﺑ |ﻪ ﺷﺪﻳﺪ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺳﺮ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻦ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩ‬
> ‫ﻭ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﻮﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺧﻴﻤ |ﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ‬
> ‫ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﴼ ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺳﺮ ﺑﺮﻳﺪ |ﻩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﻣﺤﺎﻓﻈﺎﻥ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ ﮐﻪ‬
> ‫ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺳﭙﺎﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺳ ِﺮ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﺳﺮ‬
> ‫ﺑﺮﻳﺪ |ﻩ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻳﮏ ﻋﺒﺎﻱ ﻗﻴﻤﺘﻲ‪ ۲‬ﻭ ﻣﻘﺪﺍﺭﻱ ّ‬
> ‫ﺳﮑﻪ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺩ‪.‬‬
> ‫ﺣﺎﻻ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺭﺍﺣﺖ ﺑﺨﻮﺍﺑﺪ‪ .‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪ |ﻩ ﺍﻳﻞ ﺑﻬﺎﺭﻟﻮ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﺎﻝ ﻭ ﺛﺮﻭﺗﻲ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺭﺳﻴﺪ‪.‬‬
> ‫ﺑﺎ ﻓﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺷﺐ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ‬
> ‫ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﻴﺪ ﻋﻠﻲ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻧﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﮐﻪ ﺻﺒﺢ ﺑﺎ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺣﺎﻻ ﺗﻠﻮ ﺗﻠﻮ ﺧﻮﺭﺍﻥ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺧﺎﻥ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺑﻬﺎﺭﻟﻮ ﺭﺋﻴﺲ ﻗﻮﻡ ﺑﻬﺎﺭﻟﻮ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻲ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﻋﻠﻲ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺿﺮﺏ ﮔﻠﻮﻟﻪ‬
> ‫ﮐﺸﺖ ﻭ ﺳﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻦ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩ )ﺷﻔﻴﻊ ‪٢٣‬؛ ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪.(٤١٩‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻭﻳﻠﻬﻢ ﻓﻠﻮﺭ ‪ «Giftgiving» ،‬ﺩﺍﻳﺮﺓﺍﻟﻤﻌﺎﺭﻑ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﮑﺎ ‪ ١٥ ,،‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ‪ ,، ٢٠٠١‬ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﮐﻠﻤﺒﻴﺎ ‪ ,،‬ﺷﻬﺮ ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮎ‬
> ‫‪ ٢٠،‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ ٢٠١٠‬ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ ‪ www.iranica.com/articles/gift-giving-v‬ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺳﺮ ﺑﺮﻳﺪﻥ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﻭ ﺷﻨﺎﺳﺎﻳﻲ ﺍﻭ ﺍﺩﻏﺎﻡ ﺩﻭ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ‪ :‬ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﺷﻔﻴﻊ ﻭ ﻧﻴﮑﻼﺱ‪ .‬ﻳﮏ ﺭﻭﺍﻳﺖ‬
> ‫ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺮ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﻳﺪﻧﺪ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪﴽ ﺗﻮﺳﻂ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻫﺎﻱ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺭﺗﺶ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‬
> ‫ﺷﻨﺎﺳﺎﻳﻲ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﺋﻴﺲ ﻗﻮﻡ ﺑﻬﺎﺭﻟﻮ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺿﺮﺏ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺍﺯ ﭘﺎ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ‬
> ‫ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺖ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺷﺨﺺ ﻣﻬﻤﻲ ﺍﺳﺖ ﺳﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﺪﻥ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺮﺩ ﺗﺎ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﮕﻴﺮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺍﺩﻏﺎﻡ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻣﻲ‪،‬ﺩﻫﺪ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﻳﮏ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺳﻪ ﺭﻓﻴﻘﻲ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺳﺮﺵ ﺭﺍ‬
> ‫ﻧﺒﺮﻳﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﺒﺮﺩﻫﺎ ﺟﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺪﺭ ﺑﺮﺩ ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﺑﻪ‬
> ‫ﻣﻄﻠﻌﻴﻢ ﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﺭﻭﺍﻳﺘﻲ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﮐﻪ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺷﻮﺩ‬     ‫ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺭﺳﻴﺪ‪ .‬ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﭼﮕﻮﻧﮕﻲ ﻣﺮﮒ ﺍﻭ ّ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺭﻭﺍﻳﺘﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻭ ﺟﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺪﺭ ﺑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                    ‫‪۱۶۸‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻲ ﺷﺐ ﺑﺮﻣﻲ‪،‬ﮔﺸﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺍﻭ ﺩﻭﻳﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﮐﻤﮑﺶ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﻧﺰﺩﻳﮏ‬
> ‫ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻟﺒﺎﺱ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻮﻥ‪،‬ﺁﻟﻮﺩ ﻭ ﺟﺮﺍﺣﺎﺕ ﺷﺪﻳﺪ ﺍﻭ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺯﺣﻤﺖ‬  ‫ﺷﺪﻧﺪ ّ‬
> ‫ﻳﺎﺭﺍﻱ ﺣﺮﻑ ﺯﺩﻥ ﺩﺍﺷﺖ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻱ ﮐﺮﺩﻧﺪ ‪ ,،‬ﺳﻨﮓ‬
> ‫ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺗﻲ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﻭﺟﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺤﻤﻞ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺁﻥ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻭ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻃﻴﺮ ﺭﻭﺡ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺍﺯ ﻗﻔﺲ ﺗﻦ ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪ‪«.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﺪ ﭘﻴﻐﺎﻣﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ ﺳﭙﺎﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺰﺩﻳﮑﻲ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ ﻫﺎ ﺑﻮﺩﻧ ‪،‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﻐﺎﻡ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ ﻫﺪﻓﻤﺎﻥ ‪ -‬ﮐﺸﺘﻦ ﺳﺮﺩﺍﺭ‪ -‬ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ ﻭ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﺍﻭ‬
> ‫ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺷﻤﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﻴﺪ ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻱ ﺩﻭﻟﺘﻲ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﮐﻨﻴﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ‬
> ‫ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺧﻮ ‪،‬ﺩ ﻣﺤﻞ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﻨﻴﺪ‪ .‬ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺭﻭﺯﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﻗﻮﺍﻱ‬
> ‫ﻟﺸﮕﺮﺣﮑﻮﻣﺘﻲ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ ﻭ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ‪ .‬ﺳﺮﺩﺍﺭ ﻫﻢ ﮐﻪ ﮐﺸﺘﻪ‬
> ‫ﺷﺪﺕ ﺳﺮﺩﺗﺮ ﺧﻮﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﭘﺲ‬     ‫ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺭﻫﺒﺮﻱ ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ‪ .‬ﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﻮﺍ ﻫﻢ ﺑﻪ ّ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ ﻣﻨﺼﺮﻑ ﺷﻮﻳﺪ‪.‬‬
> ‫ﻗﻄﺐ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ ۳.‬ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﻧﻤﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺑﺮﺍﻱ ﻧﺠﺎﺕ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺍﺯ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻫﻲ ﮐﻪ‬
> ‫ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ‪ -‬ﻳﻌﻨﻲ ﺟﻨﮓ ‪ -‬ﺑﺮﺍﻱ ﻫﺪﻓﻲ ﻭﺍﻻﺗﺮ ﺑﺠﻨﮕﻨﺪ‪ ۴.‬ﻧﻪ! ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺳﺎﺩﮔﻲ ﺗﺴﻠﻴﻢ‬
> ‫ﻧﻤﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻱ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺟﻨﮓ‬
> ‫ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ ﻟﺸﮕﺮﺣﮑﻮﻣﺘﻲ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺩﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ‬
> ‫‪۵‬‬
> ‫ﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺟﺴﺎﺩ ﻳﺎﺭﺍﻧﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺟﺎﻱ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺩﻓﻦ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﭘﺎﺳﺦ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻟﺸﮕﺮﺣﮑﻮﻣﺘﻲ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪ‪ .‬ﮐﻤﻲ ﺑﻌﺪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺩﻳﺪﻧﺪ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻧﻴﺮﻳﺰﻱ ‪ ،‬ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﺭﺑّﺎﻧﻲ ‪،‬ﻓﺼﻞ ‪٥ ,١٢‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺷﻔﻴﻊ ‪٢٣‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺝ‪.٤١ ,٤ .‬‬
> ‫‪ (۴‬ﺭﻭﺣﻲ ‪ ، ١٠٠‬ﭘﺎﻧﻮﻳﺲ ﺩ ّﻭﻡ‬
> ‫‪ (۵‬ﺷﻔﻴﻊ ‪٢٤‬‬
> ‫‪۱۶۹‬‬                                  ‫‪ ۱۳‬ﻣﺮﮒ ﺳﺮﺩﺍﺭ‬
> 
> ‫ﮐﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺳﻼﺡ ﻭ ﻣﻬ ّﻤﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﻣﻲ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻣﺤﻞ ﺩﻭﺭﺗﺮﻱ ﺩﺭ ﭘﺎﺋﻴﻦ‬
> ‫ﮐﻮﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻭﻧﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﻣﺤﻞ ﺟﻨﮓ ﺍﺯ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺧﺎﻟﻲ ﺷﺪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺍﺯ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ‬
> ‫ﺗﻮﺟﻪ ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺟﺴﺪﻫﺎﻱ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻧﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻭﻱ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﻱ‬        ‫ﺑﺎ ّ‬
> ‫ﺧﻮﻧﻲ ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺸﮏ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺟﺴﺪ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﻟﺒﺎﺱ‪،‬ﻫﺎﻱ‬
> ‫ﺑﻌﻀﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺟﺴﺪ ﺭﺍ ﻟﺨﺖ ﻭ ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺳﺮ‬
> ‫ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺟﺴﺪﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺯﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﻫﺮ ﻳﮏ ﺍﺯ ﺍﺟﺴﺎﺩ ﮔﺮﻳﻪ ﻭ ﺷﻴﻮﻥ‬
> ‫ﺳﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﺟﺎﻱ ﭘﺮﭼﻢ ﺳﺮﺥ ﻭ ﺳﺒﺰ ﺑﻪ ﻋﻼﻣﺖ ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﻱ ﭘﺮﭼﻢ ﺳﻴﺎﻩ‬
> ‫ﺍﻓﺮﺍﺷﺘﻨﺪ‪ ۱.‬ﻭ ﻳﮏ ﻳﮏ ﺍﺟﺴﺎﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺩﺭ ﻳﮏ ﮔﻮﺭ ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻲ ﺩﻓﻦ‬
> ‫ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻗﻄﺐ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﺯﻧﻬﺎ ﻭ ﺑﭽﻪ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﺎﻏﻬﺎﻱ ﻣﻨﻄﻘ |ﻪ ﺍﺳﻔﺮﺟﺎ ‪،‬ﻥ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﮐﻮﻩ‬
> ‫ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ ﻭ ﻣﺮﺩﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺳﻨﮕﻲ ﺑﺎﻻﻱ ﺁﻥ ﺑﺎﻍ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ‪ .‬ﺍﺳﻔﺮﺟﺎﻥ ﮐﻪ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ ﺳﻨﮓ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺎﻻﻱ ﺟﺎﺩﻩ ﺩﺭﺏ ﺷﮑﺎﻓﺖ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﺩﻭ ﺭﺍﻩ‬
> ‫ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺮﻣﻲ‪،‬ﮔﺸﺖ‪ .‬ﻳﮑﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺑﺎﻻﻃﺮﻡ ﻭ ﮐﻮﻩ ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺯﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ‬
> ‫ﻃﻮﻻﻧﻲ‪،‬ﺗﺮ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮ ﺟﺎﺩ |ﻩ ﺑﻲ‪،‬ﺳﺎﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺍﺯ ﺩﺍﻣﻨ |ﻪ ﮐﻮﻩ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪ‪.‬‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺍﺯ ﺑﺎﻻﻃﺮﻡ ﺗﺎ ﺍﺳﻔﺮﺟﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻻﻍ ﻳﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﺭﺍﻩ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺯﻧﻬﺎ ﻭ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭ ﺍﻗﺎﻣﺘﮕﺎﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﺎﻻﻱ ﮐﻮﻩ ﻓﺮﺍ‬
> ‫ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﺎﺋﻴﻦ‪ -‬ﺑﻪ ﺑﺎﻍ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺍﺳﻔﺮﺟﺎﻥ‪ -‬ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮﺩﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺍﺳﻠﺤﻪ ﻭ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺍﺳﺒﺎﺏ ﻭ ﻟﻮﺍﺯﻡ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻨﺎﻩ‪،‬ﮔﺎﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺳﻨﮕﻲ ﺑﺎﻻﻱ ﺑﺎﻍ‪،‬ﻫﺎ ﺭﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﭘﻴﻐﺎﻣﻲ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻱ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ ﺳﭙﺎﻩ ﺍﺭﺗﺶ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪ‪:‬‬
> ‫»ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﺷﻤﺎ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻴﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﻧﺠﺎﺕ ﺟﺎﻥ‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﻨﻴﻢ‪ .‬ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻘﺎﺿﺎﻱ ﻣﺎ ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻴﺪ ﻭ ﻋﻘﺐ ﻧﺸﻴﻨﻲ ﮐﺮﺩﻳﺪ‬
> ‫ﺗﺎ ﻣﺎ ﺍﺟﺴﺎﺩ ﻳﺎﺭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻓﻦ ﮐﻨﻴﻢ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻤﻨﻮﻥ ﻫﺴﺘﻴﻢ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ‬
> ‫ﻣﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﻫﺴﺘﻴﻢ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﻫﺎﻳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ‪٢٣‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺍﺯ ﻳﮏ ﮔﻔﺘﮕﻮﻱ ﺷﺨﺼﻲ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻢ ﺟﻬﺎﻧﺘﺎﺏ )ﺳﺮﺩﺍﺭﻱ( ﺟﺬﺍﺑﻲ؛ ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ .٢٠٠٩‬ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﺷﻔﻴﻊ ﻧﺎﻡ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﺍﺳﺒﻮﺭﺍﻥ ﺫﮐﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺷﻔﻴﻊ ‪ .٢٣-٢٤‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪٤٢٠‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                   ‫‪۱۷۰‬‬
> ‫ﺧﺮﻳﺪﻳﻢ‪ .‬ﻣﺎ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺷﻬﻴﺪ ﺷﻮﻳﻢ ﺻﻮﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮﻱ ﻧﺼﻴﺐ ﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺷﻤﺎ‬
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﮐﺸﺘﻦ ﻣﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺷﺪﻩ‪،‬ﺍﻳﺪ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺷﻤﺎ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻧﮑﺸﻴﺪ‪ ،‬ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ‬
> ‫ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺳﭙﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ‬
> ‫ﺣﻖ ﻣﺎ ﺭﻭﺍ ﺩﺍﺭﻳﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ‬   ‫ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺭﺃﻓﺘﻲ ﺩﺭ ّ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻣﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺍﺭﻳﺪ‪«.‬‬
> ‫ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻱ ﻫﻮﺍ ﺑﻪ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺳﻮﺯ ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻱ ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ‬
> ‫ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺳﻨﮕﻲ ﺧﻴﻠﻲ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻣﻘﺪﺍﺭﻱ ﺑﺮﻧﺞ‪ ، ,‬ﺍﻧﺠﻴﺮ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺍﻻﻍ‬
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﺁﺫﻭﻗﻪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺯﻧﻬﺎ ﺭﻭﺯﻱ ﭼﻨﺪ ﺩﺍﻧﻪ ﺍﻧﺠﻴﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﻧﺞ ﺭﺍ ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺍﻱ‬
> ‫ﻣﺮﺩﻫﺎ ﻣﻲ‪،‬ﭘﺨﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﮐﺎﻓﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺟﻨﮕﻴﺪﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﺑﺮﺍﻱ ﮔﻮﺷﺖ ﺭﻭﺯﻱ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﻳﮏ ﺍﻻﻍ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺸﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﺰﺩﻳﮑﻲ ﻳﮏ ﺁﺑﮕﻴﺮ ﮐﻮﭼﮏ ﺑﻮﺩ ﻭﻟﻲ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺁﺏ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺗﺸﻨﮕﻲ‬
> ‫ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﺑﺮﻃﺮﻑ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﭼﻨﺪ ﺗﻦ ﺍﺯ ﺯﻧﺎﻥ ﺷﺠﺎﻉ ﻇﺮﻑ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ‬
> ‫ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﭼﺸﻤ |ﻪ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻬﻞ ﺩﻗﻴﻘﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺷﻤﺎﻝ ﺍﺯ ﮐﻮﻩ ﭘﺎﺋﻴﻦ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﻪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺣﺎﻃﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺩﻳﺪﻧﺪ‪ .‬ﺯﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ‬
> ‫ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﻗﺎﺑﻠﻤﻪ‪،‬ﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﻪ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻝ‬
> ‫ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺁﻣﺎﺩ |ﻩ ﺟﻨﮓ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺯﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﻪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺑﺎ ﺑﻲ‬
> ‫ﺭﺣﻤﻲ ﺗﻴﺮ ﺍﻧﺪﺍﺯﻱ ﺭﺍ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺯﻧﻬﺎ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺧﻮﺭﺩ‪ .‬ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ‬
> ‫ﺍﺳﺎﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﮔﺮﻳﺨﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺯﻥ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﺮﻣﺎﻱ ﺷﺪﻳﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻟﺒﺎﺱ ﮐﺎﻓﻲ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ‪ ,،‬ﺫﺧﻴﺮ |ﻩ ﻏﺬﺍﻳﺸﺎﻥ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻩ‬
> ‫ﺑﻮﺩ‪ ,‬ﮐﻤﺒﻮﺩ ﺁﺏ ﺁﺷﺎﻣﻴﺪﻧﻲ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ‪ ,،‬ﺍﺯ ﻣ ّﻬﻤﺎﺕ ﺟﻨﮕﻲ ﻫﻢ ﭼﻴﺰ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ؛‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺍﻻﻍ‪،‬ﻫﺎ ﻫﻢ ﻣﺮﻳﺾ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﻳﮑﻲ ﻳﮑﻲ ﻣﻲ‪،‬ﻣﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻟﻄﻔﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﻫﻤ |ﻪ ﺳﭙﺎﻩ ‪ ,،‬ﻫﻢ ﺳﻮﺍﺭﻩ‪،‬ﻧﻈﺎﻡ ﻭ ﻫﻢ ﭘﻴﺎﺩﻩ‪ ,‬ﺭﺍ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻣ ّﻬﻤﺎﺕ ﺍﺯ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﻣﻘﺮ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ‬
> ‫ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﺑﻠﻮﮎ ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺎﻳﻲ ﺭﻭﺑﺮﻭﻱ ّ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺷﻔﻴﻊ ‪٢٤‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺷﻔﻴﻊ ‪ .٢٤‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ‪٤٢٠‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺷﻔﻴﻊ‪٢٤‬‬
> ‫‪ (۴‬ﺑﺮﺍﻱ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ ﺭﻭﺳﺘﺎﻱ ﭼﻬﺎﺭﺑﻠﻮﮎ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺍﺯ ﺟﺎ ّﺩﻩ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﺳﻴﺮﺟﺎﻥ‪ -‬ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻤﺎﻝ ﺷﺮﻗﻲ‬
> ‫‪۱۷۱‬‬                                  ‫‪ ۱۳‬ﻣﺮﮒ ﺳﺮﺩﺍﺭ‬
> 
> ‫ﻣﺴﺘﻘﺮ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﺍﻥ ﺑﻬﺎﺭﻟﻮ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺟﺒﻬ |ﻪ ﺣﻤﻠﻪ ﭘﻴﻮﺳﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺭﻭﺯ ﺍ ّﻭﻝ ﺗﻴﺮ ﻭ ﺧﻤﭙﺎﺭﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺷﻠﻴﮏ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺗﻮﭖ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻤﭙﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﺳﻨﮕﻬﺎﻱ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ ﻫﺎ ﺍﺻﺎﺑﺖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺁﻥ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻃﺮﻑ‬
> ‫ﭘﺨﺶ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻣﺒﺎ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﻤﻼﺕ ﭘﺎﺳﺨﻲ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮐﻢ‬
> ‫ﺍﺳﻠﺤﻪ ﻭ ﻣﻬﻤﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﻴﻬﻮﺩﻩ ﻣﺼﺮﻑ ﻧﮑﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺣﻤﻠﻪ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺷﻠﻴﮏ ﺧﻤﭙﺎﺭﻩ‪،‬ﻫﺎ ﺳﻨﮓ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻱ ﻣﻬﻴﺒﻲ‬
> ‫ﺗﮑﻪ ﺗﮑﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻫﻮﺍ ﭘﺨﺶ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﭘﺮﺗﺎﺏ ﺗﻮﭖ ﻭ ﺧﻤﭙﺎﺭﻩ ﻭ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻱ ﺑﻪ‬
> ‫ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺪﺍﻱ ﺗﻮﭖ ﻭ ﻃﺒﻞ ﻭ ﺷﻴﭙﻮﺭ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ‪,‬‬
> ‫ﺍّﻣﺎ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺑﺮ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﻗﻄﺐ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﻫﻤ |ﻪ‬
> ‫ﺗﻼﺵ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺷﻬﺎﺩﺗﻲ ﮐﻪ ﭘﻴﺶ ﺭﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ‬
> ‫ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺍﺻﺎﺑﺖ ﺳﻨﮕﻬﺎ ﺯﺧﻤﻲ ﻭ ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﺗﻐﺬﻳ |ﻪ ﻧﺎﮐﺎﻓﻲ ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﺭﻭﺯ ﺿﻌﻴﻒ‪،‬ﺗﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻟﻄﻔﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﻓﻬﻤﻴﺪ ﺑﺎ ﺷﻠﻴﮏ ﺍﺳﻠﺤﻪ ﻭ ﺧﻤﭙﺎﺭﻩ ﻭ ﻧﻮﺍﺧﺘﻦ ﻃﺒﻞ ﻭ ﺷﻴﭙﻮﺭ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺪ‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﮑﺸﺪ ‪ .،‬ﭘﺲ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﻲ ﮐﻪ ﻭﺣﻴﺪ ﺭﺍ‬
> ‫ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺮﺳﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﭘﻴﻐﺎﻣﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ‪:‬‬
> ‫»ﺍﮔﺮ ﺍ ّﺩﻋﺎﻱ ﺷﻤﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻣﺎ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻴﻢ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﺯﻳﺮ ﭘﺮﭼﻢ‬
> ‫ﺍﻋﻠﻴﺤﻀﺮﺕ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺑﻴﺎﻳﻴﺪ ﻣﺎ ﻭﺳﺎﻃﺖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻭ ﻣﻄﻤﺌﻨﴼ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺍﻋﻠﻴﺤﻀﺮﺕ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺨﺸﻴﺪ‪«.‬‬
> ‫ﺖ ﻭﻟﻲ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ‬   ‫ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺧﺪﻋﻪ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﺍﺳ ‪،‬‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻴﻠﻲ ﺑﺎﺳﻮﺍﺩ ﻭ ﻣﺆﻣﻦ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻴﻤﻪ ﮔﺎﻩ ﺳﭙﺎﻩ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ‬
> ‫ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﺎﺑﻲ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺑﺪﻫﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﻴﻤ |ﻪ ﻟﻄﻔﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ‬
> ‫ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ‪ .‬ﻟﻄﻔﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ ﺳﭙﺎﻩ ﺑﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎﻱ ﺍﻭ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻇﻬﻮﺭ ﺑﺎﺏ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ‬
> ‫ﺍﻭ ﺑﺎ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﮔﻮﺵ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺣﺮﻑ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺍﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ ﻫﻤﻪ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ‬
> ‫ﺻﻠﺢ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺍﻭ ﻭﻇﻴﻔ |ﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ‪ ,‬ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﻭ ﺁﻧﺠﺎ ﺭﺍ‬
> 
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ ‪ -‬ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺟﻨﻮﺏ ﺑﻪ ﺭﻭﺳﺘﺎﻱ ﭘَﻬﻨُﻮِﻩ ﻣﻨﺘﻬﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ‪ ,‬ﺭﻓﺖ )ﺍﺯ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﺑﺎ ﺷﺠﺎﻉ ﺍﻟﺪﻳﻦ‬
> ‫ﺳﺮﺩﺍﺭﻱ؛ ﻣﺎﻩ ﻣﻲ ‪.(٢٠١٠‬‬
> ‫‪ (۱‬ﺷﻔﻴﻊ ‪٢٥‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                               ‫‪۱۷۲‬‬
> ‫ﺗﺮﮎ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺧﺒﺮ ﺻﻠﺢ ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﺪﻧﺪ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﭼﻪ‬
> ‫ﻣﺪﺗﻲ ﮔﺬﺷﺖ‪ .‬ﻫﻴﭻ ﻋﻼﻣﺖ ﻭ ﻧﺸﺎﻧﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﭙﺎﻩ ﺁﻧﺠﺎ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ‬           ‫ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ‪ّ .‬‬
> ‫ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮ ‪،‬ﺩ ﻧﺒﻮﺩ‪ .‬ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ ﻟﻄﻔﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻧﺶ ﻣﺮﺍﻗﺐ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ‬
> ‫ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﻋﻼﻡ ﺻﻠﺢ‬  ‫ﺣﺮﮐﺘﻲ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ّ‬
> ‫ﺍﺯ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻲ ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﺭﺍ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻭﻟﻲ ﻫﻴﭻ ﺑﺎﺑﻲ ﺍﺯ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻧﻴﺎﻣﺪ ‪ .،‬ﺑﻪ ﺟﺎﻱ ﺁﻥ ﭘﻴﻐﺎﻡ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪ‬
> ‫ﮐﻪ‪:‬‬
> ‫»ﻣﺎ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺻﻠﺢ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻴﺰﻱ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﻋﻼﻥ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻴﻢ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ‬
> ‫ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﺜﻞ ﺭﻭﺯ ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﻭﺍﺿﺢ ﻭ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺑﻪ‬
> ‫ﺟﻨﮓ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻴﺪ ﻣﺎ ﺣﺎﺿﺮ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺑﺠﻨﮕﻴﺪ ﺍﻳﻦ ﺟﺎ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﮐﻨﻴﺪ‪«.‬‬
> ‫ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﻐﺎ ‪،‬ﻡ ﺻﺪﺍﻱ ﻃﺒﻞ ﻭ ﺷﻴﭙﻮﺭ ﮐﻪ ﺳﭙﺎﻫﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺟﻨﮓ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮ ‪،‬ﺩ‬
> ‫ﺕ ﭘﺸﺖ ﺩﺭﺧﺘﻬﺎ ﻭ‬     ‫ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﻭ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯ ﺍﺯ ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ّ‬
> ‫ﻣﺤﻼ ‪،‬‬
> ‫ﺗﻮﺩﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺳﻨﮓ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺸﺘﻦ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﮔﺮﻭﻫﻲ ﺍﺯ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺑﻪ‬
> ‫ﺳﻤﺖ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ‪ .‬ﺻﺪﺍﻱ ﺑﻠﻨﺪ ﻃﺒﻞ ﻭ ﺷﻴﭙﻮﺭ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ‬
> ‫ﺟﻨﮓ ﺗﻬﻴﻴﺞ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺁﻧﻬ ‪،‬ﺎ ﺁﻣﺎﺩ |ﻩ ﺷﻠﻴﮏ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻫﻢ ﺍﺯ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ ﻫﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ‬
> ‫ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ‬
> ‫ﺣﺎﺋﻞ ﺑﻴﻦ ﺁﻥ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻧﻢ ﻧﻢ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻫﻮﺍ ﻣﻪ‬
> ‫ﻢ ﭼﺸﻢ ﺭﺍ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺩﻳﺪ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺍﺯ ﺻﺪﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺗﺸﺨﻴﺺ‬         ‫ﺁﻟﻮﺩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﭼﺸ ‪،‬‬
> ‫ﺑﺪﻫﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺷﻤﺸﻴﺮﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﺑﻠﻨﺪﻱ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ‬
> ‫ﻣﻘﺮ ﺍﺻﻠﻲ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺎ‬   ‫ﮐﻪ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﮐﻴﻠﻮﻣﺘﺮ ﺍﺯ ّ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺣﻤﻠﻪ ﻋﻘﺐ ﻧﺸﻴﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻫﻤ |ﻪ ﺩﺷﻮﺍﺭﻱ‪،‬ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺗﺎﺭﻳﮑﻲ ﮐﻪ ﮐﺴﻲ ﭼﻴﺰﻱ‬
> ‫ﻧﻤﻲ‪،‬ﺩﻳﺪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﺣﻤﻠ |ﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻧﻲ ﮐﻪ‬
> ‫ﺪ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ ﺑﺮﮔﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﺯ‬  ‫ﺩﺭ ﮐﻤﻴﻨﮕﺎﻩ ﺑﻮﺩﻧ ‪،‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ‪٢٥‬‬
> ‫‪۱۷۳‬‬                            ‫‪ ۱۳‬ﻣﺮﮒ ﺳﺮﺩﺍﺭ‬
> 
> ‫ﻫﻤﻪ ﻃﺮﻑ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﻮﺍﻱ ﺗﻴﺮﻩ ﻭ ﻣﻪ‪،‬ﺁﻟﻮﺩ ﺯﻳﺮ ﺭﮔﺒﺎﺭ‬
> ‫ﮔﻠﻮﻟﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫ ‪،‬ﺎ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻳﮑﻲ ﻳﮑﻲ ﺑﻪ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺑﻪ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ‬
> ‫ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻏﺎﻳﺐ ﺭﺍ ﺷﻤﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺴﺘﮕﻲ ﺭﻭﻱ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ‪ .‬ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻧﻔﺮ ﺑﺮﻧﮕﺸﺘﻪ‬
> ‫ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺩﻭ ﺳﺎﻋﺖ ﮔﺮﻭﻫﻲ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﻫﻤﺮﺍﻫﺎﻥ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ |ﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ‬
> ‫ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮐﻪ ﺍﺟﺴﺎﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﻃﻌﻤ |ﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭﺣﺸﻲ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﻮﺍﻱ ﺳﺮﺩ ﻭ‬
> ‫ﺑﺎﺭﺍﻧﻲ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺩﻭﻳﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﺟﺴﺎﺩ ﻳﺎﺭﺍﻧﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﻳﮑﻲ ﻳﮑﻲ ﺑﻠﻨﺪ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺳﺨﺘﻲ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺴﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ ﺟﻨﮕﻞ ﺣﻤﻞ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‬
> ‫ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﺪﻓﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﺐ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﮔﺮﺳﻨﻪ‬
> ‫ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﺗﺶ ﺭﻭﺷﻦ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺍﺯ ﭼﺸﻢ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﺮﻣﺎ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﻟﺮﺯﻳﺪﻧﺪ‪ .‬ﺻﺪﺍﻱ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺁﻭﺍﺯ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ‪ -‬ﻭ ﻣﻲ‪،‬ﮔﻔﺘﻨﺪ‬
> ‫ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﮑﺴﺖ ﻭ ﻣﺮﮒ ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ‪ .‬ﻣﺠﺮﻭﺣﺎﻥ ﮐﻪ‬
> ‫ﺑﻴﻬﻮﺵ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮔﺎﻫﻲ ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺯ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﮐﻤﻲ ﺁﺏ ﮔﺮﻡ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ‪ -‬ﭼﻴﺰﻱ‬
> ‫ﻼ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ ‪ -‬ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻴﻬﻮﺵ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻪ ﭘﺘﻮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺭﻭﻱ‬          ‫ﮐﻪ ﺍﺻ ً‬
> ‫ﺣﻖ ﻫﻤﻪ‬‫ﺍﻳﻦ ﻣﺠﺮﻭﺣﺎﻥ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻗﻄﺐ ﺑﺎ ﺟﻤﻼﺗﻲ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ| ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ّ‬
> ‫ﺭﺍ ﺗﺴﻠﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺩﻭ ﻳﺎ ﺳﻪ ﺑﺎﺑﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺗﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‬
> ‫ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺩﺭ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ ﺁﻥ ﺑﺎﻻ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻓﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺳﺤﺮ ﺻﺪﺍﻱ ﻃﺒﻞ ﻭ ﺷﻴﭙﻮﺭ‬
> ‫ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ| ﺣﻤﻠﻪ| ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺧﻴﻠﻲ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﻟﻲ‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻱ ﻧﺒﺮﺩ ﺑﻌﺪﻱ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﻫﻤﺰﻣﺎﻥ ﺷﻠﻴﮏ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺗﻌﺪﺍﺩﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻧﻴﺮﻭ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‬
> ‫ﻼ ﻋﻠﻲ ﻧﻘﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺣﻤﻠﻪ‬    ‫ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺭﻫﺒﺮﻱ ﻣ ّ‬
> ‫ﻧﻬﺎﻳﻲ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺩﻭﻳﺪﻧﺪ‪ .‬ﮔﻠﻮﻟﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻪ ﺟﻤﺠﻤﻪ| ﻣﻼ ﻧﻘﻲ ﺧﻮﺭﺩ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ‬
> ‫ﻳﮏ ﻳﮏ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮔﺮﻭﻩ ﻫﺪﻑ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ ﺩﻳﮕﺮ‪ ،‬ﻭﻗﺘﻲ ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ‪،,‬‬
> ‫ﺷﺎﻧﺰﺩﻩ ﺑﺎﺑﻲ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺯﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ| ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ‬
> ‫ﻭﻟﻲ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﻫﻤﻪ| ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍﻧﺪﮐﻲ ﺑﻌﺪ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻫﻤﻪ| ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﻳﺎ ﮐﺸﺘﻪ‬
> ‫ﻳﺎ ﺍﺳﻴﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺳﺮ ﻣﺠﺮﻭﺣﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﻳﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﻘﻴﻪ| ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺷﺐ ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ ﮔﻢ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                       ‫‪۱۷۴‬‬
> ‫ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺳﺮﻣﺎﻱ ﺟﻨﮕﻞ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻳﺎ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺳﺮ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺑﺮﻳﺪﻧﺪ‪.‬‬
> 
> ‫ﻣﻼ ﻋﻠﻲ ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﺷﻔﻴﻊ ﻓﺎﺻﻠ |ﻪ‬‫‪ (۱‬ﺷﻔﻴﻊ ‪ .٢٥-٢٦‬ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺑﻲ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺎ ﻣﻬﺎﺟﻤﻴﻦ ﺭﻓﺖ ّ‬
> ‫ﺑﻴﻦ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻭ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺑﺎﺑﻴﻬﺎ ﺭﺍ »ﻳﮏ ﺭﺑﻊ ﻓﺮﺳﻨﮓ« ﺫﮐﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻌﺎﺩﻝ ‪ ۱,۲‬ﮐﻴﻠﻮﻣﺘﺮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ‬
> ‫ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ ﺑﺨﺶ ﺍﺯ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺭ ‪،‬ﺍ ﻣﺜﻞ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻱ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﺸﮑﻞ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﮔﻠﻮﻟﻪ‪،‬ﻫﺎ‬
> ‫ﻧﻤﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺁﻥ ﻣﺴﺎﻓﺖ ﺯﻳﺎﺩ ﺭﺍ ﻃﻲ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺩﻗﻴﻖ ﻣﺮﺩﺍﻧﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺳﺮ‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺗﻌﺪﺍﺩ ﮐﻞ ﻣﺮﺩﺍﻧﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﺒﺮﺩ ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﻧﻔﺮ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ‬
> ‫ﺍﺳﺖ )ﺷﻔﻴﻊ ‪١٨ ,١٧٦‬؛ ﻧﻴﺮﻳﺰﻱ ‪ .(٥‬ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩﻱ ﮐﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺳﺮﻫﺎﻱ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﻭ ﻳﺎ ﻋﺪﺩ ﺫﮐﺮ‬
> ‫ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﻱ ﮐﺸﺘﻪ‪،‬ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺍﺯ ﺻﺪ ﻭ ﻫﺸﺘﺎﺩ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪﻩ ) ﺷﻔﻴﻊ ‪ ، .٢٨‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺝ‪ (٥٠ ,٤ .‬ﺑﻪ ﺣﺪﺍﮐﺜﺮ‪٤٠٠‬‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﺪ )ﺁﺑﺎﺩﻩ‪،‬ﺍﻱ ‪ ,،‬ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﺭﺑﺎﻧﻲ؛ ﻓﺼﻞ ‪ .(٤ ,١٣‬ﺩﺭ ﻗﺮﻥ ﺑﺪﻳﻊ )‪ (١٦٥‬ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ )‪ (١٩٠‬ﺗﻌﺪﺍﺩ ‪ ٢٠٠‬ﺫﮐﺮﺷﺪﻩ‬
> ‫ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪۱۴‬‬
> 
> ‫ﺍﻳﺜﺎﺭ ﻭ ﺟﺎﻧﺒﺎﺯﻱ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﺍﻥ‬
> 
> ‫ﺍﻳﻞ ﺑﻬﺎﺭﻟﻮ ﺯﻧﺎﻥ ﻭ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﺎﻍ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺍﺳﻔﺮﺟﺎﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺑﻪ‬
> ‫ﺳﻤﺖ ﺍﺭﺩﻭﮔﺎﻩ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺑﺮﺩﻧﺪ‪ ۱.‬ﭘﻴﺮ ﻭ ﺟﻮﺍﻥ ‪ ,،‬ﮐﻮﺩﮎ ‪ ,،‬ﺯﻥ ﺣﺎﻣﻠﻪ ‪ ,،‬ﺯﻥ ﺷﻴﺮﺩﻩ ‪,،‬‬
> ‫ﻫﻤﻪ ﻭ ﻫﻤﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﻫﻔﺘﻪ‪،‬ﻫﺎ ﺟﻨﮓ ﻭ ﺩﺭﮔﻴﺮﻱ ‪،‬ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩ ﺁﺫﻭﻗﻪ ﻭ ﺁﺏ ﺿﻌﻴﻒ‬
> ‫ﻭ ﺭﻧﺠﻮﺭ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﺣﺎﻻ ﺑﺪﻭﻥ ﭘﺪﺭ ‪ ,،‬ﻫﻤﺴﺮ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻳﺎ ﻫﻴﭻ ﭘﺸﺘﻴﺒﺎﻥ ﻭ ﮐﻤﮑﻲ ﺑﻪ‬
> ‫ﺻﻒ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻣﺮﺩﺍﻥ ﺭﺍ‪ ,‬ﮐﻪ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻪ ﺟﻨﮓ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ‬
> ‫ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻣﺮﮒ ﺑﻮﺩﻧﺪ ‪ ,،‬ﺍﺯ ﮔﺮﻭﻩ ﺧﺎﺭﺝ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ۲‬ﻭ ﺑﻪ ﺟﻠﻮﻱ ﺻﻒ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻓﺴﺮﻱ‬
> ‫ﮐﻪ ﺳﺮﮐﺮﺩ |ﻩ ﻓﻮﺝ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻮﺩ ﺍﺳﻠﺤ |ﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺷﻠﻴﮏ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺑﺪﻥ‬
> ‫ﻧﺤﻴﻒ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﻭ ﭘﻴﺮﻣﺮﺩ ﺑﺮ ﺧﺎﮎ ﻏﻠﺘﻴﺪ‪ .‬ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺁﻥ ﭘﻴﺮﻣﺮﺩ ﺑﺎ ﻭﺣﺸﺖ‬
> ‫ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺻﺤﻨﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺳﺮﺑﺎﺯﻱ ﺟﻠﻮ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺳﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻦ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﻓﺴﺮ‬
> ‫ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﺳﺮﺁﻥ ﭘﻴﺮﻣﺮﺩ ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺯﻭﺭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻗﻮﻡ ﺑﻬﺎﺭﻟﻮ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻃﻮﺍﺋﻔﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﺎﺣﻴﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺨﺸﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﻞ ﺧﻤﺴﻪ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺯﺑﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﻗﻮﻡ ﺁﺫﺭﻱ ﺍﺳﺖ‪ّ .‬‬
> ‫ﺣﮑﺎﻡ ﻗﺎﺟﺎﺭ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ ﺍﻳﻞ ﻗﺸﻘﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻋﺒﻮﺭ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﭘﻨﺞ ﻃﺎﺋﻘﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﻳﮏ ﺍﻳﻞ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻧﺪ‪ .‬ﺷﻔﻴﻊ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻳﻦ ﺍﻳﻞ ﺑﻪ ﺯﻧﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﺳﺎﺭﺕ‬
> ‫ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻫﻴﭻ ﺁﺯﺍﺭﻱ ﻧﺮﺳﺎﻧﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺑﺮﻋﮑﺲ ﺁﻥ ﺩﺭ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺑﺮﻳﺘﺎﻧﻴﺎﻳﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ‬
> ‫ﺗﻮﭘﺨﺎﻧﻪ ﺳﻴﺼﺪ ﺯﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ »ﺑﻪ ﺯﻭﺭ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻋﻘﺪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪ« )ﻣﺆﻣﻦ ‪ .(١٥٠‬ﻋﻠّﺖ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺪ ﻭ ﻳﺎ‬
> ‫ﺍﻣﺮ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺷﻔﻴﻊ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺣﻔﻆ ﺣﺮﻣﺖ ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺳﻌﻲ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﻧﮑﻨ ‪،‬‬
> ‫ﺷﺎﻳﺪ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺑﺮﻳﺘﺎﻧﻴﺎ ﻳﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩﻱ ﺍﺳﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﴽ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺍﺳﻴﺮ ﺷﺪﻧﺪ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﮕﺎﺭﻧﺪﮔﺎﻥ‬
> ‫ﺗﻌﺪﻱ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ‬
> ‫ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﻃﺎﺋﻔﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺣﻔﻆ ﺷﻌﺎﻳﺮ ﺧﻮﺩ ﻫﻴﭻ ﺯﻧﻲ ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ ّ‬
> ‫ﻼ ﻣﻮﺳﻲ ﻧﻤﺪﻣﺎﻝ ‪ ،‬ﭘﻮﺳﺖ ﺳﺎﺯ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﺑﺎﻗﺮ ﺻﺒﺎﻍ ﺭﻧﮕﺮﺯ ﺑﻮﺩﻧﺪ )ﺷﻔﻴﻊ ‪.(٢٧‬‬         ‫‪ (۲‬ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻣﺮﺩ ﻣ ّ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                         ‫‪۱۷۶‬‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻴﻤ |ﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ‪ ۱‬ﻭ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﭘﻴﺸﮑﺶ ﺗﻘﺪﻳﻢ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺑﺎ‬
> ‫ﻳﮏ ﺭﻭﺑﻨﺪ ﺳﻴﺎﻩ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺧﺘﺮ ﺑﭽﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺭﺍ‪ ,‬ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺑﺰﺭﮔﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪,‬‬
> ‫‪،‬ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪ‪ ,‬ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﺳﺐ ﻧﺸﺎﻧﺪ ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺻﺪﻫﺎ ﺍﺳﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ ﺧﻮﺩ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺑﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺩﺭ ﺍﺭﺩﻭﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﻮﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﻲ‪،‬ﺳﺎﻣﺎﻥ ﺑﺮ ﺭﻭﻱ ﺗﺨﺘﻪ ﺳﻨﮓ ﺑﺰﺭﮔﻲ‬
> ‫ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺑﺎﻍ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻓﺴﺮﺍﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺟﺸﻦ ﻭ ﭘﺎﻳﮑﻮﺑﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻓﺴﺮ‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ ﺍﺳﻴﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﺁﻭﺭﺩ‪ ,‬ﺍﺯ ﺍﺳﺐ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺁﻣﺪ‪ ,‬ﺩﺧﺘﺮ ﮐﻮﭼﮏ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺭﻭﺑﻨﺪﻩ ﺳﻴﺎﻩ ﺭﻭﻱ‬
> ‫ﺕ ﻭﺳﻂ ﻣﺠﻠﺲ ﻫﻞ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺳﺮ ﺑﺮﻳﺪ |ﻩ ﭘﺪﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺍﻭ ﺍﻓﺘﺎﺩ‪ ,‬ﻏﻠﺘﻴﺪ ﻭ ﺩﺭ‬       ‫ﺻﻮﺭ ‪،‬‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﭘﻴﺶ ﭘﺎﻱ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
> ‫ﺍﻓﺴﺮ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎ ﻟﺤﻨﻲ ﻏﺮﻭﺭﺁﻣﻴﺰ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺷﻤﺎ ﻫﻤﮕﻲ ﺍﺟﺮﺍ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ‬
> ‫ﻫﻤﮕﻲ ﻗﻠﻊ ﻭ ﻗﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ‪«.‬‬
> ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮﻭﺯﻱ ﺑﺮ ﻟﺒﺎﻧﺶ ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ‬
> ‫ﻭ ﺑﻪ ﺍﻓﺴﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺷﮑﺮ«‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻭﻗﺖ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ‬
> ‫ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻘﺪﺭ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻭ ﺯﺣﻤﺖ ﺩﺭﺳﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﻨﺒﻴﻪ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮐﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﺰﺩﻳﮑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻳﮏ ﺳﻨﮕﺮ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺑﻪ ﺯﻧﻬﺎ ﻭ ﺑﭽﻪ‪،‬ﻫﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﺍﺧﻞ‬
> ‫ﺁﻥ ﺳﻨﮕﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻼﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﺳﺮﺷﻨﺎﺱ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺳﻪ‬       ‫ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺍﺳﺮﺍ ﻣ ّ‬
> ‫ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﺑﺎﺑﻲ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻓﺮﺩﻱ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۵۰‬ﻣﺠﺮﻭﺡ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﻼﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻪ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺩﺍﻧﺶ ﺍﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ‬    ‫ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻣ ّ‬
> ‫ﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﻭﺍﻗﻌﴼ‬   ‫ﻣﻲ‪،‬ﮔﺬﺍﺷﺘﻨ ‪،‬‬
> ‫ﻼﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﺭﺍ ﺍﺣﻀﺎﺭ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻭ ﺑﺎ ﻟﺤﻨﻲ ﺗﻤﺴﺨﺮﺁﻣﻴﺰ‬    ‫ﻢﻣ ّ‬ ‫ﺑﺎﺑﻲ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴ ‪،‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻧﻴﮑﻼﺱ ﺍﻳﻦ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺭﺍ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺯﻧﺎﻥ ﻭ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ‪ :‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ )ﺝ‪ ١ .‬ﺹ ‪ ٧٠٠ (١٩٠‬؛ ﻧﻴﮑﻼﺱ‬
> ‫)‪ (٤٢٢‬ﻭ ﺷﻔﻴﻊ )‪٦٠٣ (٢٧‬؛ ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ )ﺝ‪، ٤ .‬ﺹ ‪ (٥١‬ﻭ ﻓﻴﻀﻲ )‪ (١١٢‬ﻭ ﻋﻬﺪﻳﻪ )‪ (١١٨‬ﻫﺮ ﺳﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩ ‪٦٠٠‬‬
> ‫ﺭﺍ ﺫﮐﺮ ﮐﺮﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺩﺭ ﻧﻴﮑﻼﺱ )‪ (٤٢١‬ﻣﺤﻠﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺍﺭﺩﻭﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﭘﺎ ﮐﺮﺩ »ﮐﻮﻩ ﺑﻴﺎﺑﺎﻥ« ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ‪ .‬ﺷﻔﻴﻊ‬
> ‫ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺩﺭ ﻳﮏ ﺑﺎﻍ ﺍﺷﺎﺭﻩ‪،‬ﺍﻱ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻧﻴﮑﻼﺱ )‪ (٤٢١‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺳﺮ ﻣﺘﻌﻠّﻖ‬
> ‫ﺑﻪ ﺩﺍﻳﻲ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫‪۱۷۷‬‬                            ‫‪ ۱۴‬ﺍﻳﺜﺎﺭ ﻭ ﺟﺎﻧﺒﺎﺯﻱ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﺍﻥ‬
> 
> ‫ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
> ‫»ﺗﻮ ﺑﺮﺍﻱ ﺧﻮﺩﺕ ﮐﺴﻲ ﺑﻮﺩﻱ‪ .‬ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺩﺍﻧﺶ ﻭ ﻳﮏ ﻋﻤﺮ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺑﺎ‬
> ‫ﺕ ﭼﻄﻮﺭ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩﻱ ﭘﺴﺮﺍﻧﺖ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ! ﺯﻧﺖ ﺍﺳﻴﺮ ﺷﻮﺩ!«‬              ‫ﻋ ّﺰ ‪،‬‬
> ‫ﻼﻋﺒﺪ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ‪:‬‬     ‫ﻣّ‬
> ‫»ﺗﻮﺍﻥ ﺣﺮﻑ ﺯﺩﻥ ﻧﺪﺍﺭﻡ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻣﻲ‪،‬ﮔﻮﻳﻢ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻞ ﻣﻨﺴﻮﺥ ﺷﺪﻩ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺍﺳﺖ‪«.‬‬
> ‫ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻋﻮﺩ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻞ ﻣﺤ ّﻘﻖ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺯﻣﺎﻥ‬
> ‫ﻇﻬﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪ ﻓﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﺗﻤﺎﻡ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍﺳﻼﻡ ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻮ ّﺳﻂ‬
> ‫ﻲ ﻣﻨﺴﻮﺥ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺟﺪﻳﺪﻱ ﺑﻪ‬    ‫ﺏ ﻣﻈﻬﺮ ﺍﻣﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺷﺎﺭﻉ ﺍﻣﺮ ﺑﺎﺑ ‪،‬‬      ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎ ‪،‬‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﻼﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻭ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﻭﻱ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺸﻢ ﺁﻭﺭﺩ‪.‬‬           ‫ﭘﺎﺳﺦ ﺟﺴﻮﺭﺍﻧ |ﻪ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼﻋﺒﺪ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﺭﺍ ﺑﺎ‬‫ﺑﺮﺍﻱ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺑﻴﺸﺘ ‪،‬ﺮ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺑﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻧﺶ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﺩﻫﺎﻥ ﻣ ّ‬
> ‫ِﮔﻞ ﭘﺮ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺍﻭ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻋﺬﺭﺧﻮﺍﻫﻲ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺩﻫﺎﻧﺶ‬
> ‫ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﻼﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﺷﻠﻴﮏ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭ‬        ‫ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺑﺎ ﻫﻔﺖ‪،‬ﺗﻴﺮ ﺑﻪ ﻣ ّ‬
> ‫ﺍﻭ ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺳﺮﺵ ﺭﺍ ﮐﻤﻲ ﺧﺮﺍﺵ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺑﺎ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻣﺎﻧﻊ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻱ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﻼﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﻣﺤﺘﺮﻡ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻪ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﺑﺮﺩﻩ‬             ‫ﻣّ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‪،‬ﻫﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﻮﺝ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺍﺳﺮﺍ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺁﺷﻨﺎﻳﺎﻥ ﺧﻮﺩ‬
> ‫ﺭﺍ ﺩﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻧﮑﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺭﺍ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﮐﻨﺪ ﺑﺎ ﭼﻤﺎﻗﺶ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﺁﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﺍﺳﻴﺮ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﮐﺘﮏ ﺳﺨﺘﻲ ﺯﺩ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺷﻔﻴﻊ ‪٢٧‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺍﻳﻦ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﻋﻼﻥ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭ ﺟﻤﻊ ﺑﺪﺷﺖ ﺩﺭ ﻣﺎﻩ ﺟﻮﻻﻱ ﺳﺎﻝ ‪ ١٨٤٨‬ﻡ‪ .‬ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺷﻔﻴﻊ)‪ (٢٧-٣٠‬ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺑﺎﻻ ﺭﺍ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﮔﻔﺘﮕﻮﻱ ﺫﮐﺮ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ‪ .‬ﺣﺎﺟﻲ ﻣﻴﺮﺯﺍ‬
> ‫ﻋﺒﺪﺍﻟﻮﻫﺎﺏ ﺭﻭﺿﻪ‪،‬ﺧﻮﺍﻥ‪ ,‬ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺣﺎﺝ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﺎﺻﺮ‪) ,‬ﺷﻔﻴﻊ ‪ (٣٠‬ﺷﺨﺼﻲ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﭼﻤﺎﻕ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﻓﺮﺩ ﺑﺎﺑﻲ‬
> ‫ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺭﺍ ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﻓﺮﺍﺭ ﺩﻫﺪ‪» .‬ﺷﺨﺺ ﺳﺮﺷﻨﺎﺱ« ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺑﻮ ﺣﺴﻦ‪ ,‬ﭘﺴﺮ‬
> ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺗﻘﻲ ﺑﻮﺩ )ﺷﻔﻴﻊ ‪.(٣٠‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                         ‫‪۱۷۸‬‬
> ‫ﻭﻗﺖ ﺁﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ‪ ,،‬ﺯﻧﺎﻥ ﻭ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺍﺳﻴﺮ ﻭ ﺩﻭﻳﺴﺖ ﺳ ِﺮ ﺑﺮﻳﺪﻩ‪ ۱‬ﺭﺍ‬
> ‫ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻗﺸﻮﻥ ﻇﻔﺮﻣﻨﺪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻨﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺮﻫﺎﻱ ﺑﺮﻳﺪ |ﻩ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ‬
> ‫ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺒﺪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﺰﺭﮔﻲ‪ ,‬ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺣﻤﻞ ﻣﻴﻮﻩ ﺑﺮ ﭘﺸﺖ ﻗﺎﻃﺮ ﻭ ﺍﻻﻍ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ‪ ,،‬ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﺴﻴﺮﻱ ﺑﺎ ﺷﻴﺐ ﺗﻨﺪ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ۳.‬ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ‬
> ‫ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﻴﺎﻥ‪،‬ﺑﺮ ﺩﺭﺳﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺯﻭﺩ‪،‬ﺗﺮ ﺑﻪ ﺑﺎﻻﻱ ﮐﻮﻩ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻨﮑﻪ‬
> ‫ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺷﻴﺒﻲ ﭘﺎﻳﺸﺎﻥ ﺭﻭﻱ ﺯﻣﻴﻦ ﻧﻠﻐﺰﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻣﻲ ﻳﮏ ﻗﻄﻌﻪ ﭼﻮﺏ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ‬
> ‫ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﭘﻠﮑﺎﻥ ﭼﻮﺑﻲ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ۴.‬ﺯﻧﻬﺎ ﻣﻮﺍﻇﺐ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﺯ ﺳﺮﺍﺷﻴﺒﻲ‬
> ‫ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ ‪ .،‬ﻭﻟﻲ ﺧﻴﻠﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﭘﺎﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﺤﮑﻢ ﺭﻭﻱ ﺯﻣﻴﻦ ﻧﮕﻪ‪،‬ﺩﺍﺭﻧﺪ ‪.،‬‬
> ‫‪۵‬‬
> ‫ﭘﺎﻳﺸﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﻟﻐﺰﻳﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺭﺗﻔﺎﻉ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺪﻧﺸﺎﻥ ﻣﺘﻼﺷﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫‪۶‬‬
> ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﮐﻮﻩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺁﺳﻴﺎﺏ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﭘﺴﺮ ﺑﭽ |ﻪ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ‪،‬ﺳﺎﻟﻪ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺩﺳﺖ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ ﮐﻤﺮ ﺧﻮﺩ‬
> ‫ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﻲ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﻗﺪﻡ ﺑﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺷﺖ ‪ ۷‬ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪» :‬ﭼﺮﺍ‬
> ‫‪ (۱‬ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺳﺮﻫﺎﻱ ﺑﺮﻳﺪﻩ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﺑﺮﺩ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺫﮐﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ :‬ﻗﺮﻥ‬
> ‫ﺑﺪﻳﻊ )‪ ٢٠٠ (٧٩‬ﻧﻔﺮ؛ ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ )ﺝ‪١٨٠ (٥٠ ، ,٤ .‬؛ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ )‪٢٠٠ (١٩٠‬؛ ﺷﻔﻴﻊ )‪ (٢٨‬ﺣﺪﻭﺩ ‪ ١٨٠‬ﻧﻔﺮ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺍﻳﻦ ﺳﺒﺪﻫﺎ ﺭﺍ »ﻟﻮﺩﻩ« ﻣﻲ‪،‬ﻧﺎﻣﻴﺪﻧﺪ)ﺑﻴﻨﻴﮓ ‪.(٢٤٣‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺷﻔﻴﻊ ﻧﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﮐﻮﻩ ﺭﺍ »ﺑﻲ‪،‬ﺳﺎﻣﺎﻥ« ﺫﮐﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻫﺎﻟﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﺷﺪﻩ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺧﺎﮐﻲ ﺑﻪ‬
> ‫ﻧﺎﻡ ﺑﻲ‪،‬ﺳﺎﻣﺎﻥ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﻭﺭ ﮐﻮﻩ ﻣﻲ‪،‬ﭘﻴﭽﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺑﺎﻻ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻭ ‪،‬ﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺁﻧﮑﻪ ﻃﻮﻻﻧﻲ‪،‬ﺗﺮ ﺑﻮﺩ ﺍّﻣﺎ ﭘﻴﻤﻮﺩﻥ ﺁﻥ‬
> ‫ﺁﺳﺎﻥ‪،‬ﺗﺮ ﺑﻮﺩ‪ ,‬ﺭﺍﻫﻲ ﮐﻪ ﻋﺒﻮﺭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﺮﻳﻊ‪،‬ﺗﺮ ﺑﻮﺩ ﺍّﻣﺎ ﺷﻴﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮﻱ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺘﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺷﺪﻩ‬
> ‫ﺍﺳﺖ‪ ,‬ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﻋﺒﻮﺭ ﭼﻬﺎﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻭ ﻣﺮﺩﺍﻧﻲ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ ﮐﻮﻩ ﭘﻴﻤﺎﻳﻲ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ ,‬ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۴‬ﺍﺯ ﻳﮏ ﮔﻔﺘﮕﻮﻱ ﺷﺨﺼﻲ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻢ ﺟﻬﺎﻧﺘﺎﺏ )ﺳﺮﺩﺍﺭﻱ( ﺟﺬﺍﺑﻲ؛ ﮊﺍﻧﻮﻳﻪ ‪ .٢٠١٠‬ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺐ‪،‬ﺩﺍﺭ‬
> ‫»ﺳ ِﮑﺶ« ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ‪.‬‬
> ‫َ‬
> ‫‪ (۵‬ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ )ﺝ‪ ٦٠ (٤۵٧ ,٢ .‬ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺯﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﮐﻮﻩ ﺑﻪ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺳﻘﻮﻁ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ‬
> ‫ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۶‬ﺷﻔﻴﻊ )‪ (٢٨‬ﺑﻪ ﺁﺳﻴﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ »ﺗﺨﺖ« ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﺑﺎ ﺳﺎﮐﻨﻴﻦ ﻗﺒﻠﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ‪ ،‬ﻧﮕﺎﺭﻧﺪﮔﺎﻥ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ ﺍ ّﻃﻼﻋﻲ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﻠﻤﻪ ﺑﻪ ﭼﻪ ﻣﻌﻨﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﻪ ﮐﺪﺍﻡ ﺁﺳﻴﺎﺏ ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﺑﺪﺳﺖ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺟﻨﻮﺏ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺩﻭ ﺁﺳﻴﺎﺏ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ‪ :‬ﻳﮑﻲ ﺩﺭ ﻧﺰﺩﻳﮑﻲ ﺭﺍﻩ‬
> ‫ﺁﺏ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺩﺭ ﺟﻨﻮﺏ ﺷﻬﺮ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺭﺍﻩ ﺁﺏ ﺧﺒﻴﺮ ﺩﺭ ﻧﺰﺩﻳﮑﻲ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺩﺭ ﺟﻨﻮﺏ ﺷﺮﻗﻲ‬
> ‫ﺷﻬﺮ‪ .‬ﮐﻮﺭﻩ‪،‬ﺭﺍﻩ ﺑﻲ‪،‬ﺳﺎﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﺁﺳﻴﺎﺏ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺧﺘﻢ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ ‪ .،‬ﺑﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺯﻳﺎﺩ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺳﻴﺎﺑﻲ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ‬
> ‫ﺍﺗﻔﺎﻗﺎﺗﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻓﺼﻞ ﺫﮐﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﻮﻗﻮﻉ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۷‬ﻣﺤﻤﺪ ﺷﻔﻴﻊ ‪ ،‬ﻧﮕﺎﺭﻧﺪ |ﻩ ﺩﺳﺖ‪،‬ﻧﻮﺷﺘﻪ‪،‬ﺍﻱ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ‬
> ‫‪۱۷۹‬‬                               ‫‪ ۱۴‬ﺍﻳﺜﺎﺭ ﻭ ﺟﺎﻧﺒﺎﺯﻱ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﺍﻥ‬
> 
> ‫ﺩﺳﺘﻬﺎﻱ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺍﻳﻨﻄﻮﺭﻱ ﺑﻪ ﮐﻤﺮ ﺧﻮﺩﺕ ﺑﺴﺘﻲ؟« ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺏ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺮﺍﻱ‬
> ‫ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﮑﺸﻨﺪ ﺑﻔﻬﻤﻢ ﻭ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻧﺒﺎﺷﻢ ﻳﮏ ﻋﻤﺮ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﭘﺴﺮ‬
> ‫ﮔﻤﺸﺪﻩ‪،‬ﺍﻡ ﺑﺎﺷﻢ‪ «.‬ﺍﻭ ﭘﺴﺮ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﻐﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺁﻥ ﺯﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻨﺎ ﺑﻪ‬
> ‫ﻭﺻﻴّﺖ ﺷﻮﻫﺮﺵ ﺳﺎﺩﻩ‪،‬ﺗﺮﻳﻦ ﻟﺒﺎﺱ‪،‬ﻫﺎﻳﺶ ﺭﺍ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ‬
> ‫ﺍﺳﻴﺮ ﺷﺪ ﺑﻪ ﻃﻤﻊ ﻟﺒﺎﺱ ﮔﺮﺍﻧﻘﻴﻤﺖ ﺍﻭ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﻟﻲ ﮐﻼﻫﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺮ ﭘﺴﺮ ﺧﺮﺩ ﺳﺎﻟﺶ‬
> ‫ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻗﻄﻌ |ﻪ ﺗﺰﺋﻴﻨﻲ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎﻱ ﺳﻮﺍﺭﻩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺳﺐ ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮔﺬﺷﺖ ﺧﻢ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺎ ﭼﻨﺎﻥ ﺿﺮﺑﺘﻲ ﮐﻼﻩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﺮ ﭘﺴﺮ ﺧﺮﺩﺳﺎﻝ ﮐﺸﻴﺪ ﮐﻪ ﺁﻥ‬
> ‫ﭘﺴﺮ ﺍﺯ ﺑﻐﻞ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮ ﺁﻥ ﻃﺮﻑ‪،‬ﺗﺮ ﺑﻪ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩ‪ .‬ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺎ ﺗﺮﺱ ﻭ ﻭﺣﺸﺖ ﺑﻪ‬
> ‫ﺳﻤﺖ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ ﺩﻭﻳﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﭘﺴﺮ ﺑﻴﻬﻮﺵ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺭﻭﻱ ﺳﺮﺵ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ‬
> ‫ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻣﻮﻱ ﺍﻭ ﺭﺍ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺧﺎﻟﻲ ﺍﺯ ﻣﻮ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻣﺎﺩﺭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ ﺭﺍ ﺩﺭ‬
> ‫ﺑﺎﺯﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﻲ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺗﮑﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻫﻮﺵ ﺁﻳﺪ ﻭﻟﻲ ﺳﻮﺩﻱ‬
> ‫ﻧﺪﺍﺷﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﺭﻭﻱ ﺯﻣﻴﻦ ﺯﺍﻧﻮ ﺯﺩ ﻭ ﺟﺴﺪ ﺑﻲ‪،‬ﺟﺎﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﺗﻮﻟﺪﺵ ﺩﺭ ﭘﺘﻮ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ‪ ,،‬ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ‪.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﺍﻳﻞ ﺑﺰﺭﮒ ﻗﺸﻘﺎﻳﻲ ﻗﻮﻣﻲ ﭼﺎﺩﺭﻧﺸﻴﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﮔﻠﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺎﻥ‬
> ‫ﻓﺎﺭﺱ ﻳﻴﻼﻕ ﻭ ﻗﺸﻼﻕ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ‪ ,،‬ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺗﺮﮐﻲ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ‪ ,،‬ﻗﺎﻟﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ‬
> ‫ﺭﻧﮕﺎﺭﻧﮓ ﻭ ﮔﺮﺍﻥ ﻗﻴﻤﺘﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺧﺮﻳﺪ ﻭ ﻓﺮﻭﺵ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﻭ‬
> ‫ﻟﺒﺎﺱ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺭﻧﮕﺎﺭﻧﮓ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ ﺍﺯ ﻟﺒﺎﺱ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻭ ﺳﺎﮐﻨﻴﻦ ﺍﺳﺘﺎﻥ ﻓﺎﺭﺱ‬
> 
> ‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﺷﻔﻴﻊ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻗﻮﻉ ﺣﻮﺍﺩﺙ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۵٣‬ﺍﻭ ﭘﺴﺮﺑﭽﻪ‪،‬ﺍﻱ ‪۹‬ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ‪ .،‬ﺍّﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺳﻴﺮ‬
> ‫ﺣﻮﺍﺩﺙ ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎ ‪،‬ﻥ ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ‪۱٤‬‬
> ‫ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ )ﺝ‪، ٦ .‬ﺹ ‪.(۸٧٠‬‬
> ‫»ﭘﺴﺮﺑﭽﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻣﺮﮒ ﺑﻮﺩ«‪ .‬ﺷﻔﻴﻊ )‪ (٢٨‬ﻣﺸﺨﺺ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﮐﻪ‬       ‫ّ‬       ‫ﮐﻪ‬  ‫‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ‬
> ‫‪ (۱‬ﻓﻴﻀﻲ ‪ .١١٦‬ﻓﻴﻀﻲ ﻣﻲ‬
> ‫ﭘﺴﺮﺑﭽﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ ﻳﺎ ﺧﻴﺮ‪ .‬ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎﺋﻴﮑﻪ ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﭘﺴﺮﺑﭽﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺷﻔﻴﻊ ‪,،‬‬   ‫ّ‬    ‫ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺩﺳﺘﻨﻮﺷﺘ |ﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ‪ ,،‬ﺫﮐﺮ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻧﮕﺎﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺑﺎﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﮐﻮﭼﮏ‪،‬ﺗﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﭘﺴﺮﺑﭽﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺥ ﺩﺍﺩﻩ‬
> ‫ّ‬     ‫ﻣﺸﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﻣﺮﮒ ﺍﻳﻦ‬  ‫ﺣﺎﺩﺛﻪ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺑﺪﺭﺳﺘﻲ ّ‬
> ‫‪،‬ﺍّﻣﺎ ﻃﺒﻖ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ‪،‬ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺩﮐﺮ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                           ‫‪۱۸۰‬‬
> ‫ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﻳﻴﻼﻕ ﻭ ﻗﺸﻼﻕ ﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﺮﮐﺰ ﻓﺎﺭﺱ ‪ ,،‬ﺷﻬﺮ‬
> ‫ﺷﻴﺮﺍﺯ ‪ ,،‬ﻋﺒﻮﺭ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﮐﻢ ﮐﻢ ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ ﺳﻴﺎﺳﻲ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺳﺮﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﻃﺎﻳﻔﻪ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺑﺎ ﺣﺎﮐﻤﺎﻥ ﻓﺎﺭﺱ ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭ ﺍﺩﺍﺭ |ﻩ ﺍﺳﺘﺎﻥ ﻓﺎﺭﺱ ﻫﻤﮑﺎﺭﻱ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻟﻄﻔﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺳﺮﺍﻥ ﻃﺎﺋﻔ |ﻪ ﻗﺸﻘﺎﻳﻲ ﻭ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ ﻟﺸﮕﺮ ﺍﻳﺎﻟﺖ‬
> ‫ﻓﺎﺭﺱ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺳﺘﺨﺪﺍﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ ﻧﻔﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﻭ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺗﻮﭖ ﺩﺭ‬
> ‫ﮐﻮﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺠﻨﮕﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺩﻫﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﻭ ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩﺵ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺁﺳﻴﺎﺏ ﺍﺭﺩﻭ ﺯﺩﻧﺪ ﻭ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ‬
> ‫ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻱ ﺭﺍﺁﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ۲.‬ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺳﺮﺍ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻦ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ‪ ,،‬ﺣﺎﻻ ﺑﻪ‬
> ‫ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺸﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺯﻳﺮﺍ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺯﻧﺪﻩ ﻳﺎ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﻣﺮﺩ |ﻩ ﻫﺮ ﺑﺎﺑﻲ ﺟﺎﻳﺰﻩ‪،‬ﺍﻱ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻗﺸﻘﺎﻳﻲ ﺑﺎ ﺧﻨﺠﺮ ‪ ,،‬ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻭ ﺍﺳﻠﺤ |ﻪ ﮔﺮﻡ ﺩﺭ ﺟﺎ ّﺩﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ‬
> ‫ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺸﺖ ﻫﺮ ﺗﺨﺘﻪ ﺳﻨﮕﻲ ‪ ,،‬ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺮ ﺩﺧﻤﻪ‪،‬ﺍﻱ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻏﺎﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻲ ﻗﺪﻡ‬
> ‫ﺑﻪ ﻗﺪﻡ ﺩﺭ ﺟﺴﺘﺠﻮﻱ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺍﺯ ﮐﻮﻩ ﺑﺎﻻ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻲ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﭼﻨﺪ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﺍﻣﻴﺪ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﭼﻨﮓ ﻣﺮﺩﺍﻥ‬          ‫ﮔﺮﻭﻫﻲ ﺍﺯ ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺑﺎﺑ ‪،‬‬
> ‫ﻗﺸﻘﺎﻳﻲ ﺩﺭ ﻏﺎﺭﻱ ﺗﺎﺭﻳﮏ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ‪ .،‬ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ ‪ .،‬ﺩﻫﺎﻧ |ﻪ ﻏﺎﺭ‬
> ‫ﺭﺍ ﺑﺎ ﺷﺎﺥ ﻭ ﺑﺮﮒ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺑﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺭﻭﻱ ﺁﻥ ﻧﻔﺖ ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ ﻭ ﺁﺗﺶ ﺯﺩﻧﺪ‪ .‬ﺷﻌﻠﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ‬
> ‫ﺁﺗﺶ ﺩﺭ ﺩﻫﺎﻧ |ﻪ ﻏﺎﺭ ﺯﺑﺎﻧﻪ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺸﻴﺪ ﻭ ﺳﻨﮕﻬﺎﻱ ﮐﻮﻩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﻧﮓ ﺳﻴﺎﻩ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺩﻭﺩ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﺁﻥ ﺩﺍﺧﻞ ﻏﺎﺭ ﺭﺍ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺗﻨﻮﺭﻱ ﭘﺮﺩﻭﺩ ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﻨﻮﭼﻬﺮ ﺷﻴﻮﺍ »ﺗﺎﺭﻳﺦ« ﺑﻪ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺳﻮﻡ ﮊﻭﺋﻦ ‪ ٢٠١٠‬ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ ‪www.qashqai.net/history.‬‬
> ‫‪ html‬ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﻇﻠﻢ ﻭ ﺳﺘﻢ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﺒﺮﺩ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍّﻣﺎ‬
> ‫ﻣﺸﺨﺺ‬
> ‫ّ‬       ‫ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺪﺍﻣﻴﮏ ﺗﻮﺳﻂ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﻭ ﮐﺪﺍﻣﻴﮏ ﺗﻮﺳﻂ ﻟﻄﻔﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺷﺪ‬
> ‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺩﺳﺖ‪،‬ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﺷﻔﻴﻊ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﻭ ﻟﻄﻔﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﺭﻫﺒﺮ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ :‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ‬
> ‫ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺁﻥ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺯﻧﻬﺎ ﻭ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﻭ ﺳﺮﻫﺎﻱ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﺒﺮﺩ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺒﺮﺩ ﻭ ﻟﻄﻔﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﺩﺭ‬
> ‫ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺷﻬﺮ ﺩﺭ ﺁﺳﻴﺎﺏ ﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﻧﮕﺎﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺗﻼﺵ ﮐﺮﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ﺗﺎ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻭﻗﻮﻉ ﺣﻮﺍﺩﺙ ﻭ ﺭﻫﺒﺮﻱ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻧﺤﻮ ﺑﻴﺎﻥ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺷﻔﻴﻊ ‪.٣١‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﭼﮕﻮﻧﮕﻲ ﻭﻗﻮﻉ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺩﻗﻴﻖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﻥ ﺑﺪﻳﻊ )‪ ، (٧٩‬ﺍﻳﻦ ﺑﺨﺶ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ‬
> ‫ﻧﺒﺮﺩ ‪ ۱۸۵٣‬ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍّﻣﺂ ﺫﮐﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮﻱ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ )ﺝ‪ (۱۹۰، ,۱ .‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ‬
> ‫‪۱۸۱‬‬                                ‫‪ ۱۴‬ﺍﻳﺜﺎﺭ ﻭ ﺟﺎﻧﺒﺎﺯﻱ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﺍﻥ‬
> 
> ‫ﺩﺳﺖ‪،‬ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺮ ﺭﻭﻱ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻏﺎﺭ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﺩ ّﻭﻡ‬
> 
> ‫ﺩﺭ ﻣﺨﻔﻴﮕﺎﻫﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺑﺎﺑﻲ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻗﺸﻘﺎﻳﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ‬
> ‫ﻫﻢ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻧﺒﺮﺩ ﺗﻦ ﺑﻪ ﺗﻦ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ‪ .‬ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ‬
> ‫ﺳﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﺯﻣﻴﻦ ﺯﺩﻧﺪ‪ .‬ﻭﻟﻲ ﺍﻭ ﺧﻨﺠﺮ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ‬
> ‫ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﺶ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﺁﻥ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻫﺮ ﺳﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻓﺮﺍﺭ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎﻱ ﻗﺸﻘﺎﻳﻲ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﮐﻮﻩ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺸﺘﻨﺪ ﺩﺭ‬
> ‫ﺩﺍﻣﻨ |ﻪ ﮐﻮﻫﻬﺎ ﻟﻄﻔﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﻴﻤﻪ‪،‬ﺍﺵ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺍﻓﺴﺮﺍﻥ ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ‬
> ‫ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﺭﺥ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺩﺭ ﺟﺴﺘﺠﻮ ﺑﺮﺍﻱ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺟﺎﻳﺮﻩ‪،‬ﺍﻱ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ‪ -‬ﻭﻗﺘﻲ ﻳﮏ‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺳﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺮﻳﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﻣﻲ‪،‬ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪ‪ .‬ﻓﻴﻀﻲ ‪ ,،‬ﺷﻔﻴﻊ ﻭ ﻧﻴﺮﻳﺰﻱ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺷﺎﺭﻩ‪،‬ﺍﻱ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۱‬ﺍﻳﻦ ﺣﮑﺎﻳﺖ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ )‪ (۹٤‬ﺍﻳﻦ ﺳﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ‪ ,،‬ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﺎﻗﺮ ﮐﻪ‬
> ‫ﻣﺤﺎﻓﻆ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻟﺘﺰﺍﻡ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺑﻮ ‪،‬ﺩ ﻭ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﮐﺎﻇﻢ ﺑﻮﺩﻧﺪ )ﺭﺑﺎّﻧﻲ‪ ,‬ﻓﺼﻞ ‪ .(۱٥-۱٦ ,،۱٥‬ﻋﻠﻲ ﻧﺨﺠﻮﺍﻧﻲ‬
> ‫ﻧﺘﻴﺠ |ﻪ ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﺳﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                         ‫‪۱۸۲‬‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮﻭﺯﻱ ﺑﺰﺭﮒ ﺭﺍ ﺟﺸﻦ ﺑﮕﻴﺮﺩ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﺎﺩﻩ‪،‬ﮔﺴﺎﺭﻱ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺳﺮﺍﻱ‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻳﺶ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺁﺗﺶ ﺯﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺧﻨﺪﻩ ﻭ ﻣﺴﺨﺮﻩ‪،‬ﺑﺎﺯﻱ‬
> ‫ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎﻱ ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺁﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ‪ ,‬ﮐﻪ ﺳﻌﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﺁﺗﺶ ﺭﺍ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﮐﻨﺪ‪,‬‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻳﮑﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﺳﺮﺍﯼ ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ‪ .‬ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻃﻨﺎﺏ ﺑﻪ ﺩﻫﺎﻧ |ﻪ ﺗﻮﭖ‬
> ‫ﺑﺴﺘﻨﺪ‪ ۲‬ﻭ ﺁﺗﺶ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺗﻮﭖ ﺁﻫﻨﻴﻦ ﻣﻨﻔﺠﺮ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺪﻥ ﺁﻥ ﺍﺳﻴﺮ ﺭﺍ ﭘﺎﺭﻩ ﻭ ﻣﺘﻼﺷﻲ‬
> ‫ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ّ‬
> ‫ﺗﻞ ﻋﻈﻴﻤﻲ ﺍﺯ ﺳﺮﻫﺎﻱ ﺑﺮﻳﺪﻩ | ﺍُﺳﺮﺍﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﺩﺭﺳﺖ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﻭ ﺭﻭﺳﺘﺎﻳﻴﺎﻥ‬
> ‫ﺑﺎ ﻫﻢ ﺳﺮ ﻫﺎﻱ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺭﺍ ﭘﻮﺳﺖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪﻧﺪ ‪ ,،‬ﺩﺍﺧﻞ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﮐﺎﻩ ﭘﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺁﻓﺘﺎﺏ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺧﺸﮏ ﺷﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻨﮑﺎﺭ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺧﻴﻠﻲ ﺳﺮﻳﻊ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻏﺮﻭﺏ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ‬
> ‫ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﻏﺮﻭﺏ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﻟﻄﻔﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻫﺎﻧﺶ ﻫﻤﮕﻲ‬
> ‫ﻣﺴﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺮﮔﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺗﺎ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﺍﻩ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﻧﺒﻮﺩ‪ .‬ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﻣﺸﻌﻞ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻲ ﺷﺐ‬
> ‫ﺭﻭﺷﻦ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺳﺮﻫﺎﻱ ﺑﺮﻳﺪ |ﻩ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺒﺪﻫﺎ ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ‪ .‬ﺳﺒﺪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﺭ ﻗﺎﻃﺮﻫﺎ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ، .‬ﺍُﺳﺮﺍ ﺭﺍ ﺭﺩﻳﻒ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻗﺎﻓﻠﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺳﻮﺍﺭ ﺑﺮ ﺍﺳﺐ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺎ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺩﺭ ﭘﻴﺸﺎﭘﻴﺶ ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ‪.‬‬
> ‫ﻟﻄﻔﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻓﺴﺮﺍﻥ ﺯﻳﺮﺩﺳﺖ ﻣﺤﻮﻝ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ‬
> ‫ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺑﺮﻭﺩ‪ .‬ﻗﻨﺴﻮﻝ ﺑﺮﻳﺘﺎﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺩﺭ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ‪» :‬ﺩﺭ‬
> ‫ﺭﻭﺯ ﺷﺸﻢ ﻣﺎﻩ ﺻﻔﺮ)ﻣﻄﺎﺑﻖ ‪ ۸‬ﻧﻮﺍﻣﺒﺮ ‪ ۱۸۵۳‬ﻡ‪ (.‬ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ﻃﻬﻤﺎﺳﺐ ﻣﻴﺮﺯ ‪،‬ﺍ ﻭﺍﻟﻲ ﻓﺎﺭﺱ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺷﻔﻴﻊ ‪ .٣١‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺝ‪ .٥٢ ,، ٤ .‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺭﻭﺍﻳﺘﻲ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﻟﻄﻔﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﻧﻮﺯﺍﺩﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ‬
> ‫ﻫﻮﺍ ﭘﺮﺗﺎﺏ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻭ ﻧﻴﻢ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫‪» (۲‬ﮐﺮﻳﻢ ﭘﺴﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﺷﮑﺎﺭﭼﻲ ﻣﺎﻫﺮﻱ ﺑﻮﺩ«‪ .‬ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺷﻔﻴﻊ )‪ ٢٨‬ﻭ ‪ ، (٣١‬ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺩﻭ ﺑﺎﺭ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺷﺪﻩ‬
> ‫ﺍﺳﺖ‪ ، :‬ﻳﮑﺒﺎﺭ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﻋﺎﻣﻞ ﺍﻳﻦ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺷﻨﻴﻊ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺎﺭ ﺩ ّﻭﻡ ﻟﻄﻔﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ‪.‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺍﻳﺴﺖ‪،‬ﻭﻳﮏ ‪.٥٦‬‬
> ‫‪ (۴‬ﺷﻔﻴﻊ ‪ .٣١‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ )ﺝ‪ (٥٠ ، ,٤ .‬ﺑﻪ ﻳﺎﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﺳﺮﻫﺎﻱ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺧﻨﺠﺮﻫﺎﻱ ﺍﻓﺮﺍﺷﺘﻪ ﻗﺮﺍﺭ‬
> ‫ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻧﺪﺗﺎ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺮﺩﻩ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺩﻳﮕﺮ )ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ‪ .‬ﺝ‪۱۸۹، ,١ .‬؛ ﻧﻴﺮﻳﺰﻱ ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﺭﺑﺎﻧﻲ ‪ ،‬ﻓﺼﻞ ‪( ٦ ,،١٢‬‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺳﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺒﺪﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﻟﻮﺩﻩ ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺣﻤﻞ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪۱۸۳‬‬                              ‫‪ ۱۴‬ﺍﻳﺜﺎﺭ ﻭ ﺟﺎﻧﺒﺎﺯﻱ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﺍﻥ‬
> 
> ‫ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﻟﻄﻔﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ‪ ,‬ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺯﺍﺩ |ﻩ ﺍﻳﻞ‪،‬ﺧﺎﻧﻲ‪ ,‬ﻧﻮﺷﺖ‪:‬‬
> ‫"ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﺎﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ ﻫﺎ ﺑﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ‬
> ‫ﺿﺮﻭﺭﻱ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﻭﻝ ﺑﻪ ﻻﺭﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﺳﺎﺑﺎﻳﺠﺎﺕ ﺑﺮﻭﻳﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻦ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺑﺎﺷﻴﺪ‪«".‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ ﻳﮏ ﻓﺮﺳﻨﮓ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﺍﺳﺮﺍﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﺧﻴﻠﻲ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺳﺐ ﻭ‬‫ﺳﺨﺖ ﻭ ﻃﺎﻗﺖ ﻓﺮﺳﺎ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﺑﻪ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺮﺍﻱ ّ‬
> ‫ﻟﻌﻦ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺭﻭﺳﺘﺎﺋﻴﺎﻥ ﺷﺎﺧﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﭘﺮ‬
> ‫ﺧﺎﺭ ﻭ ﺗﻴﻎ ﺭﺍ ﺭﻭﻱ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ ﭘﺎﻱ‬
> ‫ﺑﺮﻫﻨﻪ ﺭﻭﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﻭﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﻒ ﭘﺎﻱ ﺍﻭ ﭘﺎﺭﻩ ﭘﺎﺭﻩ ﺷﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﺯﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﺑﻪ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﺩﻭﺭ ﺣﻮﺽ ﺟﻤﻊ‬  ‫ﺩﺍﺧﻞ ﺁﺏ ﻳﺦ‪،‬ﺯﺩ |ﻩ ﻳﮏ ﺣﻮﺽ ﺁﺏ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﺮﺩﻫﺎﻱ ﺁﻥ ّ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺗﮑﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ِﮔﻞ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﭘﺮﺗﺎﺏ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬‫ﺷﺪﻩ ﻭ ﻫﻠﻬﻠﻪ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺯﻧﻬﺎ ّ‬
> ‫ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﺐ ﺳﺮﺩ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺒﺎﺱ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻴﺲ ﺻﻒ ﮐﺮﺩﻧﺪ‬
> ‫ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺑﻴﺎﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺟﺎﺋﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﻳﮏ ﭘﻴﺮﺯﻥ ﺭﻧﺠﻮﺭ ﻭ ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻪ ﺩﻭ ﮐﻮﺩﮎ ﺩﺭ ﺑﻐﻞ‬
> ‫ﺩﺍﺷﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺧﻞ ﻧﻬﺮ ﺁﺑﻲ ُﻫﻞ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺁﺏ ﺳﺮﺩ ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ‬
> ‫ﻼ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﺮ ﭘﺎ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﺳﺖ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ‪,‬‬         ‫ﻣﻲ‪،‬ﺯﺩ ﻭ ﺗﻘ ّ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﺆﻣﻦ‪ (١٤٩) ۱۹۴۴-۱۸۴۴ ,The Bábí and Bahá’í Religions ,‬ﭘﺎﻭﺭﻗﻲ ﺳﻮﻡ‪ .‬ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﭘﻴﻐﺎﻡ ‪،‬ﻧﮕﺎﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﻫﻴﭻ ﺩﻟﻴﻠﻲ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺑﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﻟﻄﻔﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭ ﺁﻧﺠﺎ‬
> ‫ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮔﻔﺖ‪ .‬ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﺷﻔﻴﻊ ‪ ,،‬ﻓﻴﻀﻲ ﻭ ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﻟﻄﻔﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺩﺭ ﻳﮏ ﮔﺮﻭﻩ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻣﻴﺮﺯﺍ‬
> ‫ﻧﻌﻴﻢ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺭﻓﺖ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﻣﺴﺌﻠ |ﻪ ﻣ ّﻬﻢ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻓﻨﺴﻮﻝ ﺑﺮﻳﺘﺎﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺩﺭ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ‬
> ‫ﻓﻘﻂ ﻳﮏ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺳﺮﺍ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ ﻭ ﺳﺮﻫﺎﻱ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻭ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺁﻥ ﮔﺮﻭﻩ ﺭﺍ ﺭﺍﻫﺒﺮﻱ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﻪ ﻟﻄﻔﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﻫﻴﺞ ﺍﺷﺎﺭﻩ‪،‬ﺍﻱ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻣﻄﻤﺌﻨﴼ ﺍﮔﺮ ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩ ﺍﻭ ﺩﺭ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺧﻮﺩ‬
> ‫ﺑﻪ ﺁﻥ ﮔﺮﻭﻩ ﻧﻴﺰﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻧﮑﻪ ﺍﺯ ﻟﻄﻔﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ‪ ,‬ﻭﻗﺘﻲ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﺷﻴﺮﺍﺯ‬
> ‫ﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﺼﺪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺗﺮﮎ ﮐﺮﺩ‪ ، ,‬ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺷﻔﻴﻊ )‪ (٣١‬ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺎﻓﺖ ﺭﺍ »ﻳﮏ »ﻣﻴﺪﺍﻥ« ‪ ،‬ﺫﮐﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺝ ‪٥٠ ,٤‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                        ‫‪۱۸۴‬‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺎ ﺗﻤﺴﺨﺮ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎﻱ ﺍﻳﻦ ﺻﺤﻨﻪ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> 
> ‫ﻟﻮﺣﻲ ﺍﺯﻗﻠﻢ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﺧﺎﻭﺭ ﺳﻠﻄﺎﻥ‬
> 
> ‫ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﺶ ﺳﺎﻋﺖ ﻟﺸﮕﺮﻳﺎﻥ ﻭ ﺍﺳﺮﺍ ﺑﻪ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ‪ ,،‬ﻣﺤﻠّﻪ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ‬
> ‫ﺧﺼﻮﻣﺖ ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ‪ ,،‬ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﻧﻴﻤﻪ ﺷﺐ ﺍُﺳﺮﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﺴﺮﺍﻱ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺷﻔﻴﻊ ‪ .٣١‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﻭﺍﮊ |ﻩ »ﺑﺮﮐﻪ« ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺮﺩ‪ .‬ﺑﺮﮐﻪ‪،‬ﻫﺎ ﺣﻮﺿﭽﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﮐﻮﭼﮑﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ‬
> ‫ﺟﻤﻊ‪،‬ﺁﻭﺭﻱ ﺁﺏ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮﺧﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻳﺮ ﻳﮏ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺩﺳﺘﺮﺳﻲ‬
> ‫ﺑﻪ ﺁﺏ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺩﺍﺧﻞ ﺁﻥ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺑﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺧﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻦ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺭﻓﺘﻦ‬
> ‫ﺑﻪ ﺁﻧﺤﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺍﺯ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﭘﻠﻪ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺭﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ ﭼﺎﻩ ﺁﺏ ﺭﺳﻴﺪ‪ .‬ﺷﻔﻴﻊ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺯ ﮐﻠﻤ |ﻪ »ﻧﻬﺮ« ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ‬
> ‫ﺗﺼﻮﺭ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺯﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺩﺍﺧﻞ ﻣﻨﺒﻊ ﺁﺏ ﻫﻞ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ‬     ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻧﮕﺎﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ّ‬
> ‫ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ,‬ﻟﺬﺍ ﻭﺍﮊﻩ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﻧﺒﺮﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ‪ .‬ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ ‪،‬ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﺏ‬
> ‫ﺩﺭ ﻣﺠﺮﺍﻱ ﮐﺎﻧﺎﻝ ﺁﺑﻲ ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻭ ﻣﺤﻠ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭﺳﻮﺧﺘﻪ ﻳﻌﻨﻲ ﺟﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ‬
> ‫ﺩﺍﺷﺖ‪ ,‬ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻫﺮﻭﻗﺖ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪ ﻣﺠﺮﺍﻱ ﺁﺏ ﭘﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﻭ ﺁﺏ ﺁﻥ ﺳﻄﺢ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺭﺍ‬
> ‫ﻓﺮﺍﻣﻲ‪،‬ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻥ ﺯﻧﺪﺍﻧﻴﻬﺎ ﺍﺯ ﮐﻮﻫﻬﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺍﻣﻨ |ﻪ ﺟﻨﻮﺑﻲ ﺷﻬﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺍﺯ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﻣﺠﺮﺍﻱ ﺁﺏ ﮔﺬﺭ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻃﺒﻖ ﻧﻘﺸﻪ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﺷﺠﺎﻉ ﺍﻟﺪﻳﻦ ﺳﺮﺩﺍﺭﻱ ‪ ,،‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ ﺑﻮﻣﻲ ‪ ,،‬ﺗﻬﻴﻪ‬
> ‫ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻳﮏ ﻣﺠﺮﺍﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﺧﺸﮏ ﻭ ﺑﻲ ﺁﺏ ﺑﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ ﺟﻨﻮﺏ ﻣﺤﻠ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﻴﻦ ﺁﻥ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﻭ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ ﺩﺍﺷﺖ‪.‬‬
> ‫ّ‬
> ‫‪۱۸۵‬‬                      ‫‪ ۱۴‬ﺍﻳﺜﺎﺭ ﻭ ﺟﺎﻧﺒﺎﺯﻱ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﺍﻥ‬
> 
> ‫ﻭﻳﺮﺍﻧﻪ‪،‬ﺍﻱ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺍﻣﺎﻣﺰﺍﺩﻩ‪،‬ﺍﻱ ﺟﺎ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﺴﺮﺍ ﺧﻴﻠﻲ ﮐﻮﭼﮏ ﺑﻮﺩ ﻭ‬
> ‫ﮔﻨﺠﺎﻳﺶ ﺻﺪﻫﺎ ﺯﻥ ﻭ ﻣﺮﺩ ﻭ ﺑﭽﻪ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻴﺰﻱ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﺴﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﻣﻮﺵ ‪ ,،‬ﺯﻣﻴﻦ ﻣﺮﻃﻮﺏ ﻭ ﺳﺮﺩ ﻭ ﺁﺏ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍُﺳﺮﺍﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ‬
> ‫ﻢ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ‪ ,‬ﮐﻨﺎﺭ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺭﺍ ﮔﺮﻡ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪﺑﻪ ﻫ ‪،‬‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻲ ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻱ ﺷﺐ ﻣﻲ‪،‬ﻟﺮﺯﻳﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺧﻲ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ‬
> ‫ﻓﺮﺩﺍ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫‪۱۵‬‬
> 
> ‫ﺭﺍﻩ ﻃﻮﻻﻧﻲ ﺍﺳﺎﺭﺕ‬
> 
> ‫ﮐﻢ ﮐﻢ ﺗﺎﺭﻳﮑﻲ ﺷﺐ ﺟﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﻭﺷﻨﺎﻳﻲ ﺻﺒﺢ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﻥ ﻓﻀﺎﻱ‬
> ‫ﻧﻴﻤﻪ‪،‬ﺗﺎﺭﻳﮏ ﺍﺳﺮﺍﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺷﺒﺎﺡ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺩﻳﺪﻧﺪ ﮐﻪ‬
> ‫ﺍﺗﺎﻕ‪،‬ﻫﺎﻱ ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﺴﺮﺍ ﺭﺍ ﭘﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ‪ ,،‬ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻭ ﺑﻲ‪،‬ﭘﻨﺎ ‪،‬ﻩ ﺍﺯ ﺳﺮﻣﺎ ﻣﻲ‪،‬ﻟﺮﺯﻳﺪﻧﺪ‪ .‬ﺻﺪﺍﻱ‬
> ‫ﻫﻖ‪،‬ﻫﻖ ﮔﺮﻳ |ﻪ ﺑﭽﻪ‪،‬ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﻮﺍﻱ ﺳﺮﺩ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻮﺩ ﻣﮕﺮ ﻭﻗﺘﻲ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ ﻭ‬
> ‫ﺧﺴﺘﮕﻲ ﺑﻴﺤﺎﻝ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ ‪ .،‬ﺁﻧﻮﻗﺖ ﺩﻳﮕﺮﺻﺪﺍﻱ ﮔﺮﻳ |ﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺍﻭﻝ ﻭﻗﺖ ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﺣﻴﺎﻁ ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﺴﺮﺍ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭﺍُﺳﺮﺍ ﺭﺍ ﺍﺣﻀﺎﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﺳﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﺿﻌﻒ ﺭﻣﻘﻲ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﮐﻤﮏ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺮﺧﻴﺰﻧﺪ‪ .‬ﻗﺮﺍﺭ‬
> ‫ﺑﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯﮐﺎﺭﻭﺍﻧﺴﺮﺍ ﺑﻪ ﺟﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺑﺒﺮﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﺴﺮﺍ ﺟﻤﻌﻴﺘﻲ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺳﺮ ﻭ ﺻﺪﺍﻱ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺗﮑﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﭘﺎﺭ |ﻩ ﻟﺒﺎﺱ‪،‬ﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺑﺎﺯﻭﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ‬   ‫ﺯﻥ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﺳﻌﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺑﺎ ّ‬
> ‫ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﻨﺪ‪ .‬ﺩﺳﺖ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺣﺎﻻ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﻱ ﭘﺎﺭﻩ‪،‬ﭘﺎﺭﻩ‬
> ‫ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺪﻭﻥ ﺭﻭﺑﻨﺪ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﺴﺮﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻥ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﺧﻴﻠﻲ ﺳﺨﺖ ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺷﺎﻳﻨﺪ‬
> ‫ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺍﺳﺮﺍ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﺴﺮﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﺑﺎ ﺟﻤﻌﻴﺘﻲ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺧﺸﻤﮕﻴﻦ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> ‫ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺩﺷﻨﺎﻡ ﻭ ﺍﺳﺘﻬﺰﺍﺀ ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻃﺮﻑ ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﺭﺍ ﺍﺣﺎﻃﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺳﻨﮓ ﻭ ﺧﺎﮎ ﻭ ﺁﺏ ﺩﻫﺎﻥ ﭘﺮﺗﺎﺏ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﺳﺮﺍﻱ ﺑﺎﺑﻲ‬
> ‫ﻓﻘﻂ ﺑﭽﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻐﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺳﻨﮓ ﻭ ﺧﺎﮎ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺻﺎﺑﺖ ﻧﮑﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺴﻴﺮ ﺗﺎ ﻣﺪﺭﺳ |ﻪ ﺧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻃﻲ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ‬
> ‫‪۱۸۷‬‬                                ‫‪ ۱۵‬ﺭﺍﻩ ﻃﻮﻻﻧﻲ ﺍﺳﺎﺭﺕ‬
> 
> ‫ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪﻧﺪ ‪ ,،‬ﺩﺷﻨﺎﻡ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﺎﻧﺪﻧﺪ‪.‬ﻣﺪﺭﺳ |ﻪ ﺧﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ‬
> ‫‪ ۱۸۱۵‬ﻡ‪ .‬ﺗﻮﺳﻂ ﺣﺎﮐﻢ ﺷﻬﺮ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ ۱.‬ﺭﻭﺯ ﺳﺮﺩﻱ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻫﻴﭻ ﻏﺬﺍﻳﻲ‬
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﺍُﺳﺮﺍ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﻓﻘﻂ ﺁﺏ ﺭﺍﮐﺪ ﻭ ﺁﻟﻮﺩ |ﻩ ﺣﻮﺽ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺭﺍ ﻧﻮﺷﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻫﺎﻱ ﺑﻌﺪ ﭼﻨﺪ ﻗﺮﺹ ﻧﺎﻥ ﺫ ّﺭﺕ ﺑﻪ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ‪ .‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ‬
> ‫ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺍُﺳﺮﺍ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﺍُﺳﺮﺍ ﻫﻴﭻ ﻏﺬﺍﻳﻲ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ‪،‬ﻫﺎ‬
> ‫ﻗﺒﻮﻝ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﭘﻮﺳﺖ ﺍﻧﺎﺭﻫﺎﻱ ﺧﺸﮏ ﻳﺎ ﻫﺴﺘﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﺮﻣﺎ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺯﻣﻴﻦ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﻴﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﻧﺎﻥ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﺸﮏ ﺫ ّﺭﺕ ﺍُﺳﺮﺍ ﺭﺍ ﺳﻴﺮ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺭﻭﺯ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻲ‪،‬ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻲ ﭘﺪﺭﺯﻥ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ‪، -‬‬    ‫ﻳﮏ ﺭﻭﺯ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺑﻪ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﺷﻴﺦ ﻋﺒﺪﺍﻟﻌﻠ ‪،‬‬
> ‫ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻣﺤﺘﺮﻣﻴﻦ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‪ -‬ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﻭ ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﺶ ﺑﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺷﻴﺦ‬
> ‫ﻋﺒﺪﺍﻟﻌﻠﻲ ﺳﺮ ﺩﻭ ﭘﺴﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻦ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺧﻮﺩ ﺷﻴﺦ ﻋﺒﺪﺍﻟﻌﻠﻲ ﺭﺍ‬
> ‫ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻗﻮﻡ ﻭ ﺧﻮﻳﺸﻲ ﺑﺎ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻪ ﻧﺤﻮ ﻓﺠﻴﻌﻲ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻧﺪ‪ ۴.‬ﻫﻤﺴﺮ ﺍﻭ ﮐﻪ‬
> ‫ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﮐﻤﮏ ﺗﻨﻲ ﭼﻨﺪ ﺍﺯ ﺑﺴﺘﮕﺎﻧﺶ ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ‬
> ‫ﻣﻨﺰﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻩ ﻧﺪﺍﺩ‪ ۵.‬ﺍﻭ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻝ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺧﺪﻣﺘﮑﺎﺭﺍﻥ‪ ۶‬ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠ |ﻪ ﺁﻧﭽﻪ‬
> ‫ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺷﻮﻫﺮ ﻭ ﺩﻭ ﭘﺴﺮﺵ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺐ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ ﺟﻨﻮﺑﻲ ﻣﺪﺭﺳ ‪،‬ﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ‪،‬ﻫﺎ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺸﺘﻨﺪ‪ ,‬ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﻫﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺘﻨﺪ‬
> ‫ﺗﺎ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﻴﺸﺘﺮﻱ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﺒﺮﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﻀﻲ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻳﻖ‬
> ‫ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﮔﻠﭙﺎﻳﮕﺎﻧﻲ ﻫﻢ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻧﺒﺮﺩ‬
> ‫ﺟﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺪﺭ ﺑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﭘﻴﺪﺍ ﻭ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﺰﺩﻳﮏ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻓﻴﻀﻲ ‪١٩٨‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺝ‪٥٠-٥٤، ,٤ .‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺷﻔﻴﻊ ‪٣١‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻧﮕﺎﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺣﺪﺱ ﻣﻲ‪،‬ﺯﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﻠّﺖ ﻗﺘﻞ ﺍﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ‪ ,‬ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺳﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﮐﻪ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻋﻠﻤﺎﺀ‬
> ‫ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻫﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻏﻨﺎﻳﻢ ﻧﺒﺮﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩ |ﻩ ﻓﺎﺭﺱ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ‬
> ‫ﺑﺒﺮﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۵‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ ،١ .‬ﺹ‪ .٩٢‬ﻋﻬﺪﻳﻪ )‪ (٦۰‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺑﻪ ﻧﺰﺩ »ﻫﻤﺴﺮ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ« ﺭﻓﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۶‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ .٥٥‬ﻧﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺧﺪﻣﺘﮑﺎﺭ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺭﺿﺎ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                         ‫‪۱۸۸‬‬
> ‫ﺷﺪ ﺯﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ‪ .‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﻦ ﺍﺳﺮﺍﻳﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺟﺎﻥ ﻭ ﺭﻣﻘﻲ‬
> ‫ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺑﻘﻴﻪ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩ‪ ۱.‬ﺍﻭ ﺗﻘﺮﻳﺒﴼ ﻧﻴﻤﻲ ﺍﺯ ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ‬
> ‫ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭﺳﻮﺧﺘﻪ‬
> ‫ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ‪ .‬ﺯﻧﺎﻥ ﻭ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﻭﺣﺸﺖ‪،‬ﺯﺩﻩ ﻭ ﻫﺮﺍﺳﻨﺎﮎ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﺑﻪ ﭼﻪ‬
> ‫ﺿﺠﻪ ﻭ ﺷﻴﻮﻥ ﺁﻧﻬﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﻫﺮ ‪ ,،‬ﻣﺎﺩﺭ‬ ‫ﮔﺮﻭﻫﻲ ﺗﻌﻠﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺻﺪﺍﻱ ّ‬
> ‫ﺗﻮﺟﻬﻲ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪.‬‬‫ﻳﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺟﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ ﺑﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺁﻥ ﻣﺄﻣﻮﺭ ّ‬
> ‫ﭘﺴﺮ ‪ ۱۵‬ﺳﺎﻟ |ﻪ ﻗﻄﺐ ‪ -‬ﻳﺎﺭ ﻭ ﻳﺎﻭﺭ ﻋﻠﻲ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﻭ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ ﻣ ّﻬﻢ ﺑﺎﺑﻲ‬
> ‫‪ -‬ﻭ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﺩﺍﻳﻲ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻬﻠﮑﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻫﻴﭻ ﻳﮏ ﺍﺯ‬
> ‫ﺧﻮﻳﺸﺎﻭﻧﺪﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺷﺪﻧﺪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻓﻘﺮ ﻭ ﺗﻨﮕﺪﺳﺘﻲ ﺩﺭ‬
> ‫ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻮﭼﮏ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺍﻻﻥ ﻭﺭﻭﺩﻱ ﺁﻥ ﺯﺑﺎﻟﻪ ﻭ ﺁﺷﻐﺎﻝ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺭﺍ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺮﮐﺖ ﻓﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪ‪ .‬ﺍُﺳﺮﺍ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩ |ﻩ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ۳.‬ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺳﺮﻫﺎﻱ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﺆﻟﻔﻴﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﮔﻤﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺮﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﺻﺤﻴﺢ ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﻧﻮﻉ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﻧﺤﻮ |ﻩ‬
> ‫ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺭﺍ ﺗﻮﺟﻴﻪ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻭﻗﺘﻲ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺯﻧﻬﺎ ﺭﺍ‬
> ‫ﺻﺎﺣﺐ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺟﺴﻤﺎﻧﻲ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻧﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﭘﺴﺮ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺟﻌﻔﺮ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻫﺎ ﻭﻓﺘﻲ ﺑﻪ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎ ﺍﷲ ﻧﺎﺋﻞ ﺷﺪ ﻭ ﺍﻟﻮﺍﺡ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ‬
> ‫ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻟﻘﺐ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺟﻼﻝ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﺳﺮﺍﻱ ﻣﺮﺩ ﺭﺍ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺫﮐﺮ ﮐﺮﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ‪ .‬ﻭﻟﻲ ﺩﺭ ﻫﻤﮕﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺍﺳﻴﺮ‬
> ‫ﺳﻴﺼﺪ ﻧﻔﺮ ﺫﮐﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﻫﻴﺞ ﮐﺠﺎ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺫﮐﺮ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺭﺑﺎّﻧﻲ )ﻓﺼﻞ ‪ ، ٥١ ,، ١١‬ﭘﺎﻭﺭﻗﻲ‬
> ‫‪ (٧٣‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ »ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﮐﻮﺩﮎ«‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﻫﻴﭻ ﻣﺮﺟﻌﻲ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺫﮐﺮ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺑﻪ‬
> ‫ﺣﻀﻮﺭ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺷﺪﻩ ﺍّﻣﺎ ﻫﻴﭻ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺗﻘﺮﻳﺒﻲ ﺫﮐﺮ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺷﻔﻴﻊ ﻭ ﻧﻴﺮﻳﺰﻱ ﻫﺮﺩﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻳﻦ ﻭﻗﺎﻳﻊ‬
> ‫ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﮐﻮﺩﮎ ﺑﻮﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ‪ .‬ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻭ ﻫﻮﻳﺖ ﺍﺳﺮﺍ ﻣﺮﺩ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺫﮐﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺷﻔﻴﻊ‬
> ‫ﺫﮐﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺸﺘﺎﺩ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﮔﺮﻭﻩ ﻟﻄﻔﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺷﺼﺖ ﻧﻔﺮ ﺑﻌﺪﴽ ﺗﻮﺳﻂ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ‬
> ‫ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩﻱ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﺮﺩﻩ ﺷﺪﻧﺪ ﺭﺍ ﺫﮐﺮ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ )ﺝ‪ (۵۲ ,۴ .‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﻫﺸﺘﺎﺩ‬
> ‫ﺍﺳﻴﺮ ﻣﺮﺩ ﺑﻌﻼﻭ |ﻩ ﺑﺎﺑﻴﻬﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺷﺨﺎﺹ ﻣﻌﺮﻭﻓﻲ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺭﺑﺎﻧﻲ )ﻓﺼﻞ ‪ ،٥١ ,١١‬ﭘﺎﻭﺭﻗﻲ‬
> ‫ﻼ ﺩﻭﻳﺴﺖ ﻧﻔﺮ ﺍﺳﻴﺮ ﻣﺮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ‪ ،‬ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﻱ ﺑﺎﺑﻴﻬﺎﻱ ﻣﺤﻠ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭ ﺳﻮﺧﺘﻪ‬       ‫‪ (٧٣‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐ ً‬
> ‫»ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﺑﺎﺑﻲ » ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ )ﺝ‪ (٤٥٨ ,٢ .‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﺩﻭﻳﺴﺖ ﺍﺳﻴﺮ ﻣﺮﺩ ‪ ،‬ﺍﮐﺜﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﺮ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭ‬
> ‫‪ ،‬ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﺳﺆﺍﻻﺕ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﻲ‪،‬ﻣﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎﺳﺨﮕﻮﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ ‪ -‬ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺜﺎﻝ ﺑﺮﺧﻲ‬
> ‫ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺮ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﻣﺮﺩﺍﻧﻲ ﮐﻪ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎﻝ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ‬
> ‫ﺻﺤﺖ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﭘﺲ ﻣﺮﺩﺍﻧﻲ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﭘﺎﻱ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻲ ﺑﻮﺩﻧﺪ؟ ﻳﮏ ﻋﺪﺩ ﺗﻘﺮﻳﺒﻲ‬       ‫ّ‬
> ‫ﮐﻞ ﺍﺳﺮﺍ ﺍﺯ ﺯﻥ ﻭ ﻣﺮﺩ ﻭ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻧﺎﻣﻌﻠﻮﻡ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺑﻴﻦ ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﻭ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻭ‬     ‫ﺑﺮﺍﻱ ﺗﻌﺪﺍﺩ ّ‬
> ‫‪۱۸۹‬‬                                ‫‪ ۱۵‬ﺭﺍﻩ ﻃﻮﻻﻧﻲ ﺍﺳﺎﺭﺕ‬
> 
> ‫ﺑﺮﻳﺪ |ﻩ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺒﺪﻫﺎ ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣﺮﺩﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﺮﻭﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺩﻩ ﻧﻔﺮﻱ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺯﻧﺠﻴﺮ‬
> ‫ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺯﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺑﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺮ ﭘﺸﺖ ﻗﺎﻃﺮﻫﺎ ﺳﻮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ‬
> ‫ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻗﺎﻃﺮﻫﺎ ﺭﺩﻳﻒ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪ ﺟﻤﻌﻴﺖ‬
> ‫ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻧﻔﺮﻱ ﺍُﺳﺮﺍ ‪ ,،‬ﻗﺎﻃﺮﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺑﺎﺭﺷﺎﻥ ﺳﺮﻫﺎﻱ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﻭ ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ‬
> ‫ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﻭﺣﺸﺖ‪،‬ﺯﺩﻩ ‪،‬ﻭ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻭ ﺍﻓﺴﺮﺍﻥ ﺳﻮﺍﺭ ﺑﺮ ﺍﺳﺐ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺩﺭﻭﺍﺯ |ﻩ ﺷﻬﺮ ﺑﻪ‬
> ‫ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺍﺯ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‪،‬ﻫﺎ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ‬
> ‫ﺍﺳﺘﻬﺰﺍﺀ ﻭ ﻭ ﺗﻮﻫﻴﻦ ﻭ ﺩﺷﻨﺎﻡ ﺑﺪﺭﻗﻪ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺭﻭﺯﻫﺎﻱ ﺳﺨﺖ‪،‬ﺗﺮﻱ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﺳﺮﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺑﺎ ﭘﺎﻱ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﻮﺯ‬
> ‫ﻭ ﺳﺮﻣﺎ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ‪ .‬ﺟﻴﺮ |ﻩ ﻏﺬﺍﻳﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﻘﻂ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ‬
> ‫ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ ﻧﻤﻴﺮﻧﺪ‪ .‬ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻝ ﺭﻭﺳﺘﺎﻳﻴﺎﻥ ﺑﻪ ﺍﺯﺍﺀ ﻣﺒﻠﻐﻲ‪ ,‬ﮐﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺑﻪ ﺭﻭﺳﺘﺎﻳﻴﺎﻥ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ‪ ,‬ﺍﻃﺮﺍﻕ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺪ‪ ۱‬ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ‬ ‫ﺑﭽﻪ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺑﻲ‪،‬ﻣﺎﺩﺭ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﺮﻣﺎ ﻏﺬﺍ ﻭ ﭘﻮﺷﺎﮐﻲ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨ ‪،‬‬
> ‫ّ‬
> ‫ﺭﻧﺠﻮﺭﻱ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻣﻘﻲ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻗﺪﻡ ﺑﻌﺪﻱ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ ﻳﮑﻲ ﻳﮑﻲ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺟﺎﺩﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ ﻭ ﺟﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺳﭙﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﭘﺴﺮ ﺟﻮﺍﻥ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺯﻧﺎﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺮﺯﺍﺩ |ﻩ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﻣﺸﻬﻮﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻮﺩ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺁﺏ ﻭ ﻏﺬﺍ ﻧﺨﻮﺭﺩ ﺗﺎ ﺍﺯ ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ ﻣﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻣﺮﺩﻫﺎ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻣﻼﻣﺤ ّﻤﺪﻋﻠﻲ ﻗﺒﺾ ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﺿﻌﻴﻒ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ‬
> ‫ﺯﺣﻤﺖ ﺭﺍﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺖ ﺑﻪ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩ‪ .‬ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺳﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﺮﻳﺪﻧﺪ‪ ۴‬ﻭ ﺩﺭ ﺳﺒﺪ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺭﻭﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﻭﻗﺘﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺭﺍﻩ ﺍﻃﺮﺍﻕ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﻤﻪ‬
> ‫ﺭﻧﺞ ﻭ ﻋﺬﺍﺏ ﺍُﺳﺮﺍ ﻏﻤﮕﻴﻦ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻣﻘﺪﺍﺭﻱ ﺁﺷﻐﺎﻝ ﮔﻮﺷﺖ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ‬
> ‫ﻣﻄﻠﻊ ﺷﺪ ‪،‬ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻨﮑﻪ‬  ‫ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﮐﺒﺎﺏ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ‪ .‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﺮﻳﺎﻥ ّ‬
> ‫ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﺭﻱ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﺸﻮﺩ ﺁﻥ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺿﺮﺑﺎﺕ ﺷﻼﻕ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﭘﺎﻧﺼﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۱‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ )ﺝ‪ (٥٣، ,۴ .‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩﻱ ﺍﺯ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭﺍﻧﺸﺎﻥ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﻗﺎﺑﻞ ﺁﺑﺎﺩﻩ‪،‬ﺍﻱ ‪ ،‬ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺭﺑّﺎﻧﻲ ﻓﺼﻞ ‪.٤ ,١٣‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺍﻭ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻧﺎﺗﻨﻲ ﺧﺎﻭﺭ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﭘﺴﺮ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﺯ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺍ ّﻭﻟﺶ ﺑﻮﺩ‪) .‬ﺣﺴﻴﻦ‬
> ‫ﻋﻬﺪﻳ ‪،‬ﻪ »ﺷﺮﺡ ﺣﺎﻝ ﺧﺎﻭﺭ ﺳﻠﻄﺎﻥ« ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ ‪( www.nayriz.org‬‬
> ‫ﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﻠﻲ ﻗﺒﺾ )ﺷﻔﻴﻊ ‪(٣٣‬‬   ‫‪ (۴‬ﻣ ّ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                        ‫‪۱۹۰‬‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﺎﺑﺪ ﺍﺯ ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ ﺟﺎﻥ ﺳﭙﺮﺩ‪ .‬ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺳﺮﺵ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻦ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ‬
> ‫ﻭ ﺩﺭ ﺳﺒﺪ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺪﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ﺭﻭﻱ ﺯﻣﻴﻦ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺑﻮﻣﻲ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻗﺎﻓﻠﻪ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺟﺴﺪ ﻭﻱ ﺭﺍ ﺩﻓﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺑﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺗﻮﻗﻔﮕﺎ ‪،‬ﻩ ﺭﻭﺳﺘﺎﻳﻲ ﺩﺭ ﻫﻔﺪﻩ ﮐﻴﻠﻮﻣﺘﺮﻱ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺍُﺳﺮﺍ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺟﻮﺍﺏ ﺭﺳﻴﺪ‬
> ‫ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﭘﻴﺮﻭﺯﻱ ﺑﺮ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺰﻭﺩﻱ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺟﺸﻦ ﺑﺰﺭﮔﻲ ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ ﻭ‬
> ‫ﻟﺸﮕﺮﻳﺎﻥ ﻭ ﺍُﺳﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﻨﻨﺪ‪ ۴.‬ﺻﺒﺢ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺳﻮﺍﺭ‬
> ‫ﺑﺮ ﻗﺎﻃﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ ‪ ,،‬ﻣﺮﺩﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﮏ ﺻﻒ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ ,‬ﻭ ﺳﺮﻫﺎﻱ ﺑﺮﻳﺪ |ﻩ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ‬
> ‫ﺍﺯﺳﺒﺪ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺳﺮ ﻧﻴﺰﻩ‪،‬ﻫﺎ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ‪ ۵.‬ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺑﺎ ﻧﻴﺰﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺍﻓﺮﺍﺷﺘﻪ ﭘﺸﺖ‬
> ‫ﺳﺮ ﻣﻴﺮﺯﺍ‪،‬ﻧﻌﻴﻢ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ‪ .‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﭘﻴﺸﺎﭘﻴﺶ ﻟﺸﮕﺮ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺁﻣﺎﺩ |ﻩ‬
> ‫ﻭﺭﻭﺩ ﭘﻴﺮﻭﺯﻣﻨﺪﺍﻧﻪ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺣﺼﺎﺭﻫﺎﻱ ﺷﻬﺮ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﺟﺸﻦ ﺳﺨﻦ ﻣﻲ‪،‬ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ ,‬ﺟﺸﻨﻲ ﮐﻪ‬
> ‫ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ﺍﻋﻼﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺷﻴﺮﺍﺯﻱ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺎ ﻫﻴﺠﺎﻥ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺗﻨﮓ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮏ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﺎﺑﺪ )ﺷﻔﻴﻊ ‪.(٣٢‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺍﻳﻦ ﻃﺎﻳﻔ |ﻪ ﺑﺎﻳﺮ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﮔﻠﻪ ﺩﺍﺭﻱ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ )ﺷﻔﻴﻊ ‪ .(٣٢‬ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺍﺯ ﺑﺨﺸﻲ ﺍﺯ‬
> ‫ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺷﻔﻴﻊ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﻪ ﺭﻫﺒﺮﻱ ﻟﻄﻔﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﺭﺍ ﺫﮐﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ‪ .،‬ﺍﻣﺎ‬
> ‫ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳﮏ ﭘﺎﻭﺭﻗﻲ ﺩﺭ ﻗﺒﻞ ﺫﮐﺮ ﺷﺪ ﻧﮕﺎﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺳﺮﺍ ﺩﺭ ﻳﮏ ﮔﺮﻭﻩ ﺣﺮﮐﺖ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺷﻔﻴﻊ )‪ (٣٣‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻗﻔﮕﺎﻩ ﺳﻪ ﻓﺮﺳﻨﮓ ﺑﺎ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﻫﺮ ﻓﺮﺳﻨﮓ ﺣﺪﻭﺩ ﺗﻘﺮﻳﺒﴼ‬
> ‫ﭘﻨﺞ ﻭ ﻧﻴﻢ ﮐﻴﻠﻮﻣﺘﺮ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻓﻴﻀﻲ )‪ (١١٤‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺣﺎﮐﻢ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺮﻫﺎ ﺑﺮ ﺭﻭﻱ ﻧﻴﺰﻩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ‬
> ‫)ﺝ‪ (٥٣ ، ,٤ .‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻟﻄﻔﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺳﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺭﻭﻱ ﻧﻴﺰﻩ ﺣﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۵‬ﻃﺒﻖ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺷﻔﻴﻊ )‪ (٣٢‬ﮔﺮﻭﻫﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺭﻫﺒﺮﻱ ﻟﻄﻔﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺳﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﻃﻠﻮﻉ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﮔﺬﺷﺘﻪ‬
> ‫ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ؛ ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ )ﺝ‪ (٥٣ ,٤ .‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﺩﻭ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻃﻠﻮﻉ ﺁﻓﺘﺎﺏ‪ .‬ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ‬
> ‫ﻭﺭﻭﺩ ﮔﺮﻭﻩ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﻫﻴﭻ ﺍﻃﻼﻋﻲ ﺫﮐﺮ ﻧﺸﺪﻩ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﮏ ﮔﺮﻭﻩ ﺑﻮ ‪،‬ﺩ ﺩﺭ ﻣﺘﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻫﻤﻴﻦ‬
> ‫ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺝ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫‪۱۹۱‬‬                                ‫‪ ۱۵‬ﺭﺍﻩ ﻃﻮﻻﻧﻲ ﺍﺳﺎﺭﺕ‬
> 
> ‫ﺷﻬﺮ ﺩﺭ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪ ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺯﻝ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻭ ﺑﻘﻴ |ﻪ‬
> ‫ﺯﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺣﻤﺎﻣﻬﺎﻱ ﻋﻤﻮﻣﻲ ﺷﻬﺮ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺣﻨﺎﺑﻨﺪﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ ۱.‬ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺭﻭﺯ‬
> ‫ﺟﺸﻦ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎﺯﺍﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻫﺎﻱ ﻋﺎ ّﺩﻱ ﺍﺯ ﺻﺒﺢ ﺍ ّﻭﻝ ﻭﻗﺖ ﺩﺭ ﺟﻮﺵ‬
> ‫ﻭ ﺧﺮﻭﺵ ﺑﻮﺩ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﺎﻟﻲ ﻭ ﺳﺎﮐﺖ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ‬
> ‫ﺟﺸﻦ ﻫﻤ |ﻪ ﮐﺴﺒﻪ ﺗﻌﻄﻴﻞ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ ﭘﺴﺮﻫﺎﻱ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﻲ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻴﻨﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﭘﺮ ﺍﺯ‬
> ‫ﺍﺳﺘﮑﺎﻥ‪،‬ﻫﺎﻱ ﭼﺎﻱ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻣﻲ‪،‬ﭼﺮﺧﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻤ |ﻪ ﻓﺮﻭﺷﻨﺪﻩ‪،‬ﻫﺎ ﻭ ﻣﺸﺘﺮﻱ‪،‬ﻫﺎ ﭼﺎﻱ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﻓﺮﻭﺧﺘﻨﺪ ﺧﺒﺮﻱ ﻧﺒﻮﺩ‪ .‬ﻣﻐﺎﺯﻩ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻋﻄﺮ ﺩﺍﺭﭼﻴﻦ ‪ ,،‬ﻧﻌﻨﺎﻉ ‪ ,،‬ﺯﺭﺩ ﭼﻮﺑﻪ ‪,،‬‬
> ‫ﺍﺳﻄﻮﺧﻮﺩﻭﺱ‪ ,‬ﺯﻳﺮﻩ ﻭ ﺑﺮﻧﺞ ﺧﺒﺮﻱ ﻧﺒﻮﺩ‪ .‬ﺻﺪﺍﻱ ﻣﺸﺘﺮﻱ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﭼﺎﻧﻪ ﺯﺩﻥ‬
> ‫ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻫﻢ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﻗﻬﻮﻩ‪،‬ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻧﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺣﺒّﻪ‪،‬ﺍﻱ‬
> ‫ﻗﻨﺪ ﺩﺭ ﺩﻫﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﭼﺎﻱ ﺩﺍﻍ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﺷﻴﺪﻧﺪ ﺣﺎﻻ ﺗﻌﻄﻴﻞ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻳﮏ‬
> ‫ﺭﻭﺯ ﻋﺎ ّﺩﻱ ﻧﺒﻮﺩ‪ .‬ﻫﻤ |ﻪ ﺷﻬﺮ ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺗﻌﻄﻴﻞ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﻭﺯ ﺟﺸﻦ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍُﺳﺮﺍﻱ‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﺮﺩﻡ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻃﺒﻘﻪ ﻭ ﻗﺸﺮﻱ ﺑﻪ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺍﺻﻠﻲ ﺷﻬﺮ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﺳﻌﺪﻱ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﻧﺪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﭘﻴﺸﺎﭘﻴﺶ ﻫﻤﻪ‬
> ‫ﺐ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺑﺮ ﮐﻤﺮ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮﻭﺯﻱ ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﻟﻴﺪ‬     ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺳﻮﺍﺭ ﺑﺮ ﺍﺳ ‪،‬‬
> ‫ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻬﺮ ﺷﺪ‪ .‬ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺍﻭ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺑﺎ ﻧﻴﺰﻩ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﺑﺎ ﺳﺮﻫﺎﻱ ﺑﺮﻳﺪ |ﻩ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻧﺪ‬
> ‫ﻭ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﻭﻫﻲ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺯﺣﻤﺖ ﻗﺪﻡ ﺑﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪، .‬ﺑﻌﺪ ﺻﺪﻫﺎ‬
> ‫ﻗﺎﻃﺮ ﮐﻪ ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ‪ ,،‬ﺯﻧﻬﺎﻳﻲ ﺑﺎ ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﻱ ﭘﺎﺭﻩ ﭘﺎﺭﻩ ﻭ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻲ ﮔﺮﺳﻨﻪ‬
> ‫ﻭ ﮐﺜﻴﻒ‪ .‬ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺍُﺳﺮﺍ ﭘﻴﺮﻣﺮﺩﺍﻧﻲ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﺍّﻣﺎ‬
> ‫ﺻﻮﺭﺗﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﻭﺿﻮﺡ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺭﻧﺠﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻃﻲ ﺩﻭ ﻣﺎﻩ ﻧﺒﺮﺩ ﻭ ﺩﺭﮔﻴﺮﻱ ﺩﺭ ﻫﻮﺍﻱ‬
> ‫ﺳﺮﺩ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎ ﺩﺍﺩ ﻭ ﻓﺮﻳﺎﺩ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺗﺮﺳﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﻳﻦ ﺻﺤﻨﻪ‪،‬ﻫﺎ‬
> ‫ﺗﮑﺮﺍﺭﻱ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۵۰‬ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﻀﻲ ﻫﺎ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺩﻟﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﺩﺭﺩ ﺁﻣﺪ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﮐﺎﺭﺕ ﺭﺍﻳﺖ ‪ -‬ﺟﻮﻧﺰ ‪٤٣-٤٤‬‬
> ‫ﻱ ﺑﻪ ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﺭﺑّﺎﻧﻲ ﻓﺼﻞ ‪ (٥ ,،١٣‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﻧﻪ‬
> ‫‪ (۲‬ﺷﻔﻴﻊ )‪ (٣٣‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻗﺎﺑﻞ ﺁﺑﺎﺩﻩ‪،‬ﺍﻱ )ﺁﺑﺎﺩﻩ‪،‬ﺍ ‪،‬‬
> ‫ﺍﺯ ﺑﺎﺯﺍﺭ‪ ,‬ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﻳﮏ ﺟﺎﺩ |ﻩ ﮐﻨﺎﺭﻱ ﻋﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺍﻳﻨﺼﻮﺭﺕ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻫﻤﺪﺭﺩﻱ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﺟﻮﺵ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                        ‫‪۱۹۲‬‬
> ‫ﺯﻧﺎﻥ ﻭ ﺑﭽﻪ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﺴﺮﺍﻱ ﺷﺎﻩ ﻣﻴﺮﻋﻠﻲ ﺣﻤﺰﻩ ﺑﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﺴﺮﺍ ﺩﺭ‬
> ‫ﻗﺴﻤﺖ ﺷﻤﺎﻟﻲ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﺑﻪ‬
> ‫ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭﺗﺎﺭﻳﮑﻲ ﺧﻨﺪﻕ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﺍُﺳﺮﺍﺀ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﺭﺍ‬
> ‫ﮐﻪ ﺳﻪ ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺩﻳﺪﻧﺪ‪ ۱.‬ﺳﺮﻫﺎﻱ ﺑﺮﻳﺪ |ﻩ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺤﻠّﻲ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻌﺪﴽ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﺑﺒﺮﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﺴﺮﺍ ﺟﻴﺮ |ﻩ ﻧﺎﻥ ﺷﺐ ﺭﺍ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ‪ .‬ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺯﻧﻬﺎ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﮔﺮﺳﻨ |ﻪ ﺧﻮﺩ‬
> ‫ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺳﻴﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻕ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺳﻨﮕﻲ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮏ ﻭ ﺳﺮﺩ ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﺴﺮﺍ ﺯﻧﻬﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ‪ ,‬ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ‪،‬ﺍﻱ ﭼﻤﺒﺎﺗﻤﺒﻪ ﺯﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﮔﺮﻡ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺷﺪﺕ ﺳﺮﻣﺎ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ ﺑﻬﻢ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺭﺩ‪.‬‬         ‫ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺩﻧﺪﺍﻥ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ّ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﺍﻭ ﺑﺒﺮﻧﺪ‪ .‬ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ‬
> ‫ﻝ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﺍﻧﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻭﻱ‬     ‫ﻢ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺟﻼ ‪،‬‬
> ‫ﺍﺯ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﭼﻤﺎﻕ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴ ‪،‬‬
> ‫ﻼﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ‬   ‫ﻣﻌﺮﻓﻲ ﮐﻨﺪ ﻭ ﻧﻘﺶ ﻫﺮ ﻳﮏ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻭ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ .‬ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ﺍﺳﻴﺮ ﻣ ّ‬
> ‫ﻋﺎﻟِﻢ ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩ |ﻩ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺳﻪ ﺳﺎﻝ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻣﺸﻐﻮﻝ‬
> ‫ﻣﻼ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ‬  ‫ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺟﻼﻝ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺩﺭﺩﺳﺮﺳﺎﺯﺗﺮﻳﻦ ﺳﺮﺍﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﺍﺳﺖ‪ّ .‬‬
> ‫ﻫﻢ ﺁﻧﺠﺎ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ﺑﺎ ﺟﺴﻤﻲ ﺿﻌﻴﻒ ﻭ ﺭﻧﺠﻮﺭ ﺍّﻣﺎ ﺭﻭﺣﻲ ﺗﺴﻠﻴﻢ‪،‬ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﻭ‬
> ‫ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﻟﻬﻲ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﮔﻮﺵ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺍﺯ ﺍﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﭼﻪ ﺧﻼﻓﻲ ﺍﻧﺠﺎﻡ‬
> ‫ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩ‪:‬‬
> ‫»ﻣﺎ ﺧﺒﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻋﺼﺮ ‪ ,،‬ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ‪ ,‬ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺑﻼﻍ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻳﻢ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔ |ﻪ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﻣﺎ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻭﻟﻲ ﺷﻤﺎ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﺎ ﺁﻭﺭﺩﻳﺪ‪«.‬‬
> ‫ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺪﻳﺪ ‪ ,،‬ﺍّﻣﺎ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺁﻥ ﭘﻲ‬
> ‫ﺍﺯ ﺍﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ‪» :‬ﭼﻄﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ّ‬
> ‫ﻧﺒﺮﺩﻳﻢ؟«‬
> 
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۱‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺝ‪٥٤، ,٤ .‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺷﻔﻴﻊ ‪ .۳۳‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ )ﺝ‪ (١٩٧ ، ,١ .‬ﮐﻪ ﺳﺮﻫﺎﻱ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﺴﺮﺍ ﻧﮕﺎﻫﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺯﻧﻬﺎ‬
> ‫ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﺰﺩﻳﮑﻲ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺟﺎ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻔﺤﻪ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺫﻳﻞ ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻭﺭﺩ‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﺪ‬
> ‫ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺷﻔﻴﻊ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺍﻗﻌﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ‪) .‬ﺝ‪.(٥٤، ,٤ .‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺝ‪٥٥ ,، ٤ .‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺝ‪٥٤-٥٥، ,٤ .‬‬
> ‫‪۱۹۳‬‬               ‫‪ ۱۵‬ﺭﺍﻩ ﻃﻮﻻﻧﻲ ﺍﺳﺎﺭﺕ‬
> 
> ‫ﻣﻘﺒﺮ |ﻩ ﺑﻲ ﺑﻲ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ‪ّ ،‬‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ‬
> 
> ‫ﻣﻘﺒﺮ |ﻩ ﺷﺎﻩ‪،‬ﻣﻴﺮﺣﻤﺰﻩ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍ ‪،‬ﺯ ّ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﺍﺳﺎﺭﺕ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﺎﺑﻲ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                      ‫‪۱۹۴‬‬
> ‫ﻼﻋﺒﺪ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ‪:‬‬  ‫ﻣّ‬
> ‫ﻣﺪﻋﺎ! ﺁﻳﺎ ﺯﺟﺮ‬‫»ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺨﻨﺎﻥ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ ﺷﺎﻫﺪﻱ ﺍﺳﺖ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ّ‬
> ‫ﻭ ﺷﮑﻨﺠﻪ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﻴﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﺻﺒﻮﺭﻱ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﺮﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ﺍﻳﻦ ﺍ ّﺩﻋﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺍﺛﺒﺎﺕ‬
> ‫ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ؟ ﺷﻤﺎ ﭘﺴﺮﺍﻥ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺩﺍﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﻡ ﺳﺮ ﺑﺮﻳﺪﻳﺪ ﻭ ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺳﻴﺮ ﻭ ﺑﺮﺩﻩ‬
> ‫ﮐﺮﺩﻳﺪ‪ .‬ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﺩﻻﻳﻞ ﺑﺮﺍﻱ ﺷﻤﺎ ﮐﺎﻓﻲ ﻧﻴﺴﺖ؟ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﻤﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ‬
> ‫ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ‪«.‬‬
> ‫ﻼﻋﺒﺪ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﮐﺮﺩ‪.‬‬     ‫ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﻣﺮ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﻟﻌﻨﺖ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻣ ّ‬
> ‫ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺑﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﻀﻮﺭﺵ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ‪ .‬ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺗﻮﺑﻪ‬
> ‫ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺰﺩﻳﮑﻲ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺑﻮﺩ‬
> ‫ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺳﻪ ﻧﻔﺮﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻨﺠﺮ ﮐﺸﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺳﺮ ﺑﺮﻳﺪﻧﺪ‪ ۱.‬ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ‬
> ‫ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﻭ ﻋﻠﻤﺎﺀ ﺑﺰﺭﮒ ﺩﻳﻨﻲ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﻧﺰﺩ ﺳﻠﻄﺎﻥ‬
> ‫ﺑﺒﺮﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺳﺮﺍﻥ ﻃﻮﺍﻳﻒ ﮐﻪ ﺟﺎﻩ ﻭ ﻣﻨﺼﺒﻲ ﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ﺍﺳﺘﺪﻋﺎ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ‬
> ‫ﻼ ﻫﻢ ﺍﺯ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ‬‫ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﺳﻴﺮﺍﻥ ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ ﻗﺪﺭﻱ ﺭﺣﻢ ﻭ ﺷﻔﻘﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﻗﺒ ً‬
> ‫ﻭ ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶ ﮐﻪ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ ﻣﺎﺟﺮﺍﻱ ﮐﺮﺑﻼ ﻭ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﻭ ﻳﺎﺭﺍﻧﺶ ﺑﻮﺩ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ‬
> ‫ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺍﻭ ﺍﻳﻦ‪،‬ﺑﺎﺭ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﻘﺶ ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺍّﻣﺖ ﺷﻴﻌﻪ‬
> ‫‪۲‬‬            ‫ﺟّ‬
> ‫ﻼﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﻭ ﺍﻃﻔﺎﻟﺸﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ ﺗﻤﺴﺨﺮ ﻭ ﺗﻮﻫﻴﻦ ﺍﻫﺎﻟﻲ ﺷﻬﺮ‬
> ‫ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﻫﺮﺭﻭﺯ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺬﺷﺖ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺳﺮﻣﺎﻱ ﻫﻮﺍ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺭﻧﺠﻮﺭﺗﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭﻫﺎ ﺳﻌﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺯﺍﺩﺵ ﺍﻭ ﺭﺍ ﮔﺮﻡ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺷﻔﻴﻊ ‪ .۳۴‬ﻓﻴﻀﻲ ‪ .١١٥،‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ‪ .١١٧،‬ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺣﺎﺟﻲ ﭘﺴﺮ ﺍﺻﻐ ‪،‬ﺮ ﻋﻠﻲ ﮔﺮﻣﺴﻴﺮﻱ؛ ﺣﺴﻴﻦ ﭘﺴﺮ ﻫﺎﺩﻱ‬
> ‫ﺧﻴﺮﻱ؛ ﺻﺎﺩﻕ ﭘﺴﺮ ﺻﺎﻟﺢ ﻭ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﭘﺴﺮ ﻣﺤﺴﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﺯ ﺩﺳﺖ‪،‬ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﺷﻔﻴﻊ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ‬
> ‫ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺍ ّﻭﻝ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ‪.‬ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻓﻘﻂ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺷﻬﺮ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ‬
> ‫ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺝ‪، ٤ .‬ﺹ ‪ .٥٥‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ ١ .‬ﺹ‪ .١٩٦‬ﺭﺋﻴﺲ ﻃﺎﻳﻔﻪ ﺣﺎﺟﻲ ﻗﻮﺍﻡ ﺍﻟﻤﻠﮏ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬
> ‫ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﺧﻤﺴﻪ ‪ ,،‬ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮔﺎﻫﻲ ﻃﻮﺍﻳﻒ »ﺑﻬﺎﺭﻟﻮ« ﻳﺎ »ﻋﺮﺏ« ﻧﻴﺰ ﻣﻲ‪،‬ﻧﺎﻣﻴﺪﻧﺪ ‪ ,،‬ﻣﻨﺼﻮﺏ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫)ﻣﺎﺭﺗﻴﻦ ‪ .(٢٥‬ﺍﻳﻦ ﮐﻨﻔﺪﺭﺍﺳﻴﻮﻥ ﮐﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻣﺮﮐﺰﻱ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ ﻗﻮﻡ ﻭ ﻃﺎﺋﻔ |ﻪ ﻗﺸﻘﺎﻳﻲ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ‬
> ‫ﻗﺮﻥ ‪ ، ١٩‬ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺗﺎ ‪ ١٢٠۰۰۰‬ﻣﺮﺩ ﺟﻨﮕﻲ ﺑﻪ ﮐﺎﺭﺯﺍﺭ ﺭﻭﺍﻧﻪ ﮐﻨﺪ )ﺁﺑﺮﺍﻫﺎﻣﻴﺎﻥ ‪.(٤٥-٤٦‬‬
> ‫‪۱۹۵‬‬                                 ‫‪ ۱۵‬ﺭﺍﻩ ﻃﻮﻻﻧﻲ ﺍﺳﺎﺭﺕ‬
> 
> ‫ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺩﻭ ﺩﺧﺘﺮﺵ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺳﺮﻣﺎ ﺑﻪ ﺁﻏﻮﺵ ﺍﻭ ﭘﻨﺎﻩ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﻫﻤ |ﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ‬
> ‫ﺁﻏﻮﺵ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻠﻘﻪ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺳﻌﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺑﺎ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻱ‬
> ‫ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﺪ ﻭ ﮔﺮﻡ ﮐﻨﺪ ﻭﻟﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺟﺎﻧﻲ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣﺎﺩﺭ‬
> ‫ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ ﻫﻢ ﭼﺎﺭ |ﻩ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﻧﺪﺍﺷﺖ‪ .‬ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ ﻭ ﺳﺮﻣﺎ ﺟﺎﻥ ﺩﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﺍﻭ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
> ‫ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﺍﻫﺎﻟﻲ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺷﺎﻫﺪ ﺻﺤﻨ |ﻪ ﺁﺯﺍﺭ ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻟﺒﺎﺱ‪،‬ﻫﺎﻱ ﭘﺎﺭﻩ ﻭ‬
> ‫ﮊﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻴﺠﺎﻥ ﺍﻫﺎﻟﻲ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﭘﻴﺮﻭﺯﻱ ﺑﺰﺭﮒ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﮐﻤﺘﺮ‬
> ‫ﻭ ﮐﻤﺘﺮ ﺷﺪ‪ .‬ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﻧﺪﮐﻲ ﺍﺯ ﻇﻠﻢ ﻭ ﺷﻘﺎﻭﺗﻲ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺭﻭﺍ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻭﻟﻲ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻧﺪﺍﺷﺖ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺯﻧﻬﺎﻱ‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﭘﻴﺸﮑﺶ ﺑﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﻦ ﺑﺒﺨﺸﻨﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﺴﺮﺍ‬
> ‫ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ ﺍُﺳﺮﺍﺀ ﭼﻨﺪ ﺯﻥ ﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ‬
> ‫ﺍﺟﺒﺎﺭ ﺑﻪ ﻋﻘﺪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻘﻴ |ﻪ ﺯﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻃﻔﺎﻟﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ‪،‬ﻫﺎ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ‬
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﻣﺮﺍﺭ ﻣﻌﺎﺵ ﮐﻨﻨﺪ‪ ۳.‬ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺖ ﻣﺎﻩ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺯﻧﻬﺎ ﻣ ّﻮﻓﻖ ﺷﺪﻧﺪ‬
> ‫ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺷﺪﻧﺪ ﺩﺳﺖ ﮔﺪﺍﻳﻲ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﻣﺮﺩﻡ‬
> ‫ﺩﺭﺍﺯ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻢ ﻫﻤﺴﺮ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﮐﻪ ﺷﻮﻫﺮ ﺧﻮﺩ‬         ‫ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ ﺩﻳﮕﺮ ﺷﻬﺮ ﺷﻴﺮﺍ ‪،‬ﺯ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﻴﮕ ‪،‬‬
> ‫ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻝ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﻠﻮﺍ ﻭ‬
> ‫ﺁﺷﻮﺏ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺑﻮﺩ ﻭﻟﻲ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺩﻳﺪﻥ ﺍُﺳﺮﺍﻱ ﺑﺎﺑﻲ‬
> ‫ﺑﺮﻭﺩ‪ .‬ﺍﺯ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﮐﻪ ﻫﻤﺴﺮﺵ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮ ‪،‬ﺩ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﻴﮕﻢ ﻟﺤﻈﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ‬
> ‫ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭ ﻫﻴﭻ ﺧﺒﺮﻱ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤﺴﺮﺵ ﮐﺠﺎﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﭼﻪ ﺷﺮﺍﻳﻄﻲ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺮﺩ ﺑﻪ‬
> ‫ﺍﻭ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺭﺳﻴﺪ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺧﺒﺮ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺑﺎﺏ ﻭ ﺩﺍﻳﻲ ﺍﻭ ‪-‬ﮐﻪ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﻴﮕﻢ ﻭ ﻫﻤﺴﺮﺵ ﺩﺭ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺝ‪٥٥، ,٤ .‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﺝ‪٥٥، ,٤ .‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻣﺆﻣﻦ ‪ ۱۵۱-۱۵٠-The Bábí and Bahá’í Religions‬ﻣﻨﺒﻌﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺫﮐﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‬
> ‫ﺭﺍﭘﺮﺕ ﻗﻨﺴﻮﻝ ﺑﺮﻳﺘﺎﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺍﺳﺖ‪ ,‬ﮐﻪ ﻗﺒ ً‬
> ‫ﻼ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﭘﺮﺕ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ‬
> ‫‪ ،‬ﺳﻴﺼﺪ ﺯﻥ ﺭﺍ »ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻗﺴﺎﻭﺕ ﻭ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺮﻱ ﺁﻧﻬﺎ )ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ( ﺩﺭﺁﻳﻨﺪ«‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                        ‫‪۱۹۶‬‬
> ‫ﻣﺪﺗﻬﺎ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﻃﻼﻉ‬‫ﺩﻭﺭﺍﻥ ﮐﻮﺩﮐﻲ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﻣﻨﺰﻝ ﺍﻭ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺎﺯﻱ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ -‬ﺭﺍ ﺗﺎ ّ‬
> ‫ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ‪ .‬ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﻴﮕﻢ ﺧﻴﻠﻲ ﺩﻟﺶ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﻴﺮﺍﻥ ﻣﺮﺩ ﻭ ﺯﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﺍﻫﻞ‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﺍ‪ ,‬ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻣﻌﻨﻮﻱ ﻫﻤﺴﺮﺵ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻱ‬
> ‫ﻭ ﺍﻳﺜﺎﺭﺷﺎﻥ ﺑﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻣﻨﺰﻟﺖ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺩﻻﻟﺖ ﺩﺍﺷﺖ‪ ,‬ﻣﻼﻗﺎﺕ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪﻱ‬
> ‫ﻧﮕﺬﺷﺖ ﮐﻪ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﻴﮕﻢ ﺗﺮﺗﻴﺒﻲ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺗﻨﻲ ﭼﻨﺪ ﺍﺯ ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻝ ﺍﻭ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﻴﮕﻢ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺮﻭﺩ‪ ۱.‬ﺑﻌﻀﻲ‬
> ‫ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺯﻧﻬﺎ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺧﺪﻣﺘﮑﺎﺭ ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻝ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ۲.‬ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﻴﮕﻢ ﺑﻪ‬
> ‫ﻫﺮ ﻳﮏ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﻳﮏ ﺭﻭﺳﺮﻱ ﻇﺮﻳﻒ ﮐﺘﺎﻥ ﻫﺪﻳﻪ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ .‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯﺁﻧﻬﺎ ﺯﻥ‬
> ‫ﺟﻮﺍﻧﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺳﺮ ﻫﻤﺴﺮﺵ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻦ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻧﻴﺰﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻭﺿﻊ ﺣﻤﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ ۳.‬ﺧﺪﺟﻪ ﺑﻴﮕﻢ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ »ﻫﻤﺎﻳﻮﻥ« ﻧﺎﻣﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﺩﺳﺘﻪ ﺑﻨﺪﻱ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺷﺼﺖ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﺮﺷﻨﺎﺱ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﺷﺮﮐﺖ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺁﺯﺍﺩ‬
> ‫ﮐﻨﻨﺪ‪ ۵‬ﻭ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺮﺩﻥ ﺑﻪ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﻭ ﺣﻀﻮﺭ ﺷﺎﻩ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺩﺭ ﺑﻨﺪ ﻭ ﺯﻧﺠﻴﺮ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻃﻬﺮﺍﻥ ‪ -‬ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ ﮐﺸﻮﺭ‬
> ‫ﺍﻳﺮﺍﻥ ‪ -‬ﮐﻪ ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﻧﻬﺼﺪ ﮐﻴﻠﻮﻣﺘﺮ ﺭﺍﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ ﻭ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺳﻮﺍﺭ ﻗﺎﻃﺮ ﻫﻢ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ ‪ ,،‬ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﻴﮕﻢ ‪.٣٠‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪٢٧٦ ,١ .‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺭﺑّﺎﻧﻲ ﻓﺼﻞ‪۱۱ ,۱۵‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻣﻌﺎﻧﻲ ‪٨‬‬
> ‫‪ (۵‬ﺭﺑّﺎﻧﻲ ﻓﺼﻞ‪ .٣٧، ,۱۱‬ﻋﺪﺩ ‪ ٧٣‬ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺫﮐﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﺩﺳﺖ‪،‬ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﺷﻔﻴﻊ ﺍﮔﺮ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻣﺮﺩﺍﻥ‬
> ‫ﺍﺳﻴﺮ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﺑﺒﻨﺪﻳﻢ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺁﻧﻬﺎ ‪ ١٤٠‬ﻧﻔﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ‪ .‬ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺟﺎﻥ ﺳﭙﺮﺩﻧﺪ‪ ٦٠ ,‬ﻧﻔﺮ ﺩﺭ‬
> ‫ﺪ ﻭ ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﺑﺒﻨﺪﻳﻢ‪ ,‬ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ ‪ ٦٧‬ﻭ‬‫ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻧ ‪،‬‬
> ‫‪ ٧٣‬ﻧﻔﺮ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﻲ‪،‬ﻣﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺑﻪ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ )ﺝ‪ (٥٦، ,٤ .‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ‬
> ‫ﺪ ﮐﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩﻱ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﺎﻝ ‪۱۸۵٠‬ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺩﺭ ﺣﺒﺲ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻃﺎﻗﺖ ﻓﺮﺳﺎﻳﻲ‬     ‫‪ ١٤٠‬ﻧﻔﺮ ﺍﺳﻴﺮ ﻣﺮﺩ ﺑﻮﺩﻧ ‪،‬‬
> ‫ﺑﻮﺩﻧﺪ ‪ ،‬ﻭ ﺁﻥ ‪ ٦٧‬ﻧﻔ ‪،‬ﺮ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺟﺎﻥ ﺳﭙﺮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﺳﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻦ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ ‪ ,،‬ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺣﺴﺎﺏ ‪ ٧٣‬ﻧﻔﺮ ﺑﺎﻗﻲ‬
> ‫ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ‪ ,‬ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎ ﻳﺴﺖ ﺑﻪ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺷﻮﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪۱۹۷‬‬                          ‫‪ ۱۵‬ﺭﺍﻩ ﻃﻮﻻﻧﻲ ﺍﺳﺎﺭﺕ‬
> 
> ‫ﺳﺮﻫﺎﻱ ﺑﺮﻳﺪ |ﻩ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺣﻤﻞ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻗﺎﻓﻠﻪ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﺷﻤﺎﻟﻲ ﺷﻬﺮ ﮐﻪ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ‬
> ‫ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺷﺖ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺗﭙّﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﺎﮐﻲ ﺑﻲ‪،‬ﺁﺏ ﻭ ﻋﻠﻒ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ‪.‬‬
> ‫ﺍﻭﺍﺳﻂ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺑﺎﺩ ﺳﺮﺩﻱ ﻣﻲ‪،‬ﻭﺯﻳﺪ‪ .‬ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺩﺭﺑﻨﺪ ﻭ ﺯﻧﺠﻴﺮ ﻋﺰﻳﺰﺍﻥ ﻭ ﺩﻟﺒﻨﺪﺍﻥ‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺁﻭﺍﺭﻩ ﻳﺎ ﺍﺳﻴﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ‪ ,‬ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﺍﺻ ً‬
> ‫ﻼ‬
> ‫ﻧﻤﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﻪ ﺳﺮﺧﻮﺩ ﻭ ﻋﺰﻳﺰﺍﻧﺸﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺭﺍﻩ ﮐﻢ ﮐﻢ ﺑﻴﺎﺑﺎﻥ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﺸﮏ ﻭ ﻗﻬﻮﻩ‪،‬ﺍﻱ ﺭﻧﮓ ﺟﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ‬
> ‫ﺳﺒﺰﻩ‪،‬ﺯﺍﺭﻫﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ ,‬ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻧﻲ ﺍﺯ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺷﺪﻥ ﺑﻪ ﺁﺑﺎﺩﻳﻬﺎ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺳﻮﺯ ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻱ‬
> ‫ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﺮ ﺑﺪﻧﻬﺎﻱ ﺭﻧﺠﻮﺭ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺯﺩ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍُﺳﺮﺍﺀ ﺍﺯ‬
> ‫ﺷﺪﺕ ﺿﻌﻒ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻦ ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻨﺎﺭ ﺟﺎﺩﻩ ﺑﺮ ﺧﺎﮎ ﻣﻲ‪،‬ﻏﻠﺘﻴﺪ ﻭ ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ‬
> ‫ﺳﺮﺵ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﺪﻥ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺟﺴﺪﺵ ﺭﺍ ﺭﻭﻱ ﺧﺎﮎ ﺭﻫﺎ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻦ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ‬   ‫ﻼﻋﺒﺪ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﮐﻬﻮﻟﺖ ﺳ ‪،‬‬       ‫ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣ ّ‬
> ‫ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻧﺪ ﺟﺎﻥ ﺳﭙﺮﺩ‪ .‬ﺳﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ﺍﺯ ﺑﺪﻥ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺟﺴﺪﺵ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺯﻣﻴﻦ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﻳﮑﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻣ ّﻬﻢ ﺍﻳﺎﻟﺖ ﻓﺎﺭﺱ‪ ,‬ﺷﻬﺮ ﺁﺑﺎﺩﻩ‪,‬‬
> ‫ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺷﻬﺮ ﺁﺑﺎﺩﻩ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻣﻨﺰﻟﮕﺎﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻣ ّﻬﻢ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﻳﻴﻼﻕ ﻭ ﻗﺸﻼﻕ ﻗﻮﻡ ﻗﺸﻘﺎﻳﻲ‬
> ‫ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻣﺮﺩﻡ ﺷﻬﺮ ﺑﻪ ﺗﺤﺮﻳﮏ ﻋﻠﻤﺎﺀ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﻮﻫﻴﻦ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﺑﻪ ﺍُﺳﺮﺍﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ‪،‬ﻫﺎ ﺁﻣﺪﻩ‬
> ‫ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﺎﺭ ﺛﻮﺍﺏ ﺁﺧﺮﺕ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺮﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﺑﺎﺩﻩ ﭘﻴﮑﻲ‬
> ‫ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺷﺎﻩ ﺑﺮﺍﻱ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﭘﻴﻐﺎﻡ ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﺳﺮﻫﺎﻱ ﺑﺮﻳﺪ |ﻩ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ﺩﺭ‬
> ‫ﺁﺑﺎﺩﻩ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻓﻘﻂ ﺍُﺳﺮﺍﺀ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﺑﺒﺮﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮﺩﻡ ﺷﻬﺮ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﺮﻫﺎﻱ‬
> ‫ﺑﺮﻳﺪ |ﻩ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﻮﺭﺳﺘﺎﻥ ﺷﻬﺮ ﺩﻓﻦ ﮐﻨﻨﺪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮐﻪ ﮔﻮﺭﺳﺘﺎﻥ ﺷﻬﺮ ﻧﺠﺲ ﺷﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺯﻣﻴﻦ ﻣﺘﺮﻭﮐﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﻬﺮ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺷﺪ ‪ .،‬ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﮔﻮﺩﺍﻝ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﺣﻔﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ‬
> ‫ﺳﺮﻫﺎﻱ ﺑﺮﻳﺪ |ﻩ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺭﻭﻱ ﻫﻢ ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ‪ ۲‬ﻭ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﺘﺮﻭﮐﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻮﺍﻟﻲ ﺷﻬﺮ ﺁﺑﺎﺩﻩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﺗﺎ ﻣﺪﺕ ﺩﻩ ﺳﺎﻝ‬
> ‫ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺳﺖ ﻧﺨﻮﺭﺩﻩ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﺪﺕ ﻣﻈﻬﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻟﻬﻲ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﺸﺎﺭﺕ ﺑﻪ ﻇﻬﻮﺭ ﻭﻱ‬               ‫ﺩﺭ ﻃﻲ ﺍﻳﻦ ّ‬
> ‫‪ (۱‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪١٩٣، ,١ .‬‬
> ‫ﻲ ﻓﺼﻞ ‪( ٥، ,۱٣‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺁﺑﺎﺩﻩ‪،‬ﺍﻱ )ﺁﺑﺎﺩﻩ‪،‬ﺍﻱ ‪ ،‬ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﺭﺑّﺎﻧ ‪،‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                     ‫‪۱۹۸‬‬
> ‫ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ ,‬ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺍﻣﺮ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺮﺧﻲ ﻣﺮﺩﻡ ﺁﺑﺎﺩﻩ ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻭ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﮐﻢ ﮐﻢ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ‬
> ‫ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺁﺑﺎﺩﻩ ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺩﻓﻦ ﺳﺮﻫﺎﻱ ﺑﺮﻳﺪ |ﻩ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫ ‪،‬ﺎ ﺣﻀﺮﺕ‬
> ‫ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺍﺯ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺭﺽ ﺍﻗﺪﺱ ﺑﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻣﺸﺮﻑ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻧﺎﻡ ﺁﻥ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﺭﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﻥ ﻣﺤﻞ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ »ﺟﻨّﺖ ﺭﺅﻭﺱ ّ‬
> ‫ﺍﻟﺸﻬﺪﺍﺀ«‬                                                                ‫ّ‬
> ‫ﻧﺎﻣﮕﺬﺍﺭﻱ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺑﻪ ﭘﺎ ﺧﺎﺳﺘﻨﺪ ﻭ ﺯﻳﺎﺭﺗﻨﺎﻣﻪ‪،‬ﺍﻱ‪ ۱‬ﺟﻬﺖ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺷﻬﺪﺍ ﺻﺎﺩﺭ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻧﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪﻱ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ :‬ﺟﻨّﺖ ﺭﺣﻤﺎﻥ‪.‬‬
> ‫ﻣﺘﻦ ﺯﻳﺎﺭﺗﻨﺎﻣﻪ ﺍﺯﺍﻳﻦ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ‪:‬‬
> 
> ‫»ﻫﻮﺍﷲ ‪،‬ﺍﻳﺎ ﻧﻔﺤﺎﺕ ﺍﷲ ﺍﻧﺘﺸﺮﻱ ﻓﻲ ﺗﻠﮏ ﺍﻟﺒﻘﻌﺔ ﺍﻟﻨﻮﺭﺍﺀ ﻭ ﺑﻠّﻐﻲ ﻭﻟﻪ ﻗﻠﺒﻲ ﻭ ﺷﻮﻕ‬
> ‫ﺷﺪﺕ ﻭﻟﻌﻲ ﺇﻟﻲ ﺗﻠﮏ ﺍﻟﺒﻘﻌﺔ ﺍﻟﺘﻲ ﺗﻮﺍﺭﺕ ﻓﻴﻬﺎ ﺭﺅﻭﺱ‬      ‫ﻓﺆﺍﺩﻱ ﻭ ﺍﻧﺠﺬﺍﺏ ﻧﻔﺴﻲ ﻭ ّ‬
> ‫ﺍﻟﻤﺸﺮﻗﺔ ﻋﻠﻲ ﺍﻟﻘﺮﻭﻥ ﻭ ﺍﻷﻋﺼﺎﺭ ﺑﻤﺎ ﺍﻓﺘﺮﻗﺖ‬  ‫ﺑﺎﻟﺸﻬﺎﺩﺓ ﺍﻟﮑﺒﺮﻱ ﻣﺠﻠّﻠﺔ ﺑﺠﻮﺍﻫﺮ ُ‬
> ‫ﻣﮑﻠّﻠﺔ ّ‬
> ‫ﺍﻟﺴﺎﻃﻊ ﺍﻟﻼﻣﻊ ﻣﻦ ﺍﻟﻤﻠﮑﻮﺕ ﺍﻷﺑﻬﻲ ﻳﺸﺮﻕ‬    ‫ﻋﻦ ﺍﻷﺟﺴﺎﺩ ﻓﻲ ﺳﺒﻴﻞ ﺍﷲ ﻭ ﻗﻮﻟﻲ ﺍﻟﻨّﻮﺭ ّ‬
> ‫ﺗﻤﺮ ﻋﻠﻲ ﺗﻠﮏ‬‫ﺍﻟﻬﺎﺏ ﻣﻦ ﺭﻳﺎﺽ ﺍﻟﺠﻨﺔ ﺍﻟﻌﻠﻴﺎﺀ ّ‬‫ﻋﻠﻲ ﺗﻠﮏ ﺍﻟﻤﻘﺒﺮﺓ ﺍﻟﻨﻮﺭﺍﺀ ﻭ ﺍﻟﻨّﺴﻴﻢ ّ‬
> ‫ﺗﺸﺮﻓﺖ ﺑﮑﻢ ﺃﻳ ّﻬﺎ ﺍﻟﺮﺅﻭﺱ ﺍﻟﻤﻘﻄﻮﻋﺔ‬
> ‫ﻭﺍﻟﺮﻭﺿﺔ ﺍﻟﻌﻠﻴﺎ ﺍﻟﺘﻲ ّ‬
> ‫ﺍﻟﺒﻘﻌﺔ ﺍﻟﻐﺮﺍﺀ ﺍﻟﺤﺪﻳﻘﺔ ﺍﻟﻐﻨﺎﺀ ّ‬
> ‫ﻓﻲ ﺳﺒﻴﻞ ﺍﷲ ﻭ ﺍﻟﻮﺟﻮﻩ ﺍﻟﻤﻨ ّﻮﺭﺓ ﺑﻀﻴﺎﺀ ﺷﻤﺲ ﺍﻟﻬﺪﻱ ﻭﺍﻷﻋﻴﻦ ﺍﻟﻘﺮﻳﺮﺓ ﺑﻤﺸﺎﻫﺪﺓ ﺃﻧﻮﺍﺭ‬
> ‫ﺍﷲ ﻭ ﺍﻵﺫﺍﻥ ﺍﻟﻮﺍﻋﻴﺔ ﺍﻟﺼﺎﻏﻴﺔ ﻟﻨﺪﺍﺀ ﺍﷲ ﻭ ﺍﻷﺩﻣﻐﺔ ﺍﻟﻤﻨﺘﻌﺸﻌﺔ ﻣﻦ ﺃﻧﻔﺎﺱ ﻃﻴﺐ ﻫﺪﺍﻳﺔ‬
> ‫ﮐﻞ ّﻣﺮ ﻓﻲ ﻣﺤﺒﺔ ﺍﷲ ﺭﻭﺣﻲ ﻟﮑﻢ ﺍﻟﻔﺪﺍﺀ ﻭ ﮐﻴﻨﻮﻧﻴﺘﻲ ﻟﮑﻢ‬     ‫ﺍﷲ ﻭ ﺍﻷﺫﻭﺍﻕ ﺍﻟﻤﺴﺘﺤﻴﻠﺔ ّ‬
> ‫ﺍﻟﺮﺣﻤﺎﻧﻴﺔ ﻭ ﺍﻟﺮﺅﻭﺱ‬‫ﺍﻟﻔﺪﺍﺀ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺘﻲ ﻟﮑﻢ ﺍﻟﻔﺪﺍﺀ ﺃﻳّﻬﺎ ﺍﻟﻮﺟﻮﻩ ﺍﻟﻨﻮﺭﺍﻧﻴﺔ ﻭ ﺍﻟﻨّﻔﻮﺱ ّ‬
> ‫ﺑﺦ ﻟﮑﻢ‬ ‫ﺑﺦ ّ‬
> ‫ﺍﻟﺴﺒﺤﺎﻧﻴﺔ ﻭﺍﻟﻨﺠﻮﻡ ﺍﻟﻔﺮﺩﺍﻧﻴﺔ ﻭﺍﻟﺠﻨﻮﺩ ﺍﻟﺮﺑﺎﻧﻴﺔ ﻃﻮﺑﻲ ﻟﮑﻢ ّ‬ ‫ﺍﻟﻤﻘﻄﻮﻋﺔ ّ‬
> ‫ﺃﺣﺴﻨﺘﻢ ﺃﺣﺴﻨﺘﻢ ﻋﻠﻲ ﻣﺎ ﻓﻌﻠﺘﻢ ﺑﻤﺎ ﻓﺪﻳﺘﻢ ﺃﻣﻮﺍﻟﮑﻢ ﻭ ﺃﻭﻻﺩ ﮐﻢ ﻭ ﺃﺭﻭﺍﺣﮑﻢ ﻓﻲ ﺳﺒﻴﻞ‬
> ‫ﺍﻟﺒﻬﺎﺀﺣﺒّﴼ ﺑﺎﻟﺠﻤﺎﻝ ﺍﻷﻋﻠﻲ ﺳﺒﺤﺎﻥ ﺭﺑﻲ ﺍﻷﺑﻬﻲ ﺑﻤﺎ ﺧﻠﻖ ﻭ ﺳ ّﻮﻱ ﻭ ﺑﻌﺜﺖ ﻫﺆﻻﺀ ﻣﻦ‬
> ‫ﺭﻗﺪ ﺍﻟﻨﻔﺲ ﻭ ﺍﻟﻬﻮﻱ ﻭ ﺣﺸﺮﻫﻢ ﺗﺤﺖ ﻟﻮﺍﺀ ﺍﻟﺤﻤﺪ ﺇﺫ ﻗﺎﻣﺖ ﺍﻟﻘﻴﺎﻣﺖ ﺍﻟﮑﺒﺮﻱ ﻓﺎﺑﺘﻬﺠﻮﺍ‬
> ‫ﻋﻨﺪ ﻣﺎ ﺯﻟﺰﻟﺖ ﺍﻷﺭﺽ ﺯﻟﺰﺍﻟﻬﺎ ﻭ ﺣﺪﺛﺖ ﺃﺧﺒﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﺍﺳﺘﺒﺸﺮﻭﺍ ﻋﻨﺪ ﻣﺎ ﺍﺭﺗﻔﻊ ﻧﺪﺍﺀ ﺍﷲ‬
> ‫ﻓﻲ ﺃﻭﺝ ﺍﻟﻌﻠﻲ ﻭ ﺳﻤﻌﻮﺍ ﺃﻟﺴﺖ ﺑﺮﺑّﮑﻢ ﺍﻷﻋﻠﻲ ﻭ ﻗﺎﻟﻮﺍ ﺑﻠﻲ ﻳﺎ ﺭﺏ ﺑﻠﻲ ﻭ ﻓﺪﻭﺍ ﻣﺎﻟﻬﻢ ﻭ‬
> ‫ﻋﻠﻴﻬﻢ ﻓﻲ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻤﻨﻬﺞ ﺍﻟﺒﻴﻀﺎﺀ ﻭ ﺍﺻﺒﺤﻮﺍ ﺍﺭﺑﴼ ﺍﺭﺑﴼ ﺑﻴﺪ ﺍﻷﺷﻘﻴﺎﺀ ﻭ ﻃﺮﺣﺖ ﺃﺟﺴﺎﻣﻬﻢ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺁﺑﺎﺩﻩ‪،‬ﺍﻱ‪ ,‬ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺍﻣﺮﻱ ﺁﺑﺎﺩﻩ ‪ ۴۲‬ﻫﻮﻓﻬﺎﻳﻢ‪-‬ﺁﻟﻤﺎﻥ‪۲۰۰۷ ,‬‬
> ‫‪۱۹۹‬‬                           ‫‪ ۱۵‬ﺭﺍﻩ ﻃﻮﻻﻧﻲ ﺍﺳﺎﺭﺕ‬
> 
> ‫ﺯﻳﺎﺭﺗﻨﺎﻣﻪ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﻠﻢ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺑﺮﺍﻱ ﺷﻬﺪﺍﻱ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺻﺎﺩﺭ ﺷﺪﻩ ﺗﺎ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺁﺑﺎﺩﻩ ﺗﻼﻭﺕ ﺷﻮﺩ ‪ -‬ﺻﻔﺤ |ﻪ ﺍ ّﻭﻝ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                 ‫‪۲۰۰‬‬
> 
> ‫ﺯﻳﺎﺭﺗﻨﺎﻣﻪ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﻠﻢ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺑﺮﺍﻱ ﺷﻬﺪﺍﻱ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺻﺎﺩﺭ ﺷﺪﻩ ﺗﺎ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺁﺑﺎﺩﻩ ﺗﻼﻭﺕ ﺷﻮﺩ ‪ -‬ﺻﻔﺤ |ﻪ ﺩ ّﻭﻡ‬
> ‫‪۲۰۱‬‬                                 ‫‪ ۱۵‬ﺭﺍﻩ ﻃﻮﻻﻧﻲ ﺍﺳﺎﺭﺕ‬
> 
> ‫ﻋﻠﻲ ﺍﻟﻐﺒﺮﺍﺀ ﺛﻢ ﻗﻄﻌﺖ ﺭﺅﻭﺳﻬﻢ ﺍﻟﻤﺘﻬﺎﺩﻳﺔ ﻋﻠﻲ ﺍﻟﻘﻨﺎﺀ ﻭ ﺃﺳﺮ ﺃﻫﻠﻬﻢ ﺇﻟﻲ ﺑﻘﻌﺔ ﺍﻟﻤﺒﺎﺭﮐﺔ‬
> ‫ﺍﻟﺮﻣﺎﺡ ﺇﻟﻲ ﻫﺬﺍ‬
> ‫ﺍﻟﺘﻲ ﮐﺎﻧﺖ ﻣﻮﻃﻦ ﺍﻟﻨّﻘﻄﺔ ﺍﻷﻭﻟﻲ ﺛﻢ ﺃﺭﺳﻠﺖ ﺭﺅﻭﺳﻬﻢ ﻣﺮﺗﻔﻌﺖ ﻋﻠﻲ ّ‬
> ‫ﺍﻷﺭﺽ ﺍﻟﻄﻴﺒﺔ ﺍﻟﻔﻴﺤﺎﺀ ﻓﺪﻳﺘﮑﻢ ﺑﺮﻭﺣﻲ ﻭ ﻧﻔﺴﻲ ﻭ ﺫﺍﺗﻲ ﺃﻳّﻬﺎ ﺍﻟﻨّﻘﺒﺎﺀ ﺍﻟﻨّﺠﺒﺎﺀ ّ‬
> ‫ﺍﻟﺸﻬﺪﺍﺀ‬
> ‫ﺍﻟﺴﻌﺪﺁﺀ ﻓﻲ ﺍﻵﺧﺮﺓ ﻭ ﺍﻷﻭﻟﻲ ﻭ ﻋﻠﻴﮑﻢ ﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﻭ ﻋﻠﻴﮑﻢ ﺍﻟﺜّﻨﺎﺀ ﻭ ﻋﻠﻴﮑﻢ‬‫ﻓﻲ ﺳﺒﻴﻞ ﺍﷲ ّ‬
> ‫ﺍﻟﻌﻮﻥ ﻭ ﺍﻟﻌﻨﺎﻳﺔ ﻣﻦ ﺭﺑﮑﻢ ﺍﻷﻋﻠﻲ‪ .‬ﻉ ﻉ«‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﺯﻧﺪﺍﻧﻴﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺟﺎ ّﺩﻩ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺯﺣﻤﺖ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻗﺪﻡ ﺍﺯ ﻗﺪﻡ‬
> ‫ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ ﺷﻬﺮ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩ ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺠﺎ ﮐﻪ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍُﺳﺮﺍ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﺧﺴﺘﮕﻲ ﻭ ﺿﻌﻒ ﺍﺯ ﭘﺎ ﺩﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣ ‪،‬ﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ﺑﺮ‬
> ‫ﺯﻣﻴﻦ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﻣﺬﻫﺒﻲ ﻗﻢ ﺑﺎ ﺩﺭﻳﺎﭼﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻧﻤﮏ ﺩﺭ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻃﺮﻑ ﺷﺮﻗﻲ ﺟﺎ ّﺩﻩ ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺣﺪﻭﺩ ﺑﻴﺴﺖ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺍُﺳﺮﺍ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺍﻳﻦ ﺟﺎﺩﻩ ﺗﻠﻒ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺍﺯ ﺩﺭﻭﺍﺯ |ﻩ ﺷﻬﺮﻃﻬﺮﺍﻥ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺍُﺳﺮﺍ ﺭﺍ ﺑﻪ‬
> ‫ﺪ ﻭﻟﻲ‬ ‫ﺣﻀﻮﺭ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺑﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻋﻠﻴﺤﻀﺮﺕ ﺑﻪ ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺍُﺳﺮﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨ ‪،‬‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﻭﺭﺯﻳﺪﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻧﺪ‪ ۲‬ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺣﺪﻭﺩ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺟﺎﻥ ﺳﭙﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺷﻔﻴﻊ )‪ (٣٤-٣٥‬ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺳﺎﻣﻲ ﺍﻓﺮﺍﺩﻱ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺟﺎﻥ ﺳﭙﺮﺩﻧﺪ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ‪«:‬ﻣﻼ ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ‬
> ‫ﺩﺭ ﺻﻴﺪﺍﻥ ﺟﺎﻥ ﺳﭙﺮﺩ‪ .‬ﺳﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﺪﻥ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺳﺮﻫﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻋﻠﻲ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺯﻣﺎﻥ‬
> ‫ﻭ ﺍﮐﺒﺮ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺁﺑﺎﺩﻩ ﺟﺎﻥ ﺳﭙﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺣﺴﻦ ﭘﺴﺮ ﺍﺑﻮﺍﻟﻮﺣﻴﺪ ﻭ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ ﻋﻠﻲ ﺍﮐﺒ ‪،‬ﺮ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺟﻨﺎﺏ ﺍﻣﻴﺮ ‪،‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺟﺎﻥ ﺳﭙﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺑﺎﻗﺮ ﭘﺴﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﺣﺴﻦ‪ .‬ﺫﻭﺍﻟﻔﻘﺎﺭ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺗﻘﻲ ﭘﺴﺮ ﻓﺮﻗﻲ ﻭ‬
> ‫ﻼ ﮐﺮﻳﻢ ﺁﺧﻮﻧﺪ‪ .‬ﺍﮐﺒﺮ ﺭﺋﻴﺲ‪ .‬ﻏﻼﻣﻌﻠﻲ ﭘﻴﺮ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻭ ﺗﻘﻲ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﻋﻠﻲ ﭘﺴﺮﺍﻥ‬       ‫ﭘﺴﺮﺵ ﻋﻠﻲ‪ .‬ﻋﻠﻲ ﺧﺎﻥ ‪ ،‬ﻣ ّ‬
> ‫ﻣﺤﻤﺪ ﺟﻤﺎﻝ ﻫﻤﮕﻲ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺟﺎﻥ ﺳﭙﺮﺩﻧﺪ«‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺷﻔﻴﻊ )‪ (٣٥‬ﺍﺳﺎﻣﻲ ﺫﻳﻞ ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻭﺭﺩ‪» :‬ﺁﻗﺎ ﺳﻴّﺪ ﻋﻠﻲ ‪ ,،‬ﺷﺨﺼﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻮﻫﻬﺎﻱ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻪ ﺷﺪﺕ‬
> ‫ﻣﺠﺮﻭﺡ ﺷﺪ ﻭ ﺑﻴﻬﻮﺵ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺩﺭ ﺭﺅﻳﺎﻳﻲ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ‬
> ‫ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺑﺮﺳﺪ؛ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺭﺟﺐ ﺳﻠﻤﺎﻧﻲ؛ ﺳﻴﻒ ﺍﻟﺪﻳﻦ؛ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺳﻠﻤﺎﻥ؛ ﺟﻌﻔﺮ ﻓﺮﺩﻱ؛ ﻣﺮﺍﺩ‬
> ‫ﺧﻴﺮﭼﻲ؛ ﺣﺴﻴﻦ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺑﺎﻗﺮ؛ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺑﻮﺍﻟﺤﺴﻦ؛ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺗﻘﻲ ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺑﺎﺑﻲ ﺷﺪﻥ‪ ,‬ﺣﺎﺝ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻋﺒﺪﺍﻟﻮ ّﻫﺎﺏ‬
> ‫ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺿﺮﺑﺎﺕ ﭼﻤﺎﻕ ﺯﺩ ﺗﺎ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺭﺍ ﺧﻮﺷﻨﻮﺩ ﺳﺎﺯﺩ؛ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﺎﻟﻢ ﭘﺴﺮ ﺁﻗﺎ ﻣﻬﺪﻱ«‪.‬‬
> ‫‪» (۳‬ﻳﮑﻲ ﻋﻠﻲ ﭘﺴﺮ ﻣﻴﺮ ﺷﮑﺎﺭﺑﺎﻗﻲ ﺑﻮﺩ« )ﺷﻔﻴﻊ ‪.(٣٥‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                      ‫‪۲۰۲‬‬
> ‫ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﻪ ﺳﺎﻝ ﺳﻴﺰﺩﻩ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻧﺪ ﻭﻟﻲ ﺑﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﺻﺪﻣﺎﺕ ﻭ ﻣﺸ ّﻘﺎﺗﻲ‬
> ‫ﮐﻪ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻣﻘﻲ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻱ ﺟﺎﻥ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺳﭙﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺍﺳﺮﺍ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺷﮑﻞ‪،‬ﮔﻴﺮﻱ‬ ‫ﺍﻳﻨﻬﺎ ﮔﺮﻭﻫﻲ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﴽ ﺑﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻧ ‪،‬‬
> ‫ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻧﻘﺶ ﻣﺆﺛّﺮﻱ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺷﻔﻴﻊ )‪ (٣٥‬ﺍﺳﺎﻣﻲ ﺫﻳﻞ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻭﺭﺩ‪» :‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻋﻠﻲ‪،‬ﻳﺎﺭ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺍﺭﺍﻟﺴﻼﻡ‬
> ‫ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺗﻞ ﺣﻤﺮﺍﺀ ﺩﻓﻦ ﺷﺪ‪ .‬ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻋﻨﺎﻳﺖ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﭘﺴﺮ ﺷﺮﻳﻒ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ‬
> ‫ﻗﻴﺪ ﺣﻴﺎﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺁﻓﺎ ﺳﻴّﺪ ﺣﺴﻴﻦ ﻭ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻋﻠﻲ ‪ ،‬ﭘﺴﺮ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﺻﻔﺮ ‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ‪ ...‬ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ‬
> ‫ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺩﺭ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﻣﺎﻧﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭼﻨﺪﻱ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ‪«.‬‬
> ‫‪۱۶‬‬
> 
> ‫ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺟﺎﻣﻌﻪ| ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ| ﺑﻬﺎﺋﻲ‬
> 
> ‫ﻣﺎﻩ‪،‬ﻫﺎ ﺍﺯ ﭘﻲ ﻫﻢ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ‪ ۱.‬ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺿﻮﺿﺎﺀ ﺳﺎﻝ‬
> ‫‪ ۱۸۵۳‬ﻡ‪ .‬ﺟﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺪﺭ ﺑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺍﻏﻠﺐ ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﻣﺪﺗﻲ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺮﺍﻱ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻲ‬        ‫ﭘﺲ ﺍﺯ ّ‬
> ‫ﺑﭽﻪ‪،‬ﺩﺍﺭ ﺷﺪﻧﺪ ‪،‬ﻭ ﺑﻪ ﮐﺴﺐ ﻭ ﺗﺠﺎﺭﺕ ﻭ ﻣﻐﺎﺯﻩ‪،‬ﺩﺍﺭﻱ ﻭ‬     ‫ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺩﻫﻨﺪ‪ .‬ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩﻧﺪ ‪ّ ,،‬‬
> ‫ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﻱ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺷﺪﻩ ﻭﻟﻲ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻣﺸ ّﻘﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪﻱ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻼﻋﺒﺪ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ‪ ,،۲‬ﻣ ّ‬
> ‫ﻼﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﻔﻴﻊ‪ ,‬ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﭘﻨﺞ ﺑﺮﺍﺩﺭ‬                  ‫ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻮ |ﻩ ﻧﻮﺟﻮﺍﻥ ﻣ ّ‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩﻫﺎﻱ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﺍﻣﺎﻡ ﺟﻤﻌ |ﻪ‬
> ‫ﻼ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬     ‫ﺏ ﮐﻪ ﻗﺒ ً‬
> ‫ﺷﻴﺮﺍ ‪،‬ﺯ ﺷﻴﺦ ﺍﺑﻮﺗﺮﺍ ‪،‬‬
> ‫ﺖ ﻭ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﺷﻴﺦ ﺍﺑﻮﺗﺮﺍﺏ ﻣﺤﻤﺪ ﺷﻔﻴﻊ ﺑﻪ ﻣﮑﺘﺐ ﺭﻓﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﭘﺴﺮ‬               ‫ﺗﺤﺖ ﺣﻤﺎﻳ ‪،‬‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺟﻮﺍﻥ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻋﻠﻮﻡ ﺩﺍﺭﺩ‪.‬‬
> ‫ﺧﻮﺍﻫﺮ ﺳﻴﺰﺩﻩ ﺳﺎﻟ |ﻪ ﻋﻠﻲ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩﻫﺎﻱ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻲ ﺑﺎ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﻫﻤﺮﺍﻩ‬
> ‫ﺑﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺳﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﺤ ّﻤﻞ ﻣﺸﻘﺎﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ‬
> ‫ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻱ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩﻩ ﺻﺎﺣﺐ ﺳﻪ‬
> ‫ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﮔﺮﺩﻳﺴﻲ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﺭﺷﺪ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻧﻘﺶ ﻣﻬ ّﻤﻲ ﺍﻳﻔﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻃﺒﻖ ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ )ﺝ‪ (٥٧-٥۹ ,،٤‬ﻣﺮﺩﻫﺎ ﺩﺭ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ ‪ ١٨٥٧‬ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻼ ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ‪ّ ،‬‬
> ‫ﻣﻼ ﻋﻠﻲ ﻧﻘﻲ ﺑﻮﺩ‪.‬‬             ‫‪ (۲‬ﭘﺪﺭ ﺁﻥ ﭘﺴ ‪،‬ﺮ ﻭ ﭘﺴﺮ ﻣ ّ‬
> ‫‪ (۳‬ﻓﻴﻀﻲ ‪١٣٠‬‬
> ‫‪. (۴‬ﺷﻮﻫﺮ ﺍﻭ ﭘﺴﺮ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﻳﮏ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﭘﺴﺮ ﺑﻨﺎﻡ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻋﻠﻲ ﻭ ﺩﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ‪).‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                       ‫‪۲۰۴‬‬
> ‫ﻣﺎﺩﺭ ﻫﻤﺎﻳﻮﻥ ﮐﻪ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺧﺎﻧﻢ‪ ,‬ﻫﻤﺴﺮ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‪ ,‬ﺑﻪ ﺍﻭ ﮐﻤﮏ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‬
> ‫ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺧﺘﺮ ﺟﻮﺍﻧﺶ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ ‪،‬ﻭ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﻫﻤﺴﺮ ﺑﺎﺑﻲ‬
> ‫ﺍﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻧﺎﻗﺾ ﺷﺪ‪ .‬ﻧﺎﻗﻀﻴﻦ ﮐﺴﺎﻧﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺭﻫﺒﺮﻱ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ‬
> ‫ﻣﺪﺗﻲ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭ ﻋﺜﻤﺎﻧﻲ ‪ ,،‬ﺗﺮﮐﻴ |ﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ‪ ,،‬ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ‬   ‫ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .۱‬ﺍﻭ ﺣﺘّﻲ ّ‬
> ‫ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺧﻴﻠﻲ ﺳﻌﻲ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺗﺄﺛﻴﺮﻱ ﻧﺪﺍﺷﺖ‪.‬‬
> ‫ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﻫﻢ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻊ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻃﺮﺩ ﺷﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺪﺗﻲ ﺍﻭ ﺑﻪ ﻧﺎﻗﻀﻴﻦ‪ ,‬ﻳﻌﻨﻲ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ‬
> ‫ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀ ﺍﷲ ﭘﻴﻮﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻋﺮﺍﻕ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺧﻲ ﺍﺯ ﺧﺸﻦ ﺗﺮﻳﻦ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ‬
> ‫ﻼ ﺁﻗﺎ ﺑﺎﺑﺎ ﺑﺮ ﺧﻼﻑ ﭘﺪﺭﺵ ﺑﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ‬      ‫ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﻴﺪ‪ ۲.‬ﺍّﻣﺎ ﭘﺴﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻨﺎﻡ ﻣ ّ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻣﺒﻠّﻐﻴﻦ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ‪ ,،‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪ |ﻩ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺳﻨﮕﺮﻫﺎﻱ ﻧﻮﺯﺩﻩ‪،‬ﮔﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﻻ ﻃﺎﺭﻡ ﭘﺲ ﺍﺯ‬
> ‫ﻧﺒﺮﺩ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﻭ ﭘﺴﺮﺵ ﺑﻪ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ‪ ۴‬ﻭ ﭼﻨﺪﻱ ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> ‫ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻨﺪ‪ .‬ﭘﺴﺮ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﻭ ﺣﺎﺟﻲ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺎ ﻳﮏ ﺩﺧﺘﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ‬
> ‫‪۵‬‬
> ‫ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﺳﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻓﺎﻃﻤﻪ‪ ,‬ﺩﺧﺘﺮﻱ ﺷﺎﻧﺰﺩﻩ ﺳﺎﻟﻪ‪ ,‬ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪ‪ .‬ﭘﺪﺭ ﺍﻭ‬
> ‫ﮐﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻧﺒﺮﺩ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﮔﺮﻳﺨﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺧﺒﺮ ﺍﺳﺎﺭﺕ ﻫﻤﺴﺮ‬
> ‫ﺩﻕ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺟﺎﻥ ﺳﭙﺮﺩ‪ .‬ﻓﺎﻃﻤ |ﻪ ﺟﻮﺍﻥ ﺍّﻣﺎ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﺍﺟﻪ‬      ‫ﻭ ﺩﺧﺘﺮﺵ ّ‬
> ‫ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻱ ﺳﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺷﺪ ‪ .،‬ﺍﻭ ﺑﻪ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﺩﺍﺭﻭﻳﻲ ﻋﻼﻗﻪ ﻣﻨﺪ ﺑﻮﺩ‬
> ‫ﻭ ﺑﻪ ﺗﺪﺭﻳﺞ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﺗﻬﻴ |ﻪ ﺩﺍﺭﻭﻫﺎﻱ‬
> ‫‪۶‬‬
> ‫ﮔﻴﺎﻫﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> 
> ‫ﺝ‪ ،١ .‬ﺹ‪.(٢٧٥‬ﺣﺎﺝ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪ ﮐﺎﺷﺎﻧﻲ )ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ‪ ،‬ﺝ‪.(٢٧٦ ,١ .‬‬
> ‫‪ (۱‬ﺣﺎﺝ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪ ﮐﺎﺷﺎﻧﻲ )ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ‪ ،‬ﺝ‪.(٢٧٦ ، ,١ .‬‬
> ‫‪. (۲‬ﻃﺎﻫﺮﺯﺍﺩﻩ ﺝ‪١٣٧-١٣٨، ,۲ .‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪٢٧٦ ,١ .‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ )ﺝ‪ (٥٧-٥٩ ,٤ .‬ﮐﻪ ﺍﻭ ﺳﻪ ﭘﺴﺮ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺳ ّﻮﻣﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﻟﻄﻒ ﺍﷲ ﺑﻮﺩ‪١٨٤ ..‬‬
> ‫‪ (۵‬ﺳﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺆﻣﻦ ‪ ,،‬ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﻠﻲ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﭘﺴﺮ ﺩ ّﻭﻡ ﺍﻭ »ﻋﻠﻲ« ﺳﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﺍﺷﺖ‪ :‬ﻟﻄﻒ ﺍﷲ ﮐﻪ‬
> ‫ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪ ١٨۵٣‬ﺑﺎ ﺍﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﻮﺩ ‪ ,،‬ﺑﺪﻳﻊ ﺍﷲ ﻭ ﺍﻣﺮ ﺍﷲ‪ .‬ﻋﻠﻲ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﻲ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ‬
> ‫ﺍﻭ ﺑﻌﺪ ﻫﺎ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺗﻀﻴﻴﻘﺎﺕ ﺷﺪﻧﺪ )ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪.(٢٨٠ ,، ١ .‬‬
> ‫‪ . (۶‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ‪،‬ﺝ‪ ١ .‬ﺹ ‪.٢٧٨‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪۱۵۸‬‬
> ‫‪۲۰۵‬‬                          ‫‪ ۱۶‬ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ‬
> 
> ‫ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻳﮏ ﻣﺎﺩﺭ ﺟﻮﺍﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﻭ ﭘﺴﺮ ﺩﻩ ﺳﺎﻟﻪ‪،‬ﺍﺵ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻫﻢ ﺍﺯ‬
> ‫ﺣﺒﺲ ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﭘﺪﺭ ﺍﻳﻦ ﭘﺴ ‪،‬ﺮ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺑﺎﻗﺮ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﺩﺳﺖ ﺧﺎﻟﻲ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﺭ ﭘﺴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻓﻘﺮ ﻭ ﺗﻨﮕﺪﺳﺘﻲ‬
> ‫ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﺑﺰﺭﮒ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﭘﺴﺮ ﺑﻪ ﺗﺠﺎﺭﺕ ﭘﻨﺒﻪ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺷﺪ ﻭ ﮐﻢ ﮐﻢ ﺯﻧﺪﮔﻲ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻣﺎ ّﺩﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻭﻧﻖ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﭼﺎﺭ ﺗﻀﻴﻴﻘﺎﺕ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺳﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭﻱ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﺑﻌﺪ ﺍﺯﺣﻤﻠ |ﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻭ ﻧﺒﺮﺩ ﺗﻦ ﺑﻪ‬
> ‫ﺗﻦ ﻣ ّﻮﻓﻖ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﺭ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺭﻭﻧﻖ ﮔﺮﻓﺖ‪ ۲.‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺍﻣﻴﺮ ﻋﺎﺯﻡ ﺑﻐﺪﺍﺩ‬
> ‫ﺷﺪ‪ .‬ﺩﻳﮕﺮﻱ ﮐﻪ ﻧﺎﻣﺶ ﻣﺤ ّﻤﺪﺑﺎﻗﺮ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺗﺎ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ‬
> ‫ﻭ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﮐﻨﺪ ﻭ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﺗﺮﻭﻳﺞ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﺎ ﻧﻮﺭﻱ ﺟﺎﻥ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ‬
> ‫ﻢ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ‬‫ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺣﺎﺻﻞ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﺳﻪ ﭘﺴﺮ ﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺳ ّﻮ ‪،‬ﻡ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﮐﺎﻇ ‪،‬‬
> ‫ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﺑﻪ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﻭ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﺎﺑﻲ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺷﺪ‪ .‬ﺣﺎﺻﻞ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﻭ ﺩﻭ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﭘﺴﺮ ﻭ ﺩﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻳﮑﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﺒﺮﺩﻫﺎﻱ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۵۳‬ﻭ ﺣﻮﺍﺩﺙ‬
> ‫ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺪﺭ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﺯﻥ ﺟﻮﺍﻧﻲ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺻﻔﺤﺎﺕ ﺗﺎﺭﻳﺦ‬
> ‫ﮔﻢ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺯﻥ ﺟﻮﺍﻥ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ ﺑﺎ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ‬
> ‫ﮐ ّﻔﺎﺵ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﭘﺴﺮﺷﺎ ‪،‬ﻥ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﮐﺒ ‪،‬ﺮ ﮐﻮﭼﮏ ﺑﻮﺩ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ‬
> ‫ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺯﻥ ﺟﻮﺍﻥ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ ﻭ ﭘﺴﺮ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺑﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﺁﻭﺭﺩ‪ .‬ﭘﺴﺮ ﺍ ّﻭﻝ‬
> ‫ﺍ ‪،‬ﻭ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻋﻠﻲ ﺍﮐﺒ ‪،‬ﺮ ﺩﺭ ﺩﻭﺭ |ﻩ ﺑﻌﺪﻱ ﺁﺯﺍﺭ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﭘﺴﺮ ﺩ ّﻭﻡ ﺍﻭ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﺧﺎﺩﻣﻴﻦ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺯﻥ ﺟﻮﺍﻥ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﮐﻪ ﻫﻤﺴﺮﺵ‪ ,‬ﺣﺎﺟﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ‪ ,‬ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩﻫﺎﻱ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﺍﺯ‬
> ‫ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ ,‬ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﭘﺴﺮﺍﻥ ﺟﻮﺍﻧﺶ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻭ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺍﺳﻴﺮ ﺷﺪﻩ‬
> ‫ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺩﻭ ﭘﺴﺮ ﻭ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻧﻮﻩ ﻫﺎﻳﺶ ‪ -‬ﭘﺴﺮ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ .۱۵۸‬ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻀﻴﻴﻘﺎﺕ ﺳﺎﻝ ‪ ۱٩٠٩‬ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻭ ﺩﻭ ﭘﺴﺮﺵ ﺑﻪ ﺳﺮﻭﺳﺘﺎﻥ ﮔﺮﻳﺨﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻧﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺳﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺩﺭ ﻓﻬﺮﺳﺖ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ .١١٠‬ﭘﺴﺮﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﻠﻲ ‪ ,،‬ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺴﻦ ﻭ ﺍﺳﺪﺍﷲ ﻭ ﺩﺧﺘﺮﺍﻧﺸﺎﻥ ﺧﺎﻭﺭ ﻭ ﻣﻨ ّﻮﺭ ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﮐﺒﺮ ﺩﺭ ﺗﻀﻴﻴﻘﺎﺕ ﺳﺎﻝ ‪ ١٩٠٩‬ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺭﺳﻴﺪ‪ .‬ﻧﺎﻡ ﭘﺴﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻓﻀﻞ ﺍﷲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺷﻮﻫﺮ ﺩ ّﻭﻡ‬
> ‫ﻧﺎﻣﺶ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤﺴﻦ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                  ‫‪۲۰۶‬‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻋﻠﻲ ‪ -‬ﺩﺭ ﺩﻭﺭ ﺑﻌﺪﻱ ﺁﺯﺍﺭ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺭﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻫﻤﺴﺮ ﺁﻗﺎ ﺳﻴﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﻋﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩﻫﺎﻱ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﺟﺎﻥ ﺳﭙﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﺎ ﭘﺴﺮﺵ‬
> ‫ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺁﻗﺎ ﺳﻴﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻗﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﺳﺘﺎﻳﻲ ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﺤﻠ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﻣﺪﺗﻲ ﻧﺰﺩ ﻗﻮﻡ ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬    ‫ﺁﻥ ﺩﻭ ﺑﺮﺍﻱ ّ‬
> ‫ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺭﺍﺣﺘﻲ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺍّﻣﺎ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺣﺘﻲ ﻭ ﺍﻣﻨﻴﺖ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻣﺤﻠ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻱ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﻌﺎﺵ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﺎﺩﺭ ﺟﻮﺍﻥ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﭘﺴﺮ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺻﺎﻟﺢ ﺩﺭ‬
> ‫ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻨﺪ‪ ۳.‬ﻓﺎﻃﻤﻪ ﭘﺴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ‬
> ‫ﺑﻪ ﺩﻳﻦ ﻭ ﺁﺋﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﭘﺴﺮ ﺑﺎ ﺩﺧﺘﺮ ﺷﻴﺦ ﻳﻮﺳﻒ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﮐﺎﺏ ﺟﻨﺎﺏ‬
> ‫ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﮑﺴﺖ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺷﻘﺎﻭﺕ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻪ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺻﺎﻟﺢ ﻭ ﻫﻤﺴﺮﺵ ﺯﻫﺮﺍ ﺩﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﺍﺩ‪ ۴‬ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭ ﺑﻌﺪﻱ ﺁﺯﺍﺭ‬
> ‫‪۵‬‬
> ‫ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻣﺘﺤ ّﻤﻞ ﺳﺨﺘﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺷﺪﺕ ﺑﻐﺾ ﻭ ﮐﻴﻨ |ﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ‬   ‫ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺩﻫ |ﻪ ‪ ۱۸۵۰‬ﮐﻪ ّ‬
> ‫ﮐﻤﺘﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺷﻔﻴﻊ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ‪ .‬ﺷﻴﺦ ﺍﺑﻮﺗﺮﺍﺏ ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ ﻋﻠﻤﺎﺀ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺍﻭ‬
> ‫ﺭﺍ ﺑﻪ ِﺳﻤﺖ ﺍﻣﺎﻡ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻣﻨﺴﻮﺏ ﮐﺮﺩ‪ ۶.‬ﺷﻔﻴﻊ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻪ‬
> ‫ﮐﻤﮏ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻣﺴﺘﻤﻨﺪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ‪،‬ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﻏﺬﺍ ﻭ ﺁﺫﻭﻗﻪ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺑﻌﻀﻲ‬
> ‫ﺍﺯﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ ﻭ ﮐﻤﮏ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﮐﺴﺐ ﻭ ﮐﺎﺭﻱ ﺭﺍﻩ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻧﺪ ﻭ ﺍﻣﺮﺍﺭ‬
> ‫ﻣﻌﺎﺵ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻼ ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺯ ﺍﻋﺎﻇﻢ ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ ﮐﻪ ﭘﻨﻬﺎﻧﻲ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻮ ‪،‬ﺩ ﺑﺎ ﻫﻤﺴﺮ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ‬    ‫ﻭﻓﺎ ﭘﺴﺮ ﻣ ّ‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۵۳‬ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮ ‪،‬ﺩ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫‪۷‬‬
> ‫ﺻﺎﺣﺐ ﺩﺧﺘﺮﻱ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﺎﻣﺶ ﺭﺍ ﺧﺎﻭﺭ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﮔﺬﺍﺭﺩﻧﺪ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ ، ٢ .‬ﺹ ‪٦٩‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺝ‪٢۵۵، ,١ .‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻧﺎﻡ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻓﻬﺮﺳﺖ ﺍﺳﺎﻣﻲ ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ )ﺝ‪ ، ٤ .‬ﺹ ‪.(۵٧-۵٩‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻧﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻣﺮﺍﷲ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﺳﺖ )ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ ،‬ﺹ ‪.(۱۵٩‬‬
> ‫‪ (۵‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪٢٧۸ ,١ .‬‬
> ‫‪ (۶‬ﻓﻴﻀﻲ ‪١٣١‬‬
> ‫‪ (۷‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ ‪٢٤٠، ,١‬‬
> ‫‪۲۰۷‬‬                     ‫‪ ۱۶‬ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ‬
> 
> ‫ﻓﺘﺤﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﺣﺎﮐﻢ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‪ ,‬ﭘﺴﺮ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ‪ ,‬ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﺶ ﺗ ّﻮﻗﻊ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﭘﺪﺭ ﺑﺮﺍﻱ ﺣﻔﻆ‬
> ‫ﻲ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﻗﺘﻞ ﭘﺪﺭﺵ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﮕﻴﺮﺩ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ‬       ‫ﺷﺄﻥ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔ ‪،‬‬
> ‫ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﺎﺑﻲ ﮐﺸﺘﻪ‪ ,‬ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﻭ ﺿﻌﻴﻒ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻓﺮﺻﺖ‬
> ‫ﻼﺣﺴﻦ ﻟﺐ‪،‬ﺷﮑﺮﻱ ﺑﻪ‬      ‫ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﺯﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﺟﺴﺘ |ﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺗﻨﻬﺎ ﻣ ّ‬
> ‫ﺐ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ‬  ‫ﺩﻟﻴﻞ ﺧﻮﻳﺸﺎﻭﻧﺪﻱ ﺑﺎ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺍﺯ ﺗﻌﻘﻴ ‪،‬‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ ,، ۱‬ﻓﺘﺤﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺑﮕﻴﺮﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﭼﻨﺪ‬
> ‫ﻼﺣﺴﻦ ﻟﺐ ﺷﮑﺮﻱ ﺭﺍ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻪ‬            ‫ﻣﺮﺩ ﺭﺍ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺍﺟﺮﺍﻱ ﻧﻘﺸﻪ‪،‬ﺍﺵ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﻣ ّ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺭﻭﺳﺘﺎﻱ ﺳﻴﻒ ﺁﺑﺎ ‪،‬ﺩ ﺩﺭ ﺷﻤﺎﻝ ﺷﺮﻗﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳ ‪،‬ﺰ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺗﺪﺭﻳﺠﻲ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻣﺼﺎﺩﻑ ﺑﻮﺩ ﺑﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺟﻨﺎﺏ ﺑﻬﺎﺀ‬
> ‫ﺍﺯ ﻫﺠﺮﺕ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﻪ ﮐﻮﻫﻬﺎﻱ ﺳﻠﻴﻤﺎﻧﻴﻪ ﺩﺭ ﺷﻤﺎﻝ ﻋﺮﺍﻕ‪ .‬ﺟﻨﺎﺏ ﺑﻬﺎﺀ ﺑﻪ ﺑﻐﺪﺍﺩ‬
> ‫ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﺯﺳﺎﺯﻱ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﻣﺘﺸﺘّﺖ ﻭ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﻳﺎ ‪،‬ﻡ‬
> ‫ﺁﺛﺎﺭ ﺑﻴﺸﻤﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻳﻘﺎﻥ ‪ ,،‬ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻣﮑﻨﻮﻧﻪ ‪ ,،‬ﻫﻔﺖ ﻭﺍﺩﻱ ‪ ,،‬ﭼﻬﺎﺭ ﻭﺍﺩﻱ ﻭ‬
> ‫ﻣﻼﺡ ﺍﻟﻘﺪﺱ ﺍﺯ ﻗﻠﻢ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺎ ﻣﻄﺎﻟﻌ |ﻪ ﺍﻳﻦ ﺁﺛﺎﺭ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﻐﺪﺍﺩ ﮔﺮﺩ‬  ‫ﻟﻮﺡ ّ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺣﻠﻘﻪ ﺯﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺷﻔﻴﻊ ﺑﻪ ﻗﺼﺪ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺟﻨﺎﺏ ﺑﻬﺎﺀ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۵۹‬ﻋﺎﺯﻡ ﺑﻐﺪﺍﺩ ﺷﺪ‪ ۴.‬ﺍﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ‬
> ‫ﻳﮑﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺻﺎﺩﻕ ﺳﻮﺍﺭ ﺑﺮ ﺍﻻﻍ ﺳﻔﺮﻃﻮﻻﻧﻲ ﺧﻮﺩ‬
> ‫ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺭﺍﻩ ﺩﺯﺩﻫﺎ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﻻﻍ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺯﺩﻳﺪﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﻳﮏ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﻭ ﺑﻪ‬
> ‫ﺧﺎﻃﺮ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺳﻮﺍﺭﺍﻻﻍ ﻧﺸﺪ ﻭ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺑﺮﻭﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺑﻐﺪﺍﺩ ﺟﻨﺎﺏ ﺑﻬﺎﺀ ﻣﺒﻠﻐﻲ ﭘﻮﻝ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺳﻔﺮ ﻃﻮﻻﻧﻲ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪٢٣٧-٢٤٠ ,۱ .‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪٢٣٧ ,،١ .‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺷﻮﻗﻲ ﺍﻓﻨﺪﻱ‪ ,‬ﻗﺮﻥ ﺑﺪﻳﻊ ‪١٢١‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻓﻴﻀﻲ ‪١٣١‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                  ‫‪۲۰۸‬‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﺍﻻﻍ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺑﺨﺮﻧﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺑﻪ ﺟﺎﻱ ﺧﺮﻳﺪ ﺍﻻﻍ ﺁﻥ ﭘﻮﻝ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﮔﺮﻓﺘﻦ‬
> ‫ﺟﻠﺴﺎﺕ ﻭ ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ۱.‬ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻮﻗﻊ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺣﺴﻴﻨﻌﻠﻲ ﻧﻮﺭﻱ‪ ,‬ﺟﻨﺎﺏ ﺑﻬﺎﺀ‪,‬‬
> ‫ﻫﻨﻮﺯ ﺭﺳﻤﴼ ﻭ ﻋﻠﻨﴼ ﺍﻋﻼﻥ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﻴﺎﻥ ‪َ -‬ﻣﻦ ﻳُﻈ ِﻬ ُ‬
> ‫ﺮﻩ ﺍﷲ‬
> ‫ﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺧﻲ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ‪,‬‬  ‫‪ -‬ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﺸﺎﺭﺕ ﺑﻪ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻭ ﺩﺍﺩﻩ‪،‬ﺍﻧ ‪،‬‬
> ‫‪،‬ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺷﻔﻴﻊ‪ ,‬ﺑﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭘﻲ ﺑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﺩﻭﻱ ﺁﻧﻬﺎ‪ ,‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺷﻔﻴﻊ ﻭ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ‬
> ‫ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺻﺎﻟﺢ‪ ,‬ﻣﺠﺬﻭﺏ ﺟﻨﺎﺏ ﺑﻬﺎﺀ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺻﺮﻑ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺟﻨﺎﺏ ﺑﻬﺎﺀ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﮐﻢ ﮐﻢ ﻧﻔﻮﺫ ﮐﻼﻡ ﺟﻨﺎﺏ ﺑﻬﺎﺀ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﺑﻐﺪﺍﺩ ﻓﺮﺍﺗﺮ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﺎﺑﻲ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ‬
> ‫ﺭﺷﺪ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻭﺿﺎﻉ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﺯﻳﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟ |ﻪ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻧﺎﻣﻪ‪،‬ﺍﻱ‬
> ‫ﺑﻪ ﺳﻔﻴﺮ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺎﻧﺒﻮﻝ ﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ ﭘﻴﻐﺎﻣﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﻋﺜﻤﺎﻧﻲ ﺍﺭﺳﺎﻝ‬
> ‫ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻣﺘﻦ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﻐﺎﻡ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ‪:‬‬
> 
> ‫»ﺟﻨﺎﺑﺎ‬
> ‫ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻫﺘﻤﺎﻣﺎﺕ ﺑﻠﻴﻐﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﻠﻊ ﻭ ﻗﻤﻊ ﻓﺮﻗ |ﻪ ﺿﺎﻟّ |ﻪ ﺧﺒﻴﺜ |ﻪ ﺑﺎﺑﻴﻪ ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺐ ﺩﻭﻟﺖ‬
> ‫ﻋﻠّﻴﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺗﻔﺼﻴﻞ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺟﻨﺎﺏ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﺗﻘﺪﻳﻢ ﺭﺳﻴﺪ ﺍﻟﺤﻤﺪ ﷲ ﺭﻳﺸ |ﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ‬
> ‫ﺗﻮﺟﻬﺎﺕ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﻤﺎﻳﻮﻥ ﺳﺮﮐﺎﺭ ﺍﻋﻠﻴﺤﻀﺮﺕ ﻗﻮﻱ‪،‬ﺷﻮﮐﺖ ﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻩ ﺟﻤﺠﺎﻩ ﺩﻳﻦ‪،‬ﭘﻨﺎﻩ‪,‬‬              ‫ّ‬
> ‫ﺭﻭﺣﻨﺎ ﻓﺪﺍﻩ‪ ,‬ﮐﻨﺪﻩ ﺷﺪ‪ .‬ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭ ﺑﻠﮑﻪ ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﺣﺪﻱ ﻭ ﻓﺮﺩﻱ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﺧﺎﺻﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﻴﺪ ﻭ ﺑﻨﺪ ﺩﻭﻟﺖ ﻫﻢ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﻭﻟﻲ ﺍﺯ ﺍﺗّﻔﺎﻕ ﻭ‬      ‫ﺍﺑﻘﺎ ﻧﺸﻮﺩ‪ّ ,‬‬
> ‫ﺳﻮﺀ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﭘﻴﺸﮑﺎﺭﺍﻥ ﺳﺎﺑﻖ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﺯ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺣﺴﻴﻨﻌﻠﻲ ﻧﻮﺭﻱ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ‬
> ‫ﻣﺮﺧﺼﻲ ﺣﺎﺻﻞ ﮐﺮﺩ‬    ‫ﺣﺒﺲ ﺍﻧﺒﺎﺭ ﺧﻼﺻﻲ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺠﺎﻭﺭﺕ ﻋﺘﺒﺎﺕ ﻋﺮﺵ ﺩﺭﺟﺎﺕ ّ‬
> ‫ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻪ ﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﺗﺎ ﺣﺎﻝ ﭼﻨﺎﻧﭽﻪ ﺁﻥ ﺟﻨﺎﺏ ﺍ ّﻃﻼﻉ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭ ﺑﻐﺪﺍﺩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻭ‬
> ‫ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﺍﻭ ﻫﻴﭻ ﻭﻗﺖ ﺩﺭ ﺧﻔﻴﻪ ﺍﺯ ﺍﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﺍﺿﻼﻝ ﺳﻔﻬﺎ ﻭ ﻣﺴﺘﻀﻌﻔﻴﻦ ﺟ ّﻬﺎﻝ ﺧﺎﻟﻲ ﻧﺒﻮﺩ‬
> ‫ﻣﻘﺪﻣ |ﻪ ﺟﻨﺎﺏ ﻓﻀﺎﺋﻞ ﻧﺼﺎﺏ‬  ‫ﻭ ﮔﺎﻫﻲ ﺑﻪ ﻓﺘﻨﻪ ﻭ ﺗﺤﺮﻳﮏ ﻗﺘﻞ ﻫﻢ ﺩﺳﺖ ﻣﻲ‪،‬ﺯﺩ ﻣﺜﻞ ّ‬
> ‫ﻣﻼ ﺁﻗﺎﻱ ﺩﺭﺑﻨﺪﻱ ﮐﻪ ﺯﺧﻤﻬﺎﻱ ﻣﻨﮑﺮ ﺑﻪ ﻗﺼﺪ ﮐﺸﺘﻦ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺯﺩﻧﺪ ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺩﺭ‬           ‫ﺁﺧﻮﻧﺪ ّ‬
> ‫ﺑﻘﺎﻱ ﭼﻨﺪ ﻭﻗﺘ |ﻪ ﺍﻭ ﻣﺴﺎﻋﺪﺕ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﭼﻨﺪ ﻗﺘﻞ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﺍﺗّﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩ‪ ...‬ﻟﻬﺬﺍ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ‬
> ‫‪ (۱‬ﺍﺯ ﻳﮏ ﮔﻔﺘﮕﻮﻱ ﺧﺼﻮﺻﻲ ﺑﺎ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ ،‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪٢٠١٠‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺭﺑّﺎﻧﻲ ﻓﺼﻞ ‪٥ ,١٤‬‬
> ‫‪۲۰۹‬‬                      ‫‪ ۱۶‬ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ‬
> 
> ‫ﻇﻞ ﺍﷲ ﻭﻟﻲ‪،‬ﻧﻌﻤﺖ‬   ‫ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺍﻣﺮ ﻗﺪﺭ ﻗﺪﺭﺕ ﻫﻤﺎﻳﻮﻥ ﺳﺮﮐﺎﺭ ﺍﻋﻠﻴﺤﻀﺮﺕ ﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻩ ّ‬
> ‫ﮐﻞ ﻣﻤﺎﻟﮏ ﻣﺤﺮﻭﺳ |ﻪ ﺍﻳﺮﺍﻥ‪ ,‬ﺭﻭﺣﻲ ﻓﺪﺍﻩ‪ ,‬ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﻮ ّﺳﻂ ﭼﺎﭘﺎﺭ‬         ‫ّ‬
> ‫ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺑﻪ ﺍ ّﻃﻼﻉ ﺁﻥ ﺟﻨﺎﺏ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻩ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﻼ ﺩﺭﻧﮓ ﺍﺯ ﺟﻨﺎﺑﺎﻥ‬
> ‫ﺟﻼﻟﺖ‪،‬ﻣﺂﺑﺎﻥ ﺻﺪﺭ ﺍﻋﻈﻢ ﻭ ﻧﺎﻇﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟ |ﻪ ﺁﻥ ﺩﻭﻟﺖ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭﻱ‬
> ‫ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﻲ ﻭ ﻣﻮﺍﺣﺪﺕ ﺩﻭﻟﺘﻴﻦ ﻋﻠّﻴﺘﻴﻦ ﺍﻗﺘﻀﺎ ﻭ ﺍﻭﺻﺎﻑ ﻧﻴﮑﺨﻮﺍﻫﻲ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﺘﻴﻦ‬
> ‫ﺟﻨﺎﺑﺎﻥ ﻣﻌ ّﺰﻱ ﺍﻟﻴﻬﻤﺎ ﺩﻋﻮﺕ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻣﻴﺎﻥ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺁﻥ ﺩﻗّﺖ ﻭ ﺗﻌ ّﻤﻖ‬
> ‫ﻭﺍﻓﻲ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ ﻭ ﺭﻓﻊ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﻳ |ﻪ ﻓﺴﺎﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺜﻞ ﺑﻐﺪﺍﺩ‪ ,‬ﺟﺎﺋﻲ ﮐﻪ ﻣﺠﻤﻊ ﻓﺮﻕ ﻣﺨﺘﻠﻔﻪ ﻭ‬
> ‫ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺑﻪ ﺣﺪﻭﺩ ﻣﻤﺎﻟﮏ ﻣﺤﺮﻭﺳﻪ ﺍﺳﺖ‪ ,‬ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻴﺮﺍﻧﺪﻳﺸﻲ ﻭ ﺑﻲ‪،‬ﻏﺮﺿﻲ ﺍﻳﺸﺎﻥ‬
> ‫ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻱ ﺩﻭﻟﺖ ﻣﺴﻠّﻢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺣﺴﻴﻦ‪،‬ﻋﻠﻲ ﻭ‬
> ‫ﺧﻮﺍﺹ ﺍﺗﺒﺎﻉ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺧﻴﺎﻻﺕ ﻓﺎﺳﺪﻩ ﻭ ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻣﺤﺘﻤﻠ |ﻪ‬            ‫ّ‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻭﺳﻌﺖ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺍﺯ ﺩﻭ ﮐﺎﺭ ﻳﮑﻲ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻱ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﻟﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻳﺪ‪] ...‬ﻳﺎ‬
> ‫ﺁﻥ ﮐﻪ[‪ ..|.‬ﺣﮑﻢ ﺻﺮﻳﺢ ﺑﻪ ﺟﻨﺎﺏ ﻧﺎﻣﻖ‪،‬ﭘﺎﺷﺎ ﻭﺍﻟﻲ ﺍﻳﺎﻟﺖ ﺑﻐﺪﺍﺩ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻑ ﻫﻢ‬
> ‫ﺣﮑﻢ ﺑﻪ ﻋﻬﺪ |ﻩ ﻧ ّﻮﺍﺏ ﺣﮑﻤﺮﺍﻥ ﮐﺮﻣﺎﻧﺸﺎﻫﺎﻥ ﺻﺎﺩﺭ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻴﺰﺍ ﺣﺴﻴﻦ‪،‬ﻋﻠﻲ ﻭ ﻫﺮ‬
> ‫ﺧﻮﺍﺹ ﺍﻭ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻲ ﻭ ﺍﺳﺎﺱ ﻓﺴﺎﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﻃﻮﺭﻱ ﮐﻪ ﻣﻘﺘﻀﻲ‬     ‫ّ‬      ‫ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺍﺗﺒﺎﻉ ﻭ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺩﺭ ﺳﺮﺣﺪ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﮔﻤﺎﺷﺘﮕﺎﻥ ﻧ ّﻮﺍﺏ ﻣﻌﺰﻱ ﺍﻟﻴﻪ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪] ...‬ﻭ ﻳﺎ‬
> ‫ﺧﻮﺍﺹ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻐﺪﺍﺩ‬
> ‫ّ‬      ‫ﺁﻥ ﮐﻪ[‪ ..|.‬ﻫﺮ ﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﻥ ﻣﻔﺴﺪ ﻭ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ‬
> ‫ﺑﻪ ﺟﺎﺋﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺩﺍﺧﻠ |ﻪ ﻣﻤﺎﻟﮏ ﻋﺜﻤﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﺮﺱ ﺑﻪ ﺣﺪﻭﺩ ﻣﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺟﻠﺐ‬
> ‫ﻭ ﺗﻮﻗﻴﻒ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﻓﺘﻨﻪ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺴﺪﻭﺩ ﺷﻮﺩ‪...‬‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺗﺤﺮﻳﺮﴽ ﻓﻲ ‪ ۱۲‬ﺫﻱ ﺣﺠﺔ ﺳﻨﺔ ‪] ۱۲۷۸‬ﺩﻫﻢ ﻣﺎﻩ ﻣﻲ ‪«[۱۸۶۲‬‬
> 
> ‫ﺩﺭ ﺑﻴﺎﺑﺎﻧﻲ ﺩﺭ ﺟﻨﻮﺏ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﻣﻘﺒﺮ |ﻩ ﻧﻮ |ﻩ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻨﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ‪،‬ﺯﺍﺩﻩ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻗﺮﺍﺭ‬
> ‫ﺩﺍﺭﺩ‪ ,‬ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻣﺘﺮﻭﮐ |ﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺒﺮﻩ ﻳﮏ ﺑﺎﺑﻲ ﺩﻳﻮﺍﺭﻱ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺗﺎﺑﻮﺗﻲ ﭼﻮﺑﻲ ﺑﻪ ﺩﺭﺍﺯﺍﻱ ﻳﮏ ﻣﺘﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﻟﺒﺴ |ﻪ ﺑﺎﺏ ﻭ ﺑﻘﺎﻳﺎﻱ‬
> ‫ﺟﺴﺪﺵ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﻣﺨﻔﻴﮕﺎﻩ ﺑﺮ ﮐﺴﻲ ﻓﺎﺵ ﻧﺸﻮﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺑﺎﺏ ﺩﻫﻦ‬
> ‫ﻋﺪ |ﻩ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺻﺒﺮ ﻭ‬
> ‫ﺑﻪ ﺩﻫﻦ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻞ ﺍﺧﺘﻔﺎﺀ ﺭﺍ ﺑﻴﻦ ﻫﻢ ﭘﺨﺶ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ّ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ‪ ,‬ﻇﻬﻮﺭﺍﻟﺤﻖ ﺝ ‪ ,۴‬ﻫﻮﻓﻬﺎﻳﻢ‪ ,۲۰۱۱ ,‬ﺹ ‪۲۸۱‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                   ‫‪۲۱۰‬‬
> ‫‪۱‬‬           ‫ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﺑﺮﺍﻱ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ّ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﻣﻲ ﺁﻳﻨﺪ‪...‬‬
> ‫ﺣﺎﺝ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺗﻘﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ ﺟﻮﺍﻥ ﺗﺎﺟﺮ ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪﻱ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺩﺭ‬
> ‫ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻣﺨﺎﺭﺝ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﭘﺲ ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻧﺒﺮﺩ ﺑﻪ‬
> ‫ﺩﺳﺖ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﻲ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﺷﺪ‪ .‬ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ‪،‬ﺧﺎﻥ‬
> ‫ﺣﮑﻤﺮﺍﻥ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﻳﺦ ﺣﻮﺽ ﺭﺍ ﺑﺸﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻫﺮ‬
> ‫ﺭﻭﺯ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﻮﺽ ﺑﻴﺎﻧﺪﺍﺯﻧﺪ ﻭ ﭼﻮﺑﮑﺎﺭﻱ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ‬
> ‫ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ‪،‬ﺍﻱ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﮐﺘﮏ ﺩﺭ ﺣﻮﺽ ﺁﺏ ﻳﺦ ﺑﻴﺎﻧﺪﺍﺯﻧﺪ ﺣﺎﺝ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺗﻘﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ‬
> ‫ﺟﺎﻱ ﺍﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﻮﺽ ﺁﺏ ﻳﺦ ﻣﻲ‪،‬ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﭼﻮﺏ‬
> ‫ﻓﺮﺍﺷﺎﻥ‬‫ﻣﻲ‪،‬ﺯﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺁﺏ ﺣﻮﺽ ﺍﺯ ﺧﻮﻥ ﺍﻭ ﺭﻧﮕﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ّ‬
> ‫ﺣﮑﻮﻣﺘﻲ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﺟﺮﺍﻱ ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﭘﻮﻝ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ‬
> ‫ﻫﺮ ﺳﻮﻳﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺸﺎﻧﺪﻧﺪ ﻭﺁﺯﺍﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﺎﻧﺪﻧﺪ‪ ,‬ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﻪ ﻣﺎﻩ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻳﺰﺩ ﺗﺒﻌﻴﺪ‬
> ‫ﻣﺪﺗﻲ ﺩﺭ ﻳﺰﺩ ﻣﺎﻧﺪ ‪،‬ﻭ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻭ ﻣﺪﺍﻭﺍ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻣﻄﺎﻟﻌ |ﻪ ﺑﺮﺧﻲ ﺁﺛﺎﺭ ﺟﻨﺎﺏ ﺑﻬﺎﺀ‬‫ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ّ .‬‬
> ‫ﻣﺸﺘﺎﻕ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺁﻥ ﺟﺴﻢ ﻋﻠﻴﻞ ‪ ،‬ﭘﺎﻱ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺑﻐﺪﺍﺩ‬
> ‫ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺍﻳﻦ ﻓﺸﺎﺭ ﺗﻘﺮﻳﺒﴼ ﭘﺎﻫﺎﻳﺶ ﻓﻠﺞ ﺷﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺑﻐﺪﺍﺩ ﺭﺳﻴﺪ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺭ‬
> ‫ﺟﻨﺎﺏ ﺑﻬﺎﺀ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ‪،‬ﺍﻱ ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﭘﺴﺮﺵ ﺩﺭ ﻳﮏ ﺣﺎﺩﺛ |ﻪ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻱ‬
> ‫ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ‪ .‬ﺣﺎﺝ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺗﻘﻲ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﺳﮑﻮﻥ ﻭ ﺭﺿﺎ ﻣﺮﮒ ﭘﺴﺮﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ‪.‬‬
> ‫ﺪ ﺣﺎﺝ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺗﻘﻲ‪ ,‬ﻣﻠّﻘﺐ ﺑﻪ ﺍﻳﻮﺏ‪ ,‬ﺩﺭ ﺑﻐﺪﺍﺩ ﭼﺸﻢ ﺍﺯ‬       ‫ﺳﻪ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻓﺮﺯﻧ ‪،‬‬
> ‫ﻣﺪﺗﻲ ﺑﻌﺪ‬‫ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺴﺖ‪ .‬ﺟﻨﺎﺏ ﺑﻬﺎﺀ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺗﺸﻴﻴﻊ ﺟﻨﺎﺭ |ﻩ ﺍﻭ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ّ ۲.‬‬
> ‫ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﻲ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﭘﺴﺮ ﺟﻮﺍﻥ ﺑﻲ‪،‬ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺮ ﺣﺎﺝ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻘﻲ ﮐﻪ‬
> ‫ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻏﻢ ﻭ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺷﺪﻳﺪﻱ ﺷﺪﻩ ﺑﻮ ‪،‬ﺩ ﺳﭙﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻳﻦ ﭘﺴﺮ ﮐﻪ ﻫﻢ ﺳﻦ ﻭ ﺳﺎﻝ‬
> ‫ﭘﺴﺮ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺟﺪﻳﺪﻱ ﺭﺍ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺟﻨﺎﺏ ﺑﻬﺎﺀ‬
> ‫ﭘﺲ ﺍﺯ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻪ ﺑﺎﻍ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﺑﻐﺪﺍﺩ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺍ ّﻭﻝ ﺳﻮﺭ |ﻩ ﺻﺒﺮ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺍﻳﻮﺏ ﻧﻴﺰ‬
> ‫ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ ﺑﻪ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺍﻭ ﻭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‪،‬ﻫﺎ ﻧﺎﺯﻝ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﻥ ﻟﻮﺡ ﺑﻪ ﺣﺎﺝ ﻣﻴﺮﺯﺍ‬
> ‫ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺗﻘﻲ ﻟﻘﺐ ﺍﻳﻮﺏ ﻋﻨﺎﻳﺖ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﻮﺏ ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻣﻈﻬﺮ ﺻﺒﺮ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> 
> ‫ﻲ »‪Efforts to preserve the‬‬
> ‫ﻲ ﺑﻪ ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ‪ ،٤٩٠-٤٩٢‬ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻭ ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﺭﺑّﺎﻧ ‪،‬‬
> ‫‪ (۱‬ﻃﺎﻟﻘﺎﻧ ‪،‬‬
> ‫‪.٨٨» remains of the Báb: Four historical accounts‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻓﻴﻀﻲ ‪٧٨-٧٩ ،‬‬
> ‫‪۲۱۱‬‬                       ‫‪ ۱۶‬ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ‬
> 
> ‫ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻟﻮﺡ ﺍﺯ ﺑﻼﻳﺎ ﻭ ﺻﺪﻣﺎﺕ ﺣﺎﺝ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺗﻘﻲ ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﻭ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‪،‬ﻫﺎ ﻳﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺍﻭﺍﻳﻞ ﻣﺎﻩ ﻣﻲ ﺳﺎﻝ‪ ۱۸۶۳‬ﻡ‪ .‬ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻪ ﺟﺎﻧﺐ ﺍﺳﺘﺎﻧﺒﻮﻝ ﺟﻨﺎﺏ ﺑﻬﺎﺀ‬
> ‫ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﻏﻲ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﻬﺮ ﺑﻐﺪﺍﺩ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﻋﻼﻥ ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﻭ‬
> ‫ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻈﻬﺮ ﻇﻬﻮﺭﻱ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﺸﺎﺭﺕ ﺑﻪ ﻇﻬﻮﺭﺵ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻧﺒﻴﻞ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ‪:‬‬
> ‫»ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺻﺒﺢ ﺑﺎﻏﺒﺎﻧﻬﺎ ﮔﻠﻬﺎﻱ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ ﺑﺎﻍ ﻣﻲ‪،‬ﭼﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ‬
> ‫ﺧﻴﻤ |ﻪ ﻣﺒﺎﺭﮎ ﺧﺮﻣﻦ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﭼﻨﺎﻥ ﺧﺮﻣﻨﻲ ﮐﻪ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺍﻱ ﭼﺎﻱ ﺻﺒﺢ‬
> ‫ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ ﻣﺒﺎﺭﮎ ﻣﻲ‪،‬ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ ﺁﻥ ﺧﺮﻣﻦ ﮔﻞ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ‬
> ‫ﻣﺮﺧﺺ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ ﮔﻞ‬        ‫ﻭ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﺒﺎﺭﮎ ﺑﻪ ﺟﻤﻴﻊ ﻧﻔﻮﺳﻲ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺻﺮﻑ ﭼﺎﻱ ّ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﻋﻨﺎﻳﺖ ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻫﻞ ﺣﺮﻡ ﻭ ﺳﺎﻳﺮ ﺍﺣﺒﺎﺏ ﻋﺮﺏ ﻭ ﻋﺠﻢ ﻧﻴﺰ ﮔﻞ ﻣﻲ‪،‬ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪ‪«.‬‬
> ‫ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻭ ﺣﮑﻢ ﺟﻬﺎﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻨﺴﻮﺥ‬
> ‫ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﻓﺮﻣﺎﻳﻨﺪ‪:‬‬
> ‫»ﺩﺭ ﻳﻮﻡ ﺍ ّﻭﻝ ﮐﻪ ﺟﻤﺎﻝ ﻗﺪﻡ ﺑﺮ ﻋﺮﺵ ﺍﻋﻈﻢ ﺩﺭ ﺑﺴﺘﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ ﺷﺪ‪,‬‬
> ‫ﻣﺴﺘﻮﻱ‪ ,‬ﻟﺴﺎﻥ ﻋﻈﻤﺖ ﺑﻪ ﺳﻪ ﺁﻳ |ﻪ ﻣﺒﺎﺭﮐﻪ ﻧﻄﻖ ﻓﺮﻣﻮﺩ‪ :‬ﻳﮑﻲ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺳﻴﻒ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﻇﻬﻮﺭ ﻣﺮﺗﻔﻊ ﺍﺳﺖ‪«..|.‬‬
> ‫ﻭ ﭘﺴﺮ ﺍﻳﺸﺎﻥ ‪ ,،‬ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ‪ ,‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﻓﺮﻣﺎﻳﻨﺪ‪:‬‬
> ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻧﺪ ﺍﻋﻼﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﺑﺪﴽ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﺟﺎﺋﺰ ﻧﻪ ﻭﻟﻮ‬
> ‫ﻣﻘﺼﺪ ﻣﺪﺍﻓﻌﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ‪ ...‬ﻭ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ‪ :‬ﺇﻥ ﺗُﻘﺘﻠﻮﺍ َﺧﻴﺮﴽ ﻟَ ُﮑﻢ ﻣﻦ ﺃﻥ ﺗَﻘﺘﻠﻮﺍ ‪ .،‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ‬
> ‫ﻭ ﺗﺮﻭﻳﺞ ﺍﻣﺮﺍﷲ ﺑﻪ ﺛﺒﺎﺕ ﻭ ﺍﻳﻘﺎﻥ ﻳﺎﺭﺍﻧﺴﺖ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﺪﻭﻥ ﺧﻮﻑ ﻭ ﺗﺸﻮﻳﺶ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ‬
> ‫ﺍﻧﻘﻄﺎﻉ ﺑﻪ ﺍﻋﻼﺀ ﮐﻠﻤﺔﺍﷲ ﻗﻴﺎﻡ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﭼﺸﻢ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺷﺆﻭﻧﺎﺕ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺮﺑﻨﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺖ‬
> ‫ﻣﻘﺪﺳﻪ ﺑﻪ‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﮐﺒﺮﻳﺎ ﻣﺆﻳّﺪ ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻠﻤﺔﺍﷲ ﻏﺎﻟﺐ ﻭ ﻣﻨﺼﻮﺭ ﮔﺮﺩﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻧﻔﻮﺱ ّ‬
> ‫ﺧﻮﻥ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮ ﺣ ّﻘﻴﺖ ﺍﻣﺮ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺩﻫﻨﺪ ﻭ ﺑﺨﻠﻮﺹ ﺩﺭ ﺍﻳﻤﺎﻧﺸﺎﻥ ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﺛﺎﺑﺖ‬
> ‫ﺣﻖ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺮ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﺍﻣﺮﺵ ﻭﻣﻐﻠﻮﺑﻴﺖ ﺍﻋﺪﺍﻳﺶ ﻻﺯﺍﻝ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺖ‪ .‬ﻧﺎﺻﺮ ﻭ‬                  ‫ﮐﻨﻨﺪ ّ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪٣٧٩، ,۱ .‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺷﻮﻗﻲ ﺍﻓﻨﺪﻱ ‪١٥٣‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ‪ ,‬ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻵﺛﺎﺭ‪ ,‬ﺣﺮﻑ ﺭ‪ -‬ﻕ‪ ,‬ﻣﺆ ّﺳﺴ |ﻪ ﻣﻠّﻲ ﻣﻄﺒﻮﻋﺎﺕ ﺍﻣﺮﻱ‪ ۱۲۹ ,‬ﺑﺪﻳﻊ‪ ,‬ﺹ ‪۲۲‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                         ‫‪۲۱۲‬‬
> ‫ﻣﻌﻴﻨﻲ ﺟﺰ ﺍﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﻭ ﺟﺎﻥ ﺑﺮ ﮐﻒ ﻧﻬﺎﺩﻩ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺩﺷﻤﻦ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ‪،‬ﺍﻳﻢ ﻭ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﮐﺎﻡ ﺩﻝ ﻭ ﺟﺎﻥ ﻳﺎﺑﻴﻢ‪«.‬‬
> ‫ﺑﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ |ﻩ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻳﻮﻣﻲ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ‪:‬‬
> ‫ﻣﺮﺕ ﻧﺴﺎﺋﻢ ﺍﻟﻐﻔﺮﺍﻥ‬                             ‫»ﻗﺪ ﺍﻧﻐﻤﺴﺖ ﺍﻷﺷﻴﺎﺀ ﻓﻲ ﺑﺤﺮ ّ‬
> ‫ﺍﻟﻄﻬﺎﺭﺓ ﻓﻲ ﺍ ّﻭﻝ ّ‬
> ‫ﺍﻟﺮﺿﻮﺍﻥ‪ّ ...‬‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﻋﻠﻲ ﻫﻴﺎﮐﻞ ﺍﻷﮐﻮﺍﻥ«‬
> ‫ﺧﺒﺮ ﺍﻋﻼﻥ ﺍﻣﺮﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﺳﻴﺪ‪.‬‬
> ‫ﻭﻓﺎ ﺍﺷﻌﺎﺭﻱ ﺩﺭ ﻣﺪﺡ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺳﺮﻭﺩ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺳﺆﺍﻻﺗﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﺩﺭ‬
> ‫ﻗﺎﻟﺐ ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺑﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺏ ﺍﻭ ﻟﻮﺣﻲ ﺻﺎﺩﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ‪:‬‬
> ‫ﮏ ﺑﻤﺎ ﺃﻳّﺪﮎ ﻋﻠﻲ ﺃﻣﺮﻩ ﻭ ﻋﺮﻓﮏ ﻣﻈﻬﺮ ﻧﻔﺴﻪ ﻭ ﺃﻗﺎﻣﮏ‬              ‫ﺍﺷﮑﺮ ﺭﺑّ َ‬
> ‫»ﺃﻥ ﻳﺎ َﻭﻓﺎ ُ‬
> ‫ﻟﮏ ﻳﺎ ﻭﻓﺎ ﺑﻤﺎ ﻭﻓﻴﺖ ﺑﻤﻴﺜﺎﻕ ﺍﷲ‬ ‫ﻋﻠﻲ ﺛﻨﺎﺀ ﺫﮐﺮﻩ ﺍﻷﻋﻈﻢ ﻓﻲ ﻫﺬﺍﺍﻟﻨﺒﺈ ﺍﻟﻌﻈﻴﻢ‪ ...‬ﻓَﻄﻮﺑﻲ َ‬
> ‫ﮐﻞ ﻧﻘﻀﻮﺍ ﻋﻬﺪﺍﷲ ﻭ ﮐﻔﺮﻭ ﺑﺎﻟﺬﻱ ﻇﻬﺮ ﺑﮑﻞ ﺍﻵﻳﺎﺕ ﻭ ﺃﺷﺮﻕ ﻣﻦ‬              ‫ﻭ ﻋﻬﺪﻩِ ﺑﻌﺪ ﺍﻟّﺬﻱ ﱡ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺃﻓﻖ ﺍﻷﻣﺮ ﺑﺴﻠﻄﺎﻥ ﺍﻟﻤﺒﻴﻦ‪...‬‬
> ‫ﺑﺎ ﮐﻤﮏ ﺗﻼﺷﻬﺎﻱ ﺷﻔﻴ ‪،‬ﻊ ﻣﺠﺪﺩﴽ ﺑﺎﺯﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ ﻧﺒﺮﺩ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۵٣‬ﻡ‪ .‬ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻭ‬
> ‫ﻧﻮﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﻣﺤﻠ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺷﺪﻧﺪ ﻭﮐﻢ‪،‬ﮐﻢ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻪ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﻣﺒﺪﻝ ﮔﺮﺩﻳﺪ‪.‬‬  ‫ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ ّ‬
> ‫ﻲ ﺗﺮﮐﻴ |ﻪ ﺍﻣﺮﻭ ‪،‬ﺯ‬
> ‫ﺯﺍﺋﺮﻳﻦ ﻓﻮﺝ ﻓﻮﺝ ﺑﺮﺍﻱ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺑﻪ ﮐﺸﻮﺭﻋﺜﻤﺎﻧ ‪،‬‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺭﻭﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ »ﺍﻫﻞ ﺑﻬﺎﺀ« ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺟﺎﻱ ﺍﷲ‪،‬ﺍﮐﺒ ‪،‬ﺮ ﺫﮐﺮ ﺍﷲ‪،‬ﺍﺑﻬﻲ ﺭﺍ‬
> ‫ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﺮﻭﻳﺞ ﺍﻣﺮ ﺑﻪ ﺳﺎﻳﺮ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻃﻲ ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺕ‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺍﻟﻮﺍﺡ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﻧﺎﺯﻝ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﻤﻠﻪ ﻟﻮﺡ ﺍﺣﻤﺪ ﺭﺍ ﻣﻲ ﺗﻮﺍﻥ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ‪ .١۹۱ Bahá’u’lláh and the New Era ,‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺑﺴﻴﺎﺭﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ‬
> ‫ﻳﮏ ﻧﻔﺮ ﺑﺎﺑﻲ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﻪ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﮐﺮﺩ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺳﻌﻲ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﺎﺑﻲ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ‬
> ‫ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺑﺎ ﺻﺮﻑ ﻭﻗﺖ ﺯﻳﺎﺩ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺩﺍﺩﻩ‪ ,‬ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ‬
> ‫ﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﻔﻴﻊ ‪ -‬ﮐﻪ ﻳﮑﻲ ﺍﺯﻣﻨﺎﺑﻊ ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺷﻮﺭﺵ ﺩ ّﻭﻡ ﺩﺭ‬  ‫ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻣﻨﻊ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻣﺪﺗﻬﺎ ﺑﻌﺪ ﻣ ّ‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻮﺩ‪ ,‬ﺟﻠﺴﺎﺕ ﺑﺰﺭﮔﻲ ﻣﻨﻌﻘﺪ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭ‬
> ‫ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩ‪..‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻗﺮﻥ ﺑﺪﻳﻊ ‪١٥٤‬‬
> ‫‪ ، Revelation of Bahá’u’lláh (۳‬ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﻃﺎﻫﺮ ﺯﺍﺩﻩ ﺝ‪.٢٠٥ ,، ١ .‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪٦٢‬‬
> ‫‪۲۱۳‬‬                       ‫‪ ۱۶‬ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ‬
> 
> ‫ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻟﻮﺡ ﺑﻪ ﺟﻬﺖ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺑﻨﺎﻡ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪ ﻳﺰﺩﻱ ﺻﺎﺩﺭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪:‬‬
> ‫ُﻢ ُﮐﺮﺑﺘَﻲ ﻭ‬‫ﮏﺛّ‬‫ُﻢ ﺫ ِّﮐﺮ ﺃﻳﺎﻣﻲ ﻓﻲ ﺃﻳﺎﻣ ‪،‬‬   ‫ﻲ ﺛﱠ‬
> ‫َﻨﺲ ﻓﻀﻠﻲ ﻓﻲ ﻏﻴﺒﺘ ‪،‬‬‫»ﺃﻥ ﻳﺎ ﺃﺣﻤﺪ ﻻ ﺗ َ‬
> ‫ِ‬
> ‫ﺑﺴﻴﻮﻑ‬       ‫ﻳﺤﻮﻝ َ‬
> ‫ﻗﻠﺒﮏ‬  ‫ّ‬     ‫ﻴﺚ ﻟَﻦ‬‫ِﺤ ُ‬‫ﺠﻦ ﺍﻟﺒﻌﻴﺪ َﻭ ُﮐﻦ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﴼ ﻓﻲ ُﺣﺒّﻲ ﺑ َ‬
> ‫ﻟﺴ ِ‬
> ‫ﻏُﺮﺑﺘَﻲ ﻓﻲ ﻫﺬﺍ ّ‬
> ‫‪۱‬‬                 ‫ﺍﻟﺴ ِ‬
> ‫ﻤﻮﺍﺕ َﻭ ﺍﻷ َﺭﺿﻴﻦ‪«.‬‬    ‫ﻌﮏ ُﮐ ﱡﻞ َﻣﻦ ﻓﻲ ّ‬‫ﺍﻷﻋﺪﺍﺀ َﻭ ﻳﻤﻨَ َ‬
> ‫‪ ...‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﮐﻪ ﺑﺪﺳﺖ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﮐﻴﻨﻪ ﺗﻮﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﺴﻤﻮﻡ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‬
> ‫ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﻳﺎﻡ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺭﺅﺳﺎ ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻱ ﺍﻳﺮﺍﻥ ‪ ,،‬ﺗﺮﮐﻴﻪ ‪,،‬‬
> ‫ﺭﻭﺳﻴﻪ ‪ ,،‬ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﻭ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﭘﺎﭖ ﺍﻋﻼﻡ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻧﺪﺍﻱ ﺍﻭ ﺭﺍ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺍﺟﺎﺑﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﻧﺬﺍﺭ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﺪﺍﻳﺶ ﺭﻭ ﺑﺮﻧﮕﺮﺩﺍﻧﻨﺪ‪:‬‬
> ‫» َﺯﻳّﻦ ﺟﺴﺪ ﺍﻟﻤﻠﮏ ﺑﻄﺮﺍﺯ ﺍﺳﻤﻲ ﻭ ﻗُﻢ ﻋﻠﻲ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﺃﻣﺮﻱ‪ .‬ﻫﺬﺍ ﺧﻴﺮﻟﮏ ﻋ ّﻤﺎ‬
> ‫ﮐﻞ ﺷﻲﺀ ﻗﺪﻳﺮ‪ .‬ﺃﻥ ﺍﻣﺶ ﺑﻴﻦ‬    ‫ﻋﻨﺪﮎ ﻭ ﻳﺮﻓﻊ ﺍﷲ ﺑﻪ ﺍﷲ ﺍﺳﻤﮏ ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻤﻠﻮﮎ‪ .‬ﺇﻧﻪ ﻋﻠﻲ ّ‬         ‫َ‬
> ‫ﻣﻨﮏ ﺁﺛﺎﺭﻩ ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ‪ .‬ﺃﻥ ﺍﺷﺘﻌﻞ ﺑﻬﺬﺍ ﺍﻟﻨّﺎﺭ ﺍﻟﺘﻲ‬    ‫ﺍﻟﻨّﺎﺱ ﺑﺎﺳﻢ ﺍﷲ ﻭ ﺳﻠﻄﺎﻧﻪ ﻟﺘﻈﻬﺮ َ‬
> ‫ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ ﻓﻲ ﻗﻄﺐ ﺍﻷﮐﻮﺍﻥ ﻟﺘﺤﺪﺙ ﻣﻨﮏ ﺣﺮﺍﺭﺓ ﺣﺒّﻪ ﻓﻲ ﺃﻓﺌﺪﺓ ﺍﻟﻤﻘﺮﺑﻴﻦ‪ .‬ﺃﻥ‬               ‫ﺃﻭﻗﺪﻫﺎ ّ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺛﻢ ﺍﺟﺬﺏ ﺍﻟﻘﻠﻮﺏ ﺑﺬﮐﺮﻱ ﺍﻟﻌﺰﻳﺰ ﺍﻟﻤﻨﻴﻊ‪«...‬‬      ‫ﺍﺳﻠُﮏ ﺳﺒﻴﻠﻲ ّ‬
> ‫ﺗﺮﻗﻲ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ‬          ‫ﺗﺠﺎﺭﺕ ﭘﻨﺒ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻣﺤ ّﻤﺪ ّ‬
> ‫ﻼﺕ ﺷﻬﺮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻬﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ‪ .‬ﺩ ِﺭ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺠﺎﻣﻊ ﻭ‬         ‫ﮐﻪ ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﻲ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻣﺤ ّ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﻣﺤﺎﻓﻞ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫‪ ...‬ﻳﮏ ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪۱۸۶۷‬ﻡ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﺍﺯ |ﻩ ﺷﻬﺮﻃﻬﺮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺗﺎﺑﻮﺗﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻋﺮﺵ ﻣﻄ ّﻬﺮ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻋﻠﻲ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ ﺣﻤﻞ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﻗﺒﻠﻲ ﮐﻪ ﺟﺴﺪ ﺭﺍ ﻣﺨﻔﻲ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺯﺍﺋﺮﻳﻨﻲ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺑﻪ ﺁﻥ‬
> ‫ﺗﻮﺟﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﻠﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪.‬‬          ‫ﻣﺤﻞ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺘﻨﺪ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺯﻳﺎﺩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ّ‬      ‫ّ‬
> ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﺍﺯ |ﻩ ﺷﻬﺮ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﻣﺮﺍﻗﺒﺎﻥ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﺍﺯ‬
> ‫ﻣﺤﺘﻮﺍﻱ ﺗﺎﺑﻮﺕ ﺧﺒﺮ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﻃﻮﻓﺎﻥ ﺷﺪﻳﺪﻱ ﺑﻪ ﭘﺎ ﺷﺪ ﻭ ﻫﻤ |ﻪ ﻣﺮﺩﻣﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﻲ ﺩﻭﻳﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺟﻠﺐ‬ ‫ﺁﻥ ّ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ‪٣٠٩ ، Baha’i Prayers ،‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺷﻮﻗﻲ ﺍﻓﻨﺪﻱ ‪١٧١-١٧٧‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ‪ ، ۷۶ The Summons to the Lord of Hosts, ،‬ﭘﺎﺭﺍﮔﺮﺍﻑ ‪١٤٥‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪١٥٩‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                  ‫‪۲۱۴‬‬
> ‫ﻧﻈﺮ ﮐﺴﻲ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺑﺎ ﺗﺎﺑﻮﺕ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ‬
> ‫ﮐﻪ ﺗﺎﺑﻮﺕ ﺣﺎﻣﻞ ﺭﻣﺲ ﺍﻃﻬﺮ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻋﻠﻲ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻦ ﻋﺒﺎﺩﺗﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎﻣﺰﺍﺩﻩ ﺯﻳﺪ ﺩﺭ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻃﻬﺮﺍﻥ ﻣﺨﻔﻲ ﻣﻲ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺣﺎﺝ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻫﻤﺴﺮﺵ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﻴﮕﻢ ﻋﺎﺯﻡ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﻴﮕﻢ ﺩﺧﺘﺮ ﺁﻗﺎ ﺳﻴﺪ ﺟﻌﻔﺮ ﻳﺰﺩﻱ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﮐﺎﺏ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻪ ﺩﻓﺎﻉ‬
> ‫ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﺒﺮﺩ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺁﺯﺍﺭ ﻭ ﺗﻤﺴﺨﺮ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺭﺍ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺁﻗﺎ‬
> ‫ﺳﻴﺪ ﺟﻌﻔﺮ ﻳﺰﺩﻱ ﺍﻣﻼﮎ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻭ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻣﺠﺎﻭﺭ ﺁﻥ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ‬
> ‫ﺣﻮﺍﺩﺙ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﻣﺠﺒﻮﺭﺵ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻫﻤ |ﻪ ﺍﻣﻼﮎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ‬
> ‫ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۶۸‬ﻡ‪ .‬ﮐﻪ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﺍﺵ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺑﻪ‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ ﻓﺘﺤﻌﻠﻲ ﺧﺎ ‪،‬ﻥ ﺣﺎﮐﻢ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻭ ﭘﺴﺮ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎ ‪،‬ﻥ ﺑﻪ ﮔﻤﺎﻥ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﮐﻪ ﺣﺎﺝ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺎﺯﭘﺲ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﻣﻼﮎ ﭘﺪﺭ ﺯﻧﺶ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻳﺪ‬
> ‫ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻗﺘﻞ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺻﺎﺩﺭ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﻔﻴﻊ ﭼﻨﺪ ﻣﺮﺩ ﻭ ﺯﻥ ﺭﺍ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﺗﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﻴﮕﻢ‬
> ‫ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻭﺳﺘﺎﻱ ﻗﻄﺮﻭﻳﻪ ﺗﺎ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻫﻤﺮﺍﻫﻲ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﻴﮕﻢ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> ‫ﺳﺎﮐﻦ ﺷﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺰﺭﮒ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺵ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻭ‬
> ‫ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻓﺎﺭﺳﻲ ﻭ ﻋﺮﺑﻲ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻪ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺯﻧﺎﻥ ﺑﻬﺎﺋﻲ‬
> ‫ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺷﺪ‪ ۲.‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺍﺯ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻭ ﻗﺪﺭﺩﺍﻧﻲ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮﺍﺩﺭ‬
> ‫ﺍﻭ ﺳﻴﺪﻣﺤ ّﻤﺪ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻱ ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ‬
> ‫ﺳﺎﮐﻦ ﺁﻧﺠﺎ ﺷﺪ‪ .‬ﺳﻴﺪ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﮐﻼﺱ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺁﻣﻮﺯﺵ‬
> ‫ﻣﺪﺕ‪،‬ﻫﺎ ﺍﻳﻦ ﮐﻼﺱ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪.‬‬  ‫ﺍﺻﻮﻝ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺗﺎ ّ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺳﻴﺪﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺪﺍﻗﻞ ‪ ۷‬ﺑﺎﺭ ﺑﻪ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻟﻮﺡ ﺍﺯﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﻧﺎﺋﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﺷﻔﻴﻊ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺗﻼﺵ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺎ ﻫﺪﻑ ﺍﺻﻠﻲ ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻲ‬
> ‫ﺁﺷﻨﺎ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﺎﺕ ﺍﻟﻬﻲ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻧﺪ‪:‬‬
> 
> ‫ﻲ ﻧﻘﻞ ﺩﺭ ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ‪ ٤٩٠-٤٩٢،‬ﻧﻘﻞ ﻭ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺩﺭ ﺭﺑّﺎﻧﻲ »‪Efforts to preserve the‬‬ ‫‪ (۱‬ﻃﺎﻟﻘﺎﻧ ‪،‬‬
> ‫‪.٨٨ » remains of the Báb: Four historical accounts‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺭﺑّﺎﻧﻲ ﺝ‪٢٢٤، ,١ .‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺭﺑّﺎﻧﻲ ‪ ،‬ﻓﺼﻞ ‪٩ ، ,١٥‬‬
> ‫‪۲۱۵‬‬                     ‫‪ ۱۶‬ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ‬
> 
> ‫ﺑﺎ ﺟﻤﻴﻊ ﺍﺣﺰﺍﺏ ﺑﻪ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺭﻳﺤﺎﻥ ﻣﻌﺎﺷﺮﺕ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ ...‬ﺍﮔﺮ ﺍﺭﺽ ﻃﻴﺒّﻪ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ﺍﻟﻘﺎﺀ‬
> ‫ﺣﻖ ﻧﺒﻮﺩﻩ‬‫ﮐﻠﻤﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﺍﻻّ ﻓﻼ‪ .‬ﺟﺪﺍﻝ ﻭ ﻧﺰﺍﻉ ﻭ ﻣﺤﺎﺭﺑﻪ ﻭ ﺳﻔﮏ ﺩﻣﺎﺀ ﺍﺯ ﺳﺠﻴ |ﻪ ﺍﻫﻞ ّ‬
> ‫ﮐﻞ ﻣﺎ ﺗﮑﺮﻫﻪ ﺍﻟﻌﻘﻮﻝ ﺁﻣﺪﻩ‪.‬‬  ‫ﻭ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻋﻈﻢ ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺗﻄﻬﻴﺮ ﻧﻔﻮﺱ ﻋﻦ ّ‬
> ‫ﻣﺘﻤﺴﮏ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﺳﺒﺐ‬    ‫ﻃﻮﺑﻲ ﺍﺯ ﺑﺮﺍﻱ ﻧﻔﻮﺳﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋﺪﻝ ﻭ ﺍﻧﺼﺎﻑ ّ‬
> ‫ﻫﻢ ﻭ ﻏﻢ ﺍﺳﺖ ﻣﻨﻊ ﻧﻤﻮﺩﻳﻢ‪ .‬ﺷﻤﺸﻴﺮﻫﺎﻱ ﺣﺰﺏ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﻏﻼﻑ ﺭﺍﺟﻊ‪.‬‬         ‫ﺣﺰﻥ ﻭ ﻋﻠﺖ ّ‬
> ‫ﻧﺰﺍﻉ ﻭ ﺟﺪﺍﻝ ﺷﺄﻥ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺍﺭﺽ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺖ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﭘﺴﻨﺪﻳﺪﻩ ﺷﺄﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪.‬‬
> ‫ﺪ ﭼﻪ‬ ‫ﺣﻖ ﺍﺯ ﺷﻤﺎﺗﺖ ﻣﻌﺮﺿﻴﻦ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻣﻨﮑﺮﻳﻦ ﻣﺤﺰﻭﻥ ﻣﺒﺎﺷﻴ ‪،‬‬    ‫ﺑﮕﻮ ﺍﻱ ﺍﻭﻟﻴﺎﻱ ّ‬
> ‫ﺟﻞ ﺟﻼﻟﻪ ﺑﻮﺩﻩ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺷﺨﺺ‬      ‫ﺣﻖ ّ‬‫ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭﻟﻢ ﻳﺰﻝ ﻭﻻﻳﺰﺍﻝ ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺮ ﺣﻘﻴﻘﺖ ّ‬
> ‫ﻧﺎﺩﺍﻥ ﻏﺎﻓﻞ ﺟﺎﻫﻠﻲ ﮐﻠﻤ |ﻪ ﻧﺎﻻﻳﻘﻲ ﺍﺻﻌﺎﺀ ﻧﻤﺎﻳﻴﺪ ﺑﺄﺳﻲ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﻭ‬
> ‫ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺎ ﺍﻭﺳﺖ ﻋﻨﻘﺮﻳﺐ ﺑﻪ ﻓﻨﺎ ﺭﺍﺟﻊ ﻭ ﺷﻤﺎ ﺍﻟﻴﻮﻡ ﺍﺯ ﮐﻮﺛﺮ ﺑﻴﺎﻥ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺁﺷﺎﻣﻴﺪ ﻭ‬
> ‫ﻣﻘﺮﺑﻴﻦ ﮐﻪ ﻃﺎﻳﻒ‬   ‫ﮐﻠﻤ |ﻪ »ﺃﻧﺘﻢ ﻣﻨّﻲ »ﺍﺻﻐﺎﺀ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻤﺎﻳﻴﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﻴﻦ ﻣﻠﮑﻲ ﺍﺯ ﻣﻼﺋﮑ |ﻪ ّ‬
> ‫ﺖ ﻋﺮﺽ ﻧﻤﻮﺩ‪ :‬ﻳﺎﺍﻟﻬﻲ ﻭ ﺳﻴﺪﻱ ﻭ ﻣﻘﺼﻮﺩﻱ ﻭ ﻣﺤﺒﻮﺑﻲ ﻭ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻣﻦ ﻓﻲ‬            ‫ﺣﻮﻝ ﺍﺳ ‪،‬‬
> ‫ﺳﺐ ﻭ ﻟﻌﻦ‬ ‫ﺽ ﺍﺯ ﺑﺤﺮ ﺟﻮﺩ ﻭ ﺷﻤﺲ ﻓﻀﻞ ﺗﻮﺳﺎﺋﻠﻢ ﮐﻪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ّ‬        ‫ﺍﻟﺴ ّﻤﻮﺍﺕ ﻭ ﺍﻷﺭ ‪،‬‬
> ‫ﺩﺭ ﻣﺤﺒﺘﺖ ﺑﺸﻨﻮﻡ ﻭ ﻳﮑﺒﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﺵ ﺑﻪ ﺍﺻﻐﺎﺀ ﮐﻠﻤ |ﻪ ﺍﺣﻠﻲ »ﺇﻧﮏ ﺃﻧﺖ ﻣﻦ ﺃﻫﻞ‬
> ‫ﺍﻟﺒﻬﺎﺀ« ﻓﺎﺋﺰﺷﻮﺩ‪...‬‬
> ‫ﺣﻨﻈﻞ ﺍﻧﮕﺒﻴﻦ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺯﻭﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺠﺒﺎﺕ ﻧﺎﺱ‬     ‫ْ‬    ‫ﺗﻠﺦ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻭ‬
> ‫ﺣﺐ ﺩﻭﺳﺖ ْ‬    ‫ﺑﺎ ّ‬
> ‫ﺧﺮﻕ ﺷﻮﺩ ﻭ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺣﻪ ﻭ ﻧﺪﺑﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ .‬ﺍﻟﺒﺘﻪ‬
> ‫ﺣﻖ ﻣﻈﻠﻮﻡ ﺭﺍ ﺍﺧﺬ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬ﺇﻧّﻪ ﻟﻬﻮ ﺍﻟﻤﻘﺘﺪﺭ ﺍﻟﻘﺪﻳﺮ‪ .‬ﺣﻤﺪ ﮐﻦ‬ ‫ﺣﮑﻴﻢ ﻋﺎﺩﻝ ﺍﺯ ﻇﺎﻟﻢ ّ‬
> ‫ﻣﺎﻟﮏ ﻗِﺪﻡ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺣﺒّﺶ ﻣﻌﺮﻭﻓﻲ ﻭ ﻟﺪﻱ ﺍﻟﻌﺮﺵ ﻣﺬﮐﻮﺭ‪.‬‬
> 
> ‫ﺣﺲ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ‬
> ‫ﺑﺎ ﻣﻄﺎﻟﻌ |ﻪ ﺩﺍﺋﻤﻲ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﺎﺕ ﺍﻟﻬﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺁﻥ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻭ ّ‬
> ‫ﺟﻮﻳﻲ ﺑﻪ ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﺧﺪﻣﺖ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪ ﻭ ﮐﻢ ﮐﻢ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﻲ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺟﻬﺖ‬
> ‫ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ ﺑﺎ ﻫﻤﺴﺎﻳﮕﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ ﭘﺬﻳﺮﺍ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﻓﺘﺤﻌﻠﻲ‪،‬ﺧﺎ ‪،‬ﻥ ﭘﺴﺮ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎ ‪،‬ﻥ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﺩﺍﺭ |ﻩ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺍﺯ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                       ‫‪۲۱۶‬‬
> ‫ﮐﻤﮏ ﺧﻮﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺷﻔﻴﻊ ﻭ ﻓﺘﺤﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﻳﮏ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺻﻠﺢ ﻣﻨﻌﻘﺪ ﮐﺮﺩﻧﺪ‬
> ‫ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻓﺘﺤﻌﻠﻲ‪،‬ﺧﺎﻥ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ ﮐﺴﻲ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺭ ﺩﻫﺪ‪ .‬ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻫﻢ‬
> ‫ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺑﺮﺍﻱ ﺟﺎﻥ ﻭ ﻣﺎﻝ ﻭ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ‬
> ‫ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺩﻋﻮﻱ ﺷﮑﺎﻳﺖ ﻧﮑﻨﻨﺪ‪ ۱.‬ﻓﺘﺤﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺣﺎﺝ ﻗﺎﺳﻢ‬
> ‫ﻭ ﺣﺎﺝ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ‬
> ‫ﺷﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻣﺒﺎﺷﺮ ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﺍﻣﻼﮎ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺣﺘّﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﻲ ﺍﺯ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﺍﻣﻼﮐﺶ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
> ‫ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ ﻫﻤﺴﺮ ﺍ ّﻭﻝ ﺷﻔﻴ ‪،‬ﻊ ﺷﻴﺦ ﺍﺑﻮﺗﺮﺍﺏ ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻃﺮﺍﺯ ﺍ ّﻭﻝ ﺷﻬﺮ‬
> ‫ﻱ ﺧﺎﻭﺭ ﺳﻠﻄﺎ ‪،‬ﻥ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺁﻥ ﺩﻭ‬ ‫ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﻮﺩ ﺗﺮﺗﻴﺒﻲ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﺷﻔﻴﻊ ﺑﺎ ﺧﻮﺍﻫﺮﺯﺍﺩ |ﻩ ﻭ ‪،‬‬
> ‫ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻔﺖ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻴﺦ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻋﻀﻮ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﻣﺤﻔﻞ ﻣﺤﻠّﻲ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺟﻨﺎﺏ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺑﺎﻗﺮ ﺧﻮﺷﻨﻮﻳﺲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺁﻗﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ‬
> ‫ﮐﺎﺭﻫﺎﻱ ﮐﺸﺎﻭﺯﻱ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻭ ﺑﺎ ﮐﻤﮏ ﻫﻤﺴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ‬
> ‫ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺮﺯﺍﺩ |ﻩ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻪ ﺭﻭﻧﻮﻳﺴﻲ ﻭ ﻧﺴﺨﻪ‪،‬ﺑﺮﺩﺍﺭﻱ ﺍﺯ‬
> ‫ﺍﻟﻮﺍﺡ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ‪ .‬ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻗﺪﺱ ‪ ,،‬ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻳﻘﺎ ‪،‬ﻥ‬
> ‫ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺍﻟﻮﺍﺡ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻧﺴﺨﻪ‪،‬ﺑﺮﺩﺍﺭﻱ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻣﺮ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺁﻥ ﻧﺴﺦ ﺭﺍ ﻗﺮﺍﺋﺖ‬
> ‫ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺎﻋﺚ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻲ ﻭ ﻣﺒﺎﻫﺎﺕ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺧﻄﺎﻁ ﺯﺑﺮﺩﺳﺘﻲ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ‬        ‫ﺣﺎﮐﻢ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﭘﻲ ﺑﺮﺩ ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺑﺎﻗﺮ ّ‬
> ‫ﻢ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ‬ ‫ﺧﻂ ﺧﻮﺵ ﺑﻨﮕﺎﺭﺩ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺣﺎﮐ ‪،‬‬      ‫ﺗﺎ ﻣﺮﺍﺳﻼﺕ ﻣ ّﻬﻢ ﺩﻭﻟﺘﻲ ﺭﺍ ﺑﻪ ّ‬
> ‫ﺟﻨﺎﺏ ﻣﻴﺮﺯﺍﺁﻗﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻫﻤﺴﺮﺵ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﻋﻠﻴﺮﻏﻢ ﻣﻴﻞ‬
> ‫ﻣﺪﺕ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺑﻪ ﺗﻌﻘﻴﺐ ﺍﻭ‬  ‫ﺷﺨﺼﻲ‪،‬ﺍﺵ ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ﻧﺰﺩ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﺍﺵ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ّ‬
> ‫ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ ‪ .،‬ﺍﻭ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺷﺪ ﺍﺯ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻪ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﻓﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﮐﺎﺭﻫﺎﻱ‬
> ‫‪٤-٥ (۱‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ .١٧١‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ ﭘﺪﺭﺵ ‪ ،‬ﺣﺎﺝ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﺎ ﻫﻤﺸﻴﺮﻩ ﺯﺍﺩ |ﻩ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺎﺣﺐ‬
> ‫ﷲ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﻗﺎﺳﻢ‪ .‬ﻋﻬﺪﻳﻪ‬ ‫ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺷﺪﻧﺪ‪ :‬ﺳﮑﻴﻨﻪ ﺧﺎﻧﻢ‪ ، ,‬ﻓﺮﺝ ﺍﷲ ‪ ,،‬ﺟﺒﻴﺐ ﺍﷲ ‪ ,،‬ﻗﺪﺭﺕ ﺍﷲ ‪ ,،‬ﻓﻀﻞ ﺍ ‪،‬‬
> ‫ﺯﻣﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺣﺎﺝ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺭﺍ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﮐﺮﺩ‪ ,‬ﺣﺎﺝ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﭘﻴﺮﻣﺮﺩﻱ ﺻﺪﻭ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ .٦٦‬ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ‪ ,،‬ﻧﻮﺭﻳﻪ‪ ,‬ﺷﻴﺦ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ‪ ,‬ﮔﻮﻫﺮ‪ ، ,‬ﻃﻮﺑﻲ‪ ,‬ﺟﻬﺎﻥ ﺳﻠﻄﺎﻥ‬
> ‫‪ ،‬ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺭﺑّﺎﻧﻲ )ﻓﺼﻞ ‪ (٣ ، ١٥‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺧﺎﻭﺭ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺷﻴﺦ ﺍﺑﻮ ﺗﺮﺍﺏ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪۲۱۷‬‬                          ‫‪ ۱۶‬ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ‬
> 
> ‫ﺧﻄﻲ ﺍﻭ ﻣﺼﺎﺩﺭﻩ ﻭ ﻣﻤﻨﻮﻉ ﺷﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺁﻗﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﻪ‬    ‫ّ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻧﺴﺨﻪ‪،‬ﺑﺮﺩﺍﺭﻱ ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺕ ﻋﺮﺑﻲ ﻭ ﻓﺎﺭﺳﻲ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺁﻗﺎ ﺳﻴﺪ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﺎﻗﺮ ﺣﺎﻻ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻳﮏ ﻣﺰﺭﻋ |ﻪ ﮐﻮﭼﮏ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﭼﻬﺎﺭ ﭘﺴﺮ ﻭ ﺩﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﻫﻤﺴﺮ ﻗﻄﺐ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺻﺪﻣﺎﺕ ﻭ ﺳﺨﺘﻲ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻧﺒﺮﺩ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﺑﺎ ﻫﻤﺴﺮﺵ‬
> ‫ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻭ ﺷﺮﻳﮏ ﺑﻮ ‪،‬ﺩ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺩﺭ ﻓﻘﺮ ﻭ ﺗﻨﮕﺪﺳﺘﻲ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﮐﺮﺩ ﭘﺴﺮﺵ‬
> ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺟﻌﻔﺮﺭﺍ ﮐﻪ ﺷﺮﻳﮏ ﺳﺨﺘﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻭ ﻣﺼﺎﺋﺐ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﻮﺩ ﺩﺍﻣﺎﺩ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﻭ‬
> ‫ﺻﺎﺣﺐ ﺳﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﺷﺪ‪ ۳.‬ﻫﻤﺴﺮ ﻗﻄﺐ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪۱۸۷۱‬ﻡ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﮐﻪ ﭘﺴﺮﺵ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺟﻌﻔﺮ‬
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﺗﺠﺎﺭﺕ ﺑﻪ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻭﺿﺎﻉ ﻣﺎﻟﻲ ﺧﻮﺑﻲ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺩﺍﺭ ﻓﺎﻧﻲ‬
> ‫ﺭﺍ ﻭﺩﺍﻉ ﮔﻔﺖ‪ .‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺟﻌﻔﺮ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪ ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ ﺑﻪ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ‪ ,‬ﮐﻪ ﺩﺭ‬
> ‫ﻣﺸﺮﻑ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﺍﺯ ﻟﺴﺎﻥ ﺣﻀﺮﺕ‬       ‫ﻋﮑ ‪،‬ﺎ ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻋﺜﻤﺎﻧﻲ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ّ ,‬‬  ‫ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ ّ‬
> ‫ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻟﻮﺡ ﺑﻪ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺟﻌﻔﺮ ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻏﺮﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺩﺭ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺖ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۷۵‬ﻧﮕﺎﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ‬
> ‫ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﭙﺎﻫﻴﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۵۳‬ﺑﻪ ﺟﻨﮓ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﻭ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ‬
> ‫ﺭﻓﺖ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ‪:‬‬
> ‫»ﻇﻞ ﺍﻟﺴﻠﻄﺎﻥ ﺣﺎﮐﻢ ﻭﻗﺖ ﺩﺭ ﭘﻲ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺟﺮﻳﻤ |ﻪ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﻭ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻗﺎﺑﻞ‬         ‫ّ‬
> ‫ﺗﻮﺟﻬﻲ ﭘﻮﻝ ﮐﻪ ﻣﺴﺆﻭﻝ ﺧﺰﺍﻧﻪ ﺩﺍﺭﻱ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻫﺘّﺎﮐﻲ‬     ‫ّ‬
> ‫ﻭ ﺑﻲ‪،‬ﺣﺮﻣﺘﻲ ﺯﻳﺎﺩ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﻳﮏ ﭘﻴﺮﻣﺮﺩ ‪ ۷۵‬ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩ ﺑﺮ ﺭﻭﻱ ﺻﻨﺪﻟﻲ‬
> ‫ﻣﺪﺭ ﻗﻮﻱ ﺍﻱ ﺑﻮﺩ ﻧﻮﺷﺎﻧﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ‬   ‫ﭘﺮ ﺍﺯ ﺑﺮﻑ ﻧﺸﺎﻧﻴﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺯﻭﺭ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺁﺏ ﻫﻨﺪﻭﺍﻧﻪ ﮐﻪ ّ‬
> ‫ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ﺭﻭﻱ ﺻﻨﺪﻟﻲ ﻳﺨﻲ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺳﮕﻲ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺩﺍﻣﻦ ﺍﻭ ﻧﺸﺎﻧﺪ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ .١٦٠‬ﺍﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﺴﺮ ﺍ ّﻭﻝ ﺧﻮﺩ ﻳﮏ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﺍﺷﺖ‪ ,‬ﺩﺧﺘﺮﻱ ﺑﻨﺎﻡ ﺻﺎﺣﺐ ﺟﺎﻥ ﮐﻪ ﻋﻤﻮﻳﺶ ‪،‬ﺟﻨﺎﺏ‬
> ‫ﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺰﺭﮒ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺩ ﺑﻪ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﻧﻘﻞ ﻣﮑﺎﻥ ﻧﻤﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺩﺧﺘﺮ ﻧﺰﺩ ﺟﻨﺎﺏ ﻣﻴﺮﺯﺍ‬ ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤ ‪،‬‬
> ‫ﺷﮑﺮﺍﷲ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺻﺎﺣﺐ ﺟﺎﻥ ﺑﺎ ﺷﻴﺦ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻬﺪﻳﻪ ﭘﺴﺮ ﺷﻔﻴﻊ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ‬
> ‫ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺷﺪﻧﺪ‪ :‬ﺭﻭﺣﺎ‪ ,‬ﺣﺒﻮﺭ ‪ ,،‬ﻋﻔﻴﻔﻪ‪ ,‬ﺍﺷﺮﺍﻗﻴﻪ‪ ,‬ﺑﺪﻳﻊ ‪ ,،‬ﻣﻬﻴﻨﺪﺧﺖ‪ ,‬ﺷﻴﺦ ﺁﻗﺎ ﻭ ﺑﻬﺎﻳﻲ‪ .‬ﺣﺒﻮﺭ ﺩﺭ ﺳﻦ ‪ ١٠‬ﺳﺎﻟﮕﻲ‬
> ‫ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺭﺑّﺎﻧﻲ ﻓﺼﻞ ‪ .١٣ ,١٥‬ﻧﺎﻡ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﻭ ﺍﻣﻴﺮﺧﺎﻥ ‪ ,،‬ﺑﻲ ﺑﻲ ﺑﻴﮕﻢ‪ ,‬ﺧﻴﺮﺍﻟﻨﺴﺎﺀ ‪ ,،‬ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﻴﮕﻢ ﻭ ﺧﺎﻧﻢ ﺟﺎﻥ‬
> ‫ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﺻﻤﺪﻳﻪ ﻭ ﺯﻫﺮﺍ ﺍﺳﺖ‪.‬‬‫‪ (۳‬ﺍﺳﺎﻣﻲ ﺳﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﺍﻭ ﻣﺮ ّﺩﻳﻪ ‪ّ ,،‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                  ‫‪۲۱۸‬‬
> ‫ﻭ ﺑﺪﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩ ﺭﺍ ﮐﻪ ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﻣﺬﻫﺒﻲ ﺑﻮﺩ ﺁﺯﺍﺭ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻱ‬
> ‫ﺗﺤﻤﻞ ﮐﺮﺩ ﻭﻟﻲ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﻣﺒﻠﻎ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻲ‬   ‫ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺘﻲ ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻊ ﺭﺍ ّ‬
> ‫ّ‬
> ‫ﻇﻞ‪،‬ﺍﻟﺴﻠﻄﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ‪ .‬ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺫﻳﺖ ﻫﺎ ﺑﺮ ﭘﻴﺮﻣﺮﺩﻱ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﻦ ﺑﻪ ﺯﻭﺩﻱ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺻﺪﻣﺎﺕ ﻭﺍﺭﺩﻩ ﺟﺎﻥ ﺳﭙﺮﺩ‪«.‬‬
> ‫ﻗﻠﻤﺮﻭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻨﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻱ ‪ ,،‬ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻲ ﺩﺭ ﻭﺭﻃ |ﻪ ﺳﻘﻮﻁ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﷲ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺭﺳﺎﻟﻪ‪،‬ﺍﻱ ﻣﻲ‪،‬ﻧﮕﺎﺭﻧﺪ‬         ‫ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪۱۸۷۵‬ﻡ‪ .‬ﺑﻨﺎ ﺑﻪ ﺍﻣﺮﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍ ‪،‬‬
> ‫ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﻧﺪﺭﺯﻫﺎﺋﻲ ﺟﻬﺖ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻭ ﺷﮑﻮﻓﺎﻳﻲ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻥ ﺍﺯ ﺁﻥ‬
> ‫ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻤﻮﺩﺕ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﺎﻫﻨﮓ‪،‬ﺳﺎﺯﻱ ﺗﻮﺳﻌ |ﻪ ﻋﻠﻤﻲ ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻱ ﻣﻌﻨﻮﻱ ﻭ‬
> ‫ﻳﺎﺩﮔﻴﺮﻱ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻠﻞ ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﮔﻮﻱ ﺳﺒﻘﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺭﺑﻮﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ﻭ‬
> ‫ﺗﻌﺼﺒﺎﺕ ﻗﺪﻳﻤﻪ ﻭ ﻫﻤﮑﺎﺭﻱ ﺑﺎ ﺳﺎﻳﺮ ﻣﻠﻞ ﺍﺯ ﺟﻤﻠ |ﻪ ﺭﺍﻫﻬﺎﻳﻲ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ‬           ‫ﺗﺮﮎ ّ‬
> ‫ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ‪:‬‬
> ‫»‪...‬ﺑﺎﺭﻱ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻣﻦ ﻫ ّﻤﺖ ﺑﻪ ﮐﻤﺮ ﺯﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺟﻬﺖ ﺑﻪ ﺍﺳﺒﺎﺏ ﺭﺍﺣﺖ ﻭ ﺁﺳﺎﻳﺶ‬
> ‫ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﻣﻌﺎﺭﻑ ﻭ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺗﺸﺒّﺚ ﻧﻤﻮﺩ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺯﻻﻝ ﻧﻴﺖ‬         ‫ﻭ ﺷﺮﻑ ﻭ ﻋ ّﺰﺕ ﻭ ﺻﻨﺎﻳﻊ ﻭ ّ‬
> ‫ﺧﺎﻟﺼﻪ ﻭ ﺳﻠﺴﺎﻝ ﺟﻬﺪ ﻭ ﮐﻮﺷﺶ ﻭ ﻋﻠ ّﻮ ﻣﻨﺰﻟﺖ ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺑﺸﺮﻳﻪ ﺍﺭﺍﺿﻲ ﻗﺎﺑﻠﻴﺎﺕ‬
> ‫ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﻪ ﺑﻪ ﺭﻳﺎﺣﻴﻦ ﻓﻀﺎﺋﻞ ﺫﺍﺗﻴﻪ ﻭ ﺷﻘﺎﻳﻖ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺧﺼﺎﺋﻞ ﺣﻤﻴﺪﻩ ﺳﺮ ﺳﺒﺰ ﻭ ّ‬
> ‫ﺧﺮﻡ‬
> ‫ﻭ ﺭﺷﮓ ﮔﻠﺴﺘﺎﻥ ﻣﻌﺎﺭﻑ ﺍﺳﻼﻑ ﮔﺸﺘﻪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻗﻄﻌ |ﻪ ﻣﺒﺎﺭﮐ |ﻪ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﻪ ﻣﺮﮐﺰ ﺳﻨﻮﺡ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﮐﻤﺎﻻﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﻪ ﺩﺭ ﺟﻤﻴﻊ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮔﺸﺘﻪ ﻭ ﺁﻳﻨ |ﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻤﺎﻱ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺪﻧﻴﺖ ﺷﻮﺩ‪«.‬‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺭﺳﺎﻟﻪ ﮐﻪ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﺍﻫﻞ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪ ‪،‬ﻩ »ﺭﺳﺎﻟ |ﻪ ﻣﺪﻧﻴﻪ« ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺭﺩ‪.‬‬
> ‫ﺷﻔﻴﻊ ﮐﻼﺱ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻫﻔﺘﮕﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﺍﻟﻮﺍﺡ ﻭ ﺁﺛﺎﺭ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺗﺸﮑﻴﻞ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩ‪ .‬ﻭ ﻣﺸﺘﺮﮐﴼ ﺑﺎ ﺁﻗﺎ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺁﻗﺎ ﺍﻓﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻨﺴﻮﺑﺎﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﻮﺩ ﺗﺠﺎﺭﺗﻲ ﺭﺍ‬
> ‫ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺳﺎﻳﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﮔﻤﺎﺭﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺎﺭﺕ ﺳﺒﺐ‬
> ‫ﮔﺸﺎﻳﺶ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻱ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺷﺪ‪ .‬ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍﻩ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺗﺠﺎﺭﻱ‬
> ‫ﺗﺠﺎﺭ ﺑﻪ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺍﻳﻤﺎﻥ‬    ‫ﺗﺠﺎﺭ ﺷﻬﺮﻫﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺣﺘﻲ ﺑﺮﺧﻲ ﺍﺯ ﺁﻥ ّ‬         ‫ﺑﺎ ّ‬
> ‫ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺗﺠﺎﺭﻱ ﺑﻪ ﺣﻔﻆ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﮐﻤﮏ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﺮﺩ‪ ۳.‬ﺣﻀﺮﺕ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﺆﻣﻦ‪٥١٥ ,۱۹۴۴-۱۸۴۴ ,The Bábí and Bahá’í Religions ,‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ‪.٤-٥ ، The Secret of Divine Civilization ،‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ ‪٢١٤ ,۱‬‬
> ‫‪۲۱۹‬‬                          ‫‪ ۱۶‬ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ‬
> 
> ‫ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺩﺭﻟﻮﺣﻲ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﺷﻔﻴﻊ ﺍﺯ ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﺗﺤﮑﻴﻢ ﻋﻬﺪ ﻭ ﻣﻴﺜﺎﻕ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺍﻟﻬﻲ ﺗﻤﺠﻴﺪ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻦ ﻟﺐ ﺷﮑﺮﻱ ‪ -‬ﺍﺯﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﺮﺩﺍﻥ‬    ‫ﭘﺮﻱ ﺟﺎﻥ ﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺩﺧﺘﺮﻱ ﻣ ّ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﻓﺘﺤﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﻴﺪ‪ -‬ﻣﺘ ّﻮﻟﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪ ﻳﺰﺩﻱ ﺍﺯ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻋﺎﺯﻡ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺷﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻣﺪﺕ ﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎﻝ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ‬
> ‫ﺍﻗﺎﻣﺖ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻗﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﺗﻌ ّﻤﻖ ﻭ ّ‬
> ‫ﺗﻔﮑﺮ ﺩﺭ ﻟﻮﺣﻲ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺍﻭ ﺍﺯ ﻗﻠﻢ ﺍﺑﻬﻲ ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﻫﻤﺴﺮ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎﻱ ﻃﻮﻻﻧﻲ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﺸﻖ ﻭ‬
> ‫ﻋﻼﻗﻪ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻧﺶ ﺑﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﻣﺘﺤ ّﻤﻞ ﺳﺨﺘﻲ ﺷﺪ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۸۲‬ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺷﻴﺮﺍﺯ‬
> ‫ﻏﺼ |ﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺣﻀﺮﺕ‬
> ‫ﺻﻌﻮﺩ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﺳﺎﻝ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺗﻨﻬﺎ ّ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﺑﻬﺎﺀ ﺍﷲ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﻴﮕﻢ ﺩﺧﺘﺮﺁﻗﺎ ﺳﻴﺪ ﺟﻌﻔﺮ ﻳﺰﺩﻱ‪ ,‬ﺍﺯ ﻋﻠﻤﺎﻱ ﻫﻢ ﺭﮐﺎﺏ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﮐﻪ‬
> ‫ﺻﺪﻣﺎﺕ ﻭ ﺷﮑﻨﺠﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﺮﺩ‪ ,‬ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺳﻂ ﺩﻫ |ﻪ ‪ ۱۸۸۰‬ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ‪ .‬ﺍﺯ‬
> ‫‪۵‬‬
> ‫ﺍﻭ ﺳﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻧﻮ |ﻩ ﭘﺴﺮﻱ ﻣﻬﺮﻋﻠﻴﺨﺎﻥ‪ -‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﺭﻫﺒﺮﻱ ﻗﺸﻮﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﻋﻠﻴﻪ ﺟﻨﺎﺏ‬
> ‫ﻭﺣﻴﺪ ﻭ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺩﺭ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۵۰‬ﺑﻪ ﻋﻬﺪﻩ ﺩﺍﺷﺖ‪ -‬ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﭘﺪﺭﺑﺰﺭﮔﺶ‬
> ‫ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲ ﻧﻮﻳﺴﺪ‪:‬‬
> ‫ﮏ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﭘﺎ ﺩﺭﺁﻣﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ‬
> ‫ﻦ ﺷﺠﺎﻉ ﺍﻟﻤﻠ ‪،‬‬     ‫»ﭘﺪﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﻣ ‪،‬‬
> ‫ﺶ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ‬‫ﺍﻭ ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﻣﺮﮔﺶ ﻻﻝ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻭ ﻓﻘﻂ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺁﺧﺮ ﺣﻴﺎﺗ ‪،‬‬
> ‫‪ (۱‬ﺗﺮﺟﻤ |ﻪ ﺷﺨﺼﻲ »ﻟﻮﺡ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﺷﻔﻴﻊ« ﺗﻮﺳﻂ ﻃﺎﻫﺮ |ﻩ ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ ,،‬ﻧﺒﻴﻞ ﻫﺎﻧﺎ‪ ,‬ﻋﺎﺑﺮ ﻣﺠﻴﺪ‬
> ‫‪،‬ﻭ ﺭﻭﺯﺍﻥ ﻭﻟﻨﻴﭻ ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ ‪www.nayriz.org‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻓﻴﻀﻲ ‪١٦٢‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺭﻳﭽﺎﺭﺩ ﻓﺮﺍﻧﺴﻴﺲ »‪Ahmad the recipient of the Arabic Tablet of Ahmad‬‬
> ‫‪ ،۲۰۰۳، ,«bahai library online‬ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ‪ ٣٠‬ﮊﺍﻧﻮﻳﻪ ‪ ٢٠١١‬ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ ‪bahai-library.com/‬‬
> ‫‪ ?file=francis ahmad-biography‬ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﻢ ‪ ، ,Translations of Shaykhi, Bábí and Bahá>í Texts‬ﺷﻤﺎﺭ |ﻩ ‪٩‬‬             ‫ﻲ ﻣﺘﺮﺟ ‪،‬‬
> ‫‪ (۴‬ﺁﻫﻨﮓ ﺭﺑّﺎﻧ ‪،‬‬
> ‫)ﺍﮐﺘﺒﺮ ‪ ،www.h-net.org ، (١٩٩٧‬ﻳﮑﺸﻨﺒﻪ ‪ ١١‬ﺍﮐﺘﺒﺮ ‪ ، ١٩٩٧‬ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻣﻴﺸﻴﮕﺎﻥ‪، ,‬ﺁﻥ ﺁﺭﺑﺮ ‪ ،‬ﻣﻴﺸﻴﮕﺎﻥ‪، ,‬ﺳ ّﻮﻡ‬
> ‫ﻓﻮﺭﻳﻪ ‪.| www.h-net.org/bahai/trans/voll/khadijeh ,۲۰۱۰‬‬
> ‫‪ (۵‬ﺍﺳﺎﻣﻲ ﺳﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻧﻮﺭﻱ ﺟﺎﻥ ‪ ,،‬ﺻﻐﺮﻱ ﺑﻴﮕﻢ ﻭ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﺷﺪ‪www.nayriz,org .‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                  ‫‪۲۲۰‬‬
> ‫ﺍﻃﺮﺍﻓﺶ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻟﺒﺎﻧﺶ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻲ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ ﺍﻭ‬
> ‫ﭼﻪ ﻣﻲ‪،‬ﮔﻮﻳﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﻘﻂ ﺳﻪ ﺑﺎﺭ ﮐﻠﻤ |ﻪ »ﺑﺎﺑﻲ« ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺳﻪ ﺑﺎﺭ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﻢ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺍﻭ ﺟﺎﻥ ﺳﭙﺮﺩ‪«.‬‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﻧﻮ |ﻩ ﺷﺠﺎﻉ ﺍﻟﻤﻠﮏ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻣﺆﻣﻦ ﻭ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ ﺷﺪ‪.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﺩﺭ ﺷﻴﺐ ﮐﻮ ‪،‬ﻩ ﮐﺮﻣﻞ ﺑﺮ ﺯﻣﻴﻦ ﺳﻨﮕﻲ ﮐﻮﻩ‪ ,‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺭﻭ ﺑﻪ‬
> ‫ﺭﺩﻳﻒ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺑﻴﺪ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﺤﻠّﻲ‬
> ‫ﻣﺒﺸﺮ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻲ ‪ ,،‬ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ‬
> ‫ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻘﺎﻳﺎﻱ ﻋﺮﺵ ﻣﻄ ّﻬﺮﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ‪ّ ,،‬‬
> ‫ﻣﺴﺘﻘﺮ ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻫﻲ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﺮﺍﻱ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻭ ﻧﻴﺎﻳﺶ ﺑﻪ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﻣﺎﻩ ﺁﭘﺮﻳﻞ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۹۰‬ﻡ‪ .‬ﻗﺎﻳﻘﻲ ﺩﺭ ﺁﺑﻬﺎﻱ ﻣﺪﻳﺘﺮﺍﻧﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺑﻴﺮﻭﺕ ﻧﺰﺩﻳﮏ‬
> ‫ﮔﺮﻧْﻮﻳﻞ ﺑﺮﺍﻭﻥ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻭ‬ ‫ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﻗﺎﻳﻖ ﻣﺮﺩ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻲ ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺩﻭﺍﺭﺩ َ‬
> ‫ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺑﺎﺏ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ‬  ‫ﺑﺸﺪﺕ ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﻴﺮ ّ‬  ‫ﻳﮏ ﻣﺴﺘﺸﺮﻕ ﺍﺭﻭﭘﺎﻳﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ّ‬
> ‫ﺣﺎﻻ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻋﺎﺯﻡ ﻣﺸﺮﻕ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﻮﺩ‪:‬‬
> ‫ﻣﺪﺕ ﺍﻗﺎﻣﺘﻢ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﮐﺴﺎﻧﻲ‪ ,‬ﮐﻪ ﺑﺎﺏ‬     ‫»ﺁﺭﺯﻭ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ ّ‬
> ‫ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ‪ ,‬ﻧﺎﺋﻞ ﺷﻮﻡ‪ ...‬ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻴﺪ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻲ‬
> ‫ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻮﺩﮐﻲ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺣﻴﺎﺗﺶ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻣﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺁﻥ‬
> ‫ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻳﻢ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ ﭼﻴﺰﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻟﻲ ﺩﺭ‬
> ‫ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺎﺏ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻏﺎﻓﻞ ﺷﻮﻳﻢ‪,‬‬
> ‫ﺑﻌﺪ ﻫﺎ ﻭﻗﺘﻲ ﮐﻪ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﺎﺑﻲ ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻲ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺩﺭ ﺍﺷﺘﻴﺎﻕ‬
> ‫ﮐﺴﺐ ﺍ ّﻃﻼﻉ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﻨﻴﺎﻧﮕﺰﺍﺭ ﺍﻳﻦ ﺁﺋﻴﻦ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ,،‬ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻮﻗﻊ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ ﻣﻤﮑﻦ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺑﺮﺍﻭﻥ »ﻳﮑﺴﺎﻝ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ« ‪.٤٤١‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ ‪ .۲۸ «Eminent Bahai’s in the Time of Baha’u’llah »،‬ﻧﺎﻡ ﺍﻭ ﻓﺮﺝ ﺍﷲ ﺧﺎﻥ‬
> ‫ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ ‪١٩٠-١٩١ ، «The Báb, The Herald of the Day of Days» ،‬‬
> ‫‪۲۲۱‬‬                     ‫‪ ۱۶‬ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ‪«...‬‬
> ‫ﺑﻌﺪ ﺍﺩﻭﺍﺭﺩ ﺑﺮﺍﻭﻥ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺟﻨﻮﺏ ﺑﻴﺮﻭﺕ ﺑﻪ ﻗﺼﺮ ﺑﻬﺠﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ ّ‬
> ‫ﻋﮑﺎ ﻗﺮﺍﺭ‬
> ‫ﺩﺍﺭﺩ ‪ -‬ﺟﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ‪ -‬ﺭﻓﺖ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﻪ ﺣﻀﻮﺭ‬
> ‫ﻣﺸﺮﻑ ﺷﺪ‪:‬‬ ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ّ‬
> ‫»‪...‬ﺩﻭ ﭼﺸﻤﻢ ﺑﻪ ﺟﻤﺎﻟﻲ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﻨﻤﺎﻳﻢ ﻭ ﺍﺯ ﻭﺻﻔﺶ ﻋﺎﺟﺰﻡ‪.‬‬
> ‫ﺣﺪﺕ ﺑﺼﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻨﻈﺮ ﺍﮐﺒﺮ ﭘﺪﻳﺪﺍﺭ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﻋﻈﻤﺖ ﺍﺯ ﺟﺒﻴﻦ ﻣﺒﻴﻨﺶ ﻧﻤﻮﺩﺍﺭ‪ .‬ﺑﻪ‬         ‫ّ‬
> ‫ﻳﮏ ﻧﻈﺮ ﮐﺸﻒ ﺭﻣﻮﺯ ﺩﻝ ﻭ ﺟﺎﻥ ﻧﻤﻮﺩﻱ ﻭ ﺑﻪ ﻳﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻗﻠﻮﺏ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪﻱ‪.‬‬
> ‫ﻣﭙﺮﺱ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﭼﻪ ﺷﺨﺼﻲ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻡ ﻭ ﺑﻪ ﭼﻪ ﻣﻨﺒﻊ ﺗﻘﺪﻳﺲ ﻭ ﻣﺤﺒّﺘﻲ ﺗﻌﻈﻴﻢ ﻧﻤﻮﺩﻡ‬
> ‫ﮐﻪ ﺗﺎﺟﺪﺍﺭﺍﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﻏﺒﻄﻪ ﻭﺭﺯﻧﺪ ﻭ ﺍﻣﭙﺮﺍﻃﻮﺭﻫﺎﻱ ﺍﻣﻢ ﺣﺴﺮﺕ ﺑﺮﻧﺪ‪«.‬‬
> ‫ﺻﻮﺗﻲ ﻣﻼﻳﻢ ﻭ ﻣﻬﻴﻤﻦ ﺍﻣﺮ ﺑﻪ ﺟﻠﻮﺱ ﻧﻤﻮﺩ ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﺮﻣﻮﺩ‪:‬‬
> ‫»ﺍﻟﺤﻤﺪﷲ ﻛﻪ ﻓﺎﺋﺰ ﺷﺪﻩ ﺍﻳﺪ‪|. ...‬ﺷﻤﺎ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻳﻚ ﻣﺴﺠﻮﻥ ﻣﻨﻔﻲ ﺁﻣﺪﻩ‪،‬ﺍﻳﺪ‪ ...‬ﻣﺎ ﺟﺰ‬
> ‫ﺍﺻﻼﺡ ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺍﻣﻢ ﻣﻘﺼﺪﻱ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ‪ .‬ﻣﻌﺬﻟﻚ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﻫﻞ ﻧﺰﺍﻉ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺷﻤﺮﺩﻩ‬
> ‫ﻣﺴﺘﺤﻖ ﺳﺠﻦ ﻭ ﻧﻔﻲ ﺑﻪ ﺑﻼﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﻨﺪ‪ ...‬ﺁﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻭ ﻣﻠﻞ ﺩﺭ ﻇﻞ ﻳﻚ ﺩﻳﺎﻧﺖ‬
> ‫ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪ ﻭ ﺟﻤﻴﻊ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻣﺤﺒﺖ ﻭ ﻳﮕﺎﻧﮕﻲ ﻣﻴﺎﻥ ﺍﺑﻨﺎﺀ ﺑﺸﺮ‬
> ‫ﺍﺳﺘﺤﻜﺎﻡ ﻳﺎﺑﺪ ﻭﺍﺧﺘﻼﻓﺎﺕ ﻣﺬﻫﺒﻲ ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﺗﺒﺎﻳﻦ ﻧﮋﺍﺩﻱ ﻣﺤﻮ ﻭ ﺯﺍﺋﻞ ﺷﻮﺩ ﭼﻪ‬
> ‫ﻋﻴﺐ ﻭ ﺿﺮﺭﻱ ﺩﺍﺭﺩ؟‪ ...‬ﺑﻠﻲ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ‪...۲‬‬
> ‫ﺟﻞ ﺷﺄﻧﻪ ﺍﻻﻋﻈﻢ ﺷﺶ ﺭﻭﺯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺻﻌﻮﺩ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺴﺘﺮ‬       ‫»‪ ....‬ﺟﻤﺎﻝ ﻗﺪﻡ ّ‬
> ‫ﺑﻪ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﻏﺼﺎﻥ ﺗﮑﻴﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺟﻤﻴﻊ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﻭ ﺯﺍﺋﺮﻳﻦ ﻭ ﻃﺎﺋﻔﻴﻦ ﺣﻮﻝ ﺭﺍ‬
> ‫ﺗﺸﺮﻑ ﮐﻪ‬ ‫ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺼﺮ ﺑﺎﮐﻴﴼ ﺫﺍﮐﺮﴽ ﻣﺠﺘﻤﻊ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﺣﻀﺎﺭ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ّ‬
> ‫ﺷﺮﻓﻴﺎﺑﻲ ﺁﺧﺮ ﺍﺣﺒﺎﺏ ﻭ ﺑﻤﻨﺰﻟ |ﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺗﻮﺩﻳﻊ ﻣﻠﻴﮏ ﻣﻨّﺎﻥ ﺍﺯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻮﺩ‬
> ‫ﻟﺴﺎﻥ ﻋﻈﻤﺖ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺷﻔﻘﺖ ﻭ ﻣﮑﺮﻣﺖ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻋﺎﻟﻴﺎﺕ ﻧﺎﻃﻖ‪ :‬ﺍﺯ ﺟﻤﻴﻊ‬
> ‫ﺷﻤﺎﻫﺎ ﺭﺍﺿﻴﻢ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﮐﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺯﺣﻤﺖ ﮐﺸﻴﺪﻳﺪ ﻫﺮ ﺻﺒﺢ ﺁﻣﺪﻳﺪ ﻭ ﻫﺮ ﺷﺎﻡ‬
> ‫ﺁﻣﺪﻳﺪ ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺆﻳّﺪ ﻭ ﻣﻮﻓّﻖ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﺑﺮ ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻭ ﺍﺭﺗﻔﺎﻉ ﺍﻣﺮ ﻣﺎﻟﮏ ﺍﻳﺠﺎﺩ‪ .‬ﺷﺶ ﺭﻭﺯ ﺑﻌ ‪،‬‬
> ‫ﺪ‬
> ‫ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﻧﻴﻤﻪ ﺷﺐ ﮔﺬﺷﺘﻪ ‪ ،‬ﺟﻤﺎﻝ ﻗﺪﻡ ﺻﻌﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻇﻬﺮ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ‬
> ‫ﺟﺴﺪ ﻋﻨﺼﺮﻱ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺭ ﻗﺼﺮ ﺑﻬﺠﻲ ﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﺳﭙﺮﺩﻩ ﺷﺪ‪ .‬ﭘﻴﻐﺎﻣﻲ ﺑﻪ ﺳﻠﻄﺎﻥ‬
> ‫ﻱ »‪٥٠.« Edward Granville Browne and the Bahá’í Faith‬‬
> ‫‪ (۱‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯ ‪،‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ‪٥٦-٥٧‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                           ‫‪۲۲۲‬‬
> ‫ﻋﺜﻤﺎﻧﻲ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ ‪:‬ﺷﻤﺲ ﺍﻫﻞ ﺑﻬﺎﺀ ﺍﻓﻮﻝ ﻧﻤﻮﺩ‪«.‬‬
> ‫ﻧﺒﻴﻞ ‪ ،‬ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﮕﺎﺭ ﺍﻳﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴ |ﻪ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﺎﺑﻲ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺁﻥ ﻳﻮﻡ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﺫﮐﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ‪:‬‬
> ‫ﻋﻜﺎ ﻭ ﻗﺮﺍﻱ ﺣﻮﻝ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻱ‬        ‫»‪ ...‬ﺩﺭ ﺷﻮﺭﺵ ﺁﻥ ﻣﺤﺸﺮ ﺍﮐﺒﺮ ﺟﻤﻴﻊ ﺍﻫﺎﻟﻲ ّ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺣﻮﻝ ﻗﺼﺮ ﻣﺒﺎﺭﮎ ﮔﺮﻳﺎﻥ ﻭ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺯﻧﺎﻥ ﻭ ﻭﺍﻣﺼﻴﺒﺘﺎ ﮔﻮﻳﺎﻥ‪«..|.‬‬
> ‫»ﻧﻪ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﻧﻪ ﻧﻔﺮ ﺷﺎﻫﺪ ﻭ ﺟﻤﻊ ﮐﺜﻴﺮﻱ ﺍﺯ ﺍﺣﺒﺎﺀ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﮐﻪ‬
> ‫ﺪ ﮐﺘﺎﺏ ﻋﻬﺪ‬    ‫ﺍﻋﻀﺎﺀﻋﺎﻳﻠﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﻭ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧ ‪،‬‬
> ‫ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﮔﺸﻮﺩﻩ ﺷﺪ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﻫﻤ |ﻪ ﺍﺣﺒﺎﺀ ﻭ‬
> ‫ﺣﻀﺮﺍﺕ ﺍﻏﺼﺎﻥ ﻭ ﺍﻓﻨﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﻣﺮ ﻣﻲ ﻓﺮﻣﺎﻳﻨﺪ ﺑﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﻏﺼﻦ ﺍﻋﻈﻢ ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﻨﺪ‪«.‬‬‫ﺍﻭ ّ‬
> ‫ﺷﺪﺕ ﺗﺄﺛّﺮ ﻭ‬ ‫ﻞ ﺳﻮﺩﺍﺋﻲ ﺟﻤﺎﻝ ﺍﻗﺪﺱ ﺍﺑﻬﻲ ﻭ ﺷﻴﺪﺍﺋﻲ ﺁﻥ ﻣﻪ ﻧﻮﺭﺍﺀ‪ ...،‬ﺍﺯ ّ‬     ‫»‪....‬ﻧﺒﻴ ‪،‬‬
> ‫ﺍﺣﺰﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺤﺮ ﺍﻓﮑﻨﺪ ﻭ ﻣﺴﺘﻐﺮﻕ ﺳﺎﺧﺖ‪«...‬‬
> ‫ﺑﻪ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺷﻔﻴﻊ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺴﻂ ﻭ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﻭ ﺣﻔﻆ ﻭ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺻﻴﺎﻧﺖ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺑﻪ ﺳﻔﺮ ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﻓﺖ‪.‬‬
> ‫ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺻﻌﻮﺩ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﻧﺪﮐﻲ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ‬
> ‫ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻲ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻨﺪ‪ ,‬ﻧﻘﺾ ﻋﻬﺪ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻧﺎﻗﺾ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺷﻔﻴﻊ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮ ‪،‬ﺩ ﻫﻴﭻ ﻳﮏ ﺍﺯ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻪ‬
> ‫ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﺎﻗﻀﻴﻦ ﻧﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭﺣﺘّﻲ ﻧﺎﻣﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻧﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ‪ ۴.‬ﺷﻔﻴﻊ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ‬
> ‫‪ ۱۸۹۶‬ﻡ‪ .‬ﺻﻌﻮﺩ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﺯ ﺍﻭ ﻫﻔﺖ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﺠﺎﻱ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻫﻤﺴﺮ ﺍﻭ ﺧﺎﻭﺭ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺗﺎ‬
> ‫ﺩﻭﺭ ﺑﻌﺪﻱ ﺁﺯﺍﺭ ﻭ ﺍﺫﻳﺖ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﻪ ﺑﺮﭘﺎﻳﻲ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺍﻳﻲ ﺍﺯﻣﺒﻠّﻐﻴﻦ‬
> ‫ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻟﺶ ﻣﻲ‪،‬ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﺯ ﺻﻌﻮﺩ ﺷﻔﻴﻊ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺯﻳﺎﺭﺗﻨﺎﻣﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻪ‬
> ‫‪۵‬‬
> ‫ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺍﻭ ﺻﺎﺩﺭ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ‪ ,،‬ﻋﺸﻖ ﻭ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺳﺘﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺍ ّﻭﻝ ﻣﺎﻩ ﻣﻲ ﺳﺎﻝ ‪۱۸۹۶‬ﻡ‪ .‬ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻥ ‪ ,،‬ﻧﺎﺻﺮ ﺍﻟﺪﻳﻦ ﺷﺎﻩ ‪ ,،‬ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻗﺪﻳﻤﻲ‬
> ‫‪ (۱‬ﺷﻮﻗﻲ ﺍﻓﻨﺪﻱ ‪٢٢٢‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ‪٢٣٦-٢٣٩‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺗﺮﺟﻤ |ﻪ ﺷﺨﺼﻲ ﺗﻮﺳﻂ ﻃﺎﻫﺮ |ﻩ ﻋﻬﺪﻳﻪ‪ ,‬ﻧﺒﻴﻞ ﻫﺎﻧﺎ ‪ ,،‬ﻋﺎﺑﺮ ﻣﺠﻴﺪ ‪،‬ﻭ ﺭﻭﺯﺍﻧﺎ ﻭﻟﻨﻴﭻ‪ ، .‬ﻟﻮﺡ ﺷﻤﺎﺭ |ﻩ ‪ ١٣٩‬ﺍﺯ ﺍﻟﻮﺍﺡ‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﺷﻔﻴﻊ ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ ‪www.nayriz.org‬‬
> ‫‪ (۴‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪.٢١٩ ,،١‬‬
> ‫‪ (۵‬ﺗﺮﺟﻤ |ﻪ ﺷﺨﺼﻲ ﺗﻮﺳﻂ ﻃﺎﻫﺮ |ﻩ ﻋﻬﺪﻳﻪ‪ ,‬ﻧﺒﻴﻞ ﻫﺎﻧﺎ ‪ ,،‬ﻋﺎﺑﺮ ﻣﺠﻴﺪ ‪،‬ﻭ ﺭﻭﺯﺍﻧﺎ ﻭﻟﻨﻴﭻ ‪www.nayriz.org‬‬
> ‫‪۲۲۳‬‬                      ‫‪ ۱۶‬ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ‬
> 
> ‫ﺯﻳﺎﺭﺗﻨﺎﻣﻪ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻗﻠﻢ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺑﺮﺍﻱ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﻔﻴﻊ ﺻﺎﺩﺭ ﮔﺸﺘﻪ ﺍﺳﺖ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                         ‫‪۲۲۴‬‬
> ‫ﺭﻱ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻨﻮﺏ ﺷﺮﻗﻲ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﻭﺍﻗﻊ ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﺩﺍﻱ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺷﮑﺮﮔﺰﺍﺭﻱ ﺑﻪ ﻣﻘﺒﺮ |ﻩ‬
> ‫ﺷﺎﻩ ﻋﺒﺪﺍﻟﻌﻈﻴﻢ ﺭﻓﺖ‪ ۱.‬ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﺗﻘﻮﻳﻢ ﻗﻤﺮﻱ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﭘﻨﺠﺎﻫﻤﻴﻦ ﺳﺎﻟﮕﺮﺩ‬
> ‫ﺳﻠﻄﻨﺘﺶ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﻧﺎﺻﺮ ﺍﻟﺪﻳﻦ ﺷﺎﻩ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﺎﺭ ﻋﺎﻡ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ‬
> ‫ﺑﻪ ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘ |ﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﻋﺮﺽ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ ﺑﺎﺷﮑﻮﻩ‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻌﻈﻴﻢ ﺑﺎ ﮔﻨﺒﺪ ﺁﺑﻲ ﺭﻧﮕﺶ ﺷﺎﻩ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻴﺰﺩ ﻣﺮﺩ‬
> ‫ﻓﻘﻴﺮﻱ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺷﺪ ﺗﺎ ﻋﺮﻳﻀﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺗﻘﺪﻳﻢ ﺷﺎﻩ ﺑﮑﻨﺪ ﻭ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺗﭙﺎﻧﭽﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺭﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ‬
> ‫ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧ |ﻪ ﺧﺸﻢ ﻭ ﻧﺎﺭﺿﺎﻳﺘﻲ ﻣﺮﺩﻡ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺷﺎﻩ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻱ ﮐﺮﺩ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻧﻴﻢ ﻗﺮﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻤﻠﮑﺖ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﭘﺎ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ‪.‬‬
> ‫ﺑﻘﺎﻳﺎﻱ ﻋﺮﺵ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﺧﻔﻴﴼ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻧﮑﻪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﻨﻨﺪ ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺯﻝ ﺍﺣﺒّﺎ‬
> ‫ﺑﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺑﻘﺎﻳﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺍﺧﻞ ﻳﮏ ﺻﻨﺪﻭﻕ ﭼﻮﺑﻲ ﺑﻪ ﺩﺍﺧﻞ ﺻﻨﺪﻭﻕ ﻓﻠﺰﻱ ﻣﻨﺘﻘﻞ‬
> ‫ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .۳‬ﻧﺎﻣﻪ ﺍﻱ ﺍﺯ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﺣﺒﺎ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺯﻣﺎﻥ‬
> ‫ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺑﻘﺎﻳﺎﻱ ﺟﺴﺪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﻪ ﺍﺭﺽ ﺍﻗﺪﺱ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺍﺣﺒّﺎ ﺩﺭ‬
> ‫ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﻋﺮﺵ ﻣﻄ ّﻬﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﻔﺮ ﻃﻮﻻﻧﻲ ﺍﺯ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ‪ ,،‬ﮐﺮﻣﺎﻧﺸﺎﻩ ‪ ,،‬ﺑﻐﺪﺍﺩ‪ ,،‬ﺩﻣﺸﻖ ﻭ‬
> ‫ﺑﻴﺮﻭﺕ‪ ...‬ﻫﻤﺮﺍﻫﻲ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﮐﺸﻮﺭ ﺑﺮﻣﻪ ﺗﺎﺑﻮﺗﻲ ﺍﺯ ﺳﻨﮓ ﻣﺮﻣﺮ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ‪ ...‬ﻧﻴﻢ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﻣﻘﺪﺱ ﺍ ﻳﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ‪.‬‬‫ﺏ ﺑﻘﺎﻳﺎﻱ ﺟﺴﺪ ّ‬‫ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺑﺎ ‪،‬‬
> ‫ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﺴﺘﻄﺎﺏ ﺍﻗﺪﺱ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺁﻳﻨﺪ |ﻩ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﭼﻨﻴﻦ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﻓﺮﻣﺎﻳﻨﺪ‪:‬‬
> ‫ﺍﻟﻈﻬﻮﺭ ﻭ ﺳ ّﻤﻴﺖ ﺑﻬﺬﺍ‬ ‫ﺍﻓﺮﺣﻲ ﺑﻤﺎ ﺟﻌﻠﮏ ﺍﷲ ﺃﻓﻖ ﺍﻟﻨّﻮﺭ ﺑﻤﺎ ﻭﻟﺪ ﻓﻴﮏ ﻣﻄﻠﻊ ّ‬
> ‫ﺍﻟﺴﻤﻮﺍﺕ ﻭ ﺍﻷﺭﺿﻮﻥ‪ .‬ﺳﻮﻑ ﺗﻨﻘﻠﺐ ﻓﻴﮏ‬         ‫ﻧﻴﺮ ﺍﻟﻔﻀﻞ ﻭ ﺃﺷﺮﻗﺖ ّ‬‫ﺍﻻﺳﻢ ﺍﻟّﺬﻱ ﺑﻪ ﻻﺡ ّ‬
> ‫ﺇﻥ ﺭﺑﮏ ﻟﻬﻮ ﺍﻟﻌﻠﻴﻢ ﺍﻟﻤﺤﻴﻂ‪ .‬ﺍﻃﻤﺌﻨّﻲ ﺑﻔﻀﻞ‬    ‫ﺍﻷﻣﻮﺭ ﻭ ﻳﺤﮑﻢ ﻋﻠﻴﮏ ﺟﻤﻬﻮﺭ ﺍﻟﻨﺎﺱ‪ّ .‬‬
> ‫‪۵‬‬
> ‫ﻋﻨﮏ ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺍﻷﻟﻄﺎﻑ‪«...‬‬‫ﺭﺑّﮏ ﺇﻧّﻪ ﻻﺗﻨﻘﻄﻊ َ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺒﺮﻩ ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻓﻀﻼﻱ ﺍﺳﻼﻣﻲ ﻭ ﻧﻮﺍﺩﮔﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ ﺳ ّﻮﻡ‪ ,‬ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ‪ ,،‬ﺑﻨﺎﻡ ﺷﺎﻩ ﻋﺒﺪﺍﻟﻌﻈﻴﻢ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﺷﺪ‪ ٧٨٦-٨٦٥) .‬ﻡ‪.(.‬‬
> ‫ﺖ »‪.٤٤٠ «، The Pivot of the Universe‬‬     ‫‪ (۲‬ﺍﻣﺎﻧ ‪،‬‬
> ‫ﻲ ﻧﻘﻞ ﺩﺭ ﺭﺑّﺎﻧﻲ ‪Efforts to preserve the remains of the Báb: Four»،‬‬               ‫‪ (۳‬ﺁﻗﺎ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻠ ‪،‬‬
> ‫‪.٩٣، «historical accounts‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻗﺮﻥ ﺑﺪﻳﻊ ‪.٢٧٤‬‬
> ‫‪ (۵‬ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻗﺪﺱ‪ ,‬ﺑﻨﺪ ‪۹۲‬‬
> ‫ﻧﯽﺭﻳﺰ‬
> 
> ‫‪١٩٠٩‬‬
> ‫‪۱۷‬‬
> 
> ‫ﮐﺸﻮﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﻫﺮﺝ ﻭ ﻣﺮﺝ‬
> 
> ‫ﻣﻘﺪﻣ |ﻪ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻲ ﮐﺘﺎﺏ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﺒﻴﻞ)ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ( ﺻﻔﺤ |ﻪ ‪ ۲۴‬ﺑﻪ ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﻧﻴﮑﻼﻱ‬ ‫ﺩﺭ ّ‬
> ‫ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﻮﻳﺲ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻱ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪:‬‬
> ‫»ﺍﺳﻼﻑ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﺯﻭﺭ ﻭ ﻓﺸﺎﺭ ﻣﻘﺎﻡ‪،‬ﻫﺎ ﻭ ﻣﻨﺎﺻﺐ ﭘﺮﻣﻨﻔﻌﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ‬
> ‫ﮐﺸﻮﺭ ﻏﺼﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﻧﺴﻞ‪،‬ﻫﺎ ﺍﺯ ﭘﻲ ﻫﻢ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪﻧﺪ ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﺑﻄﻮﺭﻱ ﮐﻪ ﻣﺸﺎﻏﻞ ﻭ ﻣﻨﺎﺻﺐ ﺩﻭﻥ ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﮐﺎﺭ ﺑﻪ ﺟﺎﻳﻲ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻓﻘﻂ ﻧﮋﺍﺩﻱ ﺍﺯ ﺍﺷﺮﺍﻑ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ‬
> ‫ﺧﻮﻧﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﮔﻬﺎﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻣﻨﺼﺐ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺮﺩﻡ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﮐﻪ »ﺷﺘﺮ ‪ ,،‬ﺷﭙﺶ ﻭ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ‬
> ‫ﺟﺎ ﻳﺎﻓﺖ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﻧﺪ‪«.‬‬
> ‫ﺣﺘﻲ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩﻱ ﺗﺼﻤﻴﻤﻲ ﺛﻮﺍﺏ ﻭ ﻋﺎﺩﻻﻧﻪ ﺑﮕﻴﺮﺩ‬
> ‫ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﺎﺟﺰ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ ,‬ﺯﻳﺮﺍ ﺍ ّﻃﻼﻋﺎﺗﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻭ ﻗﺮﺍﺭ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ ﭘﺎﻳﻪ ﻭ ﺍﺳﺎﺱ ﻣﺤﮑﻤﻲ ﻧﺪﺍﺷﺖ‪ .‬ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣ ّﻬﻢ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻭ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ‬
> ‫ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﻧﻔﻮﺫ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺳﻮﺩﺟﻮ ﻭ ﻳﺎ ﻭﺯﺭﺍﺀ ﺧﻮﺩﻓﺮﻭﺵ ﻣﺨﺪﻭﺵ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺮﺩﻳﺪ‪.‬‬
> ‫ﭼﺮﺧ |ﻪ ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ ﻗﻠﻤﺮﻭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻳﮏ ﺑﺨﺶ‬
> ‫ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺍﺳﺎﺳﻲ ﮐﺸﻮﺭ ﻗﻠﻤﺪﺍﺩ ﻣﻲ ﮔﺮﺩﻳﺪ‪«.‬‬
> ‫ﻟﺮﺩ ﮐﺮﺯﻥ ‪ ،‬ﺳﻴّﺎﺡ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻲ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ‪:‬‬
> ‫»ﮐﺸﻮﺭ ﺗﺤﺖ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺩﻭﮔﺎﻧﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ‪ .‬ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺍﺩﺍﺭﻱ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﺮ ﻧﻔ ‪،‬ﺮ‬
> ‫ﻅ ﻫﻢ ﺭﺷﻮﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺩﻫﺪ ﻭ ﻫﻢ ﺭﺷﻮﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮔﻴﺮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻗﻀﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﻧﻪ‬        ‫ﺍﺯ ﻫﺮ ﻟﺤﺎ ‪،‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                    ‫‪۲۲۸‬‬
> ‫ﻗﺎﻧﻮﻧﻲ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﻪ ﺩﺍﺩﮔﺎﻫﻲ‪ .‬ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺑﻴﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩﻱ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ‬
> ‫ﺣﺲ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍ ‪،‬ﻡ ﻭ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺩﻭ ﺟﺎﻧﺒﻪ‬
> ‫ﺣﺲ ﻭﻇﻴﻔ |ﻪ ﻓﺮﺩﻱ ﻭ ﻳﺎ ّ‬
> ‫ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﻫﻴﭻ ّ‬
> ‫ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﮑﺎﺭﻱ ﺩﻭ ﻃﺮﻓﻪ )ﺑﻪ ﺟﺰ ﺩﺭ ﺳﻮﺀ ﺧﺪﻣﺖ( ‪ ,،‬ﻫﻴﭻ ﺷﺮﻡ ﻭ ﺣﻴﺎﻳﻲ ‪ ,،‬ﻫﻴﭻ ﺗﻘﻮﻱ‬
> ‫ﻭ ﭘﺮﻫﻴﺰﮔﺎﺭﻱ ﻭ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻫﻴﭻ ﺭﻭﺣﻴ |ﻪ ﻣﻠﻴﺖ‪،‬ﭘﺮﺳﺘﻲ ﻭ ﻭﻃﻦ‪،‬ﺩﻭﺳﺘﻲ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭ‬
> ‫ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ‪«.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻬﺎﻱ ﺍﻭﻟﻴ |ﻪ ﻗﺮﻥ ﺑﻴﺴﺘﻢ ﺿﻌﻒ ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻲ ﻭ ‪،‬ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﻋﻘﺐ‪،‬ﺍﻓﺘﺎﺩﮔﻲ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ‬
> ‫ﻗﺎﺟﺎﺭ ﺑﺎﻋﺚ ﺗﻀﻌﻴﻒ ﺍﻳﻦ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﺯ ﺗﺮﻭﺭﻧﺎﺻﺮ ﺍﻟﺪﻳﻦ ﺷﺎﻩ ﭘﺴﺮ ﺍﻭ‬
> ‫ﻣﻈﻔﺮﺍﻟﺪﻳﻦ ﺷﺎﻩ ﺑﺮﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﺍﻭ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﺧﻮﺵ ﮔﺬﺭﺍﻧﻲ‬
> ‫ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﻴﭻ ﺍ ّﻃﻼﻋﻲ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﮐﺸﻮﺭﺩﺍﺭﻱ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺟﺎﻱ ﭘﺪﺭﺵ ﺳﻠﻄﻨﺖ‬
> ‫ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﮐﺸﻮﺭﺟﺰﺧﺰﺍﻧﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺧﺎﻟﻲ ﭼﻴﺰﻱ ﻧﺪﺍﺷﺖ‪ ۱‬ﻭ ﻣﺒﺎﻟﻎ ﻫﻨﮕﻔﺘﻲ‬
> ‫ﺑﻪ ﺭﻭﺳﻴﻪ ﻭ ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ ﻣﻘﺮﻭﺽ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺑﺎﻋﺚ ﺁﻥ ﻧﺸﺪ ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺗﺎﺯﻩ‬
> ‫ﺑﻪ ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﭘﺮﺯﺭﻕ ﻭ ﺑﺮﻕ ﻭ ﻫﺰﻳﻨﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﮔﺰﺍﻑ ﺁﻥ ﺑﮑﺎﻫﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻱ‬
> ‫ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻫﺰﻳﻨﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺍﺯﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻱ ﺧﺎﺭﺟﻲ ﮐﻪ ﺑﺨﺶ ﻋﻈﻴﻤﻲ ﺍﺯ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﮐﺸﻮﺭ ﺩﺭ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺩﺳﺘﺸﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻤﮏ ﺧﻮﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﺟﻨﺒﺶ ﻣﺸﺮﻭﻃﻪ ﺑﺎ ﻫﺪﻑ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻱ ﺍﺩﺍﺭ |ﻩ ﮐﺸﻮﺭ ﺗﺤﺖ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺍﺳﺎﺳﻲ ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩ‬
> ‫ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﻭ ﺑﺮﭼﻴﺪﻥ ﻧﻔﻮﺫ ﺩﻭ ﮐﺸﻮﺭ ﺭﻭﺳﻴﻪ ﻭ ﺍﻧﮕﻠﻴﺲ ﻭ‬
> ‫ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻱ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺷﻬﺮﻫﺎ ﻭ ﺭﻭﺳﺘﺎﻫﺎ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎ ﺷﻼﻕ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ‬
> ‫ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭﺍﻥ ﺩﻭﻟﺘﻲ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﺍﺩﺍﺭﻩ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺲ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺷﻮﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩ ﮐﺎﺭﺵ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺗﺮ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﻗﺎﻧﻮﻥ‬
> ‫ﺍﺳﺎﺳﻲ ﻭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺑﺮ ﺳﺮﺁﻳﻨﺪ |ﻩ ﻣﻤﻠﮑﺖ ﺑﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ‬
> ‫ﮐﺸﻮﺭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﺮﺝ ﻭ ﻣﺮﺝ ﮐﺸﺎﻧﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ۳.‬ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺍّﻣﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﻧﺰﺍﻉ‪،‬ﻫﺎ ﻭ ﻣﺠﺎﺩﻻﺕ ﺳﻴﺎﺳﻲ ﭘﺮﻫﻴﺰ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ ﺑﺮ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻱ ﺍﺗّﺤﺎﺩ‬
> ‫ﻭ ﻭﺣﺪﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺩﺭ ﻟﻮﺣﻲ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﻈﻔﺮﺍﻟﺪﻳﻦ ﺷﺎﻩ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ ﻣﺨﺘﻠﻒ »ﻣﻈﻔﺮﺍﻟﺪﻳﻦ ﺷﺎﻩ ﻗﺎﺟﺎﺭ »‪ ١٢،‬ﮊﺍﻧﻮﻳﻪ ‪ ، ٢٠١١‬ﻣﻼﺣﻈﻪ ﮔﺮﺩﻳﺪ‪ ...‬ﻧﻮﺍﻣﺒﺮ‪ ٢٠١٠‬ﺩﺭ‬
> ‫ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ ‪(http://en.wikipedia.org/wiki/Mozaffar ad Din Shah Qajar :‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ ‪ ، Edward Granville Browne and the Bahá’í Faith ،‬ﻓﺼﻞ ‪ ، ,٨‬ﮔﺌﻮﻻ ‪.١٨‬‬
> ‫‪۲۲۹‬‬                       ‫‪ ۱۷‬ﮐﺸﻮﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﻫﺮﺝ ﻭ ﻣﺮﺝ‬
> 
> ‫»ﺍﺣﺒﺎﺀ ﻗﻄﻌﻴﴼ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﺣﺰﺑﻲ ﺩﺍﺧﻞ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ‬  ‫ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻣﻲ ﻓﺮﻣﺎﻳﻨﺪ ّ‬
> ‫ﺳﻴﺎﺳﻴﻪ ﻣﺪﺍﺧﻠﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ «.‬ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺩﺭﻧﺎﻣﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﺍﺩﻭﺍﺭﺩ ﮔﺮﻧﻮﻳﻞ ﺑﺮﺍﻭﻥ ﮐﻪ‬
> ‫ﺍﺯ ﺣﺎﻣﻴﺎﻥ ﺳﺮﺳﺨﺖ ﻣﺸﺮﻭﻃﻪ ﻃﻠﺒﺎﻥ ﺑﻮ ‪،‬ﺩ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺍﺻﻞ ﻋﺪﻡ ﻣﺪﺍﺧﻠﻪ ﺩﺭ‬
> ‫ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻣﻲ ﺩﻫﻨﺪ‪:‬‬
> ‫»ﻫﺪﻑ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺣﻴﺎﺕ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﻴﻦ ﻣﻠﻞ ﻭ ﺩﻭﻝ ﺻﻠﺢ ﻭ ﺁﺷﺘﻲ‬
> ‫ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺟﻨﮓ ﻭ ﺣﺮﺏ ﻭ ﻗﺘﻞ ﻭ ﺧﻮﻧﺮﻳﺰﻱ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﮔﺮﺩﺩ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺎﺋﻲ‪،‬ﻫﺎ‬
> ‫ﺑﺎ ﺩﻝ ﻭ ﺟﺎﻥ ﺑﻪ ﺳﻮﻱ ﺁﻥ ﻣﻘﺼﺪ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺩﻝ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻮﺷﻨﺪ ﻭ ﺗﻼﺵ‬
> ‫ﻞ ﻧﻲ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻴﻦ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺍﺣﺰﺍﺏ ﻭ ﻣﻠّﺖ ﻫﺎ ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻭﺍﻗﻊ‬  ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻴﻦ ﺩﻭﻝ ﻭ ﻣﻠ ‪،‬‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﮔﺮﺩﺩ ﻭﺻﻠﺢ ﻭ ﺁﺷﺘﻲ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﺭﺥ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ«‬
> ‫ﺩﺭ ﻟﻮﺣﻲ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﻣﻠﮑﻪ ﻭﻳﮑﺘﻮﺭﻳﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺩﻫ |ﻪ ‪ ۱۸۶۰‬ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀ ﺍﷲ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﺠﻤﻊ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﻣﺮﻱ ﻣﻤﺪﻭﺡ ﺷﻤﺮﺩﻩ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ‬
> ‫ﺳﺘﻮﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ‪:‬‬
> ‫»‪...‬ﻭ ﺳﻤﻌﻨﺎ ﺇﻧﮏ ﺃﻭﺩﻋﺖ ﺯﻣﺎﻡ ﺍﻟﻤﺸﺎﻭﺭﺓ ﺑﺄﻳﺎﺩﻱ ﺍﻟﺠﻤﻬﻮﺭ ﻧﻌﻢ ﻣﺎ ﻋﻤﻠﺖ‪ ...‬ﻳﻨﺒﻐﻲ‬
> ‫ﻟﻬﻢ ﺃﻥ ﻳﮑﻮﻥ ﺃﻣﻨﺎﺀ ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ‪ ...‬ﻃﻮﺑﻲ ﻟﻤﻦ ﻳﺪﺧﻞ ﺍﻟﻤﺠﻤﻊ ﻟﻮﺟﻪ ﺍﷲ ﻭ ﻳﺤﮑﻢ ﺑﻴﻦ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺍﻟﻨّﺎﺱ ﺑﺎﻟﻌﺪﻝ ﺍﻟﺨﺎﻟﺺ ﺃﻻ ﺇﻧﻪ ﻣﻦ ﺍﻟﻔﺎﺋﺰﻳﻦ‪«.‬‬
> ‫ﺍﮔﺮﭼﻪ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻭ ﺳﺮﺷﻨﺎﺱ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺩﺭ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺍﺯ‬
> ‫ﮐﻞ ﭘﻴﺮﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ‬   ‫ﻣﺸﺮﻭﻃﻪ ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺩﺭ ّ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﻧﻬﻀﺖ ﻣﺸﺮﻭﻃﻪ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺭﺍﺑﻪ ﺟﺎﻧﺒﺪﺍﺭﻱ ﺍﺯ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﻠﻄﻨﺘﻲ‬
> ‫ﻭﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺍﺳﻼﻣﻲ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﻬﻀﺖ ﻣﺸﺮﻭﻃﻪ‬
> ‫ﻣﺘّﻬﻢ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ۴.‬ﺍّﻣﺎ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺗﺤﺖ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻳﻲ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺳﺎﻟ |ﻪ‬
> ‫ﻣﺪﻧﻴﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻓﻘﻂ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻥ ﺍﺻﻮﻝ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺍﻟﻬﻲ ﻣﻴﺴﺮ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ‪.٩١‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺁﺛﺎﺭ ﻗﻠﻢ ﺍﻋﻠﻲ ﺝ‪ ,۱ .‬ﺩﺍﻧﺪﺍﺱ‪ ,۱۹۹۶ ,‬ﺹ ‪۵۶‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ ‪٩٠‬‬
> ‫‪ (۴‬ﺳﭙﻬﺮ ﺁﺭﻳﺎ‪Babis and Baha’i role in the Constitutional Revolution ,،‬‬
> ‫‪ www.ohamzodai.com‬ﺳﭙﺘﺎﻣﺒﺮ ‪ ٢٠٠٦‬ﮔﺮﻭﻩ ﺁﺭﻳﺎ ﮊﺍﻧﻮﻳﻪ ‪www.ohamzodai.com/‬‬
> ‫‪((maghalathtml‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                     ‫‪۲۳۰‬‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺘﻨﺪ‪:۱‬‬
> ‫»ﻭ ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﻋﻘﻞ ﺩﻭﺭﺑﻴﻦ ﺍﺯ ﻗﺮﺍﺋﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺣﺎﻟﻴّﻪ ﻭ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻋﻤﻮﻣﻴّ |ﻪ ﻋﺎﻟﻢ‬
> ‫ﻭﻗﻮﻋﺎﺕ ﺍﺯﻣﻨ |ﻪ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻟﻴّﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻴّﺰ ﻗ ّﻮﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺍﺩﺭﺍﮎ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺩﺭ ﺍﻣﻨﻴّﺖ‬
> ‫ﺣﺎﻝ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﺑﺬﻝ ﺟﻬﺪ ﻭ ﺳﻌﻲ ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻣﻨﺎﻓﻲ ﺍﻃﻮﺍﺭ ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ؟ ﻭ ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺗﺸﺒّﺚ‬
> ‫ﺑﻪ ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﺑﺎ ﺍﻣﻢ ﻣﺠﺎﻭﺭﻩ ﻭ ﻋﻘﺪ ﻣﻌﺎﻫﺪﺍﺕ ﻗﻮﻳّﻪ ﺑﺎ ﺩﻭﻝ ﻋﻈﻴﻤﻪ ﻭ ﻣﺤﺎﻓﻈ |ﻪ‬
> ‫ﻋﻼﻗﺎﺕ ﻭﺩﺍﺩﻳّﻪ ﺑﺎ ﺩﻭﻝ ﻣﺘﺤﺎﺭﺑﻪ ﻭ ﺗﻮﺳﻴﻊ ﺩﺍﺋﺮ |ﻩ ﺗﺠﺎﺭﺕ ﺑﺎ ﺍﻣﻢ ﺷﺮﻕ ﻭ ﻏﺮﺏ ﻭ‬
> ‫ﺗﮑﺜﻴﺮ ﻣﺪﻓﻮﻋﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻴّ |ﻪ ﻣﻤﻠﮑﺖ ﻭ ﺗﺰﻳﻴﺪ ﺛﺮﻭﺕ ﺍّﻣﺖ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﻧﺪﻳﺸﻲ ﻭ ﺭﺃﻱ‬
> ‫ﺣﮑﺎﻡ ﻭﻻﻳﺎﺕ ﻭ ﻧﻮﺍﺣﻲ ﻣﻤﻠﮑﺖ ﺭﺍ‬      ‫ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻭ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺍﺯ ﻧﻬﺞ ﻗﻮﻳﻢ ﺍﺳﺖ؟ ﻭ ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ّ‬
> ‫ﻳﺘﺼﺮﻑ ﮐﻴﻒ ﻳﺸﺎﺀ ( ﺑﺎﺯﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﻪ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺣ ّﻘﺎﻧﻴّﺖ ﻣﻘﻴّﺪ ﻭ‬  ‫ﺣﺮﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻘ |ﻪ ﺳﻴﺎﺳﻴّ |ﻪ ) ّ‬
> ‫ﺍﺯ ّ‬
> ‫ﺍﺟﺮﺍﺁﺕ ﻗﺼﺎﺻﻴّﻪ ﭼﻮﻥ ﻗﺘﻞ ﻭ ﺣﺒﺲ ﻭ ﺍﻣﺜﺎﻟﻬﺎ ﻣﻨﻮﻁ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﻴﺬﺍﻥ ﺍﺯ ﺩﺭﺑﺎﺭ ﻣﻌﺪﻟﺖ‪،‬ﻣﺪﺍﺭ‬
> ‫ﻣﻘﺮ ﺳﺮﻳﺮ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻭ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺷﻘﺎﻭﺕ ﻭ‬           ‫ﻭ ﺩﺭ ﻣﺠﺎﻟﺲ ﻋﺪﻟﻴّ |ﻪ ّ‬
> ‫ﻳﺴﺘﺤﻖ ﻣﺸﺮﻭﻁ ﺑﻪ ﺻﺪﻭﺭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻋﺎﻟﻲ ﻧﻤﻮﺩﻥ‬     ‫ّ‬        ‫ﺟﻨﺎﻳﺖ ﻭ ﻗﺒﺎﺣﺖ ﺟﺎﻧﻲ ﻭ ﺍﺟﺮﺍﺀ ﻣﺎ‬
> ‫ﺳﺪ ﺍﺑﻮﺍﺏ ﺭﺷﻮﺕ ﻭ ﺑِﺮﻃﻴﻞ ﮐﻪ ﺍﻟﻴﻮﻡ‬     ‫ﻣﺨﺮﺏ ﺍﺳﺎﺱ ﺭﻋﻴّﺖ ﭘﺮﻭﺭﻱ ﺍﺳﺖ؟ ﻭ ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ّ‬       ‫ّ‬
> ‫ﺑﻪ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻣﻠﻴﺢ ﭘﻴﺸﮑﺶ ﻭ ﺗﻌﺎﺭﻑ ﻣﻌﺒّﺮ ﺳﺒﺐ ﺗﺪﻣﻴﺮ ﺑﻨﻴﺎﻥ ﻣﻌﺪﻟﺖ ﺍﺳﺖ؟ ﻭ ﻳﺎ ﺧﻮﺩ‬
> ‫ﮐﻞ ﺍﺣﻴﺎﻥ‬   ‫ﻫﻴﺌﺖ ﻋﺴﮑﺮﻳّﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻓﻲ ﺍﻟﺤﻘﻴﻘﻪ ﻓﺪﺍﺋﻴﺎﻥ ﺩﻭﻟﺖ ﻭ ﻣﻠّﺘﻨﺪ ﻭ ﺟﺎﻧﺸﺎﻥ ﺩﺭ ّ‬
> ‫ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ ﺗﻠﻒ ﺍﺯ ﺫﻟّﺖ ﮐﺒﺮﻱ ﻭ ﻣﺴﮑﻨﺖ ﻋﻈﻤﻲ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩﻩ ﺩﺭ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻣﺂﮐﻞ ﻭ‬
> ‫ﻣﺸﺎﺭﺑﺸﺎﻥ ﻭ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺍﻟﺒﺴﻪ ﻭ ﻣﺴﺎﮐﻨﺸﺎﻥ ﮐﻮﺷﻴﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻓﻨﻮﻥ ﺣﺮﺑﻴّﻪ ﺑﻪ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ‬
> ‫ﻣﻨﺎﺻﺐ ﻋﺴﮑﺮﻳّﻪ ﻭ ﺩﺭ ﺗﺪﺍﺭﮎ ﺍﮐﻤﺎﻝ ﻣﻬ ّﻤﺎﺕ ﻭ ﺁﻻﺕ ﻭ ﺍﺩﻭﺍﺕ ﻧﺎﺭﻳّﻪ ﮐﻤﺎﻝ ﺳﻌﻲ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﻭ ﺍﻫﺘﻤﺎﻡ ﺭﺍ ﻣﺒﺬﻭﻝ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺳﻘﻴﻤﻪ ﺍﺳﺖ؟«‬
> ‫ﺑﺎ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﻧﺎﺁﺭﺍﻣﻲ ﻭ ﺷﻮﺭﺵ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺷﺪ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪۱۹۰۶‬ﻣﻴﻼﺩﻱ ﺍﺯ‬
> ‫ﺳﻠﻄﻨﺖ ﮐﻨﺎﺭﻩ‪،‬ﮔﻴﺮﻱ ﮐﻨﺪ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺍﺳﺎﺳﻲ ﻭ ﻣﺠﻠﺲ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥ‬
> ‫ﺑﺴﭙﺎﺭﺩ‪ .‬ﻳﮏ ﻣﺎﻩ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭﻩ‪،‬ﮔﻴﺮﻱ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺣﻤﻠ |ﻪ ﻗﻠﺒﻲ ﺟﺎﻥ ﺳﭙﺮﺩ ‪ .،‬ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎ ﺣﺬﻑ ﻣﺠﻠﺲ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺗﻤﺎﻡ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻣﺸﺮﻭﻃﻪ‪،‬ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﺭﺍ ﺧﻨﺜﻲ ﮐﺮﺩ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﮔﺌﻮﻻ ‪١٥‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ‪ ,‬ﺭﺳﺎﻟ |ﻪ ﻣﺪﻧﻴﻪ‪ ,‬ﻻﻧﮕﻨﻬﺎﻳﻦ‪ ,۱۹۸۴ ,‬ﺹ ‪۱۹‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻣﮑﻲ ‪١٥٠-١٥٥‬‬
> ‫‪۲۳۱‬‬                        ‫‪ ۱۷‬ﮐﺸﻮﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﻫﺮﺝ ﻭ ﻣﺮﺝ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺿﺪ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺍﺳﻼﻣﻲ ﺑﻮﺩ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﻠﻐﻲ ﮐﺮﺩ‪.‬‬‫ﻭ ﺑﺎ ﺍ ّﺩﻋﺎﻱ ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺍﺳﺎﺳﻲ ّ‬
> ‫ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺩﺭ ﻫﻢ ﺷﮑﺴﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ ﻭ ﮐﻨﺎﺭ ﮐﺸﻮﺭ ﺁﺗﺶ ﻧﺰﺍﻉ ﺑﻴﻦ ﻗﺪﺭﺕ‪،‬ﻫﺎﻱ‬
> ‫ﻣﺤﻠّﻲ ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺯﺑﺎﻧﻪ ﮐﺸﻴﺪ‪ .‬ﺭﺍﻫﺰﻥ‪،‬ﻫﺎ ﺟﺎ ّﺩﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﮐﺸﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﻭ ﺍﺩﺍﺭ |ﻩ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭﺍﻳﺎﻻﺕ ﻭ ﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺩﺯﺩﺍﻥ ﻭ ﺍﺷﺮﺍﺭ ﻣﺤﻠّﻲ ﺍﻓﺘﺎﺩ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺟﻨﻮﺑﻲ‪،‬ﺗﺮﻳﻦ ﻣﻨﻄﻘ |ﻪ ﺍﻳﺎﻟﺖ ﻓﺎﺭﺱ ﮐﻪ ﺍﺯ ﮔﺮﻣﺎ ﻭ ﺩﺍﻏﻲ ﻫﻮﺍ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻪ‬
> ‫ﺳﺨﺘﻲ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮﺩ‪ ,‬ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﮐﻮﭼﮑﻲ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻻﺭ‪ ,‬ﻳﮏ ﻃﻠﺒﻪ ﻭ ﺁﺷﻮﺑﮕﺮ ﻓﺮﺻﺖ ﻃﻠﺐ‬
> ‫ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺳﻴﺪﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻻﺭﻱ ﻗﻴﺎﻡ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﺎ ﺧﺪﻋﻪ ﻭ ﭼﺮﺏ‪،‬ﺯﺑﺎﻧﻲ ﮔﺮﺩ ﺧﻮﺩ ﺣﻠﻘﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺍﺯ‬
> ‫ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﻩ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﺩ‪ .‬ﺍﺯ ﺁﺷﻮﺑﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺑﻪ ﭘﺎ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﻧﻔﻊ ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺮﻩ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
> ‫ﺭﻭﺳﺘﺎﺋﻴﺎﻥ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﻫﺎﺕ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻓﻬﻢ ﻭ ﺩﺭﮐﻲ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﺍﻭ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ ﺑﺎﺯﮔﻮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ :‬ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﺍﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﺠﻴﺒﻲ ﺩﺍﺭﺩ ‪ ,،‬ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺭﻭﻱ ﺁﺏ ﺭﺍﻩ‬
> ‫ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﺁﺑﻲ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻭﺿﻮ ﻣﻲ‪،‬ﮔﻴﺮﺩ ﺑﺎﻋﺚ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ‪،‬ﻫﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺍﻳﻦ ﺁﺏ ﺭﺍ‬
> ‫ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻲ‪،‬ﻓﺮﻭﺧﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﻣﺸﺮﻭﻃﻪ‪،‬ﺧﻮﺍﻫﻲ ﺍﻭ ﺟﺎﻧﺐ ﻣﺸﺮﻭﻃﻪ‪،‬ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ ﺗﺎ‬
> ‫ﺍﺯ ﻧﺎﺭﺿﺎﻳﺘﻲ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﺳﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺮﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻳﻖ ﺣﺮﻳﻔﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘﻪ‬
> ‫ﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﺑﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ‪ .‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭ ﺣﺮﻳﻔﺎﻥ ﺍﻭ ﺭﻫﺒﺮ ﻗﻮﻡ ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﺳﻠﻄﺎﻥ‬
> ‫ﺑﻮﺩ ﻭ ﻗﻮﺍﻡ ﺍﻟﻤﻠﮏ ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺷﺖ‪ ۳.‬ﻗﻮﺍﻡ ﺍﻟﻤﻠﮏ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺳﺎﮐﻦ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺍﻓﻨﺎﻥ‬
> ‫ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻨﺴﻮﺑﻴﻦ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺗﺠﺎﺭﻱ ﺩﺍﺷﺖ‪ ۴.‬ﺑﺎ ﮐﻨﺎﺭﻩ‪،‬ﮔﻴﺮﻱ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺍﺯ‬
> ‫ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺳﻂ ﺳﺎ ‪،‬ﻝ ﺳﻴﺪﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻻﺭﻱ ﺍﻳﺎﻟﺖ ﺧﻮﺩ‪،‬ﻣﺨﺘﺎﺭﻱ ﺩﺭ ﻓﺎﺭﺱ ﺑﺮﺍﻱ‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺗﻤﺒﺮﻫﺎﻱ ﻣﺨﺼﻮﺹ ﭼﺎﭖ ﮐﺮ ‪،‬ﺩ ﻭ ﭘﻮﻝ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻱ ﭘﻠﻴﺲ ﻣﺨﺼﻮﺹ‬
> ‫ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺑﺎ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﻗﺪﺭﺕ ﺳﻴﺪﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻻﺭﻱ ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺍﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻋﺎﻣﻲ ﻣﺤﻞ ﺭﺍ‬
> ‫ﺍﺳﺘﺨﺪﺍﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺳﭙﺎﻫﻲ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ‪ .‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ‬
> ‫ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﺳﺮﮐﻮﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻱ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ‬
> ‫ﺷﻬﺮﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻻﺭﻱ ﻗﺼﺪ ﺗﻤﻠّﮏ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‪ ۵‬ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺩﺍﻧﺰﻝ ‪٢٨٦-٢٨٨‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ ‪.٩٣‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ‪٩٤‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻱ ﮐﻼﺱ ﺩﺭﺱ ‪ ،‬ﭼﻬﺮﻩ ﻧﮕﺎﺭ ‪١٩٦٠،‬‬
> ‫‪ (۵‬ﺍﻓﻨﺎ ‪،‬ﻥ »ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻭ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻭ ﻓﺎﺭﺱ« ‪٢٠٨-٢٠٩‬‬
> ‫‪۱۸‬‬
> 
> ‫ﻫﺠﻮﻡ ﺳﺎﻝ ‪۱۹۰۹‬‬
> 
> ‫ﺩﺭ ﻣﺎﻩ ﻣﺎﺭﭺ ﺳﺎﻝ ‪۱۹۰۹‬ﻡ‪ .‬ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻎ ﺑﺮ ﺻﺪﻫﺎ ﻣﺮﺩ ﺟﻨﮕﺠﻮ ﺍﺯ‬
> ‫ﺍﻳﻞ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﮐﻮﻫﭙﺎﻳﻪ ﻫﺎﻱ ﭘﺮﺷﻴﺐ ﺑﻲ‪،‬ﻭﻓﺎ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﺷﻬﺮﻱ‬
> ‫ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﮐﻮﻩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﻳﻌﻨﻲ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ۱.‬ﺩﺭ ﺷﻴﺐ ﺳﻨﮕﻲ ﺁﻥ‬
> ‫ﮐﻮﻩ‪،‬ﻫﺎ‪ ,‬ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﺩ ﺗﻨﺪﻱ ﻣﻲ ﻭﺯﺩ‪ ,‬ﺩﺭﺧﺖ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺭﻭﻳﺪ‪ .‬ﺁﺏ‬
> ‫ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ‪ ۲.‬ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺭﻭﺳﺘﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺑﻌﻀﻲ ﺳﻼﺡ ﮔﺮﻡ ﻭ ﺑﻌﻀﻲ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ‬
> ‫ﻋﺪﻩ‪،‬ﺍﻱ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﺑﺎ ﻟﺒﺎﺱ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺳﺎﺩ |ﻩ ﺭﻭﺳﺘﺎﻳﻲ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ‬
> ‫ﺪ ﺑﺮﺧﻲ ﺳﻮﺍﺭﻩ ﻭ ّ‬
> ‫ﺩﺍﺷﺘﻨ ‪،‬‬
> ‫ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺑﻪ ﺑﺎﻻﻱ ﮐﻮﻩ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﺗﻮﺍﻧﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻏﺎﺭﺕ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺑﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺳﻴﺪﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻻﺭﻱ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﺗﻤﺎﻡ‬
> ‫ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻲ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻱ ﺩﻭﻟﺘﻲ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﺪ‪ ۳.‬ﺍﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺍﻓﻨﺎﻥ »ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻭ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻭ ﻓﺎﺭﺱ« ‪ .٢٠٨‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ .١٣٥‬ﺍﻓﻨﺎﻥ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺭﺍ ‪١٠٠٠‬‬
> ‫ﻧﻔﺮ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ‪ .‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ )‪ (٩٤‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ »ﻧﺎﺭﺍﺿﻲ« ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﮕﻮﻱ ﺷﺨﺼﻲ ﺑﺎ ﺷﺠﺎﻉ ﺍﻟﺪﻳﻦ ﺳﺮﺩﺍﺭﻱ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ )ﺳﭙﺘﺎﻣﺒﺮ‬
> ‫‪.(٢٠١٠‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ .٤٠ ,٢ .‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ﺹ ‪ .١٢٧‬ﺍﻓﻨﺎﻥ ‪ .٢٠٩‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ )‪Edward Granville Browne and‬‬
> ‫‪ (٩٤ ، the Bahá’í Faith‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺍﺯ ﺁﺷﻮﺑﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺑﻪ ﭘﺎ ﺷﺪ ﺑﻪ ﻧﻔﻊ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ‬
> ‫ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﻳﮏ ﺩﻋﻮﺍﻱ ﺷﺨﺼﻲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺩﻫﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻠﺖ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺁﻣﺪ‪ .‬ﺑﺮﺍﻱ ﺣﻤﻼﺗﻲ‬
> ‫ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺷﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻋﻠﻞ ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﻲ ﺫﮐﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ )‪ (٤٠‬ﻭ ﺍﻓﻨﺎﻥ )‪ (٢٠٩‬ﺫﮐﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ‬
> ‫ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺳﻴﺪ ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻻﺭﻱ ﺻﺎﺩﺭ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻋﻬﺪﻳﻪ)‪ (١٢٧‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ّ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﺭﺍ ﻣﺴﺌﻮﻝ‬
> ‫ﺁﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺗﺮﻏﻴﺐ ﻧﻤﻮﺩ‪ .‬ﻭ ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ )‪ (٩٤‬ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻳﺘﻲ ﻣﺸﺎﺑﻪ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ‬
> ‫ﮐﻪ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﺁﺯﺍﺭ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﻬﺖ ﺍِﻋﻤﺎﻝ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻣﺤﻞ ﺭﺍ‪ ,‬ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ‬
> ‫ﺧﻮﺩﺵ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ ,‬ﺗﻮﺟﻴﻪ ﮐﻨﺪ‪.‬‬
> ‫‪۲۳۳‬‬                                ‫‪ ۱۸‬ﻫﺠﻮﻡ ﺳﺎﻝ ‪۱۹۰۹‬‬
> 
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻧﺎﻣﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﺷﻴﺦ ﺍﻻﺳﻼﻡ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺘﻦ ﺁﻥ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩ‪:‬‬
> ‫»ﺍﻋﻠﻴﺤﻀﺮﺕ ﺁﻳﺖ ﺍﷲ ﺣﺎﺟﻲ ﺳﻴﺪ ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﺗﺎﺟﮕﺬﺍﺭﻱ ﮐﺮﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ﻭ ﺳﻠﻄﺎﻥ‬
> ‫ﻭﺍﻗﻌﻲ ﮐﺸﻮﺭ ﻫﻤﺎﻧﺎ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤ |ﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻄﻴﻊ ﻭ ﻣﻨﻘﺎﺩ ﺷﺨﺺ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ‬
> ‫ﻭ ﻫﺮ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺣﮑﻢ ﻣﺬﻫﺒﻲ ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻻﺟﺮﺍ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ‪ .‬ﻃﺒﻖ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺁﻳﺖ‬
> ‫ﻢ ﻣﻦ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﺪﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻃﺒﻖ ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺻﺎﺩﺭﻩ‬     ‫ﺍﷲ ﻣﻌﻈ ‪،‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﻮﻇﻒ ﻫﺴﺘﻴﺪ ﮐﺴﺎﻧﻲ‪،‬ﮐﻪ ﻣﻄﻴﻊ ﻣﺎ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺷﻮﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﻧﺠﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ‬
> ‫ﻧﺰﺩ ﻣﻦ ﺑﻔﺮﺳﺘﻴﺪ ﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺤﺖ ﺍﻟﺤﻔﻆ ﻧﺰﺩ ﺁﻳﺖ ﺍﷲ ﻣﻌﻈﻢ )ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺍﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻦ( ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ‬
> ‫ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻃﺒﻖ ﺷﺮﻉ ﺍﺳﻼﻡ ﺗﻌﺰﻳﺮ ﻭ ﺗﻨﺒﻴﻪ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺑﻪ ﻋﻼﻭﻩ ﺷﻤﺎ ﻣﻲ ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﺮﻗ |ﻪ ﻣﻨﺤﺮﻓﻪ ﻭ ﺧﻮﺩﺳﺮ‬
> ‫ﺑﻬﺎﺋﻲ ﭘﺎﮎ ﺳﺎﺯﻳﺪ‪.‬‬
> ‫ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﻭ ﺁﮔﺎﻩ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺫ ّﺭﻩ‪،‬ﺍﻱ ﺍﺯ ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺻﺎﺩﺭﻩ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﺳﺮ ﭘﻴﭽﻲ ﺷﻮﺩ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﻣﻦ ﺷﺨﺼﺎ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻫﻴﭻ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻲ ﮐﻮﺗﺎﻫﻲ ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ‪«.‬‬
> ‫ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻻﺭﻱ ﺑﻪ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺟﺮﺃﺕ ﻻﺯﻡ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ‬
> ‫ﻫﻢ‪،‬ﺭﺗﺒ |ﻪ ﺣﮑﻤﺮﺍﻥ‪ ۲‬ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﺣﻮﺯ |ﻩ ﻗﺪﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻳﻖ ﺑﻪ ﻣﺎﻝ‬
> ‫ﻭ ﺛﺮﻭﺕ ﺩﺳﺖ ﻳﺎﺑﺪ‪.‬‬
> ‫ﺷﻴﺦ ﺍﻻﺳﻼ ‪،‬ﻡ ﺭﺋﻴﺲ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳ ‪،‬ﺰ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ ﻃﻼﻕ ﺑﻴﻦ ﺩﺧﺘﺮﺵ ﻭ ﭘﺴﺮ‬
> ‫ﺣﺎﮐﻢ ﺍﺯ ﺣﺎﮐﻢ ﺭﺍﺿﻲ ﻧﺒﻮﺩ‪ .‬ﻟﺬﺍ ﻧﺎﻣﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻪ ﺳﻴﺪ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻻﺭﻱ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ‬
> ‫ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻤﮏ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺳﻴﺪ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻻﺭﻱ ﻫﻢ ﺳﭙﺎﻩ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺁﻧﺠﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ‪.‬‬
> ‫ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺩﺭ ﺷﻴﺐ ﮐﻮﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﻲ‪،‬ﻭﻓﺎ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺳﻨﮕﺮﻫﺎﻱ ﺳﻨﮕﻲ‬
> ‫ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭ ﭘﺎﻳﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻦ ﺩﺍﺷﺖ‪ .۴‬ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻗﺴﻤﺖ ﺷﻤﺎﻟﻲ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺍﻓﻨﺎﻥ ‪ .٢٠٩‬ﺍﻓﻨﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺮﺟﻌﻲ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺷﺎﺭﻩ‪،‬ﺍﻱ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻤﮑﻦ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺷﻴﺦ‬
> ‫ﺯﮐﺮﻳﺎ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴﺖ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ )‪ (٩٤‬ﺍﻳﻦ ﻧﺒﺮﺩ ﺭﺍ »ﺩﺷﻤﻨﻲ ﺑﺎ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﺮﺷﻨﺎﺱ ﻣﻨﻄﻘﻪ« ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻧﮕﺎﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﮐﺘﺎﺏ ﺣﺪﺱ ﻣﻲ‪،‬ﺯﻧﻨﺪ‪ ,‬ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﻮﻗﻮﻉ ﭘﻴﻮﺳﺖ‪ ,‬ﺍﻳﻦ »ﺷﺨﺺ ﺳﺮﺷﻨﺎﺱ« ﺣﺎﮐﻢ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﻳﮏ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﴼ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪٣٨ ، ,٢ .‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪١٢٧‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                              ‫‪۲۳۴‬‬
> ‫ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻭﺳﻴﻊ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺶ ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎﻱ ﺩﻭﻟﺘﻲ ﻭ ﮔﺮﻣﺎﺑ |ﻪ ﻋﻤﻮﻣﻲ ﺭﺍ ﺑﻪ‬
> ‫ﺧﻮﺑﻲ ﺗﺤﺖ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺑﺨﺶ ﺷﻤﺎﻟﻲ ﺷﻬﺮ ﻣﻨﻄﻘ |ﻪ ﮐﻮﭼﻪ‪،‬ﺑﺎﻻ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ‬
> ‫ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻣﺎﺕ ﺩﻓﺎﻋﻲ ﺧﻮﺑﻲ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﮐﻪ ﻣﺮﮐﺰ ﺳﮑﻮﻧﺖ‬
> ‫ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﺑﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺁﻥ ﻗﺴﻤﺖ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﻃﺮﻑ ﺷﺮﻕ‪ ,‬ﺭﻭﺳﺘﺎﻱ‬
> ‫ﺳﻴﻒ ﺁﺑﺎﺩ‪ ,‬ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻣﺤﺼﻮﺭ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ّ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺩﻭﻟﺘﻲ ﺑﻮﺩ‪ ,‬ﻗﺮﺍﺭ‬
> ‫ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺁﺑﺎﺩﻳﻬﺎ ﻭ ﺭﻭﺳﺘﺎﻫﺎ ﺑﺎ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻣﺤﺼﻮﺭ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﺜﻞ ﻳﮏ ﻗﻠﻌ |ﻪ‬
> ‫ﺩﻓﺎﻋﻲ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﺰﺩﻳﮑﻲ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭﺳﻮﺧﺘ ‪،‬ﻪ ّ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻲ‬
> ‫ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺤﻠّﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺁﻥ ﻫﻢ ﻗﻠﻌﻪ ﻭ ﺣﻔﺎﻇﻲ ﻧﺪﺍﺷﺖ‪.‬‬
> ‫ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺩﺭ ﺿﻠﻊ ﺟﻨﻮﺑﻲ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺠﺪ ﭘﻴﺎﻡ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺍﺑﻼﻍ‬
> ‫ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﺯ ﻭﻗﺘﻲ ﺩﻭ ﺗﻦ ﺍﺯ ﻣﺒﻠّﻐﺎﻥ ﺑﻬﺎﺋﻲ‪ ,‬ﺟﻨﺎﺏ ﻃﺮﺍﺯﺍﷲ ﺳﻤﻨﺪﺭﻱ ﻭ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻋﻠﻲ ﺍﮐﺒﺮ‬
> ‫ﺭﻓﺴﻨﺠﺎﻧﻲ‪ ,‬ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻣﺤﻠ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﻳﮑﭙﺎﺭﭼﻪ ﺷﻮﺭ ﻭ ﻫﻴﺠﺎﻥ‬
> ‫ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻣﺒﻠّﻎ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻲ ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺳﻔﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺩﻳﺎﻧﺖ‬
> ‫ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺭﺍ ﺗﺪﺭﻳﺲ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺭﻭﺣﻲ ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ‬
> ‫ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺩﻣﻴﺪﻩ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺍﻣﺮﻱ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺟﻠﺴﺎﺕ ﻣﻨﻌﻘﺪﻩ ﺑﺎ ﻭﺭﻭﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﮔﺮﻭﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺟﻤﻌﻴﺖ‬
> ‫ﺍﻧﺒﻮﻫﻲ ﺭﺍ ﺷﺎﻣﻞ ﻣﻲ ﺷﺪ‪ .‬ﮔﺎﻩ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ ﺑﺎﻻﻱ ﺑﺎﻡ ﻣﻨﺰﻝ ﺑﻨﺸﻴﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺁﺛﺎﺭ‬
> ‫ﻭ ﺍﻟﻮﺍﺡ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻱ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﺭﺍﻧﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ‪ .‬ﺟﻨﺎﺏ ﺳﻤﻨﺪﺭﻱ‬
> ‫ﺑﺎ ﻟﻬﺠ |ﻪ ﺗﺮﮐﻲ ﺧﻮﺩ ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺍﻣﺮﻱ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺣﺎﺿﺮﺍﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ‬
> ‫ﺭﺍ ﻫﻤﺮﺍﻫﻲ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺁﺛﺎﺭ ﺻﺪﻣﺎﺕ ﺟﺴﻤﻲ ﻭ ﺭﻭﺣﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﻲ ﺗﻀﻴﻴﻘﺎﺕ ﺳﺎﻟﻬﺎﻱ ‪ ۱۸۵۰‬ﻭ ‪۱۸۵۳‬‬
> ‫ﻡ‪ .‬ﺑﺮ ﺑﺎﺑﻴﺎﻥ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮ ‪،‬ﺩ ﮐﻢ ﮐﻢ ﺭﻭ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻲ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻱ ﺧﻮﺩ‬
> ‫ﮐﺴﺐ ﻭ ﮐﺎﺭﻱ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﻫﻤﺴﺎﻳﮕﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺣﺴﻨﻪ‪،‬ﺍﻱ‬
> ‫ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ ﺁﺳﺎﻳﺶ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺗﺎ ‪ ۲۱‬ﻣﺎﺭﭺ ﻳﻌﻨﻲ ﺭﻭﺯ‬
> ‫ﺟﺸﻦ ﻧﻮﺭﻭﺯ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۹۰۹‬ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻃﻮﻝ ﻧﮑﺸﻴﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺷﮑﻨﻨﺪﻩ ﻭ‬
> ‫ﻧﺎﭘﺎﻳﺪﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﻭ ﭼﻨﺪﻱ ﺑﻌﺪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﻓﺼﻠﻲ ﺧﻮﻧﻴﻦ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﮔﺮﺩﻳﺪ‪.‬‬
> ‫‪۲۳۵‬‬                                ‫‪ ۱۸‬ﻫﺠﻮﻡ ﺳﺎﻝ ‪۱۹۰۹‬‬
> 
> ‫ﭺ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺑﻪ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ‬        ‫ﺻﺒﺢ ﺭﻭﺯ ﺷﺎﻧﺰﺩﻫﻢ ﻣﺎﺭ ‪،‬‬
> ‫ﺗﺎ ﺑﻪ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﮐﻮﭼﻪ‪،‬ﺑﺎﻻ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻤﺎﻝ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺍﺯ ﺑﺎﻻﻱ ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻣﺎﺕ‬
> ‫ﺩﻓﺎﻋﻲ ﺷﻬﺮ ﺭﺍ ﺯﻳﺮﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ‪ .‬ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻭ ﻣ ّﻮﻓﻖ ﺷﺪﻧﺪ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﺴﻲ ﺭﺍ ﺟﻠﺐ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﻧﻴﺰ ﮐﻤﮏ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻋﻠّﺖ‬   ‫ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻬﺮ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺣﺘّﻲ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ّ‬
> ‫ﺍﺧﺘﻼﻑ ﺑﻴﻦ ﺣﺎﮐﻢ ﺷﻬﺮ ﻭ ﺷﺨﺺ ﺷﻴﺦ ﺍﻻﺳﻼﻡ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﺩﻓﺎﻋﻲ ﺷﻬﺮ ﺿﻌﻴﻒ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻫﻤﮑﺎﺭﻱ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‪،‬ﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺷﻴﺦ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺯﮐﺮﻳﺎ ﭘﻴﻮﺳﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺷﺐ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺩﺭ ﺯﻳﺮ ﻧﻮﺭ ﻣﺎﻩ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺳﻴﻨﻪ‪،‬ﺧﻴﺰ ﺍﺯ ﮐﻮﻩ ﺑﻲ ﻭﻓﺎ ﭘﺎﻳﻴﻦ‬
> ‫ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﺑﻪ ﻣﺤﻠ |ﻪ ﮐﻮﭼﻪ ﺑﺎﻻ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻳﮏ ﻃﺒﻘ |ﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻠّﻪ‬
> ‫ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﭼﻨﺪ ﺷﺒﮕﺮﺩ ﻭ ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ ﺷﻬﺮ ﺭﺍ ﻏﺎﻓﻠﮕﻴﺮ‬
> ‫ﺗﺼﺮﻑ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬  ‫ﮐﺮﺩ ‪،‬ﻩ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻬﺮ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﻴﭻ ﻣﻘﺎﻭﻣﺘﻲ ﺁﻧﺠﺎ ﺭﺍ ّ‬
> ‫ﺗﺼﺮﻑ ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺳﭙﺎﻩ ﺣﮑﻮﻣﺘﻲ ﺑﻪ‬        ‫ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻪ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺷﻬﺮ ﺑﻪ ّ‬
> ‫ﺳﻤﺖ ﻣﺤﻠ |ﻪ ﮐﻮﭼﻪ‪،‬ﺑﺎﻻ ﺭﻭﺍﻧﻪ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺷﻬﺮ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﭘﺲ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭﻟﻲ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﺑﺮﻭﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﺁﺗﺶ ﮔﺸﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺳﺮﺗﺎﺳﺮ ﺭﻭﺯ ‪ ۱۷‬ﻣﺎﻩ ﻣﺎﺭﭺ ﺳﭙﺎﻩ ﺷﻴﺦ‬
> ‫ﺯﮐﺮﻳﺎ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺩﻓﻊ ﺣﻤﻼﺕ ﺳﭙﺎﻩ ﺣﮑﻮﻣﺘﻲ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ‬
> ‫ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭ ﺑﺎﻻﻱ ﮐﻮﻩ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺍﻓﺮﺍﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ‬
> ‫ﺷﻬﺮ ﻣﻲ‪،‬ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ‪ .‬ﺍﮔﺮﭼﻪ ﻣﻬﺎﺟﻤﻴﻦ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍّﻣﺎ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯﻱ ﺩﺭ ﺑﻌﻀﻲ ﻧﻘﺎﻁ ﺯﺩ ﻭ ﺧﻮﺭﺩﻫﺎﻳﻲ ﺭﺥ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩ‪.‬‬
> ‫ﺧﺒﺮ ﺍﻳﻦ ﺣﻤﻠﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﭘﻴﭽﻴﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ )ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ( ﺭﺳﻴﺪ‪ .‬ﻳﮏ ﺩﺧﺘﺮ‬
> ‫ﺟﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﭘﺮﻱ ﺟﺎﻥ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻣﻨﻴﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﻣﮑﺎﻧﻲ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺭ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ ﮐﻪ ﻣﺴﺘﺤﮑﻢ‪،‬ﺗﺮﻳﻦ ﺑﻨﺎ ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘ |ﻪ ﺟﻨﻮﺑﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻮ ‪،‬ﺩ ﻧﻘﻞ ﻣﮑﺎﻥ ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺪ ﻳﻌﻨﻲ ‪ ۱۸‬ﻣﺎﺭﭺ ﺑﺮﺍﺑﺮ ‪ ۲۴‬ﻣﺎﻩ ﺻﻔ ‪،‬ﺮ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺭﻭﺳﺘﺎﻱ‬      ‫ﺭﻭﺯ ﺑﻌ ‪،‬‬
> ‫ﺳﻴﻒ‪،‬ﺁﺑﺎﺩ ﭘﻴﺸﺮﻭﻱ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺳﭙﺎﻫﻴﺎﻥ ﺣﮑﻮﻣﺘﻲ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺁﺑﺎﺩﻱ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ .١٢٧‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ .٣٩ ,٢ .‬ﻋﻠﻠﻲ ﺫﮐﺮ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺑﺮﺧﻲ ﺍﺯ ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺍﺯ ﺷﻴﺦ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻱ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ؛ ﻋﻠّﺘﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﭘﺎﺭﺍﮔﺮﺍﻑ ﺫﮐﺮ ﺷﺪﻩ ﺻﺮﻓﴼ ﺑﺮ ﻣﺒﻨﺎﻱ ﺣﺪﺱ ﻧﮕﺎﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪٣٩ ، ,٢ .‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻓﻴﻀﻲ ‪١٦٤‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                        ‫‪۲۳۶‬‬
> ‫ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺷﺖ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺳﮑﻨ |ﻪ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺭﻭﺳﺘﺎ ﺍﺯ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺣﻤﻠﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺪ‪ .‬ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻱ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻴﭻ ﺣﻤﺎﻳﺘﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﻫﻴﭻ‬
> ‫ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ‪،‬ﺍﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﺳﭙﺎﻩ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﻢ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ‪ .‬ﺷﻴﺦ‬
> ‫ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮﻭﺯﻱ ﺍﺯ ﮐﻮﻩ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﭘﻴﺸﺎﭘﻴﺶ ﺳﭙﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ ﺭﻭﺳﺘﺎﻱ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺳﻴﻒ‪،‬ﺁﺑﺎﺩ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﻭ ﺍﺯ ﺍﺷﺨﺎﺹ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻭ ﺳﺮﺷﻨﺎﺱ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﺧﻮﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻣﻼﻗﺎﺗﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺳﻴﻒ ﺁﺑﺎﺩ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻧﺪ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﺳﻴﺪﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ‬
> ‫ﻻﺭﻱ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺣﺎﮐﻢ ﺍﻳﺎﻟﺖ ﻓﺎﺭﺱ ﻭ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻣﺪﺍﻓﻊ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺍﺳﻼﻣﻲ ﻣﻌﺮﻓﻲ‬
> ‫ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺣﺎﮐﻢ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻱ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻱ ﺩﻭﻟﺘﻲ ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻱ ﺷﻬﺮ‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﭘﻴﺮﺍﻣﻮﻥ ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺻﻠﺢ ﺁﻣﻴﺰ‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﻗﺪﺭﻱ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺷﻬﺮﻭﻧﺪﺍﻥ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﺍ ﺁﺭﺍﻡ ﺳﺎﺧﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ‬
> ‫ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺣﺴﻦ ﻧﻴﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﻴﻬﻤﺎﻧﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺧﺮﻣﺎ ﭘﺬﻳﺮﺍﻳﻲ ﮐﺮﺩ ﺑﻪ ﻃﻮﺭﻱ ﮐﻪ‬
> ‫ﺣﺲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﺎﻣﻴﺎﻥ ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻫﺎﻥ‬  ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ّ‬
> ‫ﺷﻴﺦ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻫﻴﭻ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺧﻄﺮ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺷﺎﻳﻌﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﭘﻴﭽﻴﺪ ﮐﻪ ﺷﻴﺦ‬
> ‫ﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺧﺮﻣﺎﻫﺎ ﺭﺍ ﭼﻨﺪ‬  ‫ﻧﻴﺮﻭﻱ ﺧﺎﺭﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ‪،‬ﺍﻱ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻣﻌﺠﺰﺍﺗﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ‪ ,‬ﻣﺜ ً‬
> ‫ﻼﻣ ‪،‬‬
> ‫ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺟﻤﻊ ﮐﺜﻴﺮﻱ ﺍﺯ ﻣﻴﻬﻤﺎﻧﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻥ ﭘﺬﻳﺮﺍﻳﻲ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺷﻴﺦ‬
> ‫ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻣﺎﻡ ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ ‪ ,،‬ﻣﻨﺠﻲ ﺍﺳﻼﻡ ‪,،‬‬ ‫ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻭ ﻣﻲ‪،‬ﺟﻨﮕﻴﺪﻧﺪ ّ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺍﻓﻨﺎﻥ ‪ .٢١٠‬ﺍﻓﻨﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻨﺒﻌﻲ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺫﮐﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﻣﺮﺩﻡ ﺳﻴﻒ ﺁﺑﺎﺩ ﺑﻪ ﭘﺸﺘﻴﺒﺎﻧﻲ ﺷﻴﺦ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ )ﺝ‪ (٤١ ,٢ .‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻓﺘﻮﺍﻳﻲ ﺍﺯ ﺳﻴﺪ ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻻﺭﻱ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩ‬
> ‫ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻱ ﺩﻭﻟﺘﻲ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻴﻬﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺍﺑﺪﴽ ﺍﺷﺎﺭﻩ‪،‬ﺍﻱ‬
> ‫ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﻭ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﴽ ﺩﺭ ﻣﻼﻗﺎﺗﻲ ﺑﺎ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺣﺎﻣﻞ ﻓﺮﻣﺎﻧﻲ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ‬
> ‫ﺳﻴﺪ ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻻﺭﻱ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻓﻨﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺣﺮﮐﺘﺶ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺗﺶ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺮﺩﻡ‬
> ‫ﺷﻬﺮ ﻣﻲ‪،‬ﻓﺮﺳﺘﺪ‪ -‬ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺍﻳﺘﻲ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻧﮕﺎﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ‬
> ‫ﺳﻨﺎﺭﻳﻮﻳﻲ ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺁﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩﻧﺪ ‪ -‬ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺁﻣﺪ ﺑﺎ‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﺣﺎﻣﻞ ﻓﺮﻣﺎﻧﻬﺎﻳﻲ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺻﺤﻴﺢ‪،‬ﺗﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻳﺪ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺣﻤﻠﻪ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺍﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺣﻤﻠﻪ‬
> ‫ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﻓﻨﺎﻥ ﺑﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﭼﺎﺩﺭ ﺳﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺮﺩﻫﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻧﺸﻮﻧﺪ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺍﻱ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻧﺎﻡ‬
> ‫ﻓﺮﻣﺎﻧﺪ |ﻩ ﺁﻥ ‪ ١٩٠‬ﻧﻔﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺴﻦ ﺧﺎﻥ ﺑﻮﺩ؛ ﺍﻭ ﻧﺎﻳﺐ ﺣﺎﮐﻢ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫‪۲۳۷‬‬                                  ‫‪ ۱۸‬ﻫﺠﻮﻡ ﺳﺎﻝ ‪۱۹۰۹‬‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺟﻨﮕﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺑﻌﺪﻱ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﻗﺼﺪ ﺗﺼﺮﻑ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻣﺤﻠ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ‪,،‬‬
> ‫ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺗﻮﺍﻧﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻏﺮﺏ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ‬
> ‫ﺍﻋﻴﺎﻥ ﻧﺸﻴﻦ ﺁﻥ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻓﺮﺍﺭ ﻣﺎﻟﮑﺎﻧﺶ ﺧﺎﻟﻲ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺧﺎﻧ |ﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﺍﺭ ﺧﺎﻟﻲ‬
> ‫ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﻣﺤﺎﻓﻆ ﻭ ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺷﻴﺦ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﻣﺴﺘﺤﮑﻢ‪،‬ﺗﺮﻳﻦ ﺑﻨﺎ‬
> ‫ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺤﻠّﻪ ﻳﻌﻨﻲ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﻟﺸﮑﺮ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﺍﺵ‬
> ‫ﻫﻤﮕﻲ ﺑﺎ ﭘﻮﺷﻴﺪﻥ ﭼﺎﺩﺭ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺷﻴﺦ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﭘﻨﺠﺮﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ‬
> ‫ﺧﺎﻧ |ﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺗﻴﺮ‪،‬ﺍﻧﺪﺍﺯﻱ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻝ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﺍﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﺤﺎﻓﻈﻴﻦ ﻭ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎﻥ ﻗﺪﺭﻱ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻪ ﭘﺎ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﺭ ﮔﺬﺍﺭﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺪﻫﺎ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺷﻴﺦ ﺩﺭ ﻣﺤﻠ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﭘﺨﺶ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺧﺒﺮ ﺗﺼﺮﻑ‬
> ‫ﻣﻨﺰﻝ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪ |ﻩ ﻟﺸﮑﺮ ﻭ ﻓﺮﺍﺭ ﻣﺤﺎﻓﻈﺎﻥ ﻣﻨﺰﻝ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﺍ ‪،‬ﺭ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻫﻢ ﺑﺎﺭ ﻭ ﺑﻨ |ﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﺘﻨﺪ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﻭ ﭘﺎ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﺭ ﮔﺬﺍﺭﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺷﻴﺦ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﻏﺎﺭﺕ ﻭ‬
> ‫ﭼﭙﺎﻭﻝ ﻣﻨﺎﺯﻝ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺷﻴﺦ ﻫﻢ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻧﺸﺪ‪ ,‬ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻪ ﺳﭙﺎﻫﺶ ﺑﺮﺍﻱ‬
> ‫ﺗﺼﺮﻑ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ‪،‬ﺍﻱ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻣﺎﻝ ﻭ ﺛﺮﻭﺗﻲ ﺑﻪ ﭼﻨﮓ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺁﻭﺭﺩ‪.‬‬
> ‫ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻤﻠﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﺷﻴﺦ ﺍﻻﺳﻼﻡ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ‬
> ‫ﺪ ﺷﻴﺦ ﺍﻻﺳﻼﻡ ﻣﺎﺕ ﻭ ﻣﺒﻬﻮﺕ‬          ‫ﮐﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺷﻴﺦ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻏﺎﺭﺕ ﻭ ﭼﭙﺎﻭﻝ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﺑﻮﺩﻧ ‪،‬‬
> ‫ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺧﻮﺩ‬   ‫ﺭﻭﻱ ﭘﻠﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻣﻨﺰﻟﺶ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺍﺯ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺩﺭ ّ‬
> ‫ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻗﻲ ﻣﺤﺒﻮﺱ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﻭﺟﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺸﺪ ﺁﻥ ﺍﺗﺎﻕ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪٤١ ,٢ .‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ .٤٤-٤٥ ، ,٢ .‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ ١٣٥‬ﺑﻪ ﻓﺮﺍﺭ ﺣﺎﮐﻢ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﻭ ﺑﺎ ﭼﺎﺩﺭ‬
> ‫ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺍﻓﻨﺎﻥ )‪ (٢١٠‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺷﻬﺮﻫﺎﻱ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺩﻋﻮﺕ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺑﻪ‬
> ‫ﺷﺪﺕ ﺣﺮﺹ ﻭ ﻃﻤﻊ ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ ﺁﻥ ﺷﻬﺮﻫﺎ ﺗﺼﻤﻴﻢ‬         ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻏﺎﺭﺕ ﻭ ﭼﭙﺎﻭﻝ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﻨﻨﺪ‪» :‬ﺍﺯ ّ‬
> ‫ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻏﺎﺭﺕ ﻭ ﭼﭙﺎﻭﻝ ﺑﻪ ﻣﺎﻟﻲ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ‪«.‬‬
> ‫ﻫﻴﭻ‪،‬ﻳﮏ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻟﻲ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺤﺪﻭﺩﻱ ﮐﻪ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺩﺭ‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻣﺎﻧﺪ ‪ ١٣ -‬ﺭﻭﺯ ‪ -‬ﻣﺆﻟﻔﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺭﺍ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ‪،‬ﺗﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                    ‫‪۲۳۸‬‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻋﺮﺽ ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﺳﺎﻋﺖ ﺳﭙﺎﻩ ﺷﻴﺦ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻝ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﻣﺘﺸﺨﺺ‬‫ﺗﺠﺎﺭ ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪ ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﺳﺮﺷﻨﺎﺱ ﻭ ﺣﺘﻲ ﻳﮏ ﺳﻴﺪ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭ ّ‬             ‫ّ‬
> ‫ﺪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻧﻮﺯﺩﻫﻢ ﻣﺎﻩ ﻣﺎﺭﭺ‬     ‫ﺍﺯ ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺕ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺁﺷﻮﺏ ﻏﺎﻓﻠﮕﻴﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧ ‪،‬‬
> ‫ﺑﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺷﻴﺦ ﺭﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺁﻥ ﺳﻴﺪ ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺗﻲ ﺑﻪ ﺷﻴﺦ ﮔﻔﺖ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‪،‬ﻫﺎ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ‬
> ‫ﺷﻴﺦ‪،‬ﺍﻻﺳﻼﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﺮ ﻋﻠﻴﻪ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﻗﻴﺎﻡ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺣﺘّﻲ‬
> ‫ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻫﻢ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻭ ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩﺵ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﻨﻨﺪ‬
> ‫ﻭ ﺷﻬﺮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻱ ﺩﻭﻟﺘﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ ﺑﺴﭙﺎﺭﻧﺪ‪ .‬ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ‬
> ‫ﮐﻪ ﻳﮏ ﺭﻭﺳﺘﺎﻳﻲ ﺑﻲ‪،‬ﺳﻮﺍﺩ ﺑﻮ ‪،‬ﺩ ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﺣﺮﻓﻬﺎﻱ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎﺳﻮﺍﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ‬
> ‫ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩﺵ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﻲ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺁﻣﻴﺰ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ﻭ ﺳﭙﺲ ﻓﺮﻣﺎﻧﻲ ﺭﺍ‬
> ‫ﮐﻪ ﺳﻴﺪ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻻﺭﻱ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺳﻴﺪ ﻣﺰﺑﻮﺭ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﺷﻬﺮ ﻫﻢ ﺑﻪ‬
> ‫ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﺮﺍﻱ ﺟﻠﺐ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﺪ ﮐﻪ ﺣﺎﻣﻲ ﻭﺍﻗﻌﻲ‬
> ‫ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻼﻡ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﭘﻲ ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻪ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻄﻤﺌﻦ‬
> ‫ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻘﺸﻪ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻠﻨﴼ ﺑﻪ ﻫﻤ |ﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‪،‬ﻫﺎ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺍﻋﻼﻡ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﻫﻢ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﻳﮏ ﺭﻭﺯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻧﻮﺭﻭﺯ ﺻﺪﺍﻱ ﺟﺎﺭﭼﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ ﻭ ﺑﺮﺯﻥ ﺷﻬﺮ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‬
> ‫ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺲ ﻳﮏ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺯﻧﺪﻩ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺑﺪﻫﺪ ﺩﻭﻳﺴﺖ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺮ ﻳﮏ ﺑﻬﺎﺋﻲ‬
> ‫ﺭﺍ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺑﺪﻫﺪ ﺻﺪ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺟﺎﻳﺰﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮔﻴﺮﺩ ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ‪،‬ﻫﺎ ﻫﻤﮕﻲ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎ‬
> ‫ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﺧﺒﺮ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﺧﻮﻥ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺧﻮﺩ ﺗﺸﻨﻪ ﺷﺪﻧﺪ‬
> ‫ﻭ ﺣﺘﻲ ﺩﺭﺏ ﻣﻨﺎﺯﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﻋﻼﻣﺖ ﻣﻲ‪،‬ﺯﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﺸﺨﺺ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻲ ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻬﺎ‬
> ‫ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﻌﺎﻉ‪ ,‬ﻣﺸﻬﺪﻱ ﺣﺴﻦ ﺷﻌﺎﻋﻲ ‪ ,،‬ﺳﻴﺪ ﻋﻠﻲ ﺣﺸﻤﺖ ﺍﻻﺳﻼﻡ ﻭ‬
> ‫ﭘﺪﺭﺵ ﺳﻴﺪ ﺩﺍﻭﻭﺩ ﮐﻪ ﺩﻭ ﺗﻦ ﺍﺯ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﺳﺮﺷﻨﺎﺱ ﺷﻬﺮ‪ ۴‬ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺧﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ‬
> ‫‪ (۱‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪٤٣، ,٢ .‬؛ ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪١٢٨‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺳﻴّﺪ ﺟﻌﻔﺮ ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺗﻲ‬
> ‫‪ (۳‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪٤٣ ,٢ .‬؛ ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪١٢٨‬؛ ﺍﻳﻦ ﺑﺨﺶ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺗﺮﮐﻴﺒﻲ ﺍﺯ ﺩﻭ ﻣﺄﺧﺬ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ﻋﻠّﺖ ﺣﻤﻠﻪ‬
> ‫ﺑﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﻔﻮﺫ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ّ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺪ‪ ,‬ﺍﻣﺎ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻓﺘﻮﺍﻱ ﺻﺎﺩﺭﻩ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺳﻴّﺪ ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻻﺭﻱ ﺭﺍ‬
> ‫ﺩﻟﻴﻞ ﺍﺻﻠﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻤﺎﺭﺩ‪.‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻧﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺩﺭ ﻓﻬﺮﺳﺖ ﻋﻬﺪﻳﻪ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ )‪.(١٣٠‬‬
> ‫‪۲۳۹‬‬                                    ‫‪ ۱۸‬ﻫﺠﻮﻡ ﺳﺎﻝ ‪۱۹۰۹‬‬
> 
> ‫ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻄﺮ ﺟﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺎﻳﮕﺎﻥ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺧﻮﺩ ﮐﻤﮏ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻋﻠّﺖ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﮐﻪ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﻋﻼﻥ ﺭﺍ ﭘﺨﺶ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ‪ ,‬ﮐﻪ ﺍﻭ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ‬
> ‫ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻓﺮﺍﺭ ﺑﻪ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﻭ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻱ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﻱ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‪،‬ﻫﺎ ﻫﻢ ﮐﻤﮏ ﺑﮕﻴﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﺍﺭ ﺷﻬﺮ‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﭼﺎﺩﺭ ﺑﻪ ﺳﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﺯﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪ |ﻩ‬
> ‫ﻟﺸﮕﺮ ﺣﮑﻮﻣﺘﻲ ﻭ ﻫﻤ |ﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﺍﺵ ﭘﺎ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﺭ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ۲.‬ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻨﺎﺯﻝ‬
> ‫ﺁﻥ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻏﺬﺍ ﻭ ﭘﻮﺷﺎﮎ ﺭﻭﻱ ﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺳﻠﺤﻪ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺷﺘﺎﺏ‪،‬ﺯﺩﻩ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺑﺎﻍ ﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﺟﻨﻮﺏ ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻮ ‪،‬ﺩ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺕ ﺭﻓﺘﻨﺪ ‪ ,،‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﻻﺷﻨﻲ‪ ,۳‬ﺭﻭﺳﺘﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ‬
> ‫ﻣﺴﻴﺮ ﺟﺎﺩﻩ ﺳﻴﺮﺟﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﻤﺎﻝ ﺷﺮﻗﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻮﺩ‪ ,۴‬ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﻳﮏ ﮔﺮﻭﻩ ﻋﻈﻴﻤﻲ ﻫﻢ ﺑﻪ‬
> ‫ﺪ‬ ‫ﺳﻤﺖ ﺳﺮﻭﺳﺘﺎﻥ ﺭﺍﻫﻲ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﺳﭙﺎﻩ ﺷﻴﺦ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﺸﻮﻧ ‪،‬‬
> ‫ﻳﮏ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺁﻣﺎﺩ |ﻩ ﺗﻴﺮ ﺍﻧﺪﺍﺯﻱ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺳﭙﺎﻩ‬
> ‫‪۵‬‬
> ‫ﺷﻴﺦ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺪﺍﻱ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻭ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻱ ﺳﭙﺎﻩ ﺷﻴﺦ ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎﻱ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﻪ ﮔﻮﺵ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﻴﺪ‪ .‬ﻳﮏ ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﺗﺶ ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﻣﻬﺎﺟﻤﻴﻦ ﺑﻪ ﻣﺴﺠﺪ‬
> ‫ﺪ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﻢ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻱ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻳﮏ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺑﻪ‬          ‫ﺟﺎﻣﻊ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧ ‪،‬‬
> ‫ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺴﻦ ‪ ,،‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﻣﻲ‪،‬ﺟﻨﮕﻴﺪ‪ ,‬ﺍﺻﺎﺑﺖ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺍﻳﻦ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪٤٣ ,،٢ .‬؛ ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪١٣٦‬؛ ﺍﻓﻨﺎﻥ )‪ (٢١٠‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻋﻼﻣﻴﻪ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﺤﻮﻳﻞ‬
> ‫ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻣﺮﺩﻩ ﻳﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻳﮏ ﻗﺒﻀﻪ ﺍﺳﻠﺤﻪ ﺟﺎﻳﺰﻩ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ ﻭ ﻧﻪ ﭘﻮﻝ‪ .‬ﺍﻭ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻋﻼﻣﻴﻪ‬
> ‫ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺧﺎﻃﺮ ﺟﻤﻊ ﻣﻲ‪،‬ﺳﺎﺧﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻋﻬﺪﻳﻪ ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺍﺯ ﻗﺮﺍﺋﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺮ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺁﻳﺪ ﮐﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﺮﻭﻉ ﺍﻳﻦ ﺗﻀﻴﻴﻘﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍﺑﻄ |ﻪ ﺑﻴﻦ ﺑﻬﺎﺋﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ‪،‬ﻫﺎ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ﺑﺮ‬
> ‫ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺗﺄﮐﻴﺪ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻬﺎ‬
> ‫ﺑﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻳﺎﺭﻱ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻓﻴﻀﻲ ‪١٤٦‬؛ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ ٤٥ ,٢ .‬؛ ﻣﻌﺎﻧﻲ ‪٩‬‬
> ‫‪ (۳‬ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻱ ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺗﻲ ﻭ ﻻﺷﻨﻲ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻓﻴﻀﻲ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۴‬ﺍﺯ ﮔﻔﺘﮕﻮﻱ ﺧﺼﻮﺻﻲ ﺑﺎ ﺷﺠﺎﻉ ﺍﻟﺪﻳﻦ ﺳﺮﺩﺍﺭﻱ‪ ، ,‬ﺟﻮﻻﻱ ‪.٢٠١٠‬‬
> ‫‪ (۵‬ﺍﻓﻨﺎﻥ ‪ .٢١١-٢١٠‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ .١٢٨‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪٤٥ ,٢ .‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                          ‫‪۲۴۰‬‬
> ‫ﮔﻠﻮﻟﻪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺍﻭ ﺍﺻﺎﺑﺖ ﮐﺮﺩ‪ ۱‬ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺴﻦ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ﺟﺎﻥ ﺳﭙﺮﺩ‪ .‬ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺵ ﺭﺍ‬
> ‫ﻏﺎﺭﺕ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺁﺗﺶ ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﻣﺮﺩ ﺟﻮﺍﻧﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻓﺮﻭﺵ ﮐﻼﻩ ﻫﺎﻱ ﭘﻮﺳﺘﻲ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺍﻣﺮﺍﺭ ﻣﻌﺎﺵ ﻣﻲ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺍﻭ ﺩﺧﺘﺮﺵ ﺯﻳﻮﺭ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﮐﻪ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﺭ ﺷﺪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺷﻴﺦ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ‬
> ‫ﭘﺴﺮ ﺷﻔﻴﻊ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﺯﺍﺩ |ﻩ ﺳﺮﺩﺍﺭ ‪ ,،‬ﺻﺎﺣﺐ ﺟﺎﻥ ‪ ,،‬ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻭﺍﺭﺙ‬
> ‫ﻣﻘﺎﻡ ﭘﺪﺭﺵ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﮐﻪ ﺷﻐﻠﺶ ﺭﻭﻧﻮﻳﺴﻲ ﻭ ﻧﺴﺨﻪ ﺑﺮﺩﺍﺭﻱ‬
> ‫ﺍﺳﻨﺎﺩ ﻣﺬﻫﺒﻲ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻧﻲ ﺑﻮﺩ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺎ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﻳﮏ ﺟﻮﺍﻥ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ‬
> ‫ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻋﻠﻲ ﺍﻳﺰﺩﻱ ﻳﮏ ﺷﺮﮐﺖ ﻓﺮﻭﺵ ﺧﺸﮑﺒﺎﺭ ﺗﺄﺳﻴﺲ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺳﺨﺘﻲ‬
> ‫ﻭ ﻣﺸﮑﻼﺕ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﮐﻤﮏ ﻭ ﻳﺎﺭﻱ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻭ ﺣﺎﻻ ﺷﻴﺦ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﺑﺰﺭﮔﻲ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻟﻮﺍﺯﻡ ﻭ ﻭﺳﺎﻳﻞ‬
> ‫ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ ﺭﺍ ﺳﻮﺍﺭ ﺑﺮ ﻗﺎﻃﺮﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﺍﺵ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻣﺎﺩﺭﺑﺰﺭﮒ ‪,،‬‬
> ‫ﻣﺎﺩﺭ ‪ ,،‬ﭼﻬﺎﺭ ﻋﻤﻪ ‪ ,،‬ﺧﻮﺍﻫﺮﻫﺎ‪ ,،‬ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﮐﻮﭼﮏ ‪ ,،‬ﺧﻮﺍﻫﺮ ﺯﺍﺩﻩ ﻫﺎ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺯﺍﺩﻩ ﻫﺎ ﻭ‬
> ‫ﺪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﻳﮑﻲ‬      ‫ﻕ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﺩﺭﻭﻳﺶ ﻭ ﺍﺳﺪﺍﷲ ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻧ ‪،‬‬          ‫ﺩﻭ ﺑﺎﺟﻨﺎ ‪،‬‬
> ‫ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺍﺳﺪﺍﷲ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺟﻨﻮﺏ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ‬
> ‫ﺪ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻳﺎﺭﺍﻱ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﻮﻩ‬        ‫ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻲ ﮐﺮﺩ‪ ۴.‬ﻭﻟﻲ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﭘﺎﻱ ﮐﻮﻩ ﺭﺳﻴﺪﻧ ‪،‬‬
> ‫ﺑﺎﻻ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺑﻨﺎ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺗﻨﮕ |ﻪ ﻻﻱ ﺣﻨﺎ ‪ ,،‬ﺩ ّﺭﻩ ﺍﻱ ﺑﺎ ﭼﻨﺪﻳﻦ‬
> ‫ﻏﺎﺭ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﻏﺮﺏ ‪ ,،‬ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ‬
> ‫‪۵‬‬
> ‫ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ﻏﺎﺭ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﺷﺐ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺷﺐ ﺷﺪ‪ .‬ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺷﻴﺦ ﺗﻌﻘﻴﺐ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﻣﻮﮐﻮﻝ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻲ‬
> ‫‪ (۱‬ﻓﻴﻀﻲ ‪١٥٠‬؛ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪٤٥ ,٢ .‬؛ ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪١٢٨‬؛ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺷﻴﺦ ﺻﺒﺢ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺁﻣﺪﻧﺪ‬
> ‫ﮐﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺳﺎﻳﻲ ﻭ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺑﺎ ﺗ ّﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ‬
> ‫ﮐﻪ ﻳﮏ ﻧﻔﺮ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻳﺪ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺫﮐﺮ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺻﺤﻴﺢ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ .١٣١‬ﺍﻭ ﺑﺎ ﻋﺒﺪﺍﷲ ﺍﻣﺠﺪﻱ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﭘﻨﺞ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪ :‬ﻓﺮﻳﺒﺮﺯ‪، ,‬ﺣﺴﻴﻦ‪ ,‬ﻭﺣﻴﺪ‪,‬‬
> ‫‪،‬ﻋﺒﺎﺱ ﻭ ﺟﻼﻝ‪.‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺍﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻧﺎﻡ ﻓﺎﻣﻴﻠﻲ ﻋﻬﺪﻳﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫‪ (۴‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪١١٨ ، ,٢ .‬‬
> ‫‪ (۵‬ﺝ‪ ، ٢ .‬ﺹ ‪ .١٤٢‬ﻣﻌﺎﻧﻲ ‪ .١٠‬ﻓﻬﺮﺳﺘﻲ ﮐﻪ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ‪ -‬ﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ‪,‬‬
> ‫‪،‬ﺧﻮﺍﻫﺮ ﺯﺍﺩﻩ ﻫﺎ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺯﺍﺩﻩ ﻫﺎ ‪،‬ﻭ ﺑﺎﺟﻨﺎﻕ‪،‬ﻫﺎ‪ .‬ﺩﺭ ﻓﻬﺮﺳﺖ ﻣﻌﺎﻧﻲ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺍّﻣﺎ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭ ﺁﻥ‬
> ‫ﺩﺭﺝ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪۲۴۱‬‬                          ‫‪ ۱۸‬ﻫﺠﻮﻡ ﺳﺎﻝ ‪۱۹۰۹‬‬
> 
> ‫ﺷﺐ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻫﻤﮕﻲ ﻓﺮﺍﺭ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺧﺎﻟﻲ ﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ‪ ,،‬ﺑﺎﺟﻨﺎﻕ ﺷﻴﺦ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ ‪ ,،‬ﺳﺮﺍﺳﻴﻤﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻏﺎﺭﻱ ﺩﺭ‬
> ‫ﺗﻨﮕ |ﻪ ﻻﻱ ﺣﻨﺎ‪ ,‬ﺟﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺷﻴﺦ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ ﺩﺭ ﺁﻥ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﺭﻓﺘﻪ‬
> ‫ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺍﺗ ّﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺟﺎﻧﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻭ‬
> ‫ﭘﺴﺮﺍﻥ ﺟﻮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻱ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺰﻳﺰﺍﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻥ ّ‬
> ‫ﻣﺤﻞ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﭺ ﻳﻌﻨﻲ ﺷﺐ ﻋﻴﺪ ﻧﻮﺭﻭﺯ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﻭ ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﻏﺮﻭﺏ ﺭﻭﺯ ﺑﻴﺴﺘﻢ ﻣﺎﻩ ﻣﺎﺭ ‪،‬‬
> 
> ‫ﺻﺎﺣﺐ ﺟﺎﻥ ﺩﺧﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺮﺯﺍﺩ |ﻩ ﺳﺮﺩﺍﺭ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺍﻓﻨﺎﻥ ‪٢١٠‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪١١٧ ,، ۲.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                          ‫‪۲۴۲‬‬
> 
> ‫ﺷﻴﺦ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ) ﭘﺴﺮ ﺷﻔﻴﻊ ( ﺑﺎ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺩﺭ ﺣﻴﻔﺎ‬
> ‫‪۲۴۳‬‬                         ‫‪ ۱۸‬ﻫﺠﻮﻡ ﺳﺎﻝ ‪۱۹۰۹‬‬
> 
> ‫ﻟﻮﺣﻲ ﺍﺯ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ)ﺑﻪ ﺧﻂ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﺸﺎﻥ( ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﺷﻴﺦ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                     ‫‪۲۴۴‬‬
> 
> ‫ﺯﻳﺎﺭﺗﻨﺎﻣﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺍﺯ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ )ﺑﻪ ﺧﻂ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﺸﺎﻥ( ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ ﻫﻤﺴﺮﺵ‬
> ‫‪۱۹‬‬
> 
> ‫ﺗﺤﻤﻞ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺭﻧﺞ‬
> ‫ّ‬
> 
> ‫ﺳﺎﻋﺖ ﺩﻭ ﺻﺒﺢ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺷﻴﺦ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ ﺩﺭ ﻏﺎﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻴﺪﺭ ﺩﺭ |ﻩ ﺗﻨﮕﻪ ﺣﻨﺎﺀ ﺯﻧﺎﻥ‬
> ‫ﻭﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺧﺴﺘ |ﻪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺑﺎﺟﻨﺎﻕ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﺳﭙﺮﺩ ﺗﺎ‬
> ‫ﺪ ﻭﻟﻲ‬ ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮﺩﻫﺎ ﻫﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﺁﻧﺠﺎ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﻨﻨ ‪،‬‬
> ‫ﭼﻨﺪ ﭘﺴﺮ ﺑﭽ |ﻪ ﺣﺪﻭﺩﴽ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺮ ﺍﺛﺮ ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ ﻭ ﺧﺴﺘﮕﻲ ﺩﭼﺎﺭ ﺿﻌﻒ ﺷﺪﻩ‬
> ‫ﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﺮﺩﻫﺎ ﻣﺴﻴﺮ ﻃﻮﻻﻧﻲ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﭙﻴﻤﺎﻳﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ‬    ‫ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻧﻤ ‪،‬‬
> ‫ﭼﺎﺩﺭ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻭ ﻧﺎﺷﻨﺎﺱ ﺑﺎ ﮔﺮﻭﻩ ﺯﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪ‪ .‬ﺯﻧﺎﻥ ﻭ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺧﺴﺘﻪ ﻭ‬
> ‫ﻭﺣﺸﺖ‪،‬ﺯﺩﻩ ﻭ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﺍﺯﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﮕﻲ ﺁﺭﺯﻭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺩﺭ‬
> ‫ﮐﻨﺎﺭ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ ﻭﻟﻲ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺷﺪﻧﺪ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺟﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺗﻦ ﺑﻪ ﺧﻄﺮ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ‬
> ‫ﻧﺎﺍﻣﻦ ﺑﺪﻫﻨﺪ‪ .‬ﺧﺎﻭﺭﺳﻠﻄﺎﻥ ﺧﻴﻠﻲ ﺗﻼﺵ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺷﺠﺎﻋﺎﻧﻪ ﺟﺪﺍﻳﻲ ﺍﺯ ﭘﺴﺮﺵ ﻳﻌﻨﻲ‬
> ‫ﺷﻴﺦ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ ﺭﺍ ﺗﺤ ّﻤﻞ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺍﺷﮏ ﻭ ﺁﻩ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ‪،‬ﻫﺎﻱ ﮔﺮﻳﺎﻥ ﺍﺯ ﻫﻢ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻃﻠﻮﻉ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺭﻭﺯ ﺳﺎﻝ‪ ,،‬ﻳﻌﻨﻲ ﻧﻮﺭﻭﺯ ‪ ,،‬ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺍﺯ ﺗﺮﺱ ﺟﺎﻧﺸﺎﻥ‬
> ‫ﺑﭽﻪ‪،‬ﻫﺎ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﺎﻟﻲ ﺧﻮﺩ‬ ‫ﺩﺭ ﻣﺨﻔﻲ‪،‬ﮔﺎﻩ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭﺳﻮﺧﺘﻪ ﺯﻧﻬﺎ ﻭ ّ‬
> ‫ﺍﺯ ﺗﺮﺱ ﻣﻲ‪،‬ﻟﺮﺯﻳﺪﻧﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﻱ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻫﺎﻱ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ ﻫﺎﻱ ﺗﺎﺭﻳﮏ ﮐﻮﭼﻪ‪،‬ﻫﺎ‬
> ‫ﻣﺨﻔﻲ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘ |ﻪ ﺑﻴﺪﻟﻨﮓ ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺷﻬﺮ ﺩﺭ ﺩﺍﻣﻨ |ﻪ ﺟﻨﻮﺑﻲ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ‪ ,،‬ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺻﺪﺍﻱ‬
> ‫ﻭﺯﺵ ﺑﺎﺩ ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﻣﻴﻮﻩ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﻭ ﭼﺸﻤ |ﻪ ﺁﺏ ﺍﺯ ﺩﻝ ﺯﻣﻴﻦ ﻓ ّﻮﺍﺭﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺯﺩ‪,‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪١١٧ ، ,٢ .‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                        ‫‪۲۴۶‬‬
> ‫‪ ،‬ﻳﮏ ﺯﻥ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻫﺎﺟﺮ ‪ ,،‬ﺩﺧﺘﺮ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻣﻬﺪﻱ ‪ ,،‬ﺩﺭ ﺑﺎﻍ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﭘﺨﺘﻦ ﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻱ‬
> ‫ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺐ ﭘﻴﺶ ﺭﺍ ﺑﺎ ﭘﺴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺑﺤﺚ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﭘﺴﺮﺵ ﻋﺒﺪﺍﻟﺮﺿﺎ‬
> ‫ﺑﺎ ﺩﻳﻦ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺻﺒﺢ‪ ,‬ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﺮﮎ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻗﺼﺪ ﺷﮑﺎﺭ‪ ,‬ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻫﺎﻧﺘﻲ‬
> ‫ﺑﻪ ﺩﻳﻦ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﻫﻢ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﻔﺮﻳﻦ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻋﺒﺪﺍﻟﺮﺿﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺍﺳﻠﺤ |ﻪ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺷﮑﺎﺭﻱ ﺧﻮﺩ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺍﺯ ﺩﺍﻣﻨ |ﻪ ﮐﻮﻩ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺩﺭ ﺟﺴﺘﺠﻮﻱ‬
> ‫ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺟﺎﻳﺰﻩ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﺑﻪ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﮐﺎﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﺍﻣﻴﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﺳﻬﻤﻲ‬
> ‫ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﺎﻳﺰﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺮﺩ ﺑﺎﻏﻬﺎﺋﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺷﻴﺦ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺷﻴﺦ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺩﺭﺑﺎﻍ ﻫﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ ﮐﺮﺩﻧﺪ ‪،‬ﻭ ﻳﮑﻲ‬
> ‫ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ‪ ,‬ﮐﻪ ﺧﺪﻣﺘﮑﺎﺭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻲ ﺑﻮﺩ‪ ,‬ﺑﺎ ﮔﻠﻮﻟ ‪،‬ﻪ ﮐﺸﺘﻨﺪ‪ .‬ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﺪﻧﺪ‬
> ‫ﻣﻼﺣﺴﻦ‪ ,‬ﻣﺮﺩ ﺟﻮﺍﻥ‬     ‫ﻭ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ‪ .‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ‪ ,‬ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ّ‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻦ ﻟﺐ ﺷﮑﺮﻱ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ‬        ‫ﺳﻲ ﻭ ﻳﮏ ﺳﺎﻟ ‪،‬ﻪ ﻭ ﺗﺎﺟﺮﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪ ﭘﺎﺭﭼﻪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﻧﻮ |ﻩ ﻣ ّ‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﻳﮏ ﺣﻠﻘﻪ ﺍﻧﮕﺸﺘﺮﻱ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺿﻮﺿﺎﺀ ﺳﺎﻝ ‪۱۸۵۰‬‬
> ‫ﻭ ‪ ۱۸۵۳‬ﺑﻪ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﮐﻤﮏ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻲ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺩﻳﮕﺮﻱ ﭘﺪﺭ ﺯﻥ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺮﺩ ﺟﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ‬
> ‫ﻣﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪﻋﻠﻲ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺁﻥ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﻭ ﭘﻴﺎﺩﻩ‪ ,‬ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﮐﺘﮏ ﻣﻲ‪،‬ﺯﺩﻧﺪ ﻭ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺷﻤﺎﺗﺖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﺗﺎ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ‪ -‬ﺣﺪﻭﺩ ﭘﻨﺞ ﮐﻴﻠﻮﻣﺘﺮ ‪ -‬ﺑﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺑﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺧﺒﺮ ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﻭ ﺍﺯ ﺗﺮﺱ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺑﻘﻴ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ‬
> ‫ﻱ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ‪ ,‬ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺣﺎﺝ‬      ‫ﺪ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‪،‬ﻫﺎ ‪،‬‬‫ﺁﻣ ‪،‬‬
> ‫ﺳﻴﺪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ ﺣﺎﺝ ﺳﻴﺪ ﻗﺎﺳﻢ ﺍﺯ ﻣﺤﻠﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺳﻴﺪ ﻧﺼﺮﺍﷲ ﺍﺯ ﻣﺤﻠﻪ ﭼﻨﺎﺭ‬
> ‫ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺗﺮﺗﻴﺒﻲ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺳﻴﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ .١٢٥‬ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﻮﺭﺳﺘﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ ﺧﻄﻴﺐ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺑﻬﺎﺋﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺩﻓﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪.١٣٣‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ .١٣٣‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ .١٢٣، ,٢ .‬ﺍﻓﻨﺎﻥ ‪ .٢١١‬ﺍﻓﻨﺎﻥ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺩﺭ »ﻣﺰﺍﺭﻉ ﺑﻴﺪﻟﻨﮓ ﮐﺎﺭ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ« ﺍّﻣﺎ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺟ ّﻮ ﻣﺎﺟﺮﺍ ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺩﻭ ﺳﻌﻲ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭼﺸﻢ ﺁﺯﺍﺭﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ‬
> ‫ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺳﺎﺯﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪۲۴۷‬‬                                 ‫‪ ۱۹‬ﺗﺤ ّﻤﻞ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺭﻧﺞ‬
> 
> ‫ﺧﻼﺹ ﺳﺎﺯﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺍﺳﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﺷﻴﺦ ﺑﺒﺮﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﻼﻗﺎﺗﺸﺎﻥ‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﺪ ﻭﻟﻲ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ‬       ‫ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻣ ّ‬
> ‫ﺶ ﻫﻤﺴﺮﺵ ﭘﺮﻱ ﺟﺎﻥ ﻭ ﺩﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﺮﺩﺳﺎﻟﺶ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ ﻋﺒﺪﺍﻟﺴﻤﻴﻊ ﺗﻨﻬﺎ‬         ‫ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧ ‪،‬‬
> ‫ﺏ ﺁﻳﻪ ﺍﻱ ﺭﺍ‪ ,‬ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺎﻗﻲ‬ ‫ﻣﻲ‪،‬ﻣﺎﻧﻨﺪ‪ ۱‬ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﮑﺮﺩ ﻭ ﺩﺭﺟﻮﺍ ‪،‬‬
> ‫ﺭﻭﺡ ﺳﺨﻦ ﻣﻲ ﮔﻔﺖ‪ ,‬ﺗﻼﻭﺕ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺿﺮﺑﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺯﺩ‪ .‬ﺭﻓﻘﺎﻳﺶ‬
> ‫ﺳﭙﺲ ﻧﺰﺩ ﺷﻴﺦ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﭘﻮﻝ ﺟﺎﻥ ﺁﻥ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﻨﺪ‪ .‬ﺷﻴﺦ‬
> ‫ﺯﮐﺮﻳﺎ ﮔﻔﺖ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻲ ﺭﺷﻮﻩ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﺸﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻮﺑﻪ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻼﺣﺴﻦ ﺭﺍﺿﻲ ﺑﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻥ ﻧﺒﻮﺩ‪ .‬ﺷﻴﺦ ﮐﻪ ﻋﺼﺒﺎﻧﻲ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺍﺷﺎﺭﻩ‪،‬ﺍﻱ‬        ‫ﻭﻟﻲ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻦ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺑﺮ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩ‪ .‬ﻳﮑﻲ‬‫ﮐﺮﺩ ﻭ ﺿﺮﺑﺎﺕ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣ ّ‬
> ‫ﺍﺯ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎﻥ ﺗﭙﺎﻧﭽ |ﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻏﻼﻑ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﺸﻴﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺷﻠﻴﮏ ﻳﮏ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﮐﺸﺖ‪.‬‬
> ‫ﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﻠﻲ ﮐﻪ ﺟﺴﺪ ﺩﺍﻣﺎﺩﺵ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻏﺮﻕ ﺧﻮﻥ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺩﻳﺪ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ‬          ‫ﻣّ‬
> ‫ﺭﺍ ﻧﻔﺮﻳﻦ ﻭ ﻟﻌﻨﺖ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺍﻱ ﺑﻪ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻧﺶ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺁﻥ ﻣﺮﺩ ﺑﺎ‬
> ‫ﻳﮏ ﭼﺎﻗﻮﻱ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﺎ ﻳﮏ ﺿﺮﺑﺖ ﮔﻠﻮﻱ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﻠﻲ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺁﻣﺪﻧﺪ‬
> ‫ﻭ ﺟﺴﺪ ﻧﻴﻤﻪ ﺟﺎﻥ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﻠﻲ ﺭﺍ ﺑﺎ ﭘﺎﻫﺎﻱ ﺑﺴﺘﻪ ﺩﺭ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺷﻬﺮ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻧﺪ ﻭ‬
> ‫ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺩﺭﺏ ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ ﺟﺴﺪ ﻧﻴﻤﻪ ﺟﺎﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻭﺍﺭﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﻳﮏ ﺩﺭﺧﺖ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ‬
> ‫ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺳﻨﮓ ﺯﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺟﺎﻥ ﺳﭙﺮﺩ‪ ۳.‬ﭼﻮﺏ ﻭ ﻫﻴﺰﻡ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ‬
> ‫ﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺳﻮﺧﺘﻦ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ‬   ‫ﺯﻳﺮ ﺟﺴﺪ ﺍﻭ ﺁﺗﺶ ﺭﻭﺷﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﺪﻥ ﻣ ّ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺷﮑﻢ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺪ ‪ .،‬ﺩﻝ ﻭ ﺭﻭﺩ |ﻩ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﺭﻳﺨﺖ ﻭ ﺳﻮﺧﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۱‬ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺎ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻋﻠﻲ ﺍﻏﺼﺎﻥ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺩﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺷﺪ‪ :‬ﻋﻠﻴﺎ ﺧﺎﻧﻢ ﻭ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺭﺿﺎ ﮐﻪ ﻫﺮ‬
> ‫ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻋﺒﺪﺍﻟﺴﻤﻴﻊ ﺑﺎ ﺩﺧﺘﺮ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪ ﻭﺣﻴﺪﻱ ‪ ,،‬ﺗﺎﺑﻨﺪﻩ ﺧﺎﻧﻢ‪ ,‬ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺎﺣﺐ‬
> ‫ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺷﺪﻧﺪ‪ :‬ﭘﺮﻳﻮﺵ ‪ ,،‬ﻓﺎﻃﻤﻪ‪ ,‬ﻗﺪﺳﻴﻪ‪ ,‬ﺣﺴﻦ‪ ,‬ﻫﻮﺷﻨﮓ ‪ ,،‬ﺭﻭﺡ ﺍﷲ ‪ ,،‬ﻣﺤﻤﺪ ﻋﻠﻲ‪ ، ,‬ﺑﻬﺮﺍﻡ ﻭ ﺑﻬﻤﻦ ﮐﻪ‬
> ‫ﻫﻤﮕﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻘﺎﻁ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻪ ﺍﻣﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪).‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ﺹ ‪.(١٣٣‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ .١٣٣‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ .١٢٣ ,٢ .‬ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺗﻼﻭﺕ ﻳﮏ ﺁﻳﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺩﺭﺝ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻋﻬﺪﻳﻪ‪ .١٤٠-١٤١‬ﺍﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺳﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﺍﺷﺖ ‪ :‬ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺮﻱ ﺟﺎﻥ ﺷﻬﻴﺪ ﭘﻮﺭ ‪ ,،‬ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﺎﻗﺮ ﻭ ﻓﻀﻞ‪،‬ﺍﷲ‪.‬‬
> ‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻗﺮ ﺑﺎ ﺑﻲ‪،‬ﺑﻲ ﻭﻓﺎﺋﻲ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻭﻟﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪﻱ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﻓﻀﻞ ﺍﷲ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻢ ﺿﻴﺎﺋﻴﻪ‪ ,‬ﺩﺧﺘﺮ ﺳﻴّﺪ‬
> ‫ﻣﻬﺪﻳﺎﻧﻮﺭﻱ ‪،‬ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺴﺮﻱ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺣﺎﺝ ﺁﻗﺎﻱ ﺭﺍﺳﺨﻲ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﮔﻮﻫﺮ ﺧﺎﻧﻢ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﮔﻮﻫﺮ ﺧﺎﻧﻢ ﺩﺧﺘﺮﺟﻨﺎﺏ ﺑﺪﻳﻊ ﺍﷲ ّ‬
> ‫ﺟﺬﺍﺑﻲ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ .١٣٣-١٣٤‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ .٥٥-٥٩ ,٢ .‬ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﭘﺎﺭﺍﮔﺮﺍﻑ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                        ‫‪۲۴۸‬‬
> ‫ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘﺮﻱ ﺟﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﺨﻔﻲ‪،‬ﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺍﻭﺿﺎﻉ‬
> ‫ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻲ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﭘﺮﻱ ﺟﺎﻥ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﭘﺮﻱ ﺟﺎﻥ‬
> ‫ﺍﺯ ﺍﻭ ﻋﻠّﺖ ﮔﺮﻳﻪ ﺍﺵ ﺭﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ .‬ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻗﺒﻞ ﺷﺎﻫﺪ ﮐﺸﺘﻪ‬
> ‫ﺷﺪﻥ ﭘﺪﺭ ﻭ ﻫﻤﺴﺮ ﭘﺮﻱ ﺟﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭘﺮﻱ ﺟﺎﻥ ﭘﺴﺮ ﺷﺶ ﻣﺎﻫﻪ ﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﭘﻨﺞ‬
> ‫ﺳﺎﻟﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻝ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭ ﺳﺮﺍﺳﻴﻤﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ‪ ,‬ﺟﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﭘﺪﺭ ﻭ‬
> ‫ﻫﻤﺴﺮﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﺩﻭﻳﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺍﻧﺒﻮﻩ ﺟﻤﻌﻴﺘﻲ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺗﻤﺎﺷﺎ‬
> ‫ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺟﺴﺪ ﭘﺪﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ‬
> ‫ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﺎ ﺑﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> 
> ‫ﭘﺮﻱ ﺟﺎﻥ‬
> 
> ‫ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻋﻬﺪﻳﻪ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬ﺍﺯ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﻠﻲ ﺳﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻪ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪ‪ :‬ﭘﺮﻱ ﺟﺎﻥ ﺷﻬﻴﺪ ﭘﻮﺭ ‪ ,،‬ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﺎﻗﺮ‬
> ‫ﻭ ﻓﻀﻞ ﺍﷲ‪ .‬ﺩﺭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﭘﺮﻱ ﺟﺎﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺟﺴﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ‬
> ‫ﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﺑﺴﭙﺎﺭﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺍﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﻥ ﻣﻼ ﺣﺴﻦ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺘﻲ ﺩﺭ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺩﺭ‬
> ‫ﺟﻠﻮﻱ ﻣﺴﺠﺪ ﺁﻭﻳﺨﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫‪۲۴۹‬‬                            ‫‪ ۱۹‬ﺗﺤ ّﻤﻞ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺭﻧﺞ‬
> 
> ‫ﻣﺎﺩﺭﺵ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﻲ ﺁﻳﺪ‪ .‬ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﭘﺮﻱ ﺟﺎﻥ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ‬
> ‫ﺑﻪ ﺁﻥ ﺩﻭ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﻓﻮﺭﺍ ﺁﻧﺠﺎ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺟﺎﻳﻲ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺷﻮﻧﺪ ﻭﮔﺮﻧﻪ ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﻫﻢ ﮐﺸﺘﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﻣﺎﺩﺭ ﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﺳﺮﺍﺳﻴﻤﻪ ﺑﻪ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﺮﻣﻲ‪،‬ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ‬
> ‫ﺑﺎ ﻣﺸﺖ ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻝ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺯﻧﻨﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ‬
> ‫ﭘﻨﺎﻩ ﺩﻫﻨﺪ ﻭﻟﻲ ﺣﺘﻲ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ‪،‬ﻫﺎ ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﺗﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺭﺍﻩ‬
> ‫ﻧﻤﻲ‪،‬ﺩﻫﻨﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺟﻨﻮﺏ ﺷﻬﺮ ﺭﺍﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺍﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺯﻣﻴﻨﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻮﺗﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ‬
> ‫ﺑﻠﻨﺪﻱ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺭﻭﺋﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺳﻌﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﻲ ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ ﺑﻮﺗﻪ‪،‬ﻫﺎ ﻓﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻭﻟﻲ ﺻﺎﺣﺐ ﺯﻣﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎﺧﺎﺭﺝ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺯ ﺑﺎﻻﻱ ﻳﮏ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﭘﺮﻳﺪﻩ ﻭ ﺑﻪ ﺩﺍﺧﻞ ﻳﮏ ﺑﺎﻍ ﺑﺰﺭﮒ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺍﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﻲ ﺻﺪﺍ ﻭ ﺑﻲ ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﻲ‪،‬ﻣﺎﻧﻨﺪ‪ .‬ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﺻﺪﺍﻱ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﺟﻤﻌﻴﺘﻲ ﺭﺍ‬
> ‫ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﻭﺭ ﺟﺴﺪ ﭘﺪﺭ ﻭ ﺷﻮﻫﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺻﺪﺍﻱ ﭘﺎﻳﻲ ﻣﻲ ﺷﻨﻮﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ‬
> ‫ﺑﺎﻻﻱ ﺳﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ ‪ ,،‬ﻣﺮﺩﻱ ﺭﺍ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺑﺎﻻ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻳﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ‬
> ‫ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﺸﺎﻥ ﺑﻮﺩ‪.‬ﺍﺯ ﺑﺎﻻﻱ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺑﻪ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﭘﺮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻲ‪،‬ﮔﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻥ ﺷﺐ ﺩﺭ ﺟﺎﻳﻲ ﺍﻣﻦ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﺩ‪.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﭘﺮﺟﻤﻌﻴﺖ ﺷﻴﺦ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺑﻪ ﻳﮏ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﻣﺘﺮﻭﮐ |ﻪ ﻗﺪﻳﻤﻲ ﮐﻪ‬
> ‫ﻧﺰﺩﻳﮏ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻮﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﭘﻨﺎﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮔﻴﺮﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻮﺍﻥ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ‬
> ‫ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﻭﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺷﺐ ﻗﺒﻞ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺍﺯ ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺻﺒﺢ ﮐﻪ ﺷﺪ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻱ‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﺣﺴﻦ ﺁﻣﺪﻩ ﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺒﺮﺩ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﻣﺤ ّﻘﺮﻱ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ‬
> ‫ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺟﺎﻗﺶ ﺩﻭﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪ ﻭ ﺑﺎ ﻣﺸﺎﻫﺪ |ﻩ ﺁﻥ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ‬
> ‫ﻗﺪﺭﻱ ﺁﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﺎﻗﻴﻤﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻤﻲ ﻧﺎﻥ ﺗﻬﻴﻪ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻭﻟﻲ ﺯﻧﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺧﺎﻧﻪ‬
> ‫ﺑﻮﺩ ﺑﺎ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﺯﺁﻧﺠﺎ ﺩﻭﺭ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﺴﺒّﺐ ﻫﻤﻪ ﻣﺼﻴﺒﺖ‪،‬ﻫﺎﻱ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻓﻴﻀﻲ ‪١٦٦‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                ‫‪۲۵۰‬‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺖ‪.‬‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺧﺴﺘﮕﻲ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻫﻔﺖ ﮐﻴﻠﻮﻣﺘﺮ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﻃﻲ ﺭﺍﻩ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﺣﺴﻦ ﻭ‬
> ‫ﺧﺪﻣﺘﮑﺎﺭﺵ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻏﺎﺭﺕ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﺮﺩﻫﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﺳﻴﺮ ﻭ‬
> ‫ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﭼﺎﺩﺭﻱ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺁﻥ ﭘﺴﺮ ﺑﭽ |ﻪ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﺳﺎﻟﻪ ﮐﻪ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺷﺖ‬
> ‫ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺟﺎﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩ‪.‬‬
> ‫ﺑﭽﻪ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺍﻧﺠﻴﺮﻫﺎﻳﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺭﻭﻱ‬       ‫ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻴﺰﻱ ﮐﻪ ﺯﻧﻬﺎ ﻭ ّ‬
> ‫ﺯﻣﻴﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻲ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺠﻴﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻓﺮﺍ‬
> ‫ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺷﺐ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﺩﺭ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﻗﺪﻳﻤﻲ ﻣﺘﺮﻭﮐﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ‪ .‬ﻣﺸﻬﺪﻱ ﺣﺴﻦ ﺑﻪ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻗﺼﺪ ﺗﻬﻴ |ﻪ ﺁﺏ ﻭ ﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺪﺍ ﺷﺪ‪.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﻣﻄﻬﺮ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﮐﻪ ﺑﻪ‬    ‫ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﮐﻴﻠﻮ ﻣﺘﺮ ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻋﺮﺵ ّ‬
> ‫ﻣﺪﺕ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻭ ﻧﻪ ﺳﺎﻝ ﺍﺯ ﻣﺤﻠّﻲ ﺑﻪ ّ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺩﺍﻣﻨ |ﻪ‬
> ‫ﮐﻮﻩ ﮐﺮﻣﻞ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﻳﺎﺑﺪ‪ .‬ﮔﺮﻭﻫﻲ ﺍﺯ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﮐﻪ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺍﺣﺒّﺎﻱ‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺎ ﺩﻗّﺖ ﺑﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻣﻲ‪،‬ﻧﮕﺮﻳﺴﺘﻨﺪ‪:‬‬
> ‫»ﻭ ﺷﺐ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺩﺭ ﺭﻭﺷﻨﺎﺋﻲ ﺳﺮﺍﺝ ﻭﺍﺣﺪ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺟﻤﻌﻲ ﺍﺯ ﻳﺎﺭﺍﻥ ﺷﺮﻕ ﻭ‬
> ‫ﻏﺮﺏ ﺑﺎ ﻭﺿﻌﻲ ﻣﻬﻴﻤﻦ ﻭ ﻣﺆﺛّﺮ ﺻﻨﺪﻭﻕ ﭼﻮﺑﻲ ﺣﺎﻣﻞ ﻋﺮﺵ ﻣﻄ ّﻬﺮ ﻭ ﺭﻣﺲ ﺟﻨﺎﺏ‬
> ‫ﺍﻧﻴﺲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﺒﺎﺭﮎ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺗﺎﺑﻮﺕ ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﺁﻥ ﺿﺮﻳﺢ ﻣﻨ ّﻮﺭ ﻭ ﻣﻀﺠﻊ ﻣﻌﻨﺒﺮ‬
> ‫ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮ ﺑﻪ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭ ﺍﺣﺘﺸﺎﻡ ﺍﺧﺘﺘﺎﻡ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﻭ ﻋﻨﺼﺮ ﺍﻋ ّﺰ‬
> ‫ﺍﻟﻄﻒ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻋﻠﻲ ﺑﻪ ﺗﺄﻳﻴﺪﺍﺕ ﻏﻴﺒﻴّﻪ ﻭ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﺻﻤﺪﺍﻧﻴّﻪ ﺁﻣﻨﴼ‪ ,‬ﺳﺎﻟﻤﴼ‪ ,‬ﻣﺤﻔﻮﻇﴼ‪,‬‬
> ‫ﺭﺏ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﻳﺎﻓﺖ ﺣﻀﺮﺕ‬     ‫ﻣﻘﺪﺱ ّ‬ ‫ﻣﻘﺮ ﺍﺑﺪﻱ ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﺟﺒﻞ ّ‬     ‫ﻣﺤﺮﻭﺳﴼ ﺩﺭ ّ‬
> ‫ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﮐﻪ ﺗﺎﺝ ﻣﺒﺎﺭﮎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﮐﻔﺸﻬﺎ ﻭ ﻟﺒّﺎﺩ |ﻩ ﻣﺒﺎﺭﮎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻳﮏ ﺳﻮ‬
> ‫ﻧﻬﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﺟﺎﻧﺐ ﺗﺎﺑﻮﺕ ﺧﻢ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺣﻴﻨﻲ ﮐﻪ ﺷﻌﺮﺍﺕ ﻧﻘﺮﻩ‪،‬ﺍﻱ ﻓﺎﻡ ﺁﻥ ﻃﻠﻌﺖ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪١٢٣، ,٢ .‬‬
> ‫‪۲۵۱‬‬                                ‫‪ ۱۹‬ﺗﺤ ّﻤﻞ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺭﻧﺞ‬
> 
> ‫ﻧ ّﻮﺍﺭ ﺩﺭ ﺣﻮﻝ ﺭﺃﺱ ﻣﻨﻴﺮ ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ ﻭ ﭼﻬﺮ |ﻩ ﻣﺒﺎﺭﮎ ﻣﺸﻌﺸﻊ ﻭ ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ‪ ,‬ﺟﺒﻴﻦ ﺭﺍ ﺑﺮ‬
> ‫ﮐﻨﺎﺭ ﺻﻨﺪﻭﻕ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﯼ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﻃﻮﺭﻱ ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮﻳﻦ‬
> ‫ﺍﺯ ﺗﺄﺛّﺮﺍﺕ ﻭ ﺍﺣﺰﺍﻥ ﻗﻠﺒﻴّ |ﻪ ﻫﻴﻜﻞ ﺍﻃﻬﺮ ﺑﻪ ﻧﺎﻟﻪ ﻭ ﺣﻨﻴﻦ ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺷﺐ ﺍﺯ ﮐﺜﺮﺕ‬
> ‫ﺗﺄﻟّﻤﺎﺕ ﻭ ﺧﻠﺠﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﮔﺎﻥ ﻣﺒﺎﺭﮎ ﻣﺘﻮﺍﺭﻱ ﮔﺮﺩﻳﺪ‪.۱«.‬‬
> ‫ﭼﻨﺪﻱ ﺑﻌﺪ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ‪:‬‬
> ‫ﻣﻘﺪﺱ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻋﻠﻲ‬   ‫»ﺍﻱ ﻳﺎﺭﺍﻥ ﺍﻟﻬﻲ ﺑﺸﺎﺭﺕ ﮐﺒﺮﻱ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻴﻜﻞ ﻣﻄ ّﻬﺮ ﻣﻨ ّﻮﺭ ّ‬
> ‫ﺭﻭﺣﻲ ﻟﻪ ﺍﻟﻔﺪﺍ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ ﺷﺼﺖ ﺳﺎﻝ ﺍﺯ ﺗﺴﻠّﻂ ﺍﻋﺪﺍﺀ ﻭ ﺧﻮﻑ ﺍﺯ ﺍﻫﻞ ﺑﻐﻀﺎﺀ‬
> ‫ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺍﺯ ﺟﺎﺋﻲ ﺑﺠﺎﺋﻲ ﻧﻘﻞ ﺷﺪ ﻭ ﺍﺑﺪﴽ ﺳﮑﻮﻥ ﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﻴﺎﻓﺖ ﺑﻔﻀﻞ ﺟﻤﺎﻝ ﺍﺑﻬﻲ ﺩﺭ‬
> ‫ﻳﻮﻡ ﻧﻴﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺣﺘﻔﺎﻝ ﺑﺎ ﮐﻤﺎﻝ ﺟﻼﻝ ﻭ ﺟﻤﺎﻝ ﺩﺭ ﺟﺒﻞ ﮐﺮﻣﻞ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻋﻠﻲ‬
> ‫ﻣﻘﺪﺱ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﻳﺎﻓﺖ‪ ...‬ﺍﺯ ﺗﺼﺎﺩﻓﻬﺎﻱ ﻋﺠﻴﺐ ﺁﻧﮑﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﻧﻮﺭﻭﺯ‬     ‫ﺩﺭ ﺻﻨﺪﻭﻕ ّ‬
> ‫ﺍﺯ ﺷﻴﮑﺎﻏﻮ ﺗﻠﮕﺮﺍﻓﻲ‪ ...‬ﺭﺳﻴﺪ ﻣﻀﻤﻮﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺷﻬﺮﻱ ﺍﺯ‪ ...‬ﺷﻬﺮﻫﺎﻱ ﺍﻣﺮﻳﮏ ﺍﺣﺒّﺎ‬
> ‫ﺑﺎﻟﻨّﻴﺎﺑﺔ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﺒﻌﻮﺛﻲ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺷﻴﮑﺎﻏﻮ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪ ﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﻗﻄﻌﻲ ﻣﻮﻗﻊ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﻣﺸﺮﻕ ﺍﻻﺫﮐﺎﺭ ﻭ ﺑﻨﻴﺎﻧﺶ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪«...‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺐ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺷﺨﺼﻲ ﺑﺎ ﻋﺒﺎﻱ ﻧﻘﺮﻩ‪،‬ﺍﻱ ﺭﻧﮓ ﺩﺭ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻣﺤﻠﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻦ ﺩﺭ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﻋﻤﻮﻣﻲ ﺷﻬﺮ ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺁﻥ‬     ‫ﺭﺍﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺖ‪ .‬ﺟﺴﺪ ﻣﺘﻼﺷﻲ ﺷﺪ |ﻩ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻦ ﺑﻮﺩ‬  ‫ﻼ ﺣﺴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺖ ﺩﻭﺳﺖ ﺍﻳﺎﻡ ﮐﻮﺩﮐﻲ ﻣ ّ‬         ‫ﺷﺨﺺ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺟﺴﺪ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻦ ﺟﺴﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺍﺯ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺑﻪ‬‫ﮐﻪ ﻋﻠﻲ ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﻭ ﺭﻓﻴﻖ ﻣ ّ‬
> ‫ﺳﻤﺖ ﮔﻮﺭﺳﺘﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ ﺧﻄﻴﺐ ﺑﺮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻗﺒﺮﻱ ﺣﻔﺮ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﻲ ﻭ ﺑﺎ ﺩﻗّﺖ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺟﺴﺪ ﺩﻭﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺑﺎ ﺧﺎﮎ ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺷﻮﻗﻲ ﺍﻓﻨﺪﻱ ‪ ،‬ﻗﺮﻥ ﺑﺪﻳﻊ ‪ ،‬ﺹ ‪٢٧٦‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ‪٢٧٦‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ )ﺝ‪.(٥٥ ,٢ .‬ﻓﻴﻀﻲ ﺹ ‪ .١٤٩‬ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺟﺴﺪ ﺩﺭ ﮐﺠﺎ ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩ‬
> ‫ﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﻠﻲ‬ ‫ﻼ ﺣﺴﻦ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﺰﺩ ﺷﻴﺦ ﺫﮐﺮﻳﺎ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺿﺮﺏ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﮐﺸﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣ ّ‬   ‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣ ّ‬
> ‫ﭘﺪﺭﺯﻥ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ ﻋﻠﻲ ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﻴﺪ ﻭﻟﻲ ﺟﺴﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺭﻭﻱ ﺯﻣﻴﻦ ﺩﺭ ﺧﻴﺎﺑﺎﻧﻬﺎ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                        ‫‪۲۵۲‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> 
> ‫ﺗﺼﻮﻳﺮ ﺳﻴﺎﻩ ﻗﻠﻢ ﺍﺯ ﻣﻘﺒﺮ |ﻩ ﺷﻬﺪﺍﺀ‬
> 
> ‫ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﺍﻱ ﻣﺘﺮﻭﮎ ﻭ ﻗﺪﻳﻤﻲ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺷﻬﺮ ﺯﻧﻬﺎ ﻭ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺷﻴﺦ‬
> ‫ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ ﺧﻮﺍﺑﺸﺎﻥ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺑﺮﺩ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺪﺍﻱ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺸﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣﺸﻬﺪﻱ ﺣﺴﻦ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ‬
> ‫ﺑﻪ ﺟﺴﺘﺠﻮﻱ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻭ ﭘﺴﺮﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﺳﺎﻝ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ‬
> ‫ﻭ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﺍﻣﻦ‪،‬ﺗﺮﻱ‬ ‫ﻣﺤﻞ ﺍﻣﻨﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻗﻮﻝ ﺩﺍﺩ ﻓﺮﺩﺍ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ّ‬
> ‫ﻣﻨﺰﻝ ﻗﺪﻳﻤﻲ ﻭ ﻣﺘﺮﻭﮐﻪ ّ‬
> 
> ‫ﮐﺸﺎﻧﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻋﻬﺪﻳﻪ)‪ (١٤٠-١٤١‬ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ‬
> ‫ﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻴﺎﺑﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻣﺤﻠ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺗﺎ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﺮ ﺭﻭﻱ ﺯﻣﻴﻦ ﮐﺸﺎﻧﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ‬
> ‫ﮐﻪ ﺟﺴﺪ ﻣ ّ‬
> ‫ﺑﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﺗﻮﺕ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺯﻳﺮ ﺁﻥ ﺁﺗﺶ ﺭﻭﺷﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻣﻌﺎﻧﻲ )‪ (١٢‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻭﻗﺘﻲ‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻦ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺖ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻣﺮﺩﻱ‬     ‫ﭘﺴﺮﺑﭽﻪ ﺍﻱ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻣ ّ‬
> ‫ّ‬
> ‫ّ‬
> ‫ﮐﻪ ﺟﺴﺪ ﻣﻼ ﺣﺴﻦ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻱ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﺩﻭﺳﺖ ﺍﻭ ‪ ،‬ﺣﺎﺟﻲ ﺑﻘﺎﻝ ﺍﺳﺖ‪ .،‬ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻓﻴﻀﻲ )‪ (١٤٩‬ﺍﻳﻦ‬   ‫ّ‬
> ‫ﺷﺨﺺ ﺑﻨﺎﻡ ﻋﻠﻲ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺍﻭ‪ ,‬ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﺫﮐﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪۲۵۳‬‬                               ‫‪ ۱۹‬ﺗﺤ ّﻤﻞ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺭﻧﺞ‬
> 
> ‫ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺩﺭ ﺳﻴﺎﻫﻲ ﺷﺐ ﺭﻓﺖ ﻭ ﻧﺎﭘﺪﻳﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺯﻧﻬﺎ ﻭ ﺍﻃﻔﺎﻟﺸﺎﻥ ﺩﺭ‬
> ‫ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﺯ ﺗﺮﺱ ﺧﻮﺍﺑﺸﺎﻥ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺑﺮﺩ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭﺁﻥ ﻣﻨﺰﻝ ﻣﺘﺮﻭﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻃﻠﻮﻉ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> 
> ‫ﻟﻮﺣﻲ ﺍﺯ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﺷﻴﺦ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ‬
> 
> ‫ﻼ ﺣﺴﻦ ﻭ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ ﻣﺤﻤﺪ‬         ‫‪ (۱‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ ، ٢ .‬ﺹ ‪ .١٢٠‬ﻃﺒﻖ ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻲ‪،‬ﮔﻮﻳﺪ ﻣ ّ‬
> ‫ﻋﻠﻲ »ﺭﻭﺯ ﻗﺒﻞ« ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﻧﮕﺎﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺫﮐﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯﻱ ﮔﺬﺷﺘﻪ‬
> ‫ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫‪۲۰‬‬
> 
> ‫ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺸﺮﻕ ﺍﻻﺫﮐﺎﺭ‬
> 
> ‫»ﺍﻳﻦ ﻳﮏ ﮐﺎﻧﻮﻧﺸﻦ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺍﺳﺖ ‪ ,،‬ﻳﮏ ﺟﻠﺴ |ﻪ ﻣ ّﻬﻢ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﻣﻲ‪،‬ﻓﺮﻣﺎﻳﻨﺪ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ‬
> ‫ﺟﻠﺴﻪ‪،‬ﺍﻱ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻲ ﺷﻮﻳﺪ ﺑﺎ ﻟﺒﺎﺱ ﺗﻤﻴﺰ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺁﻟﻮﺩﮔﻲ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﻳﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺑﺪﺍﻥ‬
> ‫ﻣﻌﻨﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺟﺴﻤﺎﻧﻲ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎﮐﻴﺰﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﺣﺘّﻲ‬
> ‫ﺗﻤﺎﻡ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺁﺭﺯﻭ ﻫﺎﻱ ﺷﺨﺼﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻨﺎﺭ ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ‪ .‬ﺍﻟﺒﺘّﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ‬
> ‫ﻧﻈﺮﻫﺎﻱ ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﻲ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻲ ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻫﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻭﺍﻳﺮ ﺍﻣﻮﺍﺟﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ,‬ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻱ‬
> ‫ﻋﺸﻖ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ ﭘﺪﻳﺪﺍﺭ ﮔﺸﺘﻪ ﻭ ﺑﺰﻭﺩﻱ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻭﻧﺪ‪ .‬ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺩﺍﺭ |ﻩ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺤﺖ‬
> ‫ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪﺱ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻴﻢ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﻳﮏ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻲ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻫﻤ |ﻪ‬
> ‫ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻫﻤﺎﻫﻨﮓ ﻭ ﻣﻮﺯﻭﻥ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻳﮏ ﮐﺎﻧﻮﻧﺸﻦ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺭﺃﻱ ﺍﻗﻠﻴﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪«.‬‬
> ‫ﻲ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﮐﺎﻧﻮﻧﺸﻦ ﻣﻠّﻲ ﺩﺭ‬  ‫ﺲ ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺁﻣﺮﻳﮑﺎﻳ ‪،‬‬
> ‫ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺗﻮﺭﻧﺘﻮﻥ ﭼﻴ ‪،‬‬
> ‫ﻗﺎ ّﺭ |ﻩ ﺁﻣﺮﻳﮑﺎﻱ ﺷﻤﺎﻟﻲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ‪ ۲۲‬ﻣﺎﻩ ﻣﺎﺭﭺ ﺳﺎﻝ ‪۱۹۰۹‬ﻡ‪ .‬ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺷﻴﮑﺎﮔﻮ ﺩﺭ‬
> ‫ﺍﻳﺎﻟﺖ ﺍﻳﻠﻴﻨﻮﻳﺰ ‪ ,،‬ﺟﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻓﺮﺳﻨﮓ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﺍﺭﺩ‪ ,‬ﺍﻓﺘﺘﺎﺡ ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺑﻼﻳﺎ ﻭ ﻣﺼﺎﺋﺐ ﺑﺮ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻓﺮﻭ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪ ‪ ,،‬ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ‬
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺮﭘﺎﻳﻲ ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ﻣﺸﺮﻕ ﺍﻻﺫﮐﺎﺭﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻏﺮﺏ ﺑﻪ ﻣﺸﻮﺭﺕ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺳﻲ ﻭ ﺷﺶ ﻣﺤﻔﻞ ﻣﺤﻠّﻲ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺁﻣﺮﻳﮑﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻧﻮﻧﺸﻦ‬
> ‫ﮔﺮﺩ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻓﺘﺘﺎﺡ ﺍﻳﻦ ﺟﻠﺴﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﮐﻮﺭﻳﻦ ﺗﺮﻭ‪ ,‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﺣﺒﺎﻱ ﺷﻴﮑﺎﮔ ‪،‬ﻮ‬
> ‫ﮐﻪ ﻓﻌﺎﻻﻧﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﺣﺪﺍﺙ ﻣﺸﺮﻕ ﺍﻻﺫﮐﺮ ﺗﻼﺵ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ ,‬ﻧﺎﻣ |ﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ‬
> ‫‪ (۱‬ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻣﻌﺒﺪ ﺑﻬﺎﻳﻲ‪ ”National Convention ۱۹۰۹ Minutes of the” ,‬ﺍﺯ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺖ‪،‬ﻫﺎﻱ‬
> ‫ﺧﺎﻧﻢ ﻣِﺮﻱ َﺭﺏ ‪ ,‬ﺁﺭﺷﻴﻮ ﻣﻠّﻲ ﺑﻬﺎﺋ ‪،‬‬
> ‫ﻲ ﺁﻣﺮﻳﮑﺎ‪.‬‬
> ‫‪۲۵۵‬‬                        ‫‪ ۲۰‬ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺸﺮﻕ ﺍﻻﺫﮐﺎﺭ‬
> 
> ‫ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﮐﺎﻧﻮﻧﺸﻦ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺑﻨﺎﻱ ﻣﺸﺮﻕ ﺍﻻﺫﮐﺎﺭ ﺭﺍ‬
> ‫ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ ﻗﺮﺍﺋﺖ ﻧﻤﻮﺩ‪:‬‬
> ‫ﻣﺪﺕ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﻃﻮﻝ ﮐﺸﻴﺪ ﺗﺎ ﺻﻴﺖ ﻭ ﺁﻭﺍﺯ |ﻩ ﺍﻣﺮ ﺁﻥ‬        ‫»ﺩﺭ ﺩﻭﺭ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﺴﻴﺢ ّ‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻓﺎﻕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮ ﮔﻴﺮﺩ‪ .‬ﺑﺎﻭﺟﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﻣﻼﺣﻈﻪ ﻧﻤﺎﻳﻴﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﺎﻡ ﺍﻭ‬
> ‫ﺳﺮﺗﺎﺳﺮ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﺷﻌﻪ ﺳﺎﻃﻌﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺷﻤﺲ ﺍﻟﻬﻲ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ‬
> ‫ﻃﻠﻮﻋﺶ ﺟﻬﺎﻧﮕﻴﺮ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﻣﻼﺣﻈﻪ ﻧﻤﺎﻳﻴﺪ ﭼﻪ ﻧﺘﺎﻳﺢ ﻋﻈﻴﻤﻪ‪،‬ﺍﻱ ﻋﻨﻘﺮﻳﺐ ﺣﺎﺻﻞ‬
> ‫ﻣﺤﻴﺮﺍﻟﻌﻘﻮﻟﻲ ﺑﺮﻭﺯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺷﺮﻭﻉ‬      ‫ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺸﺖ ﻭ ﭼﻪ ﻋﻼﻳﻢ ّ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺑﻨﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻟﻬﺬﺍ ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻱ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻗﻠﻤﺮﻭ ﺍﻟﻬﻲ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ ﺍﺯ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭﺟ |ﻪ‬
> ‫ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ‪ ...‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﻱ ﮐﻪ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭﺟ |ﻪ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺄﺳﻴﺲ‬
> ‫ﻣﺸﺮﻕ ﺍﻻﺫﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮﭼﻪ ﻋﻘﻮﻝ ﺿﻌﻴﻔﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺁﻥ ﭘﻲ ﻧﺒﺮﻧﺪ ﻭ‬
> ‫ﺗﺼ ّﻮﺭ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻢ ﻣﻌﺒﺪﻱ ﺍﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻌﺎﺑﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ‬
> ‫ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ‪ :‬ﻫﺮ ﻣﻤﻠﮑﺘﻲ ﺻﺪ ﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺎﺑﺪ ﻋﻈﻴﻢ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ‪،‬ﺍﻱ‬
> ‫ﺣﺎﺻﻞ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍ ّﺩﻋﺎ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﻣﺸﺎﺭﻕ ﺍﻻﺫﮐﺎﺭ ﻣﻄﻠﻊ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻭ ّ‬
> ‫ﻣﺤﻞ‬
> ‫ﻇﻬﻮﺭ ﻋﻼﻳﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ؟ ﺍّﻣﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺎﻫﻠﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﻴﺎﻥ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﻣﺸﺮﻕ‪،‬ﺍﻻﺫﮐﺎﺭ ﺑﻪ ﻣﺜﺎﺑﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﺑﻨﻴﺎﻥ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ ﺍﻳﻦ ﺧﻴﻠﻲ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ‬
> ‫ﻋﻼﻣﺖ ﺍﺳﺎﺱ ﻣﺘﻴﻨﻲ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﺍﻳﻦ ﻗﺎ ّﺭﻩ ﺑﺮﭘﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻭ ﺍﺛﺮﺍﺕ‬
> ‫ﺁﻥ ﺩﺭ ﻗﻠﻮﺏ ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻇﺎﻫﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﻫﻴﭻ ﻧﻔﺴﻲ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻤﺖ ﺑﺎﻟﻐﻪ ﺁﮔﺎﻩ‬
> ‫ﻣﺘﻌﺪﺩ‬
> ‫ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻣﮕﺮ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ‪ ...‬ﺑﻪ ﻋﻼﻭﻩ ﺿﻤﺎﻳﻢ ﻣﺸﺮﻕ ﺍﻻﺫﮐﺎﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ّ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﺘﺎﻡ ‪ ,،‬ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﺤﺼﻴﻼﺕ ﻋﺎﻟﻴﻪ ‪ ,،‬ﺩﺍﺭﺍﻟﻌﺠﺰﻩ؛ ﺩﺭﻫﺎﻱ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺭﻭﻱ ﻫﻤ |ﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻲ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺷﺪ‪ -‬ﻫﻴﭻ ﺗﻤﺎﻳﺰﻱ ﻧﻪ‪.‬‬
> ‫ﺯﻣﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺸﺮﻭﻋﺎﺕ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻋﻮﻥ ﻭﻋﻨﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻲ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﮑﻞ‬
> ‫ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﺛﺎﺑﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﻣﺸﺮﻕ ﺍﻻﺫﮐﺎﺭ ﺑﺮﺍﻱ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﺸﺮﻱ ﻣﻔﻴﺪ‬
> ‫ﺍﺳﺖ‪ ...‬ﺍﻳﻦ ﻣﺸﺮﻕ ﺍﻻﺫﮐﺎﺭ ﻧﻤﻮﻧﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﺑﺮﺍﻱ ﻗﺮﻭﻥ ﺁﺗﻲ ﻭ ﺑﻤﻨﺰﻟ |ﻪ ﺍ ّﻡ ﺍﻟﻤﻌﺎﺑﺪ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ ﻣﺸﺎﺭﻕ ﺍﻻﺫﮐﺎﺭﻱ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪ |ﻩ ﺍﻳﺎﻡ ﺩﺭ ﺳﺎﻳﺮ ﻗُﺮﻱ ﻭ ﺷﻬﺮﻫﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ‬
> ‫ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ ﺑﻪ ﻣﺜﺎﺑﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﻣﺸﺮﻕ ﺍﻻﺫﮐﺎﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﺷﻨﺪ‪) ۱«.‬ﺗﺮﺟﻤﻪ(‬
> ‫‪ (۱‬ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻣﻌﺒﺪ ﺑﻬﺎﻳﻲ‪ ”، National Convention ۱۹۰۹ Minutes of the” .‬ﺍﻭﺭﺍﻕ ﻣِﺮﻱ َﺭﺏ‪,‬‬
> ‫‪،‬ﺁﺭﺷﻴﻮ ﻣﻠّﻲ ﺑﻬﺎﺋ ‪،‬‬
> ‫ﻲ ﺁﻣﺮﻳﮑﺎ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                ‫‪۲۵۶‬‬
> ‫ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ﮐﺎﻧﻮﻧﺸﻦ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﮐﺸﻮﺭ ﺁﻣﺮﻳﮑﺎ ﺩ ‪،‬ﺭ ﺳﺎﻝ ‪۱۹۰۹‬ﻣﻴﻼﺩﻱ ﺍﺯ‬
> ‫ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻭ ﻧﻮﺍﺣﻲ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﺍﺯ ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮎ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺗﺎ ﻭﺍﻻ ﻭﺍﻻ ‪ ,،‬ﻭﺍﺷﻴﻨﮕﺘﻦ ‪ ,،‬ﺭﺳﻴﻦ ‪,،‬‬
> ‫ﻭﻳﺴﮑﺎﻧﺴﻴﻦ ﺗﺎ ﺩﻧﻮﺭ‪ ,،‬ﻭﺍﺷﻴﻨﮕﺘﻦ‪،‬ﺩﻱ‪،‬ﺳﻲ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻭ ﻟُﺲ‪،‬ﺁﻧﺠﻠﺲ ﺩﺭ ﻏﺮﺏ ﺁﻣﺮﻳﮑﺎ ﺩﺭ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺟﻠﺴﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺟﻠﺴ |ﻪ ﺻﺒﺢ ﺑﻪ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺁﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﺼﻮﻳﺐ ﺍﻳﻦ ﻣﺎ ّﺩﻩ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ‪:‬‬
> ‫»ﻣﺤﻞ ﻭ ﻣﮑﺎﻥ ﻣﺸﺮﻕ ﺍﻻﺫﮐﺎﺭ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﮐﻮﭼﮏ ﻭﻳﻠﻤﺖ ﺩﺭ ﻧﺎﺣﻴﻪ|ﮐﻮﮎ ﺩﺭ‬                ‫ّ‬
> ‫ﺍﻳﺎﻟﺖ ﺍﻳﻠﻴﻨﻮﻳﺰ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻴﺄﺕ ﺟﻬﺖ ﺍﺑﺘﻴﺎﻉ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﺤﻞ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻣﺸﺮﻕ ﺍﻻﺫﮐﺎﺭ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪«.‬‬
> 
> ‫ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ﮐﺎﻧﻮﻧﺸﻦ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﮐﺸﻮﺭ ﺁﻣﺮﻳﮑﺎ ﺩ ‪،‬ﺭ ﺳﺎﻝ ‪۱۹۰۹‬ﻣﻴﻼﺩﻱ‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﺪ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ‬
> ‫ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺩﺭ ﮐﺎﻧﻮﻧﺸﻦ ﺑﻪ ﻣﺸﻮﺭﺕ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧ ‪،‬‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﻔﻴﻊ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﺳﺎﻟﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺯﻳﺮ ﭼﺎﺩﺭ ﻣﺨﻔﻲ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻣﻌﺒﺪ ﺑﻬﺎﻳﻲ‪ ”، National Convention ۱۹۰۹ Minutes of the” .‬ﺍﻭﺭﺍﻕ ﻣِﺮﻱ َﺭﺏ ‪،‬‬
> ‫ﺁﺭﺷﻴﻮ ﻣﻠّﻲ ﺑﻬﺎﺋ ‪،‬‬
> ‫ﻲ ﺁﻣﺮﻳﮑﺎ‪.‬‬
> ‫‪۲۵۷‬‬                             ‫‪ ۲۰‬ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺸﺮﻕ ﺍﻻﺫﮐﺎﺭ‬
> 
> ‫ﺩﺳﺖ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﭘﺴﺮﻫﺎﻱ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺍﺯ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭ‬
> ‫ﺳﻮﺧﺘﻪ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺬﺷﺖ‪ .‬ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﻔﻴﻊ ﻭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﺍﺵ ﺷﺐ ﻗﺒﻞ ﺩﺭ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﻣﺘﺮﻭﮎ ﻭ ﻗﺪﻳﻤﻲ‬
> ‫ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺷﻬﺮ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺍﺯ ﺗﺮﺱ ﻧﺨﻮﺍﺑﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺻﺒﺢ ﺯﻭﺩ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﻌﺎﻉ‬
> ‫ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﭘﺴﺮ ﻋﻤﻮﻳﺶ ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﺁﻣﺪ‬
> ‫ﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﮑﺎﻥ ﺍﻣﻨﻲ ﺑﺒﺮﺩ‪ .‬ﻗﺮﺍﺭ ﺷﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﺷﻔﻴﻊ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﻧﻮﺭﻱ ﺟﺎﻥ‬
> ‫ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻧﺶ ﺩﺭ ﻳﮏ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻝ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﻌﺎﻉ‬
> ‫ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭﺁﻥ ﻣﻮﻗﻊ ﭘﺪﺭ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﻔﻴﻊ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﺳﺎﻟﻪ ﺩﺭ ﺍﺭﺽ ﺍﻗﺪﺱ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﻲ ﺑﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺑﭽﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺩﻭﻳﺪﻧﺪ ﺑﻪ ﺟﻠﻮﻱ ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬       ‫ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﭘﺴﺮ ّ‬
> ‫ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﭼﺸﻢ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﻔﻴﻊ ﺑﻪ ﺟﺴﺪ ﺳﻮﺧﺘﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﮐﻪ ﻭﺍﺭﻭﻧﻪ ﺑﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﺑﻮﺩ‬
> ‫ﻭ ﺩﺭ ﺯﻳﺮ ﺟﺴﺪ ﺭﻭﻱ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﻧﺒﻮﻫﻲ ﺍﺯ ﺳﻨﮕﻬﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺁﻥ ﭘﺮﺗﺎﺏ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‬
> ‫ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﻔﻴﻊ ﻟﺮﺯﺵ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺳﻌﻲ ﮐﺮﺩ‬
> ‫ﺗﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺑﮑﺸﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺤﻞ ﺩﻭﺭ ﺳﺎﺯﺩ ﺗﺎ ﺁﻥ ﻣﻨﻈﺮ |ﻩ ﺩﻫﺸﺘﻨﺎﮎ‬
> ‫ﺷﺪﺕ‬‫ﺪ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﻔﻴﻊ ﺍﺯ ّ‬  ‫ﺭﺍ ﻧﺒﻴﻨﺪ‪ ۲.‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻝ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﻔﻴﻊ ﺭﺳﻴﺪﻧ ‪،‬‬
> ‫ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺮ ﺑﺴﺘﺮ ﺍﻓﺘﺎﺩ‪ .‬ﻭﻟﻲ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ‬
> ‫ّ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﺍﻣﻨﻲ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﺒﺎ ِﺭﺧﺎﻧﻪ ﺯﻳﺮ ﺟﻌﺒﻪ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﺯﻳﻦ ﺍﺳﺐ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ‬
> ‫ﺁﻥ ﻣﻲ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ ﻣﺨﻔﻲ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺯﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻕ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺟﺎﻱ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﻣﺠﺒﻮﺭ‬
> ‫ﻣﺪﺕ ﮐﻮﺗﺎﻫﻲ‬   ‫ﺑﻮﺩ ﺗﻤﺎﻡ ﺭﻭﺯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﮑﺎﻥ ﺗﺎﺭﻳﮏ ﻭ ﺗﻨﮓ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﻭ ﻓﻘﻂ ﺷﺐ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ّ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﻫﻮﺍﺧﻮﺭﻱ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪ‪.‬‬
> ‫ﺟﺴﺘﺠﻮ ﺑﺮﺍﻱ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﻱ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺩﺭ ﺧﻴﺎﺑﺎﻧﻬﺎﻱ ﺷﻬﺮ ﻭ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺷﻬﺮ‬
> ‫ﺷﺪﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺳﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻭﺣﺸﺖ‪،‬ﺯﺩﻩ‬     ‫ّ‬
> ‫ﭘﻮﻝ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ‪ .‬ﺷﻴﺦ ﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﻴﻠ |ﻪ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺁﻣﻴﺰﻱ ﻣﺘ ّﻮﺳﻞ ﺷﺪ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﺗﺎ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺍﻣﻼﮎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> 
> ‫ﻱ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ )ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ ، ,٢ .‬ﺹ ‪.(١٢٦‬‬‫‪ (۱‬ﻧﻮﺭﻳﺠﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ‪ ،‬ﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺳﻴّﺪ ﺟﻌﻔﺮ ﻳﺰﺩ ‪،‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪١٢٩ ,٢ .‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻣﻌﺎﻧﻲ‪١٣‬‬
> ‫‪ (۴‬ﺍﻓﻨﺎﻥ)‪ (٢١١‬ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻲ ﺭﺍ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﻣﺮﺩ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺭﺍ »ﺑﺎ ﺣﻴﻠﻪ‪،‬ﮔﺮﻱ ﻣﺠﺒﻮﺭﺷﺎﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                            ‫‪۲۵۸‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺩﺭ ﺩﺍﻣﻨﻪ|ﮐﻮﻩ ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻨﻮﺏ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻮﺩ ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮ‬
> ‫ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺩﺭ ﺑﺎﻍ ﺍﻭ ﻣﺨﻔﻲ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﭘﺪﺭ ﻣﺤ ّﻤﺪ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۵۳‬ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺍﺳﻴﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﻭ ﭘﺴﺮ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻫﺎﻱ ﻋﻠﻲ ﻭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ‪ ،‬ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺍﻭ ﻣﺤ ّﻤﺪ‬
> ‫ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻫﺎﻱ ﻣﻬﺪﻱ ﻭ ﺍﺳﺪﺍﷲ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺑﺎﻍ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ‬
> ‫ﺍﺯ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻳﻬﺎ ﺑﻪ ﻃﻤﻊ ﺟﺎﻳﺰﻩ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻣﺨﻔﻴﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﺍﻳﻦ ﻫﻔﺖ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ ﺑﺴﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺯﺩﻧﺪ ﺑﺎ ﭘﺎﻱ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺗﺎ ﺷﻬﺮ ﺑﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺑﺪﻥ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺿﺮﺏ ﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﺧﻮﻧﻴﻦ ﺑﻪ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺷﻴﺦ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺗﻲ ﺧﻨﺪﺍﻥ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮔﺮﺩﺩ‪ .‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ‬
> ‫‪۴‬‬
> ‫ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﺎﻧﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻼ ﻋﻠﻲ ﭘﺴﺮ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﮐﻪ ﺩﻭ ﺭﻭﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﻋﺮﻭﺳﻲ‪،‬ﺍﺵ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭﻗﺘﻲ‬      ‫ﻣّ‬
> ‫ﺑﻪ ﻧﺰﺩ ﺷﻴﺦ ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺷﺪ ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﻭﺟﻪ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﮑﺮﺩ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ‬
> 
> ‫ﺗﻤﺎﻡ ﺩﺍﺭﺍﻳﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ )ﺷﻴﺦ( ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ«‪ .‬ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺷﻴﺦ ﺫﮐﺮﻳﺎ ﺍﻋﻼﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﻬﺎﺋﻲ‬
> ‫ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﺖ ﻭ ﺍﻓﻨﺎﻥ ﻧﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺳﻪ ﻣﺮﺩ ﺭﺍ ﺫﮐﺮ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﻭ ﻫﻴﭻ ﻣﺄﺧﺬﻱ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻥ ﺫﮐﺮ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﻴﭽﻴﮏ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﺛﺒﺖ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺒﺐ ﺍﻳﻦ ﺣﮑﺎﻳﺖ ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۱‬ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﺎﮐﺴﺘﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺑﻨﺎﻡ »ﺑﺎﻍ ﺭﺿﻲ« ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ‪ ١٢‬ﮐﻴﻠﻮﻣﺘﺮ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺷﻬﺮ ﻧﻴﺮﻳﺰ ﺩﺭ ﺩﺍﻣﻨ |ﻪ ﺟﻨﻮﺑﻲ‬
> ‫ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﻣﺨﻔﻲ ﺷﺪﻧﺪ) ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ ,٢ .‬ﺹ ‪ .(٩٧‬ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﭼﻬﻞ ﻧﻔﺮ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﻠﮏ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻣﻨﺒﻊ ﺁﺏ ‪ ,،‬ﭼﺸﻤﻪ ﻭ ﻗﻨﺎﺕ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﺑﺎ ﺷﺮﻭﻉ ﻧﺒﺮﺩ ﺳﺎﻝ ‪ ١٨٥٣‬ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺑﻬﺎﻳﻲ‪،‬ﻫﺎ‬
> ‫ﺩﺭ »ﺑﺎﻍ ﺭﺿﻲ« ﻣﺨﻔﻲ ﺷﺪﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﺩﺭﺍﻳﻦ ﻗﻀﻴﻪ ﺑﻪ ﺑﺎﻏﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﻬﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﺭﻓﺘﻨﺪ )ﺍﺯ ﮔﻔﺘﮕﻮﻱ‬
> ‫ﺧﺼﻮﺻﻲ ﺑﺎ ﺷﺠﺎﻉ ﺍﻟﺪﻳﻦ ﺳﺮﺩﺍﺭﻱ ‪.(١٠/٥‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ .٩٧ ,٢ .‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ .١٣١‬ﺍﻓﻨﺎﻥ ‪.٢١١‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻣﺸﺨﺺ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎ ﭼﻪ ﻧﻮﺑﺘﻲ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ)ﺝ‪(٣٠٨ ,٢ .‬‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﮐﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻭ ﻧﻮﺑﺖ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺑﻘﻴ |ﻪ‬
> ‫ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﮐﺮﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۴‬ﻓﻴﻀﻲ‪ .١٥١‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ .١٢١‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ .٣٠٩ ,، ٢ .‬ﺍﺯ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺩﻭ ﭘﺴﺮ ‪ ،‬ﻋﻠﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺭﺳﻴﺪ‬
> ‫ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺩﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﻃﻠﻌﺘﻴﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﻭ ﻣﺮﺿﻴّﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﺑﻪ ﻳﺎﺩﮔﺎﺭ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ‪ .‬ﺩﺧﺘﺮ ﺍ ّﻭﻝ ﺍﻭ ﺑﺎ ﺍﺳﺪﺍﷲ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻴﻦ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻫﺮ ﺩﻭ ﺷﻮﻫﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬         ‫ﻱ ﭘﺴﺮ ﻣ ّ‬
> ‫ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﺩ ّﻭﻡ ﺑﺎ ﻣﻬﺪ ‪،‬‬
> ‫‪۲۵۹‬‬                               ‫‪ ۲۰‬ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺸﺮﻕ ﺍﻻﺫﮐﺎﺭ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﮐﺘﻤﺎﻥ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻧﻔﺮ ﺑﻌﺪﻱ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﻫﻢ ﺑﺮ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﭘﺎ ﺑﺮ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪ ﻭ ﺷﻬﺎﺩﺕ‬
> ‫ﺭﺍ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﻣﻮﻫﺒﺘﻲ ﻋﻈﻴﻢ ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻤﺮﺩ‪ .‬ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺭ ﮐﻮﺩﮐﻲ ﺑﻪ‬
> ‫ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩﻫﺎﻱ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۵۳‬ﺑﻪ ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﭘﺪﺭﺵ ﻫﻢ ﺑﻪ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺭﻭﺡ ﺍﻭ ﺑﻪ ﭘﺪﺭ ‪ ,،‬ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺯﺍﺩﻩ‪،‬ﻫﺎﻳﺶ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﺳﺪﺍﷲ ﺩﺍﻣﺎﺩ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻪ ﺗﺎﺯﮔﻲ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﺍﻱ‬
> ‫ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﻳﮏ ﻋﻤﺮ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ‬
> ‫ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﺪ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺭﺍﺣﺘﻲ ﺍﺯ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺷﺖ‪ .‬ﺍﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﻱ ﻧﺪﺍﺷﺖ‬
> ‫ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻴﺰﻱ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪ ﺍﻳﺜﺎﺭ ﻭ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺟﺎﻧﺒﺎﺯﻱ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﻋﻠﻲ ﺍﮐﺒ ‪،‬ﺮ ﺍﺯ ﺑﺴﺘﮕﺎﻥ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ‪ ،‬ﺷﻴﻔﺘ |ﻪ ﺷﻌﺮ ﻭ ﺷﺎﻋﺮﻱ ﺑﻪ ﺧﺼﻮﺹ ﺳﺮﻭﺩﻥ‬
> ‫ﺷﻌﺮ ﺩﺭ ﻣﺪﺡ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﺩﺭ ﺍﺭﺽ ﺍﻗﺪﺱ ﺑﻪ ﺯﻳﺎﺭﺕ‬
> ‫ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺍﺑﻴﺎﺗﻲ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺁﺭﺯﻭﻱ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ‪ ،‬ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺛﺎﺑﺖ ﻭ ﭘﺎﺑﺮﺟﺎ ﺑﺮ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺍﻣﺮ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ‬
> ‫ﻲ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻋﻘﻴﺪﻩ‪،‬ﺍﺵ ﺭﺳﻴﺪ‪.‬‬    ‫ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺁﺭﺯﻭﻱ ﺩﻳﺮﻳﻨﺶ‪ ,‬ﻳﻌﻨ ‪،‬‬
> ‫ﻣﻬﺪﻱ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻪ‬  ‫ﮔﺮﺩﻳﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺿﺮﺑﺘﻲ ﻣﺤﮑﻢ ﻭ ﺷﺪﻳﺪ ﺟﺴﻢ ﺍﻭ ﺑﺮ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩ‪ ۴.‬ﭘﺪﺭﺵ ﻣ ّ‬
> ‫ﮐﻤﮏ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺶ ﺩﺭ ﻣﺤﻠّﻲ ﻣﺨﻔﻲ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻭﻟﻲ ﺑﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺧﺒﺮ ﺍﺳﺎﺭﺕ‬
> ‫ﭘﺴﺮﺵ ﻣﻬﺪﻱ ﺳﺮﺍﺳﻴﻤﻪ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﺗﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺭﺍ ‪،‬ﻩ ﺩﻭ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺟﻠﻮﻱ‬
> ‫ﺍﻭ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍﻭﺍﺯ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﺶ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﭘﺴﺮﺵ ﺑﺒﺮﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﺯﺍﺀ‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ|ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩ ﻭ ﭘﻮﻟﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ‬  ‫ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻘﺪﺍﺭﻱ ﭘﻮﻝ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻣ ّ‬
> ‫ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺳﺮﺑﺎﺯ ﻫﺎ ﻫﻢ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﻣﺤﻠّﻪ|ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺑﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۱‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ ،١٣١‬ﭘﺎﻭﺭﻗﻲ‪ .٣٠٨‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪.٧١، ,٢ .‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ .٩٩ ,٢ .‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ .١٣١‬ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﻲ ﺑﻪ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ‪ :‬ﺍﻣﺮﺍﷲ‬
> ‫ﻲ ﻭ ﺯﻫﺮﺍ ﺧﺎﻧﻢ ﻟﻘﻤﺎﻧﻲ‪.‬‬
> ‫ﻣﺪﻧﻲ ‪ ,،‬ﺍﻣﻴﺮ ﻗﻴﻮﻣ ‪،‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ .١٣٢‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ .٣١٣ ,٢ .‬ﺍﺳﺪﺍﷲ ﺑﻪ ﺗﺎﺯﮐﻲ ﺑﺎ ﻃﻠﻌﺘﻴﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﺩﺧﺘﺮ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ‪،‬ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ‬
> ‫ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫‪ (۴‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ .٧٨ ,، ٢ .‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪.١٣١‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                       ‫‪۲۶۰‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺁﻥ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺟﺎﻳﺰﻩ ﺍﻱ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩ ﻭﻗﺘﻲ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ‬
> ‫ﺣﺴﻴﻦ ﺟﺴﺪ ﻏﺮﻕ ﺩﺭ ﺧﻮﻥ ﭘﺴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻬﺪﻱ ﺭﺍ ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺧﺎﮎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺷﻴﺦ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﺮﺍ ﻫﻢ ﺑﮑﺶ« ﻭ ﻣﺰﺩﻭﺭﺍﻥ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺑﺎ ﺷﻠﻴﮏ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﺷﺶ ﻧﻔ ‪،‬ﺮ ﺣﺎﻻ ﻧﻮﺑﺖ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﻀﻮﺭ‬
> ‫ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺷﺠﺎﻋﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ‬
> ‫ﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺷﻴﺦ‬   ‫ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ ﺟﻤﻌﻴﺘﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﮔﺮﺩ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺩﻭﻳ ‪،‬‬
> ‫ﻼ ﻋﻠﻲ‬‫ﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﺩﻭ ﺭﻭﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﻣ ّ‬                ‫ﺭﻓﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ ﻋﻠﻲ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﮐﻨ ‪،‬‬
> ‫ﺑﺎ ﺩﺧﺘﺮ ﺍﻭ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﻨﺪ ﻭﻟﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻳﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﮐﺎﺭ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﭼﻮﻥ‬
> ‫ﻼ ﻋﻠﻲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮﺍﻱ ﺧﻮﺷﻨﻮﺩﻱ ﺁﻥ ﻣﺮﺩ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ‬        ‫ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﻴﺦ ﻗﺒ ً‬
> ‫‪۲‬‬                  ‫ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﺎﻱ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ ﻋﻠﻲ ﺁﺯﺍﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺪ ﺩﻭ ﺑﻬﺎﺋﻲ‬‫ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﻤﻊ ﺟﺎﻳﺰﻩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺟﺴﺘﺠﻮﻱ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧ ‪،‬‬
> ‫ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻫﺎﻱ ﺍﻣﺮﺍﷲ ﻭ ﺍﺳﺘﺎﺩﻋﻄﺎ ﺍﷲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻮﻫﻬﺎ ﻣﺨﻔﻲ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ‬
> ‫ﻭ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﻴﺦ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﻪ ﻣﺮﺩ ﺟﻮﺍﻥ‪ ,‬ﺍﻣﺮﺍﷲ‪ ,‬ﺭﺍ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ‪،‬ﺍﻱ‬
> ‫ﮐﺘﮏ ﺯﺩﻧﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺟﻠﻮﻱ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺑﺮ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺮﺍﷲ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻳﻲ ﺁﺭﺍﻡ ﮔﻔﺖ‬
> ‫ﮐﻪ ﺁﺭﺯﻭﻱ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻣﺰﺩﻭﺭﺍﻥ ﺷﻴﺦ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺷﻠﻴﮏ ﮔﻠﻮﻟﻪ‪،‬ﺍﻱ ﮐﺸﺖ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ .١٠١، ,٢ .‬ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﺎ ﺑﺎﻧﻮ ﺳﻠﻄﺎﻥ‪ ,‬ﺧﻮﺍﻫﺮ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ‪ ,‬ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﻲ‬
> ‫ﺍﺯ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻗﺒﻠﻲ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ‪ :‬ﻋﺒﺪﺍﷲ ‪ ,،‬ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺴﻦ‪ ,‬ﺧﺎﻧﻢ ‪،‬ﺯﻳﻨﺐ ‪ ،‬ﻭ ﻣﺮﻳﻢ )ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪.(١٣٢‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ)ﺝ‪ (١٠١ ,، ٢ .‬ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺷﺶ ﻧﻘﺮ ﺷﻬﻴﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺪﺭﻱ ﺩﺭ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺑﺎ ﻫﻢ‬
> ‫ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ‪ .‬ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﻪ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﻋﻤﻮﻣﻲ ﺷﻬﺮ ﺑﺮﺩﻩ ﺷﺪﺍﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺟﻨﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﺷﻴﺦ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﺟﻮﻳﻲ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪﮐﻪ ﺷﻴﺦ ﺩﺳﺘﻮﺭﻱ ﺑﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩ‬
> ‫ﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ »ﻋﻠﻲ« ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﮑﺘﻪ ﺩﻻﻟﺖ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺑﺎﺯﺟﻮﻳﻲ ﻭ‬
> ‫ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮔﺮﻭﻫﻲ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ‬
> ‫ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺑﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻳﺪ ﮐﻪ ﻫﻤ |ﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ‬
> ‫ﻃﻲ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ‬   ‫ﺭﺳﻴﺪﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ‪ ،‬ﺩﺭ ﻣﺘﻦ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺷﻴﺦ ﺩﺭ ّ‬
> ‫ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺘﻞ ﻫﻤ |ﻪ ﺷﺶ ﻧﻘﺮ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪ ١٢٨‬ﺑﺪﻳﻊ )‪ ١٩٦٨-١٩٦٩‬ﻣﻴﻼﺩﻱ( ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ‪ .‬ﺍﺯ‬
> ‫ﺍﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﻓﺮﺯﻧﺪ‪ :‬ﺩﻭ ﭘﺴﺮ ﻭ ﺩﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﺑﻪ ﺟﺎﻱ ﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﻳﮏ ﭘﺴﺮ ﺍﻭ ﺑﻨﺎﻡ ﺫﮐﺮﺍﷲ ﻟﻘﻤﺎﻧﻲ ﺑﺎ ﻗﺪﺳﻴّﻪ ﺷﻌﺎﻋﻲ‪ -‬ﺩﺧﺘﺮ‬
> ‫ﻣﺸﻬﺪﻱ ﺩﺭﻭﻳﺶ ‪ -‬ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺎﺟﺐ ‪ ٩‬ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﭘﺴﺮ ﺩ ّﻭﻡ ﺑﻨﺎﻡ ﺟﻼﻝ ﻟﻘﻤﺎﻧﻲ ﺑﺎ ﻋﺸﺮﺕ ﻗﻴ ّﻮﻣﻲ‬
> ‫ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺻﺎﺟﺐ ﺳﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻳﮏ ﺩﺧﺘﺮ ﺑﻨﺎﻡ ﺟﻬﺎﻥ ﻟﻘﻤﺎﻧﻲ ﺑﺎ ﻳﺪﺍﷲ ﺻﻮﻓﻲ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﭼﻬﺎﺭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺩﺧﺘﺮ ﺩ ّﻭﻡ ﺯﻳﻮﺭ ﻟﻘﻤﺎﻧﻲ ﺑﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﺍﷲ ﻣﺴﺒﻮﺣﻲ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﺶ ﻓﺮﺯﻧﺪ‬
> ‫ﺷﺪﻧﺪ‪) .‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪٣٠٩-٣١٠,،٢ .‬؛ ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪.(١٣١‬‬
> ‫‪۲۶۱‬‬                             ‫‪ ۲۰‬ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺸﺮﻕ ﺍﻻﺫﮐﺎﺭ‬
> 
> ‫ﺟﺴﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭﮔﻮﺩﺍﻟﻲ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ‪ .‬ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﻫﻤﺴﺮ ﺍﻭ ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﺑﻌﺪﴽ ﺟﺴﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ‬
> ‫ﺩﺭﻣﺤﻞ ﻣﻨﺎﺳﺒﻲ ﺩﻓﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻣﺮﺍﷲ ﭘﺴﺮ ﮐﻮﭼﮑﻲ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ‬  ‫ّ‬       ‫ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ‬
> ‫ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪ ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻋﻄﺎﺍﷲ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﺤ ّﻤﻞ ﺿﺮﺑﺎﺕ ﺷﻼﻕ ﻭ‬
> ‫ﻞ ﻓﻘﻂ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺟﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺪﻧﺶ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ‬   ‫ﺳﻨﮕﺒﺎﺭﺍﻥ ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺤ ‪،‬‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺿﺮﺏ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺩﺭ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﻣﺤﻠّﻪ|ﺑﺎﺯﺍﺭ ﮐﺸﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺟﻨﻮﺏ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﻃﻤﻊ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺟﺎﻳﺰﻩ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ‬
> ‫ﻼﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﺠﻴﺪ ﺭﺍ‬ ‫ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻱ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﻣﻨﺰﻝ ﻳﮏ ﭘﻴﺮﻣﺮﺩ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻱ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺑﻨﺎﻡ ﻣ ّ‬
> ‫ﻫﺪﻑ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﺠﻴﺪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ‪،‬ﮔﻮﻱ ﺷﻮﺥ ﻃﺒﻌﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺗﻔﺮﻳﺢ‬
> ‫ﻭ ﺳﺮﻭﺭ ﻫﻤﺴﺎﻳﮕﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻝ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﺗﺮﺱ ﻭ‬
> ‫ﻭﺣﺸﺘﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻓﺮﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺩﺳﺘﻬﺎﻱ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺑﺮ ﮔﺮﺩﻥ ﺧﻮﺩ‬
> ‫ﺍﺣﺴﺎﺱ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺩﻓﺎﻉ ﮐﻨﺪ ﻭﻟﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻨﺰﻟﺶ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺿﺮﺑﺎﺕ‬
> ‫ﻣﺤﮑﻢ ﻳﮑﻲ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺑﺮ ﺍﻭ ﻓﺮﻭﺩ ﺁﻣﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﺮ ﺧﺎﮎ ﻏﻠﺘﻴﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺴﺘﻨﺪ‬
> ‫ﻭ ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ ﻭ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﻭ ﺁﺷﻨﺎ ﺑﻮﺩ ﺑﺮ ﺧﺎﮎ ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺍﻧﺪﮐﻲ ﺑﻌﺪ ﺍﺣﺴﺎﺱ‬
> ‫ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺯﻭﺭ ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺍﻧﻨﺪ‪ .‬ﺻﺪﺍﻱ ﺍﻓﺮﺍﺩﻱ ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ‬
> ‫ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺑﻮﺩﻥ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻭ ﺍﺳﺘﻬﺰﺍﺀ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺻﺪﺍﻳﻲ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻣﻲ‪،‬ﮔﻔﺖ‬
> ‫ﻼ ﻋﺒﺪﺍﻟﻤﺠﻴﺪ ﺳﺎﮐﺖ ﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﭘﺎﺳﺨﻲ ﻧﺪﺍﺩ‪ .‬ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺻﺎﺩﺭ ﺷﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺻﺪﺍﻱ‬        ‫ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻣ ّ‬
> ‫ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ‪ ,‬ﮐﺸﻴﺪﻥ ﻣﺎﺷ |ﻪ ﺗﭙﺎﻧﭽﻪ ﻭ ﺳﻔﻴﺮﮔﻠﻮﻟﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺷﻨﻴﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ‬
> 
> ‫ﺿﺪ ﻭ ﻧﻘﻴﺾ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﻓﻴﻀﻲ)‪(١٦٠‬‬     ‫‪ (۱‬ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺷﻬﻴﺪ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﮐﺎﻓﻲ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻗﺪﺭﻱ ﻫﻢ ّ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﺍﷲ ﺩﺭ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺩ ّﻭﻡ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﻱ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﻴﺪ ‪ .،‬ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ‬
> ‫ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﺷﺪﻧﺪ ﻭﻟﻲ ﺍﻭ ﻧﻤﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﺴﻤﺖ ﺷﻤﺎﻝ ﻳﺎ ﺟﻨﻮﺏ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ‪ .‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ‬
> ‫ﮐﻪ ﻋﻄﺎﺍﷲ ﺩﺭ ﮐﻮﻫﻬﺎﻱ ﺷﻤﺎﻟﻲ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﺷﺪ ﻭﻟﻲ ﺑﻪ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﻱ ﺍﻣﺮﺍﷲ ﺍﺷﺎﺭﻩ‪،‬ﺍﻱ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ)ﺝ‪,٢ .‬‬
> ‫‪ (٣٢٨-٣٢٩،‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﻋﻄﺎﺍﷲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻮﻫﻬﺎﻱ ﺟﻨﻮﺏ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ ‪ ،‬ﺍّﻣﺎ ﺍﺷﺎﺭﻩ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﺮﺍﷲ ﺩﺭ ﮐﺠﺎ‬
> ‫ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﺷﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﺍﷲ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻴﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﮐﺒﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﭘﻨﺠﻢ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﻴﺪ‪.‬‬
> ‫‪،‬ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮﺍﷲ ﺣﺪﺍﻗﻞ ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻣﺆﻟﻔﻴﻦ ﺍﺷﺎﺭﻩ‪،‬ﺍﻱ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ‬
> ‫ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﺪﺍﻡ ﮐﻮﻫﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﻱ ﻭ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ ﻓﻴﻀﻲ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻼ ﻋﺒﺪﺍﻟﻤﺠﻴﺪ ﺭﺍ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻧﺪ ﺩﺭ‬   ‫ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻤﺪﻩ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻓﻨﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﺟﺴﺪ ﻣ ّ‬
> ‫ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺟﺴﺪ ﺍﻭ ﺩﺭ ﮔﻮﺭﺳﺘﺎﻥ ﻋﻤﻮﻣﻲ ﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﺳﭙﺮﺩﻩ ﺷﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻥ ﺁﻥ‬
> ‫ﺍﺷﺎﺭﻩ‪،‬ﺍﻱ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                       ‫‪۲۶۲‬‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻋﺒﺪﺍﻟﻤﺠﻴﺪ ﻫﻢ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﺑﺮ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﻘﻴﺪ |ﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ‪.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﺭﻭﺯ ﺩ ّﻭﻡ ﻋﻴﺪ ﻧﻮﺭﻭﺯ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﺑﻬﺎﺭﻱ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻗﻄﺮﺍﺕ ﺁﺏ ﭘﺲ‬
> ‫ﺍﺯ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺩﺭﻳﺎﻱ ﻣﺪﻳﺘﺮﺍﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﻠﻴﺞ ﺣﻴﻔﺎ ﻣﻲ‪،‬ﭘﺎﺷﻴﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻫﻮﺍ ﭘﺨﺶ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‬
> ‫‪،‬ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺒﻬﺎ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﺧﻠﻴﺞ ﺣﻴﻔﺎ ﻗﺪﻡ ﻣﻲ‪،‬ﺯﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﺮﺍﻱ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺑﻪ ﺣﻴﻔﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪ ﻭﺣﻴﺪﻱ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﭼﻨﻴﻦ‬
> ‫ﻣﻮﻫﺒﺘﻲ ﻧﺎﺋﻞ ﺷﺪﻩ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻭﺟﻮﺩﺵ ﻣﺴﺮﻭﺭ ﻭ ﺷﺎﮐﺮ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺭﺍ ﺩﺭﺫﻫﻦ ﻣﺮﻭﺭ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻗﺒﻞ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﮐﺮﺑﻼﺋﻲ ﺣﺴﻴﻦ‪,‬‬
> ‫ﭘﻴﻨﻪ ﺩﻭﺯ ﺳﺎﺩ |ﻩ ﺑﻬﺎﺋﻲ‪ ,‬ﺭﺍ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻳﮑﺒﺎﺭ ﮐﺮﺑﻼﺋﻲ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻭ ﺣﺪﻳﺜﻲ ﺭﺍ‬
> ‫ﻧﻘﻞ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺧﺒﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪ ﻭﻇﻴﻔ |ﻪ ﺍﻭﺳﺖ‬
> ‫ﮐﻪ ﺗﺎ ﺟﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﺁﻥ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪ ﺑﺤﺚ ﻭ ﻣﺠﺎﺩﻟﻪ ﮐﻨﺪ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺘﻬﺰﺍﺀ‬
> ‫ﺗﻮ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﮐﺎﻓﺮﻫﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻑ ﺩﺭ ﻣﻴﺮﺯﺍﺍﺣﻤﺪ‬
> ‫ﺗﺄﺛﻴﺮﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﻧﺰﺩ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻋﻠﻤﺎﺀ ﻣﻌﺘﺒﺮ ﺍﺳﻼﻣﻲ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﺩﺭﺳﺘﻲ ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳﺚ‬
> ‫ﻭ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪ ﻭﺣﻴﺪﻱ ﮔﻔﺖ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻭ‬
> ‫‪ (۱‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ .١٣٣‬ﻓﻴﻀﻲ‪ .١٥٠‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ .٦٦ ,، ٢ .‬ﺍﻓﻨﺎﻥ ‪ .٢١٢‬ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺑﺎ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﮔﺬﺍﺷﺘﻦ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺄﺧﺬ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ)ﺝ‪ (٦٤ ,٢ .‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﻋﺒﺪﺍﻟﻤﺠﻴﺪ ﻣﺘﺄﻫﻞ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﻭ ﭘﺴﺮ ﺩﺍﺷﺖ‬
> ‫ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺳﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻓﻀﻞ ﺍﷲ‪ ,‬ﺩﺧﺘﺮ ﺩ ّﻭﻡ ﺑﺎ ﻣﻴﺮﺯﺍ‬
> ‫ﻋﻠﻴﻤﺤ ّﻤﺪ ﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﺳ ّﻮﻡ ﺍﻭ‪ ,‬ﻣﺮﻳﻢ ﺟﺎﻥ‪ ,‬ﺑﺎ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﺁﺧﺮ ﻣﻌﻠﻢ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﻭ ﺭﻭﺿﻪ ﺧﻮﺍﻧﻲ ﻫﻢ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ ,‬ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻀﻴﻴﻘﺎﺕ ﺑﻪ ﺳﺮﻭﺳﺘﺎﻥ ﮔﺮﻳﺨﺖ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻳﮏ ﭘﺴﺮ ﻭ ﺩﻭ ﺩﺧﺘﺮ‬
> ‫ﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻲ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ .١٦٣‬ﺍﻭ ﺑﻌﺪ ﻫﺎ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺭﺍ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺗﺠﺎﺭﺗﺶ ﺭﻭﻧﻖ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺩﺭﺣﻤﺎﻳﺖ ﻭ‬
> ‫ﭘﺸﺘﻴﺒﺎﻧﻲ ﺍﺯ ﺑﻬﺎﺋﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺷﻮﻗﻲ ﺍﻓﻨﺪﻱ ﺑﻪ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺩﺭ‬
> ‫ﺁﻥ ﺟﺎ ﺳﺎﮐﻦ ﮔﺮﺩﻳﺪ‪ .‬ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﺮ ﺗﺮﮎ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺑﻪ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ‬
> ‫ﻃﻲ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺗﻀﻴﻴﻘﺎﺕ ﺷﻴﺦ ﺟﻮﺍﺩ ﺩﺭ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺑﻬﺎﺋﻲ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ ّ‬
> ‫ﻓﻌﺎﻝ ﺑﻮﺩ )ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪.(١٦٨‬‬                                                   ‫ﺩﺭ ّ‬
> ‫‪۲۶۳‬‬                            ‫‪ ۲۰‬ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺸﺮﻕ ﺍﻻﺫﮐﺎﺭ‬
> 
> ‫ﺍﺣﺎﺩﻳﺚ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻫﻞ ﺁﻥ ﻳﻌﻨﻲ ﻋﻠﻤﺎﻱ ﺩﻳﻦ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻳﺪ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻴﭽﻮﻗﺖ ﺑﺮﺍﻱ ّ‬
> ‫ﺣﻞ‬
> ‫ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻣ ّﻬﻢ ﻧﺰﺩ ﺷﺨﺺ ﻋﺎﻣﻲ ﻭ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩﻱ ﭼﻮﻥ ﮐﺮﺑﻼﺋﻲ ﺣﺴﻴﻦ ﻧﺮﻭﻳﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﻧﺤﻮ |ﻩ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪ ﻭﺣﻴﺪﻱ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺪﺗﻲ‬
> ‫ﺑﻪ ﻧﺰﺩ ﮐﺮﺑﻼﺋﻲ ﺣﺴﻴﻦ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺑﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭ ﺗﻮﺍﺿﻊ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻳﺎﻧﺖ‬
> ‫ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺍﻋﻼﻡ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺭﻭﺯ ﻗﺒﻞ ﺍﺣﻤﺪ ﻭﺣﻴﺪﻱ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ‬
> ‫ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﻋﺮﺵ ﻣﻄ ّﻬﺮﺣﻀﺮﺕ ﺍﻋﻠﻲ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻋﻠﻲ ﺩﺭ ﻣﻌﻴﺖ ﺣﻀﺮﺕ‬
> ‫ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﻟﺴﮑ |ﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺳﻮﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﺣﻀﻮﺭ ﭘﺮﺍﻧﻮﺍﺭﺣﻀﺮﺕ‬
> ‫ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﻣﻲ‪،‬ﺩﻳﺪ‪ .‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮ ﺑﻪ ﺷﮕﻔﺖ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺑﻌﺪ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﻲ ﺑﻪ ﺩﺭﻳﺎﻱ ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻧﻴﻠﮕﻮﻥ‬
> ‫ﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻃﻮﻓﺎﻥ ﺳﻬﻤﮕﻴﻨﻲ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺷﻤﺎ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﻓﻮﺭﴽ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺮﮔﺮﺩﻳﺪ‪.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻲ ﺷﺐ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﻲ ﺍﺯ ﺟﻠﻮﻱ‬
> ‫ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ ﻋﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺟﺴﺪ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﻭ ﺯﻏﺎﻝ ﺷﺪ |ﻩ ﮐﺎﺭﻓﺮﻣﺎﻱ ﺧﻮﺩ‬
> ‫ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﻠﻲ ﺭﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺭﻭﻱ ﺯﻣﻴﻦ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﻠﻲ ﮐﺎﺭ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻭﻱ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮﻱ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺧﻢ ﺷﺪﻩ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭﺯﺩﻥ ﺁﻥ‬
> ‫ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﮐﻴﺴﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮﻱ‬
> ‫ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﺁﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﺩﻭﺭ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ‬
> ‫ﮔﻮﺭﺳﺘﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ ﺧﻄﻴﺐ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﻮﺩﺍﻟﻲ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺭﻭﻱ ﺁﻥ ﺭﺍ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺑﺎ ﺧﺎﮎ ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﻌﺎﻧﻲ‪ .١٣‬ﺑﻌﺪ ﻫﺎ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺍﻳﻦ ﺳﻪ ﻣﺮﺩ ﺑﻪ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺍﻳﻦ ﻧﺎﻡ ﻫﺎﻱ ﻓﺎﻣﻴﻠﻲ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ :‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ)ﺍﺧﻼﻑ‬
> ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ( ‪ ,،‬ﻭﺣﻴﺪ )ﺍﺧﻼﻑ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪ ( ﻭ ﻋﻨﺎﻳﺘﻲ) ﺍﺧﻼﻑ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻓﻀﻞ ﺍﷲ (‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻓﻴﻀﻲ‪ .١٥٠‬ﺩﺭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ)ﺝ‪ (٣٠٢ ,٢ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﺫﮐﺮ ﻳﮏ ﮐﺎﺭﮔﺮ ﺩﺭ ﻣﺰﺭﻋﻪ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻧﺎﻡ ﺍﻭ ﺣﺴﻦ ﻳﺰﺩﻱ‬
> ‫ﻼ ﺣﺴﻦ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺩﻓﻦ ﺑﻪ ﻣﺤﻠّﻲ ﺑﻨﺎﻡ ﻋﺒﺎﺱ ﺁﺑﺎﺩ ﺑﺮﺩ‪.‬‬ ‫ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻭ ﺟﺴﺪ ﻣ ّ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                   ‫‪۲۶۴‬‬
> 
> ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪ ﻭﺣﻴﺪﻱ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺩﺭﺷﻬﺮ ﺑﻤﺒﺌﻲ ﺩﺭ ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺳﻔﺮ ﺑﻪ‬
> ‫ﺣﻴﻔﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺗﺎﺑﻮﺗﻲ ﮐﻪ ﺑﻘﺎﻳﺎﻱ ﻋﺮﺵ ﻣﻄﻬﺮ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ‬
> 
> ‫ﺷﻴﺦ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ ،‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﻮﻳﺴﺎﻥ ﻣﻌﺘﺒﺮ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻲ‬
> ‫‪۲۱‬‬
> 
> ‫ﺳﻮﻡ‬
> ‫ﺭﻭﺯ ّ‬
> 
> ‫ﺟﻠﺴ |ﻪ ﺭﻭﺯ ﺩ ّﻭﻡ ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ﮐﺎﻧﻮﻧﺸﻦ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺩﺭ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘّﺤﺪ |ﻩ ﺁﻣﺮﻳﮑﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﺳ ّﻮﻡ‬
> ‫ﻣﺎﺭﭺ ‪ ۱۹۰۹‬ﻡ‪ ۱.‬ﺑﺎ ﺗﻼﻭﺕ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ‪:‬‬
> ‫»‪ ...‬ﺍﻱ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ‪ ...‬ﻣﺎﺿﻌﻴﻔﻴﻢ ﻭ ﺗﻮﻳﻲ ﻣﻘﺘﺪﺭ ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺎ‪ .‬ﻧﺎﺳﻮﺗﻲ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻭ ﺗﻮﻳﻲ‬
> ‫ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ‪ .‬ﻋﺎﺟﺰﻳﻢ ﻭ ﺗﻮﻳﻲ ﻗﺎﺩﺭ ﻭ ﻣﻬﻴﻤﻦ‪ .‬ﺍﻱ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ ﻭﺟﻮﻩ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻠﮑﻮﺕ‬
> ‫ﺍﺑﻬﺎﻳﺖ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﮐﻦ ﻭ ﺑﻪ ﻓﻀﻠﺖ ﺍﺯ ﻣﺎﺋﺪ |ﻩ ﺁﺳﻤﺎﻧﻲ ﻣﺮﺯﻭﻕ ﻧﻤﺎ ‪«...‬‬
> ‫ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻟﻮﺣﻲ ﺍﺯ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﮐﻪ ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻧﻮﻧﺸﻦ ﺍﺭﺳﺎﻝ‬
> ‫ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺗﻼﻭﺕ ﮔﺮﺩﻳﺪ‪:‬‬
> ‫»ﻭﻗﺘﻲ ﺷﺨﺼﻲ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭﺁﻳﺖ ﺗﻮﺣﻴﺪ‪ ,‬ﺩﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺟﻮﻫﺮ ﺗﻘﺪﻳﺲ‪,‬‬
> ‫‪،‬ﻓﺮﻳﺎﺩ ﺑﺮﺁﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻔﺴﻲ ﺭﺍ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ‬
> ‫ﺣﺮﻑ ﻧﺸﺎﻥ ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻭ ﻳﮕﺎﻧﮕﻲ ﺍﺳﺖ ‪ ,،‬ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺟﻮﻫﺮ ﺍﻧﻘﻄﺎﻉ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺗﻘﺪﻳﺲ‬
> ‫ﺻﺮﻑ ﺍﺳﺖ ‪ ,،‬ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﺑﺮﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻭﺍﻗﻌﻲ ﺍﺳﺖ ﻭ‬
> ‫ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻴﻢ ﺟﺒﻴﻦ ﻣﺎ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻲ ﺭﻭﺷﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ‪«...‬‬
> ‫»ﺍﻱ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎ ‪،‬ﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﻔﻮﺱ ﺭﺍ ﺳﺘﺎﺭﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﭘﺮ ﻓﺮﻭﻍ ﮐﻦ ﺗﺎ ﺑﺮ ﻣﻌﺒﺪ ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﺑﺘﺎﺑﻨﺪ ﻭ‬
> ‫ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻏﻔﻠﺖ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺳﺎﺯﻧﺪ ‪ ,،‬ﻋﻠﻢ ﺗﻘﺪﻳﺲ ﺑﺮﺍﻓﺮﺍﺯﻧﺪ ﻭ ﺁﻳﺎﺕ ﺗﻨﺰﻳﻪ ﺑﺴﺮﺍﻳﻨﺪ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﻭ ﺑﻪ ﻗﺮﺑﺎﻧﮕﺎﻩ ﻋﺸﻖ ﺑﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺷﺘﻴﺎﻕ ﺑﺸﺘﺎﺑﻨﺪ‪«.‬‬
> 
> ‫‪ “National Convention ۱۹۰۹ Minutes of the” (۱‬ﺗﺮﺟﻤ |ﻪ ﺟﺪﻳﺪﻱ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ ﺩﺭ‬
> ‫ﻣﺠﻤﻮﻋ |ﻪ ﻣﻨﺎﺟﺎﺗﻬﺎﻱ ﺑﻬﺎﺋﻲ‪ :‬ﻣﻨﺘﺨﺒﺎﺗﻲ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺟﺎﺗﻬﺎﻱ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ‪ ,،‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﻭ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ‬
> ‫)ﻭﻳﻠﻤﺖ ‪ ،‬ﺍﻳﻠﻴﻨﻮﻳﺰ ‪ ،‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺑﻬﺎﺋﻲ ‪ ٢٦٨ (، ١٩٩٨ ،‬ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪”National Convention ۱۹۰۹ Minutes of the” (۲‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                               ‫‪۲۶۶‬‬
> ‫ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻼﻭﺕ ﺍﻳﻦ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺍﺳﺎﺳﻨﺎﻣ |ﻪ ﻫﻴﺄﺕ ﺗﻨﻔﻴﺬﻳ |ﻪ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺸﻮﺭ ﺁﻣﺮﻳﮑ ‪،‬ﺎ‬
> ‫ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﮐﻤﻴﺘﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺍﺯﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻗﺮﺍﺋﺖ ﺷﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﺳﻨﺎﻣﻪ ﭼﻨﻴﻦ‬
> ‫ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪:‬‬
> ‫»ﻣﺎ ّﺩ |ﻩ ﻳﮏ‪ -‬ﻫﻤ |ﻪ ﻣﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺎﻟﻖ ﻭ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻧﺪﻩ ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﺧﻮﺩ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺷﻨﺎﺳﻴﻢ‪ .‬ﺍﺗّﺤﺎﺩﻱ ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﻣﻈﻬﺮ ﺍﻋﻼﻱ ﺍﻣﺮﺵ‪ ,‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ‪ ,‬ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪ ﻭ‬
> ‫ﺗﻮﺳﻂ ﻋﺒﺪ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺑﺸﺮ ‪ ,،‬ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ‪ ,‬ﺍﺑﻼﻍ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫»ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻣﻌﺒﺪ ﺑﻬﺎﺋﻲ« ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﻣﺎ ّﺩ |ﻩ ‪ -۲‬ﺍﻳﻦ ﻭﺣﺪﺕ ﻭ ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ّ‬
> ‫ﻣﺎ ّﺩ |ﻩ ‪ -۳‬ﻫﺪﻑ ﺍﻳﻦ ﻫﻴﺄﺕ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣﺤﻠّﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﻨﺎﻱ ﻳﮏ ﻣﻌﺒﺪ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻳﺎ‬
> ‫ﻣﺸﺮﻕ‪،‬ﺍﻻﺫﮐﺎﺭ ﺑﻪ ﺍﻧﻀﻤﺎﻡ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎﻱ ﺿﺮﻭﺭﻱ ﺣﻮﻝ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺷﻴﮑﺎﮔﻮ ‪ ,،‬ﺍﻳﺎﻟﺖ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺍﻳﻠﻴﻨﻮﻳﺰ ‪ ,،‬ﺣﺴﺐ ﺍﻻﻣﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩ |ﻩ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﺷﺪ‪«.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻧﻮﺭﻱ ﺟﺎﻥ ‪ ,،‬ﺩﺧﺘﺮ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﻔﻴﻊ‪ ,‬ﺳﺮﺍﺳﻴﻤﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻝ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ‬
> ‫ﻼ ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ‪ ,‬ﺩﺭ‬ ‫ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺖ ﺗﺎ ﻧﺰﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ‪ .‬ﻫﻤﺴﺮ ﺍﻭ‪ ,‬ﻣ ّ‬
> ‫ﺁﻥ ﻣﻮﻗﻊ ﺩﺭﺍﺭﺽ ﺍﻗﺪﺱ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﺯﻥ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﺶ ﻫﻴﭻ ﮐﻤﮑﻲ ﺑﮑﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺑﻪ ﻏﺎﺭﻫﺎﻱ ﺩ ّﺭ |ﻩ ﺗﻨﮕﻪ ﻻﻱ ﺣﻨﺎ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻋﺮﺽ‬
> ‫ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻳﻲ ﺷﻮﻫﺮﺵ ﺑﻪ ﻏﺎﺭﺕ ﺭﻓﺖ ﻭ ﻧﻮﺭﻱ ﺟﺎﻥ ﻭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﺍﺵ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺩﺭﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﻣﺴﺘﺄﺻﻞ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﮐﻮﻫﭙﺎﻳﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺟﻨﻮﺏ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﻠﻲ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺭ ﺑﺎﻍ ﻳﮑﻲ‬
> ‫ﺍﺯﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﺨﻔﻲ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺸﺤﻮﻥ ﺍﺯ ﺑﻼﻳﺎ ﻭ ﺗﻀﻴﻴﻘﺎﺕ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﭘﺪﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ‬
> ‫ﺩﺭﻭﻳﺶ ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺷﺖ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﺳﺎﻝ ‪۱۸۵۳‬ﻡ‪ .‬ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﭘﺴﺮ ﺭﺍ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﻗﻮﺍﻡ‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺣﺎﺟﻲ ﻗﺎﺳﻢ ﺑﺰﺭﮒ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻣﺆﻣﻦ ﻭ ﻣﺨﻠﺼﻲ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺗﺠﺎﺭﺕ‬
> ‫ﮐﻮﭼﮑﻲ ﺭﺍ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺳﺮﻭﺳﺎﻣﺎﻧﻲ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻭ‬
> 
> ‫‪”National Convention Minutes of the۱۹۰۹” (۱‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪.٣٣٩ ,، ٢ .‬‬
> ‫‪۲۶۷‬‬                             ‫‪ ۲۱‬ﺭﻭﺯ ﺳ ّﻮﻡ‬
> 
> ‫ﺣﺎﻻ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ ﻣﺨﻔﻴﮕﺎﻫﯽ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ ﭘﺴﺮﺵ‬
> ‫ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ ﻣﺒﺮﻡ ﺁﺋﻴﻦ ﺩﺭ ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﺩ ّﻭﻡ ﻣﺎﻩ ﻣﺎﺭﭺ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺧﺎﻧ |ﻪ ﺁﺟﺮﺳﺎﺯﻱ‬
> ‫ﻣﺨﻔﻲ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻪ ﭘﺴﺮ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻭﺩ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺷﻬﻴﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻫﻤﺴﺮﺵ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺑﺪﺭﻱ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺧﺎﻧﻪ ﺭﻓﺘﻦ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‬
> ‫ﺷﻮﻫﺮ ﻭ ﭘﺴﺮﺵ ﺭﺍ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺷﻬﺮ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ‪ ,‬ﻣﺤ ّﻤﺪﻋﻠﻲ‪,‬‬
> ‫ﺣﺎﻻ ﺷﺼﺖ ﻭ ﺳﻪ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺗﻮﺍﻧﻲ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﺭﺍ‬
> ‫ﺑﭙﻴﻤﺎﻳﺪ‪ .‬ﺑﺮﺍﻱ ﻫﻤﻴﻦ ﻫﻢ ﺑﺎ ﭘﺴﺮﺵ ﻃﻬﻤﺎﺳﺐ ﻭ ﻳﮏ ﻧﻔﺮ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻋﻠﻲ‬
> ‫ﺻﺒّﺎﻍ ﺑﻪ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﻗﺪﻳﻤﻲ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺭﺁﻧﺠﺎ ﻣﺨﻔﻲ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﺠﺎ ّ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﺍﻣﻨﻲ‬
> ‫ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﮐﻪ ﺍﺯﻫﻢ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﺎّﻡ‬
> ‫ﺣﻴﺎﺗﺸﺎﻥ ﻧﺪﻳﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻗﺪﺭﻱ ﻏﺬﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺟﻨﻮﺏ ﺷﻬﺮ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ‪ .‬ﻭﻟﻲ ﺍﻳﻦ ﻏﺬﺍ ﻓﻘﻂ‬
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﻳﮏ ﺷﺐ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﺎ‬
> ‫ﭘﺴﺮﺵ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻣﺤ ّﻤﺪ‬
> ‫ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻧﺪ‪ ,‬ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﮔﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﻣﻨﺎﺯﻟﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺁﺗﺶ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺯﻧﻨﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺍﺯ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻧﺮﻭﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﻍ ﺍﻭ ﻣﺨﻔﻲ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ‬
> ‫ﻗﺪﺭﻱ ﭘﻮﻝ ﺑﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﺁﺫﻭﻗﻪ ﺗﻬﻴﻪ ﮐﻨﺪ ﻭ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻫﻢ ﻋﺎﺯﻡ‬
> ‫ﺷﻬﺮ ﺷﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺷﻴﺦ ﺟﻠﻮﻱ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ‬
> ‫ﺁﻳﺎ ﻫﻴﭻ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻨﺎﺳﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺗﻬﺪﻳﺪ ﺑﻪ ﻣﺮﮒ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻣﺤ ّﻤﺪ‬
> ‫ﮐﻪ ﻣﻲ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺷﻴﺦ ﺧﻴﻠﻲ ﺧﻄﺮﻧﺎﮎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻭﺍﻗﻌﴼ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﻏﺶ ﻳﮏ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ‬
> ‫ﺭﺍﺿﻲ ﺑﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﻧﺸﺪ ﻭ ﺷﻴﺦ ﻫﻢ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻗﺘﻞ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺑﻪ ﺍﻭ ﺷﻠﻴﮏ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﭼﻮﻥ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺩﻳﺪﻧﺪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻫﻨﻮﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﻳﮏ ﺿﺮﺑ |ﻪ ﺷﺪﻳﺪ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﺎ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻋﻠﻲ ﺻﺒّﺎﻍ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﻠﻲ ﻭ ﭘﺴﺮﺵ ﮐﻪ ﻃﻬﻤﺎﺳﺐ ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺷﺖ ﺩﺭ‬
> ‫‪ (۱‬ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ‪ ,‬ﺝ‪٩٦ ,٢ .‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ‪ ,‬ﺝ‪ .٩٦ ,، ٢ .‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪١٣٧‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                           ‫‪۲۶۸‬‬
> ‫ﻃﺒﻘ |ﻪ ﺩ ّﻭﻡ ﻣﻨﺰﻝ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﻴﺦ ﻣﺨﻔﻲ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻋﻠﻲ‬
> ‫ﺻﺒﺎﻍ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۹۰۱‬ﻡ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﺣﺴﻦ ﺍﺯ ﺳﻴﺮﺟﺎﻥ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ‬
> ‫ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺎ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺁﺷﻨﺎ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻣﺆﻣﻦ ﻣﺨﻠﺼﻲ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ‬
> ‫ﻼ ﻋﻠﻲ ﺑﻪ ﻳﮑﻲ‬  ‫ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩﺵ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺗﻀﻴﻴﻘﺎﺕ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺁﺭﺯﻭﻳﻲ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺟﺰ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﻭ‬            ‫ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻣ ّ‬
> ‫ﺍﮔﺮﻫﻤﻴﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺸﺘﻨﺪ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺁﺭﺯﻭﻱ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﻴﺪ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﮐﻪ‬
> ‫ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺷﻴﺦ ﺑﻪ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺸﺘﻨﺪ‬
> ‫‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻝ ﻗﺪﻳﻤﻲ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻮﺩ ﭘﻨﺎﻩ‬
> ‫ﺑﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺯﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻃﺒﻘ |ﻪ ﺑﺎﻻﻱ ﺧﺎﻧﻪ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪ ﻭﻟﻲ ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺍﺷﺮﺍﺭ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺨﻔﻲ ﺷﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻝ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺧﺒﺮ‬      ‫ﻭ ﮔﺮﺩﻥ‪،‬ﮐﻠﻔﺖ ﻫﺎﻱ ّ‬
> ‫ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺷﻴﺦ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻋﻠﻲ ‪ ,،‬ﻣﺤ ّﻤﺪﻋﻠﻲ‬
> ‫ﻭ ﭘﺴﺮﺵ ﻃﻬﻤﺎﺳﺐ ﻫﺮ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺪ ﻃﻬﻤﺎﺳﺐ ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻭﺍﺯ‬     ‫ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺭﺍﻩ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﺰﺩ ﺷﻴﺦ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺮﺩﻧ ‪،‬‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﻫﻞ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻭ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺷﻴﺦ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻭ ﻧﺎﺳﺰﺍ ﻭ ﺳﻨﮕﺒﺎﺭﺍﻥ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﻠﻲ‬
> ‫ﻭ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻋﻠﻲ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﻠﻲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﺷﻴﺦ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﺑﺪﻥ ﺍﻭ ﺍﺯ‬
> ‫ﻼ ﺧﻮﻧﻴﻦ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺑﺎ ﺷﻤﺸﻴﺮ‬  ‫ﺿﺮﺑﺎﺕ ﺳﻨﮓ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻭ ﭘﺮﺗﺎﺏ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﺎﻣ ً‬
> ‫ﺿﺮﺑﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺯﺩﻧﺪ ‪ ,،‬ﺿﺮﺑﻪ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻭﻱ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺷﺪﻳﺪﺍ ﻣﺠﺮﻭﺡ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﻠﻲ‬
> ‫ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺟﺎﻥ ﺑﺎﺧﺖ‪ .‬ﺟﺴﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭﮔﻮﺩﺍﻟﻲ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺭﻭﻱ ﺁﻥ ﺧﺎﮎ ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻋﻠﻲ ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﺯ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻣﺒﻠﻐﻲ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ‬
> ‫ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻫﺪ‪ .‬ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺍﺗّﻔﺎﻕ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺷﻴﺦ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﻨﺰﻟﺶ ﺑﻪ‬
> ‫ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻭﺟﻪ ﻧﻘﺪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﻫﺪ‪ .‬ﺷﻴﺦ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ‬
> ‫ﻣﻼ ﺩﺭﻭﻳﺶ ﻣﻘﺘﻮﻟﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﻳﮑﻲ‬       ‫‪ (۱‬ﻋﻠﻲ ﭼﻬﺎﺭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ّ‬
> ‫ﺍﺯ ﻣﺒﻠّﻐﻴﻦ ﻓ ّﻌﺎﻝ ﺍﻣﺮ ﺑﻬﺎﻳﻲ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺩﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﺍﺷﺖ ‪ ،‬ﻟﻘﺎ ﺧﺎﻧﻢ ﻭ ﻭﺣﻴﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﺩﻭﻱ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺍﻣﺮ ﻓﻌﺎّﻝ‬
> ‫ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩ ّﻭﻡ ﻋﻠﻲ ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﻤﻴﺪ ﻣﻘﺘﻮﻟﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﺎﻡ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺎﻳﻲ ﻣﺎﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ‪.‬‬
> ‫ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺳ ّﻮﻡ ﻃﻠﻌﺘﻴﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﺑﻮﺩ‪ ,‬ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺍﻣﺮﻱ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻓ ّﻌﺎﻝ ﺑﻮﺩ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﻣﻴﻦ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻘﺘﻮﻟﻲ‬
> ‫ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺷﺖ‪ ,‬ﮐﻪ ﺑﻬﺎﻳﻲ ﻓ ّﻌﺎﻟﻲ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺳﻨﻴﻦ ﺟﻮﺍﻧﻲ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ‪ .‬ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻳﮏ ﭘﺴﺮ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ‬
> ‫ﻣﺒﺮﻡ ﺁﺋﻴﻦ ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﻭ ﻫﻤﮕﻲ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺷﺪﻧﺪ‪).‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪.(١٣٧‬‬
> ‫‪۲۶۹‬‬                                      ‫‪ ۲۱‬ﺭﻭﺯ ﺳ ّﻮﻡ‬
> 
> ‫ﭘﺲ ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﭘﻮﻝ ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺷﻴﺦ ﺑﻲ‪،‬ﺻﺒﺮﺍﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻕ ﺩﻳﮕﺮﻱ‬
> ‫ﺪ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺑﻪ ﻧﺠﻮﺍ ﺩﺭ ﮔﻮﺵ ﻫﻤﺴﺮﺵ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻭﺟﻪ ﻧﻘﺪﻱ ﺭﺍ ﮐﻪ‬          ‫ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺑﻮﺩﻧ ‪،‬‬
> ‫ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺟﻬﺖ ﺍﻣﺮﺍﺭ ﻣﻌﺎﺵ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺩﺭ ﻣﺤﻠﻲ ﻣﺨﻔﻲ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ‬
> ‫ﺍﺯ ﻫﻤﺴﺮﺵ ﺧﺪﺍﺣﺎﻓﻈﻲ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﺧﺎﻟﻲ ﺑﻪ ﻧﺰﺩ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺷﻴﺦ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﻫﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺑﺴﻴﺎﺭﻋﺼﺒﺎﻧﻲ ﻭ ﺧﺸﻤﮕﻴﻦ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﻣﺴﺠﺪ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺟﺎﻣﻊ‪ ,‬ﺑﻪ ﻣﺤﻠﻲ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ »ﺑﺎﻍ ﻗﺼﺎﺑﻲ«‪ ,‬ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺎ ﺷﻠﻴﮏ ﮔﻠﻮﻟﻪ‪،‬ﺍﻱ ﮐﺸﺘﻨﺪ‪.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ﺟﻠﺴ |ﻪ ﮐﺎﻧﻮﻧﺸﻦ ﻣﻨﻌﻘﺪﻩ ﺩﺭ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘّﺤﺪﻩ ﺁﻣﺮﻳﮑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻇﻬﺮ ﺁﻥ‬
> ‫ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻝ ﺧﺎﻧﻢ ﮐﻮﺭﻳﻦ ﺗﺮﻭ ﺍﺯ ﺍﺣﺒﺎﺀ ﺷﻴﮑﺎﮔﻮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﺍﻋﻀﺎﺀ ﻫﻴﺄﺕ ﺍﺟﺮﺍﻳﻲ‬
> ‫ﻣﻌﺒﺪ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ ﺍﺳﺎﻣﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻋﻼﻡ ﺷﺪ‪:‬‬
> ‫ﺁﺭﺗﻮﺭ ﺍﮔﻨﻴﻮﺯ )‪ (Arthur Agnews‬ﻭ ﮐﻮﺭﻳﻦ ﺗﺮﻭ )‪ (Corine True‬ﺍﺯ‬
> ‫ﺷﻴﮑﺎﮔﻮ‪ ,،‬ﺑﺮﻧﺎﺭﺩ ﺟﺎﮐﻮﺑﺴﻦ )‪ (Bernard M. Jackobson‬ﺍﺯ ﮐﻨﻮﺷﺎ‪ ,‬ﺁﻟﺒﺮﺕ‬
> ‫ﻫﺎﻝ)‪ (Albert H. Hall‬ﺍﺯ ﻣﻴﻨﻴﺎ ﭘﻮﻟﻴﺲ‪ ,‬ﺍﻧﺎ ﺍﻝ‪ .‬ﭘﺎﻟﻤﺮﺗﻮﻥ)‪(Ana L. Palmerton‬‬
> ‫ﺍﺯ ﺳﻴﻨﺴﻴﻨﺎﺗﻲ‪ ,‬ﻣﻨﺖ ﻓﻮﺭﺩ ﻣﻴﻠﺮ)‪ (Montfort Miller‬ﺍﺯ ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮎ‪ ,‬ﭼﺎﺭﻟﺰ‬
> ‫ﻣﻴﺴﻦ ﺭﻳﻤﻲ )‪ (Charles Mason Reimy‬ﺍﺯ ﻭﺍﺷﻨﮕﺘﻦ ﺩﻱ‪ .‬ﺳﻲ‪ ,.‬ﻭﻳﻠﻴﺎﻡ‪.‬‬
> ‫ﺍﭺ‪ .‬ﻫﻮﺭ)‪ (William H. Hoar‬ﺍﺯ ﻧﻴﻮﺟﺮﺳﻲ‪ ,‬ﻫﻠﻦ‪ .‬ﺍﺱ‪ .‬ﮔﻮﺩﺍﻝ)‪Helen S.‬‬
> ‫‪ (Goodal‬ﺍﺯ ﺍﻭﮐﻠﻨﺪ ﮐﺎﻟﻴﻔﺮﻧﻴﺎ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ ، ٢ .‬ﺹ ‪ .١٠٤‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ﺹ ‪ .١٤٣‬ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺫﻳﻞ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ :‬ﺁﺭﺯﻭﻱ‬
> ‫ﺍﻭ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺑﺮﺳﺪ ‪ ,،‬ﭘﻨﺎﻫﻨﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻝ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ‪ ,،‬ﻧﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩﻱ ﮐﻪ ﻣﺨﻔﻴﮕﺎﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺍﺳﺘﺎﺩ‪ .‬ﻭ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺫﻳﻞ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻱ ﻋﻬﺪﻳﻪ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ :‬ﮐﺸﺎﻧﻴﺪﻥ‬         ‫ﺑﺮﻣﻼ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ ‪ّ ,،‬‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﺗﻮﻟّﺪ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻧﻔﺮﻱ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ‬‫ﺑﺪﻥ ﺍﻭ ﺑﺮ ﺭﻭﻱ ﺯﻣﻴﻦ ﻭ ﺁﺗﺶ ﺯﺩﻥ ﺁﻥ‪ّ ,‬‬
> ‫ﺭﺳﻴﺪ‪ .‬ﻫﻴﭽﮑﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺂﺧﺬ ﻧﻤﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﺤ ّﻤﺪﻋﻠﻲ ﺁﻣﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﻧﮕﺎﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﮔﻤﺎﻥ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ‪ ,‬ﮐﻪ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻔﻲ ﺍﺯ ﺭﻓﺘﻦ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺑﻪ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺑﺮﺍﻱ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻭﺟﻪ‬
> ‫ﻧﻘﺪ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺭﻭﺍﻳﺘﻲ ﮐﻪ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﺩﺭ ﺑﺎﻻ ﺫﮐﺮ ﺷﺪ‪ .‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﺎﺩﺕ‬
> ‫ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻫﻤﺴﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻟﺶ ﻣﺜﻠﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                              ‫‪۲۷۰‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺧﺎﺗﻤ |ﻪ ﺟﻠﺴ |ﻪ ﮐﺎﻧﻮﻧﺸﻦ ﻫﻤﻪ ﺷﺮﮐﺖ‪،‬ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻗﻴﺎﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺫﮐﺮ »ﺍﷲ‬
> ‫ﺍﺑﻬﻲ« ﺭﺍ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺩﺭ ﺳﮑﻮﺕ ﻫﺮ ﻳﮏ ﺑﻪ ﺗﻼﻭﺕ ﺩﻋﺎ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ‬
> ‫ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻇﻬﺮ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻗﻠﻮﺑﺸﺎﻥ ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﻣ ّﻮﺩﺕ ﻭ ﻳﮕﺎﻧﮕﻲ ﺑﻮﺩ ﺑﺎ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭﺩﺍﻉ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﺁﻥ ﺷﺐ ﻳﮏ ﺧﺎﻧﻢ ﻏﻴﻮﺭ ﻭ ﺷﺠﺎﻉ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺤﻠّﻲ ﮐﻪ ﺩﺍﻣﺎﺩﺵ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ‬
> ‫ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺭﻓﺖ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﺎ ﮐﻤﮏ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺧﻮﺩ ﺟﺴﺪ ﻣﺘﻼﺷﻲ‬
> ‫ﺷﺪ |ﻩ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻪ ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ ﺳﻨﮕﺮ ﺑﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﺳﭙﺮﺩ‪ .‬ﻫﻤﺎﻥ‬
> ‫ﺷﺐ ﺩﺧﺘﺮ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻃﻠﻴﻌﺘﻴﻪ ﺟﺴﺪ ﭘﺪﺭﺵ ﺭﺍ ﺑﺎ ﮐﻤﮏ ﺁﺷﻨﺎﻳﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻏﺴﻞ ﺟﺴﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻋﺸﻖ ﻭ ﻋﻼﻗﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﺳﭙﺮﺩ‪.‬‬
> 
> ‫‪” National Convention ۱۹۰۹ Minutes of the” (۱‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪١٠٤ ,، ٢ .‬‬
> ‫‪۲۲‬‬
> 
> ‫ﭘﻨﺎﻩ ﺑﻪ ﺳﺮﻭﺳﺘﺎﻥ‬
> 
> ‫ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﺫﺍﻥ ﺻﺒﺢ ﺭﻭﺯ ﻧﻮﺭﻭ ‪،‬ﺯ ﺍﻋﻀﺎﻱ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﻴﺦ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ‬
> ‫ﺳﺎﻳﺮ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﺨﻔﻲ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﺯ ﻏﺎﺭﻫﺎﻱ ﺩﺭ |ﻩ ﺗﻨﮕﻪ ﻻﻱ ﺣﻨﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﺩﻭ ﺩﺳﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺯﻧﺎﻥ ﻭ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺗﺤﺖ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻳﻲ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﺁﺷﻨﺎﻳﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ‬
> ‫ﺏ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺕ ﺭﺍﻩ‬    ‫ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ ﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺟﻨﻮ ‪،‬‬
> ‫ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺕ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮏ ﻭ ﺭﻭﺷﻦ ﺳﺤﺮﮔﺎﻫﻲ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻧﺪ‬
> ‫ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﻮﻩ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪﻧﺪ‪ .‬ﻳﮏ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﺮﺩﻭ ﺭﺍﻫﻲ ﺟﺎ ّﺩﻩ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ‬
> ‫ﺗﺎ ﺭﺍﻫﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺭﻭﺳﺘﺎﻱ ﺭﻭﻧﻴﺰ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﺪ‪ ۱.‬ﺯﻣﻴﻦ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺍﻃﺮﺍﻑ‬
> ‫ﺭﻭﻧﻴﺰ ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺍﻓﻨﺎﻥ‪ ,‬ﻣﻨﺴﻮﺑﻴﻦ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‪ ,‬ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ‬
> ‫ﺭﻭﻧﻴﺰ ﻣﺤﻞ ﺍﻣﻨﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﻣﻴﺮ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺴﻦ ﮐﻪ ﻣﺮﺍﻗﺐ ﻭ ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺯﻣﻴﻦ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻮ ‪،‬ﺩ ﺍﻳﻦ ﺧﻴﻞ ﻋﻈﻴﻢ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻫﻢ‪،‬ﮐﻴﺶ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻳﺪ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻪ ﭘﻴﺸﺒﺎﺯ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﻭ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﻭ ﺩﻭ ﺭﻭﺯ ﻭ ﺩﻭ ﺷﺐ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺖ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﺎﻣﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺍﺯ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ‬
> ‫ﻣﺘﻨ ّﻔﺬﻳﻦ ﺷﻬﺮ ﻓﺴﺎ ‪ ,،‬ﺍﺯ ﺷﻬﺮﻫﺎﻱ ﻫﻤﺠﻮﺍﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‪ ,‬ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ‪ ,‬ﮐﻪ‬
> ‫ﻃﺒﻖ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺷﻴﺦ ﻋﺎﺯﻡ ﺁﻧﺠﺎ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﮐﻨﺪ‪ ۳.‬ﻣﻴﺮ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺴﻦ ﮐﻪ ﺑﺎ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪٤٨ ,٢ .‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﻲ ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪) ٦٠ :‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ( ﻭ ‪) ١٠٠‬ﻓﻴﻀﻲ(‪.‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻗﻴﻄﺎﺱ ﺧﺎﻥ )ﺍﻓﻨﺎﻥ ‪٢١٣‬؛ ﻓﻴﻀﻲ ‪(١٤٦‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                          ‫‪۲۷۲‬‬
> ‫ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺧﺸﻮﻧﺖ‪،‬ﺁﻣﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩ ﻣﺘﻨ ّﻔﺬ ﺁﺷﻨﺎ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﮐﺮﺩ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺳﺮﻭﺳﺘﺎﻥ‬
> ‫ﺑﺮﻭﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﺮ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺣﺴﻨﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ ۱‬ﻭ ﻋﻼﻭﻩ‬
> ‫ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺁﻧﺠﺎ ﺍﺯﺣﻴﻄ |ﻪ ﺗﺴﻠّﻂ ﺷﻴﺦ ﺧﺎﺭﺝ ﺑﻮﺩ‪ ۲.‬ﺍﻭ ﻗﺎﺻﺪﻱ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺑﻪ ﺳﺮﻭﺳﺘﺎﻥ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﺗﺎ ﺧﺒﺮ ﺁﻣﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺳﺮﻭﺳﺘﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ‪.‬‬
> ‫ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺳﺤﺮ ﻫﻤ |ﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻏﺮﺏ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﻗﺮﺍﺭ‬
> ‫ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﺎ ّﺩﻩ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﮐﻮﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﺮﻣﻦ ﮐﻮ ‪،‬ﻩ‪ ۴‬ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﻏﺮﺏ ﻋﺒﻮﺭ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﻃﻠﻮﻉ ﮐﺮﺩ ﺑﻪ ﺧﺮﻣﻦ ﮐﻮﻩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺩﺍﻣﻨ |ﻪ ﮐﻮﻩ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ‬
> ‫ﮐﻪ ﺳﻨﮓ‪،‬ﻫﺎ ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻳﺸﺎﻥ ﻣﻲ ﻏﻠﺘﻴﺪ ﺑﺎﻻ ﺭﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩﻱ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﺑﻮﺩ ﺟﻨﺎﺏ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺫﻭﻕ ﻭ‬
> ‫ﻗﺮﻳﺤ |ﻪ ﺷﻌﺮﺧﻮﺍﻧﻲ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ‪،‬ﺍﻱ ﻣﺎﻫﺮ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻫﻤﺴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﺮﻳﻢ ﺧﺎﻧﻢ ﻭ‬
> ‫ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﺶ ﻭ ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺧﻮﺑﻲ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﺮﭘﺎﻳﻲ ﮐﻼﺱ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺖ‬
> ‫ﺪ‪ ۵‬ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻓﮑﺮ‬  ‫ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺣﺎﻓﻆ ﻭ ﺳﻌﺪﻱ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻧ ‪،‬‬
> ‫ﻼ ﻣﺠﻴﺪ ‪ ،‬ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺑﺮﺳﺪ‪ ۶.‬ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺩﺍﺭﺍﺋﻲ ﺑﺮﺍﺩﺭ‬    ‫ﺶﻣ ّ‬‫ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﺰﻭﺩﻱ ﭘﺪﺭ ﺯﻧ ‪،‬‬
> ‫‪۷‬‬
> ‫ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﺵ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺷﮑﺮﺍﷲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﺮﻭﻩ ﺑﺎ ﺍﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻳﻐﻤﺎ ﺑﺮﻭﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺩ ‪،‬ﻭ‬
> ‫ﺗﺪﺭﻳﺲ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪ‬‫ِ‬       ‫ﭘﺴﺮﺍﻥ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻣﻌﻠّﻢ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ‬
> ‫ﺍﻣﺮﺍﺭ ﻣﻌﺎﺵ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻭﻱ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﻘﻴﺪ |ﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺭﺍ ﻣﺨﻔﻲ ﻧﮕﺎﻩ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺍﻓﻨﺎﻥ ‪٢٣٤‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺍﻓﻨﺎﻥ ‪ .٢١٣‬ﻓﻴﻀﻲ ‪١٤٦‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ .٤٨ ,٢ .‬ﺍﻓﻨﺎﻥ )‪ (٢١٤‬ﺫﮐﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﮐﻪ »ﻳﮏ ﻣﺮﺩ ﻋﺮﺏ« ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻭﺭﻭﺩ ﮔﺮﻭﻩ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻬﺎﺋﻲ‪،‬ﻫﺎ‬
> ‫ﺑﻪ ﺳﺮﻭﺳﺘﺎﻥ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۴‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪٤٨ ,٢ .‬‬
> ‫‪ (۵‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﭘﺴﺮﺍﻥ ﺍﻭ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﮐﻮﭼﮏ ﮔﺴﺘﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻓ ّﻌﺎﻟﻲ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﭘﺪﺭﺵ ﺑﻪ ﻃﻬﺮﺍﻥ‬
> ‫ﺭﻓﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺎ ﻋﺎﻟﻴ |ﻪ ﺭﻓﻴﻌﻲ‪ ,‬ﺩﺧﺘﺮ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﻓﻴﻌﻲ‪ ,‬ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﭼﻬﺎﺭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪:‬‬
> ‫ﻓﺮﺯﺍﻧﻪ‪ ,‬ﺍﻳﺮﺝ ‪ ,،‬ﻫﻮﺷﻨﮓ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﮐﻪ ﻋﻬﺪﻳﻪ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺍﻭ ﺍﺷﺎﺭﻩ‪,‬ﺍﻱ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﺮﺝ ﻭ ﻫﻮﺷﻨﮓ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ‬
> ‫ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﮕﻲ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻫﻮﺷﻨﮓ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻓﺖ‪ .‬ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ‬
> ‫ﻢ ﻭ ﻋﻠﻲ‬‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ ﺍﺯ‪ :‬ﻧﻮﺭﻱ ﺟﺎﻥ ‪ ,،‬ﺟﻬﺎﻥ ﺳﻠﻄﺎﻥ‪ ,‬ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺳﻠﻄﺎﻥ ‪ ,،‬ﺯﻳﻮﺭ ‪ ,،‬ﺑﻬﺠﺖ ﺧﺎﻧﻢ ‪ ,،‬ﺣﺒﻮﺭ ﺧﺎﻧ ‪،‬‬
> ‫ﺭﻓﻴﻌﻲ )ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪(١٤٩‬‬
> ‫‪ (۶‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪١٤٩‬‬
> ‫ﺳﻦ ﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎﻟﮕﻲ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ‪.‬‬    ‫ّ‬ ‫ﺩﺭ‬  ‫‪،‬‬ ‫‪،‬ﺍﺣﻤﺪ‬ ‫‪ (۷‬ﺗﻨﻬﺎ ﭘﺴﺮ ﺍﻭ‬
> ‫‪۲۷۳‬‬                                     ‫‪ ۲۲‬ﭘﻨﺎﻩ ﺑﻪ ﺳﺮﻭﺳﺘﺎﻥ‬
> 
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺷﺖ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻥ ﻳﺎﺭﻱ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻗﻮﻱ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻣﺮﻱ‬
> ‫ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﺪﺭ ﺑﻪ ﺍﺭﺙ ﺑﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻣﻌﻠّﻢ ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﺍﻟﻮﺍﺡ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻂ ﺯﻳﺒﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻭ‬
> ‫ﺑﻪ ﺳﺎﻳﺮ ﺍﺣﺒﺎ ﻫﺪﻳﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩ‪ ۱.‬ﻣﺎﺩﺭ ﺯﻥ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻣﻌﻠّﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﻘﻴﺪ |ﻩ ﺩﺍﻣﺎﺩ‬
> ‫ﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﻝ ﺧﻮﺷﻲ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺑﻪ ﻗﺼﺪ ﮐﺸﺘﻦ ﺁﻥ ﺩ ‪،‬ﻭ ﻏﺬﺍﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺴﻤﻮﻡ ﮐﺮﺩ‬
> ‫ﻭﻟﻲ ﺍﻳﻦ ﺯﻥ ﻭ ﺷﻮﻫﺮ ﺍﺯ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺁﮔﺎﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻟﺐ ﺑﻪ ﻏﺬﺍ ﻧﺰﺩﻧﺪ‪ .‬ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭ‬
> ‫ﺯﻥ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻣﺪ ﺍﺯ ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻴﺞ ﻭ ﻣﺒﻬﻮﺕ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﺮﺍﻱ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﻣﺎﺟﺮﺍ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻣﻌﻠّﻢ ﻭ ﻫﻤﺴﺮﺵ ﻏﺬﺍﻱ ﻣﺴﻤﻮﻡ ﻣﺎﺩﺭ ﺯﻥ ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺭﻭﺯ‬
> ‫ﺪ ﺍﻣﺎ ﺍﻭﻝ ﻣﻲ ﺑﺎﻳﺴﺖ ﻏﺬﺍﻱ ﻣﺮﻍ‬    ‫ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﻧﺎﻫﺎﺭ ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻤﺎﻧ ‪،‬‬
> ‫ﻭ ﺧﺮﻭﺱ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺳﻔﺮﻩ ﺭﺍ ﭘﻬﻦ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻏﺬﺍﻱ ﻣﺴﻤﻮﻣﻲ ﮐﻪ‬
> ‫ﻣﺎﺩﺭ ﺯﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﻣﺮﻍ ﻭ ﺧﺮﻭﺳﻬﺎ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﻣﺮﻍ ﻭ ﺧﺮﻭﺳﻬﺎ ﺍﺯ ﻏﺬﺍﻱ ﻣﺴﻤﻮﻡ‬
> ‫ﻳﮑﻲ ﻳﮑﻲ ﺟﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺳﭙﺮﺩﻧﺪ ﻣﺎﺩﺭ ﺯﻥ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻣﻌﻠّﻢ ﺍﺯ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﭘﺎ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﺭ ﮔﺬﺍﺷﺖ‪.‬‬
> ‫ﺑﺎﺩ ﺳﺮﺩ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺿﺮﺑﺎﺕ ﺷﻼﻕ ﺑﻪ ﺭﻭﻱ ﺻﺨﺮﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺳﻨﮕﻲ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺍﺯ‬
> ‫ﺪ ﻣﻲ ﺧﻮﺭﺩ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺩ ّﺭﻩ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ ﺍﺯ‬   ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺯﺣﻤﺖ ﺑﺎﻻ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺘﻨ ‪،‬‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﻳﺦ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺻﺒﺢ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﮔﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﻬﺎﺋﻲ‬
> ‫ﮐﻪ ﭼﺎﺭﻩ ﺍﻱ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﺩﻭﺭ ﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺩﻋﺎ ﻭ ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺭﺿﺎﻱ ﺍﻟﻬﻲ ﺭﺍﺿﻲ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﻭﺯ ﺗ ّﻮﻗﻒ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﭼﻮﺏ ﻭ ﺷﺎﺥ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ‬
> ‫ﮐﺮﺩ ‪،‬ﻩ ﺁﺗﺸﻲ ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮐﻤﻲ ﺁﺭﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻗﺪﺭﻱ ﻧﺎﻥ ﺗﻬﻴﻪ ﮐﺮﺩﻩ‬
> ‫ﺗﮑ |ﻪ ﮐﻮﭼﮑﻲ ﻧﺎﻥ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻠﻌﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬         ‫ﻭ ﺑﻪ ﻫﺮ ﮐﺲ ّ‬
> ‫ﮐﻤﻲ ﺟﺎﻥ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ‪ .‬ﻧﺰﺩﻳﮏ ﻏﺮﻭﺏ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻱ ﮔﺮﻭﻩ‬
> ‫ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺳﺘﺎﻱ ﻋﻠﻲ ﺁﺑﺎﺩ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﻮ ﺳﻮ ﻣﻲ‪،‬ﺯﺩ‪.‬‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻳﮏ ﺍﺗﺎﻕ ﮔﺮﻡ ﻓﮑﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﭘﺎﻫﺎﻱ ﺧﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻗﺪﺭﻱ ﺩﺭﺍﺯ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﻭ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﻱ‬  ‫ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻳﮏ ﭼﺎﻱ ﮔﺮﻡ ﺑﻨﻮﺷﻨﺪ‪ .‬ﻭﻟﻲ ﺍﺯ ﺗﺮﺱ ﺣﻤﻠ |ﻪ ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ ﺁﻥ ّ‬
> ‫ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻲ ﺷﺐ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ ﺷﺐ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﮔﻢ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺍﻳﻦ ﺯﻭﺝ ﭼﻬﺎﺭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ :‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺟﻨﺎﺏ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ ‪ ,،‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤﺪ ‪ ,،‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺑﺎﻗﺮ)ﮐﻪ ﺑﻨﺎﻡ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺁﻗﺎ ﻧﻴﺰ‬
> ‫ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ ﻭ ّ‬
> ‫ﺧﻄﺎﻁ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﺤﺘﺮﻣﻲ ﺑﻮﺩ ‪ (،‬ﻭ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺷﮑﺮﺍﷲ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻣﺤ ّﻤﺪ ﮐﺎﻟﻮ )ﻓﻴﻀﻲ ‪(١٤٧‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                       ‫‪۲۷۴‬‬
> ‫ﻲ‬ ‫ﺑﺮﺍﻱ ﮐﻢ ﮐﺮﺩﻥ ﺳﻮﺯﺳﺮﻣﺎ ﺩﻭﺭﺁﺗﺸﻲ ﮐﻪ ﺭﻭﺷﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺣﻠﻘﻪ ﺯﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﻀ ‪،‬‬
> ‫ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺧﻴﺮﻩ ﺑﻪ ﺷﻌﻠ |ﻪ ﺁﺗﺶ ﻣﻲ‪،‬ﻧﮕﺮﻳﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﺧﻲ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺧﺴﺘﮕﻲ ﺑﻴﻬﻮﺵ ﺷﺪﻩ‬
> ‫ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪﺻﺎﻟﺢ ‪ ،‬ﮔﺮﻣﻲ ﺷﻌﻠﻪ ﻫﺎﻱ ﺁﺗﺶ ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﻭ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ‬
> ‫ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﺮﻣﺎﻱ ﻣﻄﺒﻮﻉ ﺁﺗﺶ ﭘﻨﺎﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺟﺎﻧﻔﺸﺎﻧﻲ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ‬
> ‫ﺫﻫﻦ ﻣﺮﻭﺭ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺧﺒﺮ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺍﻣﺮﺣﻀﺮﺕ‬
> ‫ﺑﺎﺏ ﺗﻮﺳﻂ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺑﻪ ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭﺵ‬
> ‫ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻓﻀﺎ ﻭ ﺣﺎﻝ ﻭ ﻫﻮﺍﻱ ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺎﻥ ﻋﻮﺽ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻧﻮ ‪ ,،‬ﭘﺎﮎ‬
> ‫ﻭ ﻧﻮﺭﺍﻧﻲ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺧﻴﻠﻲ ﻃﻮﻝ ﻧﮑﺸﻴﺪ‪ .‬ﺍﻭﺿﺎﻉ ﻋﻮﺽ ﺷﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ‬
> ‫ﻧﺒﺮﺩ ﻗﻠﻌﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﺳﻴﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻱ ﻧﻮﺭﺍﻧﻲ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺟﺎﻥ ﺑﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﻨﻈﺮ ﺁﻭﺭﺩ ‪ ,،‬ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺳﺨﺖ ﻭ ﻧﺪﺍﺭﻱ ﺳﺎﻝ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ‬
> ‫ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> ‫ﺭﺍ ﻣﺮﻭﺭ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻫﻤﺴﺮ ﺧﻮﺩ‪ ,‬ﺯﻫﺮﻩ‪ ,‬ﻭ ﭘﺴﺮﺵ‪ ,‬ﺍﻣﺮﺍﷲ‪,‬‬
> ‫ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀ ﺍﷲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻐﺪﺍﺩ ﺑﻪ ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩ‪ .‬ﺁﻥ ﻫﻤﻪ ﺷﮑﻮﻩ ‪,،‬‬
> ‫ﺁﻥ ﻫﻤﻪ ﻭﻗﺎﺭ ‪ ,،‬ﺁﻥ ﻫﻤﻪ ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﻋﺸﻘﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺣﺲ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩ‪ .‬ﺑﻪ ﻳﺎﺩ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﻼﻳﺎ ﻭ ﻣﺸ ّﻘﺎﺕ ﺁﻥ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺷﻮﺭ ﻭ ﺷﻮﻕ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺑﻴﺎﻥ ﻣﺒﺎﺭﮎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ‪» :‬ﺷﻤﺸﻴﺮﻫﺎﻱ‬
> ‫ﺣﺰﺏ ﺑﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﻏﻼﻑ ﺭﺍﺟﻊ‪ «.‬ﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺖ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺭﺍﻩ ﺟﻨﮓ ﺭﺍ ﺑﺴﺘﻪ‪،‬ﺍﻧﺪ‪,‬‬
> ‫ﺭﺍﻩ ﻟﻌﻦ ﻭ ﻧﻔﺮﻳﻦ ﺭﺍ ﺑﺴﺘﻪ‪،‬ﺍﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎ ﺍﷲ ﺭﺍ ﺑﻪ‬
> ‫ﺣﺲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‬  ‫ﺧﺎﻃﺮ ﺁﻭﺭﺩ‪ .‬ﺑﻪ ﺁﻥ ﺣﺎﻝ ﻭ ﻫﻮﺍ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻋﺠﻴﺒﻲ ﺩﺍﺷﺖ‪ّ .‬‬
> ‫ﺣﺲ ﻣﺤﺒﺘﻲ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺷﻴﺦ‬       ‫ﻫﻤ |ﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ‪ّ .‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻣﺤﻤﺪ ﺻﺎﻟﺢ ﺍﺯ ﻧﻮﺷﺘ |ﻪ ﻋﻬﺪﻳﻪ)‪ (١٦٥-١٦٦‬ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻭ ﻧﻮﺩ ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ ﮐﺮﺩ ﻭ‬
> ‫ﺩﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪ‪ :‬ﺣﺎﺝ ﺍﻣﺮﺍﷲ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺧﺎﻧﻢ‪ .‬ﺣﺎﺝ ﺍﻣﺮﺍﷲ ﺩﺭ ﺗﻀﻴﻴﻘﺎﺕ ﺯﻣﺎﻥ ﺷﻴﺦ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻣﺼﺎﺋﺐ‬
> ‫ﻣﺸﺮﻑ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ‬
> ‫ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺷﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﻫﺒﺖ ﻧﺎﺋﻞ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ّ‬
> ‫ﻦ ﮐﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ‬‫ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺩﺍﺷﺖ‪ :‬ﺣﺎﺝ ﺻﺎﻟﺢ‪ ,‬ﺍﺣﻤﺪ ‪ ,،‬ﺭﻭﺡ ﺍﷲ ‪ ,،‬ﻃﻮﺑﻲ ‪ ,،‬ﺯﻫﺮﺍ ‪ ,،‬ﺷﻮﮐﺖ ﻭ ﺑﻬﺎﺀﺍﻟﺪﻳ ‪،‬‬
> ‫ﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎﻟﮕﻲ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ‪ .‬ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻣﺤﻤﺪ ﺻﺎﻟﺢ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﻀﻴﻴﻘﺎﺕ ﺷﻴﺦ ﺟﻮﺍﺩ ﻣﻌﺮﺽ ﻣﺼﺎﺋﺐ‬
> ‫ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺍﻣﺮ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﺎ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﮐﺒﺮ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ ﻭﺁﻧﻬﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﺩﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪ :‬ﺣﺎﺝ ﺁﻗﺎ‬
> ‫ﻣﺤﻤﻮﺩ ﻭ ﺯﻫﺮﺍ‪.‬‬
> ‫‪۲۷۵‬‬                            ‫‪ ۲۲‬ﭘﻨﺎﻩ ﺑﻪ ﺳﺮﻭﺳﺘﺎﻥ‬
> 
> ‫ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺣﺘّﻲ ﺧﻮﺩ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﺑﮕﻴﺮﺩ‪ .‬ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺖ ﭘﺲ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﮐﻪ‬
> ‫ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺣﺴﺎﺳﻲ ﺩﺍﺭﻧﺪ! ﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺖ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎ ﺍﷲ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ‪ :‬ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﻟﻬﻲ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺻﺪﺍﻳﻲ ﺷﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺭﺍ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻧﺪ‪:‬‬
> ‫ﻣﺘﻤﺴﮏ‬   ‫»‪ ...‬ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﻠﻤ |ﻪ ﻣﺒﺎﺭﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺜﺎﺑﻪ ﺳﻔﻴﻨﻪ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻱ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺍﻣﮑﺎﻥ ّ‬
> ‫ﺖ ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻈﺎﻫﺮ ﺍﻣﺮ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺗﮑﻠﻢ ﻧﻤﻮﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ‬   ‫ﺑﺎﺵ‪ .‬ﺍﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﻠﻤﻪ ﻗﺪﻳﻢ ﺍﺳ ‪،‬‬
> ‫ﻭ ﻟﮑﻦ ﺍﻟﻴﻮﻡ ﺑﻪ ﻃﺮﺍﺯ ﺑﺪﻳﻊ ﺟﺪﻳﺪ ﻇﺎﻫﺮ ‪ ,،‬ﭼﻪ ﮐﻪ ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﺭﻭﺡ ﺗﺎﺯ |ﻩ ﻣﻌﻨﻮﻱ‬
> ‫ﮐﺎﻥ ﺍﷲِ ﻟَُﻪ« ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﮐﺎﻥ ِﷲ َ‬
> ‫ﺩﺭ ﻫﻴﺎﮐﻞ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺩﻣﻴﺪﻩ ﻭ ﺁﻥ ﮐﻠﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ‪َ» :‬ﻣﻦ َ‬
> ‫ﺑﺤﺮ ﺳﻴﺮ ﻧﻤﺎﻳﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﻭﺡ ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺑﻲ‪،‬ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻧﻤﺎﻳﻲ ﻭ ﺩﺭ ﻫﻮﺍﻱ‬
> ‫ﻣﺤﺒّﺖ ﻧﻴّﺮ ﺁﻓﺎﻕ ﺑﻪ ﭘﺮﻫﺎﻱ ﺷﻮﻕ ﻭ ﺍﺷﺘﻴﺎﻕ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﮐﻨﻲ ﻭ ﺑﻪ ﮐﻤﺎﻝ ﻓﺮﺡ ﻭ ﺍﻧﺒﺴﺎﻁ ﻭ‬
> ‫ﺳﺮﻭﺭ ﻭ ﻧﺸﺎﻁ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺻﺮﺍﻁ ﻋﺪﻝ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻣﺸﻲ ﻧﻤﺎﻳﻲ‪ .‬ﻧﺪﺍﻱ ﺣﺴﻴﻦ ﺩﺭ ﮐﻞ ﺣﻴﻦ‬
> ‫ﺣﻖ ﻣﻲ ﻃﻠﺒﻴﻢ ﻓﻴﺾ ﺍﻋﻈﻢ ﺟﻤﻴﻊ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻓﺎﻳﺰ ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪ .‬ﺇﻧّﻪ ﻟَُﻬ َﻮ‬
> ‫ﻣﺮﺗﻔﻊ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﺯ ّ‬
> ‫ﺍﻟﻤﻘﺘﺪﺭ ﺍﻟﻘﺪﻳﺮ«‪.‬‬
> ‫ُ‬
> ‫ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺻﺎﻟﺢ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺁﺗﺶ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﺧﻮﺷﻲ ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻃﻠﻮﻉ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﭘﺎﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﻳﺎﺭﺍﻱ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻦ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ‬
> ‫ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺩﺭﺩ ﺷﺪﻳﺪﻱ ﺩﺭ ﭘﺎﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‬
> ‫ﻭ ﻋﻀﻼﺕ ﮐﻮﻓﺘﻪ ﻭ ﺿﺮﺏ ﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﺑﻲ‪،‬ﻏﺬﺍﻳﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺭ ﻣﻲ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺑﻪ ﺁﻫﺴﺘﮕﻲ ﻗﺪﻡ‬
> ‫ﺑﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻴﺮﻭﻱ ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﺯ ﺑﺮﮒ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﻭ ﻣﻴﻮﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ‬
> ‫ﻭﺣﺸﻲ ﺗﻐﺬﻳﻪ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯﺳﻪ ﮐﻴﻠﻮﻣﺘﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻪ ﺳﺮﻭﺳﺘﺎﻥ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﺷﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺗﺎﺏ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺭﺍﻩ‬
> ‫ﺭﻓﺘﻦ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﺑﻴﻬﻮﺵ ﺑﺮ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﻭ ﺟﻮﺍﻥ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺎ‬
> ‫ﻋﺠﻠﻪ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺳﺮﻭﺳﺘﺎﻥ ﺩﻭﻳﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺗﻘﺎﺿﺎﻱ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺍﻧﺪﮐﻲ ﺑﻌﺪ ﮔﺮﻭﻫﻲ ﺭﺍ‬
> ‫ﺩﻳﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻗﺎﻃﺮ ﻭ ﮔﺎﺭﻱ ﻭ ﻣﻘﺪﺍﺭﻱ ﻭﺳﺎﻳﻞ ﺑﻪ ﺳﻮﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺣﺒّﺎﻱ‬
> ‫ﺳﺮﻭﺳﺘﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺳﺮﻭﺳﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﻫﻔﺘﻪ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﺟﻨﺎﺏ ﻃﺮﺍﺯﺍﷲ ﺳﻤﻨﺪﺭﻱ ﻭ ﻣﻴﺮﺯﺍ‬
> ‫ﻋﻠﻲ ﺍﮐﺒﺮ ﺭﻓﺴﻨﺠﺎﻧﻲ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺣﻴﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩ‪،‬ﺍﻱ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻗﻠﺒﺸﺎﻥ‬
> ‫ﺍﺯ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﻭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻧﻔﺮﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻣﺴﺘﺒﺸﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                   ‫‪۲۷۶‬‬
> ‫ﺍﺣﺒﺎﻱ ﺳﺮﻭﺳﺘﺎﻥ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﺭﻭﻧﻴﺰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﻴﮑﻲ ﮐﻪ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ‬        ‫ّ‬
> ‫ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﭘﺬﻳﺮﺍﻳﻲ ﺍﺯ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺟﻠﺴﺎﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ‬
> ‫ﺑﺮﮔﺰﺍﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ,،‬ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﺍﻟﻮﺍﺡ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻟﻮﺡ ﻣﺒﺎﺭﮎ ﺭﺍ ﺑﺎﺭﻫﺎ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ‪:‬‬
> ‫ﺣﻖ ﺍﺯ ﺷﻤﺎﺗﺖ ﻣﻌﺮﺿﻴﻦ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻣﻨﮑﺮﻳﻦ ﻣﺤﺰﻭﻥ ﻣﺒﺎﺷﻴﺪ ‪ ,،‬ﭼﻪ ﮐﻪ‬    ‫»ﺍﻱ ﺍﻭﻟﻴﺎﻱ ّ‬
> ‫ﺟﻞ ﺟﻼﻟﻪ ﺑﻮﺩﻩ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺷﺨﺺ‬     ‫ﺣﻖ ّ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ ﻟﻢ ﻳﺰﻝ ﻭ ﻻﻳﺰﺍﻝ ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺮ ﺣﻘﻴﻘﺖ ّ‬
> ‫ﻧﺎﺩﺍﻥ ﻏﺎﻓﻞ ﺟﺎﻫﻠﻲ ﮐﻠﻤ |ﻪ ﻧﺎﻻﻳﻘﻲ ﺍﺻﻐﺎﺀ ﻧﻤﺎﻳﻴﺪ ﺑﺄﺳﻲ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻧﻴﺴﺖ‪ ,‬ﭼﻪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﻭ‬
> ‫ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺎ ﺍﻭﺳﺖ ﻋﻨﻘﺮﻳﺐ ﺑﻪ ﻓﻨﺎ ﺭﺍﺟﻊ ﻭ ﺷﻤﺎ ﺍﻟﻴﻮﻡ ﺍﺯ ﮐﻮﺛﺮ ﺑﻴﺎﻥ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻲ ﺁﺷﺎﻣﻴﺪ ﻭ‬
> ‫ﻣﻘﺮﺑﻴﻦ ﮐﻪ ﻃﺎﻳﻒ‬‫ﮐﻠﻤ |ﻪ "ﺃﻧﺘﻢ ﻣﻨّﻲ" ﺍﺻﻐﺎﺀ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻤﺎﻳﻴﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﻴﻦ ﻣﻠﮑﻲ ﺍﺯ ﻣﻼﻳﮑ |ﻪ ّ‬
> ‫ﺖ ﻋﺮﺽ ﻧﻤﻮﺩ‪ :‬ﻳﺎﺍﻟﻬﻲ ﻭ ﺳﻴﺪﻱ ﻭ ﻣﻘﺼﻮﺩﻱ ﻭ ﻣﺤﺒﻮﺑﻲ ﻭ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻣﻦ ﻓﻲ‬            ‫ﺣﻮﻝ ﺍﺳ ‪،‬‬
> ‫ﺳﺐ ﻭ ﻟﻌﻦ‬‫ﺽ ﺍﺯ ﺑﺤﺮ ﺟﻮﺩ ﻭ ﺷﻤﺲ ﻓﻀﻞ ﺗﻮ ﺳﺎﺋﻠﻢ ﮐﻪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ّ‬       ‫ﺍﻟﺴ ّﻤﻮﺍﺕ ﻭ ﺍﻷﺭ ‪،‬‬
> ‫ﺩﺭ ﻣﺤﺒﺘﺖ ﺑﺸﻨﻮﻡ ﻭ ﻳﮑﺒﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﺵ ﺑﻪ ﺍﺻﻐﺎﺀ ﮐﻠﻤ |ﻪ ﺍﺣﻠﻲ "ﺇﻧﮏ ﺃﻧﺖ ﻣﻦ ﺃﻫﻞ‬
> ‫ﺍﻟﺒﻬﺎﺀ" ﻓﺎﺋﺰﺷﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻥ ﮔﺮﻭﻩ ﺧﺴﺘﻪ ﻏﺬﺍ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺁﻥ ﭘﻨﺎﻩ‪،‬ﺟﻮﻳﺎﻥ ﻗﺪﺭﻱ‬
> ‫ﺟﺎﻥ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ ﮐﻤﮏ ﺍﺣﺒﺎﺀ ﺳﺮﻭﺳﺘﺎﻥ ﺑﺮ ﻗﺎﻃﺮ ﻭ ﮔﺎﺭﻱ ﺳﻮﺍﺭ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬
> ‫ﺳﺮﻭﺳﺘﺎﻥ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺷﻬﺮﺳﺮﻭﺳﺘﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﮔﺮﻡ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ‪ ,،‬ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭ‬
> ‫ﻫﻤ |ﻪ ﺍﻫﺎﻟﻲ ﺳﺮﻭﺳﺘﺎﻥ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﺁﻥ ﮔﺮﻭﻩ ﺧﺴﺘﻪ ﻭ ﺁﺯﺭﺩﻩ ﻭ‬
> ‫ﺣﻮﺍﺩﺛﻲ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﻋﺠﺐ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﻭ ﺷﻬﺎﻣﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻓﺮﻳﻦ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﮔﻔﺘﻨﺪ‪.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻬﺎﻱ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ‪ ۱۹۰۹‬ﻡ‪ .‬ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭ ﺷﺎﻫﻲ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺩﺭ‬
> ‫ﺻﻠﺢ ﻭ ﺻﻔﺎ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﭼﻨﺎﺭ ﺷﺎﻫﻲ ﻣﻨﻄﻘﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺍﺳﺖ ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭ ﺷﻤﺎﻝ ﻣﺤﻠّ |ﻪ‬
> ‫ﭼﻨﺎﺭ ﺳﻮﺧﺘﻪ‪ .‬ﺁﻧﺠﺎ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﭘﻴﻤﺎﻧﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﺎﺕ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺷﻬﺮ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺮﺡ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﺍﻓﻨﺎﻥ )‪ ,، (٢١٢-٢١٥‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ )ﺝ‪ ، ,٢ .‬ﺹ ‪ (٢٩٨‬ﻭ ﻓﻴﻀﻲ )‪ (١٤٦-١٤٧‬ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ‬
> ‫ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪۲۷۷‬‬                                ‫‪ ۲۲‬ﭘﻨﺎﻩ ﺑﻪ ﺳﺮﻭﺳﺘﺎﻥ‬
> 
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻣﻨﺰﻟﻲ ﺍﻫﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺣﻈﻴﺮﺓ ﺍﻟﻘﺪﺱ ﻣﻲ‪،‬ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺰﺩﻳﮏ‬
> ‫ﺭﺍﻩ ﺁﺑﻲ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻠّﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺟﺪﺍ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺣﻴﺎﻁ ﺧﺎﻧﻪ ﭘﺮ ﺍﺯ‬
> ‫ﺩﺭﺧﺘﻬﺎﻱ ﺳﻴﺐ ﻭ ﭘﺮﺗﻘﺎﻝ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻳﮏ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺁﺟﺮﻱ ﻣﻨﺘﻬﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻧﻪ‬
> ‫ﺳﺮﺳﺮﺍﻳﻲ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺳﺎﻟﻦ ﻭﺭﻭﺩﻱ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﺳﺮﺍ‬
> ‫ﺟﻠﺴﺎﺕ ﺿﻴﺎﻓﺖ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﻼﻭﺕ ﺩﻋﺎ ﻭ ﻣﺸﻮﺭﺕ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻭ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﺑﺎﺯﺩﻳﺪ‬
> ‫ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﺷﺐ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺟﻤﻌﻪ ﻫﻢ ﮐﻼﺱ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺩﺭ‬
> ‫ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺳﺮﺍﻳﺪﺍﺭ ﺷﻮﺥ ﻃﺒﻊ ﻭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺁﻧﺠﺎ‪ ,‬ﺁﻗﺎ ﻋﺒﺎﺱ‪ ,‬ﻭ ﻫﻤﺴﺮﺵ‪ ,‬ﺧﻴﺮ ﺍﻟﻨّﺴﺎﺀ‪ ,‬ﺍﻫﻞ‬
> ‫ﺳﺮﻭﺳﺘﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ۱.‬ﺍﺯ ﺷﻮﺥ ﻃﺒﻌﻲ ﻭ ﻓﺮﺍﺳﺖ ﺁﻗﺎﻋﺒﺎﺱ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﻮﻳﺎ‬
> ‫ﻳﮑﺒﺎﺭ ﮐﻪ ﺟﻠﺴ |ﻪ ﺿﻴﺎﻓﺖ ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻝ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﺣﺒﺎﺀ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺁﻥ ﺷﺐ ﻭﻗﺘﻲ ﺩﺭ ﺯﺩﻩ ﻭ‬
> ‫ﺻﺎﺣﺒﺨﺎﻧﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﮐﻴﺴﺖ ﺁﻗﺎ ﻋﺒﺎﺱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﮐﺮﺩﻩ‪ .‬ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ‬
> ‫ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻧﻲ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﻗّﺘﴼ ﺩﺭ ﺣﻈﻴﺮﺓﺍﻟﻘﺪﺱ ﺳﺎﮐﻦ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺁﻗﺎ‬
> ‫ﻋﺒﺎﺱ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺗﺮﻳﺎﮎ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺸﺪ‪ .‬ﺑﺮﺍﻱ ﻫﻤﻴﻦ ﻫﻢ ﺁﻗﺎ ﻋﺒﺎﺱ‬
> ‫ﺗﻞ ﺑﻠﻨﺪﻱ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ‬    ‫ﻫﻤ |ﻪ ﺯﻏﺎﻝ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﻃﻮﺭﻱ ﺭﻭﻱ ﻫﻢ ﺍﻧﺒﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ّ‬
> ‫ﻭ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺷﺨﺺ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻦ ﺯﻏﺎﻝ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﭼﭙﻖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ‬
> ‫ﺗﻞ ﺯﻏﺎﻟﻬﺎ ﺑﻪ ﺯﻣﻴﻦ ﺭﻳﺨﺖ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﮐﻪ‬   ‫ﺪ ﻫﻤﻴﻦ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﺶ ﺑﻪ ﺯﻏﺎﻟﻬﺎ ﺧﻮﺭﺩ ّ‬    ‫ﮐﻨ ‪،‬‬
> ‫ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺷﻮﺥ ﻃﺒﻌﻲ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺩﺭﺁﻥ ﻋﻴﺪ ﻧﻮﺭﻭﺯﻱ‪ ,‬ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ّ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﺑﻪ‬
> ‫ﺣﻈﻴﺮﺓﺍﻟﻘﺪﺱ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺁﻗﺎ ﻋﺒﺎﺱ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺮ ﺯﻣﻴﻦ ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺷﻬﻴﺪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ‪ ,،‬ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺍﺯ ﺷﻬ ‪،‬ﺮ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﮐﺒﺮ ﮐ ّﻔﺎﺵ ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺵ ﻫﻢ ﮐ ّﻔﺎﺵ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ‬
> ‫ﺣﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺷﻴﺦ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺯﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺍﻧﺪﻧﺪ ﻭ ﺧﻮﻥ ﺍﺯ ﺑﺪﻧﺶ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺭﻳﺨﺖ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻱ ﺑﻠﻨﺪ ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﺍﺩﻋﻴ |ﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻧﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﺎ ﺑﻘﻴﻪ ﺍﺯ‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻭﻟﻲ ﺑﻌﺪﺍ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺍﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﺯ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺍ ّﻭﻝ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺯﻧﺪﻱ ﻧﺪﺍﺷﺖ‪ .‬ﻫﻤﺴﺮﻱ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﺷﺎﺭﻩ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ ﻫﻤﺴﺮ ﺩ ّﻭﻡ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ )ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ .(٦٧ ,، ٢ .‬ﻭﻱ ﭘﺴﺮ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﺮﻳﻒ ﺑﻮﺩ )ﻓﻴﻀﻲ )‪.(١٥١‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ .١٣٩‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ .٦٧ ,، ٢ .‬ﻓﻴﻀﻲ ﺹ ‪ .١٥١‬ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺍﻭ ﻫﻴﭻ ﺍﻃﻼﻋﻲ ﺩﺭ‬
> ‫ﺩﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ‪ :‬ﻧﮕﺎﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺩﺭﺝ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                        ‫‪۲۷۸‬‬
> ‫ﺷﻬﺮ ﺭﺳﻴﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ ۱.‬ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﻴﺦ ﻓﮑﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻧﻴﺴﺖ‬
> ‫ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﮐﺒﺮ ﻳﮏ ﺑﺎﺭ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺟﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭﺁﻥ‬
> ‫ﻣﻮﻗﻌﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﺒﺮﺩ ‪ ۱۸۵۳‬ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺧﻮﺍﻫﺮﻫﺎ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﻫﺎ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻭ‬
> ‫ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﺮﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﺍﺵ ﺍﺯ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺑﻲ ﺑﻲ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ‬
> ‫ﻣﺪﺗﻲ ﻫﻤ |ﻪ ﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ ﻭ‬‫ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻫﻲ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﭘﺲ ﺍﺯ ّ‬
> ‫ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻧﺶ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﺻﺪﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﺳﻴﺮﻱ ﻭ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺷﻐﻞ ﭘﺪﺭﺵ ﻳﻌﻨﻲ ﮐ ّﻔﺎﺷﻲ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺷﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻭ‬
> ‫ﺕ ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﺭﻭﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﻳﻘﺎﻥ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺑﻴﺸﺘﺮ‬
> ‫ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺍﻟﻮﺍﺡ ﻭ ﺁﺛﺎﺭ ﺩﺭ ﺟﻠﺴﺎ ‪،‬‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﻭ ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﺑﺎ ﭘﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ ﮐﻮﻫﻬﺎ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺧﻮﺩ ‪,،‬‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‪ ,‬ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮﺩ ‪ .،‬ﺍﻳﻦ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺳﻔﺮﺵ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺷﻴﺦ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ ﻭ ﻭﻗﺘﻲ‬
> ‫ﺷﻴﺦ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺩﻳﻨﺶ ﭼﻴﺴﺖ؟ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪﻱ ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩ‪» :‬ﺑﻬﺎﺋﻲ«‪ .‬ﺷﻴﺦ ﺍﺯ ﺍﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺁﻳﺎ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻪ ﺍﺯﺍﻱ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻭﺟﻬﻲ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺨﺮﺩ؟ ﻣﻴﺮﺯ ﺍﮐﺒﺮ ﺟﻮﺍﺏ ﺭ ّﺩ ﺩﺍﺩ ﻭ‬
> ‫ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﭘﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﻗﺮﺑﺎﻧﮕﺎﻩ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﻱ ﮐﻪ ﻧﺼﻴﺒﺶ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺷﺪﻩ ﺭﻭﻱ ﺑﺮﻧﻤﻲ‪،‬ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ‪.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﺩﺭ ﺳﺮﻭﺳﺘﺎﻥ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺁﻥ ﮔﺮﻭﻩ ﺁﻭﺍﺭ |ﻩ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻗﺪﺭﻱ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ‬
> ‫ﺣﺎﻝ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺎﻱ ﺍﻣﻨﻲ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺎ ﺧﻴﺎﻝ ﺁﺳﻮﺩﻩ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﺭﻭﻧﺪ‪ .‬ﻭﻟﻲ ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺷﻬﺮ ‪,،‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺑﻴﺎﺑﺎﻥ ﻫﺎ‪ ,‬ﻳﮏ ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﻧﻔﺮﻩ ﺍﺯ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻪ ﺟﺴﺘﺠﻮﻱ ﻣﺤﻞ ﺍﻣﻨﻲ‬
> ‫ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﻨﺎﺏ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻣﺤ ّﻤﺪ‪ ۳‬ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻮﺭﺵ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۵۳‬ﺑﻪ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﺮﺩﻱ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﮐﺮﺩ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﺷﻤﺴﺎ ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﻣﺸﻬﺪﻱ ﺷﻤﺴﺎ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺟﺎﺳﻮﺳﻬﺎﻱ ﺷﻴﺦ ﺑﻮﺩ‬
> ‫)ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪١٤٢ ,، ٢ .‬؛ ﻓﻴﻀﻲ ‪.(١٦١‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ .١٣٦‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ ,، ٢ .‬ﺹ ‪ .١٠٠-١٠١‬ﻓﻴﻀﻲ ‪ .١٦٠‬ﺍﺯ ﺍﮐﺒﺮ ﻳﮏ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﭘﺴﺮ ﺑﻪ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪ ‪ :،‬ﻣﻴﺮﺯﺍ‬
> ‫ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻼﻳﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺍﻣﺮ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺗﻀﻴﻴﻘﺎﺕ ﺑﻌﺪﻱ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺟﻬﺎﻥ‬
> ‫ﺍﺗﺤﺎﺩﻱ‪ ,‬ﺩﺧﺘﺮ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻋﺒﺪﺍﷲ ‪ ,،‬ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﭘﻨﺞ ﺩﺧﺘﺮ ﺑﻪ ﻧﺎﻣﻬﺎﻱ‪ :‬ﺭﺿﻮﺍﻥ‪ ,‬ﻃﻮﺑﻲ ‪ ,،‬ﺑﻬﻴّﻪ‪ ,‬ﺑﺸﺮﻱ‪,‬‬
> ‫ّ‬
> ‫‪،‬ﻋﻠﻴﺎ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﭘﺴﺮ ﺑﻪ ﻧﺎﻣﻬﺎﻱ ﻋﻠﻲ‪ ,‬ﺍﮐﺒﺮ‪ ,‬ﺑﻬﺎﻳﻲ ﻭ ﻣﻮﻫﺒﺖ ﺍﷲ ﺷﺪﻧﺪ‬
> ‫‪ (۳‬ﭘﺴﺮ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺑﺎﻗﺮ )ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪.(١٥٨‬‬
> ‫‪۲۷۹‬‬                                   ‫‪ ۲۲‬ﭘﻨﺎﻩ ﺑﻪ ﺳﺮﻭﺳﺘﺎﻥ‬
> 
> ‫ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺍﺳﻴﺮ ﻭ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﺮﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺑﻌﺪﻫﺎ ﮐﻪ ﺁﺗﺶ ﺿﻮﺿﺎﺀ ﺧﺎﻣﻮﺵ‬
> ‫ﺷﺪ ﺁﻥ ﺩﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﺷﺎﻥ ﺟﺰ ﻭﻳﺮﺍﻧﻪ‪،‬ﺍﻱ ﻧﺪﻳﺪﻧﺪ‪ .‬ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺍﻝ‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻳﻐﻤﺎ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺎﻏﻬﺎﻳﺸﺎﻥ ﻭﻳﺮﺍﻥ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺷﻔﻴﻊ ﮐﻪ ﭘﻲ ﺑﻪ ﻫﻮﺵ ﻭ ﺯﮐﺎﻭﺕ‬
> ‫ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺳﺮﺷﻨﺎﺱ ﺷﻬﺮ ﺑﻮﺩ ﺧﻮﺍﺟﻪ‬
> ‫ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﻲ ﻳﮏ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻣﻨﺼﻮﺏ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺍﺟﻪ‬
> ‫ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﻭ ﭘﺴﺮﺵ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﺎﻗﺮ‪ ۱‬ﻭ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻓﻀﻞ ﺍﷲ ﭘﻴﻤﺎﻧﻲ‪ ۲‬ﺩﺭ ﻓﺮﺍﺭ‬
> ‫ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﻣﺰﺩﻭﺭﺍﻥ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻏﺎﺭﺕ‬
> ‫ﻭ ﺗﺨﺮﻳﺐ ﻣﻲ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺪﺭﻱ ﭘﻮﺷﺎﮎ ﻭ ﺁﺫﻭﻗﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺯﺣﻤﺖ ﺯﻳﺎﺩ ﺁﻥ ﺑﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ‬
> ‫ﻦ ﺳﺨﺖ ﻭ ﺧﺎﮐﻲ ﺑﻴﺎﺑﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺸﺎﻧﺪﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮﺩﺍﻧﻲ ﺍﺯ ﻃﺎﺋﻔ |ﻪ ﻋﺮﺏ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭ‬     ‫ﺯﻣﻴ ‪،‬‬
> ‫ﺍﺯ ﺍﺳﺐ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻭ ﭼﻤﺎﻕ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ‬
> ‫ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺍﻟﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﻏﺎﺭﺕ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭﺁﻥ ﺑﻴﺎﺑﺎﻥ ﮐﺴﻲ ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻭﻗﺘﻲ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻋﺮﺏ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﺩﻭﺭ ﺷﺪﻧﺪ‪ ,‬ﺑﻪ ﻳﺎﺭﻱ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ‬
> ‫ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﻫﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺑﺪﻥ ﻫﺎﻱ ﺧﻮﻧﻴﻦ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﺿﻌﻒ ﺗﻮﺍﻥ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ‬
> ‫ﺑﻪ ﺳﺮﻭﺳﺘﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺍﻫﺎﻟﻲ ﺳﺮﻭﺳﺘﺎﻥ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺣﺸﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺍّﻣﺎ ﺑﻪ ﺳﻮﻳﺸﺎﻥ‬
> ‫ﺩﻭﻳﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺍﻭ ﻫﺸﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻞ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻫﺸﺖ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺷﺪ‪ :‬ﺑﻲ ﺑﻲ ﺑﻴﮕﻢ‪,‬‬
> ‫‪،‬ﻣﻨﻮﭼﻬﺮ‪ ,‬ﺑﻬﺎﺀﺍﻟﺪﻳﻦ ‪ ,،‬ﻣﺴﻌﻮﺩ ‪ ,،‬ﺷﻬﺎﺏ ﺍﻟﺪﻳﻦ ‪ ,،‬ﻧﻈﺎﻡ ﺍﻟﺪﻳﻦ‪ ,‬ﺟﻼﻟﻴﻪ ﻭ ﮐﻴﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭ ﭘﺮﻱ ﺧﺎﻧﻢ ﻭﮐﻴﻞ ﺯﺍﺩﻩ‬
> ‫)ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪.(١٦٨‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺍﻭ ﺑﻌﺪ ﻫﺎ ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻞ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻧﺼﺮﺕ ﺧﺎﻧﻢ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ ﻭﺁﻧﻬﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺯﻳﺎﺩﻱ‬
> ‫ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ‪:‬ﻧﺠﺎﺕ ‪ ,،‬ﺭﻭﺡ ﺍﻧﮕﻴﺰ‪ ,‬ﻋﺸﺮﺕ ‪ ,،‬ﺑﺪﺭﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ‪ ,،‬ﻣﻬﻴﻦ ‪ ,،‬ﭘﻮﺭﺍﻥ‪ ,‬ﺑﻬﺎﺭﻳّﻪ ﻭ ﻋﺼﻤﺖ ﻭ ﭘﺴﺮﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﺳﻴﺮﻭﺱ ﻭ ﺳﺮﻭﺵ ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪).‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪.(١٦٩‬‬
> ‫‪۲۳‬‬
> 
> ‫ﺻﻌﻮﺩ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ‬
> 
> ‫ﺿﻮﺿﺎﺀ ﻭ ﺁﺷﻮﺑﻲ ﮐﻪ ﺳﻴﺪ ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻻﺭﻱ ﻭ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺑﻪ ﭘﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‬
> ‫ﺩﺍﻣﻨﻪ‪،‬ﺍﺵ ﺑﺨﺶ ﻭﺳﻴﻌﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﺎﻟﺖ ﻓﺎﺭﺱ ﺭﺍ ﻓﺮﺍ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﺗﺪﺭﻳﺞ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺴﺘﺄﺻﻞ‬
> ‫ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺻﺪﺍﻱ ﺩﺍﺩﺧﻮﺍﻫﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺑﻠﻨﺪﺑﻮﺩ‪ .‬ﺣﺎﮐﻢ ﺟﺪﻳﺪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻭﻗﺘﻲ ﺍﺯ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﻧﺎﺭﺿﺎﻳﺘﻲ ﻋﻤﻮﻣﻲ ﺑﺎﺧﺒﺮ ﺷﺪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪ |ﻩ ﻧﻈﺎﻣﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻟﺸﮕﺮ ﻋﻈﻴﻤﻲ ﺑﻪ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺁﻥ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻧﻈﻢ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺳﺎﺯﺩ‪.‬‬
> ‫ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺧﻮﺷﻨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﭙﺎﻫﻴﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺯﻭﺩﻱ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ‬
> ‫ﺪ ﺍﺯ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺷﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬‫ﺭﺳﻴﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪ |ﻩ ﻧﻈﺎﻣﻲ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺳﺮﻭﺳﺘﺎﻥ ﻭﺍﺭﺩ ﺷ ‪،‬‬
> ‫ﺍﻣﻮﺍﻟﺸﺎﻥ ﻏﺎﺭﺕ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺩﺭﺧﺖ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﺎﻍ‪،‬ﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﻨﺎﺯﻟﺸﺎﻥ ﺗﺨﺮﻳﺐ ﻭ ﺑﻪ‬
> ‫ﺁﺗﺶ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﭼﻬﺎﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﺭ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ‪،‬ﻫﺎ ﮐﺸﻴﺪﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ‬
> ‫ﻭ ﺑﺎ ﺷﻠﻴﮏ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ﻭ ﺟﺴﺪﻫﺎﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﮔﻮﺩﺍﻟﻲ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ‪،‬ﺍﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﻣﺎ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﮐﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻭﺭﻭﺩ ﻟﺸﮕﺮﻳﺎ ‪،‬ﻥ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ ۲‬ﺍﺯ‬
> 
> ‫ﻲ »ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ«‬
> ‫‪ (۱‬ﺍﻓﻨﺎﻥ‪ .‬ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻭ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﻭ ﺑﻬﺎﻳﻲ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻭ ﻓﺎﺭﺱ ‪) .٢١٥‬ﻃﺒﻖ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﻠ ‪،‬‬
> ‫‪ ٢٠٠٦-٢٠٠٧ ،‬ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ‪ ٤‬ﻓﻮﺭﻳﻪ ‪ ٢٠١١‬ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ‪ ((www.neyriz.blogfa.com .‬ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﻧﺎﻡ ﺣﺎﮐﻢ ﺟﺪﻳﺪ ﻧﺼﺮﺕ ﺍﻟﺪﻭﻟﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﭘﺴﺮ ﻗﻮﺍﻡ ﺍﻟﻤﻠﮏ ﺷﻴﺮﺍﺯﻱ ‪ ,،‬ﺭﺋﻴﺲ ﻃﺎﺋﻔ |ﻪ ﻣﻬﻤﻲ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ‪ ,‬ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﺑﺮﺧﻲ ﻣﻨﺎﺑ ‪،‬ﻊ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻓﺴﺎ‪ ,‬ﺩﺍﺭﺍﺏ ‪ ,،‬ﺟﻬﺮﻡ ‪ ,،‬ﻟﺮﺳﺘﺎﻥ ‪ ,،‬ﺳﺮﻭﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍﻓﻨﺎﻥ‬
> ‫ﮔﺎﻟﻴﺪﺭ‪ ,‬ﺑﺴﺘﮏ ‪ ,،‬ﻻﺭ ‪ ,،‬ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺕ ‪ ,،‬ﺳﺮﮐﻮﻩ ﻭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ؛ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪ |ﻩ ﻧﻈﺎﻣﻲ‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ)‪ (٢١٥‬ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ َ‬
> ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺍﻓﻨﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ ﺷﻴﺦ ﺑﻪ ﺳﺮﮐﻮﻩ ﺭﻓﺖ‪ .‬ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﻠﻲ‪ ((www.neyriz.blogfa.com‬ﻣﻲ‪،‬ﻧﻮﻳﺴﺪ‬
> ‫ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻮﺍﻳﮕﺎﻥ ﺭﻓﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻴﺦ ﺩﻭ ﻫﻔﺘﻪ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺑﺮﺧﻲ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺫﮐﺮ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻭﻗﺘﻲ ﮐﻪ ﺷﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﻟﺸﮑﺮ ﺣﮑﻮﻣﺘﻲ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫‪۲۸۱‬‬                             ‫‪ ۲۳‬ﺻﻌﻮﺩ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ‬
> 
> ‫ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺟﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺩ‪ .‬ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﻫﻤ |ﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩﻱ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺷﻴﺦ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ‬
> ‫ﺷﻬﺮ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺷﻬﺮﻗﺪﺭﻱ ﺍﻣﻦ ﺷﺪ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﮐﻢ ﮐﻢ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍّﻣﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻳﻐﻤﺎ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺑﺎﻍ ﻫﺎﻱ ﺷﻴﺦ ﻋﻤﻮ ﺣﺴﻴﻦ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻥ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺷﺎﺩﺍﺏ ﻭ ﭘﺮ ﻣﺤﺼﻮﻟﺶ ﺍﮐﻨﻮﻥ‬
> ‫ﻼ ﻭﻳﺮﺍﻥ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺟﺰ ﻣﺸﺘﻲ ﺧﺎﮎ‬       ‫ﺑﻪ ﺗﻠّﻲ ﺍﺯ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﺍﺵ ﮐﺎﻣ ً‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﭼﻴﺰﻱ ﺍﺯﺁﻥ ﺑﺎﻗﻲ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺳﻨﮓ ﻭ ﺧﺸﺖ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻫﻲ ﺩﺭﺣﻀﻮﺭﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺩﺭ ﺍﺭﺽ ﺍﻗﺪﺱ‬
> ‫ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﺯ ﺿﻮﺿﺎﻱ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺧﺒﺮ ﺷﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻫﻤﺴﺮ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﺶ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> ‫ﺭﺳﻴﺪ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻭﻳﺮﺍﻥ ﺩﻳﺪ‪ .‬ﻓﻬﻤﻴﺪ ﮐﻪ ﻧﻮﺭﻱ ﺟﺎﻥ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﺨﺘﻲ‬
> ‫ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤ |ﻪ ﺍﻣﻼﮎ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻳﻲ ﺍﻭ ﺑﻪ ﻏﺎﺭﺕ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﭼﻨﺪﻳﻦ‬
> ‫ﺑﺎﺭ ﮐﻴﺴﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺁﺭﺩ ﺫ ّﺭﺕ ﺑﺮﺍﻱ ﻧﻮﺭﻱ ﺟﺎﻥ ﺑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﺍﻭ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﮔﻔﺘﻪ‬
> ‫ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻓﻘﺮﺍ ﺑﺪﻫﻨﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﻤﮏ ﺑﺎﻋﺚ ﺳﺮﺷﮑﺴﺘﮕﻲ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺷﻮﻫﺮﺵ ﺷﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺑﺎ ﻫﻤ |ﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺮ ﮐﺎﺭ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮﺩ‬
> ‫ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻮ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺭﻭﺣﻲ ﺗﺎﺯﻩ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
> ‫ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﻫﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ ‪ ,،‬ﮐﺎﺭ ﻭ ﮐﺎﺳﺒﻲ ﺭﻭﻧﻖ ﮔﺮﻓﺖ ‪ ,،‬ﺑﺎﻍ ﻫﺎ ﻭ ﺗﺎﮐﺴﺘﺎﻥ ﻫﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺳﺒﺰ‬
> ‫ﻭ ﺧﺮﻡ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﻲ ﺑﺎ ﻫﻤﺴﺎﻳﮕﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺍﺯ ﻧﻮﺁﻏﺎﺯ ﺷﺪ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻃﺒﻖ‬
> ‫ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺍﻟﻬﻲ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻃﻮﻓﺎﻥ ﺑﻼﻳﺎ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ‪ ,،‬ﻧﻪ ﺗﺎﺑﻊ ﻣﻬﺎﺟﻤﻴﻦ ﺷﺪﻩ ﻭ‬
> ‫ﻧﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﺁﻧﻬ ‪،‬ﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﻭ ﻣﺴﺮﻭﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ »‪...‬ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﺷﺮﻁ ﺭﺍﻩ‬
> ‫ﻣﮑﺮﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﺒﺎﺭﮎ ﺭﺍ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ‬      ‫ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﻟﻴﻞ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻪ ﺑﺎﺭﮔﺎﻩ‪ «.‬ﻭ ّ‬
> ‫ﺑﺸﺮﻳﺖ‪«.‬‬
> ‫»ﺍﻟﻴﻮﻡ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﻋﻴﻦ ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺍﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻋﻈﻢ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ّ‬
> ‫ﺪ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ‪ ۳‬ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺐ ﺷﻤﺎﻝ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﻭ‬       ‫ﻳﮏ ﺳﺎﻝ ﺑﻌ ‪،‬‬
> ‫ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ‪ :‬ﻃﺒﻖ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ‪ ٤٠‬ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﺳﺮﻭﺳﺘﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺕ ﺑﺮﺍﺑﺮ‬
> ‫ﻣﺪﺕ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻭ ﻫﻔﺘﻪ‬
> ‫ﺷﺶ ﻫﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻟﺸﮕﺮ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ّ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۱‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪.٨١‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪١٢٦ ، ,٢ .‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺷﻴﺦ ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻦ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻲ )ﺣﺴﺎﻣﻲ ‪(٢٤٧‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                 ‫‪۲۸۲‬‬
> ‫ﻗﺼﺪ ﺩﺍﺷﺖ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺭﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻫﻤﺮﺍﻩ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺷﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ ﻋﺮﺽ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﺍﻧﺪﻧﺪ‪.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﻣﺮﮒ ﭘﺴﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﺎﻧﻢ ﮐﻮﺭﻳﻦ ﺗﺮﻭ ﺩﺭ ﺷﺐ ﻗﺒﻞ ﻳﻌﻨﻲ ﺳﻪ ﺷﻨﺒﻪ ‪ ۳۰‬ﺁﭘﺮﻳﻞ‬
> ‫‪۱۹۱۲‬ﻡ‪ .‬ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﺸﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺍﻓﺘﺘﺎﺡ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﺸﺮﻕ ﺍﻻﺫﮐﺎﺭ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﺼﻤﻢ ﻭ ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ ﺩﺭ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺷﻴﮑﺎﮔﻮ ﺩﺭ ﻭﻳﻠﻤﺖ‬     ‫ﺻﺒﺢ ﺭﻭﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﺷﻨﺒﻪ ﺑﺎ ﻗﺪﻣﻬﺎﻱ ّ‬
> ‫ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﺸﺮﻕ ﺍﻻﺫﮐﺎﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺖ ﺗﺎ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ ﺳﻨﮓ ﺑﻨﺎﻱ ﺁﻥ ﺑﻪ‬
> ‫ﺩﺳﺖ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﮐﻮﺭﻳﻦ ﺗﺮﻭ ﺳﺎﻝ‪،‬ﻫﺎ ﻫ ّﻤﺖ ﻭ ﻭﻗﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ‬
> ‫ﭘﻴﺸﺒﺮﺩ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮ ﻋﻈﻴﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺧﻴﻤ |ﻪ ﺳﻔﻴﺪ ﺭﻧﮕﻲ ﺑﺮ ﭘﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺣﻀﺮﺕ‬
> ‫ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻲ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪:‬‬
> ‫»ﻗ ّﻮﻩ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎﺩ ﻭ ﺳﺮﻣﺎ ﮔﺮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺣﻘﻴﻘﺘﴼ ﻗ ّﻮ |ﻩ‬
> ‫ﻋﻈﻴﻤﻪ‪،‬ﺍﻱ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻗ ّﻮ |ﻩ ﺍﻟﻬﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻋﻨﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻲ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ‬
> ‫ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩ‪ .‬ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺷﮑﺮﮐﻪ ﺑﻪ ﻭﺍﺳﻄ |ﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﻲ‪،‬ﻣﻨﺘﻬﺎﻱ ﺍﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻔﻮﺱ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺩﺭ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻞ ﮔﺮﺩ ﻫﻢ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﻧﺪ‪ .‬ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻣﺸﺮﻕ ﺍﻻﺫﮐﺎ ‪،‬ﺭ ﮐﻪ ﻣﻌﺎﺑﺪﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﺩﻋﺎ ﻭ ﻧﻴﺎﻳﺶ‬
> ‫ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭ ﻏﺮﺏ ﻭ ﺷﺮﻕ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺒﺪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ‬
> ‫ﺪ ﺍﻫ ّﻤﻴﺖ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﺸﺮﻕ ﺍﻻﺫﮐﺎﺭﻫﺎﻱ‬     ‫ﻣﻌﺒﺪﻱ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻏﺮﺏ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷ ‪،‬‬
> ‫ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻭ ﺟﺎﻫﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪ ,‬ﺩﺭ ﺁﺳﻴﺎ‪ ,،‬ﺣﺘّﻲ ﺩﺭ ﺁﻓﺮﻳﻘﺎ ‪ ,،‬ﺩﺭ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺧﺎﺻﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪«.‬‬
> ‫ﻧﻴﻮﺯﻻﻧﺪ ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﻟﻴﺎ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﺸﺮﻕ ﺍﻻﺫﮐﺎﺭ ﺷﻴﮑﺎﮔﻮ ﺍﻫ ّﻤﻴﺖ ّ‬
> ‫ﻭ ﺳﭙﺲ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ ﺭﺍ ﺗﻼﻭﺕ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ‪:‬‬
> ‫ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻗﻠﻮﺏ ﺑﻪ ﻧﺎﺭ ﻣﺤﺒﺘﺖ ﻣﺸﺘﻌﻠﻨﺪ‬ ‫»ﺍﻱ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﻤﻊ ّ‬
> ‫ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻮﻝ ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﻪ ﺑﺸﺎﺭﺕ ﺗﻮ ﻣﺴﺘﺒﺸﺮﻧﺪ‪ .‬ﺍﻱ ﭘﺮﻭﺩﮔﺎﺭﻋﻨﺎﻳﺘﻲ ﻓﺮﻣﺎ ﺗﺎ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ‬    ‫ﺩﻣﻮﮐﺮﺍﺳﻲ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭ ﺁﻣﺮﻳﮑﺎ ﺑﻪ ﺍﻋﻠﻲ ﺩﺭﺟ |ﻪ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﺑﺮﺳ ‪،‬‬
> ‫ﺑﻪ ﺍﻋﻠﻲ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﺗﺮﻗﻲ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﻟﺖ ﻋﺎﺩﻟﻪ ﺭﺍ ﻣﻮﻓﻖ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺍﻳﻦ ﺣﻤﻠﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪ ١٢٨٩‬ﻫﺠﺮﻱ ﺷﻤﺴﻲ ﺑﺮﺍﺑﺮﺳﺎﻝ ‪ ١٩١١‬ﻣﻴﻼﺩﻱ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩ)ﺣﺴﺎﻣﻲ ‪.(٢٤٨‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ‪.‬ﺍﭺ‪ .‬ﺍﻡ ‪ Abdu’l-Bahá’ ،‬ﺹ ‪١٨٦‬‬
> ‫‪۲۸۳‬‬                          ‫‪ ۲۳‬ﺻﻌﻮﺩ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ‬
> 
> ‫ﮔﺮﺩﺍﻥ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻣﻠﺖ ﺍﺭﺟﻤﻨﺪ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍِﻋﻼﻱ ﻭﺣﺪﺕ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﺻﻠﺢ ﺍﻋﻈﻢ‬
> ‫ﻣﻮﻓﻖ ﺩﺍﺭ ﺗﺎ ﺳﺮﺣﻠﻘ |ﻪ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻱ ﻋﺎﻟﻢ ﮔﺮﺩﺩ‪ .‬ﺍﻱ ﭘﺮﻭﺩﺩﮔﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺸﻮﺭ ﺳﺰﺍﻭﺍﺭ‬
> ‫ﻋﻨﺎﻳﺎﺕ ﻭ ﺍﻟﻄﺎﻑ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺁﻥ ﺭﺍ ﻋﺰﻳﺰ ﻓﺮﻣﺎ ﻭ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻢ ﻭ ﻋﻨﺎﻳﺎﺗﺖ‬
> ‫ﺳﺮﺷﺎﺭ ﻧﻤﺎ‪«.‬‬
> ‫ﺣﺠﺮ ﺯﺍﻭﻳ |ﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺸﺮﻕ ﺍﻻﺫﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﻧﺘﻲ ﺗﻮﺑﻴﻦ ﻫﺪﻳﻪ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺧﻴﺎﻃﻲ ﺑﻮﺩ‬
> ‫ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﺭﺁﻣﺪ ﮐﻤﻲ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺧﻴﻠﻲ ﺩﻟﺶ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺒﺪ‬
> ‫ﻫﺪﻳﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺗﻘﺪﻳﻢ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺍﻳﻦ ﻗﻄﻌﻪ ﺳﻨﮓ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻭﺳﻴﻠ |ﻪ ﺍﺗﻮﺑﻮﺱ ﺷﻬﺮﻱ ﺑﻪ ﺁﻥ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﺁﻭﺭﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺳﻨﮓ ﺭﺍ ﺭﻭﻱ ﺯﻣﻴﻦ ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﻳﮏ ﻧﻔﺮ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺮ ﭘﺸﺖ ﺧﻮﺩ‬      ‫ّ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﺑﻨﺎ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻧﺪ‪ ۱.‬ﺁﻧﮕﺎﻩ‬
> ‫ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺮ ﭼﻬﺎﺭ ﭼﺮﺧﻲ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺑﻪ ّ‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺕ ﺁﻏﺎﺯ ﺑﻨﺎﻱ ﻣﺸﺮﻕ ﺍﻻﺫﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ‬
> ‫ﻳﮏ ﺍﺯ ﺍﺣﺒﺎﺀ ﻏﺮﺏ ﻭ ﺷﺮﻕ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺟﻠﺴﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺟﻠﻮ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧ |ﻪ‬
> ‫ﻭﺣﺪﺕ ﻭ ﺍﻟﻔﺖ ﺑﻴﻦ ﺷﺮﻕ ﻭ ﻏﺮﺏ ﺩﺭ ﮐﻨﺪﻥ ﮔﻮﺩﺍﻟﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﻧﺼﺐ ﻗﻄﻌﻪ ﺳﻨﮓ ﻳﺎﺩ‬
> ‫ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﻧﻮﺑﺖ ﮐﻠﻨﮓ ﺑﺰﻧﻨﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺳﻨﮓ ﻳﺎﺩﺑﻮﺩ ﺁﻥ ﻣﻌﺒﺪ ﻋﻈﻴﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺁﻥ ﮔﻮﺩﺍﻝ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺍﻡ ﺍﻟﻤﻌﺎﺑﺪ ﻏﺮﺏ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﮐﻮﺭﻳﻦ ﺗﺮﻭ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ‬
> ‫ﺍﺣﺒﺎﺀ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ ﺍﻳﺜﺎﺭ ﻣﺎﻝ ﻭ ﻭﻗﺖ ﺧﻮﺩ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺣﺎﻝ ﻣﺸﻤﻮﻝ ﻋﻨﺎﻳﺎﺕ‬
> ‫ﻣﺤﻘﻖ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ّ‬   ‫ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﮔﺮﺩﻳﺪ‪ .‬ﻭ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺁﻥ‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﺑﺎ ﺳﻘﻮﻁ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻗﺎﺟﺎﺭ ﻫﺮﺝ ﻭ ﻣﺮﺝ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﻳﺎﻓﺖ‪ .‬ﺣﮑﻮﻣﺖ‬
> ‫ﻣﺮﮐﺰﻱ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻘﺎﻁ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺳﺮﺍﻥ ﻃﻮﺍﻳﻒ ﻣﺨﺘﻠﻒ‬
> ‫ﺍ ّﺩﻋﺎﻱ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ ﺧﻮﺩﻣﺨﺘﺎﺭﻱ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻫﻢ ﺷﮑﺎﺭ ﺧﻮﺑﻲ‬
> ‫ﺑﻮﺩ ‪ ,،‬ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻣﻨﻄﻘﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﻱ ﻏﻨﻲ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺍﻣﻼﮎ ﻭ‬
> 
> ‫‪http://www.bahai.us/bahai-temple/history-and-architecture/ (۱‬‬
> ‫‪cornerstoneww.nayriz.org‬‬
> ‫ﻲ ‪.٦٤ (١٩٨٤‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺑﺮﻭﺱ ﻭﺍﻳﺖ ﻣﻮﺭ ‪) The Dawning Place ،‬ﻭﻳﻠﻤﺖ ‪ ،‬ﺍﻳﻠﻴﻨﻮﻳﺰ ‪ ،‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺑﻬﺎﺋ ‪،‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                 ‫‪۲۸۴‬‬
> ‫ﺁﺑﺎﺩﻱ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺁﻥ ﺑﻪ ﭼﻨﺪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪ ﺗﻌﻠّﻖ ﺩﺍﺷﺖ‪.‬‬
> ‫ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۹۱۳‬ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺳﻌﻲ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﺍ ﺑﻪ‬
> ‫ﺗﺼﺮﻑ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺁﻭﺭﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ‪ ۱‬ﻣﺰﺍﺭﻉ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﺍ ﻭﻳﺮﺍﻥ‬
> ‫ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﻣﺒﻠﻎ ﻫﻨﮕﻔﺘﻲ ﭘﻮﻝ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺍ ّﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻗﺎﺋﻢ‬
> ‫ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺘﺶ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺑﺮﺩﻥ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﻫﻢ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‪،‬ﻫﺎﻱ‬
> ‫ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺑﺎ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﻣﺘّﺤﺪ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻭ ﺟﻨﮕﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﻭﺿﺎﻉ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻳﮏ ﻧﻔﺮ ﺭﺍﻫﺰﻥ‪ ۲‬ﮐﻪ ﺍ ّﺩﻋﺎ ﻣﻲ ﮐﺮﺩ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﻭ‬
> ‫ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ |ﻩ ﺣﻀﺮﺕ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩﺵ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮ ‪،‬ﺩ ﺍّﻣﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ‬
> ‫ﻫﺎ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺷﻬﺮ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩ‪.‬‬
> ‫ﺑﻼﻳﻲ ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺣﻤﻠ |ﻪ ﺭﺍﻫﺰﻧﺎﻥ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻮﺩ ﺧﺸﮑﺴﺎﻟﻲ ﻭ ﺣﻤﻠ |ﻪ ﻣﻠﺦ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﺳﺒﺐ ﻧﺎﺑﻮﺩﻱ ﻣﺤﺼﻮﻻﺕ ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻗﺤﻄﻲ ﻭ ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ ﺩﺭ ﺁﻥ‬
> ‫ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﻧﺎﻥ ﺷﺐ ﻣﺤﺘﺎﺝ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﺑﺎ ﮔﺸﻮﺩﻥ‬
> ‫ﺩﺭﻫﺎﻱ ﺍﻧﺒﺎﺭﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺤﺘﺎﺝ ﻭ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺭﺍ ﭼﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﭼﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻫﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۹۱۶‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ‪ ،‬ﻧﻮ |ﻩ ﺳﻴﺪ ﺟﻌﻔﺮ ﻳﺰﺩﻱ‪ ,‬ﺍﺯ ﻫﻢ ﺭﮐﺎﺑﺎﻥ ﺟﻨﺎﺏ‬
> ‫ﻭﺣﻴﺪ‪ ,‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻳﮏ ﻋﻤﺮ ﺗﺤ ّﻤﻞ ﺳﺨﺘﻲ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺎﻻ ﺻﻌﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺩﺭﻫﻨﮕﺎﻡ‬
> ‫ﺍﺣﺘﻀﺎﺭ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺭ ﺍﻫﻞ ﺟﻔﺎ ﺑﺮﮐﻨﺎﺭ ﻧﺒﻮﺩ‪ .‬ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﻦ ﻭ ﻣﺴﺆﻭﻟﻴﻦ ﺩﻭﻟﺘﻲ ﺟﺮﻳﻤﻪ‪،‬ﺍﻱ‬
> ‫ﮐﻞ ﺍﻣﻮﺍﻟﯽ‪ ,‬ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﺍﺯ ﺳﺎﻝ ‪ ,۱۹۰۹‬ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮﺩ‪ ,‬ﺑﻪ‬   ‫ﺑﻪ ّ‬
> ‫ﻣﻘﺮﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻭ ﺩﺭﺍﺭﺽ ﺍﻗﺪ ﺱ ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮﺣﻀﺮﺕ‬            ‫ﺩﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ّ ,‬‬
> ‫ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﺴﺮ ﻭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻨﮕﺪﺳﺘﻲ ﻭ‬
> ‫ﻼ ﻣﺤﻤﺪ ﺷﻔﻴﻊ‬     ‫ﻣﺸ ّﻘﺖ ﻳﺎﻓﺖ‪ .‬ﻫﻤﺴﺮﺵ ﻧﻮﺭﻱ ﺟﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﻲ ﻧﺰﺩ ﭘﺪﺭ ﺧﻮﺩ ﻣ ّ‬
> ‫ﺩﺭﺱ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺭﺍ ﺧﻮﺏ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮﭼﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺯﻳﺎﺩﻱ‬
> ‫ﻃﺎﻟﺐ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﻭ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻫﻤﺴﺮ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﻧﻮﺭﻱ ﺟﺎﻥ ﻫﻢ ﺩﺭﮐﻤﺎﻝ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﺨﺘﻲ ﻫﺎ ﻭ ﻣﺼﺎﺋﺐ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺭﺍ ﺗﺤﻤﻞ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺷﻴﺦ ﮐﻤﺎﻝ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻲ )ﺣﺴﺎﻣﻲ ‪.(٢٤٩‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻋﻠﻲ ﺍﺻﻐﺮ ﺧﺎﻥ )ﺣﺴﺎﻣﻲ ‪.(٢٥٢‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻣﻌﺎﻧﻲ ‪.٢٥-٢٦‬‬
> ‫‪۲۸۵‬‬                                ‫‪ ۲۳‬ﺻﻌﻮﺩ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ‬
> 
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻏﻢ ﻭ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻧﻮﺭﻱ ﺟﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﺷﻮﻫﺮﺵ ﺑﻪ ﻧﺎﻣﻼﻳﻤﺎﺕ ﻭ ﺳﺨﺘﻲ ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ‬
> ‫ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻧﺎﻋﺎﺩﻻﻧ |ﻪ ﻣﺴﺆﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺤ ّﻤﻞ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ ,‬ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪ ‪ ۱‬ﻏﻢ ﺍﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ّ‬
> ‫ﺗﻮﺟﻪ‬
> ‫ﺑﻪ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ ﺍﺳﺘﻨﺴﺎﺥ ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﺍﻟﻮﺍﺡ ﮐﻤﻲ ﺗﺴﮑﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﻳﺎﻓﺖ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﻃﻲ ﺳﺎﻟﻬﺎﻱ ﺑﻴﻦ ‪ ۱۹۰۹‬ﺗﺎ ‪۱۹۲۱‬ﻡ‪ .‬ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﭘﺎ ﮔﺮﻓﺖ‬
> ‫ﻭ ﺑﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ﻣﺤﻔﻞ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ‪ -‬ﻣﺆ ّﺳﺴﻪ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺑﺮﺍﻱ‬
> ‫ﺗﻤﺸﻴﺖ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺣﺒﺎﻱ ﻫﺮ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻃﺮﺡ ﺭﻳﺰﻱ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ‪ -‬ﻧﺘﻴﺠ |ﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﻼﻳﺎ ﻭ ﺻﺪﻣﺎﺗﻲ‬
> ‫ﮐﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‪،‬ﻫﺎ ﺗﺤ ّﻤﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﺛﻤﺮ ﺭﺳﻴﺪ‪ .‬ﺍﻋﻀﺎﻱ ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ﺩﻭﺭ |ﻩ ﻣﺤﻔﻞ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺷﺎﻣﻞ ﺷﻴﺦ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ )ﻣﻨﺸﻲ ﻣﺤﻔﻞ(‪ ,‬ﺟﻨﺎﺏ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﺎﻗﺮ ﭘﻴﻤﺎﻧﻲ ‪,،‬‬
> ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻓﻀﻞ ﺍﷲ ﭘﻴﻤﺎﻧﻲ ‪ ,،‬ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻣﺤ ّﻤﺪ ‪ ,،‬ﭘﺴﺮﺍﻥ ﺟﻨﺎﺏ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻭ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ‬
> ‫ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺻﺎﻟﺢ ﻭ ﺧﺎﻧﻢ ﻧﺼﺮﺕ ﻣﻴﺜﺎﻗﻲ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ﺯﻧﻲ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋﻀﻮﻳﺖ‬
> ‫ﻣﺤﻔﻞ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺩﻳﺮﻱ ﻧﮕﺬﺷﺖ ﮐﻪ ﻣﺤﻔﻞ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺍﺯ ﻣﺆ ّﺳﺴﺎﺕ‬
> ‫ﺣﻞ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺟﻤﻊ‬   ‫ﺑﺎ ﻧﻔﻮﺫ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺷﺪ ﺑﻄﻮﺭﻱ ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻱ ّ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﻣﺸﻮﺭﺕ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﻧﻪ ﻧﻔﺮﻩ ﻣﻲ‪،‬ﻧﺎﻣﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺷﻮﻫﺮ ﻗﻤﺮ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺣﺴﻴﻦ ﺭﺍ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻗﻤﺮﺳﻠﻄﺎﻥ‬
> ‫ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﺶ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺕ ﮔﺮﻳﺨﺘﻨﺪ‪ .‬ﻗﻤﺮ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺩﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻗﺒ ً‬
> ‫ﻼ ﺍﺯ‬
> ‫ﺟﺪﻳﺖ ﺩﺭ ﺧﻔﺎ ﺑﻪ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﺍﻣﺮ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻣﺸﻐﻮﻝ‬ ‫ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺷﻮﻫﺮ ﻗﻤﺮ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺑﺎ ّ‬
> ‫ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻳﮏ ﻣﺠﺘﻬﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﺍﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺷﻬ ‪،‬ﺮ ﺍﻣﺮ‬
> ‫ﺧﺮﺍﺯﻱ‬ ‫ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺭﺍ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺑﺎﻋﺚ ﻭﺍﮐﻨﺶ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺑﺎﺭﻱ ﺷﺪ‪ .‬ﻣﻐﺎﺯ |ﻩ ّ‬
> ‫ﺍﻭ ﮐﻪ ﻣﻌﺎﺵ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺭﺍ ﺗﺎﻣﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﻏﺎﺭﺕ ﻭ ﻭﻳﺮﺍﻥ ﺷﺪ‪ .‬ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﻗﻤﺮ ﺳﻠﻄﺎﻥ‬
> ‫‪ (۱‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪.١٢٦، ,٢ .‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺍﺳﺎﻣﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻧﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﻔﻞ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺧﺪﻣﺖ‬
> ‫ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮔﺮﻭﻩ ﺍ ّﻭﻝ ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ ﺍﺯ‪ :‬ﺳﻴّﺪ ﺍﺑﻮﺍﻟﻘﺎﺳﻢ )ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﻣﻴﺜﺎﻗﻲ(‪ ,‬ﺣﺎﺟﻲ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪ )ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ‬
> ‫ﻭﺣﻴﺪﻱ(‪ ,‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ )ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻭ ﻣﻴﺜﺎﻗﻲ (‪ ، ,‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪ )ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﻣﻤﺘﺤﻦ(‪ ,‬ﺧﻮﺍﺟﻪ‬
> ‫ﻋﻠﻲ )ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺍﻳﺰﺩﻱ( ‪ ,،‬ﺁﻗﺎ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺑﺎﺑﺎ )ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺍﺷﺮﺍﻗﻲ( ﻭ ﺧﺎﻧﻢ ﺭﻭﺣﺎ ﺩﻳﺎﻧﺖ ‪ ,،‬ﺩﺧﺘﺮ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪ )ﻭﺣﻴﺪﻱ(‪.‬‬
> ‫)ﺍﺯ ﻳﮏ ﮔﻔﺘﮕﻮﻱ ﺧﺼﻮﺻﻲ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻢ ﺭﻭﺣﺎ ﺩﻳﺎﻧﺖ ‪ ،‬ﺳﭙﺘﺎﻣﺒﺮ ‪.(٢٠١٠‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                              ‫‪۲۸۶‬‬
> ‫ﺑﻪ ﺍﻭ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺷﻮﻫﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﻘﻴﺪ |ﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ‬
> ‫ﺩﻳﻦ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻭ ﻣﺸﮑﻞ ﺳﺎﺯ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻳﮏ ﺭﻭﺯ ﻗﻤﺮ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻲ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ‬
> ‫ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺧﺒﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺷﻮﻫﺮﺵ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ‪ ,،‬ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ‬
> ‫ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﻳﮏ ﻧﻔﺮ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﺶ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺮﻭﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻗﻤﺮ ﺳﻠﻄﺎﻥ‬
> ‫ﺑﻪ ﺷﻮﻫﺮ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺮ ﻭ ﺳﺎﻣﺎﻧﻲ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺷﻮﻫﺮﺵ ﺍﺟﻨﺎﺱ‬
> ‫ﻓﺮﻭﺷﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﭘﺸﺖ ﺍﻻﻍ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﻣﻲ‪،‬ﭼﺮﺧﻴﺪ ﻭ ﺍﺟﻨﺎﺱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ‬
> ‫ﻣﺪﺗﻲ ﺷﻮﻫﺮ ﻗﻤﺮﺳﻠﻄﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺿﺮﺑﺎﺕ ﻭ ﮐﺘﮏ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ‬       ‫ﻓﺮﻭﺵ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺳﺎﻧﻴﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ّ‬
> ‫ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﻴﻨﺎﻳﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﻭﻟﻲ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻝ ﺑﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺧﻮ ‪،‬ﺩ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ‬
> ‫ﻲ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﻮﺧﺖ‪ .‬ﺍﻭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺗﺤﺖ ﺍﺫﻳﺖ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ‬      ‫ﻃﻮﺑ ‪،‬‬
> ‫ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮ ‪،‬ﺩ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﺶ ﺳﺨﺘﻲ ﺑﻴﺸﺘﺮﻱ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ‬
> ‫ﻣﻘﺪﺍﺭﻱ ﺍﺯﺳﻬﻢ ﻏﺬﺍﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺬﺍﺷﺖ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ‬
> ‫ﺵ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬‫ﻱ ﻗﻤﺮﺳﻠﻄﺎﻥ ﺑﺎ ﭘﻨﺞ ﺩﺧﺘﺮ ﻭ ﻳﮏ ﭘﺴﺮ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﻴﭻ ﺭﺍﻩ ﺍﻣﺮﺍﺭ ﻣﻌﺎ ‪،‬‬    ‫ﻭ ‪،‬‬
> ‫ﻗﻤﺮﺳﻠﻄﺎﻥ ﺣﺘّﻲ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻫﻢ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺖ‪ .‬ﺍﻭ ﺍ ّﻭﻝ ﺑﺎ ﻓﺮﻭﺵ ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﺍﺵ‬
> ‫ﺍﻣﺮﺍﺭ ﻣﻌﺎﺵ ﻧﻤﻮﺩ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻴﺰﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﻓﺮﻭﺵ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻝ ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ‬
> ‫ﺷﻬﺮ ﺭﺧﺘﺸﻮﻳﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻳﮑﺒﺎﺭ ﺩﺭ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ ﺑﻪ ﺯﻥ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﺎﻧﻪ‬
> ‫ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﺩﻳﻦ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ‪،‬ﺍﺵ ﺩﭼﺎﺭ ﺳﺨﺘﻲ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ‪ .،‬ﺯﻥ ﺻﺎﺣﺒﺨﺎﻧﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ‬
> ‫ﻟﻌﻨﺖ ﻭ ﻧﻔﺮﻳﻦ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻳﮏ ﺷﺐ ﻗﻤﺮ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻱ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺗﺎ ﺷﮑﻢ ﺑﭽﻪ‪،‬ﻫﺎﻳﺶ‬
> ‫ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺳﻴﺮ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺑﻪ ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ ﺭﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﻗﻤﺮ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺷﻨﻴﺪ‬
> ‫ﮐﺴﻲ ﺑﻪ ﺩﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺯﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺨﺺ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﮐﻪ ﻗﻤﺮ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> ‫ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻳﮏ ﺑﺴﺘﻪ ﭼﺎﻱ ﻭ ﺷﮑﺮ ﻭ ﻣﺒﻠﻎ ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﭘﻮﻝ ﻧﻘﺪ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻭ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺣﺎﻻ ﻗﻤﺮ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﻏﺬﺍ ﺗﻬﻴﻪ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺁﻥ ﺷﺨﺺ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺑﻪ‬
> ‫ﻗﻤﺮﺳﻠﻄﺎﻥ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﻭ ﻭ ﺑﭽﻪ‪،‬ﻫﺎﻳﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﻨﺪﺭ ﻋﺒﺎﺱ ﺑﺒﺮﺩ‪ .‬ﺩﺭ‬
> ‫ﺁﻧﺠﺎ ﻣﻲ ‪،‬ﻭﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺭﺍﺣﺖ‪،‬ﺗﺮ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻗﻤﺮﺳﻠﻄﺎﻥ ﻫﻢ ﺑﺎ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﻞ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩ ﻭ‬
> ‫ﺑﺎ ﺑﭽﻪ‪،‬ﻫﺎﻳﺶ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺑﻨﺪﺭﻋﺒﺎﺱ ﺭﻓﺖ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺎﻃﺮﻩ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ‬
> ‫ﻗﻤﺮ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺭﺍ ﺷﺎﺩ ﮐﺮ ‪،‬ﺩ ﺳﻔﺮ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺍﺭﺽ ﺍﻗﺪﺱ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﻳﮏ ﻣﺎﻩ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﻣﺸﺮﻑ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺭﺳﻴﺪ ﺍﺷﮏ ﺍﺯ‬
> ‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺟﺎﺭﻱ ﺑﻮﺩ ﻭﻟﻲ ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺗﻤﺎﻡ ﺭﻧﺞ ﻭ ﻏﻢ ﻭ‬
> ‫‪۲۸۷‬‬                           ‫‪ ۲۳‬ﺻﻌﻮﺩ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻭ ﻣﺼﺎﺋﺐ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩ‬
> ‫ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﺒﺮﺩ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۵۳‬ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺍﺳﻴﺮ ﺷﺪ ﻭ ﭘﺪﺭﺵ ﺭﺍ‬
> ‫ﻫﻢ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮ ‪،‬ﺩ ﺣﺎﻻ ﺗﺎﺟﺮ ﭘﻨﺒﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﻲ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ‬
> ‫ﻣﺤﻠﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻋﻬﺪﻩ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﺍﻭ ﺍﺯ ﺛﺮﻭﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻱ ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﺍﺣﺒّﺎﻱ‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‪ ,‬ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻨﮕﺪﺳﺘﻲ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺩﺭﺏ ﻣﻨﺰﻝ ﺍﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺍﻱ‬
> ‫ﺟﻠﺴﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺑﺎﺯ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﭼﻪ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﻱ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۹۲۱‬ﺧﻮﺍﺟﻪ‬
> ‫ﺗﺸﺮﻑ ﺑﻪ ﺍﺭﺽ ﺍﻗﺪﺱ ﻭ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﻣﻔﺘﺨﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪ‪.‬‬     ‫ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﻪ ّ‬
> ‫ﺩﺭ ﻣﺎﻩ ﺳﭙﺘﺎﻣﺒﺮ ﺁﻥ ﺳﺎﻝ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺭﺅﻳﺎﻳﻲ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ‪:‬‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﺷﺨﺺ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ‪،‬ﺍﻡ‪.‬‬ ‫»ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﺮﺍﺏ ﺟﺎﻣﻊ ﻋﻈﻴﻤﯽ ﺭﻭ ﺑﻪ ﻗﺒﻠﻪ ﺩﺭ ّ‬
> ‫ﻋﺪ |ﻩ ﮐﺜﻴﺮﯼ ﺍﺯ ﻧﺎﺱ ﺩﺳﺘﻪ ﺩﺳﺘﻪ ﺩﺍﺧﻞ ﻣﺴﺠﺪ ﻣﻲ ﺷﻮﻧﺪ‪,‬‬   ‫ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺛﻨﺎ ﻣﻠﺘﻔﺖ ﺷﺪﻡ ﮐﻪ ّ‬
> ‫ﺩﺍﺋﻤﴼ ﺑﺮﻋﺪﺩ ﻧﻔﻮﺱ ﻣﯽ‪،‬ﺍﻓﺰﻭﺩ ﺗﺎ ﺁﻧﮑﻪ ﺟﻤﻊ ﻏﻔﻴﺮﯼ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﻋﻘﺐ ﻣﻦ ﺻﻒ‬
> ‫ﺑﺴﺘﻨﺪ ‪ .،‬ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﯼ ﺭﺳﺎ ﺻﺪﺍﯼ ﺍﺫﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻠﻨﺪ ﻧﻤﻮﺩﻡ‪ .‬ﺑﻐﺘﺘﴼ ﺑﻪ‬
> ‫ﻣﺘﺬﮐﺮ ﺷﺪﻡ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ‬‫ﻓﮑﺮﻡ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺴﺠﺪ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﻮﻡ‪ .‬ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ ّ‬
> ‫ﻧﻤﺎﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻡ‪ .‬ﻭﻟﯽ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ ﮔﻔﺘﻢ ﺍﻫ ّﻤﻴّﺘﯽ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﭼﻮﻥ ﻣﻦ ﻧﺪﺍﯼ ﺍﺫﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻠﻨﺪ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﻧﻤﻮﺩﻩ‪،‬ﺍﻡ ﺍﻳﻦ ﺟﻤﻊ ﻏﻔﻴﺮ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﯼ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻧﻤﻮﺩ‪«.‬‬
> ‫ﭼﻨﺪ ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻌﺪ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﻮﻟﯽ ﺍﻟﻮﺭﯼ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﮐﻪ‬
> ‫ﺑﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ‪» :‬ﺍﻳﻦ ﺍﻃﺎﻕ ﺭﺍ ﺧﺮﺍﺏ ﮐﻦ‪«.‬‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﻭﻗﺘﻲ ﺍﻳﻦ ﺭﺅﻳﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺯﻭﺟﻲ ﮐﻪ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻋﻼﻗﻤﻨﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ‬
> ‫ﻣﺪﺗﻲ ﺑﻪ ﻧﺰﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﺗﺎﻕ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺎﻍ ﺭﺿﻮﺍﻥ‬  ‫ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺑﺮﺍﻱ ّ‬
> ‫ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﻨﻨﺪ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﺭﺅﻳﺎ ﺭﺍ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ‬
> ‫ﺑﻪ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﺗﺎﻕ ﺟﺴﻢ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺑﻮﺩ ﻧﻪ ﺍﻃﺎﻓﻲ ﮐﻪ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺼ ّﻮﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺍﺯ ﻣﺼﺎﺣﺒ |ﻪ ﭼﺎﭖ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎ ﻗﻤﺮ ﺳﻠﻄﺎﻥ ‪ .،‬ﻣﺘﻦ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ »ﻋﺒﺎﺱ ﺍﺑﻼﻏﻲ«‪ ,‬ﻧﻮ |ﻩ ﺍﻭ‪ ,‬ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﺸﺮﻑ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬   ‫ﺍﺣﺘﻤﺎﻻً ﺍﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻬﺎﻱ ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻝ ‪ ۱٩١٠‬ﻭ ﺳﺎﻝ ﺻﻌﻮﺩ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺑﺮﺍﻱ ﺯﻳﺎﺭﺕ ّ‬
> ‫ﻗﻤﺮ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻫ |ﻪ ‪ ٩٠‬ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ ‪.٤٥٧‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ‪.٤٥٨‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                       ‫‪۲۸۸‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺍﻭﺍﻳﻞ ﻣﺎﻩ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻧﻮﺍﻣﺒﺮ ﺑﻪ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﺣﺒﺎﺀ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪:‬‬
> ‫»ﺧﻴﻠﻲ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ‪،‬ﺍﻡ‪ .‬ﻭﻗﺖ ﺁﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭﻡ ﻭ ﻓﺮﺍﺭ ﮐﻨﻢ‪ .‬ﺍﺯ‬
> ‫ﺷﺪﺕ ﺿﻌﻒ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺮ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﻴﺴﺘﻢ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺍﻳّﺎﻡ ﺟﻤﺎﻝ ﻣﺒﺎﺭﮎ ﻭﻗﺘﯽ ﻣﺸﻐﻮﻝ‬           ‫ّ‬
> ‫ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﯼ ﺍﻭﺭﺍﻗﯽ ﮐﻪ ﺭﻭﯼ ﺗﺨﺖ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻕ ﺗﺤﺮﻳﺮ ﻣﺒﺎﺭﮎ ﺩﺭ ﺑﻬﺠﯽ ّ‬
> ‫ﻣﺘﻔﺮﻕ ﺑﻮ ‪،‬ﺩ‬
> ‫ﺑﻮﺩﻡ‪ .‬ﺭﻭﯼ ﻣﺒﺎﺭﮎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﯼ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭﻡ ﻭ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﮐﻨﻢ‪ .‬ﻣﻦ ﻫﻢ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ‪ ,‬ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﺭﯼ ﻧﻤﻲ ﺗﻮﺍﻧﻢ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺑﮑﻨﻢ‪ .‬ﻟﻬﺬﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺩﺍﻉ ﮐﺮﺩﻩ‪ ,‬ﺑﺮﻭﻡ‪«.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ ﺷﺐ ‪ ۲۸‬ﻧﻮﺍﻣﺒﺮ ﺳﺎﻝ ‪۱۹۲۱‬ﻡ‪ .‬ﻗﻠﺐ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺒﻬﺎ ﮐﻪ ﺑﻨﺎ ﺑﺮ ﺗﻮﺻﻴﻒ‬
> ‫ﻣﺪﺕ ﺣﻴﺎﺕ ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺎ ﻗ ّﻮﺕ ﻭ‬    ‫ﺣﻀﺮﺕ ﻭﻟﻲ ﺍﻣﺮﺍﷲ ﻭ ﻟﻴﺪﻱ ﺑﻼﻣﻔﻴﻠﺪ »ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ّ‬
> ‫ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺑﻪ ﺍﺑﻨﺎﺀ ﺑﺸﺮ ﺗﭙﻴﺪﻩ ﺑﻮ ‪،‬ﺩ ﺍﺯ ﺣﺮﮐﺖ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ ﻭ ﺭﻭﺡ ﻣﻠﮑﻮﺗﻲ‪،‬ﺍﺵ ﺍﺯ‬
> ‫ﺣﻀﻴﺾ ﺧﺎﮎ ﺑﻪ ﺍﻭﺝ ﺍﻓﻼﮎ ﺷﺘﺎﻓﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺍﺫﻳﺖ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﺍﻫﻞ ﻋﺪﻭﺍﻥ ﻭ ﻃﻮﻓﺎﻥ ﺑﻼﻳﺎ‬
> ‫ﻭ ﻣﺤﻦ ﺩﺭ ﻃﻲ ﺣﺪﻭﺩ ﻫﺸﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﻲ ﺍﻱ ﮐﻪ ﻣﺼﺮﻭﻑ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺷﺪ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺭﻫﺎﻳﻲ ﻳﺎﻓﺖ‪«.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﻣﺮﺩﻡ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺍﺯ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺩﻭﻟﺘﻲ‪ ، ,‬ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻭ‬
> ‫ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻳﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺯ ﺷﺮﻕ ﻭ ﻏﺮﺏ ﺑﻪ ﺫﮐﺮ ﺍﻭﺻﺎﻑ ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻣﺤﺎﻣﺪ ﺣﻀﺮﺕ‬
> ‫ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻓﻘﺮﺍ ﻭ ﻣﻠﻬﻮﻓﻴﻦ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻳ |ﻪ ﻋﻨﺎﻳﺎﺕ ﺍﻭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﮐﺮﺩﻩ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺣﺎﻝ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﺑﺮﻣﻲ‪،‬ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ‪» :‬ﺍﻱ ﺧﺪﺍ! ﺍﻱ ﺧﺪﺍ! ﭘﺪﺭ ﻣ ‪،‬ﺎ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮔﻔﺖ‪«.‬‬
> ‫ﺍّﻣﺎ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺳﻮﮔﻮﺍﺭ ﻭ ﺣﺰﻳﻦ ﻭ ﻏﺮﻳﻖ ﺩﺭﻳﺎﻱ ﺁﻻﻡ ﺑﻲ‪،‬ﭘﻨﺎﻩ ﻭ ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ ﻧﻤﺎﻧﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﻭﺻﻴﺘﻨﺎﻣﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﺎ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺍﻟﻮﺍﺡ ﻭﺻﺎﻳﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻮ |ﻩ‬
> ‫ﮔﺮﺍﻧﻘﺪﺭ ﺧﻮﺩ‪ ,‬ﺷﻮﻗﻲ ﺍﻓﻨﺪﻱ‪ ,‬ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻭﻟﻲ ﺍﻣﺮﺍﷲ ﻭ ﻫﺎﺩﻱ ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻱ ﺍﻫﻞ ﺑﻬﺎﺀ‬
> ‫ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> 
> ‫‪.٤٥٩ . (۱‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺷﻮﻗﻲ ﺍﻓﻨﺪﻱ ﻭ ﻟﻴﺪﻱ ﺑﻼﻣﻔﻴﻠﺪ ‪ ،‬ﻧﻘﻞ ﺩﺭ ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ ‪.٤٦٤‬‬
> ‫‪ (۳‬ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ‪.٤٦٤-٤٦٥‬‬
> ‫‪۲۴‬‬
> 
> ‫ﺧﺮﻭﺝ‬
> 
> ‫ﺧﺒﺮ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺑﻪ ﺍﻳﺮﺍ ‪،‬ﻥ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻝ ﺣﺎﮐﻢ ﻓﺎﺭﺱ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪ‪ .‬ﺍﻭ‬
> ‫ﻫﻢ ﻳﮏ ﻗﺎﺻﺪ ﺳﺮﻳﻊ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﺗﺎ ﺍﻳﻦ ﺧﺒﺮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ﻓﺮﺩﻱ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺧﺒﺮﻣﻄﻠﻊ ﺷﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺳﺮﺍﺳﻴﻤﻪ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ‬
> ‫ﻣﻄﻠﻊ ﺳﺎﺯﺩ‪ .‬ﺍﻋﻀﺎﻱ ﻣﺤﻔﻞ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻮﻗﻊ ﺩﺭ ﺟﺸﻦ‬          ‫ﺍﻓﺘﺎﺩ ﺗﺎ ﺍﻋﻀﺎﺀ ﻣﺤﻔﻞ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺭﺍ ّ‬
> ‫ﻋﺮﻭﺳﻲ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ۱.‬ﺍﻭ ﺳﺮﺍﺳﻴﻤﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﺟﺸﻦ ﻋﺮﻭﺳﻲ ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺧﻠﻮﺕ‬
> ‫ﻱ ﻣﺎﺕ ﻭ ﻣﺒﻬﻮﺕ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ‪ .‬ﺍﻧﺪﮐﻲ ﺑﻌﺪ ﺭﻗﺺ ﻭ‬       ‫ﻣﻄﻠﻊ ﻧﻤﻮﺩ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﻧﺎﺑﺎﻭﺭ ‪،‬‬‫ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ّ‬
> ‫ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ ﺟﺸﻦ ﻋﺮﻭﺳﻲ ﺭﺍ ﻣﺘّﻮﻗﻒ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻫﻤ |ﻪ ﻣﻴﻬﻤﺎﻥ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻝ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺪ ﻣﺤﻔﻞ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﻫﺮﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺒﻬﺎﺉ‪ ,‬ﺑﻬﻴﻪ ﺧﺎﻧﻢ‪,‬‬          ‫ﻳﮏ ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻌ ‪،‬‬
> ‫ﺗﻠﮕﺮﺍﻓﻲ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﺒﺮ ﺻﻌﻮﺩ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺭﺍ ﮐﺘﺒﴼ ﻭ ﺭﺳﻤﴼ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﺪ ﻏﻢ ﻭ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻋﻈﻴﻤﻲ ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ‬     ‫ﺍﻋﻼﻡ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻘﻴ |ﻪ ﺍﺣﺒﺎ ﺍﻳﻦ ﺧﺒﺮ ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻧ ‪،‬‬
> ‫ﻓﺮﺍﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﻣﺎﺗﻢ ﺯﺩﻩ ﻭﮔﺮﻳﺎﻥ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺷﺨﺼﻲ ﺣﺎﻻ ﺭﻫﺒﺮ ﻭ ﻫﺎﺩﻱ ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫‪،‬ﺧﻂ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺍﺯ ﺑﻬﻴﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺍﺣﺒﺎﺀ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺫﮐﺮ‬         ‫ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺩﺳﺖ ّ‬
> ‫ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﻭﺻﻴﺘﻨﺎﻣﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺍﻟﻮﺍﺡ ﻭﺻﺎﻳﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ‪،‬ﺍﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺗﻮﻗﻴﻊ ﺑﻬﻴﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﺍﺯ ﺍﺣﺒّﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﻟﻮﺡ ﻧﺎﻗﻮﺱ‪ ,‬ﻧﺎﺯﻟﻪ ﺍﺯ ﻗﻠﻢ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ‪,‬‬
> ‫ﺭﺍ ﺗﻼﻭﺕ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻳﻦ ﻟﻮﺡ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲ ﻓﺮﻣﺎﻳﻨﺪ‪:‬‬
> ‫»ﻟﻮﺡ ﻧﺎﻗﻮﺱ ﺭﺍ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﮐﻨﻴﺪ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ‬
> ‫ﻼ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻲ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺬﺍﺭﻱ ﺍﺳﺖ‬     ‫ﮐﻪ ﺟﻤﺎﻝ ﺍﻗﺪﺱ ﺍﺑﻬﻲ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﮐ ً‬
> 
> ‫‪ّ (۱‬‬
> ‫ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ ﺁﻗﺎﻱ ﻣﻌﺎﻧﻲ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ) ‪.(٣٦-٣٧‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                  ‫‪۲۹۰‬‬
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﺩﺍﻧﺎﻳﺎﻥ«‬
> ‫ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻣﺮ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻬﻴﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺑﺎﺷﻨﺪ ‪ .،‬ﻭﻟﻲ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺟﻤﻌﯽ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﻪ‬
> ‫ﻲ ﺍﻟﻮﺍﺡ ﻭ ﺁﻳﺎﺕ ﺭﺍ ﺗﻼﻭﺕ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ‪.‬‬‫ﺟﺎﻱ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺣﺪﺱ ﻭ ﮔﻤﺎﻧ ‪،‬‬
> ‫ﻭﺻﻴﺖ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻟﻮﺍﺡ‬  ‫ﻃﻮﻟﻲ ﻧﮑﺸﻴﺪ ﮐﻪ ﺧﺒﺮ ﺑﻌﺪﻱ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ‪ .‬ﻃﺒﻖ ّ‬
> ‫ﻭﺻﺎﻳﺎ ﺣﻀﺮﺕ ﺷﻮﻗﻲ ﺍﻓﻨﺪﻱ ﺑﻪ ﻭﻻﻳﺖ ﺍﻣﺮ ﻣﻨﺼﻮﺏ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ‬
> ‫ﻳﺎﺩ ﺧﺎﻃﺮﻩ‪،‬ﺍﻱ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﺣﺒﺎﻱ ﭘﻴﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ‬
> ‫ﭼﻄﻮﺭﺍﺣﺴﺎﺱ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺷﻮﻗﻲ ﺍﻓﻨﺪﻱ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺍﻭ‬
> ‫ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪:‬‬
> ‫ﻢ ﻭﻟﻲ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﻃﻔﻞ)ﺷﻮﻗﻲ ﺍﻓﻨﺪﻱ( ﺭﺍ ﺩﺭ‬     ‫»ﻣﻦ ﺁﺩﻡ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩﻱ ﻫﺴﺘ ‪،‬‬
> ‫ﮔﻬﻮﺍﺭﻩ ﺩﻳﺪﻡ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻡ ﮔﻔﺘﻢ ﻫﻴﭻ ﮐﺲ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺒﻬﺎﺀ‬
> ‫ﺪ ﺑﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻃﻔﻞ‪ .‬ﺍﺯ ﻭﻗﺘﻲ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ ﻣﺠﺬﻭﺏ ﺍﻭ ﺷﺪﻡ‪ .‬ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﻣﺠﺬﻭﺏ‬     ‫ﺑﺎﺷ ‪،‬‬
> ‫ﻭ ﺷﻴﻔﺘ |ﻪ ﮐﻮﺩﮎ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﭘﺴﺮﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﻮﻗﻲ ﻧﺎﻣﻴﺪﻡ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻃﻼﻉ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻡ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ ﻭ ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮﻱ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﭘﺴﺮﻡ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪«.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﺣﺎﻻ ﺩﻳﮕﺮ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳ ‪،‬ﺰ ﺟﺎﻣﻌﻪ‪،‬ﺍﻱ ﻗﻮﻱ ﻭ ﻣﺴﺘﺤﮑﻢ ﻭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ‬
> ‫ﺭﺷﺪ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺛﺒﺎﺕ ﻣﺎﻟﻲ ﻫﻢ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻣﺤﻔﻞ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ‬
> ‫ﺧﻮﺑﻲ ﺑﺎ ﺣﺎﮐﻢ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﺑﻌﻀﻲ‪،‬ﻫﺎ ﻣﻲ‪،‬ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﻫﻢ ﭘﻨﻬﺎﻧﻲ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺷﺪﻩ‬
> ‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻟﺬﺍ ﻣﺤﻔﻞ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻳﮏ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺧﻄﻴﺮ ﺭﺍ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺁﻥ ﺗﺄﺳﻴﺲ‬
> ‫ﺩﻭ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻳﮑﻲ ﭘﺴﺮﺍﻧﻪ ﻭ ﻳﮑﻲ ﺩﺧﺘﺮﺍﻧﻪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺍﺭﺱ ﻣﻨﺼﻮﺭﻱ ﻧﺎﻣﮕﺬﺍﺭﻱ ﺷﺪﻩ‬
> ‫ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺁﻗﺎﻳﺎﻥ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻭ ﺣﺴﺎﻣﻲ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺁﻗﺎﻱ ﻣﺼﻠﺢ ﻣﺴﺆﻭﻝ ﻣﺪﺭﺳ |ﻪ ﭘﺴﺮﺍﻧﻪ‬
> ‫ﺪ ﻫﺮ ﻣﺪﺭﺳﻪ‬  ‫ﻭ ﺧﺎﻧﻢ ﻫﺎ‪ :‬ﻧﺼﺮﺕ ﻣﻴﺜﺎﻗﻲ ﻭ ﺑﻬﻴﻪ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻣﺴﺆﻭﻝ ﻣﺪﺭﺳ |ﻪ ﺩﺧﺘﺮﺍﻧﻪ ﺑﻮﺩﻧ ‪،‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﺸﻬﺪﻱ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ‪ ,‬ﻧﻘﻞ ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻧﻲ ‪.٣٨‬‬
> ‫‪۲۹۱‬‬                               ‫‪ ۲۴‬ﺧﺮﻭﺝ‬
> 
> ‫ﺣﺪﻭﺩ ﭼﻬﻞ ﺩﺍﻧﺶ ﺁﻣﻮﺯ ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ ﻳﺎ ﭘﻨﺞ ﮐﻼﺱ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻣﻌﻠّﻤﻴﻦ ﻭ ﻣﺒﻠّﻐﻴﻦ ﺑﻬﺎﺋﻲ‬
> ‫ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﻬﺮﻱ ﺑﻪ ﺷﻬﺮﺩﻳﮕﺮ ﺳﻔﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺍﺭﺱ ﻫﻢ ﺗﺪﺭﻳﺲ ﻣﻲ‪،‬ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﺯ ﺟﻤﻠ |ﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺒﻠّﻐﻴﻦ ﺁﻗﺎﻱ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﻨﻴﺮ ﻧﺒﻴﻞ‪،‬ﺯﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺑﻪ ﺯﻭﺩﻱ ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺍﺭﺱ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ‬
> ‫ﻣﺴﺆﻭﻟﻴﻦ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻣﺪﺍﺭﺱ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ‬
> ‫ﮏ ﺭﺋﻴﺲ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻃﻮﺍﻳﻒ ﻣﺤﻠﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﺩﺭ ﻃﻲ‬           ‫ﻗﻮﺍﻡ ﺍﻟﻤﻠ ‪،‬‬
> ‫ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺑﺎﺯﺩﻳﺪﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻭ ﻣﺸﺎﻫﺪ |ﻩ ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺍﺭﺱ ﺑﺎ ﺍﻋﻄﺎﻱ ﻣﺒﻠﻐﻲ ﻭﺟﻪ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺻﺤﻪ ﮔﺬﺍﺭﺩ‪.‬‬
> ‫ﻧﻘﺪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺑﺮ ﻣﻤﺘﺎﺯ ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ ّ‬
> ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﻨﻴﺮ ﻧﺒﻴﻞ ﺯﺍﺩﻩ ﺩﺭ ﺣﻔﻆ ﻭ ﺣﺮﺍﺳﺖ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻧﻘﺸﻲ ﺑﻪ ﺳﺰﺍ ﺍﻳﻔﺎ‬
> ‫ﺪ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﺮﻭﺭ ﺍﺯ‬  ‫ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪۱۹۲۲‬ﮐﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧ ‪،‬‬
> ‫ﻣﻨﻄﻘ |ﻪ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﺑﺎ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻥ ﮔﺮﻭﻫﻲ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻗﺼﺪ ﺣﻤﻠﻪ‬
> ‫ﺑﻪ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﺟﻨﺎﺏ ﻧﺒﻴﻞ ﺯﺍﺩﻩ ﺍﺯ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺷﻬﺮ ﺧﻮﺍﺳﺖ‬
> ‫ﺗﺎ ﺷﺠﺎﻋﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﺮﻭﺭ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺣﺎﮐﻢ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ‬
> ‫ﻣﺮﺍﻭﺩ |ﻩ ﺧﻮﺑﻲ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺍﻫﺎﻟﻲ ﺳﺮﺷﻨﺎﺱ ﻭ ﻣﺘﻨ ّﻔﺬﻳﻦ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻣﻼﻗﺎﺕ‬
> ‫ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﻭ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺩﺭ ﻃﻲ ﺁﺯﺍﺭ ﻭ ﺍﺫﻳﺖ ﺳﺎﻟﻬﺎﻱ ﻗﺒﻞ ﺗﻌﺮﻳﻒ‬
> ‫ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻳﻖ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻭ‬
> ‫ﻣﺴﺆﻭﻟﻴﻦ ﺩﻭﻟﺘﻲ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ ﺻﻠﺢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ‪.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺳﻴﻞ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪ ‪ .،‬ﻭﻟﻲ ﺳﻴﻞ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۹۲۴‬ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﺸﺪﻧﻲ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺳﺪ ﻗﺪﻳﻤﻲ ﺷﻬﺮ ﻭﻳﺮﺍﻥ ﺷﺪ‪ .‬ﺳﻪ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻭ‬   ‫ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻳﮏ ﻫﻔﺘﻪ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺷﺪﻳﺪ ّ‬
> ‫ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻨﺎﺯﻝ ﺩﺭ ﺁﺏ ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺍﺷﻴﺎﺀ ﮔﺮﺍﻧﺒﻬﺎ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﺷﺪ‪ .‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯﮔﺮﺍﻧﺒﻬﺎﺗﺮﻳﻦ ﺍﺷﻴﺎﺀ‬
> ‫ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﻤﺎﻝ ﺗﺄﺳﻒ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺭﻓﺖ ﻣﺠﻤﻮﻋ |ﻪ ﻧﻔﻴﺲ ﺍﻟﻮﺍﺡ ﺻﺎﺩﺭﻩ ﺍﺯ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ‬
> ‫ﺟﻬﺖ ﺧﺎﻭﺭ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻫﺎﻟﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺯﻣﻴﻦ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺍﺯ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺣﺴﺎﻣﻲ ‪.٣٣٨‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ‪.٢٥٩‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                    ‫‪۲۹۲‬‬
> ‫ﺳﻄﺢ ﺁﺏ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﺳﺒﺎﺏ ﻣﻨﺰﻝ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﻲ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ ﺑﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ‪ ,،‬ﺑﻬﺎﺋﻲ ‪ ,‬ﻳﻬﻮﺩﻱ‪ ,‬ﻫﻤﻪ ﺑﻲ‪،‬ﺧﺎﻧﻤﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻤﮑﻲ ﺑﻪ ﻣﺤﻔﻞ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺍﺭﺳﺎﻝ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ‬
> ‫ﻣﺤﻔﻞ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻫﻢ ﺁﻥ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﺤﻔﻞ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﺟﺮﻳﺎﻥ‬
> ‫ﺍﻣﺮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻃﻼﻉ ﺷﻮﻗﻲ ﺍﻓﻨﺪﻱ‪ ,‬ﺣﻀﺮﺕ ﻭﻟﻲ ﺍﻣﺮﺍﷲ‪ ,‬ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻪ‬
> ‫ﺗﻤﺎﻡ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻧﻴﺎ ﺗﻠﮕﺮﺍﻓﻲ ﺍﺭﺳﺎﻝ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻤﮏ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ‬
> ‫ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻲ ﺑﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻲ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﺴﺎﻋﺪ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﮐﻪ ﺳﻴﻞ ﺧﺮﻭﺷﺎﻥ‬
> ‫ﻋﻘﺐ‪،‬ﻧﺸﻴﻨﻲ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ‪ ،‬ﺑﺎ ﮐﻤﮏ ﺳﺮﻣﺎﻳ |ﻪ ﻣﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﺍﺣﺒّﺎﻱ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺭﺳﺎﻝ ﮐﺮﺩﻩ‬
> ‫ﺪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ ﻫﺎ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﺎﺯ ﺳﺎﺯﻱ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻣﺤﻔﻞ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ‬          ‫ﺑﻮﺩﻧ ‪،‬‬
> ‫ﮐﻤﮏ ﻣﺎﻟﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﻭ ﺑﺎﺯﺳﺎﺯﻱ ﺷﻬﺮﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻳﮏ ﺣﻤﺎﻡ ﻋﻤﻮﻣﻲ ﻭ ﻳﮏ‬
> ‫ﺳﺪ ﺑﺮﺍﻱ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﺳﺎﺧﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﺷﻬﺮﻭﻧﺪﺍﻥ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬        ‫ّ‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻗﻄﻌﻪ ﺯﻣﻴﻨﻲ ﺭﺍ ﺧﺮﻳﺪﺍﺭﻱ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻳﮏ ﮔﻮﺭﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﻳﮏ‬
> ‫ﺣﻈﻴﺮﺓ ﺍﻟﻘﺪﺱ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﺨﺸﻲ ﺍﺯ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺭﺍ ﺧﺮﻳﺪﺍﺭﻱ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﺗﺎﻕ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻳﺎﺩﺑﻮﺩ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺳﺎﻝ‪ ۱۸۵۰‬ﺗﻌﻤﻴﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺻﺎﻟﺢ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﻲ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۵۳‬ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﻴﺮ‬
> ‫ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺳﺮﺍ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﺮﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺣﺎﻻ ﭘﻴﺮﻣﺮﺩﻱ ﺑﻮﺩ‪ .،‬ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ ﻗﺪﻡ‬
> ‫ﺯﺩﻥ ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺧﺎﻃﺮ |ﻩ ﺩﻻﻭﺭﻱ ﻫﺎ ﻭ ﺟﺎﻧﺒﺎﺯﻱ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻳﺎﺩ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﻭ ﻣﮑﺎﻧﻬﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺍﺟﺴﺎﺩ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ‬
> ‫ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۵۰‬ﺟﺎﻥ ﺑﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﻓﻦ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺳﺎﻳﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻣﺤﻔﻞ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ‬
> ‫ﻣﻘﺮﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ ّ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﺑﻪ ﻳﺎﺩ‬                   ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳ ‪،‬ﺰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺻﺎﻟﺢ ﻫﻢ ﻋﻀﻮ ﺁﻥ ﺑﻮ ‪،‬ﺩ ّ‬
> ‫ﺁﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻧﺒﺎﺯ ﻭ ﻣﻘﺪﺱ ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻫﻲ ﺑﻨﺎ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺻﺎﻟﺢ ﺍﺯ ﮐﻮﻩ‪،‬ﻫﺎ ﻫﻢ‬
> ‫ﺑﺎﻻ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﺎ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻱ ﺣﻮﺍﺩﺙ ﺁﻥ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻇﻬﺮﻱ ﮐﻪ ﻋﻠﻲ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﻗﺒﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺁﻥ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺑﻪ ﻳﺎﺩﺑﻮﺩ ﺷﻬﺎﻣﺖ‬‫ﺪ ّ‬‫ﮐﺸﺘﻪ ﺷ ‪،‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻣﺤﻤﻮﺩ ﻋﻠﻲ ‪»،‬ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ« ‪ ،٢٠٠٦-٢٠٠٧ ،‬ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻓﻮﺭﻳ |ﻪ ‪ ٢٠١١‬ﺩﺭ ﺳﺎﻳﺖ ‪neyrizfars.blogfa.‬‬
> ‫‪ ، com‬ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺣﺴﺎﻣﻲ ‪ .٢٦٥‬ﻣﻌﺎﻧﻲ ‪.٤٥-٤٨‬‬
> ‫‪۲۹۳‬‬                                    ‫‪ ۲۴‬ﺧﺮﻭﺝ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻭ ﺍﻳﺜﺎﺭ ﺍﻭ ﺍﺩﻋﻴﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻪ ﺟﻬﺖ ﺍﺭﺗﻘﺎﺀ ﺭﻭﺡ ﭘﺮﻓﺘﻮﺡ ﺍﻭ ﺗﻼﻭﺕ ﻧﻤﻮﺩ‪.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۹۲۵‬ﻣﺠﻠﺲ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﺿﻤﺤﻼﻝ ﻭ ﺍﻧﻘﺮﺍﺽ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻗﺎﺟﺎﺭ ﺭﺍ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺍﻋﻼﻡ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺭﺿﺎ ﺷﺎﻩ ﻓﺮﻣﺎﻧﺮﻭﺍﻱ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺷﺪ ﻭ ﺳﻠﺴﻠ |ﻪ ﭘﻬﻠﻮﻱ ﺭﺍ ﺑﻨﻴﺎﻥ ﮔﺬﺍﺭﺩ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺩﺭ ﺍﻣﻦ ﻭ ﺍﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺮﺩ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺩﺍﻣﻦ ﺑﻠﻮﺍ ﻭ ﺁﺷﻮﺑﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ‬
> ‫ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺳﻠﺴ |ﻪ ﻗﺎﺟﺎﺭ ﺩﺭ ﺷﻬﺮﻫﺎ ﻭ ﺭﻭﺳﺘﺎﻫﺎﻱ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﭘﺎ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> ‫ﻫﻢ ﺭﺳﻴﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪۱۹۲۸‬ﻭ ‪ ۱۹۲۹‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﮔﺮﻭﻩ ﻫﺎﻱ ﺁﺷﻮﺑﮕﺮﻱ ﺭﺍ ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﺪﻫﻲ‬
> ‫ﻼﺗﻲ ﮐﻪ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺳﺎﮐﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ‬‫ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺤ ّ‬
> ‫ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﻣﺒﻠﻎ ﻫﻨﮕﻔﺘﻲ ﭘﻮﻝ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻗﺘﻲ ﮐﻪ ﺑﺎ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﻧﻴﺮﻭﻱ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺩﻭﻟﺘﻲ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﻧﺪ ﻋﻘﺐ ﻧﺸﻴﻨﻲ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺳﺮﺗﺎﺳﺮ ﺍﻳﺎﻟﺖ ﻓﺎﺭﺱ ﻃﻮﺍﻳﻒ ﺑﺰﺭﮒ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﺑﺎ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻣﻘﺘﺪﺭ‬
> ‫ﻣﺮﮐﺰﻱ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﺭ |ﻩ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺷﻴﺨﻲ ﮐﻪ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻃﺎﻳﻔ |ﻪ‬
> ‫ﺗﺼﺮﻑ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺷﻬﺮ ﻣﺠﺎﻭﺭ ﺁﻥ ﺭﺍ‬      ‫ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻲ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻋﻬﺪﻩ ﺩﺍﺷﺖ ﻗﺼﺪ ّ‬
> ‫ﺦ ﺑﺮﺍﺩﺭﺯﺍﺩ |ﻩ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﺍﺳﺖ‬   ‫ﺩﺍﺷﺖ‪ ۴.‬ﺍﮐﺜﺮ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺷﻴ ‪،‬‬
> ‫ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪ ،۱۹۰۹‬ﻫﻴﺠﺪﻩ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﺮﺍﻱ ﻧﺠﺎﺕ ﺟﺎﻥ‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﻴﺦ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺩﻭﻟﺘﻲ ﺭﺍ ﺷﮑﺴﺖ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ‬
> ‫ﮐﻪ ﺷﻴﺦ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻬﺮ ﺷﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﻭﻳﺮﺍﻥ ﮐﻨﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ‬
> ‫ﺻﺎﺣﺐ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺒﻠﻎ ﻫﻨﮕﻔﺘﻲ ﭘﻮﻝ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ‪ .‬ﺍﺳﺎﻣﻲ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻭ ﻣﻴﺰﺍﻥ ﻭ ﻣﺒﻠﻎ ﭘﻮﻟﻲ ﮐﻪ‬
> ‫ﻼ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﺎﻡ ﺷﻴﺦ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ ﻣﺒﻠﻎ ﻫﺰﺍﺭ‬   ‫ﻣﻲ‪،‬ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﻣﺜ ً‬
> ‫ﻭ ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺭﻳﺎﻝ ﮐﻪ ﺑﻪ ﭘﻮﻝ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺒﻠﻎ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻬﻲ ﺑﻮﺩ ﺩﺭﺝ ﮔﺮﺩﻳﺪ‪ .‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺭﺑّﺎﻧﻲ ﻓﺼﻞ ‪.١٨ ,، ١٥‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻣﺸﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ‪» .‬ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﻳﺮﺍﻥ ‪ ١٩٢٦‬ﻣﻴﻼﺩﻱ« ‪ ،٢٠٠٩‬ﺳ ّﻮﻡ ﻧﻮﺍﻣﺒﺮ‪، ,٢٠١٠‬ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ ‪www.‬‬
> ‫‪ fouman.com‬ﺩ ّﻭﻡ ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ ٢٠١٠‬ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺳﻴّﺪ ﻋﺰﻳﺰ ﻳﺰﺩﻱ ﻭ ﺷﻴﺦ ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺰﺩﻱ ﺑﻮﺩﻧﺪ )ﺣﺴﺎﻣﻲ ‪.(٢٦٨‬‬
> ‫‪ (۴‬ﺷﻴﺦ ﺟﻮﺍﺩ )ﺣﺴﺎﻣﻲ ‪ ,، ٢٨٦‬ﻣﻌﺎﻧﻲ ‪.(٥٧‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                    ‫‪۲۹۴‬‬
> ‫ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪ ﻭﺣﻴﺪﻱ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻭﺳﺎﻃﺖ ﻧﻤﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪ ﻭﺣﻴﺪﻱ ﺑﻪ ﻧﺰﺩ‬   ‫ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻫﻤ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻘﺮﻭﺽ ﺑﻮﺩﻧ ‪،‬‬
> ‫ﺷﻴﺦ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺗﻘﺪﻳﻢ ﺟﺎﻥ ﻭ ﻣﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺷﻴﺦ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭ ﻣﺎﺑﻴﻦ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻭ ﺷﻴﺦ‬
> ‫ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺷﻴﺦ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪ ﻭﺣﻴﺪﻱ ﭘﻮﻝ‪،‬ﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ‬
> ‫ﺑﻪ ﺍﻭ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺩﻫﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪﻱ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺩﺍﺭﺍﻳﻲ ﻭ ﺍﻣﻼﮎ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ‬
> ‫ﺍﺯ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﻭﻳﺮﺍﻧﻲ ﻭ ﻏﺎﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻱ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺟﺮﺍ‬
> ‫ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺧﺴﺎﺭﺕ ﮐﻤﻲ ﻣﺘﺤﻤﻞ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﭼﻨﺪﻱ ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﺮﺍﻭﺩﻩ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﻲ ﮐﻪ‬
> ‫ﺪ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﻧﺪ ﺍﺯ ﺩﻭﻟﺖ ﮐﻤﮏ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﺎ ﻭﺭﻭﺩ‬      ‫ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﺴﺆﻭﻟﻴﻦ ﺷﻬﺮ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺩﺍﺷﺘﻨ ‪،‬‬
> ‫ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺷﻴﺦ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۹۳۰‬ﻡ‪ .‬ﻗﺎﻧﻮﻧﻲ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺗﺼﻮﻳﺐ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺁﻥ ﻫﺮ ﺍﻳﺮﺍﻧﻲ ﻣﻠﺰﻡ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﺗﺎ ﻳﮏ ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪ ﻭ ﻧﺎﻡ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﯽ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﺟﺎﻱ ﻧﺎﻡ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﺗﻮﻟّﺪ ﺧﻮﺩ ﻳﺎ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻭ ﻟﻘﺒﻲ ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺷﻨﺎﺳﺎﻳﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬           ‫ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﯽ ﺑﺎ ﻧﺎﻡ ّ‬
> ‫ﺷﺨﺼﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺛﺒﺖ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻧﺎﻡ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻫﺎﻟﻲ‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺷﺪ ﻳﮏ ﻧﻔﺮ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮ ﻋﻬﺪ ﻭ ﻣﻴﺜﺎﻕ‬
> ‫ﺪ‬‫ﺍﻣﺮ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻄﻴﻊ ﻭ ﻣﻨﻘﺎﺩ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﻭ ﺣﻀﺮﺕ ﻭﻟﻲ ﺍﻣﺮﺍﷲ ﺑﻮﺩﻧ ‪،‬‬
> ‫ﺍﺳﺎﻣﻲ ﺑﺎ ﺧﺼﺎﻳﻞ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺍﺳﺎﻣﻲ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺍﺣﺒّﺎﻱ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺩﺍﺩﻩ‬
> ‫ﺑﻮﺩ ﻣﻲ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﻧﺎﻣﻬﺎﻳﻲ ﺍﺯ ﻗﺒﻴﻞ ﺛﺎﺑﺖ ‪ ,،‬ﻣﻴﺜﺎﻗﻲ ‪ ,،‬ﺑﻬﻴﻦ ﺁﻳﻴﻦ ‪ ,،‬ﭘﻴﻤﺎﻧﻲ ‪ ,،‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ‪ ,،‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪,،‬‬
> ‫ﺷﻬﻴﺪ ﭘﻮﺭ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩﻱ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺻﺪﻕ ﻭ ﺻﻔﺎ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﻣﺮ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺩﺭ‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻣﺘﺤﻤﻞ ﻣﺼﺎﺋﺐ ﻭ ﺑﻼﻳﺎ ﺷﺪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻣﺤﻠﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺁﻧﻘﺪﺭ‬
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺩ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻗﺎﺋﻞ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﻲ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۹۳۳‬ﺑﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎﻗﻲ ﺷﺘﺎﻓﺖ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪.١٦٧‬‬
> ‫‪۲۹۵‬‬                                 ‫‪ ۲۴‬ﺧﺮﻭﺝ‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﺗﺎ ﺍﻭﺧﺮ ﺩﻫ |ﻪ ‪ ۱۹۳۰‬ﺗﻀﻴﻴﻘﺎﺕ ﻭ ﻣﺼﺎﺋﺐ ﺷﺪﻳﺪ ﻭﮔﺴﺘﺮﺩ |ﻩ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> ‫ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻓﻘﻂ ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﻭ ﺁﺯﺍﺭﻫﺎﻱ ﺟﺰﺋﻲ ﺩﺍﺋﻤﻲ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﺁﻓﺘﻬﺎﻱ‬
> ‫ﻓﺼﻠﻲ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺭﺍ ﺑﺮﻋﺮﺻ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺗﻨﮓ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺁﺯﺍﺭﻫﺎ ﻭ‬
> ‫ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﻫﺎ ﺑﺎﻋﺚ ﺗﻀﻌﻴﻒ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺑﺎ ﺷﺮﻭﻉ ﺟﻨﮓ ﺧﺎﻧﻤﺎﻧﺴﻮﺯ ﺩ ّﻭﻡ ﺟﻬﺎﻧﻲ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺑﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻧﻴﺎ ﻗﻄﻊ ﮔﺮﺩﻳﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺑﺪﮔﻮﻳﻲ ﺑﺮﻋﻠﻴﻪ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺗﺎ ﭼﻨﺪﻳﻦ‬
> ‫ﺳﺎﻝ ﺍﻳﻨﮑﺎﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺖ‪ ۱.‬ﺍﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺗﺤﺮﻳﮏ ﺑﻪ ﮐﺸﺘﻦ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ ,‬ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻪ‬
> ‫ﺧﻮﺑﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺍﻭ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﻣﺴﺆﻟﻴﻦ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﮐﻨﺎﺭ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﻋﻮﺽ ﺍﻭ ﻫﺮ ﺟﻤﻌﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﻻﻱ ﻣﻨﺒﺮ ﺑﺎ ﻭﻋﻆ ﻭ ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻲ ﺧﻮﺩ ﺳﺒﺐ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﮐﻪ‬
> ‫ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻧﻔﺮﺕ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺭﻭﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺗﺸﻮﻳﻖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‬
> ‫ﺗﺎ ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﻨﻨﺪ ‪ ,،‬ﺗﺠﺎﺭﺕ ﻭ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﺑﺎ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﺘ ّﻮﻗﻒ ﮐﻨﻨﺪ‬
> ‫ﻭ ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﻲ ﻭ ﺭﻓﺎﻗﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻭ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺮ ﺭﺍﻩ‬
> ‫ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺁﺯﺍﺭ ﺩﻫﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺍﺯ ﻋﻠﻲ ﺍﮐﺒﺮ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺎﻍ ﻣﻴﻮ |ﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ‬
> ‫ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺷﻬﺮ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﻔﺮﻭﺷﺪ‪ .‬ﺁﻗﺎﻱ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﮑﺮﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻋﻮﺽ ﺩﺳﺘﻮﺭ‬
> ‫ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺑﺎﻍ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﻳﺪﻧﺪ ﻭ ﺁﺏ ﺁﻧﺠﺎ ﺭﺍ ﻗﻄﻊ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﭘﻠﻴﺲ ﻫﺎﻱ ﻣﺤﻠّﻲ ﺑﻪ‬
> ‫ﻗﺪﺭﻱ ﺍﺯﺍﻳﻦ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﻲ‪،‬ﺗﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺟﺮﺃﺕ ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻣﺎﻧﻊ ﮐﺎﺭﻫﺎﻱ ﺍﻭ ﺷﻮﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺳﻴّﺪﻱ ﮐﻪ ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﺗﻠﻘﻴﻨﺎﺕ ﺍﻳﻦ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ‬
> ‫ﺪ ﺭﺍﻩ‬
> ‫ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﺑﻪ ﺟﺴﺘﺠﻮﻱ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﻍ ﻭ ﮐﺸﺘﺰﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﺑﻮﺩﻧ ‪،‬‬
> ‫ﺍﺧﺎﺫﻱ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻧﻴﺮﻭﻱ‬  ‫ﺍﻓﺘﺎﺩ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺭﺑﻮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺒﻠﻎ ﻫﻨﮕﻔﺘﻲ ﭘﻮﻝ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻮﺍﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺁﻧﻬﺎ ّ‬
> ‫ﭘﻠﻴﺲ ﻫﻴﭻ ﻋﻤﻠﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﻱ ﺍﻳﻦ ﺳﻴّﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺪﺍﺩ ‪ ,،‬ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭ ﺑﺎ ﺍﺟﺎﺯ |ﻩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ‬
> ‫ﻋﻤﻞ ﻣﯽ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻳﮏ ﺭﻭﺯ ﮐﻪ ﻋﺒﺪﺍﻟﺴﻤﻴﻊ ﺷﻬﻴﺪ ﭘﻮﺭ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺮﺍﺩﺭﺯﺍﺩ |ﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺎﻍ‬
> ‫ﺧﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﮐﺎﺭ ﺑﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺳﻴّﺪ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﺍﻧﺶ ﺑﻪ ﺑﺎﻍ ﺍﻭ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ‬
> ‫ﺑﻪ ﺑﺎﻻﻱ ﮐﻮﻩ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻋﺒﺪﺍﻟﺴﻤﻴﻊ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺯﻧﺠﻴﺮﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺯﺍﺩﻩ ﺍﺵ ﺭﺍ ﺑﺎ ﭼﻤﺎﻕ‬
> 
> ‫ﻣﺤﻲ ﺍﻟّﺪﻳﻦ ﻓﺎﻟﻲ )ﺣﺴﺎﻣﻲ ‪.(٢٩٦‬‬
> ‫‪ (۱‬ﺳﻴّﺪ ّ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                 ‫‪۲۹۶‬‬
> ‫ﺷﺪﺕ ﺯﺩﻧﺪ‪ .‬ﺳﻴّﺪ ﺍﺯ ﻋﺒﺪﺍﻟﺴﻤﻴﻊ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺳﻠﺤ |ﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺩﻫﺪ ﻭ‬     ‫ﺑﻪ ّ‬
> ‫ﻋﺒﺪﺍﻟﺴﻤﻴﻊ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﺳﻠﺤﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﺩﻭ ﺭﻭﺯ ﺁﻥ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‬
> ‫ﻭ ﺑﻪ ﺿﺮﺏ ﻭ ﺷﺘﻢ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﻓﻘﻂ ﻭﻗﺘﻲ ﮐﻪ ﻳﮏ ﺟﻠﺪ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻮﭼﮏ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ‬
> ‫ﺗﻮﺟﻬﻲ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻓﺖ ﺍﺯ‬ ‫ﻣﺒﻠﻎ ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﻭﺟﻪ ﻧﻘﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺒﻠﻎ ﻗﺎﺑﻞ ّ‬
> ‫ﻃﺮﻑ ﻣﺎﺩﺭ ﻋﺒﺪﺍﻟﺴﻤﻴﻊ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺭ ﺁﻥ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣﺎﺩﺭ‬
> ‫ﻋﺒﺪﺍﻟﺴﻤﻴﻊ ﻳﮏ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺖ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺠﻴﺪ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻥ ﺳﻴّﺪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻭ‬
> ‫ﺑﻪ ﺣﻘﺎﻧﻴﺖ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ‪ ,‬ﺣﺘﻲ ﺍﮔﺮ ﺳﻴّﺪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ‬
> ‫ﻋﺒﺪﺍﻟﺴﻤﻴﻊ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺯﺍﺩﻩ ﺍﺵ ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﻳﮏ ﭘﺰﺷﮏ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻌﺎﻳﻨﻪ ﻭ ﺩﺭﻣﺎﻥ‬
> ‫ﻋﺒﺪﺍﻟﺴﻤﻴﻊ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻣﺪ ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﻟﺒﺎﺱ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻮﻧﻴﻦ ﺍﻭ ﺑﺮ ﺭﻭﻱ ﺑﺪﻧﺶ ﺧﺸﮏ‬
> ‫ﺷﺪﻩ ﻭ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﻌﺎﻟﺠ |ﻪ ﺯﺧﻢ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﺪﻥ ﻋﺒﺪﺍﻟﺴﻤﻴﻊ ﺷﺶ ﻣﺎﻩ ﻃﻮﻝ ﮐﺸﻴﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺁﺛﺎﺭ ﺟﺮﺍﺣﺖ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﺍﻭ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻴّﺪ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۹۴۷‬ﻡ‪ .‬ﺷﻴﺦ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻋﻬﺪﻳﻪ ﺭﺍ ﺩﺯﺩﻳﺪﻩ‪ ۲‬ﻭ ﺑﻪ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ‬
> ‫ﺷﺪﺕ ﻣﻮﺭﺩ ﺿﺮﺏ ﻭ ﺷﺘﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺷﻴﺦ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻳﮏ ﺟﻠﺴ |ﻪ ﻣﻼﻗﺎﺕ‬         ‫ﺑﺮﺩ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ّ‬
> ‫ﻭ ﻣﺤﺎﻭﺭﻩ ﺑﻴﻦ ﺁﺧﻮﻧﺪﻱ ﮐﻪ ﻋﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﮐﻴﻨﻪ ﻭ ﺗﻨﻔﺮ ﻋﻠﻴﻪ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺟﻨﺎﺏ‬
> ‫ﻃﺮﺍﺯﺍﷲ ﺳﻤﻨﺪﺭﻱ‪ ,‬ﮐﻪ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻣﺒﻠّﻐﻴﻦ ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﺑﺮﮔﺰﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ‪ .‬ﺣﺎﮐﻢ‬
> ‫ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺍﺯ ﻗﺒﻮﻝ ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺟﻠﺴﻪ ﺑﺤﺚ ﻭ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﻣﻨﻈﻮﺭﻱ‬
> ‫ﺩﺍﺭﺩ ﺁﻥ ﺟﻠﺴﻪ ﺭﺍ ﻟﻐﻮ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺟﻨﺎﺏ ﺳﻤﻨﺪﺭﻱ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻫﺪ‪.‬‬
> ‫ﺁﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺑﻪ ﺳﻴّﺪ ﻣﺰﺑﻮﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﺷﻴﺦ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺍﻳﻦ ﺁﺑﺮﻭﺭﻳﺰﻱ‬
> ‫ﮐﺘﮏ ﺑﺰﻧﻨﺪ‪ .‬ﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺷﻴﺦ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﻨﺸﻲ ﻣﺤﻔﻞ ﻧﺎﻣﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺩﺭ‬
> ‫ﻣﻮﺭﺩ ﻭﺿﻊ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻪ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻭ ﻣﺴﺆﻭﻟﻴﻦ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ‬
> ‫ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﺮﺷﻨﺎﺱ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﺷﻌﺎﻋﻲ‪ ,‬ﮐﻪ ﭘﺴﺮ ﻋﻤﻮﻱ ﺷﻴﺦ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺑﻮﺩ‪,‬‬
> ‫ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻴﺦ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺳﺮ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﻧﻴﻦ ﻭ ﺑﺪﻥ‬
> ‫ﺪ ﺁﻥ ﺳﻴّﺪ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻱ ﺑﻠﻨﺪ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺯﺩ ﻭ ﻣﻲ‪،‬ﮔﻔﺖ‪:‬‬     ‫ﻣﻀﺮﻭﺏ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﺩﻭﺭ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧ ‪،‬‬
> ‫»ﺣﺎﻻ ﺑﺮ ‪،‬ﻭ ﺑﻪ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺁﻥ ﻧﺎﻣﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﮐﺬﺍﻳﻲ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻩ ﻭ ﺑﺒﻴﻦ ﮐﻪ ﭼﻄﻮﺭ‬
> ‫ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮ ﺭﺍ ﮐﺘﮏ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺯﺩ‪ «.‬ﻭ ﺷﻴﺦ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺩﺭﺟﻮﺍﺏ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺍﻧﺸﺎﺀﺍﷲ ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﺭ‬
> ‫‪ (۱‬ﺍﺯ ﮔﻔﺘﮕﻮﻳﻲ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻢ ﻧﻮﺭﺍ )ﺷﻬﻴﺪﭘﻮﺭ( ﺟﻴﻤﺮ‪ ,‬ﺁﮔﺴﺖ ‪ ٢٠١٠‬ﻣﻴﻼﺩﻱ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪٣٧٩ ، ,۲.‬‬
> ‫‪۲۹۷‬‬                                ‫‪ ۲۴‬ﺧﺮﻭﺝ‬
> 
> ‫ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ‪ «.‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﺁﻣﺪﻧﺪ‬
> ‫ﻭ ﺑﺎ ﺍﺳﻠﺤﻪ ﺑﻪ ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﺍﻭ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺫﻳﺖ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﻭ ﮐﺎﺭﻫﺎﻱ‬
> ‫ﺩﻳﮕﺮﻱ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﻴّﺪ ﮐﺮﺩ ‪ ،‬ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻨﺰﻝ ﺷﻴﺦ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻳﮏ ﻣﺴﺠﺪ‬
> ‫ﺳﺎﺧﺖ‪ ,‬ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﻋﻬﺪﻳﻪ ﺁﻥ ﺷﻬﺮﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﺁﺑﺎﺩﺍﻥ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺭﺁﻧﺠﺎ ﺳﺎﮐﻦ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻴّﺪ ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩﺵ ﺩﺭ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﺑﻪ ﻳﮏ ﭘﻴﺮ ﺯﻥ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺩﺳﺖ‬
> ‫ﻭ ﭘﺎﻱ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺷﮑﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺑﺎﻍ ﻭ ﺍﻻﻏﺶ ﺭﺍ ﺩﺯﺩﻳﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﭘﻴﺮ ﺯﻥ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻼﺹ ﺷﺪ‪ .‬ﻳﮏ ﺭﻭﺯ ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﺎﻱ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺩﺭ ﺑﺴﺘﺮ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﺍﺯ ﭘﻨﺠﺮ |ﻩ‬
> ‫ﻣﺪﺗﯽ ﺑﻌﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ‬   ‫ﺍﺗﺎﻗﺶ ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻻﻏﺶ ﺑﺎ ﺑﺪﻥ ﺧﻮﻧﻲ ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ّ .‬‬
> ‫ﺑﻪ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﺎﺯﺭﺱ ﺍﻣﻼﮎ ﺁﻥ ﻧﻮﺍﺣﻲ ﮐﻪ ﻓﺮﺟﻲ ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺷﺖ ﻗﺎﺻﺪﻱ‬
> ‫ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﺰﺩ ﺳﻴّﺪ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺭ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺳﻴّﺪ ﺑﺎ‬
> ‫ﺿﺮﺏ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺁﻥ ﻗﺎﺻﺪ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﺎﻱ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺁﻗﺎﻱ ﻓﺮﺟﻲ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺏ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﻞ ﺳﻴّﺪ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺿﺮﺏ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻩ‪ ,‬ﺟﺴﺪ ﺳﻴّﺪ ﺭﺍ ﺑﺮ ﭘﺸﺖ ﺍﻻﻏﯽ‪ ,‬ﮐﻪ ﺳﻴﺪ‬     ‫ﻋﻤ ‪،‬‬
> ‫ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ ﺯﻥ ﻏﺼﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ ,‬ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ ﺍﻧﻈﺎﺭﻋﻤﻮﻡ‬
> ‫ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﻫﻤﻪ ﻋﺒﺮﺕ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ‪ ۲‬ﻭ ﺑﻌﺪ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﻧ |ﻪ‬
> ‫ﺻﺎﺣﺒﺶ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﻣﺤﺮﮎ ﺍﻳﻦ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺩﺭ ﺳﻴّﺪ ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺑﻮﺩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ‬           ‫ﺁﺧﻮﻧﺪﻱ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﻭ ّ‬
> ‫ﻣﻮﺍﻋﻆ ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺝ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺗﻮﻫﻴﻦ‪،‬ﺁﻣﻴﺰ ﻭ ﺩﺷﻨﺎﻡ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺳﺎﺧﺖ ﻭ ﺍﺯ‬
> ‫ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﻧﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺍﺯ ﺣ ّﻤﺎﻡ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻋﻤﻮﻣﻲ ﺷﻬﺮ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﻋﻼﻥ‬
> ‫ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻟﺠ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺯﻧﻨﺪ ‪ ,،‬ﻣﻐﺎﺯﻩ‪،‬ﺩﺍﺭﺍﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻮﺍﺩ ﻏﺬﺍﻳﻲ ﺑﻪ‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻔﺮﻭﺷﻨﺪ‪ ,‬ﻣﺪﺍﺭﺱ ﺍﺯ ﻗﺒﻮﻝ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﮐﻨﻨﺪ ‪ ,،‬ﻋﻘﺪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺁﻧﻬﺎ ﻏﻴﺮ‬
> ‫ﻗﺎﻧﻮﻧﻲ ﺍﻋﻼﻡ ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎﻣﺸﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺣﺴﺎﺏ ﺁﻳﻨﺪ ﻭ ﻧﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﻣﺮﺩﻩ ﻫﺎﻳﺸﺎﻥ‬
> ‫ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﻮﺭﺳﺘﺎﻥ ﻋﻤﻮﻣﻲ ﺷﻬﺮ ﺩﻓﻦ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﻗﺒﻮﺭ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺭﺍ ﺧﺮﺍﺏ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻣﺤﺼﻮﻻﺕ ﻭ ﺩﺍﻡ‪،‬ﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺑﺒﺮﻧﺪ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺣﺴﺎﻣﻲ ‪٢٩٦‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪٣٨٠ ,٢ .‬‬
> ‫‪ (۳‬ﺣﺴﺎﻣﻲ ‪ .٢٩٦‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪٣٧٤ ,٢ .‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                  ‫‪۲۹۸‬‬
> ‫ﻣﻮﺝ ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻔﺮ ﻭ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺯﻧﻬﺎ ﻭ ﺩﺧﺘﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺑﺮﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻫﻤﺴﺮ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺣﺒﻴﺒﺎﷲ‬
> ‫ﻣﻌﻤﺎﺭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﺷﻮﻫﺮﺵ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺁﺩﺍﺏ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺭﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﺭﺍﺿﻲ‬
> ‫ﻧﺒﻮﺩ‪ .‬ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻭ ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﺗﻠﻘﻴﻨﺎﺕ ﺁﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﺴﻤﻮﻡ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻣﺤﻔﻞ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ‬
> ‫ﺑﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺣﺒﻴﺐ ﺍﷲ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻧﺎﺧﻮﺵ‪،‬ﺁﻳﻨﺪ ﻫﻤﺴﺮﺵ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ‬
> ‫ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻲ ﻭ ﺻﺒﺮ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﺪ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻗﻠﺐ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻨﻔﺮ ﭘﺎﮎ ﺳﺎﺯﺩ ‪ .،‬ﻭﻟﻲ ﻗﻠﺐ‬
> ‫ﻫﻤﺴﺮ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺣﺒﻴﺐ ﺍﷲ ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﺭﻭﺯ ﺳﺨﺖ‪،‬ﺗﺮ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﺗﺎ ﺟﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺑﻪ‬
> ‫ﮐﺸﺘﻦ ﺷﻮﻫﺮﺵ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺎﺩ ‪،‬ﺭ ﺑﺮﺍﺩ ‪،‬ﺭ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻭ ﺧﺪﻣﺘﮑﺎﺭﺧﺎﻧﻪ‬
> ‫ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻨﺪ‪ ۱.‬ﻳﮏ ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪۱۹۴۲‬‬
> ‫ﻡ‪ ۲.‬ﻭﻗﺘﻲ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺣﺒﻴﺐ ﺍﷲ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻝ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤ |ﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻳﮑﻲ‬
> ‫ﺍﺯ ﺍﺗﺎﻗﻬﺎ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺣﺒﻴﺐ ﺍﷲ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﺩﺭﺍﺯ ﮐﺸﻴﺪ ﻭ ﺧﻮﺍﺑﺶ‬
> ‫ﺑﺮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺧﻔﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ‬
> ‫ﻣﺮﺩﻥ ﺍﻭ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺣﺎﺻﻞ ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺎ ﻧﻮﮎ ﭼﺎﻗﻮ ﭘﻮﺳﺖ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺧﺮﺍﺵ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪ .‬ﺧﻮﻥ ﺍﺯ‬
> ‫ﭘﻮﺳﺘﺶ ﻓﻮﺍﺭﻩ ﺯﺩ ﻭﻟﻲ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺣﺒﻴﺐ ﺍﷲ ﻫﻴﭻ ﺣﺮﮐﺘﻲ ﻧﮑﺮﺩ ﻭ ﻣﻬﺎﺟﻤﻴﻦ ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻧﺪ‬
> ‫ﺍﻭ ﺑﻴﺠﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﺗﺒﺮ ﺿﺮﺑﻪ ﻣﺤﮑﻤﻲ ﺑﻪ ﺳﺮﺵ ﻭﺍﺭﺩ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺸﻐﻮﻝ‬
> ‫ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﻘﺸ |ﻪ ﺷﻮﻡ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺩﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﺧﺮﺩﺳﺎﻝ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺣﺒﻴﺐ ﺍﷲ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻴﺪﺍﺭ‬
> ‫ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﻭﺣﺸﺖ‪،‬ﺯﺩﻩ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻣﺎﺩﺭﺷﺎﻥ ﻓﻮﺭﻱ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﮔﻔﺖ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﺩﻭﺭ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﻣﺎﺩﺭ ﺯﻥ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺣﺒﻴﺐ ﺍﷲ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺁﻥ ﺩﻭ ﮐﻮﺩﮎ‬
> ‫ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﮑﺸﻨﺪ ﺗﺎ ﺷﺎﻫﺪﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﻗﺘﻞ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ‪ .،‬ﻭﻟﻲ ﻣﺎﺩﺭ ﺩﺧﺘﺮﻫﺎ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺭﺍ ﻗﺎﻧﻊ‬
> ‫ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻨﻮﺯ ﮐﻮﭼﮏ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺍﺗﻔﺎﻗﻲ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻗﺎﺗﻠﻴﻦ‬
> ‫ﻧﻤﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﺭﮎ ﺟﺮﻡ ﺭﺍ ﮐﺠﺎ ﻣﺨﻔﻲ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻼﻓﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺗﺸﮏ ﺧﻮﻧﻴﻦ‬
> ‫ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺣﺒﻴﺐ ﺍﷲ ﻭ ﻃﻨﺎﺏ ﻭ ﺗﺒﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﮏ ﺍﺗﺎﻕ ﻣﺨﻔﻲ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺟﺴﺪ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﻴﺮﻭﻥ‬
> ‫ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﻳﮏ ﭼﺎﻫﻲ ﮐﻪ ﺁﺏ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺷﺎﻳﻊ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺣﺒﻴﺐ ﺍﷲ ﮔﻢ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻪ‬
> ‫ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺸﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺗّﻬﺎﻡ ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺎ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻭ ﻓﻐﺎﻥ‬
> ‫ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﻲ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺣﺒﻴﺐ ﺍﷲ ﺩﻳﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﻳﮏ ﺟﻠﺴﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ‬
> ‫ﺧﺮﻡ ﺑﻮﺩ )ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪.(۱۹٢‬‬
> ‫‪ (۱‬ﺍﻳﻦ ﺧﻮﻳﺸﺎﻭﻧﺪ ﻣﺤ ّﻤﺪ‪ ,‬ﭘﺴﺮ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﻋﺴﮕﺮ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻧﺎﻡ ﺧﺪﻣﺘﮑﺎﺭ ّ‬
> ‫‪ (۲‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺝ‪ .٣٧٥، ,٢ .‬ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪۱۹٢‬‬
> ‫‪۲۹۹‬‬                                ‫‪ ۲۴‬ﺧﺮﻭﺝ‬
> 
> ‫ﺷﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﺮﺍﺩﺭﺯﺍﺩ |ﻩ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺣﺒﻴﺐ ﺍﷲ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﭘﺮﺱ ﻭ ﺟﻮ ﺍﺯ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ‪،‬ﻫﺎ‬
> ‫ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﺧﺒﺮﻱ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻳﺎ ﻧﻪ‪ .‬ﻣﺎﺩﺭﺯﻥ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻫﻢ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻤﮑﻲ‬
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﺷﻬﺮﺑﺎﻧﻲ ﻓﺮﺳﺘﺎ ‪،‬ﺩ ﺍﻣﺎ ﻫﻤ |ﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﺤﻔﻞ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻗﺪﺭﻱ ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ‬
> ‫ﻣﺸﮑﻮﮎ ﺁﻣﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺳﺎﺑﻘ |ﻪ ﻣﺸﮑﻼﺕ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﻳﻦ ﺯﻭﺝ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﻪ‬
> ‫ﻧﺰﺩ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻣﺴﺆﻭﻝ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﻣﺎﺟﺮﺍﻱ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ ﻫﻤﺴﺮ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺣﺒﻴﺐ ﺍﷲ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﮔﻮ‬
> ‫ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺣﺒﻴﺐ ﺍﷲ ﻣﻲ‪،‬ﮔﺸﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺟﺴﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻪ‬
> ‫ﭼﺎﻩ ﻋﻤﻴﻖ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣﺄﻣﻮﺭﺍﻥ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻝ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺣﺒﻴﺐ‪،‬ﺍﷲ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺑﺎﺯﺭﺳﻲ ﻣﺪﺍﺭﮎ‬
> ‫ﺟﺮﻡ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻫﻤﺴﺮﺍﺳﺘﺎﺩ ﺣﺒﻴﺐ‪،‬ﺍﷲ ﺭﺍ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺑﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﻪ‬
> ‫ﻗﺘﻞ ﺷﻮﻫﺮﺵ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻫﻤﺪﺳﺘﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﻱ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﻤ |ﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺴﺮ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺣﺒﻴﺐ ﺭﺍ ﻋﺎﻣﻞ ﺍﺻﻠﻲ ﻧﻘﺸ |ﻪ ﻗﺘﻞ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻳﮏ ﺍﻓﺴﺮ‬
> ‫ﺷﻬﺮﺑﺎﻧﻲ ﺑﻨﺎﻡ ﺁﻗﺎﻱ ﺳﻤﻨﺪﺭﻱ ﮐﻪ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺑﻮﺩ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺭﺳﻴﺪﮔﻲ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ‬
> ‫ﺷﺪ‪ .‬ﻗﺎﺗﻼﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺷﻬﺮ ﻓﺴﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪ‪ .‬ﻣﺎﺩﺭ ﺯﻥ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺣﺒﻴﺐ ﺩﺭ ﺣﺒﺲ ﺟﺎﻥ‬
> ‫ﺳﭙﺮﺩ‪ .‬ﻫﻤﺴﺮ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺣﺒﻴﺐ ‪ ,،‬ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺯﻥ ﻭ ﺧﺪﻣﺘﮑﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﺴﺮ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺣﺒﻴﺐ ﺑﺎ ﺧﺪﻣﺘﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻓﻘﺮ‬
> ‫ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻓﺎﺻﻠ |ﻪ ﮐﻮﺗﺎﻫﻲ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﻫﻤﺴﺮ ﺍﻭ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ‬
> ‫ﺍﻭ ﺑﻪ ﻋﻠّﺖ ﻳﮏ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ‪.‬‬
> ‫ﻳﮏ ﺯﻥ ﺟﻮﺍﻥ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺍﺷﺮﺍﻗﻴﻪ ﺑﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﺗﺤﺮﻳﮑﺎﺕ ﺍﻳﻦ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ ﭘﺎﺷﻴﺪﻥ‬
> ‫ﺗﺨﻢ ﮐﻴﻨﻪ ﻭ ﺗﻨﻔﺮ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺷﺪﻳﺪﴽ ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺯﺍﺭ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﮐﻪ ﺩﺧﺘﺮ‬
> ‫ﺟﻮﺍﻧﻲ ﺑﻴﺶ ﻧﺒﻮﺩ ‪ ،‬ﺍﺷﺮﺍﻗﻴﻪ ﻃﻌﻢ ﺗﻠﺦ ﺩﺷﻨﺎﻡ ﻭ ﭘﺮﺗﺎﺏ ﺳﻨﮓ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻤﺴﺎﻻﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ‬
> ‫ﺭﺍﻩ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﭼﺸﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ ﺣﺘّﻲ ﮐﺘﺎﺏ‪،‬ﻫﺎ ﻭ ﻏﺬﺍﻳﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻣﻲ ﺑﺮﺩ‬
> ‫ﺣﺴﺎﺳﻲ ﺑﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ‬      ‫ﺍﺯ ﺩﺳﺘﺶ ﻣﻲ‪،‬ﺭﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﮐﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﻣﺤﺠﻮﺏ ﻭ ّ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﺍ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﺪ ‪ .،‬ﻭ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﺒﺐ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﺵ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﺪﺗّﯽ ﺑﻌﺪ ﺍﻭ ﺑﺎ ﻳﮏ ﻣﺮﺩ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ‪.‬‬
> ‫ﺪ ﺍﻣﺎ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺷﻮﻫﺮ ﺍﺷﺮﺍﻗﻴﻪ‪,‬‬
> ‫ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﻌﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ﻫﻤﺴﺮ ﺧﻮﺑﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺷﻮﻫﺮﺵ ﺑﺎﺷ ‪،‬‬
> ‫ﮐﻪ ﺷﺪﻳﺪﺍ ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﻣﻮﻋﻈﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺁﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﮐﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺑﺪﮔﻮﻳﻲ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‪ ,‬ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ,‬ﺑﺎ ﺯﻭﺭ ﺍﺷﺮﺍﻗﻴﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺴﺠﺪ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺍّﻣﺎ ﺍﺷﺮﺍﻗﻴﻪ ﻗﺒﻮﻝ‬
> ‫ﻧﮑﺮﺩ‪ .‬ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻫﻤ ‪،‬ﻪ ﺍﻭ ﻫﻤ |ﻪ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩ ‪ .،‬ﻭﻟﻲ ﺷﻮﻫﺮ ﺍﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                  ‫‪۳۰۰‬‬
> ‫ﻧﻤﻲ‪،‬ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺣﺘﻲ ﺑﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺑﺮﻭﺩ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﺿﻴﺎﻓﺖ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﻴﺸﺘﺮ‬
> ‫ﻭﻗﺘﻬﺎ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺷﻮﻫﺮﺵ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﺠﺲ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ‪ ,‬ﭼﻪ ﮐﻪ ﻳﮏ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺳﻞ ﻭ ﺑﻌﺪ‬ ‫ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺗﺤﺖ ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻄﻲ ﺍﺷﺮﺍﻗﻴﻪ ﺑﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ّ‬
> ‫ﺑﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﺳﺮﻃﺎﻥ ﻣﺒﺘﻼ ﺷﺪ‪ .‬ﻭﻟﻲ ﺷﻮﻫﺮﺵ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺪﺍﻭﺍﻱ ﺍﻭ ﻫﻴﭻ ﺍﻗﺪﺍﻣﻲ ﻧﮑﺮﺩ‪ .‬ﺩﺭ‬
> ‫ﺭﻭﺯ ﻫﺎﻱ ﺁﺧﺮﻋﻤﺮﺍﺷﺮﺍﻗﻴﻪ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺭﻓﺖ ﺗﺎ ﻣﺪﺗﻲ ﻧﺰﺩ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﮐﻨﺪ ﻭ‬
> ‫ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﺮ ﺩﺭ ﺳﻦ ‪ ۴۰‬ﺳﺎﻟﮕﻲ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ‪ .‬ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﻠﺴﺘﺎﻥ ﺟﺎﻭﻳﺪ ﺷﻬﺮ ﺷﻴﺮﺍﺯ‬
> ‫ﺩﻓﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺩﻝ ﺗﺎﺭﻳﮑﻲ ﺷﺒﻲ ﺍﺯ ﺷﺒﻬﺎﻱ ﺳﺎﻝ‪ ۱۹٤٦‬ﻡ ‪ .،‬ﺟﻬﺎﻧﺘﺎﺏ ﺳﺮﺩﺍﺭﻱ ﮐﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﻫﻔﺖ‬
> ‫ﺳﺎﻟﻪ ﺍﻱ ﺑﻴﺶ ﻧﺒﻮﺩﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻏﺮﻳﺒ |ﻪ ﻧﻘﺎﺑﺪﺍﺭﻱ ﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ‬
> ‫ﺯﻭﺭ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻨﺰﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯﺁﻥ ﻣﺮﺩﻫﺎ ﺑﺎ ﺗﻪ ﺗﻔﻨﮓ ﺑﻪ ﺳﺮ ﭘﺪﺭ ﺟﻬﺎﻧﺘﺎﺏ‪,‬‬
> ‫‪،‬ﺁﻗﺎﻱ ﺣﺎﻓﻆ ﺳﺮﺩﺍﺭﻱ‪ ,‬ﮐﻮﺑﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣﺎﺩﺭ ﺟﻬﺎﻧﺘﺎﺏ ﮐﻪ ﻟﻘﺎ ﻧﺎﻡ‬
> ‫ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺁﻥ ﻣﻮﻗﻊ ﺑﺎﺭﺩﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﺑﺎ ﮔﺮﻳﻪ ﻭ ﺯﺍﺭﻱ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻱ ﺑﻪ ﺍﻭ‬
> ‫ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﻪ ﺳﺮﮐﺮﺩﮔﻲ ﺷﺨﺼﻲ ﺷﺮﻭﺭ ﺍﺯ ﺍﻫﺎﻟﻲ ﺭﻭﺳﺘﺎﻱ ﺍﻳﺞ ﺩﻭﺭ‬
> ‫ﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺣﺎﻻ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻏﺎﺭﺕ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ‬
> ‫ﺳﺮﺩﺍﺭﻱ ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪﺗﺮﻳﻦ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺩﺭ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﭼﻨﺎﺭ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺧﺎﻧ |ﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﺍﻱ‬
> ‫ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺣ ّﻤﺎﻡ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻳﮏ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﮔﺮﻣﺎﻳﻲ ﺩﺭ ﺯﻳﺮ ﮐﻒ ﺍﺗﺎﻕ ﻫﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ‬
> ‫ﺑﺎ ﺳﻮﺧﺘﻦ ﻫﻴﺰﻡ ‪ ،‬ﮐﻒ ﺍﺗﺎﻗﻬﺎ ﻭ ﺁﺏ ﺧﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﺎﻡ ﺳﺮﺩ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﮔﺮﻡ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪ .‬ﺁﻥ ﺷﺐ‬
> ‫ﺁﻥ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻧﺎﺷﻨﺎﺱ ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺧﻮﺭﺍﮐﻲ ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻝ‬
> ‫ﺑﻮﺩ ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺳﭙﺲ ﻣﺤﻠّﻲ ﮐﻪ ﺍﺷﻴﺎﻱ ﻗﻴﻤﺘﻲ ﺧﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ‬
> ‫ﻣﺨﻔﻲ ﺑﻮﺩ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﻫﻤ |ﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺪ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻟﺒﺎﺱ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺟﻬﺎﻧﺘﺎﺏ ﺭﺍ ﺑﺮ‬    ‫ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﺳﺒﺎﺏ ﻫﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧ ‪،‬‬
> ‫ﭘﺸﺖ ﻗﺎﻃﺮﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺭﻓﺘﻦ ﺩﺯﺩﻫﺎ ﭘﺪﺭ ﺟﻬﺎﻧﺘﺎﺏ ﺑﻪ‬
> ‫ﺪ ﺳﺮﮐﺮﺩ |ﻩ‬  ‫ﺷﻬﺮﺑﺎﻧﻲ ﺭﻓﺖ ﻭ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻟﺶ ﺩﺯﺩﻱ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﻭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌ ‪،‬‬
> ‫ﺁﻥ ﮔﺮﻭﻩ ﮐﻪ ﺍﻫﻞ ﺭﻭﺳﺘﺎﻱ ﺍﻳﺞ ﺑﻮﺩ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﺷﺪ‪ .‬ﺗﺎ ﺁﻥ ﻣﻮﻗﻊ ﭘﺪﺭ ﺟﻬﺎﻧﺘﺎﺏ ﺗﻤﺎﻡ‬
> ‫ﻣﺎﻳﻤﻠﮑﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﻋﻠﻲ‪،‬ﺭﻏﻢ ﻫﻤ |ﻪ ﺻﺪﻣﺎﺕ‬
> ‫‪۳۰۱‬‬                                     ‫‪ ۲۴‬ﺧﺮﻭﺝ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﻭﺍﺭﺩﻩ ﺑﻪ ﺁﺯﺍﺩﻱ ﺩﺯﺩﻫﺎ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺩﺍﺩ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪۱۹۴۹‬ﻡ‪ .‬ﺑﺎ ﺧﺎﺗﻤ |ﻪ ﺟﻨﮓ ﺟﻬﺎﻧﻲ ﺩ ّﻭﻡ ﻭ ﺑﺎ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻱ ﻣﮑﺎﺗﺒﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺳﺎﻝ‬
> ‫ﻣﺮﺍﺳﻼﺕ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺗﻲ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻫﻴﺠﺪﻩ ﻧﻔﺮﻱ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻠﻮﺍﻱ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۹۰۹‬ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> ‫ﺟﺎﻥ ﺑﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﺍﺣﺒّﺎ ﺭﺳﻴﺪ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ ﺷﻮﻗﻲ ﺍﻓﻨﺪﻱ ﺍﺯ ﺍﺣﺒﺎﺀ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ‬
> ‫ﺍﺟﺴﺎﺩ ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺑﺎﻧﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮔﻠﺴﺘﺎﻥ ﺟﺎﻭﻳﺪ ﺑﺮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﺎ ﺍﺩﺍﻱ‬
> ‫ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺩﻓﻦ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻣﺤﻔﻞ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺟﻨﺎﺏ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪ ﻭﺣﻴﺪﻱ‬
> ‫ﺭﺍ ﻣﺴﺆﻭﻝ ﭘﻴﮕﻴﺮﻱ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻣ ّﻬﻢ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻫﻢ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ‪ ,‬ﺁﻗﺎﻳﺎﻥ‬
> ‫ﺣﻘﮕﻮ ﻭ ﻣﻴﺜﺎﻗﻲ‪ ,‬ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻴﺠﺪﻩ ﮐﻴﺴ |ﻪ ﺑﺰﺭﮒ‬
> ‫ﺳﻔﻴﺪ ﺗﻬﻴﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﻴﺠﺪﻩ ﻧﻔﺮ ﺩﺭ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻣﺪﻓﻮﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ ﻧﻔﺮ‬
> ‫ﺑﻘﻴﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﻠ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ‪ .‬ﺷﺒﺎﻧﻪ ﻣﺤﻞ ﺩﻓﻦ ﺍﻳﻦ ﺍﺟﺴﺎﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﻗّﺖ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ‬
> ‫ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﻘﺎﻳﺎﻱ ﺁﻥ ﺍﺟﺴﺎﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﮐﻴﺴﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺳﻔﻴﺪ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭ ﻧﺎﻡ ﻫﺮ ﻳﮏ ﺭﺍ‬
> ‫ﺑﺮ ﺭﻭﻱ ﮐﻴﺴﻪ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺟﻴﺐ ﮐﺖ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺷﻬﺪﺍﺀ ﻣﻘﺪﺍﺭﻱ ﺗﺨﻤ |ﻪ ﻫﻨﺪﻭﺍﻧﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ‬
> ‫ﻫﻨﻮﺯ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮﺩ ﻭﻟﻲ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻮﺍ ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻮﺩﺭ ﻣﺘﻼﺷﻲ ﺷﺪﻧﺪ‪ ۲.‬ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ‬
> ‫ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺪﻳﻢ ﺍﻳﻦ ﺗﺨﻤﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻮ ﻣﻲ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﻫﺎ ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎﻱ ﺳﺮﻭﺭ ﻭ ﺟﺸﻦ‬
> ‫ﻣﺼﺮﻑ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻻً ﺍﻳﻦ ﺟﺴﺪ ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻱ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻫﺎﻱ ﻧﺰﺩﻳﮏ‬
> ‫ﺑﻪ ﺟﺸﻦ ﺍﺯﺩﻭﺍﺟﺶ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﻭ ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﺷﺐ ﻃﻮﻝ ﮐﺸﻴﺪ ﺗﺎ ﺍﺟﺴﺎﺩ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﻫﻴﺠﺪﻩ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﮔﻠﺴﺘﺎﻥ ﺟﺎﻭﻳﺪ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻭ ﺩﺭﺁﻧﺠﺎ ﺩﻓﻦ ﮔﺮﺩﺩ‪ .‬ﺑﺎ ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ‬
> ‫ﺩﺭ ﺟﻠﺴﻪ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻝ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺷﻬﻴﺪ ﭘﻮﺭ ﻣﻨﻌﻘﺪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮔﺮﺩ ﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ‬
> ‫ﻭ ﺯﻳﺎﺭﺗﻨﺎﻣﻪ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﺪﺍﺀ ﺻﺎﺩﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺭﺍ‬
> ‫‪۳‬‬                                            ‫ﺯﻳﺎﺭﺕ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺯﻳﺎﺭﺗﻨﺎﻣﻪ ّ‬
> ‫ﻣﻘﺪﺱ« ﻧﺎﻣﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﺩﻓﻦ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﺪﺍ ﺭﺍ »ﻣﮑﺎﻥ ّ‬
> ‫ﻲ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﻳﺎﻡ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺧﻮﻧﺮﻳﺰ ﮔﺸﺖ‪ .‬ﻧﻔﻮﺳﻲ ﻣ ّﻘﺪﺳﻪ ﺍﺯ ﻳﺎﺭﺍﻥ‬        ‫»ﺍﻱ ﻳﺎﺭﺍﻥ ﺍﻟﻬ ‪،‬‬
> ‫ﺖ‬
> ‫ﺍﻟﻬﻲ ﺟﺎﻧﺒﺎﺯﻱ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺳﺒﻴﻞ ﻧﻮﺭ ﻣﺒﻴﻦ ﺑﻪ ﻗﺮﺑﺎﻧﮕﺎﻩ ﻋﺸﻖ ﺷﺘﺎﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﻬ ‪،‬‬
> ‫‪ (۱‬ﺍﺯ ﻳﮏ ﮔﻔﺘﮕﻮﻱ ﺧﺼﻮﺻﻲ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻢ ﺟﻬﺎﻧﺘﺎﺏ ﺳﺮﺩﺍﺭﻱ ّ‬
> ‫)ﺟﺬﺍﺑﻲ( ‪ ،‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪.٢٠١٠‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻗﻄﻌﻪ ﺍﻱ ﺍﺯ ﻟﺒﺎﺱ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩ ﺟﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﻣﺮﮐﺰ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺍﺭﺳﺎﻝ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﺭﺷﻴﻮ ﺁﺛﺎﺭ ﺑﻬﺎﻳﻲ ﺣﻔﻆ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺍﻓﺮﺍﺩﻱ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻣﻲ ﺭﻭﻧﺪ ﻣﻲ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﻗﻄﻌﻪ ﭘﺎﺭﭼﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ‪ ).‬ﺍﺯ ﻳﮏ ﮔﻔﺘﮕﻮﻱ ﺧﺼﻮﺻﻲ‬
> ‫ﺑﺎ ﺩﮐﺘﺮ ﻃﺎﻫﺮﻩ ﻋﻬﺪﻳﻪ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺳﭙﺘﺎﻣﺒﺮ ﺳﺎﻝ ‪ ٢٠١٠‬ﻣﻴﻼﺩﻱ(‪.‬‬
> ‫ﭻ ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ‬
> ‫‪ (۳‬ﺍﺯ ﻳﮏ ﺗﺮﺟﻤ |ﻪ ﺷﺨﺼﻲ ﺗﻮﺳﻂ ﻃﺎﻫﺮﻩ ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ ,،‬ﻧﺒﻴﻞ ﻫﺎﻧﺎ‪ ,‬ﻋﺎﺑﺮ ﻣﺠﻴﺪ ‪،‬ﻭ ﺭﻭﺯﺍﻥ ﻭﻟﻨﻴ ‪،‬‬
> ‫‪www.nayriz.org‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                              ‫‪۳۰۲‬‬
> ‫ﭼﺸﻢ ﮔﺮﻳﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﻝ ﺑﺮﻳﺎﻥ‪ .‬ﺁﻩ ﻭ ﺍﻧﻴﻦ ﺑﻪ ﺍﻭﺝ ﻋﻠﻴّﻴﻦ ﺭﺳﺪ ﻭ ﺣﺰﻥ ﺷﺪﻳﺪ ﻣﺎﺗﻢ‬
> ‫ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ‪ .‬ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺭﺍ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺁﺭﺯﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺟﺮﻋﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﺎﻡ ﻭﻓﺎ ﻧﻮﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ‬
> ‫ﺑﺎﺩ |ﻩ ﻓﺪﺍ ﺳﺮﻣﺴﺖ ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺧﺎﺗﻤ |ﻪ ﺣﻴﺎﺕ ﻓﺎﺗﺤﺔ ﺍﻻﻟﻄﺎﻑ ﺷﻮﺩ‪ ...‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﻳﺎﻡ ﺑﺎﺣﺴﻦ‬
> ‫ﻣﻘﺪﺱ ﺣﻀﺮﺕ‬   ‫ﺭﺏ ﺍﻟﺴﻤﻮﺍﺕ ﺍﻟﻌﻠﻲ ﻭ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻻﻳﺮﻱ ﻫﻴﮑﻞ ّ‬     ‫ﺍﻟﻘﻀﺎﺀ ﻭ ﺗﺄﻳﻴﺪ ّ‬
> ‫ﺭﺏ ﺍﻋﻠﻲ ﺩﺭ ﺟﺒﻞ ﮐﺮﻣﻞ ﺣﻴﻔﺎ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﻳﺎﻓﺖ‪ .‬ﻟﻬﺬﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻻﺯﻡ ﻭ‬  ‫ّ‬
> ‫ﺟﺎﻧﻔﺸﺎﻧﻲ ﻭﺍﺟﺐ‪«...‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻣﺒﻠّﻐﻴﻦ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺟﻨﺎﺏ ﻋﻠﻲ ﺍﮐﺒﺮ ﻓﺮﻭﺗﻦ ‪ ,،‬ﺟﻨﺎﺏ‬
> ‫ﻃﺮﺍﺯﺍﷲ ﺳﻤﻨﺪﺭﻱ ﻭ ﺟﻨﺎﺏ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﻠﻲ ﻓﻴﻀﻲ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺁﻣﺪﻧﺪ‪ .‬ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺿﺮﻏﺎﻡ ﻭ‬
> ‫ﺩﻳﮕﺮ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﻭﺿﻊ ﻣﺎﻟﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ‬
> ‫ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﮔﺬﺍﺭﻱ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻼﺵ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻪ ﺍﻣﺮ ﺣﻀﺮﺕ‬
> ‫ﺍﺣﺒﺎﺀ ﺭﺍ ﺳﺮ ﻭ ﺳﺎﻣﺎﻥ ﺑﺨﺸﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻭﻟﻲ ﺍﻣﺮ ﺍﷲ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﻣﺎﻟﻲ ّ‬
> ‫ﺷﺪﺕ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ ﻫﻢ ﻗﻮﻱ‪،‬ﺗﺮ‬       ‫ﻭﻟﻲ ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎ ّ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ‪:‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۹۵۶‬ﻳﮏ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺩﺭ ﺭﺍﺩﻳﻮﻱ ﻣﻠّﻲ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺑﺪﮔﻮﻳﻲ‬
> ‫ﺍﺯ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍ ّﺩﻋﺎ ﻣﯽ‪،‬ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺳﺨﻨﮕﻮﯼ ﺩﻭﻟﺖ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺗﺎ‬
> ‫ﻣﻮﺟﻲ ﺍﺯ ﺗﻀﻴﻴﻘﺎﺕ ﻭ ﺍﻳﺬﺍﺀ ﻭ ﺍﺫﻳﺖ ﺑﭙﺎ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﺑﻴﺖ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺗﺨﺮﻳﺐ‬
> ‫ﺷﺪ ‪ ,،‬ﮔﻮﺭﺳﺘﺎﻥ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﺮﻫﺎﻱ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻭﻳﺮﺍﻥ ﮔﺮﺩﻳﺪ ‪,،‬‬
> ‫ﺣﻈﻴﺮﺓﺍﻟﻘﺪﺱ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﺗﺨﺮﻳﺐ ﺷﺪ ﻭ ﺳﺮﺍﻳﺪﺍﺭ ﺁﻥ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ‪ .‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻓﻘﻂ ﭼﻨﺪ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﺯ‬
> ‫ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ ﺍﻱ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭ ﻋﻠﻴﻪ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
> ‫ﺍﻫﺎﻟﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﮐﻪ ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﺳﺨﻨﺎﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺗﺤﺮﻳﮏ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻗﺼﺪ‬
> ‫ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻥ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺷﻬﻴﺪﭘﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺧﺎﻧ |ﻪ ﺷﻬﻴﺪﭘﻮﺭ ﺗﻠّﻲ ﺍﺯ‬
> ‫ﻫﻴﺰﻡ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﺁﻗﺎﻱ ﺷﻬﻴﺪﭘﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺁﻗﺎﻱ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪ‬
> ‫ﻭﺣﻴﺪﻱ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺒﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻣﻄﻠّﻊ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﺧﺒﺮ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ‬
> ‫ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﻣﻨﺰﻝ ﺧﻮﺩ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﻧﺰﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻭﻗﺘﻲ ﺍﺯ‬
> ‫‪۳۰۳‬‬                                      ‫‪ ۲۴‬ﺧﺮﻭﺝ‬
> 
> ‫ﺖ ﺭﺩ ﻣﻲ‪،‬ﺷﺪ ﻳﮏ‬   ‫ﺟﻠﻮﻱ ﻣﺴﺠﺪﻱ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻣﺤﻠ |ﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻭ ﻣﺤﻠّ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷ ‪،‬‬
> ‫ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻣﺴﻠّﺢ ﺑﺎ ﺳﺎﻃﻮﺭ ﻗﺼﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻫﺠﻮﻡ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ‪ .‬ﺿﺮﺑﺘﻲ ﺑﺮ ﭘﻴﺸﺎﻧﻲ ﺍﻭ‬
> ‫ﺯﺩﻧﺪ‪ .‬ﺧﻮﻥ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻟﺒﺎﺱ ﺁﻗﺎﻱ ﺷﻬﻴﺪﭘﻮﺭ ﭘﺎﺷﻴﺪ‪ .‬ﺁﻥ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺧﺸﻤﮕﻴﻦ ﺍﻭ ﺭﺍ‬
> ‫ﮐﺘﮏ ﻣﻲ‪،‬ﺯﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻱ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻣﻲ‪،‬ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻝ ﺁﺧﻮﻧﺪ‪ ,‬ﻫﻤﺎﻥ‬
> ‫ﺁﺧﻮﻧﺪﻱ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺍﻳﻦ ﺗﺤﺮﻳﮑﺎﺕ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ ,‬ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺮﺩ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﻪ ﺗﻮﺑﻪ‬
> ‫ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺁﻗﺎﻱ ﺷﻬﻴﺪﭘﻮﺭ ﺯﻳﺮ ﻣﺸﺖ ﻭ ﻟﮕﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺗﺶ ﺧﻮﻥ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﭼﮑﻴﺪ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ‪ ,‬ﮐﻪ ﺍﻭ ﺍﺯ ﻳﮏ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺷﻬﻴﺪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﻞ ﻭ ﺭﺿﺎ‬
> ‫ﺁﺭﺯﻭ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ‪ ,‬ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺟﺪﺍﺩﺵ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻋﻘﻴﺪﻩ‪،‬ﺍﺵ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺟﻮﺍﺏ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺁﻥ ﮔﺮﻭﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﺸﻤﮕﻴﻦ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺁﻗﺎﻱ ﺷﻬﻴﺪ ﭘﻮﺭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ‬
> ‫ﺣﻮﺿﭽ |ﻪ ﺁﺑﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻮﺩ ﺭﺍﻧﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺑﺮﺩﻥ ﺍﻭ ﺑﻪ ﻧﺰﺩ ﺁﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺻﻮﺭﺕ‬
> ‫ﻧﺠﺲ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺗﻤﻴﺰ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻧﺠﺲ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺷﻬﺮﺑﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺧﺒﺮ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﺪ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﺷﺪ ﻭ ﺁﻥ ﮔﺮﻭﻩ‬    ‫ﺁﺷﻮﺏ ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻭﺿﺎﻉ ﺍﺯ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﺷﻨﻴ ‪،‬‬
> ‫ﺁﺷﻮﺑﮕﺮ ﺭﺍ ﻣﺘﻔﺮﻕ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻗﻮﻝ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺷﻬﺮﺑﺎﻧﻲ ﺁﻗﺎﻱ ﺷﻬﻴﺪﭘﻮﺭ ﺭﺍ ﻣﺆﺍﺧﺬﻩ‬
> ‫ﻭ ﺗﻨﺒﻴﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺁﻗﺎﻱ ﺷﻬﻴﺪﭘﻮﺭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮐﻼﻧﺘﺮﻱ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﺩﺭﺁﻧﺠﺎ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻃﻲ‬
> ‫ﻧﺎﻣﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺑﻪ ﻣﺤﻔﻞ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻣﻠّﯽ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﻗﻄﺮﺍﺕ ﺧﻮﻥ ﺍﻭ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﺪ ﻧﻮﺷﺖ‪.‬‬‫ﺑﺮ ﺭﻭﻱ ﮐﺎﻏﺬ ﻣﻲ‪،‬ﭼﮑﻴ ‪،‬‬
> ‫ﺧﺎﻧﻢ ﻫﻤﺎﻳﻮﻥ ﻣﺪﻳﺮ ﻳﮏ ﮐﻮﺩﮐﺴﺘﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺭﺍ ﺩﺭ‬
> ‫ﺁﻧﺠﺎ ﻣﻲ‪،‬ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ‪ .،‬ﻫﻤﺴﺮ ﺧﺎﻧﻢ ﻫﻤﺎﻳﻮﻥ ﻳﮏ ﮐﺎﺭﮔﺎﻩ ﻧﺦ ﺭﻳﺴﻲ ﺗﺄﺳﻴﺲ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺍﺷﺮﺍﺭ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﺨﻨﺎﻥ ﺁﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺗﺤﺮﻳﮏ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﮐﺎﺭﮔﺎﻩ ﮐﻮﭼﮏ‬
> ‫ﺷﺪﺕ‬‫ﺍﻭ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺿﺮﺑﺎﺕ ﭘﻴﺎﭘﻲ ﭼﺎﻗﻮ ﻣﺠﺮﻭﺡ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﮐﻪ ﺑﻪ ّ‬
> ‫ﺯﺧﻤﻲ ﻭ ﻣﺠﺮﻭﺡ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻣﻬﺎﺟﻤﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻗﻄﻌﻪ ﭘﺎﺭﭼﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺩﺍﺩ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺧﻮﻥ ﺁﻟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻤﻴﺰ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺗﺠﺎﺭ ﻭﮐﺴﺒ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻣﻐﺎﺯﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﺘﻪ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ‬        ‫ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻭﻗﺎﻳﻊ ّ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺍﺯ ﮔﻔﺘﮕﻮﻳﻲ ﺧﺼﻮﺻﻲ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻢ ﻧﻮﺭﺍ )ﺷﻬﻴﺪﭘﻮﺭ( ﺟﻴﻤﺮ ‪ ,،‬ﺁﮔﺴﺖ ‪ ٢٠١٠‬ﻣﻴﻼﺩﻱ‪ .‬ﻣﻨﺰﻝ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺷﻬﻴﺪﭘﻮﺭ‬
> ‫ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺰﻝ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪ‪ ,‬ﺍّﻣﺎ ﻃﻲ ﺟﻨﮓ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ ﻋﺮﺍﻕ ﺑﻪ‬
> ‫ﻣﺼﺎﺩﺭ |ﻩ ﺩﻭﻟﺖ ﺩﺭﺁﻣﺪ ﻭ ﭘﻨﺎﻫﻨﺪﮔﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﺑﺎﺩﺍﻥ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻣﺪﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﮑﻨﻲ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺍﺯ ﮔﻔﺘﮕﻮﻳﻲ ﺧﺼﻮﺻﻲ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻢ ﻧﻮﺭﺍ )ﺷﻬﻴﺪﭘﻮﺭ( ﺟﻴﻤﺮ ‪ ,،‬ﺁﮔﺴﺖ ‪ ٢٠١٠‬ﻣﻴﻼﺩﻱ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                    ‫‪۳۰۴‬‬
> ‫ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺷﻬﺮ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻱ ﻋﺮﺑﻲ ﻭﺍﻳﺎﻻﺕ‬
> ‫ﻋﺮﺏ ﻧﺸﻴﻦ ﺣﺎﺷﻴ |ﻪ ﺧﻠﻴﺞ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮﺑﻲ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ‬
> ‫ﮐﺴﺐ ﻭ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺭﻭﻧﻖ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﻫﺎﻱ ﮐﻢ ﺩﺭﺁﻣﺪ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﺠﺒﻮﺭ‬
> ‫ﻣﻴﺴﺮ‬
> ‫ﺑﻪ ﺗﺮﮎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ّ‬
> ‫ﻧﺒﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﻧﻮﺭﻱ ﺟﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﺷﻮﺏ ﻭ ﺑﻠﻮﺍﻱ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۹۰۹‬ﺩﭼﺎﺭ ﻓﻘﺮ ﻭ ﺗﻨﮕﺪﺳﺘﻲ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫‪ ،‬ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۹۶۸‬ﺩﺭ ﺳﻦ ﻫﺸﺘﺎﺩ ﻭ ﻧﻪ ﺳﺎﻟﮕﻲ ﺑﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎﻗﻲ ﺷﺘﺎﻓﺖ‪.‬‬
> ‫ﭘﺮﻱ ﺟﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﺷﻮﺏ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۹۰۹‬ﺷﺎﻫﺪ ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺪﻥ ﭘﺪﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﻮ ‪،‬ﺩ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۹۷۰‬ﺩﺭ ﺳﻦ ﻫﺸﺘﺎﺩ ﻭ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﮕﻲ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ‪.‬‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺩﺭ ﻟﻮﺣﻲ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺑﻼﻳﺎ ﻭ ﻣﺼﺎﺋﺒﻲ ﮐﻪ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> ‫ﻣﺘﺤﻤﻞ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﭘﺮﻱ ﺟﺎﻥ ﺑﺎﺑﺖ ﺻﺒﻮﺭﻱ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﻼﻳﺎ ﻗﺪﺭﺩﺍﻧﻲ‬
> ‫ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻲ ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻓﻀﻞ ﻭ ﻣﻮﻫﺒﺘﻲ ﻧﺼﻴﺐ ﺍﻭ‬
> ‫ﺗﺤﻤﻞ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺳﭙﺎﺳﮕﺰﺍﺭ ﻭ ﺷﺎﮐﺮ‬ ‫ّ‬     ‫ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺟﻤﺎﻝ ﻗﺪﻡ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﻣﺼﻴﺒﺘﻲ ﺭﺍ‬
> ‫‪۳‬‬
> ‫ﺑﺎﺷﺪ«‬
> ‫ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪۱۹۷۹‬ﻡ‪.‬ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﭘﻬﻠﻮﻱ ﺭﺍ ﺳﺮﻧﮕﻮﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺣﺎﮐﻢ‬
> ‫ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺗﻲ ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﺟﻬﺖ ﺣﻔﻆ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻤﮑﻲ ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻫﻴﭻ ﮐﺴﻲ ﺑﺮ ﺳﺮ ﮐﺎﺭ ﺑﺎﻗﻲ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﻭ‬
> ‫ﻋﻠﻤﺎﻱ ﺷﻴﻌﻪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻌﻘﻴﺐ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ ‪ ,،‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﺷﻬﻴﺪ ﮐﺮﺩﻧﺪ‬
> ‫ﺪ ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﺩﺍﺭ |ﻩ ﺍﻣﻮﺭ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ‬ ‫ﻭ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺗﺒﻌﻴﺪ ﮐﺮﺩﻧ ‪،‬‬
> ‫ﺩﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﻗﻠﻊ ﻭ ﻗﻤﻊ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺟﺰﻭ ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﻟﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ‬
> ‫ﺣﺎﻻ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻ ﮐﺠﺎﻱ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺍﻣﻦ ﻧﺒﻮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺧﺎﻧﻢ ﺷﻴﺒﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺧﺘﺮﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺷﮑﻮﻩ ﺍﺯ ﻋﺮﺍﻕ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺁﻣﺪﻩ‬
> ‫ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺍﺣﺒﺎﺀ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﺪ ‪ ,،‬ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﺧﻴﺎﺑﺎﻧﻬﺎﻱ ﺷﻬﺮﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺳﻌﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ‪ ,،‬ﺷﻴﺪﺭﺥ ‪.۹٨‬‬
> ‫‪ (۲‬ﻓﻴﻀﻲ ‪.۱۹٤‬‬
> ‫ﭻ ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ‬
> ‫‪ (۳‬ﺍﺯ ﻳﮏ ﺗﺮﺟﻤ |ﻪ ﺷﺨﺼﻲ ﺗﻮﺳﻂ ﻃﺎﻫﺮﻩ ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ ,،‬ﻧﺒﻴﻞ ﻫﺎﻧﺎ‪ ,‬ﻋﺎﺑﺮ ﻣﺠﻴﺪ ‪،‬ﻭ ﺭﻭﺯﺍﻥ ﻭﻟﻨﻴ ‪،‬‬
> ‫‪www.nayriz.org‬‬
> ‫‪۳۰۵‬‬                                     ‫‪ ۲۴‬ﺧﺮﻭﺝ‬
> 
> ‫ﺟﻠﺐ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﺴﻲ ﺭﺍ ﻧﮑﻨﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۹۵۷‬ﺑﺮﺍﻱ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺑﻪ ﺍﺭﺽ ﺍﻗﺪﺱ‬
> ‫ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺣﻀﺮﺕ ﻭﻟﻲ ﺍﻣﺮﺍﷲ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺑﻪ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ‬
> ‫ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﺮﻫﺎﻱ ﺁﺑﺎﺩﺗﺮ ﻭ‬
> ‫ﻣﺘﻤﺪﻥ‪،‬ﺗﺮﻱ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ‪ ,،‬ﻭﻟﻲ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﮐﻮﭼﮏ‬
> ‫ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﻱ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﭼﺎﺩﺭ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ‬
> ‫ﺩﺷﻨﺎﻡ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ ﺳﻨﮕﺒﺎﺭﺍﻥ ﻣﻨﺰﻝ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ‪ ۱.‬ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻫﺎﻱ ﺍﻋﻴﺎﺩ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ‪،‬‬
> ‫ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺷﻬﺮ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻱ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺁﺗﺶ ﻣﻲ ﺯﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺩﺍﺧﻞ ﺑﺎﻍ ﺁﻧﻬﺎ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﻳﮏ ﺭﻭﺯ‪ ,‬ﻭﻗﺘﻲ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﺷﻴﺒﺎﻧﻲ ﺍﺯ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ ﻋﺒﻮﺭ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩ ‪ ,،‬ﮔﺮﻭﻫﻲ ﺍﺯ ﺯﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭ ﺍﻭ‬
> ‫ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﺎ ﮐﻔﺶ‪،‬ﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﻀﺮﻭﺏ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺧﺎﻧﻢ ﺷﻴﺒﺎﻧﻲ ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ‬
> ‫ﮐﻪ ﺯﻳﺮ ﺿﺮﺑﺎﺕ ﮐﻔﺶ‪،‬ﻫﺎ ﺑﻮﺩ‪ ,‬ﺍﺯ ﮔﻮﺷ |ﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﺮﺩﻱ ﺭﺍ ﺩﻳﺪ ﮐ ‪،‬ﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺁﻫﻨﮕﺮﻱ ﺑﻮﺩ‬
> ‫ﮐﻪ ﻣﻴﻠ |ﻪ ﻓﻠﺰﻱ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻣﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻣﻬﺎﺟﻤﻴﻦ ﺑﭙﻴﻮﻧﺪﺩ‬
> ‫ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﻳﮏ ﻋﺎﺑﺮ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺁﻥ ﺟﻤﻊ ﺭﺍ ﻣﺘﻔﺮﻕ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺧﺠﺎﻟﺖ‬
> ‫ﻧﻤﻲ‪،‬ﮐﺸﻴﺪ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﻳﮏ ﺯﻥ ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩ |ﻩ ﺑﻲ ﭘﻨﺎﻩ ﺣﻤﻠﻪ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﻴﺪ؟! ﻭ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻢ‬
> ‫ﺷﻴﺒﺎﻧﻲ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﻮﺭﴽ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻝ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﻟﺤﻈﻪ‪،‬ﺍﻱ ﺁﻧﺠﺎ ﻧﻤﺎﻧﺪ ‪ .،‬ﺍّﻣﺎ ﻋﻠﻴﺮﻏﻢ ﺗﻤﺎﻡ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺑﺪﺭﻓﺘﺎﺭﻱ‪،‬ﻫ ‪،‬ﺎ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﻧﻤﻲ‪،‬ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺧﺎﻧﻢ ﺷﻴﺒﺎﻧﻲ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ‬
> ‫ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۹۷۹‬ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ‪ .‬ﺩﺧﺘﺮ ﺧﺎﻧﻢ ﺷﻴﺒﺎﻧﻲ ‪ ,،‬ﺷﮑﻮﻩ ‪ ,،‬ﺩﻟﺶ‬
> ‫ﺍﺣﺒﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻲ ﺍﺳﺖ‬      ‫ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻤﺎﻧﺪ ‪ .،‬ﻭﻟﻲ ّ‬
> ‫‪۲‬‬
> ‫ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻬﺎﻱ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺭﻭﻱ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻭ ﺣﻈﻴﺮﺓ ﺍﻟﻘﺪﺱ ﻧﻔﺖ ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ ﻭ‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻲ ﮐﻪ ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﻳﮏ ﻓﺮﺩ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺴﻌﻮﺩ ﺍﻣﺎﻣﻲ ﺑﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪).‬ﺍﺯﮔﻔﺘﮕﻮﻳﻲ‬
> ‫ﺧﺼﻮﺻﻲ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻢ ﻧﻮﺭﺍ )ﺷﻬﻴﺪﭘﻮﺭ( ﺟﻴﻤﺮ ‪ ,،‬ﺳﭙﺘﺎﻣﺒﺮ ‪ ٢٠١٠‬ﻣﻴﻼﺩﻱ(‪.‬‬
> ‫‪ (۲‬ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺧﺘﺮ ﺷﮑﻮﻩ‪ ,‬ﻧﺠﻼ ﺑﻐﺪﺍﺩﻱ‪ ,‬ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻬﺎﻱ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺳﺎﻝ ‪ ١٩٧٩‬ﺑﻪ ﺍﻳﺮﺍﻥ‬
> ‫ﺳﻔﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ‪ ,،‬ﺑﺮﺍﻱ ﻧﮕﺎﺭﻧﺪﻩ ﻧﻘﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻝ ﺩﺍﻳﻲ‪،‬ﺍﺵ ﺩﺭ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﻣﻼﻗﺎﺕ‬
> ‫ﻣﻲ‪،‬ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ ﻳﮏ ﻓﺮﺩ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻮﻗﻊ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺧﻄﺮﻧﺎﮎ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ‬
> ‫ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺍﻭ ﺑﺎ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﻓﻘﻂ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺗﻤﺎﺱ ﺗﻠﻔﻨﻲ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺷﮑﻮﻩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺿﻴﺎﺀ ﺑﻐﺪﺍﺩﻱ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩﻩ‬
> ‫ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ‪ ٢٠٠٨‬ﻣﻴﻼﺩﻱ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ‪ .‬ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺳﻂ ﺧﺎﻧﻢ ﻧﻮﺭﺍ )ﺷﻬﻴﺪﭘﻮﺭ( ﺟﻴﻤﺮ‬
> ‫ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                              ‫‪۳۰۶‬‬
> ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺁﺗﺶ ﺯﺩﻧﺪ‪ .‬ﻣﻨﺎﺯﻝ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﻏﺎﺭﺕ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺁﺗﺶ ﮐﺸﺎﻧﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬
> ‫‪۱‬‬
> ‫ﮔﻮﺭﺳﺘﺎﻥ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺑﻮﻟﺪﻭﺯﺭ ﺻﺎﻑ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺭﻭﻱ ﺁﻥ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ‪.‬‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺑﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺧﺸﻮﻧﺘﻲ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻧﺴﺒﺖ‬
> ‫ﺪ ﮐﻢ ﮐﻢ‬ ‫ﺑﻪ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺭﻭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻ ﺍﻣﻨﻴﺖ ﻣﺎﻟﻲ ﻭ ﺟﺎﻧﻲ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨ ‪،‬‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺳﻲ ﻭ ﺳﻪ ﺳﺎﻝ ﺍﺯ ﺧﺮﻭﺝ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺍﺯ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻭ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺻﺪ ﻭ ﺷﺼﺖ ﺳﺎﻝ‬
> ‫ﺍﺯ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﻭ ﺑﻘﻴ |ﻪ ﺣﻮﺍﺩﺙ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ‪ .،‬ﺣﺎﻻ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ‬
> ‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻘﺎﻁ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﭘﺮﺟﻤﻌﻴﺖ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎﻏﻬﺎﻱ‬
> ‫ﻣﻴﻮﻩ ﻭ ﺁﺑﺎﺩ ﺁﻥ ﺑﻪ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ ‪ ,،‬ﻣﻴﺪﺍﻥ ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ‪،‬ﻫﺎﻱ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻱ ﺗﺒﺪﻳﻞ‬
> ‫ﺷﺪﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﻼﻣﻲ ﺗﺄﺳﻴﺲ ﮐﺮﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ﻭ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮ ﺍﺯ‬
> ‫ﺷﻬﺮﻫﺎﻱ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻭ ﮐﺎﺭ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻳﻨﺪ‪.‬‬
> 
> ‫٭ ٭ ٭‬
> ‫ﮔﺎﻫﻲ ﺩﺭ ﻧﺰﺩﻳﮑﻲ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﻣﺘﺮﻭﮐ |ﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺟﻮﺍﻧﻲ ﺭﺍ ﻣﻲ‪،‬ﺑﻴﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺭﻭﻱ‬
> ‫ﺗﮑﻪ ﮐﺎﻏﺬﻱ ﺁﺭﺯﻭﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻫﻤﺴﺮ ﺩﻟﺨﻮﺍﻩ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻭ ﺑﻪ ﺷﺎﺧ |ﻪ ﺩﺭﺧﺘﻲ ﮐﻪ‬   ‫ّ‬
> ‫ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎﺳﺖ ﮔﺮﻩ ﻣﻲ‪،‬ﺯﻧﻨﺪ‪ .‬ﺍﻫﺎﻟﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺮﺍﻱ ﻃﻠﺐ ﺣﺎﺟﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺍﻏﻠﺐ ﺑﻪ ﻧﺰﺩ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﻣﻘﺪﺱ ﮐﻪ ﻣﻌﺠﺰﺍﺗﻲ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻇﺎﻫﺮ‬ ‫ﺩﺭﺧﺖ ﻣﻲ‪،‬ﺁﻳﻨﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﻳﮏ ﺳﻴﺪ ﻣﺤﺘﺮﻡ ﻭ ّ‬
> ‫ﺖ ﻭﻟﻲ ﻧﻤﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﻮﺩ ‪ ,،‬ﭼﻪ ﮐﺮﺩ ﻭ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳ ‪،‬‬  ‫ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺁﻥ ّ‬
> ‫ﻼ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﭘﻴﺎﻣﻲ ﮐﻪ‬‫ﭼﺮﺍ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺷﻨﻴﺪﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺳﻴﺪ ﻣﻘﺪﺳﻲ ﺑﻮﺩﻩ؛ ﺍﺻ ً‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺪ ﺣﺎﻣﻞ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ ‪ ،‬ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﺯ ﻣﺮﺯﻫﺎﻱ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻓﺮﺍﺗﺮ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﻪ ﮔﻮﺵ ﻫﻤ |ﻪ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ‬
> ‫ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> 
> ‫‪ (۱‬ﺣﺴﺎﻣﻲ ‪٣٣٠‬‬
> ‫‪۳۰۷‬‬                               ‫‪ ۲۴‬ﺧﺮﻭﺝ‬
> 
> ‫ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻢ ﺩﺧﺘﺮ ﺟﻮﺍﻧﻲ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﺁﻣﺪﻩ‪ .‬ﺍﻭ ﺩﺭﺁﻥ ﻏﻮﻏﺎ ﻭ ﻫﻴﺎﻫﻮﻱ ﺑﻮﻕ ﻭ ﺣﺮﮐﺖ‬
> ‫ﻣﺎﺷﻴﻨﻬﺎ ﺩﻣﻲ ﺩﺭ ﺧﻠﻮﺕ ﻣﻲ‪،‬ﻧﺸﻴﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮﻭ ﻣﻲ‪،‬ﺭﻭﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﻪ ﻧﺎﻣﺰﺩ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﮔﻲ‬
> ‫ﺁﻳﻨﺪﻩ‪،‬ﺍﻱ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ ﻣﻲ‪،‬ﺍﻧﺪﻳﺸﺪ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻳﺶ ﺭﺍ ﻣﺮﻭﺭ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﻪ‬
> ‫ﻧﺴﻞ ﺟﺪﻳﺪ ﺗﻌﻠﻖ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ‪ .‬ﻧﺴﻠﻲ ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﺩﻧﻴﺎ‬
> ‫ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﻧﻨﺪ‪ .،‬ﺍّﻣﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺷﻬﺮ ﺧﻮﺩ ﺍ ّﻃﻼﻉ ﺩﻗﻴﻘﻲ‬
> ‫ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﭘﺪﺭ ﭘﻴﺮ ﺍﻳﻦ ﺩﺧﺘﺮ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ‬
> ‫ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ‪ .‬ﮐﻔﺶ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﺭﻭﺩﻱ ﻣﺴﺠﺪ ﺍﺯ ﭘﺎ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﻭ‬
> ‫ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﭘﻴﺶ‪،‬ﻧﻤﺎﺯ ﺷﻬﺮ ﺑﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻲ‪،‬ﺍﻳﺴﺘﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﺯﺍﻧﻮ ﻣﻲ‪،‬ﺯﻧﺪ ‪ ,،‬ﺩﺳﺖ ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ‬
> ‫ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻮﻱ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻫﻤﻪ ﺩﻋﺎ ﻣﻲ‪،‬ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﻬﺮ ﻭ ﮐﺸﻮﺭﺵ ﺩﺭ‬
> ‫ﭘﻨﺎﻩ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ ﻣﺤ ّﻤﺪ‪ ,‬ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ‪ ,‬ﺍﻣﻦ ﻭ ﺍﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺩﻋﺎﺳﺖ‬
> ‫ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ ﺍﻧﺪﻳﺸﺪ‪ .‬ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻴﺮﻩ ﻭ ﺛﺎﺑﺖ ﻭ ﺑﻲ ﺧﺒﺮ‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﺻﺪﺍﻱ ﺩﻟﻨﺸﻴﻦ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ‬        ‫ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﻲ‪،‬ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ّ‬
> ‫ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺠﺪ ﻃﻨﻴﻦ‪،‬ﺍﻧﺪﺍﺯ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻓﺮﺍﺭﺳﻴﺪﻥ ﻳﻮﻡ ﺍﷲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻡ‬
> ‫ﺍﻋﻼﻡ ﮐﺮﺩﻩ ‪ ,،‬ﺑﻲ‪،‬ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ‪ ,،‬ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﺳﺖ‪ ,‬ﻳﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ‬
> ‫ﺭﺥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ‪.‬‬
> ‫ﭘﻴﻮﺳﺖ ‪۱‬‬
> 
> ‫ﺍﺳﺎﻣﻲ ﺷﻬﺪﺍﯼ ﻧﻲﺭﻳﺰ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﺳﺎﻝ ‪۱۸۵٣‬‬
> 
> ‫ﻣﻴﻼﺩﻱ ﺑﻪ ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﺷﻔﻴﻊ‬
> 
> ‫ﻧﺠﺎ ‪،‬ﺭ ﭘﺴﺮ ﻣﺸﻬﺪﻱ‬ ‫ﺯﻳﻨﺎﻝ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﮐﺮﻳﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﻻ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺷﺪ؛ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻳﻮﺳﻒ ّ‬
> ‫ﻣﺤ ّﻤﺪ؛ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺯﻳﻦ‪،‬ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﭘﺴﺮ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻏﻨﻲ؛ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﺑﺎﻗﺮ ﺻﺒﺎﻍ؛ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﻋﺴﮕﺮ‬
> ‫ﻼ ﻋﻠﻲ‪،‬ﻧﻘﻲ‪ ,‬ﭘﺴﺮﺍﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﻼ‬     ‫ﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪﺗﻘﻲ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﻣ ّ‬    ‫ﭘﺴﺮ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﺑﺎﻗﺮ؛ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ ﻣﻮﺳﻲ؛‬ ‫ﻼ ﺍﺣﻤﺪ‪ ,‬ﭘﺴﺮﺍﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣ ّ‬  ‫ﻦﻭﻣ ّ‬       ‫ﻼ ﺣﺴﻦ‪ ,‬ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ ﻣﺆﻣ ‪،‬‬         ‫ﻼ ﻋﻠﻲ ‪ ,،‬ﻣ ّ‬
> ‫ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ؛ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ ﺩﺭﻭﻳﺶ؛ ﺯﻳﻦ‬   ‫ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻮﭼﮏ ‪ ,،‬ﭘﺴﺮ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﺭﺟﺐ؛ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤﺪ؛ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ ﻣﺤﻤﺪ؛ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ‪ ,‬ﭘﺴﺮ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻣﺤ ّﻤﺪ؛ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﻋﻠﻲ‪ ,‬ﭘﺴﺮ ﻧﺠﻒ؛‬      ‫ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ‪ ,،‬ﭘﺴﺮ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ؛ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﺗﻘﻲ ﺑﻘﺎّﻝ‪ ,‬ﭘﺴﺮ ﻋﺎﺑﺪ؛ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪ‪ ,‬ﭘﺴﺮ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ‬                                                       ‫ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺑﺎﻗﺮ ﻭ ﭘﺴﺮﺵ ﻣ ّ‬
> ‫ﻣﺤﺮﻡ)ﻣﺘﺮﺟﻢ(؛ ﺁﺧﻮﻧﺪ‬  ‫ﺻﺎﺩﻕ ‪ ,،‬ﺩﺍﻳﻲ ﻋﻠﻲ ﺳﺮﺩﺍﺭ؛ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﻼ ﺍﺣﻤﺪ‪ ,‬ﭘﺴﺮ ﻣﺸﻬﺪﻱ ّ‬
> ‫ﻼ ﺻﺎﺩﻕ؛ ﺍﺳﺪﺍﷲ‬  ‫ﻣﻼ ﻋﻠﻲ ﮐﺎﺗﺐ‪ ,‬ﭘﺴﺮ ﻣﻼ ﻋﺒﺪﺍﷲ؛ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﺒﺪﺍﻟﮑﺮﻳﻢ؛ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻋﻠﻲ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ ﻋﻠﻲ؛ ﺑﺎﻗﺮ؛ ﺍﺑﻮﻃﺎﻟﺐ‬‫ﭘﺴﺮ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻋﻠﻲ؛ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻳﻮﺳﻒ ﭘﺴﺮ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﮐﺒﺮ؛ ﻣﺎﻟﮏ ﭘﺴﺮ ﻣ ّ‬
> ‫ﻣﻼ ﻳﻌﻘﻮﺏ؛ ﻣﻼﺣﺴﻴﻦ ﻭ ﻋﺎﺑﺪ ﭘﺴﺮﺍﻥ‬     ‫ﭘﺴﺮ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪ؛ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺣﺴﻦ ﻭ ﭘﺴﺮﺵ؛ ﺣﺴﻦ ّ‬
> ‫ﻣﻼ ﺣﺴﻴﻦ؛ ﻟﻄﻒ ﺍﷲ ﺷﻤﺎﻝ؛ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ؛ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ‬        ‫ﻼﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ؛ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﭘﺴﺮ ّ‬    ‫ﻣّ‬
> ‫ﺷﻤﺲ ﺍﻟﺪﻳﻦ‪ ,‬ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺁﻗﺎ ﺭﺿﺎﻱ ﺁﻗﺎ ﻋﻠﻲ ﻧﻘﻲ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺭﺳﻴﺪ؛‬
> ‫ﻼ ﻣﻮﺳﻲ؛ ﺣﺴﻴﻦ ﭘﺴﺮ ﺭﺟﺐ؛‬     ‫ﺍﺳﺪﺍﷲ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﻬﺪﻱ؛ ﺍﺣﻤﺪ ﺣﺎﺟﻲ ﻋﺒﺪﺍﻟﻘﺎﺳﻢ؛ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻣ ّ‬
> ‫ﺣﺴﻦ ﻣﻴﺮﺯﺍ ‪ ،‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺩﻻﻭﺭ ﻭ ﻏﻴﻮﺭ؛ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺣﺴﻴﻦ ﭘﺴﺮ ﺣﺎﺟﻲ؛ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ‬
> ‫ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﻋﺎﺑﺪﻳﻦ؛ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺑﺎﺑﺎ ‪ ,،‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪ‪ ,‬ﭘﺴﺮﺍﻥ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺣﺴﻦ؛ ﺣﺎﺟﻲ ﭘﺴﺮ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                               ‫‪۳۱۰‬‬
> ‫ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺑﺎﻗﺮ ﻭ ﭘﺴﺮﺵ ﺑﻨﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮ؛ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﻠﻲ؛ ﺷﻴﺦ ﺣﺴﻦ‪، ,‬ﺣﺴﻴﻨﻌﻠﻲ ‪ ,،‬ﭘﺴﺮﺍﻥ ﻣﻴﺮﺯﺍ‬
> ‫ﻦ ﭘﺴﺮ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﻣﺤ ّﻤﺪ؛‬  ‫ﺁﻗﺎ؛ ﻋﻠﻲ ﭘﺴﺮ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺑﺎﻗﺮ؛ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﻋﻠﻲ ﭘﺴﺮ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ؛ ﺣﺴ ‪،‬‬
> ‫ﻼ ﺣﺎﺟﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ؛ ﺣﺎﺟﻲ ﺷﻴﺦ ﻋﺒﺪ ﻋﻠﻲ؛ ﺁﻗﺎ ﺷﻴﺦ ﻣﺤ ّﻤﺪ‬    ‫ﻣﺤﺐ ﻋﻠﻲ ﻭ ﭘﺴﺮﺵ ﮐﺎﻇﻢ؛ﻣ ّ‬
> ‫ﻭ ﭘﺴﺮﺵ ﺣﺴﻴﻦ؛ ﻫﺎﺩﻱ ﺧﻴﺮﻱ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺪ)ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺑﻌﺪﴽ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ‬
> ‫(؛ ﺣﺴﻴﻦ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ؛ ﻋﺒﺪﺍﷲ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺍﮐﺒﺮ؛ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺻﺎﺩﻕ ﺣﺴﻴﻦ؛ ﺧﻮﺍﺟﻪ‬
> ‫ﺑﺮﻫﺎﻥ؛ ﻋﺴﮕﺮ ﭘﺴﺮ ﻋﻠﻲ؛ ﺻﺎﺩﻕ؛ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺣﺴﻴﻦ؛ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﮐﺒﺮ؛ ﺣﺴﻴﻦ ﭘﺴﺮ ﺯﻣﺎﻥ؛ ﻣﺤ ّﻤﺪ‬
> ‫ﻼ ﺷﺎﻩ ﻋﻠﻲ؛ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ؛ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻋﻠﻲ ﮐﺮﻡ؛ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻋﺴﮕﺮ؛‬         ‫ﭘﺴﺮ ﺍﮐﺒﺮ ﻓﺮﺿﻲ؛ ﻣ ّ‬
> ‫ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺣﺴﻦ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﺻﻔﺮ؛ ﻣﺤﻤﺪ ﭘﺴﺮ ﻣﻼ ﻋﻠﻲ؛ ﺷﺮﻳﻒ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺭﺟﺐ؛ ﻣﺤﻤﺪ‬
> ‫ﻣﻼ‬‫ﻋﻠﻲ ﻧﻮﺭﻭﺯ؛ ﺍﮐﺒﺮ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻗﺎﺳﻢ؛ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺟﻌﻔﺮ؛ ﻣﺤﻤﺪ ﻋﻠﻲ ﺣﺎﺟﻲ ﻋﻠﻴﺸﺎﻩ؛ ﺍﺣﻤﺪ ّ‬
> ‫ﻋﻴﺴﻲ؛ ﻋﺎﺑﺪ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﻣﺤﺴﻦ؛ﻏﻼﻣﺮﺿﺎ ﻳﺰﺩﻱ ﺟﻮﺍﺩ؛ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻧﺒﻲ؛ ﻣﺤﻤﺪ ‪ ،‬ﭘﺴﺮ‬
> ‫ﻼ‬‫ﻼ ﺑﺎﺑﺎ؛ ﺗﻘﻲ ﭘﺴﺮ ﺻﻔﺮ؛ ﺳﻴﺪ ﺣﺴﻴﻦ ﺳﻴﺪ ﻧﻈﺮ؛ ﭘﺴﺮ ﻣ ّ‬  ‫ﺭﺿﺎ؛ ﻣﻼ ﻋﻠﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﭘﺴﺮ ﺁﻗﺎ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼﻋﺎﺷﻮﺭﺍ؛ ﺣﺎﺟﻲ‬   ‫ﻋﻠﻲ ﻧﻘﻲ؛ ﭘﺴﺮ ﻋﻠﻲ ﻣﺮﺍﺩ؛ ﻋﺒﺪﺍﷲ ﻋﻠﻲ؛ ﺍﮐﺒﺮ ﭘﺴﺮﺵ‪،‬؛ ﺣﺎﺟﻲ ﻣﺤﻤﺪ ﻣ ّ‬
> ‫ﺗﻘﻲ؛ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻋﺴﮕﺮ ﺑﻴﺮﻕ ﺩﺍﺭ؛ ﺭﺣﻴﻢ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻋﻠﻲ ﻧﻘﻲ؛ ﻋﻠﻲ ﭘﺴﺮ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﺍﺣﻤﺪ؛‬
> ‫ﻋﻠﻲ ﻭ ﺣﺴﻴﻦ ﭘﺴﺮﺍﻥ ﻗﺎﺳﻢ ﺻﻔﺮ؛ ﻣﺆﻣﻦ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺍﺣﻤﺪ؛ ﻣﺤﻤﺪ ﭘﺴﺮ ﺑﺎﻗﺮ؛ ﺣﺴﻴﻦ ﺍﺳﺘﺎﺩ‬
> ‫ﺍﺣﻤﺪ؛ ﺷﻤﺲ ﺍﻟﺪﻳﻦ ﭘﺴﺮ ﻋﺴﮕﺮ؛ ﻣﺤﻤﺪ ﭘﺴﺮ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻧﻘﻲ؛ ﺍﮐﺒﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺎﻩ؛ ﻣﺤﻤﺪ‬
> ‫ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻣﺤﻤﻮﺩ؛ ﻣﻼ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﺒﺪﺍﷲ؛ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻗﺮﺑﺎﻥ ﺷﻌﺒﺎﻥ ﭘﺴﺮ ﻋﺎﺑﺪﻳﻦ؛ ﻋﺒﺪﺍﷲ ﭘﺴﺮ‬
> ‫ﻲ‬
> ‫ﻼ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ؛ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺑﺎﻗﺮ؛ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺗﻘﻲ؛ ﻣﺤﻤﺪﻋﻠ ‪،‬‬    ‫ﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻣﻴﺮ ِﺷﮑﺎﺭ؛ ﻋﻠﻲ ‪ ،‬ﭘﺴﺮ ﻣ ّ‬
> ‫ﻣّ‬
> ‫ﻼ ﻋﺎﺑﺪﻳﻦ؛ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ‬ ‫ﺻﺎﺩﻕ ﻭ ﻋﺎﺑﺪﻳﻦ‪ ,‬ﭘﺴﺮﺍﻥ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺣ ّﻤﺎﻣﻲ؛ ﻣ ّ‬
> ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺗﻘﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺑﻪ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺭﺳﻴﺪ؛ ﺗﻘﻲ ﻭ ﮐﺮﻡ ﭘﺴﺮﺍﻥ ﻋﻠﻲ؛ ﭘﺴﺮ ﺍﺳﺘﺎﺩ‬
> ‫ﻣﻼ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ؛ ﻋﺒﺪﺍﷲ ﭘﺴﺮ ﻋﺴﮑﺮ؛‬  ‫ﻧﻘﻲ؛ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﻠﻲ ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺭﻭﺯ؛ ﺍﺑﻮﻃﺎﻟﺐ ّ‬
> ‫ﺍﺑﻮﻃﺎﻟﺐ؛ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺣﺴﻴﻦ ﻣﻠّﻘﺐ ﺑﻪ ﻗﻄﺐ؛ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺣﺴﻴﻦ؛ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﻮﺳﻲ؛ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪ؛‬
> ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ )ﺧﻮﺍﻫﺮ ﺯﺍﺩ |ﻩ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﻣﻴﺮﺯﺍ(؛ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤﺴﻦ ﺁﻗﺎ ﻧﺼﺮﺍﷲ؛ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ‬
> ‫ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺟﻌﻔﺮ‪ ,‬ﺩﺍﻣﺎﺩ ﺣﺎﺟﻲ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻘﻲ ﺍﻳﻮﺏ؛ ﻣﻼ ﺍﮐﺒﺮ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺟﻌﻔﺮ؛ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ‬
> ‫ﻫﺎﺩﻱ؛ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﻬﺪﻱ؛ ﺣﺴﻦ ﺣﻴﺪﺭ ﺑﻴﮏ؛ ﻋﻠﻲ ﻣﺮﺍﺩ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻗﺎﺗﻞ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ؛ ﻣﺮﺍﺩ ﻟﺮ؛‬
> ‫ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺻﺎﺩﻕ ‪،‬ﭘﺴﺮ ﻣﺸﻬﺪﻱ ﺭﺟﺐ؛ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺭﺿﺎ؛ ﺣﺴﻦ ﻭ ﻋﻠﻲ ﭘﺴﺮﺍﻥ‬
> ‫ﻼ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ؛ ﺣﺴﻨﻌﻠﻲ ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺭﻱ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﺵ؛ ﺻﻔﺮ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺯﻣﺎﻥ؛ﺣﺴﻦ‬              ‫ﻼ ﻗﺎﺳﻢ‪ ,‬ﻣ ّ‬
> ‫ﻣّ‬
> ‫ﻣﺸﻬﺪﻱ ﺻﻔﺮ؛ ﻋﺴﮕﺮ ﭘﺴﺮ ﻋﻠﻲ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ ﺍﺑﻮﺍﻟﻘﺎﺳﻢ؛ ﺣﺴﻴﻦ ﭘﺴﺮ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻋﻠﻲ‪.‬‬
> ‫ﭘﻴﻮﺳﺖ ‪۲‬‬
> 
> ‫ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻭ ﻣﺂﺧﺬ ﮐﺘﺎﺏ‬
> 
> ‫ﺷﺮﺡ ﻣﺎﺟﺮﺍﻱ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﻭﺣﻴﺪ ﻭ ﺍﺗ ّﻔﺎﻗﺎﺕ ﺳﺎﻝ‪ ۱۸۵۰‬ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻣ ّﻬﻢ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﻫﻤﭽﻮﻥ‬
> ‫ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪ ,،‬ﮐﻪ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ﮐﺘﺒﻲ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺍ ّﻭﻟﻴ |ﻪ‬
> ‫ﺁﺋﻴﻦ ﺑﺎﺑﻲ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﻥ ﺑﺪﻳﻊ ﺍﺛﺮ ﺣﻀﺮﺕ ﻭﻟﻲ ﺍﻣﺮﺍﷲ ﮐﻪ‬
> ‫ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﺎﻣﺦ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﻣﺨﺼﻮﺻﯽ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ‪ ,‬ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻣﺆﻟّﻔﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻣﺨﺘﻠﻔﻲ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻱ ﮐﺮﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ‬
> ‫ﺷﺮﺡ ﻭﺭﻭﺩ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﺭﻭﻱ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻣﺴﺠﺪﻱ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ‬
> ‫ﺗﻮﺳﻂ ﺭﺑّﺎﻧﻲ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﻣﺎﺟﺮﺍﻱ ﻧﺒﺮﺩ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۸۵۰‬ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺫﻳﻞ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ‪:‬‬
> ‫ﻣﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﻔﻴﻊ‪ :‬ﺷﻔﻴﻊ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﻴﻨﻲ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩﻫﺎﻱ ﺳﺎﻟﻬﺎﻱ‬    ‫‪-۱‬ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ّ‬
> ‫‪ ۱۸۵۰‬ﻭ ‪ ۱۸۵٣‬ﻣﻴﻼﺩﻱ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﻳﺎﻡ ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﻲ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﻣﺪﺗﯽ ﺑﻌﺪ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻣﺒﻠﻐّﻴﻦ ﻣ ّﻬﻢ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺷﻬﺮ‬
> ‫ﻧﺒﺮﺩﻫﺎ ﺟﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺪﺭ ﻣﻲ‪،‬ﺑﺮﺩ ﻭ ّ‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻣﻲ‪،‬ﺷﻮﺩ‪ .‬ﻣﺘﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻬﺪﻳﻪ ﺑﻪ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻲ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫ﺁﻫﻨﮓ ﺭﺑّﺎﻧﻲ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻗﺪﺭﻱ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ‬
> ‫ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻭﻗﻮﻉ ﺍﻳﻦ ﺣﻮﺍﺩﺙ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ ,‬ﺭﻭﻧﺪ ﺭﻭﻳﺪﺍﺩﻫﺎ ﺑﻪ‬
> ‫ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺷﻔﻴﻊ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﻲ ﺑﻴﺶ ﻧﺒﻮﺩ ﻭﻧﻤﻲ‪،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭ ﻫﻤ |ﻪ‬
> ‫ﻣﮑﺎﻧﻬﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎﺕ ﺭﺥ ﻣﻲ‪،‬ﺩﺍﺩ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ ﺑﺨﺸﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ‬
> ‫ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﺆﻟّﻔﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﻼﺵ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ‬
> ‫ﺗﺎ ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﺭﻭﺍﻟﻲ ﮐﻪ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ‪،‬ﺍﻧﺪ ﺑﺎﺯﮔﻮ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻭ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                 ‫‪۳۱۲‬‬
> ‫ﻣﺂﺧﺬ ﻣﻌﺘﺒﺮﻱ ﭼﻮﻥ ﮐﺘﺎﺏ »ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ« )ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﺒﻴﻞ ( ﻭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻗﻨﺴﻮﻝ ﮐﺸﻮﺭ‬
> ‫ﺑﺮﻳﺘﺎﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻮﮊﺍﻥ ﻣﺆﻣﻦ ﮔﺮﺩﺁﻭﺭﻱ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﻤﻮﺩﻩ‬
> ‫ﺍﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ ﺳﺎﻳﺮ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﺭﺍ ﻗﺪﺭﻱ ﺑﻪ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻭ ﻣﺂﺧﺬ ﺫﻳﻞ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﻓﺎﺭﺳﻲ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ‬
> ‫ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ‪:‬‬
> ‫‪ -۲‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺳﺪﺍﷲ ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻲ ‪ :‬ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﮕﺎﺭ ﺑﺮﺟﺴﺘ |ﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺭﺍ‬
> ‫ﻇﻬﻮﺭﺍﻟﺤﻖ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﭘﮋﻭﻫﺶ‪،‬ﻫﺎﻱ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ‬ ‫ّ‬         ‫ﺩﺭ ﻧُﻪ ﻣﺠﻠّﺪ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﮐﺘﺎﺏ‬
> ‫ﻣﺸﺨﺼﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ‬‫ّ‬       ‫ﺑﺎ ﺍﺷﺨﺎﺹ ﻭ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺩﺳﺖ ﺍ ّﻭﻝ ﺑﻪ ﺭﺷﺘ |ﻪ ﺗﺄﻟﻴﻒ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﮑﻲ ﺍﺯ‬
> ‫ﺍﻳﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻣﻞ ﻣﺎﺟﺮﺍﻫﺎﻳﻲ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺑﺎﺑﻴﺎﻥ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺍﻭﻟّﻴ |ﻪ‬
> ‫ﻇﻬﻮﺭﺍﻟﺤﻖ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻣﻨﺒﻊ ﻭ ﻣﺄﺧﺬ‬
> ‫ّ‬         ‫ﺍﻣﺮ ﻣﯽ‪،‬ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﺯ ﺟﻠﺪ ‪ ١‬ﺗﺎ ‪ ٤‬ﮐﺘﺎﺏ‬
> ‫ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪ -۳‬ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﻠﻲ ﻓﻴﻀﻲ ‪ :‬ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﮕﺎﺭ ﻣﻤﺘﺎﺯ ﻭ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪ |ﻩ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻳﻲ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ‬
> ‫ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﻲ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﻭ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ‪ .‬ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻭ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎ ﻧﺎﻡ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> ‫ﻣﺸﮑﺒﻴﺰ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺍﻃﻼﻋﺎﺗﻲ‪ ,‬ﮐﻪ ﺍﻭ ﺍﺯ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﺑﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩﻱ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﻪ ﻧﺒﺮﺩ ﺟﺎﻥ‬
> ‫ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺪﺭ ﺑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ‪ ,،‬ﺗﻬﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬
> ‫‪ -۴‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﻔﻴﻊ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ‪ :‬ﺍﻫﻞ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻭ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻣﺒﻠّﻐﻴﻦ ﺑﺮﺟﺴﺘ |ﻪ ﺩﻳﺎﻧﺖ‬
> ‫ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻭ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﺎ ﻧﺎﻡ ﻟﻤﻌﺎﺕ ﺍﻷﻧﻮﺍﺭ ﺑﺮ‬
> ‫ﺍﺳﺎﺱ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﻭ ﺣﮑﺎﻳﺎﺗﻲ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺟﻤﻊ‪،‬ﺁﻭﺭﻱ ﮐﺮﺩﻩ‬
> ‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﻔﻴﻊ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﺎﻣﻲ ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻧﺸﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ‬
> ‫ﺑﻮﺩ ﺑﺎ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻭ ﺗﻮﺻﻴ |ﻪ ﺁﻗﺎﻱ ﻋﻠﻲ ﻧﺨﺠﻮﺍﻧﻲ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﻣﺎ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺍﺯ ﺍﺛﺮ ﺁﻫﻨﮓ ﺭﺑّﺎﻧﻲ ﺑﺎ ﻧﺎﻡ »‪The Bábís of Nayríz: History‬‬
> ‫‪ «and Document‬ﮐﻪ ﺣﮑﺎﻳﺖ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﻣﺮ ﺑﺎﺑﻲ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ‬
> ‫ﻣﺠﻤﻮﻋ |ﻪ ﺍﻃﻼﻋﺎﺗﻲ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻭ ﭘﻴﺸﻴﻨ |ﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﻃﻲ ﺳﺎﻟﻬﺎﻱ‪ ۱۸۵۰‬ﺗﺎ ‪١٩٠٠‬‬
> ‫ﻡ‪ .‬ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ‪ ,،‬ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻳﻢ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺩﺭ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺿﺮﻭﺭﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﻭ‬
> ‫ﺑﺎﺯﮔﻮﻳﻲ ﺣﻮﺍﺩﺙ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮﻱ ّ‬
> ‫ﻣﻨﻈﻢ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﻪ ﻣﺎ ﮐﻤﮏ ﮐﺮﺩ‪.‬‬
> ‫ﺩﺭ ﺷﺮﺡ ﺁﺯﺍﺭ ﻭ ﺗﻀﻴﻴﻘﺎﺕ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۹۰۹‬ﻡ‪ .‬ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻱ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﻠﻲ ﻓﻴﻀﻲ ‪ ,،‬ﻣﻴﺮﺯﺍ‬
> ‫ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﻔﻴﻊ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻭ ﻣﺄﺧﺬ ﺟﺪﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﭼﺎﭖ ﻧﺸﺪ |ﻩ ﺷﻴﺦ‬
> ‫‪۳۱۳‬‬                       ‫ﭘﻴﻮﺳﺖ ‪ ۲‬ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻭ ﻣﺂﺧﺬ ﮐﺘﺎﺏ‬
> 
> ‫ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻋﻬﺪﻳﻪ‪ ,‬ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻣﻨﺸﻲ ﻣﺤﻔﻞ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﺷﻬﺮ‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺖ ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻭ ﻣﺂﺧﺬ ﺩﺳﺖ ﺍ ّﻭﻝ ﺩﺳﺘﻴﺎﺑﻲ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﺍﻭ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ‬
> ‫ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺗﻀﻴﻴﻘﺎﺕ ﺳﺎﻝ ‪ ۱۹۰۹‬ﻡ‪ .‬ﺯﻧﺪﮔﻲ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‪،‬ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ‬
> ‫ﺗﻀﻴﻴﻘﺎﺕ ﺁﻥ ﺳﺎﻝ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﺑﺨﻮﺑﻲ ﻭ ﺍﺯ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺁﺷﻨﺎﻳﻲ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ‬
> ‫ﺁﻧﮑﻪ ﺑﻪ ﮐﺸﻮﺭ ﺁﻣﺮﻳﮑﺎ ﺁﻣﺪ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺭﻭﻱ ﮐﺎﻏﺬ ﺁﻭﺭﺩ‪ .‬ﻧﺎﻣﺒﺮﺩﻩ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ‬
> ‫ﺷﺒﻲ ﮐﻪ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺭﺍ ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ‪.‬‬
> ‫ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺩﺳﺖ ﺍ ّﻭﻝ ﻭ ﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﻮﻳﻲ‬
> ‫ﺷﺮﺡ ﺍﻳﻦ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻳﺎﺭﻱ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺍﻳﻦ‬
> ‫ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻭ ﻣﺂﺧﺬ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﺸﻨﺎﺳﻲ ﺫﮐﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ‪.‬‬
> ‫ﭘﻴﻮﺳﺖ ‪۳‬‬
> 
> ‫ﻣﺤﻤﺪﺣﺴﻴﻦ‬
> ‫ﺳﻮﺭﻩ| ﻭﻓﺎ ‪ -‬ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﺷﻴﺦ ّ‬
> ‫‪۳۱۵‬‬   ‫ﭘﻴﻮﺳﺖ ‪ ۳‬ﺳﻮﺭ |ﻩ ﻭﻓﺎ‬
> 
> ‫ﺳﻮﺭﻩ| ﻭﻓﺎ ﺻﻔﺤﻪ| ‪٢‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬      ‫‪۳۱۶‬‬
> 
> ‫ﺳﻮﺭﻩ| ﻭﻓﺎ ﺻﻔﺤﻪ| ‪٣‬‬
> ‫‪۳۱۷‬‬   ‫ﭘﻴﻮﺳﺖ ‪ ۳‬ﺳﻮﺭ |ﻩ ﻭﻓﺎ‬
> 
> ‫ﺳﻮﺭﻩ| ﻭﻓﺎ ﺻﻔﺤﻪ| ‪٤‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬        ‫‪۳۱۸‬‬
> 
> ‫ﺳﻮﺭﻩ| ﻭﻓﺎ ﺻﻔﺤﻪ| ‪٥‬‬
> ‫‪۳۱۹‬‬   ‫ﭘﻴﻮﺳﺖ ‪ ۳‬ﺳﻮﺭ |ﻩ ﻭﻓﺎ‬
> 
> ‫ﺳﻮﺭﻩ| ﻭﻓﺎ ﺻﻔﺤﻪ| ‪٦‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬        ‫‪۳۲۰‬‬
> 
> ‫ﺳﻮﺭﻩ| ﻭﻓﺎ ﺻﻔﺤﻪ| ‪٧‬‬
> ‫‪۳۲۱‬‬   ‫ﭘﻴﻮﺳﺖ ‪ ۳‬ﺳﻮﺭ |ﻩ ﻭﻓﺎ‬
> 
> ‫ﺳﻮﺭﻩ| ﻭﻓﺎ ﺻﻔﺤﻪ| ‪٨‬‬
> ‫ﮐﺘﺎﺑﺸﻨﺎﺳﻲ‬
> ‫ﺁﺛﺎﺭ ﻣﺒﺎﺭﮐﻪ‬
> ‫ﷲ ‪) Gleanings from the Writings of Bahá’u’lláh‬ﻭﻳﻠﻤﺖ‬                        ‫‪ -‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍ ‪،‬‬
> ‫‪ ،‬ﺍﻳﻠﻴﻨﻮﻳﺰ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺑﻬﺎﺋﻲ ‪(١٩٨٣ ،‬‬
> ‫‪ ,The Summons to the Lord of Hosts -‬ﺣﻴﻔﺎ‪ ,‬ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ‪ :‬ﻣﺮﮐﺰ ﺟﻬﺎﻧﻲ ﺑﻬﺎﺋﻲ‬
> ‫‪(٢٠٠٢،‬‬
> ‫‪) The Writings of Bahá’u’lláh -‬ﺩﻫﻠﻲ ﻧﻮ ‪ ,،‬ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺑﻬﺎﺋﻲ ‪(٢٠٠٦ ،‬‬
> ‫‪) Baha’i Prayers -‬ﻭﻳﻠﻤﺖ ‪ ,،‬ﺍﻳﻠﻴﻨﻮﻳﺰ ‪ ,،‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺑﻬﺎﺋﻲ ‪(١٩٨٣ ،‬‬
> ‫‪ -‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‪ ,‬ﻣﻨﺘﺨﺒﺎﺗﻲ ﺍﺯ ﺁﺛﺎﺭ‪ ، ,‬ﻣﺠﻤﻮﻋ |ﻪ ﺁﺛﺎﺭ ﮔﺮﺩﺁﻭﺭﻱ ﺷﺪﻩ ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺆﺳﺴ |ﻪ ﺗﺤﻘﻴﻘﻲ‬
> ‫ﻢ ﺗﺮﺟﻤ |ﻪ ﺣﺒﻴﺐ ﻃﺎﻫﺮ ﺯﺍﺩﻩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍ ‪،‬ﻥ ﻭﻳﻠﻤﺖ ‪ ،‬ﺍﻳﻠﻴﻨﻮﻳ ‪،‬ﺰ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺑﻬﺎﺋﻲ ‪۲۰۰٦،‬‬   ‫ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻌﺪﻝ ﺍﻋﻈ ‪،‬‬
> ‫‪ -‬ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ‪) Promulgation of Universal Peace‬ﻭﻳﻠﻤﺖ‪ ,‬ﺍﻳﻠﻴﻨﻮﻳﺰ‪:‬‬
> ‫ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺑﻬﺎﺋﻲ ‪(١٩٨٢‬‬
> ‫‪) Memorials of the Faithful‬ﻭﻳﻠﻤﺖ‪ ,‬ﺍﻳﻠﻴﻨﻮﻳﺰ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺑﻬﺎﺋﻲ ‪(١٩٧١،‬‬
> ‫ﻲ ‪(١٩٧٠‬‬  ‫‪) The Secret of Divine Civilization‬ﻭﻳﻠﻤﺖ ‪ ,،‬ﺍﻳﻠﻴﻨﻮﻳﺰ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺑﻬﺎﺋ ‪،‬‬
> ‫‪ A Traveller’s narrative‬ﺝ ‪ ,٢‬ﺗﺮﺟ ّﻤ |ﻪ ﺍﻱ‪.‬ﺟﻲ‪ .‬ﺑﺮﺍﻭﻥ )ﮐﻤﺒﺮﻳﺞ ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ‬
> ‫ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ‪(١٨٩١‬‬
> ‫‪ -‬ﺷﻮﻗﻲ ﺍﻓﻨﺪﻱ ‪ ،‬ﻗﺮﻥ ﺑﺪﻳﻊ )ﻭﻳﻠﻤﺖ ‪ ،‬ﺍﻳﻠﻴﻨﻮﻳﺰ ‪(١٩٧٩،‬‬
> ‫‪ The World Order of Bahá’u’lláh،‬ﻭﻳﻠﻤﺖ ‪ ،‬ﺍﻳﻠﻴﻨﻮﻳﺰ ‪١٩٨١‬‬
> ‫‪ -‬ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺠﻴﺪ ‪ ،‬ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﻧﺒﻴﻞ ﺍﻋﻈﻢ ‪ ،‬ﺗﺮﺟﻤ |ﻪ ﺷﻮﻗﻲ ﺍﻓﻨﺪﻱ ‪ ،‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪) ،‬ﻟﻨﺪﻥ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ‬
> ‫ﺑﻬﺎﺋﻲ ‪(١٩٥٣‬‬
> 
> ‫ﻣﺆﻟّﻔﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ‬
> ‫‪ -‬ﺁﺭﻳﺎ‪,‬ﺳﭙﻬﺮ ‪Babis and Baha’i role in the Constitutional Revolution ،‬‬
> ‫ﺳﭙﺘﺎﻣﺒﺮ ‪ ، ٢٠٠٦‬ﮔﺮﻭﻩ ﺁﺭﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ‪ ٢٠‬ﮊﺍﻧﻮﻳ |ﻪ ‪ ٢٠١١‬ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ ‪www.ohamzodai.‬‬
> ‫‪ ...com/maghalat.html‬ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﮔﺮﺩﻳﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                       ‫‪۳۲۴‬‬
> ‫‪ -‬ﺁﺭﻳﺎ‪ ,‬ﺳﭙﻬﺮ ‪Bábís and Bahá’í role in the Constitutional Revolution،‬‬
> ‫ﺑﻴﺴﺘﻢ ﮊﺍﻧﻮﻳﻪ ‪ ٢٠١١‬ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ ‪.http://www.ohamzodai.com/maghalat.html‬‬
> ‫ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫‪ -‬ﻻﻭﺭﻧﺲ ﺍﭺ‪ .‬ﺁﻓﻴﺴﺮ‪ ,‬ﺳﺎﻣﻮﺋﻞ ﺍﭺ‪ .‬ﻭﻳﻠﻴﺎﻣﺴﻮﻥ‪، ,measuring worth ,‬ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺍﻳﻠﻴﻨﻮﻳﺰ‬
> ‫ﺩﺭ ﺷﻴﮑﺎﮔﻮ ‪ ,،‬ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺍﻣﺒﺮ ‪ ٢٠٠٩‬ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ ‪،۲۰۱۰ ,www.measuringworth.com‬‬
> ‫ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫‪ -‬ﺁﻭﺍﺭﻩ‪ ,‬ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ‪ ,‬ﮐﻮﺍﮐﺐ ﺍﻟﺪﺭﻳّﻪ ) ﻗﺎﻫﺮﻩ ‪ ،‬ﻣﺼﺮ ‪ ،‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺑﻬﺎﺋﻲ ‪(١٩١٤ ،‬‬
> ‫ﺪ ‪) Iran Between Two Revolutions‬ﭘﺮﻳﻨﺴﺘﻮﻥ ‪ ,،‬ﻧﻴﻮﺟﺮﺳﻲ‪:‬‬                    ‫‪ -‬ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻴﺎﻥ‪ ,‬ﺍﺭﻭﻧ ‪،‬‬
> ‫ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﭘﺮﻳﻨﺴﺘﻮ ‪،‬ﻥ ‪(١٩٨٢‬‬
> ‫‪ -‬ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻣﻌﺒﺪ ﺑﻬﺎﺋﻲ ‪) «National Convention ۱۹۰۹ Minutes of the » ،‬ﻭﻳﻠﻤﺖ‬
> ‫‪ ،‬ﺍﻳﻠﻴﻨﻮﻳﺰ‪ :‬ﺍﻭﺭﺍﻕ ﻣﺮﻱ ﺭﺍﺏ‪ ,‬ﺁﺭﺷﻴﻮ ﺑﻬﺎﺋﻲ(‬
> ‫‪-‬ﺍﺳﺘﺮ ﺁﺑﺎﺩﻱ‪ ,‬ﺑﯽ‪،‬ﺑﯽ ﻓﺎﻃﻤﻪ‪ ,‬ﺩﺳﺘﻨﻮﺷﺘﻪ ) ﺷﻴﮑﺎﮔﻮ ‪ ،‬ﺍﻳﻠﻴﻨﻮﻳﺰ‪ :‬ﻣﺮﮐﺰ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺯﻧﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻲ‬
> ‫‪ ،‬ﻣﺎﺭﭺ ‪ ،١٩٩٢‬ﻧﺸﺮ ﺍﻭﻝ ﺩﺭ ﻃﻬﺮﺍ ‪،‬ﻥ ‪(١٨٠٨‬‬
> ‫‪ -‬ﺍﺳﻠﻤﻨﺖ‪ ,‬ﺟﺎﻥ ‪) ، - Bahá’u’lláh and the New Era‬ﻭﻳﻠﻤﺖ ﺍﻳﻠﻴﻨﻮﻳﺰ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ‬
> ‫ﺑﻬﺎﺋﻲ ‪(١٩٨٠‬‬
> ‫‪ -‬ﺍﺷﺮﺍﻕ ﺧﺎﻭﺭﻱ‪ ,‬ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﻤﻴﺪ‪ ، ,‬ﻧﻮﺭﻳﻦ ﻧﻴﺮﻳﻦ )ﻃﻬﺮﺍﻥ ‪ ,،‬ﺍﻳﺮﺍﻥ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺑﻬﺎﺋﻲ ‪( ١٩٦٧،‬‬
> ‫‪ -‬ﺍﺷﺮﺍﻕ ﺧﺎﻭﺭﻱ‪ ,‬ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﻤﻴﺪ‪ ,‬ﻣﺎﺋﺪ |ﻩ ﺁﺳﻤﺎﻧﻲ ‪ ،‬ﺝ‪) ٩ .‬ﻃﻬﺮﺍﻥ ‪ ،‬ﺍﻳﺮﺍﻥ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺑﻬﺎﺋﻲ ‪-١٩٧٣ ،‬‬
> ‫‪(١٩٧١‬‬
> ‫ﻲ ﻗﺴﻤﺖ ﺩ ّﻭﻡ‪ ,‬ﻣﺠﻤﻮﻋ |ﻪ ﺁﺛﺎﺭ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ‬    ‫‪ -‬ﺍﺷﺮﺍﻕ ﺧﺎﻭﺭﻱ‪ ,‬ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﻤﻴﺪ‪ ,‬ﻣﺎﺋﺪ |ﻩ ﺁﺳﻤﺎﻧ ‪،‬‬
> ‫)ﺩﻫﻠﻲ ﻧﻮ ‪ ,،‬ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺑﻬﺎﺋﻲ ‪(١٩٨٤‬‬
> ‫‪ -‬ﺍﻓﻨﺎﻥ‪ ,‬ﺍﺑﻮﺍﻟﻘﺎﺳﻢ ‪ ,،‬ﻋﻬﺪ ﺍﻋﻠﻲ ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﻲ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺩﻭﺭ ﺑﺎﺑﻲ‪ ,‬ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‬
> ‫)ﺁﮐﺴﻔﻮﺭﺩ ‪ ،‬ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺘﺤﺪ ‪(٢٠٠٠ ،‬‬
> ‫‪ -‬ﺍﻓﻨﺎﻥ‪ ,‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺣﺒﻴﺐ ﺍﷲ ‪ ,،‬ﺗﺮﺟﻤ |ﻪ ﺁﻫﻨﮓ ﺭﺑّﺎﻧﻲ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ‪ ،‬ﺝ‪ ، ١٦ .‬ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺍﻣﺮ‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻲ ))‪(٢٠٠٨ ,Ebook: © Ahang Rabbani‬‬
> ‫‪ -‬ﺍﻋﻠﻢ‪ ,‬ﻫﻮﺷﻨﮓ »‪ ، «Henna‬ﺩﺍﻳﺮﺓﺍﻟﻤﻌﺎﺭﻑ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﮑﺎ ‪ ١٥ ،‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ ، ٢٠٠٣‬ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﮐﻠﻤﺒﻴﺎ‬
> ‫‪،‬ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮎ ‪ ٢٠ ،‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪http://www.iranica.com/articles/henna ٢٠١٠‬‬
> ‫‪ -‬ﺍﻣﺎﻧﺖ‪ ,‬ﻋﺒّﺎﺱ ‪Pivot of the Universe, Nasir al-Din Sháh Qájár and،‬‬
> ‫‪) ۱۸۹۶-۱۸۳۱ ,the Iranian Monarchy‬ﺑﺮﮐﻠﻲ ﻭ ﻟﻮﺱ ﺁﻧﺠﻠﺲ‪ ,‬ﮐﺎﻟﻴﻔﺮﻧﻴﺎ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ‬
> ‫ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﮐﺎﻟﻴﻔﺮﻧﻴﺎ ‪(١٩٩٧ ،‬‬
> ‫ﻞ ‪(١٩٨٩‬‬
> ‫‪) Resurrection and Renewal‬ﺍﻳﺘﺎﮐﺎ ‪ ,،‬ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮎ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﮐﻮﺭﻧ ‪،‬‬
> ‫‪ -‬ﺍﻳﺴﺘﻮﻳﮏ‪ ,‬ﺍﺩﻭﺍﺭﺩ ‪ ,،‬ﻧﺸﺮﻳ |ﻪ‪ books.Google.com،‬ﺝ‪A Journal of a“)۲.‬‬
> ‫‪۳۲۵‬‬                                      ‫ﮐﺘﺎﺏ‪،‬ﺷﻨﺎﺳﯽ‬
> 
> ‫‪ Diplomate’s Two Years’ Residence in Persia‬ﺍﺳﻤﻴﺖ ‪ ،‬ﺍﻟﺪﻥ ﻭ ﺷﺮﮐﺎﺀ ‪ ،‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ‬
> ‫ﮐﻼﺳﻴﮏ ﺍﻟﻴﺒﺮﻭﻥ ‪ ،‬ﭼﺎﭖ ﺍﻭﻝ ﮊﺍﻧﻮﻳ |ﻪ ‪(١٨٦٤‬‬
> ‫‪ -‬ﺑﻪ ﺍﻫﺘﻤﺎﻡ ﺑﺎﺭﻭﻥ ﻭ‪ .‬ﺭﻭﺯﻥ‪ «، Some Remarks on the Babi Texts» .‬ﻧﺸﺮﻳ |ﻪ ﺍﻧﺠﻤﻦ‬
> ‫ﺳﻠﻄﻨﺘﻲ ﺁﺳﻴﺎ )‪.٢٤:(١٨٩٢‬‬
> ‫‪ -‬ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﯼ‪ ,‬ﺣﺴﻦ ﻣﻮﻗﺮ‪) Abdu’l-Bahá’، ,‬ﺁﮐﺴﻔﻮﺭﺩ ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺟﺮﺝ ﺭﻭﻧﺎﻟﺪ‬
> ‫‪(١٩٧١،‬‬
> ‫‪ ) The Bab, The Herald of the Day of Days‬ﺁﮐﺴﻔﻮﺭﺩ ‪ ،‬ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ‬
> ‫ﺟﺮﺝ ﺭﻭﻧﺎﻟﺪ ‪(١٩٧٥ ،‬‬
> ‫‪ ) Baha’u’llah The King of Glory -‬ﺁﮐﺴﻔﻮﺭﺩ ‪ ،‬ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺟﺮﺝ ﺭﻭﻧﺎﻟﺪ‬
> ‫‪(١٩٨٠،‬‬
> ‫) ﺁﮐﺴﻔﻮﺭﺩ ‪ ،‬ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺟﺮﺝ ﺭﻭﻧﺎﻟﺪ ‪Edward Granville Browne ( ١٩٧٠،‬‬
> ‫‪and the Bahá’í Faith‬‬
> ‫ﺪ ‪Eminent Baha’is in the,(١٩٨٥‬‬             ‫)ﺁﮐﺴﻔﻮﺭﺩ ‪ ،‬ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺟﺮﺝ ﺭﻭﻧﺎﻟ ‪،‬‬
> ‫‪Time of Bahá’u’lláh‬‬
> ‫ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﻴﮕﻢ ‪ ،‬ﻫﻤﺴﺮ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ) ﺁﮐﺴﻔﻮﺭﺩ ‪ ،‬ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺟﺮﺝ ﺭﻭﻧﺎﻟﺪ ‪(١٩٨٥ ،‬‬
> ‫‪ -‬ﺑﺮﺍﻭﻥ‪ ,‬ﺍﺩﻭﺍﺭﺩ ﮔﺮﻧﻮﻳﻞ ‪» ,،‬ﻳﮑﺴﺎﻝ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎ ‪،‬ﻥ ﺁﺷﻨﺎﻳﻲ ﺑﺎ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻭ ﺗﻔﮑﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻳﺮﺍﻥ«‬
> ‫)ﮐﻤﺒﺮﻳﺞ ‪ ،‬ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﮐﻤﺒﺮﻳﺞ‪(١٩٢٧،‬‬
> ‫ﺞ ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ‬ ‫‪) Materials for the Study of Babi Religion‬ﮐﻤﺒﺮﻳ ‪،‬‬
> ‫ﺞ ‪ ١٩١٨‬ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ‪(www.archive.org:‬‬            ‫ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﮐﻤﺒﺮﻳ ‪،‬‬
> ‫‪ The Babis of Persia‬ﻧﺸﺮﻳ |ﻪ ﺍﻧﺠﻤﻦ ﺳﻠﻄﻨﺘﻲ ﺁﺳﻴﺎ )‪.٢١:(١٨٨٩‬‬
> ‫‪ -‬ﺑﻲ ﺑﻲ ﺧﺎﻧﻢ‪ ,‬ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ‪ ، ,‬ﭼﺎﭖ ﻧﺸﺪﻩ ‪ ،‬ﺩﺭ ﻧﺰﺩ ﻋﺒﺎﺱ ﺍﺑﻼﻏﻲ ‪ ،‬ﻧﻮﺍﺩ |ﻩ ﺑﻲ ﺑﻲ ﺧﺎﻧﻢ‬
> ‫‪ -‬ﺑﻴﻨﻴﻨﮓ‪ ,،‬ﺭﻭﺑﺮﺕ ﺍﻡ‪ ,.‬ﻧﺸﺮﻳ |ﻪ ‪A journal of two years travel in Persia‬‬
> ‫‪)، Ceylon etc‬ﺝ‪(١ .‬‬
> ‫‪ ٢٦،books.Google.com, Co.Adamant media‬ﺟﻮﻥ ‪ ،٢٠٠١‬ﭼﺎﭖ ﻣﺘﻦ ﻓﺎﮐﺲ‬
> ‫ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺸﻦ ‪ ،١٩٥٧‬ﮐﻤﭙﺎﻧﻲ ﻭ‪ .‬ﺍﭺ‪ .‬ﺁﻟﻦ ‪ ،‬ﻟﻨﺪﻥ(‬
> ‫‪ -‬ﭘﺮﺍﻳﺲ ‪ ,،‬ﻣﻌﺼﻮﻣﻪ‪ ,‬ﺩﻓﺘﺮ ﺍﻳﺮﺍﻥ‪ ,‬ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﮐﻠﻤﺒﻴﺎ‪ ,‬ﺷﻬﺮ ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮎ ‪Iranian Marriage‬‬
> ‫‪Ceremony, Its History & Symbolism ، www.iranchamber.com/‬‬
> ‫‪ culture/articles/iranian_marriage_ceremony.php‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ ،٢٠٠١‬ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ‬
> ‫ﺷﺪ‪، .‬‬
> ‫‪ -‬ﺗﻮﺍﻧﮕﺮ‪ ,‬ﺳﻴﺎﻣﮏ ‪» ،‬ﺍﻧﺠﻴﺮﻫﺎﻱ ﺧﺸﮏ ﺍﻳﺮﺍﻥ«‪ ,‬ﺍﺗﺤﺎﺩﻳ |ﻪ ﺍﻧﺠﻴﺮﮐﺎﺭﺍﻥ ﺍﺻﻄﻬﺒﺎ ‪،‬ﻥ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ‪٢٠‬‬
> ‫ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ ٢٠١٠‬ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ‪ www.iranfig.com/Driedfigs.htm :‬ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                       ‫‪۳۲۶‬‬
> ‫‪ -‬ﺗﺮﻱ‪ ,‬ﭘﻴﺘﺮ‪ ,‬ﻣﺘﺮﺟﻢ‪The Babi Studies Series ,،‬ﺝ‪Prophet in Modern ,۱ .‬‬
> ‫‪ Times‬ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤﺪ |ﻩ ﺁﻣﺮﻳﮑﺎ ‪ ،‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﻟﻮﻟﻮ ‪٢٠٠٨،‬‬
> ‫‪ -‬ﭼﻬﺮﻩ ﻧﮕﺎﺭ‪ ,‬ﻧﺼﺮﺍﷲ ‪ ,،‬ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎ ﻭ ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻲ ﻫ ‪،‬ﺎ ﻣﺪﺭﺳ |ﻪ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻧﻲ ﺷﻴﺮﺍﺯ‪.١٩٦٠،‬‬
> ‫‪ -‬ﺣﺴﺎﻣﯽ‪ ,‬ﺣﺒﻴﺐ ﺍﷲ ‪ ,،‬ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺩﻳﻦ ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ‪ ،‬ﺩﺳﺖ‪،‬ﻧﻮﺳﺘ |ﻪ ﭼﺎﭖ ﻧﺸﺪﻩ‪ ، ,‬ﺷﻴﺮﺍﺯ ‪ ،‬ﺍﻳﺮﺍﻥ ‪.٢٠٠٧ ،‬‬
> ‫‪ -‬ﺩﺍﻧﻠﺪﺳﻮﻥ‪ ,‬ﺑﺲ ﺁﻟﻦ‪) ,‬ﻟﻨﺪﻥ ‪،‬ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ ‪The Wild Rue, a study of‬‬
> ‫‪ Muhammadan Magic and Folklore in Iran‬ﻟﻮﺯﺍﮎ ﻭﺷﺮﮐﺎﺀ ‪(١٩٣٨،‬‬
> ‫‪ -‬ﺩﻭ ﭘﺮﻱ‪ ,‬ﻧﺎﻧﺴﯽ‪ «Etiquette» ,‬ﺩﺍﻳﺮﺓﺍﻟﻤﻌﺎﺭﻑ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﮑﺎ ‪ ١٥‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ ،١٩٩٨‬ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﮐﻠﻤﺒﻴﺎ‬
> ‫‪،‬ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮎ ‪ ٢٠،‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ‪ ٢٠١٠‬ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ ‪www.iranica.com/articles/etiquette‬‬
> ‫ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫‪ -‬ﺩﻭﺳﺘﺨﻮﺍﻩ‪ ,‬ﺟﻠﻴﻞ ﻭ ﺍﻗﺒﺎﻝ ﻳﻐﻤﺎﻳﻲ »‪Education iii. the traditional elementary‬‬
> ‫‪ school‬ﺩﺍﻳﺮﺓﺍﻟﻤﻌﺎﺭﻕ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﮑﺎ »‪ ١٥‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ‪ ، ١٩٩ ٧‬ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﮐﻠﻤﺒﻴﺎ ‪ ،‬ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮎ ‪ ٢٠ ،‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪٢٠١٠‬‬
> ‫ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ‪ :‬ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺷﺪ‪http://www.iranica.com/articles/education-iii.‬‬
> ‫ﻣﻘﺪﻡ‪ ,‬ﺳﻴﺎﻣﮏ‪ ، ,‬ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻗﻠﻌ |ﻪ ﺷﻴﺦ ﻃﺒﺮﺳﻲ )ﺩﺍﺭﻣﺸﺘﺎﺕ ‪ ,،‬ﺁﻟﻤﺎﻥ ‪،‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳ ‪،‬‬
> ‫ﺪ‬                                                                                 ‫‪ -‬ﺫﺑﻴﺤﻲ ّ‬
> ‫‪(٢٠٠٢‬‬
> ‫‪ -‬ﺭﺑّﺎﻧﯽ‪ ,‬ﺁﻫﻨﮓ‪) ,‬ﻣﺘﺮﺟﻢ( ﻇﻬﻮﺭ ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﺎﺑﻲ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻭ ﻓﺎﺭﺱ )ﺑﻮﺳﺘﻮﻥ‬
> ‫‪ ،‬ﻣﺎﺳﺎﭼﻮﺳﺖ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺑﺮﻳﻞ ‪(٢٠٠٨ ،‬‬
> ‫‪ -‬ﺭﺑّﺎﻧﻲ‪ ,‬ﺁﻫﻨﮓ‪Efforts to preserve the remains of the Báb: Four” ,‬‬
> ‫‪ “historical accounts‬ﻧﺸﺮﻳ |ﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﺑﻬﺎﺋﻲ ‪.، ٢٠٠٣ ,،١١‬‬
> ‫‪ -‬ﺭﺑّﺎﻧﯽ‪ ,‬ﺁﻫﻨﮓ‪The Bábís of Nayríz: History and Documents ، ,‬‬
> ‫‪ Witnesses to Bábí and . Bahá’í history‬ﺝ‪) ٢ .‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ‪۲۰۰۷ (،eBook‬‬
> ‫‪ -‬ﺭﺑّﺎﻧﯽ‪ ,‬ﺁﻫﻨﮓ‪٩ Translations of Shaykhi, Bábí and Bahá'í Texts ,‬‬
> ‫ﺍﮐﺘﺒﺮ ‪ ١٩٩٧‬ﻳﮑﺸﻨﺒﻪ ‪ ١١‬ﺍﮐﺘﺒﺮ ‪ ١٩٩٧‬ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻣﻴﺸﻴﮕﺎﻥ ‪ ,،‬ﺁﻥ ﺁﺭﺑ ‪،‬ﺮ ﻣﻴﺸﻴﮕﺎﻥ ‪ ،‬ﺳ ّﻮﻡ ﻓﻮﺭﻳﻪ ‪٢٠١٠‬‬
> ‫ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ ‪ www.h-net.org‬ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺷﺪ‪http://www.h-net.org/~bahai/.‬‬
> ‫‪.htm.khadija/khadija۲/trans/vol۱‬‬
> ‫‪ -‬ﺭﻭﺡ‪ ,‬ﺩﻳﻮﺱ ﺍﺱ‪Robe of Light: The Persian Years of the Supreme ,، .‬‬
> ‫ﺪ ‪(١٩٩٤‬‬‫‪) ۱۸۵۳-۱۸۱۷ Prophet Baha’u’llah‬ﺁﮐﺴﻔﻮﺭﺩ ‪،‬ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ ‪ ،‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺟﺮﺝ ﺭﻭﻧﺎﻟ ‪،‬‬
> ‫‪ -‬ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ‪ ,‬ﺷﻴﺪﺭﺥ‪ Morvareed ,‬ﺩﺍﺭﻣﺸﺘﺎﺕ‪ ، ,‬ﺁﻟﻤﺎﻥ ‪ ,،‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ ‪٢٠٠٢ ،‬‬
> ‫‪ -‬ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ‪ ,‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﺷﻔﻴﻊ ‪ ,،‬ﻟﻤﻌﺎﺕ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ‪ ،‬ﺝ‪ ١ .‬ﻭ ‪ ) ٢‬ﻃﻬﺮﺍﻥ ‪ ,،‬ﺍﻳﺮﺍﻥ ‪ ,،‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺑﻬﺎﺋﻲ‬
> ‫‪(١٩٧١‬‬
> ‫‪ -،‬ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻣﻌﺎﻧﻲ‪ ,‬ﺑﻬﺎﺭﻳﻪ‪) Against Incredible Odds ,‬ﺁﮐﺴﻔﻮﺭﺩ ‪ ,،‬ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ‪,‬‬
> ‫ﺪ ‪(٢٠٠٦‬‬  ‫ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺟﺮﺝ ﺭﻭﻧﺎﻟ ‪،‬‬
> ‫‪۳۲۷‬‬                                       ‫ﮐﺘﺎﺏ‪،‬ﺷﻨﺎﺳﯽ‬
> 
> ‫‪ -‬ﺯﺭﻗﺎﻧﯽ‪ ,‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤﻤﻮﺩ‪ ,‬ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻣﺤﻤﻮﺩ‪ ، ,‬ﺗﺮﺟﻤ |ﻪ ﻣﺤﻲ ﺳﺒﺤﺎﻧﻲ ﺑﺎ ﻫﻤﮑﺎﺭﻱ ﺷﺮﻟﻲ‬
> ‫ﻣﺎﮐﻴﺎﺱ )ﺁﮐﺴﻔﻮﺭﺩ ‪ ،‬ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺟﺮﺝ ﺭﻭﻧﺎﻟﺪ ‪(١٩٩٨‬‬
> ‫‪ -‬ﺯﺭﻧﺪﯼ‪ ,‬ﻣﺤ ّﻤﺪ‪) ,‬ﻧﺒﻴﻞ ﺍﻋﻈﻢ( ﺗﺮﺟﻤ |ﻪ ﺷﻮﻗﻲ ﺍﻓﻨﺪﻱ ‪ ،‬ﻣﻄﺎﻟﻊ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ )ﻟﻨﺪﻥ ‪ ،‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺑﻬﺎﺋﻲ‬
> ‫‪(١٩٥٣ ،‬‬
> ‫‪ -‬ﺳﺎﺭﻭﺍﻝ‪ ,‬ﺁﻧﻴﻞ ‪Miracles in Religion: A Study of the miraculous in ,،‬‬
> ‫‪)، religion in context of the Bahá' í‬ﻻﮐﻨﻮ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺭﻭﻳﺎﻝ ‪ (١٩٩٦‬ﻓﺼﻞ ‪ .١٣‬ﺩﺭ‬
> ‫ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ‪ http://bahai-library.org/books/miracles/bahai.html:‬ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫‪ -‬ﺳﭙﻬﺮ‪ ,‬ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻘﻲ ‪ ,،‬ﻧﺎﺳﺦ ﺍﻟﺘﻮﺍﺭﻳﺦ )ﻃﻬﺮﺍﻥ ‪ ,،‬ﺍﻳﺮﺍﻥ ‪(١٩٦٥‬‬
> ‫‪ -‬ﺳﺘﺎﮐﻤﻦ‪ ,‬ﺭﺍﺑﺮﺕ‪،۱۹۰۰-۱۸۹۲ ,Origin of the Bahá’í Faith in America ,‬‬
> ‫)ﻭﻳﻠﻤﺖ ‪ ,،‬ﺍﻳﻠﻴﻨﻮﻳﺰ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺑﻬﺎﺋﻲ ‪(١٩٨٥ ،‬‬
> ‫‪ -‬ﺳﻌﻴﺪﯼ‪ ,‬ﻧﺎﺩﺭ ‪) Logos and Civilisation ,،‬ﺑﺘﺴﺪﺍ‪ ,‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻣﺮﻳﻠﻨﺪ‪(٢٠٠٠،‬‬
> ‫‪ -‬ﺳﻠﻴﻤﺎﻧﯽ‪ ,‬ﻋﺰﻳﺰﺍﷲ ‪ ,،‬ﻣﺼﺎﺑﻴﺢ ﻫﺪﺍﻳﺖ )ﺟﻠﺪ ‪) (٩‬ﻃﻬﺮﺍﻥ‪ ,‬ﺍﻳﺮﺍﻥ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺑﻬﺎﺋﻲ ‪-١٩٧٥،‬‬
> ‫‪(١٩٦٧‬‬
> ‫‪ -‬ﺳﻤﻨﺪﺭﻱ ﺧﻮﺵ ﺑﻴﻦ‪ ,‬ﭘﺮﻳﻮﺵ‪ ,‬ﻃﺮﺍﺯ ﺍﻟﻬﻲ ‪ ،‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻃﺮﺍﺯﺍﷲ ﺳﻤﻨﺪﺭﻱ ﻣﺆﺳﺴ |ﻪ ﻣﻌﺎﺭﻑ ﺑﻬﺎﺋﻲ‬
> ‫‪(٢٠٠٢،‬‬
> ‫ﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ‪ ,‬ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ‪ ,‬ﺗﺮﺟﻤ |ﻪ ﭼﺎﭖ ﻧﺸﺪ |ﻩ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻬﺪﻳﻪ ﻭ ﺁﻫﻨﮓ ﺭﺑّﺎﻧﻲ‬         ‫‪ -‬ﺷﻔﻴﻊ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﯼ‪ ,‬ﻣ ً‬
> ‫‪،‬ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ ‪ www.nayriz.org‬ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ ‪.،‬‬
> ‫‪ -‬ﺷﻬﺒﺎﺯﯼ‪ ,‬ﺷﺎﭘﻮﺭ‪ «، Nowruz In The Islamic Period» ,‬ﺩﺍﻳﺮﺓﺍﻟﻤﻌﺎﺭﻑ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﮑ ‪،‬ﺎ‬
> ‫ﺖ ‪www.iranica.‬‬      ‫‪ ١٥‬ﻧﻮﺍﻣﺒﺮ ‪ ،٢٠٠٩‬ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﮐﻠﻤﺒﻴﺎ‪ ,‬ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮎ‪ ٢٠ ,‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ ٢٠١٠‬ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳ ‪،‬‬
> ‫‪ com/articles/nowruz-ii‬ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫‪ -‬ﺷﻴﻮﺍ‪ ,‬ﻣﻨﻮﭼﻬﺮ‪«، ,‬ﺗﺎﺭﻳﺦ« ‪ ۲۰۰۲-۲۰۰۹.،‬ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺳ ّﻮﻡ ﻣﺎﻩ ﺟﻮﻥ‪ ٢٠١٠‬ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ‪:‬‬
> ‫‪ - Qashqai.net‬ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺷﺪ‪.www.qashqai.net/history.html.‬‬
> ‫‪ -‬ﻃﺎﻫﺮﺯﺍﺩﻩ‪ ,‬ﺍﺩﻳﺐ‪ Revelation of Bahá’u’lláh ,‬ﺝ‪) ۱-٢ .‬ﺁﮐﺴﻔﻮﺭﺩ‪ ,‬ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ‪,،‬‬
> ‫ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺟﺮﺝ ﺭﻭﻧﺎﻟﺪ ‪(١٩٧٧ ،‬‬
> ‫‪ -‬ﻋﻬﺪﻳﻪ‪ ,‬ﺷﻴﺦ ﺑﻬﺎﺋﻲ ‪ ,،‬ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﺷﻮﺭ ﺍﻧﮕﻴﺰ )ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﭼﺎﭖ ﻧﺸﺪﻩ(‬
> ‫‪ -‬ﻋﻠﯽ‪ ,‬ﻣﺤ ّﻤﺪ‪» ,‬ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ«‪ ٢٠٠٦-٢٠٠٧ ,‬ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ‪ ۴‬ﻓﻮﺭﻳ |ﻪ ‪ ٢٠١١‬ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ ‪http://‬‬
> ‫‪ neyrizfars.blogfa.com‬ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﮔﺮﺩﻳﺪ‪.‬‬
> ‫‪ -‬ﻓﺮﺍﻧﺴﻴﺲ‪ ,‬ﺭﻳﭽﺎﺭﺩ‪ ,‬ﺳﻲ ﺍﻡ ﮊﺍﻧﻮﻳﻪ ‪Ahmad the recipient of the Arabic ٢٠٠٣‬‬
> ‫‪ Tablet of Ahmad‬ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ‪http://bahai-library.com/?file=francis :‬‬
> ‫‪ ahmad_biography‬ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫‪ -‬ﻓﺴﺎﺋﯽ‪ ,‬ﺣﺎﺝ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺣﺴﻦ ‪ ,‬ﻓﺎﺭﺳﻨﺎﻣ |ﻪ ﻧﺎﺻﺮﻱ ﺝ ‪) ٢‬ﻃﻬﺮﺍﻥ ‪ ,،‬ﺍﻳﺮﺍﻥ ‪ ,،‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺑﻬﺎﺋﻲ ‪-١٨٩٥،‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                       ‫‪۳۲۸‬‬
> ‫‪(١٨٩٤‬‬
> ‫‪ -‬ﻓﻠﻮﺭ‪ ,‬ﻭﻳﻠﻢ ‪ Asnaf ,‬ﺩﺍﻳﺮﺓﺍﻟﻤﻌﺎﺭﻑ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﮑﺎ ‪ ١٥ ،‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ ،١٩٨٧‬ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﮐﻠﻤﺒﻴﺎ ‪ ،‬ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮎ‬
> ‫‪ ٢٠،‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ ٢٠١٠‬ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ‪http://www.iranica.com/articles/asnaf-guilds :‬‬
> ‫ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫‪ Gift giving‬ﺩﺍﻳﺮﺓﺍﻟﻤﻌﺎﺭﻑ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﮑﺎ ‪ ١٥ ،‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ ، ١٩٨٧‬ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﮐﻠﻤﺒﻴﺎ ‪ ،‬ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮎ‪,‬‬
> ‫‪ ١٥،‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ ٢٠١٠‬ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ‪http://www.iranica.com/articles/gift-giving :‬‬
> ‫ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺷﺪ‬
> ‫‪ -‬ﻓﺆﺍﺩﻱ ﺑﺸﺮﻭﻳﻪ ﺍﻱ‪ ,‬ﺣﺴﻦ‪ .‬ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺩﺭ ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ ‪) ۱۸۴۴-۱۹۲۶‬ﺁﻟﻤﺎﻥ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ‬
> ‫ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ ‪.(٢٠٠٧ ،‬‬
> ‫‪ -‬ﻓﻨﺎﻧﺎﭘﺬﻳﺮ‪ ,‬ﺧﺎﺿﻊ‪) ,‬ﻣﺘﺮﺟﻢ( ‪» ،‬ﻟﻮﺡ ﺍﻳﻮﺏ« ﻳﺎ »ﺳﻮﺭﺓﺍﻟﺼﺒﺮ ‪ «،‬ﺩﻫﻢ ﺍﮐﺘﺒﺮ ﻭ ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﻳﮑﻢ‬
> ‫ﺁﭘﺮﻳﻞ ‪bahai-library.com ,http://bahai-library.com/provisionals/ ١٩٩٧‬‬
> ‫‪٢٠٠٩ .surih.sabr.html‬‬
> ‫‪ -‬ﻓﻴﻀﯽ‪ ,‬ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﻠﻲ ‪، ,‬ﺣﻀﺮﺕ ﻧﻘﻄ |ﻪ ﺍﻭﻟﻲ‪ :‬ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﻲ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ )ﻃﻬﺮﺍﻥ ﺍﻳﺮﺍﻥ ‪ ,،‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ‬
> ‫ﻲ ‪(١٩٧٣‬‬ ‫ﺑﻬﺎﺋ ‪،‬‬
> ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ﻣﺸﮑﺒﻴﺰ )ﻃﻬﺮﺍﻥ ‪ ,،‬ﺍﻳﺮﺍﻥ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺑﻬﺎﺋﻲ ‪ ١٢٩‬ﺑﺪﻳﻊ‪ ١٣٤٩/‬ﻫﺠﺮﻱ ﺷﻤﺴﻲ(‬
> ‫‪ -‬ﮔﺌﻮﻻ‪ ,‬ﺍﺭﺳﻼﻥ‪) ،Iranian Baha'is from Jewish Background ,‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ‬
> ‫ﻣﺴﺘﻘﻞ ‪(٢٠٠٨،‬‬
> ‫‪ -‬ﮔﻠﭙﺎﻳﮕﺎﻧﯽ‪ ,‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺑﻮﺍﻟﻔﻀﻞ ﻭ ﺳﻴّﺪ ﻣﻬﺪﻱ‪ ,‬ﮐﺸﻒ ﺍﻟﻐﻄﺎﺀ ﻭ ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﺁﻫﻨﮓ ﺭﺑّﺎﻧ ‪،‬‬
> ‫ﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‪:‬‬
> ‫ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻗﺮﻥ )ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ‪ :‬ﻣﺎﺭﭺ ‪ (٢٠٠٧‬ﻓﺼﻞ ‪ ، ١‬ﭖ‪eBook ١٢ .‬‬
> ‫‪ -‬ﮔﻮﺑﻴﻨﻮ‪ ,‬ﮐﻨﺖ ﺟﻮﺯﻑ‪ ، ,‬ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ‪،‬ﻫﺎﻱ ﺁﺳﻴﺎﻱ ﻣﻴﺎﻧﻪ ‪) ،‬ﭘﺎﺭﻳﺲ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺍﺭﻧﺴﺖ ﻟﺮﻭ‬
> ‫‪ ،‬ﺍﺩﻳﺘﻮ ‪،‬ﺭ ‪(١٩٠٠‬‬
> ‫‪ -‬ﻟﺘﻴﻤﺮ‪ ,‬ﺟﺮﺝ ﺍُﺭ‪ ،The Light of the World ,‬ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ ﻣﺎﺭﭺ ‪ ٢٠١٣‬ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ‬
> ‫‪ http://bahai-library.com/latimer_light_world‬ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﺎﺭﺗﻴﻦ‪ ,‬ﻭﻧﺴﺎ‪The Qájár Pact: bargaining, protest and the state in ، ,‬‬
> ‫‪ nineteenth-century Persia – ، Taurus‬ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮎ ‪ ،‬ﺷﻬﺮ ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮎ‪٢٠٠٥ ,‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﯽ‪ ,‬ﺍﺳﺪﺍﷲ ﻓﺎﺿﻞ ‪ ,،‬ﺍﻣﺮ ﻭ ﺧﻠﻖ )ﺁﻟﻤﺎﻥ ‪ ,،‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺑﻬﺎﺋﻲ ‪(١٩۸۵‬‬
> ‫ﻖ ﺝ‪) ،١-٤‬ﻃﻬﺮﺍﻥ‪ ,‬ﺍﻳﺮﺍﻥ‪ ,‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺑﻬﺎﺋﻲ‬   ‫‪ -‬ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﯽ‪ ,‬ﺍﺳﺪﺍﷲ ﻓﺎﺿﻞ‪ ,‬ﮐﺘﺎﺏ ﻇﻬﻮﺭﺍﻟﺤ ‪،‬‬
> ‫‪(١٩٧٣،‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﺎﻟﻤﻴﺮﯼ‪ ,‬ﺣﺎﺟﻲ ﻣﺤﻤﺪ ﻃﺎﻫﺮ‪ ,‬ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺷﻬﺪﺍﺀ ﻳﺰﺩ )ﮐﺮﺍﭼﻲ ﭘﺎﮐﺴﺘﺎﻥ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺑﻬﺎﺋﻲ‬
> ‫‪(١٩٧٩،‬‬
> ‫ﻦ ﺁﻟﻤﺎﻥ ‪ ,،‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺑﻬﺎﺋﻲ‬‫‪ -‬ﻣﺎﻟﻤﻴﺮﯼ‪ ,‬ﺣﺎﺟﻲ ﻣﺤﻤﺪ ﻃﺎﻫﺮ ‪ ,،‬ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻣﺎﻟﻤﻴﺮﻱ )ﻻﻧﮕﻨﻬﺎﻳ ‪،‬‬
> ‫‪۳۲۹‬‬                                       ‫ﮐﺘﺎﺏ‪،‬ﺷﻨﺎﺳﯽ‬
> 
> ‫‪(١٩٩٢،‬‬
> ‫ﺱ ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮎ‪,‬‬ ‫‪ -‬ﻣﺘّﺤﺪﻩ‪ ,‬ﻧﮕﺎﺭ‪)، Representing the unrepresentable ,‬ﺳﻴﺮﺍﮐﻴﻮ ‪،‬‬
> ‫ﺱ ‪(٢٠٠٨‬‬ ‫ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺳﻴﺮﺍﮐﻴﻮ ‪،‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﺤ ّﻤﺪﺣﺴﻴﻨﯽ‪ ,‬ﻧﺼﺮﺕ ﺍﷲ‪The Báb, His Life, His Writings and the، ,‬‬
> ‫‪) ، -disciples of the Báb’s Dispensation‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺩﺍﻧﺪﺱ ‪ ,،‬ﺍﻭﻧﺘﺎﺭﻳﻮ‪ ,‬ﮐﺎﻧﺎﺩﺍ‪ ,‬ﻣﺆﺳﺴ |ﻪ‬
> ‫ﻲ ‪(١٩٩٥‬‬ ‫ﻣﻌﺎﺭﻑ ﺑﻬﺎﺋ ‪،‬‬
> ‫ﮏ‪،‬ﺍﻭﻳﻦ‪ ,‬ﺩﻱ‪ .‬ﺍﻡ‪ ,‬ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻧﺎﻣ |ﻪ ﺩﮐﺘﺮ ‪،‬ﺍ ”‪From Shaykhism to Bábism: A study‬‬               ‫‪-‬ﻣ ‪،‬‬
> ‫‪ -، in «charismatic renewal in Shí’a Islam‬ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﮐﻤﺒﺮﻳﺞ ‪.١٩٧٩ ،‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﮑﯽ‪ ,‬ﺳﺎﻧﺪﺭﺍ‪، The Iranians: Persia, Islam and the Soul of a Nation ,‬‬
> ‫)ﻧﻴﻮ ﻳﻮﺭﮎ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺩﻭﺗﺎ ‪،‬ﻥ ‪(١٩٩٦‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﻠﮏ‪،‬ﺧﺴﺮﻭﯼ‪ ,‬ﻣﺤﻤﺪ ﻋﻠﻲ ‪ ,،‬ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺷﻬﺪﺍﺀ ) ﻃﻬﺮﺍﻥ‪ ,‬ﺍﻳﺮﺍﻥ ‪ ,،‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺑﻬﺎﺋﻲ ‪(١٩٧٣ ،‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﺆﻣﻦ‪ ,‬ﻣﻮﮊﺍﻥ‪Some ,۱۹۴۴-۱۸۴۴ ,The Bábí and Bahá’í Religions ,‬‬
> ‫ﺪ‬‫‪)، contemporary Western accounts‬ﺁﮐﺴﻔﻮﺭﺩ ‪ ،‬ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ ‪ ،‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺟﺮﺝ ﺭﻭﻧﺎﻟ ‪،‬‬
> ‫‪(١٩٨١‬‬
> ‫‪Selections from the Writings of E.G. Browne and the Bábí and‬‬
> ‫) ﺁﮐﺴﻔﻮﺭﺩ ‪ ،‬ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ ‪ ،‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺟﺮﺝ ﺭﻭﻧﺎﻟﺪ ‪Bahá’í Religions ( ١٩٨٧ ،‬‬
> ‫ﺪ ‪١٩٨٥An introduction to Shi’i‬‬           ‫) ‪،‬ﺁﮐﺴﻔﻮﺭﺩ ‪ ،‬ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ ‪ , ،‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺟﺮﺝ ﺭﻭﻧﺎﻟ ‪،‬‬
> ‫‪Islam‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﻬﺪﻭﯼ‪ ,‬ﺷﻴﺮﻳﻦ‪ ,‬ﺩﺍﻳﺮﺓﺍﻟﻤﻌﺎﺭﻑ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﮑﺎ ‪ ٢٠‬ﺟﻮﻻﻱ ‪ ٢٠٠٩‬ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﮐﻠﻤﺒﻴﺎ‪ ,‬ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮎ‬
> ‫‪ - Qájárs: the Qájár-period household‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ ۲۰۱۰‬ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ‪www. :‬‬
> ‫‪ iranica.com/articles/Qájárs-period-household‬ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﻬﺮﺍﺑﺨﺎﻧﯽ‪ ,‬ﺭﻭﺡ ﺍﷲ‪ Disciple at Dawn ,‬ﻟﻮﺱ ﺁﻧﺠﻠﺲ ‪ ,،‬ﮐﺎﻟﻴﻔﺮﻧﻴﺎ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ‬
> ‫ﮐﻠﻤﺎﺕ ‪١٩٨٧،‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﻴﺜﺎﻗﯽ‪ ,‬ﺟﻼﻝ ‪ ,،‬ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﭼﺎﭖ ﻧﺸﺪﻩ ‪ ,،‬ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮎ ‪.١٩٩٥ ،‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﻴﺮﻫﺎﺩﯼ‪ ,‬ﺗﻮﺭﺍﻥ‪ ,‬ﺩﺍﻳﺮﺓﺍﻟﻤﻌﺎﺭﻑ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﮑﺎ ‪ ١٥ ,،‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ ،١٩٩٧‬ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﮐﻠﻤﺒﻴﺎ‪Education‬‬
> ‫‪ -viii. nursery schools and kindergartens‬ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮎ‪ ٢٠,‬ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ ‪ ٢٠١٠‬ﺩﺭ‬
> ‫ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ‪http://www.iranica.com/articles/education-viii-nursery- :‬‬
> ‫‪ .schools-and-kindergartens‬ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫‪ -‬ﻧﺼﺮ‪ ,‬ﺳﻴّﺪ ﺣﺴﻴﻦ‪) ،Islam: Religion, History and Civilization ,‬ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮎ‬
> ‫‪ ،‬ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮎ ‪ ،‬ﻫﺎﺭﭘﺮ ﮐﻮﻟﻴﻨﺰ ‪(٢٠٠٣) ،‬‬
> ‫‪ -‬ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ ﻣﺨﺘﻠﻒ »ﻣﻈﻔﺮﺍﻟﺪﻳﻨﺸﺎﻩ ﻗﺎﺟﺎﺭ« ‪ ١٢‬ﮊﺍﻧﻮﻳﻪ ‪ ،٢٠١١‬ﺩﺭ ﻧﻮﺍﻣﺒﺮ ﺳﺎﻝ ‪ ٢٠١٠‬ﺩﺭ‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                       ‫‪۳۳۰‬‬
> ‫ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ ‪http://en.wikipedia.org/wiki/Mozaffar_ad-Din_Sháh_Qájár‬‬
> ‫‪ -‬ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﯼ‪ ,‬ﺳﻴّﺪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ‪ ) ,‬ﺗﺮﺟﻤ |ﻪ ﺁﻫﻨﮓ ﺭﺑّﺎﻧﻲ( ‪» ،‬ﺣﮑﺎﻳﺖ ﺳﻴّﺪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺭﺑﺎﺭ |ﻩ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ‪ «،‬ﺝ‪.‬‬
> ‫‪ ، ٤‬ﺵ‪) Translations of Shaykhi, Bábí and Bahá'í Text ,، ٥ .‬ﺟﻮﻥ ‪١٩٩٥ ، (٢٠٠٠‬‬
> ‫‪ ،‬ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻣﻴﺸﻴﮕﺎﻥ ‪ ،‬ﻣﺎﻩ ﻣﻲ ‪ ٢٠١٠‬ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫‪ -‬ﻧﻴﮑﻼﺱ‪ ,‬ﺍﻱ‪ .‬ﺍﻝ‪ .‬ﺍﻡ‪ ,Seyyed Ali Mohammed dit le Bab ,.‬ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻣﻴﺸﻴﮕﺎﻥ‬
> ‫‪ ،‬ﺩﺭ ﺍﮐﺘﺒﺮ ‪ ٢٠٠٩‬ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ ‪http://www.h-net.org/~bahai/diglib/books/K-‬‬
> ‫‪ ،۱۹۹۵-۲۰۰۴ ، «، ۲۰۰۴-۱۹۹۵ O/N/LeBab/LeBab.htm‬ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫‪ -‬ﻫﺎﺟﺴﻦ‪ ,‬ﻣﺎﺭﺷﺎﻝ ﺟﻲ‪.‬ﺍﺱ‪ The Venture of Islam ,.‬ﺝ‪) ١ .‬ﺷﻴﮑﺎﮔﻮ ‪ ،‬ﺍﻳﻠﻴﻨﻮﻳﺰ‬
> ‫‪،‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺷﻴﮑﺎﮔﻮ ‪.(١٩٧٧ ،‬‬
> ‫‪Selections from the Writings of E.G. Browne and the Bábí and‬‬
> ‫‪) Bahá’í Religions‬ﺁﮐﺴﻔﻮﺭﺩ ‪ ،‬ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ ‪ ،‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺟﺮﺝ ﺭﻭﻧﺎﻟﺪ ‪(١٩٨٧ ،‬‬
> ‫ﺪ ‪An introduction to Shi’i ( (١٩٨٥‬‬            ‫ﺁﮐﺴﻔﻮﺭﺩ ‪ ،‬ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ ‪ ,،‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺟﺮﺝ ﺭﻭﻧﺎﻟ ‪،‬‬
> ‫‪،Islam‬‬
> ‫‪ -‬ﻫﻤﺪﺍﻧﯽ‪ ,‬ﺳﻴّﺪ ﺣﺴﻴﻦ‪ ، -The Báb, The Herald of the Day of Days ,‬ﺗﺎﺭﻳﺦ‬
> ‫ﺟﺪﻳﺪ ‪ ،‬ﺗﺮﺟﻤ |ﻪ ﺁ‪.‬ﺏ‪ .‬ﺑﺮﺍﻭﻥ ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﺑﺎﻟﻴﻮﺯﻱ‪) ,‬ﺁﮐﺴﻔﻮﺭﺩ ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺟﺮﺝ ﺭﻭﻧﺎﻟﺪ ‪(١٩٧٥‬‬
> ‫‪ -‬ﻭﺍﻳﺖ‪،‬ﻣﻮﺭ‪ ,‬ﺑﺮﻭﺱ‪ ٢١، ,، The Story of the Cornerstone ,‬ﺍﮐﺘﺒﺮ ‪ ,٢٠١١‬ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ‪:‬‬
> ‫‪http://www.bahai.us/bahai-temple/history-and‬‬                                   ‫‪architecture/‬‬
> ‫‪ cornerstone‬ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺷﺪ‪.‬‬
> ‫‪ -‬ﻭﺍﻳﺖ‪،‬ﻣﻮﺭ‪ ,‬ﺑﺮﻭﺱ‪)، The Dawning Place ,‬ﻭﻳﻠﻤﺖ ‪ ,،‬ﺍﻳﻠﻴﻨﻮﻳﺰ‪ :‬ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺑﻬﺎﺋﻲ‬
> ‫‪(١٩٨٤،‬‬
> ‫‪ -‬ﻳﺰﺩﺍﻧﯽ‪ ,‬ﻡ‪» ,.‬ﮐﺸﻮﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻗﺎﺟﺎﺭﻳ ‪،‬ﻪ ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﻧﻮﺷﺘﺠﺎﺕ ﺑﻬﺎﺋﻲ«‪ ,‬ﺍﻧﺠﻤﻦ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ‬
> ‫ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻲ )‪.(٢٠٠٣‬‬
> ‫‪ ، ٢٠٠٩ ، AD ۱۹۲۶ The Iranian history‬ﺩ ّﻭﻡ ﺩﺳﺎﻣﺒﺮ‪ ٢٠١٠‬ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ ‪http://‬‬
> ‫‪html#BKM۷۵۸.۱۹۲۶_www.fouman.com/history/Iranian_History‬‬
> ‫ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺷﺪ‪ .‬ﻧﺎﻡ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻣﺸﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬
> ‫ﻓﻬﺮﺳﺖ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ‬
> 
> ‫ﺍﺫﻳﺖ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﺑﺎﺑﻲ ﻫﺎ ‪,١٢٦-١٢٠ ,١١٩ ،١١٥‬‬                        ‫ﺁ‬
> ‫‪١٨٠ ،١٧٥، ,١٢٩‬‬             ‫ﺁﺑﺎﺩﻩ‪ -‬ﻣﺤﻞ ﺩﻓﻦ ﺳﺮﻫﺎﻱ ﺑﺎﺑﻲ ‪١٩٨‬‬
> ‫‪-‬ﮐﺎﻫﺶ ‪٢٠٦ ,٢٠٣‬‬                        ‫‪ -‬ﺯﻳﺎﺭﺗﻨﺎﻣﻪ| ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ‬
> ‫‪-‬ﮔﺰﺍﺭﺵ ‪١٢٩‬‬                    ‫ﻼﻫﺎ ‪ -‬ﺑﺎﺑﻲ ﺷﺪﻥ ‪١٥٢‬‬   ‫ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻣ ّ‬
> ‫ﺍﺫﻳّﺖ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ‪ -‬ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺷﻴﻮﻩ ‪٢٩٥‬‬                      ‫‪ -‬ﺩﺭ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ‪ ٣٦‬ﻭ ‪٣٧‬‬
> ‫‪ -‬ﺧﻨﺜﻲ ﮐﺮﺩﻥ ‪٢٩١‬‬                          ‫ﻧﻴﺰ ← ﻋﻠﻤﺎﺀ ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ‬
> ‫‪ -‬ﺩﺭ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﭘﻬﻠﻮﻱ ‪٣٠٧ ,٢٩٧‬‬             ‫ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ ﺳﻴّﺪ ﺟﻼﻝ ﺍﻟﺪﻳﻦ ← ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ‪,‬‬
> ‫‪ -‬ﺭﺳﻴﺪﮔﻲ ﻭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ‪٣٠٣‬‬                                             ‫ﻣﺤﻞ ﺩﻓﻦ‬
> ‫‪ -‬ﮐﺎﻫﺶ ‪٢٣٤‬‬                                   ‫ﺁﺳﺎﻳﺶ ﺣﻘﻴﻘﻲ ‪١٥‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﺎﻧﻊ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ‪٢٥٠‬‬                         ‫ﺁﺳﻴﺎﺑﻬﺎﻱ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ‪١٧٨ ، ٨٩‬‬
> ‫ﻣﺤﺮﻡ ‪٣٧‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﺎﻩ ّ‬                       ‫ﺁﻗﺎ ﺳﻴّﺪ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺑﺎﻗﺮ ‪٢١٧ ، ٢٠٧‬‬
> ‫ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ‪ ، ,‬ﻣﺮﺍﺳﻢ ‪٢٨‬‬                 ‫ﺁﻗﺎ ﺳﻴّﺪ ﺍﺑﻮﻃﺎﻟﺐ ‪ -‬ﺷﻬﺎﺩﺕ ‪١٢٥‬‬
> ‫ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ‪ ،‬ﺑﺎﺑﻲ ﻫﺎ ‪١٥٩ ,١٠٢‬‬                    ‫ﺁﻗﺎ ﺳﻴّﺪ ﻋﻠﻲ ‪ -‬ﺩﺭ ﻳﺰﺩ ‪١٦٧‬‬
> ‫ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺣﺒﻴﺐ ﺍﷲ ‪ ،‬ﺷﻬﺎﺩﺕ ‪٢٠٨‬‬                               ‫‪-‬ﺷﻬﺎﺩﺕ ‪٢٠١‬‬
> ‫ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻋﻄﺎﺍﷲ ‪ -‬ﺷﻬﺎﺩﺕ ‪٢٦١ .٢٦٠‬‬                  ‫ﺍﻗﺎ ﺧﺎﻥ ﻧﻮﺭﻱ ‪ -‬ﺻﺪﺭ ﺍﻋﻈﻢ ‪١٢٨‬‬
> ‫ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ‪ -‬ﻣﻔﻬﻮﻡ ‪٢٨١‬‬               ‫ﺁﻗﺎ ﻋﺒﺎﺱ ﺳﺮﺍﻳﺪﺍﺭ ‪ -‬ﺷﻬﺎﺩﺕ ‪٢٧٧‬‬
> ‫‪ -‬ﺗﺄﺛﻴﺮ ‪١٠٠‬‬         ‫‪,٣٢ ,٢٨ ,٢٧ ,٢٦‬‬       ‫ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ ﺗﺤﺼﻴﻼﺕ‬
> ‫‪ -‬ﭼﮕﻮﻧﮕﻲ ‪١٢٨‬‬                                                    ‫‪٢١٣‬‬
> ‫‪ -‬ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺩﻳﻦ ‪١٥٩‬‬                          ‫ﺁﻳﻪ| ﻗﺮﺁﻥ ‪١٠٦ ,٧٢ ,٦٢‬‬
> ‫ﺍﺳﺮﺍﺀ ‪ -‬ﺣﺮﮐﺖ ﻗﺎﻓﻠﻪ ‪١١٨ ,١١٦‬‬
> ‫‪ -‬ﻗﻠﻌﻪ| ﺧﻮﺍﺟﻪ ‪١٩٢‬‬                           ‫ﺍﻟﻒ‬
> ‫‪ -‬ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻪ ﻃﻬﺮﺍﻥ ‪٢٠١,١٩٦‬‬                               ‫ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ‪ -‬ﺷﻬﺎﺩﺕ ‪٢٦٦‬‬
> ‫ﺍﺳﻔﺮﺟﺎﻥ ‪ -‬ﻣﻨﻄﻘﻪ| ﺟﻨﮕﻲ ‪١٦٩ ,١٦٦ ,١٥٥‬‬                               ‫‪ -‬ﺗﺪﻓﻴﻦ ‪٢٧٠‬‬
> ‫ﺍﺳﻼﻡ ‪ -‬ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ‪١٣٨‬‬            ‫ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻭ ﻳﮕﺎﻧﮕﻲ ← ﻭﺣﺪﺕ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ‬
> ‫ّ‬
> ‫ﺍﺳﻼﻡ ‪ -‬ﻧﺴﺦ ﺍﺣﮑﺎﻡ ‪٧٧‬‬                           ‫ﺍﺣﺴﺎﻳﻲ ‪ ،‬ﺷﻴﺦ ﺍﺣﻤﺪ ‪٥٤‬‬
> ‫ﺍﺷﺮﺍﻗﻴّﻪ ‪ -‬ﺑﻼﻳﺎ ﻭﻣﺼﺎﺋﺐ ‪٢٩٩‬‬                        ‫ﺍﺣﻤﺪ ‪ -‬ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﺎﺏ ‪٤٥‬‬
> ‫ﺍﺻﻄﻬﺒﺎﻧﺎﺕ ‪ -‬ﺍﻋﻼﻥ ﻇﻬﻮﺭ ‪٨١‬‬                      ‫ﺍﺩﻳﺎﻥ ‪ -‬ﻧﺴﺦ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻫﻤﻪ| ‪١٧٧‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                       ‫‪۳۳۲‬‬
> ‫ﺍﻳ ّﻮﺏ ← ﺣﺎﺝ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺗﻘﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‬                         ‫‪ -‬ﻫﻤﺮﺍﻫﻲ ﺑﺎ ﻭﺣﻴﺪ ‪٨١‬‬
> ‫ﺍﻓﻨﺎﻥ ‪ -‬ﺁﻗﺎ ﻣﻴﺮﺯﺍ ‪ -‬ﺗﺠﺎﺭﺕ ‪٢١٨‬‬
> ‫ﺏ‬                                               ‫ﺍﷲ ﺍﺑﻬﻲ ‪ -‬ﺟﺎﻳﮕﺰﻳﻨﻲ ‪٢١٢‬‬
> ‫ﻣﻼ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﺸﺮﻭﻳﻪ ﺍﻱ‬    ‫ﺑﺎﺏ ﺍﻟﺒﺎﺏ ← ّ‬                      ‫‪ -‬ﺫﮐﺮ ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻲ ‪٢٧٠‬‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ ‪ -‬ﭼﮕﻮﻧﮕﻲ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﻳﺎﻧﺖ ‪٦٩‬‬                         ‫ﺍﷲ ﺍﮐﺒﺮ ‪ -‬ﻓﺮﻳﺎﺩ ‪١٥٥ ,،١٤٦، ,١٠١‬‬
> ‫ﺑﺎﺑﻲ ﻫﺎ ‪ -‬ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ‪۲۰۷‬‬                    ‫ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ‪ -‬ﻧﺄﮐﻴﺪ ﺷﻴﺨﻴّﻪ ﺑﺮ ‪٩‬‬
> ‫‪ -‬ﺗ ّﻈﻠﻢ ﺑﻪ ﺷﺎﻩ ‪١٢٠‬‬                   ‫‪ -‬ﺩﺭ ﺭﺅﻳﺎﻱ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﻴﮕﻢ ‪٤٢‬‬
> ‫‪ -‬ﺗﻮﻫﻴﻦ ﺑﻪ‪١٦٦ ,،١٦٥، ,١٢٢ ،,١٢٠‬‬                             ‫‪ -‬ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﻱ ‪٣٧‬‬
> ‫‪ -‬ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ‪۱۳۵، ,۱۲۷، ,۱۲۵، ,۹۷ ,،۱۸‬‬             ‫ﺍﻣﺎﻣﺰﺍﺩﻩ ﺯﻳﺪ ← ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ‪ -‬ﺟﺎﺑﺠﺎﻳﻲ‬
> ‫‪۱۶۰، ,۱۵۹، ,۱۴۸، ,۱۳۸ ،‬‬   ‫ﺍﻣﺎﻣﺰﺍﺩﻩ ﻣﻌﺼﻮﻡ ← ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ‪ -‬ﺟﺎﺑﺠﺎﻳﻲ‬
> ‫‪ -‬ﺷﻬﺮﺕ ﺩﺭ ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﻲ ‪۱۴۶‬‬                              ‫ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ‪ -‬ﺩﻋﺎﻫﺎﻱ ﺟﺪﻳﺪ ‪٣٨٤‬‬
> ‫‪ -‬ﻓﺮﺍﺭ ﻭ ﺍﺳﺎﺭﺕ ‪۱۸۲ ,،۱۸۰,،۱۵۰،,۱۲۶ ، ,۱۱۹‬‬                 ‫‪ -‬ﺍﻋﻼﻥ ﻇﻬﻮﺭ ‪١٩٢ ,،٨٧ ,،٨٥ ,،٧٧‬‬
> ‫‪ -‬ﻗﺮﺍﺋﺖ ﺍﻟﻮﺍﺡ ﻭ ﺁﺛﺎﺭ ‪۱۵۹‬‬                                       ‫‪ -‬ﺳﻮﺭﻩ| ﮐﻮﺛﺮ‬
> ‫‪ -‬ﻧﻴﺰ ← ﻧﻬﻀﺖ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺑﺎﺑﻲ ﻫﺎ‬                                         ‫‪ -‬ﻇﻬﻮﺭ ‪٣٠٧‬‬
> ‫ﺑﺎﻻ ﻃﺎﺭﻡ ‪ -‬ﻣﻨﻄﻘﻪ| ﻧﺒﺮﺩ ‪۱۶۹ ،۱۶۳ ،۱۵۹‬‬                                ‫‪ -‬ﻗُﺮﺏ ﻇﻬﻮﺭ ‪٤٩‬‬
> ‫ﺑﺪﺷﺖ ‪ -‬ﻭﺍﻗﻌﻪ| ‪۱۷۷‬‬                                 ‫‪ -‬ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﺎﻩ ‪٥٨‬‬
> ‫‪ -‬ﮔﺮﺩﻫﻤﺎﻳﻲ ‪۷۱‬‬                            ‫ﺍﻣﺎﻡ ﻋﻠﻲ ‪ -‬ﺗﺄﮐﻴﺪ ﺷﻴﺨﻴّﻪ ﺑﺮ ‪٩‬‬
> ‫ﺑﺮﺍﻭﻥ ‪ ،‬ﺍﺩﻭﺍﺭﺩ ‪ -‬ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ| ﺍﺳﺮﺍﺀ ﺑﺎﺑﻲ ‪۱۱۶‬‬                          ‫ﺍ ّﻡ ﺍﻟﺴﺎﻣﻲ ‪ -‬ﺳﻨﮕﺮ ‪١٥٩‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﺪﺍﺧﻠﻪ ﺩﺭ ﺳﻴﺎﺳﺖ ←ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ‬                                         ‫ﺍﻣﺮﺍﷲ ‪ -‬ﺷﻬﺎﺩﺕ ‪٢٦٠‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﺪﺍﺧﻠﻪ ﺩﺭ ﺳﻴﺎﺳﺖ‬           ‫ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ‪ -‬ﺩﻋﺎﻱ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ﺑﺮﺍﻱ ‪٢٨٢‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ‪۲۲۰‬‬             ‫ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻧﺘﻈﺎﻡ ‪ ،‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺗﻘﻲ ﺧﺎﻥ ‪ -‬ﻣﺪﺍﺭﺍ ﺑﺎ ﺑﺎﺑﻲ ﻫﺎ‬
> ‫‪ -‬ﻧﻬﻀﺖ ﻣﺸﺮﻭﻃﻪ ‪۲۲۹‬‬                                                        ‫‪۱۴۰‬‬
> ‫‪ -‬ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻧﺒﺮﺩ ‪۹۸‬‬              ‫ﺍﻭﺿﺎﻉ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻲ ﺍﻳﺮﺍﻥ ‪٢٢٧‬‬
> ‫ﺑﻬﺎﺋﻲ ﺣﻘﻴﻘﻲ ‪ -‬ﻣﻔﻬﻮﻡ ‪۲۶۵‬‬                             ‫ﺍﻫﻞ ﺑﻬﺎﺀ ‪ -‬ﻧﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ ‪٢١١‬‬
> ‫ﺑﻬﺪﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﻫﺎ ‪۲۷‬‬                                         ‫ﺍﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ‪٢١‬‬
> ‫ﺑﻮﺍﻧﺎﺕ – ﺍﻋﻼﻥ ﺍﻣﺮ ‪۷۶‬‬                                 ‫ﺍﻳﺮﺍﻥ ‪ -‬ﺁﺑﺎﺩﺍﻧﻲ ‪٢١٨‬‬
> ‫‪ -‬ﺍﻣﻼﮎ ‪۲۷‬‬                                       ‫‪ -‬ﺁﻳﻨﺪﻩ ‪٢٢٤‬‬
> ‫ﺑﻬﻴّﻪ ﺧﺎﻧﻢ ‪ -‬ﺗﻠﮕﺮﺍﻡ ﺻﻌﻮﺩ ‪۲۸۹‬‬                           ‫‪ -‬ﺣﻤﻠﻪ| ﺍﻋﺮﺍﺏ ‪٢٣، ٢١‬‬
> ‫ﺑﻲ ﺑﻲ ﺧﺎﻧﻢ ‪ -‬ﺗﺪﻓﻴﻦ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ‪۱۱۲،۱۱۱‬‬                  ‫ﺍﻳﺰﺩﻱ ‪ -‬ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻋﻠﻲ ‪ -‬ﺗﺠﺎﺭﺕ ‪٢٤٠‬‬
> ‫ﺑﻴﺪ ﺑﺨﻮﻥ ﻣﻨﻄﻘﻪ| ﻧﺒﺮﺩ ‪۱۶۳ ، ۱۴۸‬‬                                      ‫ﺍﻳﻞ ﺑﺎﺑﺮ ‪١٩٠‬‬
> ‫ﺍﻳﻞ ﺑﻬﺎﺭﻟﻮ‪ -‬ﻫﻤﮑﺎﺭﻱ ﺑﺎ ﺩﻭﻟﺖ ‪١٧٥‬‬
> ‫ﭖ‬                                              ‫‪-‬ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﺍﻥ ‪١٦٧ ،١٦٥ ،١٦٤‬‬
> ‫ﭘﺮﻱ ﺟﺎﻥ ← ﺷﻬﻴﺪﭘﻮﺭ‪ ، ,‬ﭘﺮﻱ ﺟﺎﻥ‬                   ‫ﺍﻳﻞ ﺧﻤﺴﻪ ‪ -‬ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ ‪١٩٤، ١٥٠‬‬
> ‫ﭘﻴﻤﺎﻧﻲ‪ ، ,‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻓﻀﻞ ﺍﷲ ← ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻣﺤ ّﻤﺪ‬        ‫ﺍﻳﻞ ﻗﺸﻘﺎﻳﻲ ‪ -‬ﻫﻤﮑﺎﺭﻱ ﺑﺎ ﺩﻭﻟﺖ ‪١٧٩ ،١٦١‬‬
> ‫‪ -‬ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺁﺑﺎﺩﻩ ‪١٩٧‬‬
> ‫‪۳۳۳‬‬                                      ‫ﻓﻬﺮﺳﺖ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ‬
> ‫‪ -‬ﻋﮑﺲ ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺑﻪ ﺧﺸﻮﻧﺖ ‪۱۰۵‬‬                                 ‫ﺕ‬
> ‫‪ -‬ﻗﺪﺭﺕ ﻣﻌﻨﻮﻱ ‪۸۸‬‬                             ‫ﺗﺠﺎﺭ ﺑﻬﺎﺋﻲ ‪۲۱۸‬‬
> ‫ﺗﺠﺎﺭﺕ ﻭ ّ‬
> ‫‪ -‬ﮐﺎﺷﺖ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ‪۱۴۸‬‬                                    ‫ﺗﺮﻭ‪ ، ,‬ﮐﻮﺭﻳﻦ ‪۲۵۴‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ ‪۶۵، ,۶۰‬‬                        ‫‪ -‬ﺍﻓﺘﺘﺎﺡ ﻣﺸﺮﻕ ﺍﻟﺬﮐﺎﺭ ‪۲۸۲‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺑﺎﺏ ‪۷۰، ,۶۱‬‬                              ‫‪ -‬ﻣﺮﮒ ﭘﺴﺮ ‪۲۸۲‬‬
> ‫‪ -‬ﻧﺼﺎﻳﺢ ﻭ ﻭﺻﺎﻳﺎ ‪۱۰۵‬‬                                    ‫ﺗﻐﺬﻳﻪ ﻭ ﻏﺬﺍ ‪۳۲‬‬
> ‫‪ -‬ﻧﺒﺮﺩ ﻗﻠﻌﻪ| ﺧﻮﺍﺟﻪ ‪۸۹‬‬              ‫ﺗﻨﮕﻪ| ﻻﻱ ﺣﻨﺎ ‪ -‬ﻣﺤﻞ ﺍﺧﺘﻔﺎ ‪۲۴۰ ,،۲۴۵‬‬
> ‫ﺟﻨّﺖ ﺭﺣﻤﺎﻥ ← ﺁﺑﺎﺩﻩ ‪ -‬ﻣﺤﻞ ﺩﻓﻦ‬             ‫ﺗﻮﺑﻴﻦ ‪ ،‬ﻧﺘﻲ ‪ -‬ﺳﻨﮓ ﻣﺸﺮﻕ ﺍﻻﺫﮐﺎﺭ ‪۲۸۳‬‬
> ‫ﺟﻨﺖ ﺭﺅﺱ ﺷﻬﺪﺍ ← ﺁﺑﺎﺩﻩ ‪ -‬ﻣﺤﻞ ﺩﻓﻦ‬                                   ‫ﺗﻮﻗﻴﻊ ﻗﻬﺮﻳﻪ ‪۷۳‬‬
> ‫ﺟﻬﺎﺩ ﺩﻓﺎﻋﻲ ‪ -‬ﺑﺎﺑﻲ ﻫﺎ ‪ -‬ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ‬
> ‫ﻧﻴﺰ ← ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ‪-‬ﻓﺴﺦ ﺣﮑﻢ ﺟﻬﺎﺩ‬                               ‫ﺙ‬
> ‫ﺛﺒﺖ ﺍﺣﻮﺍﻝ ‪ -‬ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭ ‪۲۹۴‬‬
> ‫ﭺ‬
> ‫ﭼﺎﺩﺭ ﭘﻮﺷﻴﺪﻥ ﻭ ﻓﺮﺍﺭ ‪۲۴۵‬‬                            ‫ﺝ‬
> ‫‪ -‬ﭘﺴﺮ ﺑﭽﻪ ‪۲۵۰‬‬           ‫ﺟﺎﻣﻌﻪ| ﺑﺎﺑﻲ ‪ -‬ﺭﺷﺪ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ‪,۲۰۸، ,۲۰۳، ,۱۱‬‬
> ‫‪ -‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﺍﺭ ‪۲۳۹‬‬                                                 ‫‪۲۱۲،‬‬
> ‫ﭼﺸﻤﻪ| ﻳﺎﻗﻮﺕ ‪ -‬ﻣﻨﻄﻘﻪ| ﺟﻨﮕﻲ ‪۱۷۰، ,۱۶۳‬‬          ‫ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺑﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ‪۲۸۳، ,۲۸۲‬‬  ‫ﺟﺎﻣﻌﻪ| ﺑﻬﺎﺋﻲ ‪ّ -‬‬
> ‫ﭼﻨﺎﺭ ﺳﻮﺧﺘﻪ ‪ -‬ﻣﺤﻠّﻪ ‪۹۵ ,،۸۹ ,،۸۸ ,،۷۹ ,،۲۴‬‬              ‫‪ -‬ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﺣﮑﻮﻣﺖ ‪۲۹۰،,۲۱۶‬‬
> ‫‪ -‬ﺍﺳﺮﺍﺀ ‪۱۸۸‬‬                           ‫‪ -‬ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ ‪۲۹۳، ,۲۹۱‬‬
> ‫‪ -‬ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻥ ﻧﺒﺮﺩ ‪۹۵‬‬                           ‫‪ -‬ﺣﻤﻠﻪ| ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻪ ‪۲۳۹‬‬
> ‫‪ -‬ﺭﻭﻧﻖ ﺯﻧﺪﮔﻲ ‪۲۱۲‬‬                                  ‫‪ -‬ﺩﺭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ‪۲۳۳‬‬
> ‫‪ -‬ﺷﻴﺦ ﺫﮐﺮﻳﺎ ‪۲۳۹ ,،۲۳۵ ,،۲۳۴‬‬        ‫‪ -‬ﻋﮑﺲ ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺑﻪ ﺧﺸﻮﻧﺖ ‪,۲۹۶ ,۲۵، ,۱۵‬‬
> ‫‪ -‬ﻭﻳﺮﺍﻧﻲ ‪۱۲۵ ، ۱۲۱‬‬                                                ‫‪۳۰۴ ،‬‬
> ‫‪ -‬ﻓﺮﺍﺭ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻫﺎ ‪۱۴۹‬‬                            ‫‪ -‬ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ ﺍﻭﻟﻴﻪ ‪۲۰۲‬‬
> ‫ﭼﻨﺎﺭ ﺷﺎﻫﻲ ‪ -‬ﺣﻈﻴﺮﺓ ﺍﻟﻘﺪﺱ ‪۲۷۷ ، ,۲۷۶‬‬                             ‫‪ -‬ﺳﺮﻭﺳﺘﺎﻥ ‪۲۷۲ ، ,۲۷‬‬
> ‫ﭼﻴﺲ ‪ ،‬ﺗﻮﺭﻧﺘﻮﻥ ‪ -‬ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻲ ‪۲۵۴‬‬               ‫ﺟﺸﻦ ﭘﻴﺮﻭﺯﻱ ← ﺍﺳﺮﺍﺀ ‪ -‬ﺣﺮﮐﺖ ﻗﺎﻓﻠﻪ‬
> ‫ﺟﻨﺎﺏ ﺑﻬﺎﺀ ← ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ‬
> ‫ﺡ‬                                                     ‫ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ‪۶۰، ,۵۹، ,۱۰‬‬
> ‫ﺣﺎﺝ ﺳﻴّﺪ ﻋﺎﺑﺪ ‪۱۰۸ ,۱۰۶‬‬                                          ‫‪ -‬ﺍﺳﺎﺭﺕ ‪۱۰۶‬‬
> ‫ﺣﺎﺝ ﻏﻼﻣﺮﺿﺎ ﻳﺰﺩﻱ ‪ -‬ﺍﺯ ﺳﺮﺩﺍﺭﺍﻥ ﻭﺣﻴﺪ ‪۱۱۹‬‬               ‫‪ -‬ﺍﻋﻼﻥ ﻇﻬﻮﺭ ‪۱۱۱ ،,۱۰۵ ، ,۶۵ ,،۶۳ ,،۱۰‬‬
> ‫‪ -‬ﻫﻤﺮﺍﻫﻲ ﺑﺎ ﻭﺣﻴﺪ ‪۷۶‬‬                             ‫‪ -‬ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ‪۸۷ ,،۷۶،, ۶۵، ,۶۰‬‬
> ‫‪ -‬ﺩﺭ ﻗﻠﻌﻪ| ﺧﻮﺍﺟﻪ ‪۱۰۱ ,۱۰۰ ,۹۴‬‬                                     ‫‪ -‬ﻧﻴﺰ ← ﻃﻮﺑﻲ ﺧﺎﻧﻢ‬
> ‫‪ -‬ﺷﻬﺎﺩﺕ ‪۱۱۹ ,،۱۱۸‬‬                                          ‫‪ -‬ﺭﺍﺯ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ‪۱۱۲‬‬
> ‫ﺣﺎﺝ ﻗﺎﺳﻢ ‪ -‬ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺳﻨﮕﺮ ‪۱۶۴‬‬                         ‫‪ -‬ﺳﻔﺮﻫﺎﻱ ﺗﺒﻠﻴﻐﻲ ‪۷۹ ,،۷۵ ,،۷۴‬‬
> ‫ﺣﺎﺝ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ← ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﻴﮕﻢ‬                        ‫‪ -‬ﺷﻬﺎﺩﺕ ﻭ ﺗﺪﻓﻴﻦ ‪۱۱۱ ,،۱۱۰‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                          ‫‪۳۳۴‬‬
> ‫‪ -‬ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺍﻣﺮ ‪۲۱۱ ,،۱۳۲ ,،۱۳۱‬‬                ‫ﺣﺎﺝ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺗﻘﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ ‪ -‬ﺁﺯﺍﺭ ﻭ ﺍﺫﻳّﺖ‬
> ‫‪ -‬ﺍﻋﻄﺎﺀ ﺍﻟﻘﺎﺏ ‪۷۱‬‬                                                 ‫‪۱۲۵-۱۲۲‬‬
> ‫‪ -‬ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﺯ ﺳﻠﻴﻤﺎﻧﻴﻪ ‪۲۰۷‬‬                                 ‫‪ -‬ﺑﻼﻳﺎ ﻭ ﻣﺼﺎﺋﺐ ‪۲۱۰‬‬
> ‫‪ -‬ﺑﺪﺷﺖ ‪۱۷۷‬‬                                   ‫‪ -‬ﺩﺭ ﻗﻠﻌﻪ| ﺧﻮﺍﺟﻪ ‪۲۴‬‬
> ‫‪ -‬ﺩﺷﻤﻨﻲ ﻣﺎﺩﺭ ﺷﺎﻩ ﺑﺎ ‪۱۳۱‬‬                            ‫‪ -‬ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ‪۷۸‬‬
> ‫‪ -‬ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻭ ﺗﺒﻌﻴﺪ ‪۱۳۲ ,،۱۳۱‬‬                                     ‫‪ -‬ﻟﻮﺡ ﺍﻳّﻮﺏ ‪۱۱۹‬‬
> ‫‪ -‬ﺻﻌﻮﺩ ‪۲۸۸ ,،۲۲۱‬‬            ‫ﺣﺎﺟﻲ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺁﻗﺎﺳﻲ ‪-‬ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻫﺎ ‪۷۱ ,۶۹ ,،۶۵‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﻈﺎﻫﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻟﻬﻲ ‪۱۷‬‬                                      ‫‪ -‬ﺗﻮﻗﻴﻊ ﻗﻬﺮﻳﻪ ‪۷۳‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﻼﻗﺎﺗﻬﺎ ‪۲۷۴ ,،۲۱۲ ,،۲۱۰ ,،۲۰۷‬‬                                       ‫‪ -‬ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ‪۵۹‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﻨﻊ ﺍﺯ ﺧﺸﻮﻧﺖ ‪۱۳۱ ,،۱۲۸‬‬                                            ‫‪ -‬ﻭﻓﺎﺕ ‪۷۴‬‬
> ‫‪ -‬ﻧﺴﺦ ﺣﮑﻢ ﺟﻬﺎﺩ ‪۲۱۱، ,۲۱۸‬‬                                           ‫ﺣﻲ‪۵۶ ،,۵۱‬‬
> ‫ﺣﺮﻭﻑ ّ‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻮﺩﺍ ← ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ‪ ،‬ﻣﻈﻬﺮ ﻇﻬﻮﺭ‬                                       ‫‪ -‬ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﻪ ‪۵۲‬‬
> ‫ﺍﻟﻬﻲ‬                     ‫‪ -‬ﺩﺭ ﻗﻠﻌﻪ| ﺷﻴﺦ ﻃﺒﺮﺳﻲ ‪۷۴‬‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ ‪ -‬ﺁﺛﺎﺭ ﻣﺒﺎﺭﮐﻪ ‪ -‬ﺧﻄﺎﺑﻪ‬        ‫ﺣﺴﻴﻦ ﺧﺎﻥ ﺁﺟﻮﺩﺍﻧﺒﺎﺷﻲ ‪ -‬ﻭﺍﻟﻲ ﻓﺎﺭﺱ‪,۶۴ ,،۶۰‬‬
> ‫ﮐﺎﻧﻮﻧﺸﻦ ‪٢٥٥‬‬                                                      ‫‪۶۷ ،‬‬
> ‫‪ -‬ﺭﺳﺎﻟﻪ ﻣﺪﻧﻴﻪ ‪٢١٨‬‬            ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ‪ -‬ﺁﺛﺎﺭ ﻣﺒﺎﺭﮐﻪ ‪۶۸، ,۵۲ ,۴۷ ، ,۴۵‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﻨﻊ ﺧﺸﻮﻧﺖ ‪٢١١ ,١٦٠‬‬                               ‫‪ -‬ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺍﻣﺮ ‪۷۲ ،, ۵۴ ،,۱۷‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﻨﺎﺟﺎﺗﻬﺎ ‪٢٨٢ , ٢٦٥ ,،١٥١‬‬                                     ‫‪ -‬ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ‪۶۲‬‬
> ‫‪ -‬ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻲ ‪١٩٢‬‬                                     ‫ﺣﻲ ‪۵۱‬‬ ‫‪ -‬ﺣﺮﻭﻑ ّ‬
> ‫‪ -‬ﺩﺭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ‪٢٨٣ ، ,٢٨٢, ،١٥‬‬                                  ‫‪ -‬ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺧﺎﻧﻢ ‪۴۷‬‬
> ‫‪ -‬ﺻﻌﻮﺩ ‪٢٩٨ ,٢٨٨‬‬                                        ‫ﻼ ﺣﺴﻴﻦ ‪۴۹‬‬   ‫‪-‬ﻣ ّ‬
> ‫‪ -‬ﻣﻼﻗﺎ ﺕ ﭘﺪﺭ ‪١٣١‬‬                              ‫‪ -‬ﺗﺄﺛﻴﺮ ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﺍﻟﻮﺍﺡ ‪۱ ۰۰‬‬
> ‫ﻧﻴﺰ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻴﺪ ﺑﻪ ﺯﻳﺎﺭﺗﻨﺎﻣﻪ| ﺷﻬﺪﺍﺀ‬                         ‫‪ -‬ﺟﺎﺑﺠﺎﻳﻲ ﻋﺮﺵ ‪۲۰۹‬‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺎﻃﻤﻪ ‪ -‬ﺩﺭ ﺭﺅﻳﺎﻱ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺧﺎﻧﻢ ‪١٤٣‬‬                                          ‫‪ -‬ﺷﻬﺎﺩﺕ ‪۱۱۴‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﺆﺍﻧﺴﺖ ﺑﺎ ‪٤٧‬‬                                 ‫‪ -‬ﻣﺠﻠﺲ ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ‪۷۲‬‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﻣﺴﻴﺢ ‪٢٥٥‬‬                              ‫‪ -‬ﻣﻈﻬﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻟﻬﻲ ‪۱۷‬‬
> ‫ﻧﻴﺰ ← ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ‪ ,‬ﻣﻈﻬﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻟﻬﻲ‬                                      ‫‪ -‬ﻧﺎﻡ ﺳﻨﮕﺮ ‪۱۵۸‬‬
> ‫ﺣﻀﺮﺕ ﻭﻟﻲ ﺍﻣﺮﺍﷲ ‪ -‬ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻲ ‪٢٩٠ ,٢٨٤‬‬                                        ‫‪ -‬ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺩﻭﺭﻩ| ‪۱۳‬‬
> ‫ﺣﻘﻮﻕ ﺑﺸﺮ ‪١٤‬‬       ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ‪ -‬ﺁﺛﺎﺭ ﻣﺒﺎﺭﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ| ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ‬
> ‫ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﻬﺎﻱ ﺩﻭﻟﺘﻲ ‪٣١‬‬                                                         ‫‪۲۸۱‬‬
> ‫‪ -‬ﺭﺅﺳﺎ ﻭ ﺳﻼﻃﻴﻦ ‪۲۲۹‬‬
> ‫ﺥ‬                                               ‫‪ -‬ﻇﻬﻮﺭ ﮐﻠﻲ ﺍﻟﻬﻲ ‪۲۱۲‬‬
> ‫ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺷﻔﺎﻫﻲ ‪١٢‬‬            ‫‪ -‬ﻣﻨﻊ ﺧﺸﻮﻧﺖ ‪,۲۱۳ ,،۲۱۵ ,،۲۱۱ ،,۱۴ ,،۱۸‬‬
> ‫ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻫﺎ ‪ -‬ﻓﺮﺍﺭ‪٢٥٠ ,٢٤٩ ,٢٤٠‬‬                                       ‫‪۲۷۶، ,۲۷۴ ,،۲۷۵،‬‬
> ‫ﺧﺎﻭﺭ ﺳﻠﻄﺎﻥ ‪ -‬ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ‪٢١٦‬‬                             ‫ﻧﻴﺰ ← ﺯﻳﺎﺭﺗﻨﺎﻣﻪ| ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ‬
> ‫‪۳۳۵‬‬                                     ‫ﻓﻬﺮﺳﺖ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ‬
> ‫ﺩﻩ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ← ﺳﺮﺩﺍﺭ ‪ ,‬ﻋﻠﻲ‬                             ‫‪ -‬ﺍﻟﻮﺍﺡ ﻣﺒﺎﺭﮐﻪ ‪٢٩١‬‬
> ‫‪ -‬ﺗ ّﻮﻟﺪ ‪٢٠٦‬‬
> ‫ﺭ‬                                                     ‫‪ -‬ﺧﺪﻣﺎﺕ ‪٢٢٢‬‬
> ‫ﺭﺳﺎﻟﻪ ﻣﺪﻧﻴّﻪ ← ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎ ‪ -‬ﺁﺛﺎﺭ ﻣﺒﺎﺭﮐﻪ‬                                       ‫‪ -‬ﻓﺮﺍﺭ ‪٢٤٠‬‬
> ‫ﺭﻓﺴﻨﺠﺎﻧﻲ‪ ,‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻋﻠﻲ ﺍﮐﺒﺮ ‪ -‬ﺳﻔﺮ ﻫﺎ ‪، ,٢٣٤‬‬                             ‫‪ -‬ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﺩﺭ ‪١٨٠‬‬
> ‫‪٢٧٥‬‬                                  ‫‪ -‬ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ‪٢٤٥‬‬
> ‫ﺭﻭﻧﻴﺰ ‪-‬ﺍﻋﻼﻥ ﺍﻣﺮ ‪٧٧‬‬                      ‫ﺧﺪﻳﺠﻪ )ﻫﻤﺴﺮ ﺑﺎﺏ ( ‪٥٦ , ٤٠‬‬
> ‫‪ -‬ﺭﻭﺳﺘﺎ ‪٢٧١‬‬                                ‫‪ -‬ﺍﺯ ﻣﻮﻣﻨﻴﻦ ﺍﻭﻟﻴّﻪ ‪٦٦‬‬
> ‫‪ -‬ﺩﻋﺎ ﺑﺮﺍﻱ ‪٦٨‬‬
> ‫ﺯ‬                                               ‫‪ -‬ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺑﺎﺏ ‪١٩٥‬‬
> ‫ﺯﺭﻣﻘﺎﻟﻲ ← ﺳﺮﺩﺍﺭ‪ ,‬ﻋﻠﻲ‬                                 ‫‪ -‬ﺻﻌﻮﺩ ‪٢١٩‬‬
> ‫ﺯﻧﺎﻥ ‪ -‬ﺁﻣﻮﺯﺵ ← ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ ﺗﺤﺼﻴﻼﺕ‬                            ‫‪ -‬ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺍﺳﺮﺍﺀ ‪١٩٦ , ١٢٠‬‬
> ‫‪ -‬ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ‪٣٨ ,٣٢‬‬          ‫ﺧﺪﻋﻪ ﻭ ﺩﺭﻭﻍ ﺟﻨﮕﻲ ‪ -‬ﺩﺭ ﻗﻠﻌﻪ| ﺷﻴﺦ ﻃﺒﺮﺳﻲ‬
> ‫‪ -‬ﺑﺎﺑﻲ ﺷﺪﻥ ‪١٥٤‬‬                                                      ‫‪٧٤‬‬
> ‫‪ -‬ﺑﺎﺯﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ ﻧﺒﺮﺩ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ‪٢٠٦ ,٢٠٣‬‬                          ‫‪ -‬ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ‪١٠٣‬‬
> ‫‪ -‬ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ‪٤٧‬‬                                    ‫‪ -‬ﺳﻴّﺪ ﻋﺎﺑﺪ ‪١٠٧‬‬
> ‫ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻣﺼﺎﺋﺐ ﻭ ﺑﻼﻳﺎ ‪١٣‬‬‫‪ّ -‬‬                                ‫‪ -‬ﻟﻄﻔﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ ‪١٧١‬‬
> ‫‪ -‬ﺷﻴﻮﻩ| ﺳﻔﺮ ‪٣٨‬‬                                 ‫‪ -‬ﻣﻴﺮﺯﺍﺑﺎﺑﺎ ‪١٤٤‬‬
> ‫‪ -‬ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻱ ﺑﻪ ‪١٧٠‬‬              ‫‪ -‬ﻫﻤﺴﺮ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ‪١٤١‬‬
> ‫‪ -‬ﺗﻮﻫﻴﻦ ﺑﻪ ‪١٧٣‬‬                                         ‫ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ‪٣٤‬‬
> ‫ﺯﻧﺎﻥ ﻭ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ‪ -‬ﺍﺳﺎﺭﺕ ‪,١١٩ ,١١٨ ،,١١٧ ,،١١٦‬‬                        ‫ﺧﺸﮑﺴﺎﻟﻲ ﻭ ﺣﻤﻠﻪ| ﻣﻠﺦ ‪٢٨٤‬‬
> ‫‪١٩٥ ,١٩٤، ,١٩٣، ,١٩٢ ،‬‬         ‫ﺧﺸﻮﻧﺖ ← ﺑﺎﺑﻲ ﻫﺎ ‪ -‬ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ‬
> ‫‪ -‬ﺩﺭ ﺟﺸﻦ ﭘﻴﺮﻭﺯﻱ ← ﺍﺳﺮﺍﺀ ‪ -‬ﺣﺮﮐﺖ ﻗﺎﻓﻠﻪ‬              ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ‪ -‬ﺁﺛﺎﺭﻣﺒﺎﺭﮐﻪ ‪ -‬ﻧﻔﻲ ﺧﺸﻮﻧﺖ‬
> ‫‪ -‬ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ‪١٥٩ ,،١٦٩، ,١٥٦‬‬                           ‫ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻏﻔﺎﺭ ‪ -‬ﺧﻴﺎﻧﺖ ‪١٤٧‬‬
> ‫‪ -‬ﺩﺭ ﻗﻠﻌﻪ| ﺧﻮﺍﺟﻪ ‪١٠١‬‬                 ‫ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻣﺤ ّﻤﺪ ‪ -‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﺳﺎﺭﺕ ‪٢٠٥‬‬
> ‫‪ -‬ﻓﺮﺍﺭ ‪,٢٥٦ ,،٢٥٥، ,٢٥٤ ,٢٥٣ ،,١٧٦ ,١٧٥‬‬                                  ‫‪ -‬ﺗﺠﺎﺭﺕ ‪٢٨٧‬‬
> ‫‪٢٥٧ ،‬‬                         ‫‪ -‬ﺗﺠﺎﺭﺕ ﭘﻨﺒﻪ ‪٢١٣‬‬
> ‫‪ -‬ﻧﮕﺮﺍﻧﻲ ‪١٤٢‬‬                          ‫‪ -‬ﻋﻀﻮﻳّﺖ ﻣﺤﻔﻞ ‪٢٨٥‬‬
> ‫‪ -‬ﻧﻴﺰ ← ﺧﺎﻧﻮﺩﻩ ﻫﺎ ‪ -‬ﻓﺮﺍﺭ‬                            ‫‪ -‬ﻏﺎﺭﺕ ﺍﻣﻮﺍﻝ ‪٢٧٩‬‬
> ‫ﺯﻳﺎﺭﺗﻨﺎﻣﻪ| ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ‪١١٣‬‬                                    ‫‪ -‬ﻓﺮﺍﺭ ‪٢٧٨‬‬
> ‫ﺯﻳﺎﺭﺗﻨﺎﻣﻪ| ﺷﻬﺪﺍﯼ ﺁﺑﺎﺩﻩ ‪١٩٨‬‬                                 ‫‪ -‬ﺻﻌﻮﺩ ‪٢٩٤‬‬
> ‫ﺯﻳﺎﺭﺗﻨﺎﻣﻪ| ﺷﻬﺪﺍﯼ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ‪٣٠١‬‬
> ‫ّ‬
> ‫ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ‪ -‬ﺍﺣﺘﮑﺎﺭ ﻏﻠﻪ ‪١٢٢‬‬                             ‫ﺩ‬
> ‫‪ -‬ﺁﺯﺍﺭ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ‪١٣٨ ,١٣٧‬‬          ‫ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﮔﻴﺮﻱ ‪ ,‬ﺷﻴﻮﻩ| ﻗﻠﻌﻪ| ﺧﻮﺍﺟﻪ ‪٩٦ , ٩٤‬‬
> ‫‪ -‬ﻧﺒﺮﺩ ﻗﻠﻌﻪ| ﺧﻮﺍﺟﻪ ‪٩٠‬‬        ‫ﺩﺭﺏ ﺷﮑﺎﻓﺖ ‪ -‬ﻣﻨﻄﻘﻪ| ﻧﺒﺮﺩ ‪١٦٣ ، ,١٥٨ ، ,١٥٠‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                     ‫‪۳۳۶‬‬
> ‫ﺳﻴّﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺩﺍﺭﺍﺑﻲ ← ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ‬                                    ‫‪ -‬ﻇﻠﻢ ‪٨١‬‬
> ‫ﺳﻴﻞ ‪٢٩١‬‬                                     ‫‪ -‬ﻗﺘﻞ ‪١٣٩‬‬
> ‫‪ -‬ﻧﮕﺮﺍﻧﻲ ﻫﺎ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻫﺎ ‪١٣٦ ,٨٩ ,٧٩‬‬
> ‫ﺵ‬                                              ‫‪-‬ﻫﻤﺴﺮ ‪١٤١ ,١٢٤‬‬
> ‫ﺷﺎﻩ ﺑﻬﺮﺍﻡ ﻭ ﺳﻮﺷﻴﺎﻧﺲ ← ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ‬            ‫ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ← ﻓﺘﺤﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ ﺣﺎﮐﻢ‬
> ‫ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ﻧﻮﺍﺏ ‪ -‬ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺍﺳﺮﺍ ‪١١٨‬‬                                          ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬
> ‫ﺷﺠﺎﻉ ﺍﻟﻤﻠﮏ ← ﻣﻬﺮﻋﻠﻲ ﺧﺎﻥ‬
> ‫ﺷﻌﺎﻋﻲ‪ ،‬ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ‪٢٩٦‬‬                             ‫ﺱ‬
> ‫‪،‬ﻣﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ‪ -‬ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ‪٢١٦‬‬  ‫ﺷﻔﻴﻊ ّ‬                          ‫ﺳﭙﻬﺮ ‪ -‬ﺗﺎﺭﻳﺦ‪،‬ﻧﻮﻳﺲ ‪١٠١‬‬
> ‫‪ -‬ﺍﻣﺎﻡ ﺟﻤﺎﻋﺖ ‪٢٠٦‬‬                             ‫ﺳﺮﺩﺍﺭ‪ ,‬ﻋﻠﻲ ‪ -‬ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ‪١٣٦‬‬
> ‫‪ -‬ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺻﻠﺢ ﺑﺎ ﻓﺘﺤﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ ‪٢١٦‬‬                                          ‫‪ -‬ﺍﻳﻤﺎﻥ ‪١٣٦‬‬
> ‫‪-‬ﺗﺠﺎﺭﺕ ‪٢١٨‬‬                                 ‫‪ -‬ﺩﺭ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﻧﺒﺮﺩ ‪١٥٢‬‬
> ‫‪ -‬ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ ‪١٧٨، ,١٧٩ ،,١٣‬‬                                     ‫‪ -‬ﺷﻬﺎﺩﺕ ‪١٦٢‬‬
> ‫‪ -‬ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ‪٢٦٦ ,،٢٠٣ ,١٥‬‬                                        ‫‪ -‬ﻓﺮﺍﺭ ‪١٣٦‬‬
> ‫‪ -‬ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺍﻟﻮﺍﺡ ‪٢١٩، ,٢٢٢‬‬                              ‫‪ -‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﮐﻞ ‪١٥٨ ,١٠‬‬
> ‫‪ -‬ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ‪٢٠٨‬‬                                             ‫‪ -‬ﻣﺪﻓﻦ ‪٢٩٢‬‬
> ‫‪ -‬ﺷﺎﻫﺪ ﻭﻗﺎﻳﻊ ‪١٨٨‬‬                             ‫‪ -‬ﻧﻬﻀﺖ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ‪١٤٤‬‬
> ‫‪ -‬ﺻﻌﻮﺩ ‪٢٢٢‬‬                     ‫‪ -‬ﻭ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻥ ‪١٣٧ ,٨٠‬‬
> ‫‪ -‬ﻋﻬﺪ ﻭ ﻣﻴﺜﺎﻕ ﻭ ﺗﺒﻠﻴﻎ ‪,٢١٨ ,٢١٤ ,،٢١٢‬‬                        ‫‪ -‬ﻭ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺑﺎﺑﺎ ‪١٤١,١٤٢ ,١٤٠‬‬
> ‫‪٢٢٢ ,،٢١٩،‬‬      ‫ﺳﺮﺩﺍﺭﻱ‪، ,‬ﺟﻬﺎﻧﺘﺎﺏ ‪ -‬ﺑﻼﻳﺎ ﻭ ﻣﺼﺎﺋﺐ ‪٣٠٠‬‬
> ‫ﺷﻔﻴﻊ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ‪ ,‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤﺪ ‪ -‬ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻌﻪ| ﺷﻴﺦ‬          ‫ﺳﺮﻭﺳﺘﺎﻥ ‪ -‬ﺭﺍﺑﻄﻪ| ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ‪٢٧٢‬‬
> ‫ﺯﮐﺮﻳﺎ ‪٢٥٧ ,٢٥٦ ,٢٥٠‬‬                  ‫ﺳﻤﻨﺪﺭﻱ‪ ،,‬ﻃﺮﺍﺯﺍﷲ ‪٢٧٦ , ٢٣٦ ,٢٠٦‬‬
> ‫ﺷﻬﺎﺩﺕ ‪ -‬ﺁﺭﺯﻭﻱ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ ‪١٦٩ ,٩١‬‬         ‫ﺳﻤﻴﻊ ﭘﻮﺭ‪ ,‬ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ‪ -‬ﺑﻼﻳﺎ ﻭ ﻣﺼﺎﺋﺐ ‪٢٩٥‬‬
> ‫‪ -‬ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺑﻪ ‪٣٦‬‬                             ‫ﺳﻨﮕﺮﺳﺎﺯﻱ ﺑﺎﺑﻲ ﻫﺎ ‪١٥٨‬‬
> ‫‪ -‬ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻱ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ‪١٠٦ ,،٩١ ,،٩٠‬‬                             ‫ﺳﻮﺭﻩ| ﮐﻮﺛﺮ ‪ -‬ﺗﻔﺴﻴﺮ ‪٦٢ ،,٦١‬‬
> ‫‪ -‬ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻱ ﻗﻄﺐ ‪١٧٣ ,١٧١‬‬                                  ‫ﺳﻮﺭﻩ| ﻳﻮﺳﻒ ‪ -‬ﺗﻔﺴﻴﺮ ‪٥٠‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﻔﻬﻮﻡ ‪٢٧٥ ,٢١٢ ،,٢١١ ,،١٠٦‬‬                                  ‫ﺳﻴّﺪ ‪ -‬ﻣﻌﻨﻲ ﮐﻠﻤﻪ ‪٤٢‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ ﮐﺮﺑﻼ ‪١٩٤ ,١١٢ ,،٩٣،,٩١‬‬          ‫ﺳﻴّﺪ ﺟﻌﻔﺮ ﻳﺰﺩﻱ ‪ -‬ﺑﻼﻳﺎ ﻭ ﻣﺼﺎﺋﺐ ‪،١٢٣ ,،١٢٢‬‬
> ‫ﺷﻬﺪﺍﺀ ‪ -‬ﺟﺎﺑﺠﺎﺋﻲ ﻣﺤﻞ ‪٣٠١ ،,٢٩٤‬‬                                            ‫‪١٢٥ ,،١٢٤‬‬
> ‫‪ -‬ﻗﻠﻌﻪ| ﺧﻮﺍﺟﻪ ‪١٠١‬‬                  ‫‪ -‬ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ‪٢٥٧ ، ,٢١٩ ,،٢١٤ ,،١٢٥‬‬
> ‫‪-‬ﻧﻴﺰ ← ﺯﻳﺎﺭﺗﻨﺎﻣﻪ| ﺷﻬﺪﺍﺀ ﺁﺑﺎﺩﻩ‬                             ‫‪ -‬ﺩﺭ ﻗﻠﻌﻪ| ﺧﻮﺍﺟﻪ ‪٩٥‬‬
> ‫‪ -‬ﻧﻴﺰ ← ﺯﻳﺎﺭﺗﻨﺎﻣﻪ ﺷﻬﺪﺍﺀ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬                ‫ﺳﻴﺪ ﻋﻠﻲ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﺏ ← ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ‬      ‫ّ‬
> ‫ﺷﻬﻴﺪﭘﻮﺭ ‪ -‬ﺑﻼﻳﺎ ﻭ ﻣﺼﺎﺋﺐ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ‪٣٠٢‬‬                  ‫ﺳﻴّﺪ ﮐﺎﻇﻢ ﺭﺷﺘﻲ ‪ -‬ﮐﻼﺱ ﺩﺭﺱ ‪٤٢‬‬
> ‫‪ -‬ﭘﺮﻱ ﺟﺎﻥ ‪ -‬ﻓﺮﺍﺭ ‪٢٤٩ ,،٢٣٥‬‬                                     ‫‪ -‬ﻭﻓﺎﺕ ‪٤٧‬‬
> ‫‪ -‬ﺷﻬﺎﺩﺕ ﭘﺪﺭ ﻭ ﻫﻤﺴﺮ ‪٢٤٧‬‬                           ‫ﺳﻴّﺪ ﻣﺤ ّﻤﺪ ‪ -‬ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺍﻟﻮﺍﺡ ‪٢١٤‬‬
> ‫‪۳۳۷‬‬                                    ‫ﻓﻬﺮﺳﺖ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ‬
> 
> ‫ﺹ‬                                                             ‫‪ -‬ﺻﻌﻮﺩ ‪٣٠٤‬‬
> ‫ﺻﺎﺣﺐ ﺟﺎﻥ ‪ -‬ﺧﻮﻫﺮ ﺯﺍﺩﻩ| ﺳﺮﺩﺍﺭ ‪٢٤٠ ،,٢١٧‬‬                       ‫ﺷﻮﻗﻲ ﺍﻓﻨﺪﻱ ← ﺣﻀﺮﺕ ﻭﻟﻲ ﺍﻣﺮﺍﷲ‬
> ‫ﺻﺒﺎﻍ ‪ ،‬ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻋﻠﻲ ‪ -‬ﺷﻬﺎﺩﺕ ‪٢٦٦ ، ,٦٩‬‬                   ‫ﺷﻴﺒﺎﻧﻲ ‪ -‬ﺑﻼﻳﺎ ﻭ ﻣﺼﺎﺋﺐ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ‪٣٠٤‬‬
> ‫‪ -‬ﺷﻬﺎﺩﺕ ﻫﻤﺴﺮ ‪٢٦٩‬‬                                  ‫ﺷﻴﺨﺎ ‪ -‬ﺩﺭ ﻗﻠﻌﻪ| ﺧﻮﺍﺟﻪ ‪٩٤‬‬
> ‫ﺻﻐﺮﺍ ﺧﺎﻧﻢ ← ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ‪ -‬ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‬                                        ‫‪ -‬ﺷﻬﺎﺩﺕ ‪١١٩‬‬
> ‫ﺷﻴﺦ ﺍﻻﺳﻼﻡ ﺗﺒﺮﻳﺰ ‪٧٣‬‬
> ‫ﻁ‬                               ‫ﺷﻴﺦ ﺍﺑﻮ ﺗﺮﺍﺏ ‪ -‬ﻋﺎﻗﺪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ‪٥٦ ,،٥٥، ,٤٣‬‬
> ‫ﺟﺪ ﭘﺪﺭﻱ ‪٩٥‬‬
> ‫ﻃﺎﻫﺮﺯﺍﺩﻩ‪ ,‬ﺍﺩﻳﺐ ‪ّ -‬‬                    ‫ﺷﻴﺦ ﺍﺑﻮ ﺗﺮﺍﺏ ‪ -‬ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻃﺮﺍﺯ ﺍ ّﻭﻝ ‪٢١٦‬‬
> ‫ﻃﺎﻫﺮﻩ ﻗﺮﺓ ﺍﻟﻌﻴﻦ ‪ -‬ﺍﻳﻤﺎﻥ ‪٥٢‬‬                             ‫‪ -‬ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﻲ ﻫﺎ ‪٢٠٣‬‬
> ‫‪ -‬ﮐﺸﻒ ﺣﺠﺎﺏ ‪٧١‬‬                       ‫ﺷﻴﺦ ﺑﻬﺎﻳﻲ ﻋﻬﺪﻳﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻴﺪ ﺑﻪ ﻋﻬﺪﻳﻪ‪ ،‬ﺷﻴﺦ‬
> ‫‪ -‬ﻟﻘﺐ ‪٧١‬‬                                                       ‫ﺑﻬﺎﻳﻲ‬
> ‫ﻃﻮﺑﻲ ﺧﺎﻧﻢ ‪ -‬ﺩﺧﺘﺮ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ‪١١٤ ,،١٠٢‬‬                         ‫ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ‪ -‬ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ‪٢٣١‬‬
> ‫ﻃﻬﻤﺎﺳﺐ ﻣﻴﺮﺯﺍ‪ -‬ﺣﺎﮐﻢ ﻓﺎﺭﺱ ‪١٤٠‬‬                                 ‫‪ -‬ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻫﺎ ‪٢٣٨‬‬
> ‫‪ -‬ﺷﮑﺎﻳﺖ ﺍﺯ ‪٢٨٠‬‬
> ‫ﻉ‬                                                         ‫‪ -‬ﻓﺮﺍﺭ ‪٢٨٢‬‬
> ‫ﻋﺪﻡ ﻣﺪﺍﺧﻠﻪ ﺩﺭ ﺳﻴﺎﺳﺖ ← ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎﺀ‬                                        ‫‪ -‬ﺑﺮﺍﺩﺭﺯﺍﺩﻩ ‪٢٩٣‬‬
> ‫‪ -‬ﺁﺛﺎﺭ ﻣﺒﺎﺭﮎ‬                           ‫ﺷﻴﺦ ﻋﺎﺑﺪ ﻣﮑﺘﺐ ﺩﺍﺭ ‪٤١‬‬
> ‫ﻋﻠﻤﺎﺀ ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ‪٣٢‬‬            ‫ﺷﻴﺦ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻌﻠﻲ )ﭘﺪﺭ ﺯﻥ ﻭﺣﻴﺪ( ‪٩٦ ,،٧٧‬‬
> ‫‪ -‬ﺍﺩﺍﺭﻩ| ﺍﻣﻮﺭ ﮐﺸﻮﺭ ‪٢٢٨‬‬                             ‫‪ -‬ﻧﻬﻀﺖ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ‪١٣٧‬‬
> ‫‪ -‬ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺁﺷﻮﺏ ‪٢٩٤‬‬                            ‫‪ -‬ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ‪١٥٩‬‬
> ‫‪ -‬ﭘﺸﺘﻴﺒﺎﻧﻲ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ‪١٤٣‬‬                                 ‫‪ -‬ﺑﻼﻳﺎ ﻭ ﻣﺼﺎﺋﺐ ‪٨٧‬‬
> ‫‪ -‬ﺛﺮﻭﺕ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ‪٩‬‬                                        ‫‪ -‬ﺷﻬﺎﺩﺕ ‪٨٧‬‬
> ‫‪ -‬ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ﺍﺯ ‪١١٢ ، ,٧٥ ،,٦٠، ,٥٩‬‬              ‫ﺷﻴﺦ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ ‪ -‬ﺑﻼﻳﺎ ﻭ ﻣﺼﺎﺋﺐ ‪٢٥٠‬‬
> ‫‪ -‬ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ ‪٢٦١‬‬                                    ‫‪ -‬ﺗﺠﺎﺭﺕ ‪٢٤٠‬‬
> ‫‪ -‬ﻓﺘﻮﺍ ‪٥٧ ،٥٦‬‬                         ‫‪ -‬ﻋﻀﻮﻳﺖ ﻣﺤﻔﻞ ‪۲۸۵‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﺑﺎﺏ ‪٦٨ ،٦٠‬‬                                     ‫‪ -‬ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ‪٢١٦‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﻭﺣﻴﺪ ‪٦٥‬‬                         ‫‪-‬ﻓﺮﺍﺭ ‪۲۵۳ ,،۲۵۰ ,۲۴۵ ,،۲۴۰‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﺮﺟﻊ ﺗﻘﻠﻴﺪ ‪٧٩‬‬                    ‫‪ -‬ﻓﺮﺍﺭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ‪٢٧١ ,،٢٤٥ ,،٢٤٠‬‬
> ‫‪ -‬ﻫﻤﮑﺎﺭﻱ ﺑﺎ ﺷﻴﺦ ﺯﮐﺮﻳﺎ ‪٢٥٩‬‬                        ‫ﺷﻴﺦ ﻳﻮﺳﻒ ‪ -‬ﺩﺭ ﻗﻠﻌﻪ| ﺧﻮﺍﺟﻪ ‪٩٤‬‬
> ‫ﻧﻴﺰ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻴﺪ ﺑﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼﻫﺎ‬                                                              ‫‪ -‬ﺷﻬﺎﺩﺕ ‪١٢١‬‬
> ‫ﻋﻠﻲ ﺍﮐﺒﺮ ‪ -‬ﺷﻬﺎﺩﺕ ‪٢٥٢‬‬                              ‫ﺷﻴﺨﻴّﻪ ‪ -‬ﻧﻬﻀﺖ ‪٣٨ ، ٩‬‬
> ‫ﻋﻬﺪ ﻭ ﻣﻴﺜﺎﻕ ‪٢٢٢ ,،٢١٨‬‬              ‫ﺷﻴﺮﺍﺯ ‪ -‬ﺟﺸﻦ ﭘﻴﺮﻭﺯﻱ ﺩﺭ ‪١٩١ ,١٢٠‬‬
> ‫ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ ,‬ﺩﮐﺘﺮ ﺣﺴﻴﻦ ‪٧٨ ,،١٦ ،,١٥‬‬                           ‫‪ -‬ﻋﻠﻤﺎﺀ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ‪١٤٣‬‬
> ‫ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ ,‬ﺩﮐﺘﺮ ﻃﺎﻫﺮﻩ‪ ,‬ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺖ ‪٢٨٠‬‬                              ‫ﺷﻴﮑﺎﮔﻮ ← ﻣﺸﺮﻕ ﺍﻻﺫﮐﺎﺭ‬
> ‫ﻋﻬﺪﻳﻪ ‪ ,‬ﺷﻴﺦ ﺑﻬﺎﻳﻲ ‪ -‬ﺑﻼﻳﺎ ﻭ ﻣﺼﺎﺋﺐ ‪٢٩٦‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                  ‫‪۳۳۸‬‬
> ‫‪ -‬ﺷﻬﺪﺍ ← ﺷﻬﺪﺍ ﻗﻠﻌﻪ| ﺧﻮﺍﺟﻪ‬                            ‫‪ -‬ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺷﻔﺎﻫﻲ ‪١٢‬‬
> ‫‪ -‬ﻧﺒﺮﺩ ‪١٠١ ,٨٩‬‬
> ‫ﻗﻠﻌﻪ| ﭼﻬﺮﻳﻖ ‪٧٣ , ٧١‬‬                         ‫ﻑ‬
> ‫ﻗﻠﻌﻪ| ﺷﻴﺦ ﻃﺒﺮﺳﻲ ‪٧٤‬‬                          ‫ﻓﺎﻃﻤﻪ ‪ -‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﺳﺎﺭﺕ ‪٢٠٤‬‬
> ‫ﻗﻠﻌﻪ| ﻣﺎﮐﻮ ‪٦٩‬‬                        ‫ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﻴﮕﻢ ‪ -‬ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ‪٢١٤‬‬
> ‫ﻗﻤﺮ ﺳﻠﻄﺎﻥ ‪ -‬ﺑﻼﻳﺎ ﻭ ﻣﺼﺎﺋﺐ ‪٢٨٧ ,٢٨٥‬‬                                     ‫‪-‬ﺻﻌﻮﺩ ‪٢١٩‬‬
> ‫ﻗﻨﺎﺕ ﻭ ﮐﺎﺭﻳﺰ ← ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ‪ -‬ﺁﺏ ﻭ ﺁﺑﻴﺎﺭﻱ‬                                    ‫ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺧﺎﻧﻢ ‪٢٧٤‬‬
> ‫ﻗﻬﺮﺍﷲ ‪ -‬ﺩﺭﻭﻳﺸﻲ ﺍﺯ ﻫﻨﺪ ‪٧١‬‬                     ‫ﻓﺘﺤﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ ‪ -‬ﺣﺎﮐﻢ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ‪٢٠٧‬‬
> ‫ﻗﻮﺍﻡ ﺍﻟﻤﻠﮏ ‪٣٢١ ،,٢٩١‬‬                           ‫ﻼ ﺣﺴﻦ ‪٢١٩‬‬    ‫‪ -‬ﻗﺘﻞ ﻣ ّ‬
> ‫ﻗ ّﻮﻩ| ﺍﻟﻬﻲ ‪٢٨٢‬‬                    ‫‪ -‬ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ ﺑﺎ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻫﺎ ‪٢١٦‬‬
> ‫ﻓﺮﺝ ﺍﷲ ﺧﺎﻥ ‪ -‬ﺑﺎﺯﮔﻮﻳﻲ ﻭﻗﺎﻳﻊ ‪٩٨‬‬
> ‫ﮎ‬                                             ‫ﻓﺴﺎ ‪ -‬ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﻭﺣﻴﺪ ‪٧٧‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻫﺎ ‪٢٧١‬‬
> ‫ﮐﺎﻧﻮﻧﺸﻦ ﻣﻠّﻲ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ‪۲۶۵ ,،۲۵۶ ,،۲۴۵‬‬               ‫ﻓﻴﺮﻭﺯ ﻣﻴﺮﺯﺍ ‪ -‬ﻭﺍﻟﻲ ﻓﺎﺭﺱ ‪٩٤ ,،١٦‬‬
> ‫ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺣﺴﻴﻦ ← ﻗﻤﺮ ﺳﻠﻄﺎﻥ‬                                ‫‪ -‬ﺍﺳﺮﺍﺀ ‪١١٩ ,،١١٦‬‬
> ‫ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﺣﺴﻴﻦ ﭘﻴﻨﻪ ﺩﻭﺯ ‪۲۶۲‬‬                             ‫‪ -‬ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻫﺎ ‪٩٨ ، ٩١‬‬
> ‫ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ‪ ،‬ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ‪۲۰۴‬‬
> ‫ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻋﺴﮑﺮ ‪۱۶۴‬‬                           ‫ﻕ‬
> ‫ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ‪۲۹۲ ,،۹۴‬‬                 ‫ﻗﺒﺎﻟﻪ| ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺑﺎﺑﻲ ← ﻃﻮﺑﻲ ﺧﺎﻧﻢ‬
> ‫ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺻﺎﺩﻕ ‪ -‬ﺯﻳﺎﺭﺕ ‪۲۰١‬‬                    ‫ﻗﺒﺮ ﺑﺎﺑﻲ ‪ -‬ﻣﺤﻞ ﺩﻓﻦ ﺑﺎﺑﻲ ﻫﺎ ‪١١٦‬‬
> ‫ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺻﺎﻟﺢ ‪ -‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﺳﺎﺭﺕ ‪۲۰۶‬‬                            ‫ﻗﺤﻄﻲ ﻭ ﺧﺸﮑﺴﺎﻟﻲ ‪١٢٢‬‬
> ‫‪ -‬ﺑﻼﻳﺎ ﻭ ﻣﺼﺎﺋﺐ ‪۲٧٤‬‬                                  ‫ﻗﺪﻭﺱ ‪ -‬ﻟﻘﺐ ‪٧١‬‬  ‫ّ‬
> ‫ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺻﺎﻟﺢ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﻟﻬﻲ ‪۲۷۵‬‬                                  ‫‪-‬ﺷﻬﺎﺩﺕ ‪٧٤‬‬
> ‫‪ -‬ﻋﻀﻮﻳﺖ ﻣﺤﻔﻞ ‪۲۸۵‬‬                              ‫ﺣﻲ ‪٥٢‬‬‫‪ -‬ﺍﺯ ﺣﺮﻭﻑ ّ‬
> ‫ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤﺪ ‪۹۴‬‬             ‫ﻗﻄﺐ ‪ ,‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺣﺴﻴﻦ ‪ -‬ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ‪٢١٧‬‬
> ‫ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺑﺎﺑﻲ ﻫﺎ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻫﺎ ← ﺍ ّﺫﻳﺖ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ‬       ‫‪ -‬ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ‪١٧١ ،,١٦٩ ,،١٦٨‬‬
> ‫ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻲ‪،‬ﻫﺎ‬               ‫‪ -‬ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ‪٧٨‬‬
> ‫ﮐﺸﻔﻲ‪ ،,‬ﺳﻴّﺪ ﺟﻌﻔﺮ ‪۵۹‬‬                    ‫‪ -‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩ ّﻭﻡ ‪١٥٨ ،,١٤٤‬‬
> ‫‪-‬ﺧﺒﺮ ﻇﻬﻮﺭ ‪۶۴‬‬                ‫‪ -‬ﻧﻬﻀﺖ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ‪١٤١ ,،١٣٧‬‬
> ‫ﮐﻔﻦ ﭘﻮﺷﻲ ‪ -‬ﺁﻣﺎﺩﮔﻲ ﺷﻬﺎﺩﺕ ‪۱۴۶‬‬                             ‫ﻗﻄﺮﻭﻳﻪ ‪ -‬ﺭﻭﺳﺘﺎ ‪٢١٤ ،,٨٠‬‬
> ‫ﮐﻮﺭﻣﻴﮏ ‪ -‬ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺑﺎﺏ ‪۷۲‬‬                      ‫‪ -‬ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻣﺎﻟﻴﺎﺕ ﺍﺯ ‪١٤١‬‬
> ‫ﮐﻮﻩ ﺳﺮﺥ ‪ -‬ﻣﻨﻄﻘﻪ| ﻧﺒﺮﺩ ‪۱۰۹ ,،۱۰۰‬‬       ‫ﻗﻠﻌﻪ| ﺧﻮﺍﺟﻪ ‪ -‬ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻥ ﺣﺎﺟﺖ ← ﺟﻨﺎﺏ‬
> ‫ﻭﺣﻴﺪ‪ ,‬ﺳﻴّﺪ ﻣﻘﺪﺱ‬
> ‫ﮒ‬                                    ‫‪ -‬ﺍﺳﺮﺍﺀ ← ﺍﺳﺮﺍﺀ ‪ -‬ﺣﺮﮐﺖ ﻗﺎﻓﻠﻪ‬
> ‫ﮔﺰﺍﺭﺵ ﻗﻨﺴﻮﻝ ﺍﻧﮕﻠﻴﺲ ‪,۱۴۸ ,،۱۴۲، ,٩٨ ,١٥‬‬                             ‫‪ -‬ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ‪٢٩٢،, ٨٩‬‬
> ‫‪۳۳۹‬‬                                      ‫ﻓﻬﺮﺳﺖ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ‬
> ‫‪ -‬ﺍﺳﺎﺳﻨﺎﻣﻪ ‪۲۶۶‬‬                               ‫‪١٨٢ ,۱۶۱،، ,۱۵۶،‬‬
> ‫ﻣﺸﻬﺪﻱ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ‪ -‬ﺧﺎﻃﺮﻩﺍﻱ ﺍﺯ ‪۲۹۰‬‬                   ‫ﮔﻮﺭﺳﺘﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ ﺧﻄﻴﺐ ‪۲۶۳ ,،۲۵۱‬‬
> ‫ﻣﺸﻬﺪﻱ ﻧﻘﻲ‪ -‬ﺩﺭ ﻗﻠﻌﻪ| ﺧﻮﺍﺟﻪ ‪۹۴‬‬
> ‫ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ‪ -‬ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ ﺁﺗﺸﮑﺪﻩ ‪۲۳‬‬                          ‫ﻝ‬
> ‫‪ -‬ﺧﺒﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ‪۸۷‬‬
> ‫‪ -‬ﺟﻨﮓ ﻭ ﺩﺭﮔﻴﺮﻱ ﺩﺭ ‪۱۰۹‬‬                     ‫ﻻﺭﻱ ‪ ،‬ﺷﻴﺦ ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ‪۲۳۵ ,۲۳۱‬‬
> ‫ﻣﺼﻄﻔﻲ ﻗﻠﻲ ﺧﺎﻥ ‪۹۹ ,،۹۸‬‬
> ‫ﻣﻈﻬﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﮐﻠّﻲ ﺍﻟﻬﯽ ‪ -‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ ‪۱۱‬‬            ‫ﻟﻄﻔﻌﻠﻲ ﺧﺎﻥ ‪ -‬ﺭﺋﻴﺲ ﺍﻳﻞ ﻗﺸﻘﺎﻳﻲ ‪,۱۶۲ ,۱۸‬‬
> ‫‪ -‬ﻋﻘﻴﺪﻩ| ﺷﻴﺨﻴّﻪ ‪۹‬‬                                          ‫‪۱۷۹‬‬
> ‫ﻣﻌﺒﺪ ﺑﻬﺎﺋﻲ ← ﻣﺸﺮﻕ ﺍﻻﺫﮐﺎﺭ‬                      ‫‪ -‬ﺩﺭ ﺟﺸﻦ ﭘﻴﺮﻭﺯﻱ ‪۱۹۰‬‬
> ‫ﻣﻘﺎﻡ ﻋﺎﻟﻲ‪ -‬ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣﺤﻞ ‪۲۲۰‬‬           ‫ﻟﻮﺡ ﺍﻳّﻮﺏ ← ﺣﺎﺝ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺗﻘﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ‬
> ‫ﻣﻘﺪﺱ ← ﺯﻳﺎﺭﺗﻨﺎﻣﻪ| ﺷﻬﺪﺍﺀ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ‬ ‫ﻣﮑﺎﻥ ّ‬                               ‫ﻟﻮﺡ ﺍﺣﻤﺪ ‪۲۱۳‬‬
> ‫ﻣﮑﻪ ‪ -‬ﺍﻋﻼﻥ ﺍﻣﺮ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ‪۵۴‬‬       ‫ّ‬                      ‫ﻧﻴﺰ ← ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪ ﻳﺰﺩﻱ‬
> ‫ﻣﻼ ﺑﺎﻗﺮ ‪ -‬ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺟﻨﺎﺏ ﻭﺣﻴﺪ ‪۷۸‬‬      ‫ّ‬                             ‫ﻟﻮﺡ ﺩﻧﻴﺎ ‪۲۱۵‬‬
> ‫ﻣﻼ ﺣﺴﻦ ‪۲۴۶‬‬    ‫ّ‬                  ‫ﻟﻮﺡ ﻧﺎﻗﻮﺱ ‪ -‬ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ| ‪۲۸۹‬‬
> ‫‪ -‬ﺷﻬﺎﺩﺕ ‪۲۵۲ ,،۲۴۷‬‬                           ‫ﻟﻮﺡ ﻣﻠﮑﻪ| ﻭﻳﮑﺘﻮﺭﻳﺎ ‪۲۲۹‬‬
> ‫‪ -‬ﺗﺪﻓﻴﻦ ‪۲۵۲ ,،۲۵۱‬‬
> ‫ﻣﻼ ﺣﺴﻦ ﻟﺐ ﺷﮑﺮﻱ‪ -‬ﭘﺸﺘﻴﺒﺎﻧﻲ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻲﻫﺎ ‪,،۱۳۷‬‬       ‫ّ‬                   ‫ﻡ‬
> ‫‪۱۴۹ ,،۱۳۸‬‬               ‫ﻣﺒﺮﻡ ﺁﺋﻴﻦ‪ ،,‬ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ ‪۲۶۷‬‬
> ‫‪ -‬ﺷﻬﺎﺩﺕ ‪۲۰۷‬‬                   ‫ﻣﺤﻔﻞ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ‪۲۸۹ ،,۲۸۵‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ‪۷۸‬‬                    ‫ﻣﺤﻠّﻪ| ﺑﺎﺑﻲﻫﺎ ← ﭼﻨﺎﺭ ﺳﻮﺧﺘﻪ ‪ -‬ﻣﺤﻠﻪ‬
> ‫ّ‬
> ‫ﻣﻼ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﺸﺮﻭﻳﻪ ﺍﻱ‪-‬ﺍﻳﻤﺎﻥ ‪۵۲ ,،۴۸‬‬     ‫ّ‬                             ‫ﻣﺤﻠّﻪ| ﺑﺎﺯﺍﺭ ‪۱۸۴‬‬
> ‫‪ -‬ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ﺑﻪ ‪۵۱‬‬                         ‫ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ‪ -‬ﺷﻬﺎﺩﺕ ‪۲۵۹‬‬
> ‫ﻣﻼ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ‪ -‬ﺍﺫﻳّﺖ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ‪۱۷۷‬‬      ‫ّ‬        ‫ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺍﺳﻤﺄﻋﻴﻞ ‪ -‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﺳﺎﺭﺕ ‪۲۰۵‬‬
> ‫‪ -‬ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻪ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ‪۱۹۴، ,۱۹۲‬‬                        ‫ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ‪ -‬ﺷﻬﺎﺩﺕ ‪۲۵۸‬‬
> ‫‪ -‬ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻪ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ‪۱۷۶‬‬                   ‫ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺣﺴﻦ ‪ -‬ﺷﻬﺎﺩﺕ ‪۲۴۰,،۲۳۹‬‬
> ‫‪ -‬ﺗﻴﺮﺧﻮﺭﺩﻥ ‪۹۰‬‬                        ‫ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﺎﻩ ‪ -‬ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭﺣﻴﺪ ‪۶۴‬‬
> ‫‪۷۷‬‬      ‫‪ -‬ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‬                       ‫‪ -‬ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺏ ‪۶۹ ،۵۸‬‬
> ‫‪ -‬ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ‪۱۵۹‬‬                                       ‫‪ -‬ﻭﻓﺎﺕ ‪۷۴‬‬
> ‫‪ -‬ﺷﻬﺎﺩﺕ ‪۱۹۷‬‬                      ‫ﻣﺮﮒ ﻭ ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﻱ ‪ -‬ﻣﺮﺍﺳﻢ ‪۲۳‬‬
> ‫ﻣﺤﻞ ﺷﻬﺎﺩﺕ ‪۲۰۱‬‬  ‫‪ّ -‬‬                      ‫ﻣﺪﺭﺳﻪ| ﺧﺎﻥ ‪ -‬ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ‪۱۸۷‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﻼﻗﺎﺕ ﻭﺣﻴﺪ ‪۷۷‬‬                          ‫ﻣﺸﺮﻕ ﺍﻻﺫﮐﺎﺭ ‪ -‬ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ‪۲۵۴‬‬
> ‫‪ -‬ﻧﻬﻀﺖ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ‪۱۳۷‬‬                              ‫‪ -‬ﺍﻫﻤﻴّﺖ ‪۲۸۲ ,،۲۵۵‬‬
> ‫ﻣﻼ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﺠﻴﺪ‪ -‬ﺷﻬﺎﺩﺕ ‪۲۶۱‬‬      ‫ّ‬                              ‫‪ -‬ﻣﺤﻞ ‪۲۵۶‬‬
> ‫ﺣﻲ ‪۴۸‬‬ ‫ﻣﻼ ﻋﻠﻲ ‪ -‬ﺍﺯ ﺣﺮﻭﻑ ّ‬      ‫ّ‬                    ‫‪ -‬ﻫﻴﺄﺕ ﺍﺟﺮﺍﺋﻴﻪ ‪۲۶۹‬‬
> ‫ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ‬                                        ‫‪۳۴۰‬‬
> ‫‪ -‬ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺍﺳﺮﺍﺀ ‪۱۸۹-۱۷۶‬‬                                             ‫ﻣﻼ ﻋﻠﻲﻧﻘﻲ ‪۱۵۹‬‬ ‫ّ‬
> ‫‪ -‬ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ‪۲۱۷‬‬                           ‫ﻼ ﻋﻠﻲﻧﻘﻲ ‪ -‬ﺭﻫﺒﺮﻱ ﻧﺒﺮﺩ ‪۱۷۳‬‬    ‫ﻣّ‬
> ‫‪ -‬ﻣﺮﮒ ﺳﺮﺩﺍﺭ ‪۱۶۷‬‬                              ‫ﻣﻼ ﻓﺘﺢ ﺍﷲ ﻣﮑﺘﺐ ﺩﺍﺭ ‪۴۱ ,،۴۰‬‬   ‫ّ‬
> ‫‪ -‬ﻧﻘﺸﻪ| ﺣﻤﻠﻪ ‪۱۵۵‬‬                                             ‫ّ‬
> ‫ﻣﻼ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺧﻄﺎﻁ ‪ -‬ﺑﻼﻳﺎ ﻭ ﻣﺼﺎﺋﺐ ‪۱۲۵‬‬       ‫ّ‬
> ‫‪ -‬ﻧﻈﺮ ﻗﻨﺴﻮﻝ ﺍﻧﮕﻠﻴﺲ ‪۱۶۱‬‬                                       ‫‪ -‬ﺩﺭ ﻗﻠﻌﻪ| ﺧﻮﺍﺟﻪ ‪۹۵‬‬
> ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻳﻮﺳﻒ ‪ -‬ﮐﻼﻧﺘﺮ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ‪۱۵۱‬‬                              ‫ﻣﻼ ﻣﺤﻤﺪ ﻋﻠﻲ‪ -‬ﺗﺪﻓﻴﻦ ‪۲۶۳‬‬    ‫ّ‬
> ‫ﻣﻨﻮﭼﻬﺮ ﺧﺎﻥ ‪ -‬ﺣﺎﮐﻢ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ‪۶۸‬‬                                   ‫‪ -‬ﺷﻬﺎﺩﺕ ‪۲۴۷ ,،۲۴۶‬‬
> ‫‪ -‬ﻭﻓﺎﺕ ‪۶۹‬‬                                   ‫ﻣﻼ ﻣﺠﻴﺪ ‪ -‬ﺷﻬﺎﺩﺕ ‪۲۷۲‬‬    ‫ّ‬
> ‫ﻣﻨﺼﻮﺭﻱ ‪ -‬ﻣﺪﺍﺭﺱ ‪۲۹۰‬‬                      ‫ﻣﻼ ﻣﺤﻤﺪ ﻋﻠﻲﻗﺒﺾ ‪ -‬ﺷﻬﺎﺩﺕ ‪۱۸۹‬‬          ‫ّ‬
> ‫ﻣﻬﺮ ﻋﻠﻲﺧﺎﻥ ‪ -‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ| ﻧﻈﺎﻣﻲ ‪۱۴۲‬‬            ‫ﻣﻼ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰﻱ ‪ -‬ﺑﻼﻳﺎ ﻭ ﻣﺼﺎﺋﺐ‬     ‫ّ‬
> ‫‪ -‬ﺣﺮﮐﺖ ﺍﺳﺮﺍﺀ ‪۱۱۸ ،,۹۹ ,،۹۸‬‬                                                  ‫‪١٢٥ ,۱۲۴،‬‬
> ‫‪ -‬ﻋﺎﻗﺒﺖ ﮐﺎﺭ ‪۲۱۹‬‬                                            ‫‪ -‬ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ‪۱۲۸‬‬
> ‫ﻣﻴﺜﺎﻗﻲ‪ ،,‬ﻧﺼﺮﺕ ‪ -‬ﺍ ّﻭﻟﻴﻦ ﺯﻥ ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻞ ‪۲۸۵‬‬                                 ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻣﻌﻠّﻢ ‪۲۷۲‬‬
> ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪ ‪ -‬ﺩﺭ ﻗﻠﻌﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ‪۹۴‬‬
> ‫ﻥ‬                                                  ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪ ﻳﺰﺩﻱ ‪۲۱۹‬‬
> ‫ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﻳﻦ ﺷﺎﻩ ‪ -‬ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺍﺯ ‪۱۲۶‬‬                      ‫‪ -‬ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻟﻮﺡ ﺍﺣﻤﺪ ‪۲۱۲‬‬
> ‫‪ -‬ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺭ ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﺑﺎﺏ ‪۷۱‬‬                                  ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﮐ ّﻔﺎﺵ ‪۲۰۵‬‬
> ‫‪ -‬ﻗﺘﻞ ‪۲۲۴ ,،۲۲۲‬‬               ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﮐﺒﺮ ﮐ ّﻔﺎﺵ ‪ -‬ﺷﻬﺎﺩﺕ ‪۲۷۸ ,،۲۷۷‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺍﺳﺮﺍﺀ ‪۲۰۱‬‬            ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺑﺎﻗﺮ ﺧﻮﺷﻨﻮﻳﺲ ‪ -‬ﺑﻼﻳﺎ ﻭ ﻣﺼﺎﺋﺐ ‪۲۱۶‬‬
> ‫‪ -‬ﻭﺣﺸﺖ ﺍﺯ ﺗﺮﻭﺭ ‪۱۳۱‬‬                              ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺟﻌﻔﺮ ‪ -‬ﭘﺴﺮ ﻗﻄﺐ ‪۲۱۷‬‬
> ‫ﻧﺎﻗﻀﻴﻦ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺻﻌﻮﺩ ‪۳۰۴ ,،۲۲۲‬‬                         ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺣﺴﻴﻦ ﺭﻭﺿﻪ ﺧﺎﻥ ‪۱۶۰‬‬
> ‫ﻧﺒﺮﺩ ﻗﻠﻌﻪ| ﺧﻮﺍﺟﻪ ← ﻗﻠﻌﻪ| ﺧﻮﺍﺟﻪ‬           ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺣﺴﻴﻨﻌﻠﻲﻧﻮﺭﻱ ← ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﷲ‬
> ‫ﻧﺒﺮﺩ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ‪۱۴۵ ,،۱۴۱‬‬                      ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﻋﺎﺑﺪ ‪ -‬ﺷﻬﺎﺩﺕ ‪۱۹۰‬‬
> ‫ﻧﺒﻴﻞ ﺯﺍﺩﻩ ‪ ،‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ‪۱۹۱‬‬         ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺟﻌﻔﺮ ‪ -‬ﺩﺭ ﻗﻠﻌﻪ| ﺧﻮﺍﺟﻪ ‪۹۴‬‬
> ‫ﻧﺨﺠﻮﺍﻧﻲ‪ ،,‬ﻋﻠﻲ‪۱۸۱‬‬                ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻓﻀﻞ ﺍﷲ ‪ -‬ﺩﺭ ﻗﻠﻌﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ‪۹۴‬‬
> ‫ﻧﺸﺮﻳﻪ ﻫﻔﺘﮕﻲ ﻃﻬﺮﺍﻥ ‪ -‬ﺧﺒﺮ ﺗﺮﻭﺭ ‪۱۲۸‬‬                     ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺷﮑﺮ ﺍﷲ ‪ -‬ﻏﺎﺭﺕ ﺍﻣﻮﺍﻝ ‪۲۷۲‬‬
> ‫ﻧﺼﺮﺕ ‪ -‬ﻳﮑﻲﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻣﺬﻫﺒﻲ ‪۱۰۶‬‬           ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ‪ -‬ﻧﻮﻩ| ﺳﻴّﺪ ﺟﻌﻔﺮ ﻳﺰﺩﻱ ‪,۲۶۶‬‬
> ‫ﻧﻔﻲ ﺧﺸﻮﻧﺖ← ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺍﷲ ‪ -‬ﺁﺛﺎﺭ ﻣﺒﺎﺭﮐﻪ‬                                                  ‫‪۲۸۴، ,۲۸۱،‬‬
> ‫ﻧﻮﺭﻋﺎﻟﻢ ‪ -‬ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺟﺮﺝ ﺍﻭﺭﻟﺘﻴﻤﺮ ‪۱۶۰‬‬          ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﻨﻴﺮ ﻧﺒﻴﻞ ﺯﺍﺩﻩ ← ﻧﺒﻴﻞ ﺯﺍﺩﻩ‪ ، ,‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﻨﻴﺮ‬
> ‫ﻧﻮﺭﻱ‪ ،,‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺁﻗﺎ ﺧﺎﻥ ‪ -‬ﺩﻭﺳﺘﻲﺑﺎ ﺑﺎﺑﻲ ﻫﺎ ‪۱۳۸‬‬                          ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻣﻬﺪﻱ ‪ -‬ﺷﻬﺎﺩﺕ ‪۱۱۹‬‬
> ‫ﻧﻮﺭﻱ ﺟﺎﻥ ‪ -‬ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ‪۲۰۵‬‬                   ‫ﻣﻴﺮﺯﺍ ﻧﻌﻴﻢ ‪ -‬ﭘﻴﺮﻭﺯﻱ ﺑﺮ ﺑﺎﺑﻲﻫﺎ ‪۱۹۰‬‬
> ‫‪ -‬ﺑﻼﻳﺎ ﻭ ﻣﺼﺎﺋﺐ ‪۲۸۱‬‬                          ‫‪ -‬ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻧﻲﺭﻳﺰ ‪۱۴۲ ,،۱۴۰‬‬
> ‫‪ -‬ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ‪٢٦٦ ,۲۸۵، ,،۲۵۷‬‬                                  ‫‪-‬ﺧﺪﻋﻪ ﻭ ﻧﻴﺮﻧﮓ ‪۱۴۰‬‬
> ‫‪ -‬ﺻﻌﻮﺩ ‪۳۰۴‬‬                       ‫‪ -‬ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻤﮏ ﻣﺎﻟﻲ‪۱۶۲‬‬
> ‫ﻧﻬﻀﺖ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺑﺎﺑﻲ‪،‬ﻫﺎ‪-‬ﺍﻋﻀﺎﺀ ‪۱۳۸ ,،۱۳۷ ,،۱۳۵‬‬                         ‫‪ -‬ﺷﮑﺴﺖ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﺩ ّﻭﻡ ‪۱۵۷‬‬
> ‫‪۳۴۱‬‬                             ‫ﻓﻬﺮﺳﺖ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ‬
> ‫ﻭﺯﻳﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﻪ ﺍﻳﺮﺍﻥ ‪۲۰۸‬‬                 ‫ﻧﻬﻀﺖ ﻣﺸﺮﻭﻃﻪ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ‪۲۲۹‬‬
> ‫ﻭﻓﺎ ‪ -‬ﻟﻮﺣﻲ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ‪۲۱۲‬‬                           ‫ﻧﻲ‪،‬ﺭﻳﺰ ‪ -‬ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻪ ‪۲۸۳‬‬
> ‫‪ -‬ﭘﺴﺮ ﻣ ّ‬
> ‫ﻼ ﺑﺎﻗﺮ ‪۲۰۶‬‬                                 ‫‪ -‬ﺧﺒﺮ ﻇﻬﻮﺭ ‪۸۵ ,،۶۵‬‬
> ‫‪ -‬ﺭﻭﻧﻖ ﺯﻧﺪﮔﻲ ‪۲۰۵ ,٢٠٣ ,۲۳،‬‬
> ‫ﻫـ‬                                                  ‫‪ -‬ﺷﻬﺮ‪۱۸ ,،۱۷‬‬
> ‫ﻫﺎﺟﺮ ‪ -‬ﺩﺧﺘﺮ ﮐﺮﺑﻼﻳﻲ ﻣﻬﺪﻱ ‪۲۴۶‬‬                             ‫‪ -‬ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﺳﻼﻡ ‪۲۱‬‬
> ‫ﻫﻤﺎﻳﻮﻥ ‪ -‬ﺑﻼﻳﺎ ﻭ ﻣﺼﺎﺋﺐ ‪۳۰۳‬‬
> ‫‪ -‬ﺗ ّﻮﻟﺪ ‪۱۹۵‬‬                             ‫ﻭ‬
> ‫‪ -‬ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ‪۲۰۴‬‬          ‫ﻭﺣﺪﺕ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ ‪ -‬ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ‪۲۲۹، ,۲۲۸‬‬
> ‫‪ -‬ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ ‪۲۸۳ ,،۲۶۶ ,۲۶۵‬‬
> ‫ﯼ‬                                    ‫ﻭﺣﻴﺪﻱ‪ ,‬ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪ ‪ -‬ﺍﻳﻤﺎﻥ ‪۲۶۲‬‬
> ‫ﻳﺰﺩ ‪ -‬ﺍﻋﻼﻥ ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ‪۷۶‬‬                          ‫‪ -‬ﺩﺭ ﺍﺭﺽ ﺍﻗﺪﺱ ‪۲۶۳‬‬
> ‫‪ -‬ﺧﺪﻣﺎﺕ ‪۳۰۱ ,،۲۰۴‬‬
> Hussein Ahdieh & Hillary Chapman
> Ṣubḥi-Bídárí
> Awakening: A History of the Bábí and Bahá’í Faiths in Nayríz
> Bahá’í-Verlag©
> Germany-Hofheim
> 170-2014
> ISBN: 978-3-87037-898-1
> Ordern-no: AH1-001-01-H-FA
> Hussein Ahdieh & Hillary Chapman
> 
> Ṣubḥi-Bídárí
> Awakening
> A History of the Bábí and Bahá’í Faiths in
> Nayríz
> 
> Bahá’í-Verlag
>
> — *صبح بيداری تاریخ دیانت بابی و بهائي در نی‌ریز (Used by permission of the curator)*